Esperanto en la okcitana!
Ahmad Mamdoohi
Karaj,
La artikolo "Cal charrar, pas batalhar" ("Necesas interparoli, ne batali"), verkita de Cirilo (Cyril Vergnaud), aperis en junio 2025 en Lo Diari, revuo dediĉita al la okcitana lingvo kaj kulturo.
En ĝi la aŭtoro prezentas la ideon de internacia helplingvo, rakontas pri la historio de Esperanto, ĝiaj celoj kaj nuna vivo, kaj ankaŭ mencias kelkajn konatajn okcitanistojn, kiuj estas aŭ estis esperantistoj.
Tiaj artikoloj estas tre valoraj, ĉar ili prezentas Esperanton al legantoj ekster nia kutima medio kaj en malsamaj lingvaj kaj kulturaj komunumoj.
Se vi ŝatas la artikolon, eble indus lasi pozitivan komenton aŭ dankmesaĝon al la aŭtoro aŭ al la redakcio. Tiel ni povas montri, ke tiaj iniciatoj estas rimarkataj kaj aprezataj, kaj kuraĝigi aperigon de pliaj artikoloj pri Esperanto ankaŭ estonte.
Jen la artikolo:
https://lodiari.com/cal-charrar-pas-batalhar/, kies resumon vi trovas sube de tiu ĉi mesaĝo.
Bonan legadon!
Amike,
Ahmad Mamdoohi
ILEI-prezidanto
Mallonga resumo de la artikolo AI-tradikita en Esperanton
En sia artikolo "Cal charrar, pas batalhar" ("Necesas interparoli, ne batali"), publikigita en la okcitana revuo Lo Diari, Cyril Vergnaud pripensas la malnovan ideon pri internacia komuna lingvo.
La aŭtoro memorigas, ke jam ekde la 17-a jarcento pensuloj serĉis neŭtralan lingvon por faciligi komunikadon inter popoloj kaj malpliigi kulturajn konfliktojn. Li mallonge prezentas ankaŭ la historion de Solresol, la muzika planlingvo de Jean-François Sudre, kiu restis historia kuriozaĵo.
La ĉefa parto de la artikolo temas pri Esperanto. La aŭtoro klarigas la idealojn de L. L. Zamenhof, kiu, kreskinte en multetna medio, revis pri neŭtrala, facile lernebla internacia helplingvo. Li emfazas, ke la celo de Esperanto neniam estis anstataŭigi la naciajn lingvojn, sed ebligi pli egalan internacian komunikadon.
La artikolo atentigas, ke hodiaŭ Esperanto estas uzata en internaciaj kontaktoj en almenaŭ 120 landoj kaj mencias kelkajn konatajn okcitanistojn, kiuj estas aŭ estis ankaŭ esperantistoj, inter ili Jacme Taupiac, Ferriol Macip i Bonet kaj JoMo.
Fine la aŭtoro konfesas, ke la ekzisto de Esperanto ne sufiĉas por malhelpi militojn kaj konfliktojn, sed li esprimas la esperon, ke dialogo kaj reciproka kompreniĝo iam venkos super perforto. Li ankaŭ atentigas pri ekzistanta Esperanto–okcitana vortaro por tiuj, kiuj volas plu esplori la rilaton inter la du lingvoj.
La artikolo estas interesa prezento de Esperanto por legantoj de la okcitana lingvo kaj montras, kiel la ideo de internacia helplingvo povas esti klarigita al publiko ekster la Esperanto-movado.