Mekke’nin Fethi

[seyyah seyyahin]

	01 Ocak 2010 16 Muharrem 1431
	Günün Tarihi: Mekke'nin Fethi 630
	Mekke’nin Fethi
	Cenâb-ı Hak buyuruyor:  “Şüphesiz, âlemlere bereket ve hidayet kaynağı olarak insanlar için kurulan ilk ev (mâbet), Mekke'deki (Kâbe)dir.” (Âl-i İmrân, 96) Rasûlullah (sav) buyuruyor:  “Mekke fethinden sonra artık hicret yok; fakat cihad ve niyet vardır. Allah yolunda savaşa çağırıldığınız zaman hemen katılın.” (Buhârî, Menâkıbü’l-ensâr 45, Cihâd 1, 27, 184; Müslim, Hac 445, İmâret 85 Tirmizî, Siyer 32; Nesâî, Bey`at 15) Peygamber (sav), yukarı Mekke'deki Ezakir geçidin­den şehre girdiğinde çatışma hemen hemen sona ermişti. Ebu Rafi Peygamber'in kırmızı deriden çadırını Mescid'in yakınına kurmuştu. Peygamber (sav) bunu yanın­daki Cabir'e işaret ederek gösterdi. Daha sonra Peygamber (sav) gusül abdesti aldı ve sekiz rek'at namaz kıldı. Namazdan sonra bir saat kadar dinlendi. Da­ha sonra Kesva'yı çağırdı. Zırhını ve miğferini giydikten sonra kılıcını da kuşandı. Elinde bir asa taşıyordu, miğfe­rinin yüz kısmı da açıktı. O sabah onunla birlikte yolculuk edenlerin bir kısmı çadırın dışında sıra olmuş bekliyorlar­dı. Peygamber, yanında Ebu Bekir (ra) ile konuşarak Mescid'e doğru ilerlerken onlar da eşlik ettiler. Peygamber (sav) doğruca Kabe'nin güney-doğu kö­şesine gitti. Ve tekbir getirerek Hacerü'l-Esved'e asasıyla dokundu, yanındakiler de tekbir getirmeye başladılar. “ALLAHU EKBER” sesleri Mescit’ten ve tüm Mekke'de yankılan­dı. Peygamber (sav) eliyle susmalarını işaret edene dek Müslümanlar tekbir getirmeye devam ettiler. Daha sonra Peygamber, devesinin ipi Muhammed bin Meslemenin elinde olduğu halde Kâ'be'yi tavaf etti. Umre'de bu şeref bir Hazreçliye verilmişti. Bu nedenle bu kez bir Evsliye ve­rilmesi uygun görülmüştü. Peygamber (sav) Kâ'be'den ayrıldı ve onu geniş bir çenber şeklinde çevreleyen toplam üçyüzaltmış puta yö­neldi. Kâ'be ile o putların arasında şu ayeti okudu; “Yine de ki: Hak geldi; bâtıl yıkılıp gitti. Zaten bâtıl yıkılmaya mahkumdur.” (İsrâ, 81) [Martin Lings, İnsan Yay. Hz. Muhammed’in Hayatı] Her Güne Kelime âb-ı hayât: 1.Hayat suyu. 2.İçine ebedî hayat bağışlayan efsânevi su. âfitâb: 1.Güneş. 2.Güzel yüz.