| گفت با خاک، صبحگاهی باد | |
چون تو، کس تیرهروزگار مباد |
| تو، پریشان ما و ما ایمن | | تو، گرفتار ما و ما آزاد |
|
همگی کودکان مهد منند | | تیر و اسفند و بهمن و مراد |
| گه روم، آسیا بگردانم | |
گه بخرمن و زم، زمان حصاد |
| پیک فرخندهای چو من سوی خلق | | کوتوال سپهر نفرستاد |
|
برگها را ز چهره شویم گرد | | غنچهها را شکفته دارم و شاد |
| من فرستم بباغ، در نوروز | |
مژده شادی و نوید مراد |
| گاه باشد که بیخ و بن بکنم | | از چنار و صنوبر و شمشاد |
|
شد ز نیروی من غبار و برفت | | خاک جمشید و استخوان قباد |
| گه بباغم، گهی بدامن راغ | |
گاه در بلخ و گاه در بغداد |
| تو بدینگونه بد سرشت و زبون | | من چنین سرفراز و نیک نهاد |
|
گفت، افتادگی است خصلت من | | اوفتادم، زمانهام تا زاد |
| اندر آنجا که تیرزن گیتی است | |
ای خوش آنکس که تا رسید افتاد |
| همه، سیاح وادی عدمیم | | منعم و بینوا و سفله و راد |
|
سیل سخت است و پرتگاه مخوف | | پایه سست است و خانه بی بنیاد |
| هر چه شاگردی زمانه کنی | |
نشوی آخر، ای حکیم استاد |
| رهروی را که دیو راهنماست | | اندر انبان، چه توشه ماند و زاد |
|
چند دل خوش کنی به هفته و ماه | | چند گوئی ز آذر و خورداد |
| که، درین بحر فتنه غرق نگشت | |
که، درین چاه ژرف پا ننهاد |
| این معما، بفکر گفته نشد | | قفل این راز را، کسی نگشاد |
|
من و تو بندهایم و خواجه یکی است | | تو و ما را هر آنچه داد، او داد |
| هر چه معمار معرفت کوشید |
|
نشد آباد، این خراب آباد |
| چون سپید و سیه، تبه شدنی است | | چه تفاوت میان اصل و نژاد |
| چه توان خواست از مکاید دهر | | چه توان کرد، هر چه باداباد |
| پتک ایام، نرم سازدمان |
| من اگر آهنم، تو گر پولاد |
| نزد گرگ اجل، چه بره، چه گرگ | | پیش حکم قضا، چه خاک و چه باد |