Anahtar Kelimeler : etik , etik davranış ilkeleri ,etik davranış
standartları
ETİK KODLARININ MAHİYETİ VE FONKSİYONLARI
Etik Kodlarının Tanımı
Banks'a göre (2003: 133) etik kodu genellikle bir meslek örgütü,
mesleki düzenleme
organı veya başka bir profesyonel organ tarafından oluşturulan ve
meslek mensuplarına
kılavuzluk etmek, hizmetten yararlananları korumak ve mesleğin
itibarını
yüceltmek amaçlarını taşıyan yazılı bir belgedir. Ancak, kodların
yazılı olması zorunlu
değildir ve bazen işveren kurumlar etik kodu denen belgeler
üretebilir. Bir
mesleğin ne yaptığını tanımlamada yardımcı olacak önemli unsurlardan
biri o mesleğin
etik veya davranış kodudur. Bu bağlamda bir kod işverenlere,
müşterilere,
halka, bireysel olarak profesyonellere ve meslek örgütüne mesleğin
nasıl olması
gerektiğini söyler. Kullanışlı bir kodun şu sorulara cevap vermesi
gerekir: Mesleğin
varlık sebebi nedir? Bireysel olarak profesyoneller ne yapar veya
yapmalıdır? Profesyonel
olmayanlar koda bağlı olarak çalışan bir profesyonelden neler
bekleyebilir?
Eğer bir profesyonel yanlış yaparsa ne olur (Hendler, 2005: 54)?
İngilizce'de deontolojik kodlardan daha çok etik kodlardan söz edilir.
Her iki tür de
aynı unsurları taşıdığı için bu ayrım önemli görünmeyebilir. Ne var
ki, etik ve deontolojinin
anlamları farklıdır. Etik genellikle doğru ve yanlış, iyi ve kötüye
ilişkin
meseleleri kapsayan daha genel terim kabul edilirken, deontoloji
özellikle görevlere/
sorumluluklara ilişkindir. Profesyonel bağlamda bunlar, profesyonel
sorumluluklar,
özellikle profesyonel olarak bir işi yapan kişi ile ilgili
sorumluluklardır. Planlama
mesleğinde ahlakla ilgili iki tür kural ve ilkeler listesi vardır:
Davranış veya
görgü kurallarını içeren davranış kodu ve etik kuralları içeren etik
kodu. Bir etik
kodu, mesleğin normatif ve etik yönlerine ilişkin ideallerden oluşur.
Diğer yandan
davranış kodu ise, profesyonel yeterlik (liyakat) ve çıkar çatışması
(bir kamu görevlisinin
kendi görevlerini dürüstçe yapmasını zorlaştırabilecek rekabet eden
profesyonel
veya kişisel mükellefiyetlere, kişisel veya mali çıkarlara sahip
olduğu durum)
dâhil profesyonel davranış konusunda bir takım yol gösterici ilkeler
ihtiva eder.
(Flatman, 1997: 16).
Etik Kodlarının İçeriği
Banks (2003: 134), farklı meslek gruplarının etik kodlarını
inceleyerek çağdaş kodların
genellikle aşağıdaki unsurların bazılarını veya hepsini ihtiva
ettiğini saptamıştır:
(1) "İnsanların refahını geliştirmek" gibi mesleğe temel teşkil eden
genel etik
ilkeler, (2) "Bilginin ayrımcı politikalar için kullanımına izin
verme", "tüm gizli
bilgileri koru" gibi bazı genel "yap" ve "yapma" biçiminde etik
kurallar, (3) "Meslektaşlarınla
işbirliği yap" gibi hizmet edilenlerin faydasını sağlamaya yönelik
profesyonel
pratik ilkeleri, (4) "Reklam üstünlük iddiasında bulunmamalıdır" gibi
profesyonel
pratikle ilgili olarak spesifik yol gösterici profesyonel pratik
kuralları (5)
"Profesyonel pratisyenler, dürüst ve güvenilir olmalıdır" gibi
profesyonelde bulunması
gereken temel nitelikler konusunda kesin yargılar.
İlkeler, kurallardan daha geniş kapsamlı, tüm şartlarda tüm insanlara
uygulanma
eğilimindedir. Ahlaki mahiyetteki ilkeler (etik ilkeler), insanların
refahı hakkında
tavırlar, haklar ve sorumluluklarla ilgilidir; örneğin "insan onuruna
saygı", "sosyal
adaleti geliştirme" gibi. Profesyonel pratik ise, daha az doğrudan
ahlaki içeriklidir.
Bunlar, hatta meslek töresini (etiquette), profesyonel meslek
sahiplerinin uyması
geren kuralları ihtiva eder, örneğin nasıl giyileceği, nasıl reklâm
yapılacağı gibi.
Yazılma tarzı bakımından kodlar büyük ölçüde birbirinden farklı olsa
bile, genellikle
şu etik ilkeleri ihtiva eder: Kişilere saygı, hizmet kullananların
özerkliğine saygı,
insan refahını geliştirme, sosyal adalet ve profesyonel dürüstlük.
Pratisyenlerin
karakteri veya erdemine ilişkin ilkelerde erdem terimleri, çoğu zaman
davranış veya
eylemi tasvir eden bir sıfat biçiminde görünmektedir.
Etik Kodların Fonksiyonları
Etik veya davranış kodları aşağıdaki işlevleri yerine getirebilir.
Müşterileri korumak: Kodlar profesyonel pratisyenden ne
beklenebileceğini açıkça
ifade ederek müşterileri koruma işlevini yerine getirir. Çünkü kodlar
mesleğin ne
yaptığını söyler.
Profesyonellere yol göstermek: Kodlar, açık kurallar koyarak veya etik
bilinci artırarak
nasıl etik kararlar alınacağı veya hareket edileceği konusunda
pratisyenlere
yol gösterir. Kodların meslek mensuplarının farklı sorumlulukları
arasındaki gerilimleri
çözme niteliğine sahip olması beklenir (Howe, 1980: 183).
Profesyonel statüyü geliştirmek: Etik kodunun mesleğin kalitesini
gösteren en
önemli unsurlardan birisidir. En iyi durumda etik kodları bir mesleğin
ne olduğuna
ilişkin normatif bir anlayış kazandırır. En kötü durumda ise, kodlar
sadece göz boyamaya
yarayan bir vitrin malzemesidir. Bu bakımdan kodlar, mesleğin varlık
sebebi
ve gelişme derecesini anlamaya yardımcı olur (Hendler, 2005: 54).
Profesyonel kimlik yaratmak ve onu korumak: Kodlar, temel amaçları,
yol gösterici
etik ilkeleri, meslek erbabından beklenen ve onda olması gereken
nitelikleri
açıkça ifade etmek suretiyle profesyonel kimlik yaratmaya ve onu
korumaya yardımcı
olur.
Profesyonel tüzel düzenleme aracı olmak: Etik kodlarının başka bir
fonksiyonu,
bütün çalışanların uyması gereken profesyonel standartları sıralamak
yoluyla profesyonel
davranışı tanzim etmektir. Bazı etik kodları ilke, kural veya
standartların
ihlal edilmesini cezalandıracağını belirtmiştir. Ne var ki, ideal
olarak görülen ilkelerden
dolayı cezalandırmak mümkün değildir. Dolayısıyla, etik kodların bir
kısmı
icra edilebilir, bir kısmı ise, icra edilebilir değildir (Banks, 2003:
141).
Retorik oluşturmak: Bu açıdan kodların mesleğin özerkliğini ve
ayrıcalıklarını
meşrulaştırmaya hizmet ettiğini ileri sürülebilir. Kod oluşturmada iyi
niyetli profes-
yonel gruplar bile kodu pratisyenlere yol göstermek, hizmetten
faydalananları korumak
kadar profesyonel statü ve güvenilirlik kazanmak aracı olarak
değerlendirebilir.
Bu bakımdan kodlar halkın meslek hakkındaki görüşünü şekillendirmeye
yönelik
sembolik belgelerdir (Howe, 1980: 183).
İdeal sunmak: Birçok etik kodu iyi toplumun mahiyeti konusunda
evrensel ifadeler
ihtiva etmektedir. Fakat bunları tamamen uygulamak mümkün değildir.
Bunlar
ideal veya ülkü olarak kabul edilmelidir. Eğer bunlar pratikte
başarılamayacaksa,
kodlara almanın ne anlamı var diye sorulabilir. Ancak, aynı durum
İnsan Hakları
Evrensel Beyannamesi için de geçerlidir. Nitekim günümüzde bile
dünyanın birçok
yerinde bu beyannameyi tatbik etmek kabil değildir. Fakat bu belge
uğrunda mücadele
edilmesi gereken bir ideali göstermektedir (Banks, 2003: 140).
Eğitim aracı olmak: Kodun karşılaşılabilecek her muhtemel durum
hakkında ayrıntılı
kılavuzluk yapması beklenemez. Bir etik kodu, o toplulukta etik
düşünce standardı
ve ruhu yaratır ve potansiyel etik çatışma ve ikilem alanlarını
aydınlatır
(Banks, 2003: 140-141).
Etik Kodlara Yönelik Eleştiriler
Etik kodları gerek felsefi gerekse pratik açıdan birçok eleştiriye
maruz kalmıştır. Bu
eleştiriler aşağıdaki gibi sıralanabilir.
Etik kodu kavramı saçmadır: Ahlak felsefesi açısından etik kodu
kavramı saçmadır.
Çünkü etik temelde ucu açık, derin düşünmeye dayanan ve eleştirel
entelektüel
bir faaliyettir. Etik ilkeler ancak düşünme ve tartışma yoluyla
belirlenebilir. Bu
ilkelere anlaşma, otorite veya resmi emir yoluyla varılamaz. Böyle
olacağını düşünmek
etiği kanun yapma, kural koyma, politika belirleme gibi diğer karar
alma
türleri ile karıştırmaktır. Etik ilkeler cemiyetler, organizasyonlar
veya üyelerinin
konsensüsü ile belirlenemez (Banks, 2003: 137). Zaten kodların etkisiz
olmasının
en önemli nedenlerinden biri, onun meslek mensuplarınca
içselleştirilmemesidir
(Grundstein-Amado, 2001: 467).
Etik kodları Kant'ın etik ilkelerinin hatalı ifadeleridir: Etik
kodlarının birçok
örneğine bakıldığı zaman birçok cümlenin evrensel etik ilkesi,
koşulsuz buyruk
(categorical imperatives) formunda olduğu ve Kant'ın deontolojik ahlak
teorisine
uyduğu ileri sürülebilir. Kant'ın teorisine göre bir eylem sonucuna
bakmaksızın
doğru veya yanlıştır. Fakat kodlarda birçok cümleyi Kant'ın teorisiyle
uyuşturmak
zordur. Kant'a göre önemli olan bireyin kendi başına sorumluluğunun ne
olduğuna
karar vermesidir, dış bir organın (örneğin meslek örgütünün) değil.
Kant'ın evrensel
etik ilkeleri, münhasıran belli bir meslek grubu için değil, bütün
insanlar için uygulanmalıdır
(Banks: 2003: 138).
Etik kodları ahlaki duyarsızlığa yol açar: Profesyonellere kodlarının
profesyonel
organlar tarafından verilmesi, onları, ahlaki düşünme ve tartışmaya
yer vermeksizin
kuralları izlemeye sevk eder. Bu şekilde eylemlerinden dolayı
profesyonellerin
sorumluluğunu azalttığı için, etik kodları gayri ahlakidir. Kodların
ülkü sunma işlevi, birçok saygın meslek mensubunun kodları ciddiye
almamasına yol açabilir. Halkın
uzmanlara ve profesyonellere güveninin azaldığı dünyada, "Kutsal
görevimin
bütün insanlara hizmet etmek olduğuna inanıyorum" gibi ifadeler ne
kadar ciddidir?
(Banks, 2003: 140).
Kodlar profesyoneller için yeterli kılavuzluk sağlamaz: Kodlar çok
geniş ilkeleri
belli durumlarda yardımcı olmayacak biçimde bir araya getirir. Somut
kılavuzluğa
ihtiyaç duyulduğu zaman, en iyi durumda kodların ahlaki açıdan yol
göstericiliği
rekabet eden yorumlara bağlıdır, belirsizdir. (Grundstein-Amado, 2001:
464). Bu
bakımdan bazı pratisyenler ilkelerin çok soyut ve idealist olması
nedeniyle profesyonel
karar vermede kodların hiç faydası olmadığını belirtmektedir. (Banks,
2003:
142).
Kodların hazırlanma süreci katılımcı değildir: Etik kodları genellikle
seçilmiş bir
politika belirleyici grubu tarafından alt düzey çalışanlara
danışılmadan tasarlanır.
Bu kodlar, çalışanların deneyimlerinden daha çok politika
belirleyicilerin kendi
kişisel görüşlerini ve mevcut organizasyon kurallarını yansıtır.
Hâlbuki çalışanların
tecrübelerinin kodlara yansıtılması gerekir (Grundstein-Amado, 2001:
465).
Kodlar gayri ahlaki davranışı engellemez: Sistematik yolsuzluklar
konusunda
kodlar etkisizdir. Profesyonel etik kodları gayri ahlaki davranışı
engellemez
(Grundstein-Amado, 2001: 466). Bir kodun yazılı amaçları ile fiili
amaçları arasında
hiçbir ilişki yoktur. Genel olarak etik kodlarının somut etik
ilkelerle desteklendiğine,
etik koduna bağlı kalmanın ahlaki davranışı garanti ettiğine ve etik
standartlar
konusunda yaygın bir mutabakatın olduğuna dair kabullerin hepsi
yanlıştır
(Seedhouse, 2002: 249).
Kodlar halkı gayri ahlaki davranışa karşı korumaz: Kodlar halkı gayri
ahlaki
davranışa karşı korumaktan ziyade mesleğin ekonomik çıkarlarını
korumaya hizmet
etmektedir. İmaj, prestij, halk desteği ve meşruiyet sağlamak için
organizasyonlar
bir hizmet "miti" yaratmaktadır (Grundstein-Amado, 2001: 467).
KAYNAKÇA
AICP (AMERICAN INSTITUTE OF CERTIFIED PLANNERS) (2005), "AICP
Code of Ethics and Professional Conduct",
http://www.planning.org/
ethics/conduct.html (25.04.2005).
BANKS, S. (2003), "From Oaths to Rulebooks: A Critical Examination of
Code of
Ethics for the Social Professions", European Journal of Social Work,
vol.6 no.2 ss. 133-144.
BARRETT, Carol D. (1997), "Is It Time to Polish up the AICP Code of
Ethics",
http://www.asu.edu/caed/proceedings97/barrett.html (25.04.2005).
BEATLEY, T. (1994), Ethical Land Use Principles of Policy and
Planning, Baltimore
and London: The Johns Hopkins University Pres.
BROWN, C., C. Cloydon, ve V. Nadin, (2002), "RTPI Education Commission
Background Paper 2 - Planning, Planners and Professionalism", Bristol,
University of the West of England, Centre for Environment and
Planning,
http://www.uwe.ac.uk/fbe/RTPI/ planners.pdf (22.03.2005).
CAMPBELL, H. (2002). "Planning: An Idea of Value", Town Planning
Review,
vol.73 no.3 ss. 271-288.
CAMPBELL, H. ve R. Marshall (1999), "Ethical Frameworks and Planning
Theory", International Journal of Urban and Regional Research, vol.23,
no.3, ss. 464-478.
CAMPBELL, H. ve R. Marshall (1998), "Acting on Principle: Dilemmas in
Planning Practice", Planning Practice and Research, vol.13, no.2, ss.
117-
128.
FLATMAN, A. (1997), "Ethical Issues for Planners in Practice",
Experts, Ethics
and Enabling in the Current Planning Context, (ed. Flatman, A., Ross,
A.
ve Summerfield, J.), Newcastle upon Tyne: Department of Town and
Country Planning, University of Newcastle Working Paper No.65, ss.15-
21,
http://www.ncl.ac.uk/guru/Working%20Papers/EWP%2032.pdf
(28.04.2005).
FELD, M. M. (1995), "Education Planning: Ethical Dilemmas Arising in
Public
Policy Decision Making", Plannig Ethics: A Reader in Planning
Philosophy, Practice and Education, (ed. Hendler, S.), New Brunswick,
New Jersey: Center for Urban Policy, ss. 221-243 .
GRUNDSTEIN-AMADO, R. (2001), "A Strategy for Formulation and
Implementation of Codes of Ethics in Public Service Organizations",
International Journal of Public Administration, vol.24 no.5 ss.
461-478.
HENDLER, S. (2005), "Towards a Feminist Code of Planning Ethics",
Planning
Theory and Practice, vol.6 no.1 ss. 53-69.
HOWE, E. (1990), "Normative Ethics in Planning", Journal of Planning
Literature,
vol.5. no.2, ss. 123-150.
HOWE, E. (1980), "Public Professions and the Private Model of
Professionalism",
Social Work, vol.25, no.3, ss.179-186.
KAUFMAN, J. (1993), "Reflections on Teaching Three Versions of a
Planning
Ethics Course", Journal of Planning Education and Research vol. 12,
no.2, ss. 107-115.
RTPI (ROYAL TOWN PLANNING INSTITUTE) (2001), "Code of Professional
Conduct",
http://www.rtpi.org.uk/about-the-rtpi/codecond.pdf
(22.03.2005).
SEEDHOUSE, D. (2002), "Commitment to Health: A Shared Ethical Bond
Between Professions", Journal of Interprofessional Care, vol.16, no.3,
ss.249-260.
UPTON, R. (2002), "Planning Praxis, Ethics, Values and Theory", Town
Planning
Review, vol.73 no.3 ss. 253-269.
TEKELİ, İ. (1998), "Planlamanın Meşruiyetini Oluşturmada Etik
Sorunlar", I.
Planlama Kongresi Planlamanın Meşruiyeti ve Plancıların Konumları,
haz. Serdar Karaduman ve Gülten Kubin, Ankara: TMMOB Şehir Plancıları
Odası, ss. 17-25.
Dr. Mustafa DEMİRCİ ' nin "Şehir planlamasında etik kodları bağlamında
etik davranış ilkeleri ve standartları " adlı yazısından alınmıştır