در رسای نادر پيمائی

[LBM]

 

 

بيستم فروردين روزی است که عادت داشتم تلفنی به نادر پيمائی تولدش را تبريک بگويم و يا به اين بهانه گفتگوئی داشته باشيم.  حيف که در ششمين روز امسال او را برای هميشه از دست دادم و نه وقت کردم جواب شادباشهای نوروزيش را بدهم ونه تولد هشتاد ودو سالگی اش را تبريک بگويم.  ولی خاطره فعاليتهای ميهن دوستی اش برای خيلی از ما همچنان زنده خواهد بود.  او در آپارتمان کوچک خود با قلم وبيان از طريق رسانه های غربت با فرصت طلبانی که نارسائيهای حکومتی را بهانه ای برای تجزيه مملکت ميکردند سخت در مبارزه بود.  نه اينکه ديد سياسی مشترکی داشته باشيم ولی هر دو هم عقيده بوديم که تجزيه کشورنه تنها مشکلی را حل نميکند، بلکه بار سنگينی خواهد بود از نارسائيها بر دوش مردم.

 

روانش شاد ويادش گرامی باد.

محمد پورقوريان