Nun la mondo aŭskultas nin – Jen estas nia vico paroli!
Ahmad Mamdoohi
Karaj samideanoj,
Tio donas al nia komunumo bonegan okazon prezenti la realan sperton de Esperantistoj el la tuta mondo.
Se Esperanto iel riĉigis vian vivon — per internaciaj amikecoj, vojaĝoj, familiaj aŭ kulturaj spertoj, instruado, scienca kunlaboro, retaj renkontiĝoj aŭ alimaniere — bonvolu konsideri verki mallongan, ĝentilan kaj bone argumentitan leteron al The Guardian.
Ni ne bezonas polemiki aŭ ataki la aŭtorojn de la kritikaj leteroj. Multe pli efike estas montri, per propraj spertoj kaj konkretaj ekzemploj, kiel Esperanto reale funkcias kaj kiel ĝi ebligas egalecan internacian komunikadon.
Estus tre dezirinde, ke la leteroj venu el diversaj landoj kaj prezentu malsamajn spertojn. Tiel la redakcio povos vidi la veran diversecon kaj viglecon de la internacia Esperanto-komunumo.
Vi povas sendi vian leteron al:
La redakcio de The Guardian petas la jenon:
Bonvolu aldoni al via letero vian nomon, plenan poŝtan adreson kaj telefonnumeron. Leteroj kutime estas publikigataj kun la nomo de la aŭtoro kaj la urbo, urbeto aŭ vilaĝo, kie li aŭ ŝi loĝas. La ceteraj informoj estas uzataj nur por kontroli la aŭtentecon de la letero kaj por kontakti vin, se tio estos necesa.
Antaŭdankon al ĉiuj, kiuj helpos prezenti Esperanton digne, afable kaj konvinke antaŭ la legantoj de unu el la plej influaj gazetoj de la mondo.
Kun koraj salutoj,
Ahmad Reza Mamduhi
Prezidanto de ILEI
Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj
Leteroj
Enamiĝi kaj malenamiĝi pri Esperanto
Legantoj respondas al ampleksa artikolo pri la internacia helplingvo Esperanto.
1-a letero
Rilate al la artikolo de Katie Thornton (Nudistoj, pacaktivuloj kaj senpage vojaĝantaj aventuristoj: la homoj, kiuj tenas vivanta la revon pri Esperanto), Esperanto estis grava iniciato, kaj ĝiaj celoj estis laŭdindaj. La koncepto de internacia helplingvo (IHL) — neŭtrala rimedo por internacia komunikado, sen tio, ke "pli grandaj" lingvoj regu "pli malgrandajn", kaj samtempe facile lernebla por ĉiuj — estas tute prudenta.
Bedaŭrinde Esperanto havas sufiĉe da lingvaj mankoj, tiel ke ĝia antaŭenigo povas eĉ malpliigi la ŝancojn, ke internacia helplingvo iam estu vaste akceptata. Inter tiuj problemoj estas la komplika uzo de supersignoj, sonstrukturo kiu kaŭzas gravajn prononcajn malfacilaĵojn por homoj el kelkaj lingvaj medioj, kaj ankaŭ la elekto de la radikoj.
Estus agrable kredi, ke la idealismaj motivoj de esperantistoj instigus ilin subteni iun el la multaj aliaj internaciaj helplingvoj, kiuj laŭdire havas malpli da mankoj, antaŭ ol ili plu antaŭenigus Esperanton mem. Tamen la sperto sugestas, ke tio ĝenerale ne okazas.
Albert Beale
Londono
2-a letero
Kiam mi estis idealisma dekjara infano en la 1960-aj jaroj, mi komencis memlerni Esperanton, ĉar ankaŭ mi kredis, ke universala lingvo ebligus reciprokan komprenon kaj tiel kondukus al monda paco. Mi plenigis kajeron per longaj listoj de vortoj, kvankam mi havis neniun kun kiu praktiki la lingvon.
Poste mi seniluziiĝis pri la ideo, ke lingvo povus esti arte kreita, kaj en la lernejo mi transiris al la franca, la germana kaj la rusa; poste en mia vivo mi aldonis ankaŭ la italan kaj la kimran. Bedaŭrinde la fakto, ke mi kapablas interparoli kun aliaj eŭropanoj, ne helpis al mi realigi mondan pacon, kvankam mi optimisme kredas, ke tio almenaŭ helpos teni Alzheimer-malsanon for.
Tamen unu el miaj plej ŝatataj trajtoj de Esperanto — kvankam mi ne sciis ĝian originon ĝis mi lernis la kimran — estas, ke ĝi pruntis sian akcentan sistemon el la kimra lingvo, metante la akcenton ĉiam sur la antaŭlasta silabo de ĉiu vorto.
Anglalingvanoj, kiuj persiste prononcas Llangollen kiel LanGOlen kaj Dolgellau kiel DOLgeleje, eble profitus el iom da Esperanto en Duolingo.
Fiona Collins
Carrog, Sir Ddinbych
3-a letero
Via artikolo pri Esperanto tute ne mencias, kiom utila — kaj kiom amuza — ĝi povas esti en la mondo de videokonferencoj.
Dum la pandemiaj enfermoj mi pasigis ĉiun sabatan matenon ĝuante ludojn, konkursojn kaj ĝeneralajn babiladojn kun grupo de esperantistoj el ses kontinentoj, el kiuj multaj ne havis alian komunan lingvon. Esperanto ne nur ebligas al homoj el ĉiuj nacioj interkomunikiĝi, sed ankaŭ ebligas tion fari sur egala bazo. Ĝi estas granda egaligilo, kiam ne ĉiuj uzas sian gepatran lingvon.
Amike,
Martin S. Taylor
Byfleet, Surrey
En la fino de la paĝo la Guardian skribas:
Ĉu vi havas opinion pri io, kion vi legis hodiaŭ en la Guardian? Bonvolu sendi al ni vian leteron retpoŝte; ĝi estos konsiderata por publikigo en nia rubriko "Letters".