Mijn leven na de RSG in een notendop

[dennisv...@hetnet.nl]

Na het eindexamen ben ik in 1974 begonnen aan een studie Frans in
Utrecht, zonder eigenlijk goed te weten wat het studeren eigenlijk
inhield. De voorlichting op de RSG schoot daarin wel wat te kort
volgens mij. Door een scala aan factoren (studie veel theoretischer
dan verwacht, weinig aantrekkelijk perspectief na afstuderen,
reisafstand en toch ook niet op kamers willen omdat ik het in
Nieuwerbrug nog veel te veel naar mijn zin had) zette ik er na een
half jaar een punt achter.
Omdat ik niet gelijk wist wat ik dan wel wilde besloot ik ter
overbrugging te gaan werken. Ik kwam als uitzendkracht terecht bij de
Bouwbonden FNV tegenover de RSG, waar ik het zo'n 3 jaar heb
volgehouden en een rijbewijs en een autootje bij elkaar heb gespaard.
In die tijd kreeg ik belangstelling voor het sociaal recht en besloot
mij in 1978 in te schrijven voor de rechtenstudie in Utrecht.
Ondertussen ook mentaal wat meer gerijpt was ik er ook op dat vlak
klaar voor om zelfstandig te gaan wonen, maar bleef dankzij mijn auto
wel in het weekend heen en weer pendelen om mijn toen nog grote
passie: het voetballen met oude schoolvrienden te blijven uitoefenen.
Dat voetballen heb ik in mijn studententijd ook nog een tijdje in
Utrecht gedaan. Na mijn afstuderen vond ik het toch wat zonde van mijn
beperkte vrije tijd om daarmee door te gaan, ook omdat ik niet zoveel
zin meer had in het steeds onsportievere gedrag van tegenstanders en
medespelers. Gelukkig is mijn oudste zoon erfelijk belast, dus met hem
(en zijn vrienden) trap ik nog regelmatig een balletje. Op zaterdagen
sta ik zelfs 's ochtends vroeg langs het veld als teamleider.
De huisvesting van mijn oh zo centraal gelegen studentenkamer (het
huis figureerde in de film Zwartboek) in hartje stad was bepaald niet
florissant. De huisbazen waren eigenaar van een garage in tweedehands
Amerikaanse pooierbakken met bijpassende clièntele, dat kennelijk zo
betrouwbaar was, dat het pand 's nachts bewaakt werd door twee
bouviers. De bewoners van het huis varieerden van jonge werkloze
druggebruikers, die gelukkig wel de wc en douche gebruikten, maar
verdomden om die schoon te maken, tot een werkend stelletje met kind
dat kennelijk, gezien de frequente huisbezoeken van de Sociale Dienst
niet helemaal volgens de regels samenwoonde.
Na drie jaar kwam ik tot mijn opluchting te wonen in een buitengewoon
gezellig nieuwbouw studentenhuis in de wijk Lunetten om de laatste
jaren van mijn studententijd op een zgn. HAT-eenheid van de SSH in
Hoograven te eindigen.
Na mijn afstuderen in 1986 (als werkstudent loop je natuurlijk wat
studievertraging op) had ik het geluk om in Utrecht werk te vinden als
jurist bij een onderdeel van de rechterlijke macht. Daar ontmoette ik
Anneriet en Annelies, die (hoe toevallig!) "verbonden" zijn aan Kees
Epping resp. oud-leraar wiskunde Zandstra.
Na een flink aantal jaren vond ik het tijd voor wat anders en vond dat
helemaal in Den Haag bij de toezichthouder op de post- en
telecommarkt, waar ik mij als jurist bezig houd met allerlei
vraagstukken rond marktordening. Daarbij komt de ooit bij Koestal
aangeleerde economische basiskennis mij soms goed van pas.
Ondertussen ontmoette ik Madeleine, met wie ik nog steeds samenwoon,
overigens niet ver van het studentenhuis waar ik 25 jaar geleden ging
wonen. Zij studeerde vertaalwetenschap en is nu zelfstandig ondernemer
als ondertitelvertaalster. In 1996 kregen we ons eerste kind, een
dochter. In 1998 en 2001 volgden nog twee zonen. Alle drie zitten ze
nog op de basisschool en houden ze me als grijze pappa nog een beetje
jong!
De oudste zit in groep 8 en moet dit jaar een keuze maken voor de
middelbare school. De RSG in Woerden, waar ik zelf vrijwel dagelijks
met de trein langs kom en aan herinnerd wordt, zal het voor haar niet
worden. Hopelijk wordt het wel een school waar zij net zoveel goede en
leuke herinneringen aan zal hebben als ik heb aan de RSG.