Gete Faust Pdf
Telly Piatt
Faust је dramski spev Johana Volfganga Getea u kome je obrađena legenda o Faustu. Skoro ceo prvi deo i većina drugog dela su napisani u rimovanim stihovima. Iako se retko postavlja u celini, to je predstava sa najvećim brojem gledalaca na scenama na nemačkom jeziku. Fausta mnogi smatraju Geteovim magnum opusom i najvećim delom nemačke književnosti.[1]
Najraniji oblici dela, poznati kao Urfaust, nastali su između 1772. i 1775. godine; međutim, detalji tog razvoja nisu sasvim jasni. Urfaust ima dvadeset i dve scene, jednu u prozi, dve uglavnom prozne i preostalih 1.441 linija u rimovanim stihovima. Rukopis je izgubljen, ali je kopija otkrivena 1886. godine.[2]
Prvi deo objavljen 1808, drugi deo završen 1832. Godine 1790. objavio je Faust, fragment. Samom delu dao je podnaslov tragedija, mada ga teoretičari i istoričari književnosti smatraju dramskim spevom. Geteov Faust označava završetak Sturm und Drang Periode, književnog pokreta u čijem je kružoku u Štrazburgu započeo svoju književnu karijeru. U kružok štrazburških genija uveo ga je Herder, na početku sedamdesetih godina 18. veka.
Radu na Faustu Gete se vraća posle deset i više godina. Iako nedovršeno (nedostajale su ključne scene prizivanja đavola i opklade), objavljuje ga 1790. pod nazivom Faust, fragment. Gete je uneo promene u koncepciji Faustovog lika. Faustov subjektivizam je potisnut i on sada teži da predstavlja čitavo čovečanstvo.
Godine 1821, londonski izdavač Tomas Busi i sinovi anonimno je objavio delimični engleski stihovni prevod Fausta (prvi deo), sa ilustracijama nemačkog gravera Morica Reča. Ovaj prevod su Frederik Bervik i Džejms Makuzik pripisali engleskom pesniku Semjuelu Tejloru Kolridžu u svom izdanju Oxford University Press iz 2007, Faust: Sa nemačkog Geteovog, preveo Semjuel Tejlor Kolridž.[3] U pismu od 4. septembra 1820, Gete je pisao svom sinu Avgustu da Kolridž prevodi Fausta.[4] Međutim, ova atribucija je kontroverzna: Rodžer Paulin, Vilijam Sent Kler i Elinor Šejfer daju opsežno pobijanje Bervika i Makuzika, nudeći dokaze uključujući Kolridžovo višestruko poricanje da je ikada preveo Fausta, i tvrdeći da je Geteovo pismo njegovom sinu zasnovano na dezinformaciji od treće strane.[5]
... prevodilac jasno iskrivljuje Geteove ideje... da bi odbranio reakcionarnu teoriju 'čiste umetnosti' ... on unosi estetski i individualistički ukus u tekst ... pripisuje Geteu reakcionarnu ideju ... iskrivljuje društveni i filozofski smisao...[11]
Nastala je izvesna uzbuna kada je moj Faust raskomadan u Novom miru na osnovu toga što su navodno bogovi, anđeli, veštice, duhovi, ludilo jadne Grečen i sve 'iracionalno' preterano prikazano, dok su Geteove progresivne ideje ostavljeni u senci i bez nadzora.[12]
Wouldn't rather be just the "Western" scholastic (indeed theistic)definition of God as "actus purus"?
So you were right to think that it was not the German word Wort he was objecting to, but indeed the Λόγος of the Gospel. After all, his Christianity is very much in doubt. There is much nonsense in the doctrines of the Church, Church history was "a mixture of error and violence" he used to say. He was a Free Mason, a Rosicrucian, a Hermetist, tinged with a smattering of Kabbalah, a pantheist, a man of the Enlightenment. A precursor of the turgid German philosophy which evolved in Marxism.
In the words of John Whiton (professor in the department of Germanic and Slavic Languages at the University of Waterloo, Ontario, Canada): "Goethe's Faust is traditionally seen as a paean to and the epitome of German Idealism. According to this reading, Faust is the archetypal Modern Western Man who, by dint of his ceaseless striving, creates himself and his world by an act of sheer will, thereby attaining the highest goal of mankind, realizing the purpose or end of all human activity, which is seen as the self-achievement of individual perfection, the cultivation to an ultimate degree of all one's latent potential. Thus Faust becomes an absolute, so it is said, whose will is sovereign, a law unto himself, a modern Prometheus." Prometheus was the idol of Marx too (therefore of Trotzky). Whiton tried to turn around this characterization and read Goethe in Catholic key, which is possible in view of the Catholic origin of the "actus purus" @ -goethes-faust-from-a-catholic-perspective.html
Oh, I'm perfectly open to such a reading (the German Idealist, Promethean one), but I hesitate to speak dogmatically about it, and even more so about Whiton's connection to actus purus. I'm a rank amateur reader of Goethe. Actually, I'd really like to get hold of Pelikan's 'Faust the Theologian', and see what he has to say.
c80f0f1006