गोपालदेशिकश्राद्धप्रयोगे ऽधिकपाठः

[विश्वासो वासुकिजः (Vishvas Vasuki)]

पूर्ववद् उपस्तीर्य,  
द्विर् अवदाय,  

अभिघार्य दर्वीम् अनुत्सृजन्न् -

**उपवीती**, हविः प्रत्यभिघार्य,  
**प्राचीनावीती** -  
~~सकृद् अभिघार्य~~

> ये चे॒ह पि॒तरो॒ ये च॒ नेह॒ …

इत्यत्र "सकृद् अभिघार्य" इत्य् अधिकः पाठो भाति।  

यतः स्थालीपाके सकृद् एवाभिघारः, पूर्वत्र "यन्मे मातः" इत्यत्रापि तथा। शुद्धिपत्त्रे न किञ्चिद् विशिष्टम् अस्ति । 

अत्र किमप्य् अस्ति समाधानान्तरम्?

--

--
Vishvas /विश्वासः

[विश्वासो वासुकिजः (Vishvas Vasuki)]

डॆङ्कनिकॊट्टैश्रीनिवासस् तु - 

दर्व्याम् उपस्तीर्य द्विर् अवदाय,  
दर्वीम् अन्-उत्सृजन् उपवीती, स्विष्टकृदर्थं हविः-प्रत्यभिघार्य,  
प्राचीनावीती,  

सकृद् अभिघार्य

इति वदति, येन सकृदभिघारणम् प्रत्यभिघारात् परम् इव भाति। तत्र युक्तिः - अवदानात् परम् एव दैवीम् आहुतिं भविष्यतीम् मनसि कृत्वा तत्-क्षणम् प्रत्यभिघार इष्टस् स्यात्। 

किञ्च माडभूष-वीरराघवो वक्ति - 

पुनः अवदाय, अभिघार्य,  
**उपवीती**,  
पात्रस्थं हविः अभिघार्य,  
**प्राचीनावीती**,  
"ये चेह पितरो, ये च नेह" इति हुत्वा,

एवं शठकोपतातार्यवर्यस्याप्य् आचारः। अतः क्रमे व्यत्यासो दृश्यते, किञ्चाभिघारसङ्ख्यायाम् पूर्वोक्तग्रन्थय् आधिक्यं निश्चितम्।