> En Esperanto "Vat-o" estas vorto en la Fundamento kun la signifo "Kotono
> kombita kaj premita laux molaj tavoloj." (estas praktike tiu blanka ajxo,
> kiun oni uzas por bandagxi, kiam oni faras injektojn, ktp.)
> Ekzistas krome pluraj variajxoj de alia vorto "Vato/Vatto/Uxato" por
> indiki la potencon produktadan de unu ampero sub tensio de unu volto
> (praktike mezur-unuo de elektro).
> Demando: kiel oni diras tiujn du vortojn en viaj lingvoj?
Eble mi kontribuu per la Svedaj vortoj:
kotona "vato" = "vadd" (elparolo: "vad")
elektra "vato" = watt (elparolo: "vat")
Mia persona opinio estas, ke ambau nomighu "vato" en Esperanto.
Estas nenio ajn kontrau-Fundamenta en tia homonimeco
(char jam la Fundamento enhavas plurajn homonimojn).
Fakte temas pri aparte ne-ghena homonimeco, char apenau iam ajn
oni povas interkonfuzi la du en reala uzado.
--
Bertilo Wennergren http://bertilow.com
kotona "vato" = "vadd" (elparolo: "vad")
elektra "vato" = watt (elparolo: "vat")
Mia persona opinio estas, ke ambau nomighu "vato" en Esperanto.
Estas nenio ajn kontrau-Fundamenta en tia homonimeco
(char jam la Fundamento enhavas plurajn homonimojn).
Fakte temas pri aparte ne-ghena homonimeco, char apenau iam ajn
oni povas interkonfuzi la du en reala uzado.
> Bertilo:
> Mia persona opinio estas, ke ambau nomighu "vato" en Esperanto.
> Estas nenio ajn kontrau-Fundamenta en tia homonimeco
> (char jam la Fundamento enhavas plurajn homonimojn).
> Miaflanke mi provus eviti tiun homonimecon, c'ar tamen la g'enerala
> principo de la Fundamento kaj de Zamenhof s'ajnas al mi evitado de
> homonimeco (pesi/pezi kaj aliaj).
Mi samopinias. Ghenerale oni evitu homonimojn, sed ne nepre chiam.
> Fakte temas pri aparte ne-ghena homonimeco, char apenau iam ajn
> oni povas interkonfuzi la du en reala uzado.
> Pri tio mi konsentas.
Ghuste tial ne indas rompi al si la kapon por provi eviti ghuste
tiun chi okazon de homonimeco.
Praktike la provoj eviti homoniman "vato" kondukis al la uzo de
la fushformo "vatto". El chiuj nehomonimaj kandidatoj por la elektra
signifo, nur tiu vere uzighas atentinde multe. Sed tiu formo, kun sia
ghena duobla "tt", apenau konsistigas salutindan progreson. Male, temas
pri tre malbona vortformo (pro la malfacileco ghin ghuste elparoli).
Tial mi pledas por akcepto de la homonimo "vato". Almenau ghi estas
elparolebla.
Aliaj variantoj, kiel "u^ato", "vatio", "vuato" k.t.p., k.t.p., jam
estas provitaj sensukcese. Ne indas denove provi tion, kio jam
estas plurfoje provita praktike sen ajna sukceso.
Mi samopinias. Ghenerale oni evitu homonimojn, sed ne nepre chiam.
Praktike la provoj eviti homoniman "vato" kondukis al la uzo de
la fushformo "vatto". . . .
Tial mi pledas por akcepto de la homonimo "vato". Almenau ghi estas
elparolebla.
Aliaj variantoj, kiel "u^ato", "vatio", "vuato" k.t.p., k.t.p., jam
estas provitaj sensukcese. Ne indas denove provi tion, kio jam
estas plurfoje provita praktike sen ajna sukceso.
Bertilo skribis:
>Praktike la provoj eviti homoniman "vato" kondukis al la uzo de
>la fushformo "vatto". El chiuj nehomonimaj kandidatoj por la elektra
>signifo, nur tiu vere uzighas atentinde multe. Sed tiu formo, kun sia
>ghena duobla "tt", apenau konsistigas salutindan progreson. Male, temas
>pri tre malbona vortformo (pro la malfacileco ghin ghuste elparoli).
Laux mi, japanlingvano, la formo "vatto" estas ne tiel fusxa kompare kun
la fundamenta "edzo". La paro "vato" kaj "vatto" estas akceptebla
solvo al mi, kiu kutimas al japanlingva sonsistemo. Mi mem prononcas
"tt" kiel mallongan spirhalton cxe la gloto.
2007/01/13 [sab.] HIROTAKA Masaaki
_______________________________________ http://www.vastalto.com/
> Laux mi, japanlingvano, la formo "vatto" estas ne tiel fusxa kompare kun
> la fundamenta "edzo". La paro "vato" kaj "vatto" estas akceptebla
> solvo al mi, kiu kutimas al japanlingva sonsistemo. Mi mem prononcas
> "tt" kiel mallongan spirhalton cxe la gloto.
Ankau en la Sveda sonsistemo ekzistas tia distingo inter mallonga kaj
longa eksplodaj konsonantoj. Kaj tial ankau mi povas facilege elparoli
tiel, kiel Hirotaka priskribis.
Sed homoj, kies nacia lingvo tute ne konas tian distingon de longeco
che tiaj konsonantoj, multe malpli facile povas elparoli tiel. Ili devas
tion aparte lerni.
Lau mi la Esperanta sonsistemo tian distingon tamen ne havas. Se oni
skribas "tt" oni do devas elparoli ne unu longan "t"-on, sed du plenajn
"t"-ojn.
> Prononcado de "vatto" estas facila por mi japano. Sed mi demandas
> min, cxu mia prononco de "Postdomo" (iu traduko de
> "Taglibro de Anne Frank" estis tiel titolita) estas internacie
> komprenebla. Mi opinias, ke kaj "tt" kaj "td" estas evitendaj.
Nu, en kunmetajhoj "tt" kaj "td" tamen estas sufiche kutimaj. Mi pensas
ekz. pri "posttagmezo", "postdiploma", "stratdefluilo", "batdifekti" kaj
similaj vortoj.
Che vortoj kiel "posttagmezo" la rekonto de la du t-oj apenau estas
evitebla. Evidente necesas chiufoje elparoli ambau konsonantojn plene.
Do, ankau "vatto" estas elparolebla (ech kun du apartaj t-oj), sed tiaj
duoblaj eksplodaj konsonantoj ja estas tre nekutimaj kaj fremdaj ene de
radikoj en Esperanto. Lau mi ili ekzistu prefere nur en kunmetajhoj.
Lau mi la Esperanta sonsistemo tian distingon tamen ne havas. Se oni
skribas "tt" oni do devas elparoli ne unu longan "t"-on, sed du plenajn
"t"-ojn.
-----Messaggio originale-----
Da: la-bona...@googlegroups.com [mailto:la-bona...@googlegroups.com]
Per conto di Bertilo Wennergren
Inviato: sabato 13 gennaio 2007 5.22
A: la-bona...@googlegroups.com
Oggetto: (la bona lingvo) Re: pri "vatto"
Bertilo Wennergren:
>Sed homoj, kies nacia lingvo tute ne konas tian distingon de longeco
>che tiaj konsonantoj, multe malpli facile povas elparoli tiel. Ili devas
>tion aparte lerni.
Certe jes. Tial mi asertis, ke la fundamenta "edzo" estas pli
malfacile prononcebla al mi, ol ne fundamenta "vatto".
>Lau mi la Esperanta sonsistemo tian distingon tamen ne havas. Se oni
>skribas "tt" oni do devas elparoli ne unu longan "t"-on, sed du plenajn
>"t"-ojn.
Certe cxi tio estas plimulta opinio, tamen mi ne estas kontenta. Kaj
tiu, kiu enkondukis "vatto"-n, eble havus saman opinion kun mi.
> Bertilo Wennergren:
> >Lau mi la Esperanta sonsistemo tian distingon tamen ne havas. Se oni
> >skribas "tt" oni do devas elparoli ne unu longan "t"-on, sed du plenajn
> >"t"-ojn.
> Certe cxi tio estas plimulta opinio, tamen mi ne estas kontenta. Kaj
> tiu, kiu enkondukis "vatto"-n, eble havus saman opinion kun mi.
Efektive ekzistas ne malmultaj, kiuj ne konsentas kun mi. Mi do ne
certas, kiu opinio estas plimulta.
Vi tute pravas, ke tiuj, kiuj enkondukis tiajn vortojn kiel "vatto",
"brutte", "matcho", "budgheto", "Mekko" k.s. celis, ke oni elparolu
kun longaj konsonantoj lau Japana au Itala fonetikoj. Eble la plej
gravaj apogintoj de tiu vidpunkto estis Kalocsay kaj Waringhien.
Tial mi asertis, ke la fundamenta "edzo" estas pli
malfacile prononcebla al mi, ol ne fundamenta "vatto".
Certe cxi tio estas plimulta opinio, tamen mi ne estas kontenta. Kaj
tiu, kiu enkondukis "vatto"-n, eble havus saman opinion kun mi.
Efektive ekzistas ne malmultaj, kiuj ne konsentas kun mi. Mi do ne
certas, kiu opinio estas plimulta.
Vi tute pravas, ke tiuj, kiuj enkondukis tiajn vortojn kiel "vatto",
"brutte", "matcho", "budgheto", "Mekko" k.s. celis, ke oni elparolu
kun longaj konsonantoj lau Japana au Itala fonetikoj. Eble la plej
gravaj apogintoj de tiu vidpunkto estis Kalocsay kaj Waringhien.