Fwd: [MoeMaKa] 4th Jan 2012 - MoeMaKa Daily

18 views
Skip to first unread message

truely white

unread,
Jan 5, 2012, 7:53:29 AM1/5/12
to jeffy...@googlegroups.com


---------- Forwarded message ----------
From: Kyi Lwin <kyi.k...@gmail.com>
Date: Wed, Jan 4, 2012 at 10:31 PM
Subject: Fwd: [MoeMaKa] 4th Jan 2012 - MoeMaKa Daily
To: maykhat2 <mayk...@gmail.com>, kkmm <pinlon...@gmail.com>, achitshonelay <achits...@gmail.com>, winkhinmaung45 <winkhin...@gmail.com>, mahhyu <mah...@gmail.com>, sonyb...@gmail.com, ahkeej...@gmail.com, peternaywin <peter...@gmail.com>, oasischi...@gmail.com, kispa nadi <kispan...@googlemail.com>, eiei <eieit...@googlemail.com>, seinl...@gmail.com, makerb...@gmail.com, yta471 <yta...@gmail.com>, Kyi Pyar <makyi...@gmail.com>, haazaw <tha...@gmail.com>, ayethid...@gmail.com, shiftd...@gmail.com, win Naing <nain...@gmail.com>, tinzaw...@gmail.com, ayeyarwady.k...@gmail.com, crazyjo...@gmail.com, narsi...@gmail.com, tharg...@gmail.com, Shwe Tone <ech...@gmail.com>, parpar cho <parpa...@gmail.com>, yoyo...@gmail.com, shadow....@gmail.com, nmk.n...@gmail.com, yinh...@gmail.com, khon minn <khonk...@gmail.com>, moonl...@gmail.com, mohmoh...@gmail.com, moreset...@gmail.com, roseb...@gmail.com, eieith...@gmail.com, aunt...@gmail.com, tunse...@gmail.com, kyawmin...@gmail.com, Aye Aye <ayea...@gmail.com>, akm...@gmail.com, aunghtet.for...@gmail.com, ahtun...@gmail.com, ayeay...@gmail.com, tayza...@gmail.com, babyg...@gmail.com, bobosa...@gmail.com, "bluesky.1756" <bluesk...@gmail.com>, comet...@gmail.com, cro...@googlemail.com, chan mya <chan...@gmail.com>, denize...@gmail.com, dr.sunmo...@gmail.com, Device 120 <devi...@gmail.com>, gwbob...@gmail.com, hlai...@gmail.com, hninwu...@gmail.com, hkawngs...@gmail.com, info.n...@gmail.com, jenif...@gmail.com, jeffy...@gmail.com, Kaung Khant Zan <kaun...@gmail.com>, kyawsimaw <Kyaw...@gmail.com>, Ko Nanda <kon...@gmail.com>, ေက်ာ္ ၿဖိဳး <kyawp...@gmail.com>, Kathy Maw <km...@extron.com>, lu naing <luna...@gmail.com>, mawla...@gmail.com, Min Thu <min...@flashband.net>, marlarsoe <marl...@gmail.com>, marfuture <marf...@gmail.com>, myintt...@googlemail.com, Mandalar Charm <mandal...@gmail.com>, mgk...@gmail.com, MMO <maungma...@googlemail.com>, mehmmgmgwunnasan <mehmmgmg...@gmail.com>, mickey mya <micke...@gmail.com>, Minnaing Maung <zwevi...@gmail.com>, notallo...@gmail.com, neore...@gmail.com, nanga...@gmail.com, nut shinnaung <nutshin...@gmail.com>, newhor...@gmail.com, nayc...@gmail.com, Naychi Moe <nayc...@yahoo.com>, naua...@gmail.com, "pyg.su2007" <pyg.s...@gmail.com>, phoebe naw <nawp...@gmail.com>, punk lay <punkl...@gmail.com>, ronal...@gmail.com, roni...@gmail.com, sophayoo2007 <sophay...@gmail.com>, sulp...@gmail.com, shwe wutt yee <shwew...@gmail.com>, soelwins...@gmail.com, "saw.georgy" <saw.g...@gmail.com>, san...@gmail.com, "theinthanhtike.et" <theintha...@gmail.com>, thiri oo <thirim...@gmail.com>, thetma...@gmail.com, tuk pi <tukp...@gmail.com>, tunc...@gmail.com, twy...@gmail.com, thuyei...@gmail.com, usil...@gmail.com, ukyawmin22650 <ukyawm...@gmail.com>, vash...@gmail.com, wint...@gmail.com, yin yin oo <ooy...@gmail.com>, yarzark...@gmail.com, yan2...@gmail.com, ZHL <zinhni...@gmail.com>, zawza...@gmail.com, zawae...@gmail.com, decemb...@gmail.com, zarnim...@gmail.com, min.ht...@gmail.com, susul...@gmail.com, 84ya...@gmail.com, kyaw.h...@gmail.com, Aung Thura Aye <ayeyarwad...@gmail.com>, theinmyint myint <theinm...@gmail.com>, soe.t...@gmail.com




---------- Forwarded message ----------
From: Maung Yit <moema...@gmail.com>
Date: 2012/1/4
Subject: [MoeMaKa] 4th Jan 2012 - MoeMaKa Daily
To: sfbcir...@moemaka.info, moemak...@moemaka.biz, burm...@googlegroups.com, moemaka <moe...@googlegroups.com>


ဘာလဲ “အမိန္႔အမွတ္ ၁/၂၀၁၂ ”
တူေမာင္ညိဳ ။ ဇန္နဝါရီ ၄၊ ၂၀၁၂

သမၼတဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ “အမိန္႔အမွတ္ ၁/၂၀၁၂” က အေကာင္းျမင္လြန္းသူမ်ားရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေၾကးမံုျပင္ကို  အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲအက္ေက်မြသြားေစခဲ့ၿပီ။ သမၼတဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ “အမိန္႔အမွတ္ ၁/၂၀၁၂” ဟာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမိသားစုမ်ားအေပၚ ရုိင္းျပ ေစာ္ကားလိုက္တာလည္းျဖစ္ပါတယ္။
ဦးသိန္းစိန္ စစ္တစ္ပုိင္းအစိုးရရဲ႕ “တံုး”တဲ့၊ “ဖ်င္း”တဲ့သေဘာထားျဖစ္တယ္။ “ကမၻာ့အလယ္မွာ ကိုယ့္အရွက္ကိုယ္ခြဲတာျဖစ္ တယ္”၊ “နားလွည့္ၿပီး ပါးရိုက္လိုက္တာျဖစ္တယ္” လုိ႔ ဦးဝင္းတင္ ေထာက္ျပေျပာဆုိလိုက္တာ သိပ္ကိုမွန္ပါတယ္။
ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးဟာ ကိုယ္ တုိင္ႀကံဳေတြ႔ခံစားဖူးသူမွသာသိရွိခံစားႏုိင္တဲ့အျဖစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဦးဝင္းတင္ရဲ႕ေျပာဆိုခ်က္ဟာ နာက်ည္းခံျပင္းခ်က္မ်ားနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေန ပါတယ္။
“နားလွည့္ၿပီးပါးရိုက္လိုက္တာျဖစ္တယ္”
လုိ႔ ဦးဝင္းတင္က ေျပာထားေလေတာ ့ေမးစရာတစ္ခုေတာ့ရွိလာပါတယ္။
ရုိက္တဲ့သူ ဘယ္သူလဲဆုိတာသိပါတယ္။
သိခ်င္တာက “ပါးရုိက္ခံလိုက္ရသူ ဘယ္သူလဲ”။
ဒီေနရာမွာ အလွည့္စားခံလိုက္ရသူေတြကို အျပစ္မေျပာလိုေပမယ့္။ အလွည့္စားခံရေအာင္၊ ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္ေအာင္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေပးခဲ့/ေရးခဲ့/ေျပာခဲ့ၾကသူေတြနဲ႔ အဲဒီ “ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွား”ေတြကို အၿမီွးတပ္ ေခါင္းတပ္ၿပီး ျဖန္႔ခ်ိ ခဲ့ၾကတဲ့ (ပံုႏွိပ္/အသံလႊင့္) မီဒီယာေတြမွာလည္း “ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွားေတြကို ေလပင့္ေပးခဲ့မိတဲ့အျပစ္” ရွိပါတယ္။ တာဝန္ရွိပါတယ္။ ယင္း ျပစ္မႈ အတြက္ သူတုိ႔တာဝန္ယူၾကရပါမယ္။
“ေဆာင္းတြင္း အိပ္မက္ ဂေယာက္ဂယက္ေတြပါဗ်ာ”လုိ႔ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို႔မရပါဘူး။

ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားကိစၥဟာ အေရအတြက္ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူး။
နုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားကိစၥဟာ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာ၊ ႏုိင္ငံေရးသေဘာထားဆုိင္ရာ ျပႆနာျဖစ္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳတာဟာ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာအျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳတာပဲျဖစ္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံေရးျပႆနာအျဖစ္အသိအမွတ္မျပဳတဲ့၊ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာကို ႏုိင္ငံေရးနည္းနဲ႔ မေျဖရွင္းလုိတဲ့သေဘာထားဟာ (၁၉၅၈- ၁၉၆၂) ကတည္းကစတင္ခဲ့တဲ့ “စစ္အုပ္စုအဆက္ဆက္ရဲ႕ မေျပာင္းလဲတဲ့သေဘာထား”ျဖစ္တယ္။
ဦးသိန္းစိန္ စစ္တစ္ပုိင္းအစိုးရမွာ ႏုိင္ငံေရးသေဘာထားမရွိဘူး ဆုိတာကို “အမိန္႔အမွတ္ ၁/၂၀၁၂” က ထပ္မံသတိေပးေဖာ္ျပ လုိက္တာျဖစ္တယ္။
ဒါဟာ“စစ္အုပ္စုအဆက္ဆက္ရဲ႕မေျပာင္းလဲတဲ့ သေဘာထားအေမြ”ကို ဆက္ခံထားဆဲျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ထပ္မံအသိေပးေဖၚျပတာလည္းျဖစ္တယ္။
“၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုနဲ႔ ၈၈အေရးေတာ္ပံုတပ္သားမ်ား၊ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုရလဒ္မ်ား” အေပၚ ဦးသိန္းစိန္ စစ္တစ္ပိုင္း အစုိးရဲ႕ မေျပၿငိမ္းႏုိင္ တဲ့သေဘာထား၊ အေလ်ာ့မေပးႏုိင္တဲ့ သေဘာထားျဖစ္ပါတယ္။
 “၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုနဲ႔ ၈၈အေရးေတာ္ပံုတပ္သားမ်ား” အေပၚ အၿငိွဳးအေတးနဲ႔ ဂလဲ့စားေခ်မႈလည္းျဖစ္ပါတယ္။
  “ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၂၀၄ (ခ)” အရလုိ႔ ဆိုထားတဲ့အတြက္ ဒီသေဘာထားဟာ သမၼတဦးသိန္းစိန္ တစ္ဦးထဲ  သေဘာထားတင္မကဘဲ၊ အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးႏွင့္လံုၿခံဳေရးေကာင္စီ(အကလ)ဝင္ အားလံုးရဲ႕သေဘာထားလည္းျဖစ္ပါတယ္။
အမ်ိဳးသားကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရးေကာင္စီ(အကလ)ထဲမွာ သမၼတ (၃) ဦး။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒(၁)ဦး ၊ အမိ်ဳးသား လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ (၁) ဦး၊ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ (၂) ဦး၊ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး၊ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး၊ နယ္စပ္ေရးရာဝန္ႀကီး၊ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ႀကီးတို႔ပါဝင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔အားလံုးဟာ တစ္က်ိတ္ထဲ တစ္ဉာဏ္ထဲျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေဖၚျပလုိက္တာပဲျဖစ္တယ္။

ဒီလိုျဖစ္ရပ္မ်ိဳးဟာ “၂၀၁၁ ခုႏွစ္၊ ႏုိဝင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔မတုိင္မီ”က ဆုိလွ်င္ (NLD) ပါတီက ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ တစ္ဦးဦးထံက ေဝဖန္ေျပာၾကားခ်က္ သို႔မဟုတ္ သေဘာထားေၾကညာခ်က္တစ္ခုခုေတာ့ ေပၚထြက္လာစၿမဲျဖစ္ပါတယ္။
အခုေတာ့ ဘာေျပာသံမွ မၾကားရပါဘူး။
 “ႏုိင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ မွတ္ပံုတင္ခြင့္ေလွ်ာက္ထားဆဲ ပါတီဘဝ” ျဖစ္ေနလို႔လား။
ဒါမွမဟုတ္“ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ” အတြက္ အလုပ္ေတြမ်ားေနၾကသလားမသိပါဘူး။
ျပည္တြင္းျပည္ပက အေလးထားေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတဲ့ “ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားႃခြင္းခ်က္မရွိ အျမန္ဆံုးျပန္လႊတ္ေရးနဲ႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ” ျပႆနာ ၂ ခုအနက္ “ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားျပႆနာ”နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဦးသိန္းစိန္စစ္တစ္ပိုင္းအစုိးရရဲ႕ သေဘာထား အမွန္ကို နာနာက်ည္းက်ည္း၊ ျပက္ျပက္ထင္ထင္သိလိုက္ၾကရၿပီ။

Posted by MoeMaKa at 11:05 PM 0 comments
Labels: Op-Ed, Tu Maung Nyo

Cho Tu Zaw - Bad News for New Year - Poem

သတင္းဆိုး. . . .  
ခ်ဳိတူးေဇာ္၊ ဇန္န၀ါရီ ၄၊ ၂၀၁၂

ေဟာဒီ သန္း ၅၀ ထဲမွာ . . .
ဘယ္ႏွစ္ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ား အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ေနၾကသလဲ.. . .
က်ေနာ္တို႕အားလံုး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္
ေဘာလံုးပြဲ ႐ႈံးထားရသလို
မခ်ိတင္ကဲ
ေတာက္ တေခါက္ေခါက္
ျဖစ္ေနၾက ..

ျမန္မာ ကို ျမန္မာ က ႐ႈံးတဲ့ပြဲ။

ျမန္မာ ကို ျမန္မာ က ညစ္ပတ္
အနီကဒ္ အ၀ါကဒ္ေတြနဲ႕ တဖက္သတ္
ဒိုင္ပြဲရပ္ အႏိုင္ယူထားတဲ့ ပြဲ. . .

ဒီလုိနဲ႕ပဲ. . . ႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္ၾကာတဲ့အထိ. . .
က်ေနာ္တို႕ေတြ. . .
အာ႐ွေတာင္းႀကီးေအာက္ဆံးုမွာ ပုပ္သုိးက်န္ေနရစ္ခဲ့ရ. . . ။ ။
Posted by MoeMaKa at 10:56 PM 0 comments
Labels: Cho Tu Zaw, Poems

News & Media

စိတ္မပါ လက္မပါ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာ
ရန္ကုန္၊ ဇန္န၀ါရီ ၄၊ ၂၀၁၂
မုိးယံမခ


ဒီတခါလည္း လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာ ေၾကညာျပန္ၿပီ
ဘယ္သူေတြလြတ္ပါသလဲ။
ဘယ္ေလာက္လြတ္တယ္ဆုိတာကေတာ့ ေဘာင္းဘီခြၽတ္အစုိးရရဲ႕ ၀ါဒျဖန္႔ ကိန္းဂဏာန္းေတြမွာ ရွာၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။
ေနာက္ထပ္လႊတ္ဖုိ႔ က်န္ပါေသးတယ္။
စာရင္းေတြက ေရာေထြးေနလုိ႔ပါ။
ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား မရွိပါဘူး။
ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္က်တဲ့အက်ဥ္းသားေတြလည္း ဘာမွမရွိဘူး။
ဒီေလာက္ေျပာေနတာ မယုံၾကဘူးလား။
ဒီေလာက္မယုံၾကရင္ မယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္က်တဲ့ အက်ဥ္းသားေတြပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္။

အင္းစိန္ - ၃
မႏၱေလး - ၁၁
ျပည္ - ၁
စစ္ေတြ - ၁
ပုသိမ္ - ၁
ၿမိတ္ - ၁
ပူတာအုိ - ၁
ေတာင္ငူ - ၆ စတဲ့ ကိန္းဂဏာန္းေတြက အာ႐ုံေနာက္စရာပါ။ အက်ဥ္းေထာင္အသီးသီးမွာ အက်ဥ္းသားေတြ ရာေထာင္ခ်ီ လႊတ္ေနတဲ့အထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားက ဒီေလာက္ပဲ ပါရပါသလား။

အဲ့ဒီႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကုိ လႊတ္ေပးလုိက္ရင္ အခုလူတြင္က်ယ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ဟုိေယာင္ေယာင္ေကာင္ေတြ ေနရာေပ်ာက္မွာစုိးလုိ႔ လား။

စစ္တပ္က စနစ္တက် ဆုတ္ေနၿပီ။ အဲ့ဒီအခြင့္အေရးကုိ အမိအရမဆုပ္ကုိင္ရင္ ဒီေန႔ လက္ေတြ႕ ႏုိင္ငံေရးမဟုတ္ဘူးဆုိသူမ်ားအတြက္ ဒီေန႔ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသားအေၾကာင္းေလး သုံးသပ္ၾကပါဦးလုိ႔ တင္ျပလုိက္ရပါေၾကာင္း ...။

မွတ္တမ္းဓာတ္ပုံမ်ား

ဦးေစာေဆးကလယ္ (အင္းစိန္ေထာင္မွ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာသူ)

ကုိသန္းႏုိင္ဦး (အင္းစိန္ေထာင္မွ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာသူ)

ဦးၾကည္သန္း (အင္းစိန္ေထာင္မွ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာသူ)


အင္းစိန္ေထာင္ေရွ႕ ျမင္ကြင္းမ်ား
Posted by Aung Htet at 6:06 PM 0 comments

Mar Mar Aye – 407

“ေျပာျပစရာေတြလည္း တပံုႀကီးရိွေသးတယ္” အမွတ္ (၄ဝ၇)
မာမာေအး
ဇန္န၀ါရီ ၄၊ ၂၀၁၂



ေသာတရွင္မ်ား က်န္းမာေတာ္မူၾကပါစရွင္မာေအးခ်စ္တဲ့ေသာတရွင္ေတြ ဂီတ၀ါသနာရွင္ေတြအားလံုး မာေအးရဲ႕အသံေလး ၾကားရတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ ခ်မ္းသာၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ေသာတရွင္တို႔ေရ -
ခုတေလာ မာေအးရဲ႕ အစီအစဥ္ေလးေတြကုိ နားေထာင္မိၾကမယ္ ဆုိရင္ လူကုိယ္တုိင္တင္မက မာေအးရဲ႕ သီခ်င္းေလးေတြမွာလဲ ဘယ္ဟာက ဘာျဖစ္လုိ႔ ဆုိတာမ်ဳိးနဲ႔ ျငိ - ျငိေနတာမို႔ ေ၀ဒနာ ရခ့ဲတာပါလား လုိ႔ သိထား မွတ္ထားလုိ႔ ရတာေပါ့ေနာ္။ သီခ်င္း တျခမ္းေလာက္ကေလးေတြလဲ နားဆင္လုိ႔ရေအာင္ ျဖည့္ထားတာ ဆုိေတာ့ အေရးတႀကီး ေခါင္းပူရင္ပူ သတင္းေတြ ၾကားရလုိ႔ လုိက္ပူေနမိတ့ဲ စိတ္ကေလး၊ ခဏေလးေတာ့လဲ ေအးမယ္ ထင္တာပါဘဲ။
Posted by Moemaka at 6:00 PM 0 comments
Labels: Mar Mar Aye

U.S. says Burma move on prison terms insufficient


အက်ဥ္းသားလႊတ္တာ မလံု ေလာက္ေသးဘူးလုိ႔ အေမရိကန္ ေျပာ
ဘီဘီစီ
ဇန္န၀ါရီ ၄၊ ၂၀၁၂


အင္းစိန္ အက်ဥ္းေထာင္မွ လြတ္ေျမာက္လာသူ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ကုိၾကည္သန္း (ဟသၤာတ)

ျမန္မာနိုင္ငံက အက်ဥ္းက် ခံေနရသူေတြ အေပၚ အစိုးရရဲ့ ျပစ္ဒဏ္ ေလ်ာ့ေပါ့ေပးတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို အေမရိကန္က ေဝဖန္ခဲ့ျပီး ျမန္မာ အစိုးရ အေနနဲ႔ အေမရိကန္နဲ႔ ဆက္ဆံေရး တိုးျမွင့္နိုင္ဖုိ႔ဆိုရင္ လက္ရိွ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ေဆာင္မႈေတြနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ေသးဘူးလုိ႔ ဆိုပါတယ္။

ျမန္မာ အစိုးရရဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္က အေမရိကန္ အစိုးရ ျဖစ္ေစခ်င္တာနဲ႔ ကြာဟ ေနတယ္လုိ႔ အေမရိကန္ အစိုးရ ေျပာခြင့္ရသူ ဗစ္တိုးရီးယား နူလန္းက ေျပာပါတယ္။

အေမရိကန္ အပါအဝင္ အေနာက္နိုင္ငံ အစိုးရေတြက စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔ အေရးယူမႈေတြ ေလွ်ာ့ေပါ့ ရုတ္သိမ္းေပးဖုိ႔ စဥ္းစားနိုင္မယ့္ အခ်က္ထဲမွာ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ အားလံုး ျပန္လႊတ္ေပးဖုိ႔လည္း ပါဝင္ေနပါတယ္။

ျမန္မာအစိုးရက တနလၤာေန႔က ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ ေလွ်ာ့ေပါ့ေပးတဲ့ လြတ္ျငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ေအာက္မွာ ဆိုရင္ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက် ေနသူေတြက မပါသေလာက္ ျဖစ္ေနျပီး အခုခိ်န္ထိ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ပါတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

သမၼတဦးသိန္းစိန္ရဲ့ ျပစ္ဒဏ္ ေလွ်ာ့ေပးတဲ့ လြတ္ျငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္မွာ ကိုမင္းကိုနိုင္တုိ႔လို ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ဦးခြန္ထြန္းဦး တုိ႔လုိ႔ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ေတြလည္း မပါေသးပါဘူး။

လြတ္လာတဲ့ အနည္းအက်ဥ္းထဲမွာ မေန႔တုန္းက အင္းစိန္ေထာင္ကေန လြတ္လာတဲ့ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသား ကိုၾကည္သန္းကလည္း သူဟာ ျပစ္ဒဏ္ ေလွ်ာ့ေပးလုိ႔ လြတ္လာတာ မဟုတ္ဘဲ လြတ္ရက္ေစ့လုိ႔သာ လြတ္လာတာ လုိ႔ ဆိုပါတယ္။

လႊတ္ေပးတဲ့အထဲ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ မပါတာ ၾကည့္ရင္ အစိုးရမွာ နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို လႊတ္ေပးဖုိ႔ ဆႏၵရိွတာ မေတြ႔ရေသးဘူးလုိ႔ ကိုၾကည္သန္းက ဆိုပါတယ္။

နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ အမ်ားၾကီး မလြတ္ေသးေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရိွပါေသးတယ္ လုိ႔ ရွမ္းတိုင္း ရင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ (SNDP) ေခၚ က်ားျဖဴပါတီ ဒုတိယဥကၠ႒ စိုင္းေဆာင္ဆီက ေျပာပါတယ္။

လက္ရိွ လႊတ္ေပးတဲ့ အေနအထားကို အားရမႈ မရိွေပမယ့္ အစိုးရအေနနဲ႔ တဆင့္ခ်င္း လုပ္ေဆာင္ေနတယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေၾကာင္း သူက ေျပာပါတယ္။
Posted by Moemaka at 5:54 PM 0 comments

Maung Thaw Ka - Articles

ယမကာညေနခင္း (၆)
ေမာင္ေသာ္က
 ဇန္န၀ါရီ ၄၊ ၂၀၁၂


ေသာ္။ ။..ခရစ္ႏွစ္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ျပည္ေထာင္စုဆုိရွယ္လစ္သမၼတ ျမန္မာ ႏုိင္ငံစံေတာ္ခ်ိန္ ေနလြဲစက္ ၄ နာရီ ၅၀ မိန္စ ၄၉ စကၠန္႔အခ်ိန္ ဘာႏုရာဇာ မည္ေသာ တနဂၤေႏြၿဂဳိလ္မင္းသည္ ျပည္ပန္းညဳိပြင့္ႏွင့္တူေသာ အဝတ္တန္ဆာတို႔ကို ဝတ္ဆင္လ်က္ ကြၽဲရဲကိုစီးကာ လက္တစ္ဖက္က ပန္းခက္ကိုကုိင္ကာ ေရခ်မ္းအိုးကိုပိုက္လ်က္ အေရွ႕ကသည္ ေတာင္သို႔ဝင္၏။ ေဃာရသာေဒဝီ နတ္သမီး သည္ အလွည့္ေစ၍ မရေမသြာ နတ္မင္း၏သား အာသီမည္ေသာ ျဗဟၼာမင္း၏ဦးေခါင္းကို ကမ္းသည္ရွိေသာ္ မေဟာရကာေဒဝီနတ္သမီး ကား ငို၍လွမ္းလင့္၏။

ပင္စင္နာ။ ။ အို ဆရာႀကိီးရဲ႕ ... ဒီမွာ တံခါးေလး ဘာေလးမ်ားလာဖြင့္ပါဦး၊ ဘာေတြမ်ားလာဖြင့္ပါဦး။ ဘာေတြမ်ား ဒီေလာက္ ေအာ္ႀကီးဟစ္ က်ယ္နဲ႔ ဖတ္ေနတာလဲဗ်။
အယ္ဒီတာ။ ။ ခင္ဗ်ားကလည္း မၾကားဘူးလားဗ်။ သူက သႀကၤန္စာကို အထူးအဆန္းလုပ္ၿပီး ဖတ္ေနတာဗ်။ တန္ေတာ့ ဒီလူ ေပါက္ ေနၿပီထင္တယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ျပန္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္ဗ်ဳိ႕။

ေသာ္။ ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ျပန္ခ်င္လည္းျပန္ၾကဗ်ာ။ အဲ... လက္ကဆြဲလာတဲ့ ပုလင္းကေလးေတာ့ ထားခဲ့ၾကပါ။ ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ သႀကၤန္စာကို အေလးအနက္ထားဖတ္တာမ်ား ေပါက္တယ္ေျပာရသလား။ လာပါ လာပါ တံခါး ဖြင့္ ထားပါတယ္။

ပင္စင္နာႀကီးႏွင့္ အယ္ဒီတာႀကီးတုိ႔သည္ ေမာင္ေသာ္က၏မ်က္ႏွာကို မယံုသကၤာႏွင့္ၾကည့္ကာ ဝင္ထုိင္ၾကသည္။ ေမာင္ေသာ္ကလည္း သူတုိ႔ စိတ္မေျပာင္းမီ လိုအပ္ေသာ ကိရိယာမ်ားျဖစ္သည့္ ဖန္ခြက္၊ ေရခဲဘူး၊ ေဖာက္တံစသည္တို႔ကို ကပ်ာကယာ ထုတ္ယူျပင္ဆင္ေပး ရသည္။

ပင္။ ။ ခင္ဗ်ားသႀကၤန္စာက ဒီႏွစ္အတြက္လား။ ဘယ္ကထုတ္တာလဲဗ်။
ေသာ္။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ။ အခုလာမယ့္ ႏွစ္အတြက္ပါ။ ထံုးစံအတိုင္း မႏၱေလးကထုတ္တာေပါ့။ “ပုဏၰားေတာ္ ပညာရွိဦးစိႏၱာ၏သား၊ ပုဏၰားေတာ္ နကၡတ္ေဗဒင္ပညာရွိဆရာႀကီး ဦးေလာကသာရႏွင့္သား ဆရာလင္း၊ ဆရာသိန္းတုိ႔ညႇိႏႈိင္း တြက္ခ်က္ၾကသည္လို႔ ဆိုထား တာပဲ။

အယ္။ ။ ေနပါဦး၊ ခင္ဗ်ားကလည္း ဒီႏွစ္ ဆယ္ရာစုေႏွာင္းကာလ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ႀကီးမွာ ေဗဒင္တုိ႔ သႀကၤန္စာတို႔ကို ယံုေသးသလား။
ပင္။ ။ ဒီလူကေတာ့ တကယ့္ကို ေအာက္ေနၿပီဗွ။ ေအာက္ေအာ့ဖ္ဒိတ္ျဖစ္ေနၿပီ။
ေသာ္။ ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အဲဒီလိုေသာက္ရမ္းမေျပာၾကနဲ႔။ ျမန္မာျပည္ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးရဲ႕အမာခံေတြဟာ ေတာင္သူလယ္ သမားေတြဗ်။ ျမန္မာေတာင္သူလယ္သမ်ားေတြဟာ သႀကၤန္စာကို သတင္းစာထက္ ယံုၾကည္တတ္ၾကတယ္။ အိမ္က်ဴထရံမွာ ဝါးျခမ္းျပားနဲ႔ ညႇပ္ထားၿပီး တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ေလ့လာမွတ္သားၾကတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာၾကတယ္၊ စိတ္ဆင္းရဲၾကတယ္၊ အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ထားၾကတယ္။ သႀကၤန္စာကိုပစ္ပယ္ျခင္းဟာ ေတာင္သူလယ္သမားထုႀကီးကို ပစ္ပယ္ျခင္းပဲ။

အယ္။ ။ အလို အလို တယ္ဆိုတဲ့စာပါလား။ ဆက္စမ္းပါဦး၊ ခင္ဗ်ား သႀကၤန္စာက ဒီႏွစ္ သိၾကားမင္း ဘာစီးဆင္းမတဲ့လဲဗ်။ ဒြန္ဒါလား၊ မာစီး ဒီးလား။
ေသာ္။ ။ ကြၽဲစီးဆင္းမယ္တဲ့ဗ်။ ျပည္ပန္းညဳိပြင့္ႏွင့္တူေသာ ဝတ္စားတန္ဆာကို ဝတ္မယ္။ လက္တစ္ဘက္က ပန္းခက္၊ တစ္ဖက္က ေရခ်မ္း အုိးက ကိုင္ဆင္းမယ္။

ပင္။ ။ေကာက္ခ်က္ အဓိပၸာယ္က ဘယ္လိုလဲ။
ေသာ္။ ။ေအးခ်မ္းမယ္၊ ဆန္ေရစပါးေပါမ်ားမယ္၊ တုိင္းျပည္မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ သာသာယာ ယာရွိမယ္ လို႔ဆိုလိုတယ္။ သို႔ေသာ္ မုိးဦး မိုးလယ္တန္႔အံ့၊ မုိးေႏွာင္းေကာင္းအံ့၊ ကၽြဲႏြား စေသာ အေျခေလးခုတို႔ ပ်က္စီးအံ့၊ မုန္တုိင္းေလေပြထန္အံ့တဲ့။ ကံ-ခင္ဗ်ားတို႔ ဇလေဗဒ ဌာနကထုတ္ျပန္တဲ့ ရာသီဥတုခန္႔မွန္းေျခက အမ်ားဆံုးက သံုးလစာ၊ သူ႔သႀကၤန္စာက တစ္ႏွစ္လံုးအတြက္ ေဟာကိန္းထုတ္ထားတာ သူကသာတယ္။

ပင္။ ။ တယ္ဟုတ္ပါလား။ မိုးေလဝသၿဂဳိလ္တုက သတင္းပို႔တာကမွ ေနာက္က်ေသးတယ္ေနာ္ ေတာင္သူလယ္သမားေတြကလည္း ဒါကို ယံုၾကည္တာပဲလား။
ေသာ္။ ။ဒီမွာ နားေထာင္၊ ရက္အပိုင္းအျခားနဲ႔ကို ေဟာစာတမ္းထြက္တာ၊ နယုန္လဆန္း ဆယ္ရက္အတြင္း မိုးျပတ္ေတာင္းရြာႏုိင္၏။ လူတို႔ အနာအဖ်ားေရာဂါဘယ က်ေရာက္တတ္သည္။ ႏွမ္း၊ ဆီ ရွားပါးတတ္၏။ ဆန္စပါးေစ်း တုိးတက္ႀကီးျမင့္တတ္၏။ ႏုိင္ငံျခားမွာ သံတမန္မ်ား ေရာက္ရွိတတ္သည္။ နာမည္ႀကီးပုဂၢဳိလ္ ကြယ္လြန္တတ္သည္တဲ့။

အယ္။ ။ သိပၸံေခတ္မွာ ဒါေတြယံုၾကည္ဖုိ႔ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဒါေတြဟာ ျဗဟၼဏအယူအဆေတြပဲ။ ပုဏၰားေတာ္ပညာရွိႀကီးမ်ားရဲ႕ေခတ္ ကုန္ပါၿပီ။
ေသာ္။ ။ ဒါေတာ့ က်ဳပ္မေျပာတတ္ဘူ။ သႀကၤန္က်တာေကာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆုိင္သလဲ။ ျဗဟၼဏအယူအဆပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ အေရာင္းအသြက္ ဆံုးမဂၢဇင္းကေတာ့ ေဝဒမဂၢဇင္းပဲ။ တ႐ုတ္ျပည္ ေဟာင္ေကာင္မွာ ဘာလုပ္ငန္းလုပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ လူတစ္ရာမွာ ကိုးဆယ့္ကိုးေယာက္က ေဗဒင္ေမးၿပီးမွ လုပ္ေလ့ရွိၾကတယ္။

ပင္။ ။ ဒါျဖင့္ က်န္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ မေမးဘူးေပါ့။
ေသာ္။ ။ သူက ေဗဒင္ဆရာေလ။

အယ္။ ။ ခင္ဗ်ားေကာ ေဗဒင္ေလး၊ ဘာေလး မေမးဘူးလား။ ယံုေကာ ယံုၾကည္သလား။
ေသာ္။ ။ ဘယ္ေနလိမ့္မလဲဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ ယံုၾကည္လွတယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာျပဳလို႔လဲဆိုေတာ့ ေဗဒင္ပညာဟာ အလြန္တိက်တဲ့ အာ ကာသနကၡတၱ သိပၸံပညာတစ္ရပ္ဗ်။ က်ဳပ္ေလ့လာခဲ့ဖူးတဲ့ သိပၸံတစ္ရပ္ဗ်။ က်ဳပ္ေလ့လာခဲ့ဖူးတဲ့ ဝိေသာထရီဒသာက သိပ္တိက်လြန္းတယ္။ ပါဒ္ဃံဋီ၊ ပိဃာဋီ၊ အႏူဃဋီ၊ တႏုအႏုဃဋိထိ စိတ္လိုရတယ္။ က်ဳပ္တို႔က ကိုယ့္ေမြးလ ေမြးရက္ ေမြးခ်ိန္ကို မွန္းဆခ်က္နဲ႔သာသိၾကေတာ့ ဘယ္မွာမွန္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ အေျခခံျပဳတြက္ရတဲ့ ေဒတာ (Data) ေတြက မမွန္ေတာ့ တြက္ခ်က္ (Result) က ဘယ္မွာမွန္ႏုိင္ပါ့မလဲ။

ပင္။ ။ ေနပါဦး .... ခု ခင္ဗ်ားအသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ။
ေသာ္။ ။ အသက္ေလးဆယ္မွာ စြန္းလွ်င္ေတာ့ လပဲ။

ပင္။ ။ေတာ္စမ္းပါ။ ခင္ဗ်ားအသက္လား ေလးဆယ္။ လူ႔အသက္ေတာ့္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ယမကာ ေသာက္သံုးတဲ့ အသက္ဆိုရင္ေတာ့ ယံုတယ္။
ေသာ္။ ။ဒီလိုေလဗ်ာ။ ဒီလို ဒီလို၊ ကြၽန္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ့္အသက္ေရာ ေမြးလေမြးရက္ေရာ ေမြးခ်ိန္ပါ မွန္းဆတြက္ယူထားရတာ၊ ေလးဆယ္ ဆိုတာကေတာ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးနဲ႔ညႇိၿပီး ေျပာရတာ။ ေလာကမွာ ကြၽန္ေတာ္ညႇိစရာ သူတစ္ေယာက္သာရွိေတာ့တယ္။

အယ္။ ။ ခင္ဗ်ားမွာ ရက္ခ်ဳပ္တို႔၊ ဇာတာတုိ႔ မရွိဘူးလား။
ေသာ္။ ။ အဲဒါမရွိခဲ့လုိ႔ ခက္ေနတာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္အသက္ ၁၂ ႏွစ္သားေလာက္မွာမွ အေမ့ကိုေမးၾကည့္ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္တုန္းက ေမြးသလဲ အေမလို႔။

ပင္။ ။ အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားအေမက ဘာေျပာသလဲ။
ေသာ္။ ။ မင္းနဲ႔ မဝါနဲ႔က မီးဝင္မီးထြက္ပဲတဲ့။ မဝါလို႔ေခၚတဲ့ ဝါေလးတိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးက အဲ ဆိုၾကပါစုိ႔၊ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕တူမဝမ္းကြဲေတာ္တယ္။ သူ႔ေမြးတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေမြးတာ (၇) ရက္ ေလာက္ကြာတယ္ဆိုေတာ့ သူ႔အေမ “မမတင့္ကို ဝါေလးကိုဘယ္တုန္းကေမြးသလဲဆိုေတာ့ မမတင့္က ေျပာတယ္။ ဝါေလးနဲ႔ မဦးက မီးဝင္ မီးထြက္ပဲတဲ့။

ပင္။ ။ ေဟာဗ်ာ။ အဲဒီ မဦးဆိုတာကေကာ။
ေသာ္။ ။ အဲဒီ မဦးဆိုတာလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ပါပဲ။ သူ႔အေမက မခ်ဳိင္တဲ့။ ဒါနဲ႔သြား ရျပန္ေရာ။ “မမခ်ဳိင္ မဦးကို ဘယ္တုန္းက ေမြးသလဲဆိုေတာ့ မင္းအေမ မၿမဳိင္နဲ႔ ငါနဲ႔က မီးဝင္ မီးထြက္ပဲတဲ့။ အဲဒီတင္ ခ်ာခ်ာလည္ေတာ့တာပဲ။ မိခင္သံုးေယာက္က သူတုိ႔သား ဖြား တာကို မီးဝင္၊ မီးထြက္နဲ႔ခ်ည္းမွတ္ထားၾကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ရယ္ မဝါရယ္ မဦးရယ္ က (၇) ရက္ႀကီးငယ္ပဲ။ ဘယ္သူႀကီးလုိ႔ ဘယ္သူက ငယ္မွန္းေတာင္ အတိအက်မသိပါဘူး။ မဝါက မႏၱေလးမွာေနတယ္။

အယ္။ ။ အဲဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားက ဘယ္လိုလုပ္ အသက္ေလးဆယ္ျဖစ္ရတာလဲ။
ေသာ္။ ။ တစ္ေလာဆီက မႏၱေလး ကြၽန္ေတာ္ေရာက္တယ္။ မႏၱေလးက မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕က ေမးၾကတယ္။ ခင္ဗ်ားအသက္ဘယ္ေလာက္ ရွိၿပီလဲတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္က ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ မဝါနဲ႔ ရြယ္တူပဲလို႔ မဝါက အပ်ဳိႀကီးဗ်။

ပင္။ ။ အဲဒါ ခင္ဗ်ားနဲ႔ဘာဆုိင္သလဲ။ အသက္ေမးပါတယ္။ အပ်ဳိႀကီးက ပါေသးတယ္။
ေသာ္။ ။ဆုိင္တာေပါ့ဗ်။ မဝါကေျပာတယ္ သူ႔အသက္ေလးဆယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း သူနဲ႔ရြယ္တူမို႔ ေလးဆယ္ပဲျဖစ္ရမယ္၊ မဝါေျပာတာ အမွန္ယူရမယ္။ သူေျပာတာက ကြၽန္ေတာ္ ယံုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္အသက္ ေလးဆယ္။ မယံုရင္ မဝါနဲ႔ မဦးတို႔ကိုသာ ေမးၾကည့္ေပေတာ့။

အယ္။ ။ “႐ုိးသားတည္ၾကည္ေသာ မိန္းမသားတစ္ဦးသည္ မိမိအသက္အရြယ္မွလြဲလွ်င္ က်န္အားလံုးကိစၥမ်ားတြင္ အမွန္ကိုသာေျပာဆို၏” ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္စကားပံုကို ခင္ဗ်ားမၾကား ဖူးေသးဘူးထင္တယ္။
ပင္။ ။ အဲ မိန္းမေတြ တြက္ခ်က္ပံုတစ္ခု က်ဳပ္ၾကားဖူးတာလည္း ေျပာရဦးမယ္။ သူနဲ႔ သူ႔ေယာက္်ားလက္ထပ္ၾကစဥ္တုန္းက အသက္ထက္ ဝက္ကြာတယ္တဲ့။ သူ႔အသက္ ၁၈ ႏွစ္၊ သူ႔ေယာက္်ားအသက္ ၃၆ ႏွစ္မွာ ညားၾကတယ္တဲ့။ အခု သူ႔ေယာက္်ားအသက္ ၇၀ ရွိၿပီ။ ယူၾကစဥ္က ထက္ဝက္ကြာတဲ့အတုိင္း အခု သူ႔အသက္ဟာ ၃၅ ႏွစ္ပဲျဖစ္ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါ မိန္းမေတြရဲ႕တကၠေဗဒနည္းနဲ႔ တြက္ယူတာ။
ေသာ္။ ။က်ဳပ္ကေတာ့ မဝါနဲ႔ညႇိထားတာ အေကာင္းဆံုး၊ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးလို႔ပဲ ထင္တယ္။ ေနာက္မွ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး အေမ့ကို ထပ္ေမးရတယ္။

ပင္။ ။ အေမက ဘယ္လိုေျပာသလဲ။
ေသာ္။ ။ အေမက မင္းသိပ္႐ႈပ္တာပဲ။ မင္းသည္ေလာက္သိခ်င္မွ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ခုထြန္းေနတဲ့ လသာမွန္အိမ္ႀကီးသိတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီမွန္အိမ္ႀကီးက မင္းေမြးတဲ့ညက မင္းအေဖသြားဝယ္ထားတာပဲတဲ့ဗ်။ က်ဳပ္မွာ မွန္အိမ္ႀကီးကို သြားေမးရေတာ့မလို ႐ႈပ္သြားတာပဲ။ ေနာက္အမ်ဳိးမ်ဳိးလွည့္ေမးေတာ့မွ သဲလြန္စရတယ္။

အယ္။ ။ ခင္ဗ်ားဟာ စံုေထာက္ဝတၳဳဆန္လုိက္တာ။
ေသာ္။ ။ဟုတ္တယ္၊ အေမကေျပာတယ္။ မင္းေမြးၿပီး မီးထြက္တဲ့ေန႔မွာ ငါအျပင္ထြက္ေတာ့ သႀကၤန္ေရကစားတဲ့ကေလးေတြ ေရနဲ႔လွမ္းပက္ လုိ႔ မင္းအေဖနဲ႔ေတာင္ စကားမ်ားရေသးတယ္တဲ့။ ဟုတ္ၿပီ ဒီလိုဆို ကြၽန္ေတာ့္ေမြးၿပီး ၇ ရက္ေနေတာ့ သႀကၤန္က်တာေပါ့။ သႀကၤန္က ဧၿပီ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ က်ေလ့ရွိတယ္။ ဒီလိုဆို ဧၿပီလ ၆ ရက္ဟာ ကြၽန္ေတာ့ ေမြးေန႔ပဲျဖစ္ရမယ္။

ပင္။ ။ ရက္ကေကာဗ်ာ။
ေသာ္။ ။ အမယ္ ရက္ကေတာ့ ေသခ်ာသား၊ ေသာၾကာဗ်။ အေမကေျပာတယ္။ မင္းသာ ေသာၾကာသားမုိ႔ စကားသိပ္ရွည္တယ္တဲ့။ ဒါက ေသခ်ာတယ္ဗ်ဳိ႕။ ေနာက္သဲလြန္စတစ္ခုက မင္းေလးဘက္တြားသြားတတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေရႊဘို မဟာနႏၵာကန္ေတာ္ႀကီးက်ဳိးၿပီး ၿမဳိ္႕ထဲေရ ေတြ ဒူးဆစ္ေလာက္ဝင္တာပဲေဟ့။ တုိ႔အားလံုးအိမ္ေအာက္ထပ္က ခုတင္ေပၚတက္ေနရတယ္။ အဲဒါ မင္းက ေလးဘက္တြားသြားရင္း ေရထဲက်သြားလို႔ မင္းအစ္ကို ဘေမာ္က ဆြဲတင္ရတယ္တဲ့။ ေဟာ ေမြးႏွစ္ေသခ်ာသြားၿပီ။

ပင္။ ။ ဒါျဖင့္ ေရႊဘိုမဟာနႏၵကန္ေတာ္က်ဳိးတာ ဘယ္ႏွစ္ကလဲ။
ေသာ္။ ။ ဒါက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ပဲ။ ဘယ္ေျပာလုိ႔ျဖစ္မွာတုန္းဗ်။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဧၿပီ ၆ ရက္ေန႔ဟာ ကြၽန္ေတာ့္ေမြးေန႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒါ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဝီစကီတစ္လံုးက်စီ ယူလာခဲ့ၾကေပေတာ့။ ကြန္ေတာ့္ေမြးေန႔သဘင္ ဆင္ယင္ၾကရေအာင္။

ပင္။ ။ ေကာင္းပါၿပီတဲ့ဗ်ာ။ သႀကၤန္ၾကရင္သာ ခင္ဗ်ားကတုိက္။ အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားအလွည့္။
ေသာ္။ ။ သႀကၤန္က်ရင္ က်ဳပ္ ရန္ကုန္မွာမရွိဘူး။ ရန္ကုန္ႏွင့္ေဝးရာ ၿမဳိ႕ႀကီးေတြနဲ႔ေဝးရာ ေျပးၿပီသာမွတ္။ ရန္ကုန္သႀကၤန္ရဲ႕သ႐ုပ္ပ်က္မႈ ဆူညံမႈကို က်ဳပ္မခံႏုိင္ဘူး။ ႐ိုးရာအလွ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈကိုပ်က္ေစတဲ့သႀကၤန္ကို သည္းညည္းမခံႏုိင္တာၾကာၿပီ။

အယ္။ ။ လုပ္ၿပီ ခင္ဗ်ားကျဖင့္။ ဘာလဲ ေခ်ာင္ေကာင္းေကာင္းမွာ ဥပုသ္သီတင္းမ်ား သြားၿပီးေဆာက္တည္ဦးမွာမုိ႔လား။
ေသာ္။ ။ မေစာင့္ပါဘူး။ ေစာေစာကေျပာသလို သႀကၤန္ဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ဘာမွမဆုိင္တဲ့ကိစၥပဲ။ ကဆုန္လျပည့္တို႔ ဝါကြၽတ္ကာလတို႔ သတင္းကြၽတ္၊ တန္ေဆာင္တုိင္တို႔ကေတာ့ ဘာသာေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္ပါတယ္။ သႀကၤန္က ျဗဟၼဏအယူအဆကေန အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈ ပံုသြင္းထားတာပါ။ အခါႀကီး ရက္ႀကီးရယ္လို႔သတ္မွတ္ၿပီး ေစာင့္ခ်င္တဲ့လူေတြေစာင့္ေပါ့။ က်ဳပ္ မကန္႔ကြက္ပါဘူး။ ေကာင္းပါတယ္။ ကုသိုလ္ရပါတယ္လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေခ်ာင္ေကာင္းေကာင္းမွာ ေညာင္ေစာင္းကိုမွီၿပီး စာဖတ္မယ္ စာေရးမယ္ စိတ္ကူးထားတယ္။

ပင္။ ။ ရန္ကုန္သႀကၤန္ကိုေရွာင္တာလား။ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ကို ခင္ဗ်ားသေဘာမက်ဘူးလား။ ခင္ဗ်ားက ဘာသေဘာလဲ၊ အရက္မခ်က္လို႔ ေရွာင္ေျပးတာလား။
ေသာ္။ ။ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ကို ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ ႐ိုးရာဓေလ့ပြဲတစ္ခုအေနနဲ႔ သေဘာက်တယ္။ ဥပမာ ထမင္းနဲပြဲလိုေပါ့။ ငယ္ငယ္ ကေတာ့ဗ်ာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ရက္ကို ႁပြတ္စမ္းရင္းနဲ႔ ရင္တဖိုဖိုေတာင္ ေစာင့္ရပါတယ္။ လူငယ္ဘဝနဲ႔လည္း အားတက္သေရာ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲခဲ့ဖူး၊ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ အသက္ကလည္းႀကီးတာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ သႀကၤန္ပြဲေတြဟာ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္နဲ႔ သ႐ုပ္ပ်က္ လာတာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း အထူးသျဖင့္ ရန္ကုန္သႀကၤန္ကို ကြၽန္ေတာ္ ေရွာင္တယ္။

အယ္။ ။ ရန္ကုန္သႀကၤန္က ဘယ္လိုမ်ား ပံုပ်က္လာတာပဲဗ်။
ေသာ္။ ။ ၁၉၂၀ မ်ားမွာ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕လူဦးေရက တ႐ုတ္၊ ကုလားသာမ်ားတာေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာ ျမန္မာေတြေနၾကတဲ့ ၾကည့္ျမင္တုိင္၊ စမ္း ေခ်ာင္း၊ ပုဇြန္ေတာင္စတဲ့ ဆင္ေျခဖံုးမ်ားမွာ ႐ိုးရာသႀကၤန္ကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းပဲ ေငြဖလားနဲ႔ေရကစားတယ္။ ေနာက္ ၁၉၃၀ ဆယ္ စႏွစ္ေလာက္ဆီမွ ၿမဳိ႕တြင္းမွာ ပ်ံႏွံ႔ကူးစပ္လာၿပီး ကန္ေတာ္ႀကီးကို ေျခကန္ပက္ေတာ့ ရယ္တာေပါ့ဆိုတဲ့ “ရယ္တာေပါ့ သႀကၤန္” ျဖစ္လာ တယ္။ ဒါက စစ္ႀကဳိေခတ္သႀကၤန္။

စစ္ ၿပီးေခတ္မွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ပါဝင္လာၿပီး မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ ေရပက္ၾကမ္းလွတဲ့ “မီးသတ္ပုိက္ သႀကၤန္ (သို႔မဟုတ္) ျပည္သူ႔သႀကၤန္” ျဖစ္ လာတယ္။ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေရကစားၾကရာက မုိက္မုိက္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ ေရကစားလာၾကတယ္။

မီးသတ္ပိုက္ ႏုိ႔ဆီခြက္စုတ္ေတြနဲ႔ သ႐ုပ္ပ်က္လာၾကၿပီး ေနာက္ေတာ့ စီးပြားေရးသမား၊ ႏုိင္ငံေရးသမား မ်ားက သႀကၤန္ကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး သူတုိ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေၾကျငာအျဖစ္ မ႑ပ္ေတြ အၿပဳိင္ေဆာက္၊ အလွျပကားေတြနဲ႔တစ္မ်ဳိး ထပ္တိုးလာတဲ့ “စီးပြားေရးသႀကၤန္”အျဖစ္ ပံုသ႑ာန္ ေျပာင္းလာတယ္။ အခုေတာ့ မ႑ပ္ေတြ၊ အလွျပကားေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သေလာက္ရွိသြားပါၿပီ။ မ႑ပ္ခန္႔ခန္႔ညားညားဆိုလွ်င္ ေတာ့ ဌာနဆိုင္ရာမ်ားက ထိုးၿပီး စတီရိယို၊ စတိတ္႐ႈိးေတြနဲ႔ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု မုိးေကာင္းေနၾကတဲ့ “ဌာနဆုိင္ရာ သႀကၤန္” ျဖစ္သြားၿပီ။ ျပည္သူ လူထုက ေဘးဖယ္ေနၾကရတဲ့ ေငးၾကည့္ေနၾကရတဲ့ ဌာနဆုိင္ရာ အၿပဳိင္မ႑ပ္သႀကၤန္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေတြဟာ သႀကၤန္ရဲ႕ပံုသ႑ာန္ ေျပာင္းလဲမႈေတြပါ။

ပင္။ ။ အဲဒီလို အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲလာတဲ့သႀကၤန္ကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုကၡဏာျဖစ္သလဲ။
ေသာ္။ ။ သႀကၤန္ဆိုတာ ျမန္မာ့႐ိုးရာဓေလ့တစ္ရပ္ပါ။ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔နဲ႔ က်င္းပေစခ်င္တယ္။ ရခုိင္႐ိုး ရာသႀကၤန္ဟာ ခုထိ ထုိက္သင့္သမွ်ေသာ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ ထိန္းသိမ္းႏုိင္စြမ္းရွိတယ္။ သႀကၤန္ဟာ ျပည္သူူလူထုရဲ႕ပြဲေတာ္ပါ။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပုိင္းက ပြဲေတာ္အတြင္း ေရလံုေလာက္စြာ ရရွိေရး၊ ယာဥ္တုိက္မႈနည္းပါးေရး၊ ခုိက္ရန္မျဖစ္ပြားေရး၊ စည္းကမ္းေသဝပ္ေရး၊ အေရးေပၚလူနာ သူနာျပဳကိစၥ စသည္တို႔မွာသာ တာဝန္ယူရတယ္။ သူက ဘာမွဝင္ပါစရာအေၾကာင္း မရွိဘူး။ အခုေတာ့ သူကပဲ အစစအရာရာ ဝင္ပါေနၿပီး ေတာ့ ျပည္သူ႔မ႑ပ္ဆိုတာ အံုးလက္ကေလး ေလးငါး ေျခာက္လက္ စည္ပုိင္းျပတ္ ၆ လံုးေလာက္နဲ႔ ေရေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔ ၿပီးၾကရၿပီး၊ ဌာန ဆုိင္ရာ မ႑ပ္မ်ားက ဟီးေနေအာင္ေဆာက္ကာ ဝင္ပါေနၾကတာေတာ့ က်ဳပ္သေဘာမက်ႏုိင္ဘူး။ သူတို႔က ေနရာတကာဝင္ပါေနၾကေတာ့ ျပည္သူအမ်ားက ေဘးဖယ္ေနၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတာကိုပဲ ေျပးေတာ့မယ္။

www.shwezinu.com မွ ကူူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Kamar Pale - Poem

ေသြး႐ိုး သား႐ိုး ေျပာတဲ့စကား
ကမာပုလဲ
ဇန္န၀ါရီ ၃၊ ၂၀၁၂


ငွက္ကေလးေတြ
သူတို႔ေမြးဖြားရာ
သိုက္ျမံဳကို စြန္႔ခြာပ်ံသန္းသြားသလိုမ်ဳိး ...
မိုးေကာင္းကင္ႀကီးက
လြတ္လပ္က်ယ္ေျပာတယ္။

ေလွကေလး တစင္းလို
ကမ္းကခြာတဲ့အခါ
ပင္လယ္ဆီပဲ သြားသြား
ဦးတည္ရာအတိုင္းပဲ ေမ်ာေမ်ာ
ဘ၀သမုဒၵရာရဲ႕ နက္႐ႈိင္းမႈအဆံုးမွာ
အ႐ိုးရွင္းဆံုး အမည္နာမကို
ရွာေဖြေတြ႔ရွိႏိုင္လိမ့္မယ္ ...။

ေ၀ဒနာ မ်က္လံုးနဲ႔
ေလာကႀကီးကို
စာနာ ၾကည့္ျမင္တတ္တဲ့အခါ
ပန္းပြင့္ကေလးေတြက မီးလွ်ံေတြျဖစ္
ေရျပင္လႊာက
ေသာက အပူလႈိင္းကုိ တံလွပ္ထင္တယ္ ... ။

ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္မယ္ဆို
တခါကဆိုတဲ့စကားဟာ
အျပင္းစားအဆိပ္ထက္ ပိုလို႔ျပင္း
လူသူ မယံုၾကည္ေတာ့တဲ့ ယာဇ္ပလႅင္ထက္မွာ
ေၾကေၾကကြဲကြဲ အသက္ငင္ေနပါလိမ့္မယ္ ... ။

ကိုယ္က ပိုးမယ္ဆိုၿပီး
ဒီတံပုိးကုိ ကိုယ္တိုင္တင္ခဲ့တာ
ကိုယ္ေပးခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြအေပၚ
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မယံုၾကည္ စြန္႔ခြာရဲခဲ့ရင္
ေသခ်ာပါတယ္
ညတာဟာ ဆက္ၿပီးရွည္
နံနက္ခင္းဟာ
အလင္းလည္း မသစ္
အမိုက္တိုက္ေတြက
ပုိလို႔ သည္းထန္ ရွင္သန္ေန ... ။

ေခတ္က
ဘူတာ႐ံုကေလးလို
ထိုင္ေစာင့္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး
ေတာင္ၿပိဳသလို
တိုက္စားသြားေတာ့မွာ ...
မယံုရင္
သတၱိရွိရွိ လြမ္းၾကည့္လိုက္ ။ ။

Maung Wun Tha's winter dreams

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေဆာင္းအိပ္မက္မ်ား
ေမာင္၀ံသ/Facebook
ဇန္န၀ါရီ ၃၊ ၂ဝ၁၂

အလုပ္ေလးေတြ မ်ားေနတာနဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြ မတင္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ယခု ၂ ဇန္န၀ါရီမွာ ထြက္လာတဲ့ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ အမိန္႕ဆိုတာကို နားေထာင္ၿပီး လုံး၀ မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ စိတ္ပ်က္ေနမိပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က True News သစၥာဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေအာက္ပါ ေဆာင္းပါးကို တင္ျဖစ္သြားပါတယ္။

မွန္တာေျပာသစၥာ / ေမာင္၀ံသ
ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ေဆာင္းအိပ္မက္မ်ား

အခုရက္ပိုင္း ညေန ေန၀င္သြားၿပီဆိုရင္ နည္းနည္းေလး ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္လာၿပီး ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ေလာက္ဆိုရင္ သိသိသာသာေအး လာလို႔ တစ္ေႏြလံုး တစ္မိုးလံုး ပစ္ထားခဲ့တဲ့ ေစာင္ကို အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ဖမ္းဆဲြၿပီး ၿခံဳရတဲ့ညေတြ ဆက္တိုက္လိုကို ႀကံဳလာရေတာ့မွ ေၾသာ္ ေဆာင္းေတာင္ ေရာက္လာျပန္ၿပီေကာ ရယ္လို႔ သတိျပဳမိေတာ့တယ္ဗ်။
Posted by Moemaka at 1:00 AM 0 comments
Labels: Article

Monday, January 2, 2012

USDA gov frees prisoners in new year

ႏွစ္သစ္ကူးတြင္ လြတ္ေျမာက္လာေသာ အက်ဥ္းသားမ်ား
ဓာတ္ပုံသတင္း
ဇန္န၀ါ၇ီ ၃၊ ၂၀၁၂


ယေန႔ အင္းစိန္ေထာင္မွ ပထမဆုံး လြတ္ေျမာက္လာသူ (ဓာတ္ပုံ-မက္ဆင္ဂ်ာ ဂ်ာနယ္)

သမၼတဦးသိန္းစိန္၏ တတိယေျမာက္ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းခြင့္ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ယေန႔ အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္မွ ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္လာသူမ်ား၊ ေစာင့္ႀကိဳသူမ်ားကုိ ဤသုိ႔ ေတြ႔ရိွရသည္။


(ဓာတ္ပုံ-AP)
Posted by Moemaka at 10:06 PM 0 comments
Labels: News in Photos

Artist Htein Lin - Human Record Changer Last Part

 က်ေနာ္ လူကက္ဆက္ (ဇာတ္သိမ္း)
ပန္းခ်ီထိန္လင္း
ဇန္န၀ါရီ ၃၊ ၂၀၁၂
(၁၉၉၂ ေဖဖဝါရီ ၁၃ ရက္ The Nation သတင္းစာတြင္ ေဖၚျပခဲ့သည့္ ဓါတ္ပံု (ဝဲ မွ ယာ: ကိုေက်ာ္ႏိုင္ဦး၊ မနန္းေအာင္ေထြးၾကည္၊ ကိုႏိုင္ဝင္းေအာင္၊ ကိုညီညီ၊ ကိုတိုးၾကည္)
 “ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေရနံေခ်ာင္းက ေဖကံေကာင္းကိုးဗ်။ သပိတ္ေမွာက္ရင္း လာခဲ့တယ္။ (၀ါးဟားဟား)”
“ေလာကလည္တဲ့ တေန႔ေတာ့ မနက္စာကို ညမွ ေပါင္းစားရတယ္ (၀ါးဟားဟားဟား)”
“တေန႔ကလည္း လူသံုးေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀ိုင္းရိုက္တာ၊ ဘယ္ရမလဲဗ်။ သူတို႔က ဘူ။ က်ဴပ္က ကုလားသံုးစီး။ (၀ါးဟားဟား)”
“ေသာက္ဆိုလည္း ေသာက္လိုက္တာပဲ။ တေန႔က ပုလင္းဆြဲၿပီး ဂတ္တဲေရွ႕ ျဖတ္ေလ်ာက္သြားေတာ့ ဌာနာ အုပ္က ေမးတယ္ ဘယ္သြား မလို႔လဲတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္ မေၾကာက္ပါဘူး။ ေျပာင္ေျပာင္ပဲေျပာလိုက္တယ္။ ေရနံဆီ ၀ယ္သြားမလို႔ပါ။ (၀ါးဟားဟားဟား)”
ဒီျပက္လံုးေတြကိုေတာ့ မဆလေခတ္ ေရဒီယိုေတြကို နားေထာင္ခဲ့ေလ့ရွိတဲ့ သူေတြကေတာ့ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မွတ္မိေနပါလိမ့္မယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ေရွးေခတ္လူရႊင္ေတာ္ႀကီး ဦးဓါတ္ဆီ၊ ဦးဓါတ္ဆံ၊ ဦးၾကင္ခဲတို႔ရဲ႕ နာမည္ႀကီး ေရဒီယိုျပက္လံုးေတြပါ။
ဒီျပက္လံုးေတြကို ေရြးခ်ယ္ တင္ဆက္ရတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရဲေဘာ္ အက်ဥ္းစံေတြ အားလံုးဟာ မ်က္ႏွာေတြကို အ၀တ္ေတြ စည္းထားလို႔ဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ ဖတ္ရတဲ့အတိုင္း မူလျပက္လံုးမွာ ရီရမယ့္ ေနရာေရာက္တိုင္း မ်က္လံုးေတြကို ေသြးညီွနံ႔ လႊမ္းေနတဲ့ ပိတ္စေတြ စည္းထားတဲ့ လူ ရွစ္ဆယ္ေလာက္ဟာ တ၀ါး၀ါး၊ တဟားဟားနဲ႔ ပြဲက်ေနသဗ်။ သူတို႔ေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕က လက္ေကာက္ဝတ္ ျဖတ္တဲ့ေနရာက ပတ္တီးေတြ စည္းထားသူေတြ၊ ပတ္တီးေေတြ စည္းထားတဲ့ အဂၤါမျပည့္၀ေတာ့တဲ့ ေျခေထာက္ေတြ၊ ထိပ္တံုးရွည္ႀကီးရဲ႕ ခတ္ထားခံရသူေတြ၊ ေခါင္းေတြမွာ ပတ္တီးေတြ ေဖြးေနသူေတြ ပါသဗ်။
ဒီေလာက္ နာက်င္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ အေျခအေနထဲမွာေတာင္ ဒီလူေတြ အားလံုးဟာ တ၀ါး၀ါး၊ တဟားဟားနဲ႔ ပြဲက်ေအာင္ အသံတု (၂) မ်ိဳး၊ (၃) မ်ိဳးေလာက္နဲ႔ ဖမ္းစားႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ နိုင္ငံေတာ္အဆင့္ “စည္သူေနမ်ိဳးဗလ အလကၤာ ေက်ာ္ေခါင္ ဟာသ၀ိဇၨာ” ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕မ်ိဳးေတာင္ ရသင့္ေပတယ္လို႔ စာရွုသူ ေတြးမိသြားႏိုင္ပါတယ္။ လူရႊင္ေတာ္ဘ၀မွာ ပြဲတပြဲမွာ ျပက္သမွ် ပရိတ္သတ္က ရီၾကတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးက အလြန္ရွားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္နာမည္ႀကီးတဲ့ လူျပက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပရိတ္သက္က မသိလိုက္ရလို႔ ေရွာ္သြားတဲ့ အလံုးဆိုတာကေတာ့ ရွိစၿမဲပဲဗ်။ အခုပြဲမွာကေတာ့ ပရိတ္သတ္က ရာခိုင္ႏွုန္း ျပည့္အူလွဳိက္၊ သည္းလွိဳက္ ရီၾကသဗ်။ တခါတေလဆို မရီရမယ့္ ေနရာေတြမွာပါ လိုက္ၿပီး အူလွိဳက္သည္းလွိဳက္ ရီၾကသဗ်။
ဘယ္မရီလို႔ ရမလဲဗ်ာ။ ေထာင္မွဳးဆိုတဲ့ ယမမင္း လက္သစ္က ဗီအိုင္ပီ ေဖ်ာ္ေျဖေရးပြဲမို႔ အမိန္႔က ႀကိဳထုတ္ၿပီးသားဗ်။ အကုန္ထထိုင္ရမယ္ လူရႊင္ေတာ္ေဘာႀကီးရဲ႕ ျပက္လံုးမွာ ရီရမယ့္ေနရာ ေရာက္ရင္ ရီရမယ္ ဆိုတာ ႀကိဳအမိ္န္႔က ထုတ္ထားဗ်။ ေစာေစာပိုင္း ျပက္လံုး တခုႏွစ္ခုေလာက္မွာ မသဲကြဲလို႔ သူမ်ုားနဲ႔ ေရာေယာင္ မရီပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ တေယာက္ကို မင္းက ဘာလို႔ မရီတာလဲဆိုၿပီး “ဂြမ္း” ကနဲ႔ ေခါင္းကို တခ်က္ေကြ်း လိုက္တဲ့အသံကို အားလံုး ၾကားလိုက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ က်န္တဲ့သူအားလံုးဟာ ကြ်န္ေတာ္ တလံုးျပက္ျပီးတာနဲ႔ “၀ါးကနဲ၊ ၀ါးကနဲ” ေရဒီယို ဟာဒယရႊင္ေဆးမွာ ေနာက္ကလိုက္ရီေပးတဲ့ လူေတြအတိုင္း လိုက္လိုက္ရီလိုက္ၾကတာ တခါတခါ သူတို႔ရီသံက ေရွ႕က ျပက္လံုးျပက္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္ လန္႔လန္႔သြားတဲ့အထိဗ်။ သူတုိ႔ ရီသံေၾကာင့္ ေနာင္ျပည္တြင္းျပန္ အၿငိမ့္ကျဖစ္ရင္ ေရွ႕က ၀ါးရင္းတုတ္ တေခ်ာင္းနဲ႔ ေခါက္တုန္႔၊ ေခါက္ျပန္ ရီဘို႔လွဳံ႕ေဆာ္ေပးေနတဲ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားကို ေခၚသြားခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပၚမိပါသဗ်ာ။ တကယ္ပါ။
ကဗ်ာဆရာ မာေယာေကာ့စကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္ရဲ႕ ကဗ်ာဆရာ ကိုေခ်ာ (ေမာင္ေခ်ာႏြယ္) တို႔ စကားလံုးေတြ ငွါးသံုးရရင္ ဒါဟာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပါေဂ်ာင္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေရွ႕ ခြန္ႏွစ္ဘ၀၊ အေနာက္ ခြန္နစ္ဘ၀ အႏုပညာ မရတဲ႔ေကာင္ေတြအတြက္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးမွာ ျဖစ္ခဲ႔တယ္လို႔ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေနနဲ႔ သူတို႔ ေနရာကေန ေတြးၾကည့္လိုက္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ တခါက ျမန္မာျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္သြားခဲ့တဲ့ အဂၤလိပ္ ဘုရင္ခံေတာင္ မရွဴစားခဲ့ရဘူးတဲ့ ပါေဖါင္းမင့္ ရွိဳးမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ။ လက္ေနာက္ျပန္တုပ္၊ မ်က္လံုးေတြ အ၀တ္စည္း၊ ငုပ္္တုပ္ ခစားရင္းက ျပက္လံုး အလိုက္နဲ႔ တ၀ါးတဟားဟား ေအာ္ရီ ေပးေနရရွာတဲ့ သားေကာင္ေတြေရွ႕မွာ ေခါက္တုန္႔၊ ေခါက္ျပန္ ေလ်ာက္ရင္း မိမိတို႔ရဲ႕ ငရဲျပည္တမွ်  ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ စည္းစိမ္ကို ၿမိန္ရည္ ရွက္ရည္ ခံစားေနၾကသဗ်။ 
တခါတခါက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖမ္းဆီးထားတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး တပ္ဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ညဘက္စုၿပီး အရက္ေသာက္ျဖစ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလး ေရခ်ိန္ကိုက္လာၿပီဆိုရင္ တရားခံေတြကို သြားရိုက္ရေအာင္ဆိုၿပီး အုပ္စုလိုက္ႀကီး တက္လာတတ္ၾကသဗ်။ အဲလိုညမ်ိဳးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ သူတို႔တင္ဆက္တဲ့ ပါေဖါင္းမင့္ကို ခံစားၾကရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲလိုမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ “တရားခံေတြ ထၾကစမ္း” ဆိုတဲ့ အသံနက္ႀကီးကို စၾကားရသဗ်။ ညွင္းဆဲထားလို႔ တုတ္တုတ္မွ မလွဳပ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူကလြဲလို႔ အားလံုးေဖးကာ၊ တြဲကာ ထၾကရသဗ်။ လူေတြဟာ ၿဗိတိသွ် ပန္းပုေက်ာ္ ဟင္နရီမိုးစ္ရဲ႕  စစ္အတြင္း လန္ဒန္ေျမေအာက္ လွိဳင္ေခါင္းထဲမွာ တုံလံုးပက္လက္ လဲေနတဲ့လူေတြကို ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားထဲကလိုေပါ့ဗ်ာ။
အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းသံေတြ ဘြတ္ဘိနပ္ေတြ ရွပ္တိုက္ေရြ႕လွ်ားေနသံေတြ ဆူေနတဲ့ၾကားမွာ “ခြမ္း” “ခြမ္း” ဆိုတဲ့ အသံႀကီးဟာ ထိုင္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔လူတန္း တဖက္ထိပ္ကေန တေရြ႕ေရြ႕နီးလာေနသလို အဲဒီေနာက္ကေန “ဟိုတေယာက္ ကြဲသြားၿပီ” စတဲ့ ခပ္အုပ္အုပ္ အခ်င္းခ်င္း ေျပာသံေတြလည္း ၾကားေနရတာမို႔ မိမိ ေခါင္းကို ရိုက္လာမဲ့ တုတ္နဲ႔ အံကိုက္ေလာက္ျဖစ္ေအာင္ စိတ္မွန္းနဲ႔ ခ်ိန္ၿပီး ေစာင္႔ေနလိုက္သဗ်။ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္ ကေတာ့ ကိုယ့္ေခါင္းက အမာေနရာေပၚ တုတ္က်ၿပီး ပထမ တုတ္ခ်က္မွာတင္ ေခါင္းကြဲသြားဖို႔ဗ်။ ဒီလိုနဲ႔ ခြမ္းကနဲ ကိုယ့္မ်က္စိထဲ ၀င္းကနဲ တခ်က္ျဖစ္ျပီး လဲအက် “ေဘာႀကီးေခါင္းကြဲသြားၿပီ” လို႔ ေနာက္ကလိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ လူရဲ႕ မွတ္ခ်က္အၿပီးမွာ ကြ်န္ေတာ့္မ်က္နွာေပၚ ေသြးေတြစီးက်လာတဲ့ေနာက္ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေပါ့ သြားပါတယ္။ အစိမ္းခ်ဳပ္ခ်ဳပ္မယ့္ သူနာျပဳေတြ မၾကာခင္ေတာ႔ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ “ေနာက္တစ္ခါ လာျပန္ၿပီေဟး ေ၀းေ၀း” ဆိုတဲ့ မူးမူးနဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္ရိုက္ႏွက္ဦးမယ့္ ေနာက္အေၾကာ႔ေတြမွာ ကိုယ္လြတ္သြားပါတယ္။ ဒီလို ေစာစာစီးစီး တခ်က္တည္းနဲ႔ကြဲ သြားတဲ့ ကိုယ္႔ေခါင္းရဲ႕ ထိလြယ္၊ ကြဲလြယ္မွဳ အေပၚ ေတာ္ေတာ္ဂုဏ္ယူသြားသဗ်။  
ဒီလိုနဲ႔ အက်ဥ္းသားမ်ား ရိုက္ႏွက္ျခင္း အနုပညာလို႔ ေခၚမယ္ဆို ေခၚလို႔ရတဲ့ အေၾကာင္းမယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ဒုကၡိတေတြကို အရက္မူးၿပီး တက္ရုိက္တဲ့ အက်င့္ဟာ ABSDF (NB) ဆိုတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးတပ္ဖြဲ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ေတြၾကားမွာ ယဥ္ေက်းမွဴသဖြယ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ဥကၠ႒၊ ရင္းမွဴး၊ ခြဲမႈး၊ ေထာက္လွမ္းေရးမွဳး၊ တခါတေလ အထူးဧည့္သည္ေတြေရာ ေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မရိုက္ခင္ကတည္းက အကြဲခ်ဳပ္မယ့္ သူနာျပဳ ရဲေမေတြကိုပါ တခါတည္း ေခၚလာတတ္သဗ်။ မုဆိုးစိုင္သင္ဆိုသလို ေပါ့ဗ်ာ။           
ဒီျမင္ကြင္းကို ျမန္မာ့စာေပေလာကမွာ သေရာ္စာ အလြန္အေရးေကာင္းလွတဲ့ ဆရာႀကီးေမာင္ထင္မ်ား ေတြ႔ရင္ ဒီလိုမ်ား ေရးမလားမသိဘူးဗ်။  
“မိမိတို႔ ႏိုင္ငံအတြက္ အသက္ကိုပင္ မငွဲ႔ကြက္ပဲ ေပးလွဴထားေသာ ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားပီပီ ရဲစိတ္၊ ရဲမာန္တို႔ကို အခါမလပ္ ျဖစ္ေပၚေနေစေရးအတြက္ အေထာက္အပံ့ေကာင္း အလို႔ငွါ အရက္ေသစာတို႔ကို ေသာက္ၾက စားၾကရေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ားေပၚတြင္ စည္းစိမ္ယစ္ကာ အေပ်ာ္အပါးၾကားေမ်ာပါ ေနသူမ်ားကဲ့သုိ႔ သူရာမူးယစ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ အႏိွပ္ခန္း၊ ကာရာအိုေက၊ ႏိုက္ကလပ္မ်ားသို႔ သြားေရာက္ ကခုန္ခြင့္မ်ိဴး စိုးစဥ္းမွ် မရႏိုင္ေသာ ဘ၀မ်ိဴးတြင္ ေနရရွာေသာ ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားခမွ်ာ မိမိတို႔ ဖမ္းဆီးထားေသာ တရားခံမ်ားအား သြားေရာက္ ရိုက္ႏွက္ျခင္းျဖင့္သာ အပန္းေျဖရရွာေလသည္။” ….. လို႔ေလ။            
အဲဒီေတာ့ ရိုက္ႏွက္မႈဟာ ယဥ္ေက်းမႈတရပ္ျဖစ္လာၿပီး သူ႕ထက္ငါသာေအာင္ လာေရာက္ ရိုက္ႏွက္တဲ့ ဓေလ့ ထြန္းကားေနခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အေစာပိုင္းက တင္ျပခဲ့သလို “ကၽြန္မကေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ .. ေဒၚၾကင္ ေဒၚၾကင္နဲ႔ … အပ်ိဳႀကီးေပါ႔ရွင္။ ကေလးကို ငါးဆယ္ေက်ာ္ေနၿပီ။” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕က ေျပာသြားတဲ့ ေနာက္မွာ “၀ါးဟားဟား” လို႔ အားရပါးရ ပါတီစီဖင့္လုပ္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဴးေလာက္ကေတာ့ အီးစီးေဂ်ာ့ ေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ခင္ဗ်ားကလာၿပီး “ဒါသက္သက္ လူအခ်င္းခ်င္းေျခနဲ႔ နင္းတဲ့ လူ႔အခြင္႔အေရး ခ်ိဴးေဖါက္မွဳႀကီးပဲ” ဆိုၿပီးေတာ့ လာေတာ့ မတားေလနဲ႔။ က်ဳပ္တို႔နဲ႔ပါ ရန္သူျဖစ္သြားနိုင္သဗ်။ ေစာေစာကေျပာသလို စိတ္ေျပာင္းၿပီး ထုတ္သြားဆြဲေတာ့ ခင္ဗ်ားက ဘာတတ္ႏိုင္တာ မဟုတ္ဘူးဗ်။
ဒါေၾကာင့္ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီလိုပဲ ဆူဆူဆဲဆဲ လူကက္ဆက္ညေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လူသားဘ၀ကို ျပန္ရတဲ့ ညေတြမို႔ ခုလို တကူးတက ေရးျပရပါသဗ်။ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ ဖတ္ဖူးၾကသလို တိရိစၦာန္တမွ် ဘ၀ေတြကိုး။
ပထမဦးဆံုး ကိုေန၀င္းေရးၿပီး ခိုင္ထူးဆိုခဲ့တဲ့ “ခတၱာ” သီခ်င္းကို အၿမဲဆိုေလ့ရွိတဲ့ လူကက္ဆက္ကေတာ့ ကသာၿမိဳ႕ကေန ေတာခိုလာတဲ့ ေမာင္ေမာင္ခင္(ေခၚ) ဒႆပါ။ နာမည္ရင္းက ေမာင္ေမာင္ခင္။ ေမာင္ေမာင္ခင္ဆိုတဲ့ နာမည္ကလည္း ABSDF (NB) အဖြဲ႔မွာ ႏွစ္ေယာက္ရွိသဗ်။ အခု ေနာက္ဆံုးထြက္တဲ့ ရမ္ဘို ဇာတ္ကားနဲ႔ The Lady ဇာတ္ကားေတြမွာ နအဖစစ္ဗိုလ္အျဖစ္ ၀င္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ကိုမင္းေဌး (ေခၚ) ေမာင္ေမာင္ခင္ ကလည္း ေအဘီ ေျမာက္ပိုင္းကပဲဗ်။ သူက ကံေကာင္းသြားတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပသနာေတြ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ျမစ္ႀကီးနားဘက္ ေရွ႕တန္းစခန္းတခုကို ေရာက္ေနတယ္လို႔ သူေျပာျပဘူးသဗ်။ ဒီ အနိဌာရံုေတြမၾကံဳ လိုက္ရဘူး ေပါ႔ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ခုေျပာတဲ့ ေမာင္ေမာင္ခင္က ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာတဲ့ အထဲမွာပါလာၿပီး ခုေတာ့ ကသာမွာပဲ ေနေနတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္လြတ္လာတဲ့ အထဲမွာ ဒဏ္ရာအမ်ားဆံုးေပါ႔။
သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရိုက္ “ေက်ာင္းသားကြ ေထာက္လွမ္းေရး မဟုတ္ဘူး” လို႔ပဲ ထြက္ဆိုသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကိုယ္တံုးလံုးခြ်တ္ၿပီး ကိုယ္ေပၚကို “ရင္ေပါင္ၾကမ္း” လို႕ေခၚတဲ တရုတ္ျပည္ဘက္ အိမ္မိုး ကတၱရာျပားေတြ ကိုမီးရွိဳ႕ၿပီး ကတၱရာစက္ေတြကို ကိုယ္ေပၚခ်ေတာ့မွ ကိုယ္ေတာ္က ကၽြန္တာ္နဲ႔ ဘ၀တူ ေထာက္လွမ္းေရး ျဖစ္လာတဲ့ သူပါ။ တကယ္က လူေပ်ာ္ပါ။ ဒုကၡေတြထဲမွာကို တခါတခါ ဟာသ ေျပာတတ္ပါေသးတယ္။ မီးေလာင္ရာေတြကေတာ့ သူ႔ကိုယ္အႏွံ႔ ေသရာပါခဲ့သဗ်။ ထန္းသမားမ်ား အမူးေျပ ထန္းႏို႔ေမာ့ၾကည့္ ဆိုသလို ေတာထဲက ေျပးလာၿပီး ေနာက္ပိုင္း ၁၉၉၅ ေလာက္က စာေပးစာယူ စာေမးပြဲေျဖၾကတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာင္းေတြပိတ္လိုက္ရတဲ့ လွဳပ္ရွားမွဳမွာ ဒႆတို႔က ဇာတ္လိုက္တဲ့ဗ်။       
    
(မတရားစြတ္စြဲျပီး လုုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ျခင္း ခံခဲ့ရသည့္ (ေအဘီ(ေျမာက္ပုုိင္း)၏ ေခါင္းေဆာင္ ကိုုထြန္းေအာင္ေက်ာ္)
သူ႔လိုပဲ “ရင္ေပါင္ၾကမ္း” ဒဏ္ေၾကာင့္ NIP က ေထာက္လွမ္းေရး ဗိုလ္ႀကီးပါလို႔ ထြက္ခ်က္ေပးလိုက္ရသူက ဥကၠ႒ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ပါ။ ေျမေပၚမွာ ငုတ္ေလးငုတ္ရိုက္ၿပီးေတာ႔ ပက္လက္လွန္ၿပီး လက္ေရာေျခေထာက္ကိုပါ တုပ္ၿပီးေတာ့မွ ၀မ္းဗိုက္ေပၚမွာ “ရင္ေပါင္ၾကမ္း” စကို ခင္းၿပီး မီးဖိုခ႔ဲတယ္လို႔ ေထာက္လွန္ေရး စစ္ေၾကာေရးတာ၀န္ခံ တက္ၾကပ္ႀကီးသန္းေဇာ္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လာေျပာလို႔ သိရတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဖေနာင့္ကေန သံေခ်ာင္းကို မီးတို႔ၿပီးရိုက္ထည့္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ထိ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္လို႔သာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ဟာ သူ႔ကိုယ္သူ ေထာက္လွမ္းေရးပါလို႔ ေျပာခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။          
ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူ ခ်ဳပ္ထားစဥ္ တေလ်ာက္လံုး ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ဟာ ၀မ္းဗိုက္က မီးေလာင္ထားတဲ့ ဒဏ္ရာ ေျခသလံုးထိ သံကိုရိုက္သြင္းထားတဲ့ ဒဏ္ရာတို႔ေၾကာင့္ လမ္းေကာင္းေကာင္း မေလ်ာက္နိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ဒီလို ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ မထနိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ လူကက္ဆက္အျဖစ္ ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ရတဲ့ အျဖစ္ကလည္း မလြတ္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုက ညိွဳးေတးထားေလေတာ့ သီခ်င္းသာ ဆိုရတယ္၊ အဆဲအဆို အကန္အေၾကာက္ လည္း ခံရရွာပါတယ္။ အေစာပိုင္းရက္မ်ားမွာ သူသီဆိုတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ “တိမ္တမာန္” သီခ်င္းပါ။
… "မိွဳင္းျပာမွဳန္ေ၀ တိမ္မဲညိဳရိပ္ေတြ ေတာင္ျပန္ေလ” ........
သီခ်င္းစာသားေတြ အတိုင္း သူ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး သီဆိုတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သူနဲ႔အတူ လြင့္ပါ ခံစားခဲ့ၾကရပါတယ္။          
ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ဟာ ေနာက္ပိုင္းေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေထာင္လံုျခံဳေရးက “ဘယ္သူ သီခ်င္းဆိုျပ မလဲ” လို႔ ေမးရင္ကို တခါတရံမွာ သူ႔ သေဘာနဲ႔သူကို ထထိုင္ၿပီး  ကိုေန၀င္းရဲ႕ အားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို ဆိုေလ႔ရွိပါတယ္။ အသတ္ခံရကာနီး ရက္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ မင္းမင္းလတ္ရဲ႕ “ယုဇနပင္နဲ႔ ဖဲႀကိဳး၀ါ” သီခ်င္းကို သီဆိုသဗ်။ ဒီအက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ဘ၀နဲ႔ ဒီသီခ်င္းဟာ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္မွာ ဖဲႀကိဳး၀ါေလးေတြ သစ္ပင္မွာခ်ည္ၿပီး ေစာင့္ေနမယ့္သူမ်ား ရွိခဲ့ေလသလားလို႔ ေတြးမိေပမယ့္ မေမးသာလို႔ မေမးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။  
တႀကိမ္မွာေတာ့ သူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္ မိုးကာစတခုထဲမွာ ထမင္းပံုစားခြင့္ ရခဲ့သဗ်။ သူက ပတ္၀န္းက်င္ကို အသာေလး ခိုးၾကည့္ၿပီး “ကိုေဘာႀကီး ကၽြန္ေတာ္ကိုေတာ့ သူတို႔ အရွင္ဆက္ထားမယ္ မထင္ဘူး။ တကယ္လို႔မ်ား ခင္ဗ်ား ဆက္ၿပီး အသက္ရွင္ခဲ့ရင္ေတာ့ အျဖစ္မွန္ကို အခြင့္သာရင္ ေဖၚထုတ္ေပးပါဗ်ာ။” လို႔ တိုးတိုးေလး ကပ္မွာပါတယ္။ စကားေျပာေနတာကို ျမင္ၿပီး ဆဲဆိုသံေတြနဲ႔ ပစ္ေပါက္တာ ခံလိုက္ရတာမို႔ “စိတ္ခ်ပါလို႔” ကမန္းကတန္း သူ႔ကို အေျဖေပးၿပီး ေနာက္မွာ စကားေျပာခြင့္ မသာေတာ့ပါဘူး။           
ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြအေၾကာင္းကို ဒီေလာက္ ဖြဲ႕ႏြဲ႔ေနရတာက အေၾကာင္းရွိသဗ်။ သူဆုိတဲ့ ပံုက တကယ့္ အဆိုေတာ္တေယာက္လို ဆိုနိုင္သလို တလံုးတေလ ယိုင္သြားတာ တိမ္းသြားတာမ်ိဳးကို မရွိပါဘူး။ ဂစ္တာနဲ႔ ကီးဘုတ္ (၂) မ်ိဳးကို ကြ်မ္းကြ်မး္က်င္က်င္ တီးနိုင္သလို အေနာက္တိုင္း ဂီတသေကၤတကိုလည္း ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ တတ္ကၽြမ္းတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဖြင့္နားေထာင္ၿပီး သေကၤတကို ဒါရိုက္ ေနာက္က လိုက္ေရးႏုိင္သဗ်။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေအဘီတပ္ဖြဲ႔က ရဲေဘာ္၊ ရဲေမတိုင္းက အကိုႀကီးတေယာက္လို ခ်စ္ၾကတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသတာကေတာ့ အင္မတန္ စရိုက္ၾကမ္းတဲ့ တာတီး ဆိုတဲ့ လံုျခံဳေရး တာ၀န္က်တဲ့ လူက တျခားလူေတြ လစ္ရင္ သူ႔ဆီကို ဂစ္တာကို ၀ွက္ယူလာၿပီး အကိုႀကီး တပုဒ္ေလာက္ တီးျပပါလို႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေတာင္းဆိုတာမ်ိဳး ေတြ႔ဘူးလို႔ပါ။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ဂစ္တာကို စိတ္ႀကိဳက္ ႀကိဳးညွိၿပီး တာတီး အတြက္ စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႕ နာမည္ႀကီးသီခ်င္းတပုဒ္ျဖစ္တဲ့ “ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာနိဗၺာန္ဘံု” သီခ်င္းကို တီးျပတဲ့ ေန႔ကိုေတာ့ ေမ့မရ ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေပၚ အဆဲအဆို အကန္အေၾကာက္ နာမည္ႀကီးတဲ့ တာတီး တေယာက္ စကားမေျပာႏိုင္ဘဲ ျငိမ္ေနၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ “ေက်းဇူးပါပဲ အကိုႀကီးရာ” လုိ႔ ေျပာသြားတာ ၾကားရေတာ့ တကယ့္ကို အ့ံၾသမိပါတယ္။           
ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အစိုးရရဲ႕ အထူးဧည့္သည္အျဖစ္ မႏၱေလးေထာင္မွာ စံျမန္းရင္း မႏၱေလး နိုင္ငံေရး အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႕ နီးနီစပ္စပ္ ေနခြင့္ရေတာ႔မွ သိလာရတာကေတာ့ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔က မႏၱေလးမွာ ေရႊမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္း ေတာ္ေတာ္ ေတာင္႕တင္းတယ္လို႔ ဆိုတာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာတို႔နဲ႔ ေဆြရိပ္၊မ်ိဳးရိပ္ မကင္းဘူးဆုိတာ သိလာရသလို ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ ညီအကိုေတြဟာ အိမ္မွာ အေပ်ာ္တမ္း တိီး၀ိုင္းတခု ေထာင္ထားတဲ့အထိ ဂီတ၀ါသနာႀကီးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။           
ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ “ယုဇနပင္နဲ႔ ဖဲႀကိဳး၀ါ” သီခ်င္းကို ဂစ္တာနဲ႔ တီးတာကို တႀကိမ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားေထာင္ခြင့္ ရခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲဒါ အသတ္မခံ ရမွီ ရက္ပိုင္း အလိုကပါ။ ဒီလို စပါယ္ရွယ္ဂစ္တာနဲ႔ ဆိုျပတာကို နားေထာင္ခြင္႔ရတာက နားေထာင္ခ်င္တယ္လို႔ ေတာင္းဆိုတဲ႔သူက ဥကၠ႒ လုပ္တဲ့ ကိုေအာင္ႏိုင္ျဖစ္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး အကိုႀကီးက တခုခုမ်ား ျပန္ေျပာလိုက္ေလမလား နားကို အသားကုန္ စြင္႔ထားၾကပါတယ္။ ခဏေလေတာ့ အကိုႀကီး ဂစ္တာ လက္ခတ္သံ ညက္ညက္ေလး ထြက္လာပါတယ္ တိုးလ်ေသာ္လည္း ခြန္အားရွိတဲ့ သူ႕အသံကို ဒီေန႔ထိ နားထဲက မတြက္ပါဘူး။   
…….. “အိုး......ေခါင္းမွာစည္းတဲ႔ ဖဲႀကိဳး၀ါေတြ တပံုႀကီး၊ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး ေတြ႔တယ္။” …………           
ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္လိုပဲ ဂီတမွာ ကၽြမ္းက်င္သူကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အေခၚ မငယ္ (ေခၚ) နန္းေအာင္ေထြးၾကည္ပါ။ မငယ္က ေအဘီတီး၀ိုင္းမွာ သီခ်င္းဆိုရင္ ဂစ္တာကို ကိုယ္တိုင္ တီးဆိုတတ္သလို ကိုယ္တိုင္လည္း ေအဘီတပ္ဖြဲ႔အတြက္ ေတာ္လွန္ေရးသီခ်င္းေတြ ေရးခဲ့သူပါ။ မငယ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ က စိတ္ပညာအဓိက ေနာက္ဆံုးႏွစ္မွာ ေတာခိုလာတာပါ။ မငယ္တေယာက္ NIP က လြတ္လိုက္တဲ့ အရာရွိပါလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထြက္ခ်က္ေပးလာေအာင္ ဘယ္လို ညွင္းဆဲခံခဲ့ ရတယ္ဆိုတာ မေဖၚျပပါရေစနဲ႔။ ေကအိုင္ေက က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဇာ္မိုင္တို႔က ကယ္ထားလိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ၾသစေတးလ် ႏိုင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕မွာ ဘယ္ျမန္မာ အသိုင္း၀ိုင္းကိုမွ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဘဲ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) နီးပါး ဇာတ္ျမွဳပ္ေနတာ ခုထိပါပဲ။ မငယ္က သီခ်င္းဆိုခိုင္းၿပီ ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္သိန္းတန္ရဲ႕ “ေတာင္ျပာတန္းက ေမာင္႔အခ်စ္ကို” ဆိုတဲသီခ်င္း အၿမဲဆိုေလ့ ရွိသဗ်။           
မငယ္ရဲ႕ ထူးျခားမွဳ ေနာက္တခုက သူ႔ အလွပါ။ ေအဘီ ရဲေဘာ္အသိုင္းအ၀ိုင္းတင္မက ေကအိုင္ေအ မိသားစုေတြထဲထိ သူ႔အလွက ေက်ာ္ၾကားပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အလွေၾကာင့္ပဲ ဒုကၡေတြ႔တာေတာ့ ေျပာပါရေစ။ ထံုးစံအတိုင္း အဲဒီညက ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ မူးလာၾကသဗ်။ သူတို႔ ေရွ႕က ပုလင္းေတြထဲက အရက္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ကုန္လာတာနဲ႔အမွ် သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ေတြထဲက ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓါတ္ေတြဟာလည္း တရိပ္ရိပ္ တက္လာၾကပံုရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီေရာက္လာၿပီး လူကက္ဆက္ ေတြထ လုပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ မငယ္က သီခ်င္းဆိုရသဗ်။ မငယ္က သီခ်င္းဆိုေကာင္းသလို ရုပ္ရည္ကလည္း ေခ်ာေတာ့ တက္လာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေမ်ာသြားပံုရသဗ်။ အဲဒီမွာတင္ သူတို႔ထဲက တပ္ရင္းမွဳး ဦးေအာင္သန္းဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က အလယ္မွာ ဖိုထားတဲ့ မီးပံုႀကီးထဲက ထင္းစႀကီး တခုကို ေကာက္ယူၿပီး သီခ်င္းဆိုေနတဲ့ မငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ထိုးထည့္ပါေရာဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့လည္း အယုတၱ၊ အနတၱ ေတြေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္ ေထာက္လွမ္းေရးမ ဆိုၿပီး ထပ္ထပ္ေခၚေနတာက ဆဲဆို ကန္ေၾကာက္ေနတာထက္ ပိုနာမယ္ ထင္ပါတယ္။ မ်က္နွာျပင္မွာ ေသရာပါ မီးေလာင္ရာႀကီး ပါပါေရာလားဗ်ာ။ 
(မတရားစြတ္စြဲျပီး လုုပ္ၾကံျခင္းခံခဲ့ရေသာ ေအဘီ(ေျမာက္ပိုုင္း) က ေက်ာင္းသူ၊ ရဲေမမ်ား)

ဒီေနရာမွာ ျဖတ္ၿပီး ေျပာလိုတာက လူကက္ဆက္ အပိုင္းတစ္ကို ဖတ္ျပီး ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ လူကက္ဆက္ ေဟာင္းေတြဆီက ကြန္ပလိန္း တက္လာတာေလး ေျပာခ်င္သဗ်။ အကိုေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးမွာ ကက္ဆက္ ဖန္ရွင္ေတြ က်န္ခဲ့တယ္တဲ့ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဖန္ရွင္ေတြအေၾကာင္း နည္းနည္းျဖည့္ပါရေစလား။ ဒီလိုဗ် သူတို႔က ကက္ဆက္ အဖြင့္နဲ႔ အပိတ္ ဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ ေရးျပထားေပမယ့္ အသံ အတိုးအက်ယ္ စနစ္ကို ဘယ္လိုလုပ္တယ္ဆိုတာ က်န္ေနလို႔ပါ။ အဲဒါကေတာ့ သူတို႔ နားသယ္ေမႊးကို စုၿပီး ဆြဲလွည့္ၿပီး အတိုးအက်ယ္ သူတို႔လိုတဲ့အတိုင္း လိုက္သီဆို ရပါသဗ်။ နားသယ္ေမႊးတိတဲ့ လူက်ေတာ့ နားရြက္ေပါ့ဗ်ာ။           
မန္းေလးက ေအဘီယူဂ်ီ တာ၀န္ခံ ကိုခ်ိဳႀကီးက မန္းသားပီပီ “ပန္းပုသူဇာ” သီခ်င္းကို ဆိုပါသဗ်။ လူပံုက အရပ္ရွည္ရွည္ အသံက ခပ္ၾသၾသဗ်။ ကြ်န္ေတာ္ အဖမ္းမခံရေသးခင္ တရက္မွာ ကိုခ်ိဳႀကီးကို ကားစင္ တင္ထားတဲ့အေၾကာင္း သတင္းျပန္ၾကားဌာနမွာ အတူလုပ္ေနတဲ့ ဖိုးဆန္း (ကသာ) က မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္လာေျပာလို႔ တဲအျပင္ထြက္ျပီး စစ္ရံုးေနာက္က ေတာင္ကုန္းေပၚ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္၀ါးကပ္တိုင္မွာ လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ကို သံရိုက္ေဖါက္ျပီး ကားရားႀကီး ျဖစ္ေနတာ မ်က္စိနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ရဘူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ႔ အက်ဥ္းက်ခံရင္း သူေခါင္းျဖတ္ အသတ္မခံရခင္အထိ အတူေနခဲ႔ရပါတယ္။
မႏၱေလးမွာ ေနစဥ္က ကိုခ်ိဳႀကီးက ကိုယ္ခံပညာထဲက (ကရာေတးထင္ပါတယ္) သင္တန္း ဖြင့္ခဲ့ဖူးတာေၾကာင့္ သူ႔ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႏိွပ္စက္တာကို ခံခဲ့ရသဗ်။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ကိုခ်ိဳႀကီး လက္ကို ခုတ္ျဖတ္ခဲ့တာပါပဲ။ လက္ျပတ္သြားၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ကိုခ်ိဳႀကီးရဲ႕ သြင္ျပင္ကို ၾကည့္ရတာ သူ႔ကိုယ္သူ ေသလူလို႔ စိတ္ဒုန္းဒုန္း ခ်လိုက္ဟန္တူပါတယ္။ ပိုၿပီး တည္ၿငိမ္လာတာ ေတြရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူတို႔ကို ကြက္မ်က္ခဲ့ပံုကို ျမင္ေတြ႔ဘူးတဲ့ သူေတြ အေျပာအရလည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေအးေအးေဆးေဆး ေသျခင္းတရားကို ရင္ဆိုင္သြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။        
သူ႔ကိုယ္သူ ေသလူလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းကာလေတြမွာ ကိုခ်ိဳႀကီးဟာ ဒဏ္ရာေတြ ကိုက္ခဲတဲ့ ညေတြကလြဲရင္ ညဘက္ လူကက္ဆက္ ဘ၀မွာ စႏၵရားလွထြဋ္ရဲ႕ “ငွက္ေတေလ” သီခ်င္းကိုပဲ ဆိုပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ ဒီသီခ်င္းကို မင္းသားႀကီး၀င္းဦး သီဆိုတာကို မၾကာခဏ ၾကားဖူးေပမယ့္ တကယ့္သီခ်င္းရဲ႕ ကဗ်ာဆန္မွဳကိုေတာ့ ကိုခ်ိဳႀကီး အဆုိေၾကာင့္သာ နက္နက္နဲနဲ ခံစားသိရွိခြင့္ ရခဲ႔ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီသီခ်င္းကို ၾကားရင္ ကိုခ်ိဳႀကီးကို သတိရၿပီး ေက်းဇူးတင္မိရပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ……. “ေလကိုဆန္ကာ၊ ေျပးေလသလားငွက္ငယ္ ေျမကိုလွန္ကာ ေျပးေလသလားငွက္ငယ္၊” ဆိုတဲေနရာနဲ႔ “ညဥ့္လႊာရံု၊ မဲမဲထဲ၀ယ္၊ ကဗ်ာေတးမ်ားလည္း မေဖြရွာစမ္း ခ်င္ပါနဲ႔ကြယ္၊ အခက္ေပြေသးတယ္၊ ငွက္ေတေလကေလးရယ္၊” …… ဆိုတဲ႕ ေနရာ ေရာက္ရင္ ဘ၀အဓိပၸါယ္ျပည့္၀တဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့ၿပီး ေလာကထဲကေန ေလကိုဆန္ကာ ေျပးထြက္သြားခဲ့တဲ့ ကိုခ်ိဳႀကီးကို အၿမဲ အမွတ္ရေနမိပါတယ္။           
ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔အရင္ အသတ္ခံရသူ ကိုေက်ာ္ေ၀က ကိုေန၀င္းရဲ႕ “ေမာင့္လျပည့္၀န္း” သီခ်င္းတပုဒ္ထဲကိုပဲ အၿမဲဆိုတတ္တာမို႔ ေမာင္႔လျပည္႔၀န္း ေက်ာ္ေ၀ လို႔တြင္တဲ့ထိပါ။ တကယ္က ကိုေက်ာ္ေ၀က မႏၱေလး ဘြဲ႔ရ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီကလို႔သိရပါတယ္။ ကိုေက်ာ္ေ၀ နဲ႕ကြ်န္တာ္တို႕ အားလံုးၾကား ကြဲျပားမွဳတခုကေတာ့ သူ႔လည္ပင္းမွာ ႀကိဳးနဲ႔ေဖါက္ထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ေျခသန္းျပတ္ေလးကို အၿမဲဆြဲထားရပါတယ္။ အဲဒီေျခသန္း ေပ်ာက္သြားရင္ သတ္မယ္လို႔ ႀကိမ္းထားတာမို႔ သူမေသခင္ထိ လည္ပင္းမွာ ဆြဲထားရတဲ့ ဒီေျခသန္းကို ျမင္ရတိုင္း ကြ်န္တာ္တို႔မွာ ဘယ္လို နာက်င္ရမွန္းမသိေအာင္ နာက်င္ခဲ႔ရပါတယ္။ ကိုေက်ာ္ေ၀ဟာ ညွင္းဆဲမွဳေတြေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္သူ ေထာက္လွမ္းေရးပါလို႔ ၀န္ခံထြက္ဆိုခ႔ဲရေပမယ္႔ ေနာက္ဆံုး သတ္ကာနီးမွာေတာ့
… “ေက်ာ္ေ၀ဟာ ေတာ္လွန္ေရးသမား စစ္စစ္ကြ၊ ေက်ာင္းသား စစ္စစ္ကြ” …
 လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ၿပီးမွ အသတ္ခံသြားခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။        
ခုေဖ႔ဘြတ္ စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ ေရးၾကတဲ့ ေျမာက္ပိုင္းကိစၥေတြမွာ  ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္နဲ႔ တေန႔တည္း ကြက္မ်က္ခံခဲ့ရတဲ့ မခင္ခ်ိဳဦး အေၾကာင္းကို ဖတ္ရသူတိုင္း အလန္႔တၾကား ျဖစ္ၾကရတာမုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ထပ္ မေရးျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ မခ်ိဳဟာ အသက္အရြယ္နဲ႔ မမွ်တဲ့ ေလာကဒဏ္ကို ရင္ဆိုင္ သြားခဲ့ရသဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထဲမွ မိန္းကေလး အက်ဥ္းသားေတြက အက်ဥ္းသား အားလံုး အတြက္ ထမင္းခ်က္ေကြ်းရပါတယ္။ ထမင္းခ်ိန္မွာ ကြ်န္တာ္တို႔က သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာ ေခါင္းငံု႔ ထိုင္ေနခ်ိန္မွာ မခ်ိဳ၊ မငယ္၊ နန္းေစာတို႔က တေပပတ္လည္ေလာက္ရွိတဲ့ မိုးကာစ ထမင္းေတြထည့္ၿပီး လိုက္ခ်ေပးရသဗ်။ ဟင္း လား ဆားေပါ့ဗ်ာ။ မခ်ိဴတို႔က ထမင္းအိုးမွာ ကပ္ေနတဲ့ ခ်ိဳးေလးေတြကို ခြါၿပီး ကြ်န္တာ္တို႔ကို ထမင္းနဲ႔တို႔စားရေအာင္ မွ်ေ၀ေပးတတ္ပါတယ္။ မခ်ိဳကို ၾကည့္ရတာ သီခ်င္းေတြဘာေတြဆိုတာ ၀ါသနာရွိပံုမရသလို ဆိုလည္း ဆိုဘူးပံုမရပါဘူး။ ဘယ္လိုပဲ ၀ါသနာမပါေပမဲ့ လူကက္ဆက္အျဖစ္ ေရႊနားေတာ္သြင္းဘို႔ ၀ဋ္ေၾကြးတခုအရ အလွည့္က်လာတဲ့အခါ မခ်ိဳမွာ ဆိုျပရရွာပါတယ္။ သူအၿမဲ ဆိုျပတတ္တဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းရဲ႕  “မၿပီးေသးေသာပန္းခ်ီကား” သီခ်င္းပါ။          
နန္းေစာက ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕ကဗ်။ ၁၆ ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးပဲ ေတာခိုလာသတဲ့။ ၉ တန္း ေက်ာင္းသူဘ၀ပဲ ရွိေသးသတဲ့။ ငယ္ေပမယ့္ ေတာထဲမွာ ေသနတ္ပစ္ၿပိဳင္ပြဲမွာ ခ်န္ပီယံဆု ရဘူးတယ္ဆိုၿပီး ခုထိ ဂြင္ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို ၾကြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒါဟုတ္၊ မဟုတ္ မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ ထြက္ေျပးလာၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ရန္ကုန္မွာ ဘြဲ႔ရတဲ့ထိ ပညာႀကိဳးစားသင္ခဲ့တာတာ့ အသိအမွတ္ျပဳရပါတယ္။
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ေက်ာ္ကိုကိုရဲ႕ ေနာက္ကြယ္ကေန ပံ့ပိုးမွဴေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ကိုေရႊေထာက္လွမ္းေရးမ်ား လိုက္လို႔ ေျပးရ၊ ပုန္းရပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ နန္းေစာကို မေတြ႔တဲ့ အဆံုး သူတည္းေနတဲ့ အိမ္က ဘိုဘို႔ အေမ ေဒၚျမင့္ျမင့္ၾကည္ကို ဖမ္းျပီး နန္းေစာဘယ္မွာ လည္းေမးကာ ရိုက္တဲ့သတင္း မီဒီယာမွာ ပါလာတဲ့ထိပါ။ လူကက္ဆက္လုပ္တိုင္း သူဆိုတဲ့ သီခ်င္းက ကိုရဲလြင္ေရးၿပီး ကိုခင္၀မ္းဆိုခဲ့တဲ့ “ပန္းခရမ္းျပာ” သီခ်င္းပါ။ သိၾကတဲ့အတိုင္း အင္းလ်ားကန္ေဘးက ခရမ္းျပာေဆာင္ေလးမွာ ေနခဲ့တဲ့ ကိုရဲတို႔ ဘ၀ကို ဖြဲ႕ထားတဲ့ ဒီသီခ်င္းနဲ႔ ၉ တန္းနဲ႔ ေတာခိုလာတဲ့ ဗန္းေမာ္သူ ဘယ္လို ဆက္စပ္ၿပီး ေရြးဆိုတယ္ဆိုတာကို ဒီေန႔ထိ စဥ္းစားမရခဲ့ပါဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာကေတာ့ သူ႔ခမွ်ာလည္း ဒီသီခ်င္းတပုဒ္ပဲ အစအဆုံး ရပံုေပါက္ပါတယ္။         
မ်ိဳးခ်စ္လူငယ္မ်ား အစည္းအရံုးမွာ ဒု-ဥကၠ႒ လုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကိုရဲလင္းက “သက္ဆိုင္သူသို႔” သီခ်င္း ဆိုပါတယ္။ ေအဘီ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ အျဖစ္ကေန ေထာက္လွမ္းေရးဆိုၿပီး ၀န္ခံခဲ့ ရသဗ်။ တညမွ သီခ်င္းဆိုေနရင္ တပ္ရင္းမွဴး ေအာင္သန္းရဲ႕ တုတ္ခ်က္ ေတာ္ေတာ္ျပင္းျပင္း ထိသြားၿပီး လံုး၀ သတိလစ္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ကိုရဲကို ေသၿပီလို႔ ထားရာက (၂) ရက္ေလာက္မွာ သတိလည္လာပါတယ္။ ေနာက္တာ့ (၂) ပတ္ေလာက္ ဘာမွ ေမးလို႔ မရဘဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနပါေသးတယ္။ ကံေကာင္းလို႔ မေသမေပ်ာက္ပဲ ေျမေပၚ ျပန္ေရာက္လာေတာ့မွ သိရတာက သူ႔မွာ ခ်စ္သူ ေက်ာင္းဆရာမေလး တေယာက္က သူ႔ကို ေစာင့္ေနတာပါ။ ဆရာမေလးနဲ႔ ျပန္ဆံုခြင့္ ရလို႔မွ မၾကာခင္ ၁၉၉၈ မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ေထာင္က်ျပန္ေတာ့ ေထာင္တြင္းမွာ ဆက္ၿပီး “သက္ဆိုင္သူသို႔ ပို႔ေမတၱာ ေတးမဏၰာေခြ်” ရျပန္ပါတယ္။ သူ႔ ေမတၱာေၾကာင့္ သစၥာစူးတာကေတာ့ ေက်ာင္းဆရာမေလးဟာ (၇) ႏွစ္တိတိ သူျပန္လာတာကို သစၥာရွိရွိ ေစာင့္ေနတာပါပဲ။           
ထူးထူးျခားျခား ခင္ေမာင္တိုးရဲ႕ “ေလာကတလင္းျပင္” ကိုပဲ သီဆိုသူက ၀ဏၰေဇာ္ပါဗ်။ ဒီေမာင္က တခ်ိန္က နာမည္ႀကီး မင္းသားႀကီး ေဇာ္ခင္ရဲ႕ သားေတာ္ေမာင္ပါ။ အရပ္ေမာင္းက ေကာင္းေကာင္း ျပည္ၿငိမ္း တို႔လို ဆိုက္ဂိုက္ မ်ိဳးမို႔ ဓါတ္ရွင္မင္းသား ဘ၀နဲ႔ ေက်ာ္ၾကားႏိုင္ပါရက္နဲ႔ ေတာထဲမွာလာၿပီး NIP ကပါလို႔ ထြက္ဆိုရပါတယ္။ သူျပန္ေျပာျပတာကေတာ့ သူ႔ကို နွိပ္စက္မႈ တေလ်ာက္လံုးမွာ အမွန္အတိုင္းပဲ ထြက္ဆိုခဲ့ရင္းကေန မီးဖုတ္ထားတဲ့ ဓါးေျမာင္နဲ႔ သူ႔ေျခသလုံးကို ကပ္တဲ႕ေနာက္မွာေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးက လြတ္လိုက္တဲ့ တပ္သားတေယာက္ပါလို႔ လိမ္ညာ ထြက္ဆိုခဲ့တယ္ဆိုပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ရန္ကုန္ကိုျပန္ေရာက္ ပန္းခ်ီဆရာတဦးအျဖစ္ က်င္လည္ရင္း တရက္မွာေတာ့ အရက္ဆိုင္မွာ မင္းသားႀကီး ဦးေဇာ္ခင္နဲ႔ ဆံုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မိတ္ဆက္ၿပီး ၀ဏၰ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ေတာထဲမွာ ဆံုဘူးတတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ မင္းသားႀကီးက တအံ့တၾသ မ်က္လံုးျပဴးၾကည့္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းကို သြက္သြက္ခါရင္း “ဆိုးပါတယ္ဗ်ာ။ ဆိုးလြန္းပါတယ္ဗ်ာ။” ဆိုတာကိုပဲ ခဏခဏ ေျပာၿပီး ေခါင္းပဲ ခါေနတာ မွတ္မိေနသဗ်။         
ခု ေျမာက္ပိုင္းကိစၥေတြကို အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ၀တၳဳအသြင္ေရးခဲ့တဲ့ ဆမား ညီညီ (ေခၚ) ကိုညီညီက လည္း မၾကာခဏ အဖြင့္ခံရတဲ့ လူကက္ဆက္ပဲ ခင္ဗ်။ ေအဘီ အတြက္ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းေတြကို မန္းေလးမွာ ေနၿပီး လုပ္ေပးရင္းက ဗဟိုကို ခဏတက္လာရင္း ငွက္သင့္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေပါ့ဗ်ာ။ မန္းေလးမွာ ကိုယ္ပိုင္ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းေက်ာင္းေလးဖြင့္ အသက္ေမြးတယ္ ဆိုသဗ်။ ဒါေၾကာင့္ အီးလဲလ္ရဲ႕ “ေဟာ္တယ္ကယ္လီဖိုးနီးယား” သီခ်င္းနဲ႔ “By the rivers of Babylon” “Country Road” စတဲ့ အဂၤလိပ္ သီခ်င္းေတြကို ဆိုတတ္တာမုိ႔ အထူးသျဖင့္ ဘို သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ခ်င္တဲ့ ဥကၠ႒ေလးနဲ႔အဖြဲ႔ တက္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေထာင္မွဳးလက္၀ါးက ကိုညီညီ ဆိုတဲ့ ကုလားရဲ႕ ပါးေပၚ (ကိုညီက ဘာသာေရးကိုင္းရိွဳင္းသူ အစၥလမ္ဘာသာ၀င္ တဦးပါ) က်ေရာက္ပါေတာ႔တယ္။ ကိုညီညီဟာလည္း ျပင္းထန္တဲ့ စစ္ေၾကာေရးဒဏ္ ခံခဲ့ရသဗ်။ သူနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း စကားေျပာခြင့္ရေတာ႕ သူဟာ ေမာ္ဒန္အႏုပညာကို ထဲထဲ၀င္ နားလည္တဲ့သူျဖစ္သလို မႏၱေလးမွာ ပန္းခ်ီခ်မ္းေအး၊ ကဗ်ာဆရာမ ျဖဴမြန္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕ မိတ္ေဆြ တေယာက္ဆိုတာလည္း သိရသဗ်။ ေခတ္သစ္ ပန္းခ်ီေက်ာ္ ခင္၀မ္းက သူ႔ ေဖးဖရိတ္တဲ့ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာသီခ်င္းဆို ခိုင္းၿပီဆိုရင္ေတာ့ ခင္၀မ္းရဲ႕ ျမွားဘုရင္ သီခ်င္း  တပုဒ္ကိုပဲ ေရြးဆိုေလ့ရွိပါတယ္။          
ေသေရးရွင္ေရး ျဖစ္လာေတာ႔ လူတကိုယ္ သီခ်င္းတပုဒ္ေတာ့ရဘို႔ ျဖစ္လာတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ဘ၀မွာ သီခ်င္းတခါမွ မညဥ္းဘူးတဲ့ ကိုေၾကာင္ (ခ) ေက်ာ္ႏိုင္ဦး လို လူမ်ိဳးလည္း ၾကံဳခဲ့ရဘူးပါတယ္။ သာယာ၀တီ အက်ဥ္းေထာင္ကို ျဖတ္သန္းဘူးတဲ့ အက်ဥ္းသားမွန္ရင္ သာယာ၀တီေစ်းထဲ ဦးက်ားႀကီးေဆးဆိုင္ကို မသိတဲ့ လူ ရွိကို မရွိဘူးလို႔ ေျပာခ်င္သဗ်။ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို ကူညီတဲ့ အလုပ္ကို ကိုယ့္ အသိစိတ္နဲ႔ကိုယ္ သတၱိရွိရွိ လုပ္ခဲ့တဲ့ သာယာ၀တီ အယ္နယ္ဒီပါတီ၀င္ ဦးက်ားႀကီးလို လူမ်ိဳးျမန္မာျပည္မွာ ေတာ္ေတာ္ရွားပါတယ္။ မန္းေလးေထာင္ေလာကမွာ ေဒၚ၀င္းျမျမတို႔ကို မသိဘူးဆိုရင္ မန္းေထာင္ေနခဲ့သူလို႔ ေျပာမရသလိုမ်ိဳးပါပဲ။ အဲဒီလို ထင္ရွားတဲ့ ဦးက်ားႀကီးသား ကိုေက်ာ္နိုင္ဦးကို NIP က ဗိုလ္ဆိုၿပီး စြဲခ်က္တင္ စစ္ပါတယ္။ ကိုေၾကာင္ (ခ) ကိုေက်ာ္နိုင္ဦး (ဓါတ္ပံုထဲ အစြန္လူ) ခမ်ာ လူကက္ဆက္ဘ၀မွာ ေနာက္ဆုံး ေတာ္ေတာ္ အၾကပ္ရိုက္ရွာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး နားဆူခ်င္ ဆူေစေတာ့ ပါးပူေတာ့ မခံေတာ့ဘူးလို႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ကိုေၾကာင္တေယာက္ သူ အစအဆံုး ေကာင္းေကာင္းရတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဟဲ ခ်လိုက္ပါတယ္။
“ေရာင္စံု ေဘာလံုး ေရာင္စံု ေဘာလံုး တလံုးငါးျပား” ...ပါ။           
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၁၉၉၈ ခုမွာဖမ္းေတာ့ ကိုေၾကာင္ကို ေထာက္လွန္းေရးက လိုက္ပါတယ္။ ခုေတာ့ သူ႔ကို လိုက္ခဲ့တုန္းက ေထာက္လွမ္းေရးေတြလည္း ၂၀၀၄ မွာ ေထာင္ထဲ ေရာက္ကုန္ပါတယ္။ ၂၀၀၅ မွာေတာ့ ေအဘီက ကိုသံေခ်ာင္းကို အစိုးရ ဖမ္းမိၿပီး ေသဒဏ္ခ်လိုက္ၿပီး ကိုသံေခ်ာင္း တေယာက္ သာယာ၀တီေထာင္ ေရာက္လာတယ္ ဆိုတာ ကိုေၾကာင္က ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုသံေခ်ာင္းကို အျပင္ကေန တတ္သေလာက္ ကူညီေပးသင့္တယ္ လို႔ ေျပာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထဲမွာ “ပစ္ထားလိုက္ …” လို႔ တေယာက္မွ သေဘာထားေပးမလာတဲ့အတြက္ေတာ့ ဒီေန႔ထိ ေက်နပ္မိပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သေဘာကေတာ့ ကိုသံေခ်ာင္းျပဳခဲ့တဲ့ ကံက သူ႔အက်ိဳး သူေပးပါလိ္မ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကံဳခဲ့ရဘူတဲ့ ငရဲမ်ိဳးက သေဘာထားမ်ိဳးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ ဆက္စပ္လာမယ့္ အနာဂတ္မွာ သမိုင္းဘီး ေနာက္တပါတ္ ထပ္မလည္ၾကဘုိ႔က အေရးႀကီးဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဦးက်ားႀကီးသား ကိုေၾကာင္ကို “က်ားဆရာ၊ ေၾကာင္” လို႔ ေနာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ငါ႔သားကို ေတာထဲမွာ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ေတြပဲ “ေထာင္ထဲမွာ အခု ခံစမ္း” လို႔ ပစ္မထားတဲ့ ဦးက်ာႀကီးရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို ပိုလို႔ေလးစားမိပါတယ္။          
ေျပာေတာ့ ရန္ကုန္သား၊ ဆိုေတာ့ “အေမနဲ႔ရြာကိုလြမ္းတယ္” လို႔ မၾကာခဏ ေျပာတာခံရသူက စမ္းေခ်ာင္း အ၊ထ၊က ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ႔ ဖိုးေက်ာ္ (ခ) ေက်ာ္၀င္းေဆြပါ။ တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို တြံ႕ေတးသိန္းတန္ ေလသံအတိုင္း ဆိုတတ္ပါသဗ်။ တညမွာေတာ့ တံြေတးရဲ႕ “အသီးတရာ၊ အညွာတခု” ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႔ႏြဲ႔ ဆိုတာမို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး စာသား အတိုင္း စီးေမ်ာေနၾကပါတယ္။ မၾကာပါဘူး ဖိုးေက်ာ္ဟာ ခၽြဲခၽြဲႏြဲႏြဲ႔ ဆိုေနရာကေန ရုတ္တရက္ႀကီး အလန္႔တၾကား ထိုးရပ္လိုက္သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း သူနဲ႔အတူ လိုက္ပါေနရာက ရယ္ရမလို ငိုရမလို စိတ္ေမာလိုက္ရသဗ်။ တျခားေနရာ ဟုတ္ပါရိုးလား။ ၾကည္းေရေလ တပ္မေတာ္တြင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုတဲ့ေနရာေပါ႔ဗ်ာ။ ကံေကာင္းလို႔ အဲဒီညက တုတ္စာ မျဖစ္တာ။           
တညမွာေတာ့ ေထာင္မႈးတာ၀န္က်တဲ့ ကိုလမ်ိဳးေနာင္ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ေတာ္ေတာ့္ကို မူးေနသဗ်။ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ထခိုင္းၿပီး စည္းစိမ္ ယူေနရာ မႏၱေလး တကၠသိုလ္က ျမန္မာစာတတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသား ကိုေအာင္မင္း (ခ) ထိန္လင္း အလွည္႔ ေရာက္လာပါသဗ်။ ကိုေအာင္မင္း က တခါမွ သီခ်င္းဆိုဘို႔ ခိုင္းတာ မခံဘူးရေလေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြလည္း လွဲေနရာေန ကိုေအာင္မင္း ဘာမ်ားဆိုမလဲ နားစြင္႔ေနၾကသဗ်။ “ကိုယ္ အတန္တန္တားရက္နဲ႔ သြားေတာ့ မွာလား။ အို တခါတရံအမွား အတြက္နဲ႔၊ အျပစ္ပံုၿပီလား” ဆိုတဲ့ ကိုေန၀င္းရဲ႕ သီခ်င္းစာသားေတြ ကိုေအာင္မင္းဆီက ထြက္လာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး ကိုေန၀င္းရဲ႕ သီခ်င္းစာသားေတြ အတိုင္းစီးေမ်ာ ပါသြားပါတယ္။ ကိုေအာင္မင္းက ကိုေန၀င္း ခေရဇီကိုး။           
…… “ကာယကံရွင္လူကိုယ္တိုင္၊ အသိထက္ ဘယ္ပိုနိုင္မွာတုန္း၊ အမ်ားနဲ႔ ေယာက္တုဖက္ေျပာရင္၊  အားနည္းတဲ့ တေယာက္က အရွဳံးေပါ့၊ မသြားလည္းပဲ ေရာက္ခဲ့မိၿပီကိုး” …………..
သီခ်င္းရဲ႕ စာသား ေရာသံစဥ္ပါ အားအေကာင္းဆံုး အလွဆံုးေနရာ အေရာက္မွာ “ဖုန္း” “ဖုန္း” ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ အတူ ကိုေအာင္မင္း သီခ်င္းဆိုသံ ထိုးရပ္သြားၿပီး ထပ္ကာထပ္ကာ ဆဲသံနဲ႔ ရိုက္သံေတြပဲ ထြက္လာပါတယ္။
“မင္းက အမ်ားနဲ႔ တေယာက္မို႔ ခံရသေလး ဘာေလးနဲ႕ မင္းတို႕ကို ငါတို႕က မတရားစြပ္စြဲ ဖမ္းထားတယ္လို႔ ဆိုလိုတာေပါ့။ ေအး ငါ့ နံခ်ပ္ကူ အစြမ္းျပရေသးတာ ေပါ့ကြာ။ မင္းတို႔ ကိုစစ္ေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး ေလာက္ေတာ့ ငါလဲ ရိုက္တတ္ပါတယ္ကြ” ဆိုတဲ့ စကားေနာက္မွာ တဖုန္းဖုန္း ရိုက္သံ ညဥ္းညူသံ ဆဲဆိုသံေတြဟာ ဆက္တိုက္ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ထြက္ေပၚ လာပါေတာ႕တယ္။
           
ဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ရိုက္လိုက္၊ ေမာရင္ ရိုက္တာရပ္ၿပီး ဆဲဆိုေနလိုက္။ ခဏေနေတာ့ ရိုက္လိုက္နဲ႔ စိတ္ရွိသလို ထင္တိုင္းႀကဲေနတာကို ဘယ္သူ တဦးတေယာက္ကမွလည္း လာ မတားၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လွဲအိပ္ေနတဲ့ လူေတြကလည္း တကယ္က်ေတာ့ အမွန္တရားအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္မယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေတာထဲထြက္ခဲ့ ၾကသူေတြပါ။ တကယ္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ ဒီလူတေယာက္ မတားသျဖင့္ ခံေနရတာႀကီးကို ၾကားေနပါလ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူ၈၀ ေလာက္ထဲမွာ “ေဟ့လူ ဒီလူမတရားသျဖင့္ေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔” လို႔ တေယာက္မွ မေျပာႏိုင္ခဲ့တာ ခုထိ ရွက္လို႔ မဆံုးပါဘူး။
ကိုေအာင္မင္းကို လိွ္မ္႔ရိုက္ေနတဲ့ ေထာင္မႈးက သူဟာ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ လူလို႔ မူးမူးနဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္ရင္း ရိုက္ေနခဲ့တာကို ၾကားေနရတဲ့ ဘ၀ဟာ ကိုေအာင္မင္း အတြက္သာမက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတြက္လည္း ငရဲညပါပဲ။
တိုတိုေျပာရရင္ ေနာက္တေန႔ မနက္လင္းေတာ့ ကိုေအာင္မင္း ေထာင္ အျပင္ကိုထြက္ တန္းမစီ ႏိုင္ေတာ့ ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာက္ထု၊ လမ္းခင္း၊ ထင္းသယ္ စတဲ့ အလုပ္ၾကမ္းခြင္ေတြဆီ ထြက္လုပ္ရတာမုိ႔ ကိုေအာင္မင္းကို ထားခဲ့ရပါတယ္။ ညေနအလုပ္ေတြ သိမ္းလို႔ ေထာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကိုေအာင္မင္း အသက္ငင္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ပိုင္း ထမင္းခ်က္ တာ၀န္နဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ နန္းေစာတို႔ ေျပာျပလို႔ သိရတာက ေထာင္မွဴးက ညကသူရိုက္ထားလို႔ မထနိုင္တဲ့ ကိုေအာင္မင္းကို ဘဲမ်ားၿပီး (ေထာင္စကား အလုပ္မလုပ္ခ်င္လုိ႔ အေခ်ာင္ခိုသည့္ အဓိပၸါယ္) ေနခဲ့တာမို႔ နံခ်ပ္ကူ အသစ္ကို လမိုင္းတင္ရမယ္လို႔ ေျပာၿပီး တေန႔ခင္းလံုး ဆက္ရိုက္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ကိုေအာင္မင္း အနားကို ခြင့္ေတာင္းၿပီး ကိုညီညီနဲ႔ ဘိုဘိုတို႔က မွာစရာရွိတာမွာဘို႔ ေမးေတာ့ ေသြးေတြပဲ ပါးစပ္က ဆက္ထြက္လာၿပီး စကားတလံုးမွ ဆက္မထြက္လာပဲ ကိုေအာင္မင္း ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။        
၂၀၀၅ ခုေထာင္က လြတ္လာၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ မၾကခဏ ၀ိုင္အမ္စီေအက ကိုရဲ (ကိုရဲလြင္)ဆီ မၾကာခဏ ေရာက္ျဖစ္သလို ကိုေန၀င္းနဲ႔လည္း ရံဖန္ရံခါေတြ႔ျဖစ္ သူ႔သီခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုေန၀င္း သီခ်င္းစာသားေတြ သီဆိုရင္း လူ႔ေလာကကို ေက်ခိုင္းသြားခဲ့ရဘူးတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဘက္ေတာ္သား တဦး ရွိခဲ့ဘူးတယ္ဆိုမ်ား ကိုေန၀င္း သိခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေၾကကြဲလိုက္မလဲလို႔ စိတ္ထဲက ေတြးမိပါတယ္။ ထုတ္ေတာ့ မေျပာျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ စာဖတ္သူကိုလည္း ကိုေန၀င္းတေယာက္ကိုေတာ့ ဒီအျဖစ္ကို ျပန္မေျပာမယ့္ သူလို႔ ယံုၾကည္ပါရေစ။
ဒါျဖင္႔ ရိုက္သတ္လိုက္တဲ့ ကိစၥအတြက္ ေထာင္လံုျခံဳေရး တာ၀န္ခံ ဘယ္သူကမွလည္း လာၿပီး ေမးျမန္းတာ အေရးယူတာ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုေအာင္မင္း ရုပ္အေလာင္းကို ညတြင္းခ်င္း ေထာင္အျပင္ ထုတ္ထားလိုက္ၿပီးေတာ့ ကိုလမ်ိဴးေနာင္က သူ႔ လံုျခံဳေရးတပ္ဖြဲ႕ေတြဆီ ေအာ္ေျပာပါတယ္။ “အရက္တလံုးနဲ႔ စကား၀ါ တစည္းရမယ္ ဘယ္သူေတြ တာ၀န္ယူခ်င္လဲ” လို႔ ေအာ္ေမးတာလဲ အတိုင္းသား ၾကားရသဗ်။ အဲဒါက ေပါက္ေစ်းပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က စစ္ေၾကာေရးေၾကာင့္ ေသတဲ့လူေတြကို ျမဳပ္ေပးမယ္ဆိုရင္ ျမဳပ္တဲ့ အဖြဲ႕က အရက္တလံုးနဲ႔ စကား၀ါ ေဆးေပါ႕လိပ္ တစည္းရပါတယ္။  
ဒါဆိုရင္ ခု ကိုလမ်ိဳးေနာင္ ဘယ္မွာလဲလို႔ ေဆာင္းပါးေအာက္မွာ ေမးလာမယ့္ သူေတြ အတြက္လည္း တခါတည္း ေျဖလိုက္ပါမယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္အပါ၀င္ ဖမ္းထားသူတြ ညသန္းေခါင္ေလာက္ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားတဲ့ ကိစၥအတြက္ သူနဲ႔ ညတာ၀န္က်တို႔ကို လက္ရွိ ဗဟိုေကာ္မီတီအဖြဲ႕က ေသဒဏ္ေပးၿပီး ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္တို႔ကို သတ္ခဲ့တဲ့ ကုန္းေပၚမွာပဲ ေခါင္းျဖတ္ခဲ့တယ္လို႔ သိရသဗ်။ ကိုလမ်ိဳးေနာင္က သူ႔ကိုမသတ္မီ အရက္အ၀ ေသာက္ခြင့္ ေတာင္းဆိုတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ တပ္သားရဲ႕ေဘာ္ တဦးကို တာ၀န္ေပါ့ေလ်ာ့လို႔သာ ေခါင္းျဖတ္ဘို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္ရေပမယ့္ လူ႔အခြင္႔အေရးကို အျပည့္အ၀ ေလးစားလိုက္နာတဲ့ ကိုေအာင္ႏိုင္၊ ကိုသံေခ်ာင္း အပါအ၀င္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ခြင့္ျပဳခဲ့တာမုိ႔ ကိုလမ်ိဳးေနာင္ ခမွ်ာ တပ္ဖြဲ႔ ဘက္ဂ်က္ထဲကေငြနဲ႔ အရက္မူးေအာင္ ေသာက္သြားခြင့္ ရသြားရွာတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
ဟုတ္ကဲ့။ ဒါျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။ ဆိုး၀ါးလွတဲ့ အျဖစ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သမိုင္းမွာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ တကယ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းခ်ိန္မွယ တာ၀န္ မေၾကႏိုင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ မိမိ အသက္ကိုငဲ့ၿပီး အမွန္တရားကို မ်က္ကြယ္ျပဳ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေရငံုႏုတ္ပိတ္ ေနခဲ့ရတာ ေလာက္ ျပန္ေတြးတိုင္း ရွက္စရာ ေကာင္းတာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ စာကိုဖတ္သူေတြထဲမွာ ကိုေအာင္မင္းနဲ႔ နီးစပ္သူမ်ားရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူရဲေဘာေၾကာင္မႈအတြက္ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္။
တခါတခါက်ေတာ့လည္း  ဘ၀မွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခြင့္လြတ္နိုင္ဘို႔ ႀကိဳးစားရတာ သူမ်ားကို ခြင့္လြတ္ ႏိုင္ဘို႔ ႀကိဳးစားရတာထက္ အဆတရာ ခက္ခဲတယ္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ ႀကံဳေတြ႕ရဘူးသူေလာက္ပဲ နားလည္ ခံစားႏိုင္ပါလိ္မ့္မယ္။

(မိုုးမခတြင္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ပန္းခ်ီထိန္လင္း၏ စာနဲ႔ ေဆာင္းပါးမ်ား)

(ဇြန္ ၄၊ ၁၉ ၉ ၂ - စစ္အစုုိးရသတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ ေအဘီေျမာက္ပိုုင္း ေက်ာင္းသားမ်ားလုုပ္ၾကံခံရျုုခင္း သတင္းမွတ္တမ္း)

ေအဘီအက္စ္ဒီဖက္ (ေျမာက္ပိုုင္း) ေက်ာင္းသားမ်ားလုုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ခံရျခင္း (၁၉၉၁ - ၁၉၉၂) ဆိုုင္ရာ ပန္းခ်ီထိန္လင္း၏ စာမ်ား

(၁)Artist Htein Lin – က်ေနာ္လူကက္ဆက္

(၂)ကြၽန္ေတာ္ သန္းႂကြယ္သူေဌး ျဖစ္ခဲ့စဥ္က




--
Send email to - edi...@moemaka.com to contact and contribute with MoEmAKa

MoeMaKa on Facebook Page from here  (For Burma / Myanmar User)

MoeMaKa News & Media covering Burmese Community
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA.
http://MoeMaKa.Com - Burmese Language
http://MoeMaKa.Org - English Edition
http://MoeMaKa.Net - Audio & Video Archives

--
MoeMaKa News & Media covering Burmese Community
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA.
http://MoeMaKa.Com
 
To post to this group, send email to moe...@googlegroups.com
To unsubscribe from this group, send email to
moemaka+u...@googlegroups.com
For more options, visit this group at
http://groups.google.com/group/moemaka?hl=en




--


   ___  စိတ္ႏွလံုးရႊင္လန္းျပီး
                                 အပန္းလဲေျပႏိုင္ပါေစ__


                                                                       (ျဖူစင္)
 






Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages