สรุปคำบรรยาย วิแพ่ง 2 ( สามัญ ) ภาค 2/61 ครั้งที่ 6 เอาไว้อ่านก่อนเรียนชั่วโมงที่ 7ต่อไปครับ

[nobita kwang]

หากเอกสารสรุปคำบรรยายนี้ มีข้อผิดพลาดประการใด ข้าพเจ้า  kankokub  ขออภัยและน้อมรับแต่เพียงผู้เดียว หากจะมีประโยชน์อยู่บ้างขอมอบให้แก่ ท่านอาจารย์ทองธาร เหลืองเรืองรอง ผู้บรรยาย   , ผู้ก่อตั้ง lawsiamgooglegroups และ คุณแบ่งปัน ที่ทำให้ข้าพเจ้าได้มีโอกาสได้ฟังคำบรรยาย , บิดามารดาข้าพเจ้า

ครั้งที่ 6(30/12/51)

            วันนี้คนบางตา วันนี้เรื่องที่เราจะคุยกันคือการทิ้งฟ้อง  ก็เป็นหัวข้อหนึ่งที่น่าจะออก แม้ว่าโดยเนื้อหาจะมี คำให้การ ชี้สองสถาน คำฟ้อง ก็มักไม่ออก

            วันนี้จะพูดชั่วโมงเดียวให้จบทิ้งฟ้องไปเลยนะครับ

            เจตนารมณ์ก็เพื่อเร่งรัดคดี เร่งรัดก็ต้องเร่งโจทก์

(เกิดเหตุ 174 ผล 176 จบ 132 )

มาตรา 174  ในกรณีต่อไปนี้ให้ถือว่าโจทก์ได้ทิ้งฟ้อง คือ

(๑) ภายหลังที่ได้เสนอคำฟ้องแล้ว โจทก์เพิกเฉยไม่ร้องขอต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อให้ส่งหมายเรียกให้แก้คดีแก่จำเลย และไม่แจ้งให้ศาลทราบเหตุแห่งการเพิกเฉยเช่นว่านั้นภายในกำหนดเจ็ดวันนับแต่วันยื่นคำฟ้อง

  (๒) โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาตามที่ศาลเห็นสมควรกำหนดไว้เพื่อการนั้นโดยได้ส่งคำสั่งให้แก่โจทก์โดยชอบแล้ว

มาตรา 176  การทิ้งคำฟ้องหรือถอนคำฟ้องย่อมลบล้างผลแห่งการยื่นคำฟ้องนั้นรวมทั้งกระบวนพิจารณาอื่น ๆ อันมีมาต่อภายหลังยื่นคำฟ้อง และกระทำให้คู่ความกลับคืนเข้าสู่ฐานะเดิมเสมือนหนึ่งมิได้มีการยื่นฟ้องเลย แต่ว่าคำฟ้องใด ๆ ที่ได้ทิ้งหรือถอนแล้ว อาจยื่นใหม่ได้ภายใต้บังคับแห่งบทบัญญัติของกฎหมายว่าด้วยอายุความ

มาตรา 132  ให้ศาลมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความได้ โดยไม่ต้องมีคำวินิจฉัยชี้ขาดในประเด็นเรื่องนั้น และให้กำหนดเงื่อนไขในเรื่องค่าฤชาธรรมเนียมตามที่เห็นสมควร

(๑) เมื่อโจทก์ทิ้งฟ้อง ถอนฟ้อง หรือไม่มาศาลในวันนัดพิจารณา ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๗๔ มาตรา ๑๗๕ และมาตรา ๑๙๓ ทวิ

(๒) เมื่อโจทก์ไม่หาประกันมาให้ดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๕๓ และ ๒๘๘หรือเมื่อคู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หรือทั้งสองฝ่ายขาดนัดดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๑๙๘, ๒๐๐และ ๒๐๑

(๓) ถ้าความมรณะของคู่ความฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยังให้คดีนั้นไม่มีประโยชน์ต่อไปหรือถ้าไม่มีผู้ใดเข้ามาแทนที่คู่ความฝ่ายที่มรณะดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๔๒

(๔) เมื่อศาลได้มีคำสั่งให้พิจารณาคดีรวมกันหรือให้แยกกัน ซึ่งเป็นเหตุให้ต้องโอนคดีไปยังอีกศาลหนึ่งดังที่บัญญัติไว้ในมาตรา ๒๘ และ ๒๙

มาตรา 246  เว้นแต่ที่ได้บัญญัติไว้ดังกล่าวมาข้างต้นบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่าด้วยการพิจารณาและการชี้ขาดตัดสินคดีในศาลชั้นต้นนั้น ให้ใช้บังคับแก่การพิจารณาและการชี้ขาดตัดสินคดีในชั้นอุทธรณ์ได้โดยอนุโลม  

มาตรา 247 ในกรณีที่ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษาหรือมีคำสั่งในชั้นอุทธรณ์แล้วนั้น ให้ยื่นฎีกาได้ภายในกำหนดหนึ่งเดือนนับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษาหรือคำสั่งศาลอุทธรณ์นั้นและภายใต้บังคับบทบัญญัติสี่มาตราต่อไปนี้กับกฎหมายอื่นว่าด้วยการฎีกา ให้นำบทบัญญัติในลักษณะ ๑ ว่าด้วยอุทธรณ์มาใช้บังคับด้วยโดยอนุโลม

            กรณีใดเกิดเป็นทิ้งฟ้อง ทิ้งฟ้องเกิดได้กับกรณีทีเป็นโจทก์เท่านั้นก็ดูว่าใครที่เป็น โจทก์ และการทิ้งฟ้องเกิดได้ทั้งสามชั้นศาล ดังนั้นหาก จำเลยอุทธรณ์ หรือฎีกา ก็เป็น ฐานะโจทก์อุทธรณ์ โจทก์ฎีกาก็ได้

ผู้ที่เป็นผู้ทิ้งฟ้อง ก็คือ

1. ผู้ยื่นฟ้อง ดูตามมาตรา 174 ( 1 )

2.ผู้ยื่นอุทธรณ์ ผู้ยื่นฎีกา  174 (2) โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่กำหนด โดยศาลได้แจ้งคำสั่งให้ทราบแล้ว

ในทางปฏิบัติมักเกิดอนุมาตรา 2 มากกว่า  เพราะไม่เจาะจง ไม่เหมือนอนุมาตรา 1 ที่เจาะจงแค่หมายเรียก

ในทางปฏิบัติมีอะไรบ้าง

1.  สั่งให้มาเสียค่าธรรมเนียมหรือค่าขึ้นศาลแล้วโจทก์ไม่มาเสีย  แม้เวลาโจทก์จะขึ้นศาลก็ต้องเสียอยู่แล้วแต่มักเป็นกรณีตรวจครั้งแรก ไม่ครบ ล่วงเลยที่จะใช้อำนาจตามมาตรา 18 ในการที่ไม่รับ

2. ไม่มานำส่งสำเนาคำฟ้อง คำฟ้องอุทธรณ์ คำฟ้องฎีกา ศาลมีอำนาจสั่งนะ ซึ่งต่างกับวิอาญาที่เป็นหน้าที่ของศาลที่เป็นผู้ส่ง แต่การไม่ส่งสำเนาคำคู่ความนี้ไม่ใช่กรณีตาม (1 )นะ

3.  ไม่แถลงตามคำสั่งศาล เช่นหากส่งสำเนาคำคู่ความไม่ได้แล้วให้แถลงแล้วไม่แถลงทำให้คดีไม่คืบหน้า หรือ แถลงคดีแพ่งที่เกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา

4. ไม่มาศาล แต่เราจะไม่นำเรื่องทิ้งฟ้องไปใช้เพราะว่าจะเป็นการขาดนัดพิจารณา หรือเป็นผลอื่นๆ

หลักเกณฑ์ตาม 174 ( 2)

1.โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดี

2.ศาลมีคำสั่ง โดยได้แจ้งคำสั่งให้โจทก์ทราบโดยชอบแล้ว

3.โจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีตามคำสั่ง

ตัวอย่างที่สั่งโจทก์ไม่ได้ ดูฎีกา ( แต่ฎีกานี้ออกสอบไปแล้ว ) เป็นเรื่องคดีแต่งตั้งผู้จัดการมรดกประเด็นในคดีคือใครเป็นผู้มีสิทธิจัดการ แต่เถียงกันเรื่องทรัพย์ดังกล่าวเป็นมรดกหรือไม่ ศาลเห็นว่าไม่ใช่ประเด็นในคดีนี้ศาลก็สั่งให้ไปฟ้องใหม่ใน 7 วัน ศาลฎีกามองว่าศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจสั่งเนื่องจากเป็นสิทธิเฉพาะตัวของเอกชน ว่าจะใช้สิทธิทางศาลหรือไม่ และการที่จะสั่งนั้นต้องเป็นการสั่งในคดีเดิมเท่านั้นจะสั่งให้ไปเกี่ยวข้องกับคดีอื่นไม่ได้

            ดูอีกเรื่องหนึ่ง ศาลสั่งให้โจทก์ถอนฟ้องได้หรือไม่ การถอนฟ้องเป็นสิทธิของโจทก์ไม่ใช่เหรอ ก็มีฎีกาเรื่องหนึ่งเป็นการท้ากัน แทนที่จะท้าให้ศาลตัดสินคดี กลับไปท้าว่าถ้าชนะคำท้าแล้วให้โจทก์ถอนฟ้อง ( ไม่ได้ให้ศาลพิพากษาให้ชนะคดี ) พอโจทก์แพ้คำท้าแล้วเบี้ยวไม่ถอน ก็เลยศาลสั่งให้ถอนฟ้องได้ เมื่อโจทก์ไม่กระทำตามคำสั่ง ( ไม่ถอนฟ้อง ) ศาลก็สั่งว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง จำหน่ายคดี

            การทิ้งฟ้องชั้นอุทธรณ์ ฎีกา ถ้าเป็นกรณีศาลชั้นต้นสั่งให้นำส่งสำเนาอุทธรณ์หรือฎีกา      ( ในคดีอาญา ) เป็นหน้าที่ศาล ( ย้ำในคดีอาญานะ )

- กรณีทิ้งฟ้องต้องเป็นเรื่องสั่งให้ปฏิบัติไม่ใช่ให้มีทางเลือก ถ้าเปิดทางเลือกแล้วโจทก์เลือกทางหนึ่งทางใด แล้ว ไม่ถือเป็นการทิ้งฟ้อง เช่นกรณีที่โจทก์ประสงค์ให้ศาลติดต่อพนักงานที่ดินให้มาทำแผนที่พิพาท ศาลก็สั่งให้โจทก์ไปนำชี้ หากไม่นำชี้ก็ให้ทำแผนที่ไปได้เลยโดยถือว่าโจทก์ไม่ติดใจนำชี้ อย่างนี้คือการให้โจทก์เลือกไปก็ได้ไม่ไปก็ได้

- กรณีที่คำสั่งให้โจทก์ดำเนินคดีต้องมีระยะเวลาให้ปฏิบัติ  การไม่กำหนดเวลาแต่หากเกินเวลาอันสมควรก็อาจถูกสั่งทิ้งฟ้องได้

-เรื่องที่สั่งต้องมีสภาพบังคับหรือยังเป็นประโยชน์อยู่ มีผลบังคับได้จริง

หลักเกณฑ์ที่สอง คือ โจทก์ทราบคำสั่งนั้นโดยชอบแล้ว   

การทราบคำสั่งนั้นดูอย่างไร แบ่งได้ 4 วิธี

1.      ศาลสั่งต่อหน้าคู่ความ คือคดีนั้นมีวันนัด คำสั่งศาลได้จดในรายงานกระบวนพิจารณาคู่ความทราบคำสั่งโดยการลงชื่อทราบคำสั่งศาลแล้ว หากไม่มาในวันนั้น แล้วไม่มีกฎหมายปิดปากให้ถือว่าทราบ ก็จะไม่เป็นการทิ้งฟ้อง

ข้อสังเกต ถ้าเป็นตัวความหรือทนายความไม่มีปัญหาทราบแน่นอน แต่ถ้าเป็นผู้รับมอบฉันฑะ ก็ต้องดูว่า ใบมอบฉันฑะให้มารับทราบในเรื่องนั้นหรือไม่

2. การไม่ได้สั่งบนบัลลังค์ การพิจารณาอาจมีการที่สำนวนอยู่ในห้องเก็บสำนวนหรืออยู่บนโต๊ะศาลตรวจสำนวนมากกว่า  กรณีนี้ถ้าจะถือว่าโจทก์ทราบก็คือการส่งคำคู่ความของเจ้าพนักงานศาล ตามมาตรา 74 – มาตรา 79 โดยชอบแล้ว ก็ถือว่าโจทก์ได้ทราบแล้ว

 

ก็เหลือ อีกสองวิธีก็ติดไว้คราวหน้า ก็แล้วกัน