بازهم می توانستم بیشتر گذشت کنم ...
متوجه موضوع جالبی شدم که امیدوارم افق معرفتی تازه ای برایم بگشاید.
بعضی وقت ها با کسی به خاطر اشتباهش تندی کردم و ابراز ناراحتی نمودم.
مواقعی که با فاصله ی نزدیکی از این نوع اتفاقات به محافل مناجات و روضه رفته بودم، آنجا از کار خویش پشیمان شدم.
این در حالی بود که من قبل از آمدن به این جلسه، از نظر خودم و هر وجدان منصفی، به خود حق می دادم.
چه
شد که در این جلسه مقدس و در این شرایط لطافت روح، با آنکه حق با من بوده،
به این نتیجه رسیدم که بازهم می توانستم بیشتر گذشت کنم؟

از
نظر من، این نشان می دهد که نزد اخلاق الهی، من نباید آنطور عمل می کردم.
این نتیجه، برای من یعنی خدا از من بیشتر از آنچه از نظر عقل حسابگر کافی
است، توقع دارد.
ظاهرا حقیقت عملکرد اخلاقی نیز همین باشد.
این یعنی برای رسیدن به زندگی الهی باید بیشتر گذشت داشت.
روانشناسی برای چنین گذشت هایی، توجیه قابل قبولی ندارد. این نتایج، از متن محبت الهی پیدا می شود.
----------------------------------------------------------------------------
اگر احتمال می دهید برخی از حرف های این گروه برای دوستانتان نیز مفید است،
این ایمیل را به رسم ادای دوستی، به آنان نیز ارسال فرمایید.
-----------------------------------------------------------------------------
____________________________________________________
____________________________________________________

روش عضویت سریع:
کافیه از صفحه ایمیل خودتون، به آدرس
mighate-meh...@googlegroups.com
یه ایمیل خالی بفرستین.

بعد از یکی دو دقیقه ایمیل خوش آمد گویی براتون ارسال می شه.
البته فرقی نمی کنه ایمیل شما گوگل، یاهو یا هر چی دیگه باشه.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
یکی می پرسد اندوه تو از چیست؟ سبب ساز سکوت مبهمت کیست؟برایش صادقانه می نویسم: برای او که باید باشد و نیست.
----------------------------------------------------------------------------------------------------