ENGELLİLERE BAKARKEN DÜŞÜNÜN

[www.memursun.com]

23 Nisan törenleri coşku ile kutlandı. Ülkemizin nezih köşlerinden
birisinde engelliler tören dışında bırakıldı. Engellilerle yaşamayı
öğrenmek zorundayız. Onlar bizimle yaşamayı öğrenmeye çalışıyorlar.
Şu hikayeyi hatırlamakta fayda var.
Vietnam'da savaştıktan sonra sonunda evine dönmekte olan bir asker San
Francisco'dan ailesini aradı.
-Anne baba, eve dönüyorum, ama sizden bir şey rica ediyorum. Yanımda
bir arkadaşımı da getirmek istiyorum.
-Memnuniyetle, onunla tanışmak isteriz,diye cevapladılar..
Oğulları,
-Bilmeniz gereken bir şey var diye devam etti.
-Arkadaşım savaşta ağır yaralandı. Bir mayına bastı ve bir koluyla
ayağını kaybetti.
Gidecek hiçbir yeri yok, ve onun gelip bizimle kalmasını istiyorum.
-Bunu duyduğuma üzüldüm oğlum. Belki onun başka bir yer bulmasına
yardımcı olabiliriz.
-Hayır. Anne, baba, onun bizimle yaşamasını istiyorum.
-Oğlum, dedi babası,
-Bizden ne istediğini bilmiyorsun. Onun gibi özürlü biri bize korkunç
bir yük olur. Bizim kendi hayatımız var, ve bunun gibi bir şeyin
hayatımıza engel olmasına izin veremeyiz. Bence bu arkadaşını unutup
eve dönmelisin. O kendi başının çaresine bakacaktır.
Oğlu o anda telefonu kapattı. Ailesi ondan bir süre haber alamadı. Ama
birkaç gün sonra, San Francisco polisinden bir telefon geldi.
Oğullarının yüksek bir binadan düşüp öldüğünü öğrendiler. Polis bunun
intihar olduğuna inanıyordu. Üzüntü dolu anne-baba hemen San
Francisco'ya uçtular ve oğullarının cesedini tespit etmek için şehir
morguna götürüldüler. Onu tanıdılar ve bilmedikleri bir şey daha
öğrenince dehşete düştüler. Oğullarının sadece bir kolu ve bir bacağı
vardı.