Peygambere (s.a.v.) Baglilik - Hikaye
Programmer
Mekke'nin fethinden sonra İslâm'ı kabul edenler arasında Hz. Ebû
Bekir'in babası Ebû Kuhâfe de bulunuyordu. Yaşı sekseni aşmış, âmâ bir
kişi olan Ebû Kuhâfe, Hz. Peygamber'in huzurunda hidayete ermekte geç
kalmışlığını telâfi edercesine aşkla kelimei şehadet getiriyordu. Bu
esnada sevinmesi gereken "Sıddıyk" (yürekten tasdik edip, sorgusuz
sualsiz bağlanan) lakaplı Ebû Bekir ağlıyordu. Fakat bu ağlayış bir
sevinç ağlayışı değil üzüntü ağlayışıydı. Bu, meclisteki herkesin
hayretine sebep olmuştu. Sordular:
- Ey Ebû Bekir, neden sevinilecek bir günde gözyaşı döküyorsun? Cevap
verdi:
- Allah'ın Resulünün en büyük arzusu amcası Ebû Talibin müslüman
olmasıydı. Fakat bu dileği bir türlü gerçekleşmedi. Ben isterdim ki şu
anda benim babamın yerinde şehadet getiren Ebû Talib olsun, babamın
Müslüman olmasından dolayı benim gönlüm hoşnud olacağına, amcasının
Müslüman olmasından dolayı Allah Rasûlünün gönlü hoşnud olsun. İşte bu
olmadığı için ağlıyorum.