Coumo l'IEO deformo Vermenouzo

2 views
Skip to first unread message

Felibre d'Auvernho

unread,
Jan 13, 2010, 11:55:56 AM1/13/10
to info d'oc
Soubre un aute fouroum kwy me cito la debuto de la pagino 26 de "Jous
la cluchado" defourmat en "Jos la clujada" per l'IEO, ounde li
disciples del coulabouraciounisto Louis Alibert pretendou qu'aun pas
toucat lou tèste.

Disou cò à la pagino 26, mas tôlèu lou paragrafe de daprès, e soubre
duos paginos parlou di chambiomens qu’aun fachs (veire çai-après). Mas
i o d’àutri chambiomens qu’aun fachs sèns lis anouncia : « ammé » que
devé « amb », per faire catalô, e que coupo un pè del vers. Atau, lou
legèire inoucent pot creire que nouste grond Vermenouzo fazio de vers
de mirlitoun ! 

Lou mot « palhòuet » (canotier) lour coumvenio pas. Aurau souscat
entre « palhaoet », « palhauet » e la « restauracion deformacion
alibertina » « palholet »… talomen que lou mot o disparegut de la
lìnio !

Vaqui un troç dis ourrours que counfessou :


- « Avèm notat : sistematicament lo e, que en posicion non tonica dòna
a e sovent ò en Orlh. Aquò empacha pas de prononçar coma voletz : ex :
estarrissar : esterrissar.

- Las letras eufonicas, las avem pas notadas. Ex : el se ditz en orlh.
« guel ».

(Per guéssi la formo auvirnhato es una formo lengadouciano amm una
letro eufonico !!! La vaqui dounc remplaçado per una formo
langadouciano "referenciala" !)

La prononciacion de terminason de la tresena persona del plural dels
verbes del segond e tresenc grope es aici « aun » (ex : veniaun al
luòc de veniàn). Contunham de notar –ân qu’es vengut una costuma de
pertot en Occitania e qu’empacha pas de prononçar « aun »

(Un cop de mai, on vèi que pels occitans, l’auvirnhat es talomen
gourle que merito pas d’èsse escrit. Chau escrieure en lengadouciô en
prounouncia coumo se vòu ! Amm acò, lou resutat es d’impausa dien
l’escrit una formo espanholo. Toujour aquel fantasme de retrouba « la
raça blosa » iberica, supausado, à tort, èsse la piasou de la « raça
occitana »)

Quò’s parier dels verbes del 1er grope al present, monosilabicas :
ex : de que fan ? (faun) ; ont van ? (vaun)

(Aqui, i o uno auto defourmaciou. Es que « ont » es un catalanisme. En
Auvirnho se dis « ounde vaun ? » Dien d’àutris encastre qu’aquelo
fraso, Vermenouzo emplego també « endount » e « decount », mas pas
« ont » !!!!

Mas lis occitans volou à toutos forços catalanisa nouste
auvirnhat !!!)

Per lo passat simple (preterit)…

(e fauto de lengo : chau dire « pel passat simple ». « Per lo » es
poussible quand courrespound al francés « par le ». Mais « pour le »
se dis sistematicomen « pel » en auvirnhat.)

… avem aplicada la prumièra règla, es a dire de torna metre lo « e »
original, e donc avem escrich « parlèrem ».

(Vaqui chicom d’estra-ourdinàri. Pretendou que noùstis aujòus parlabou
catalô !!!
Mas noùstis aujòus èrou li troubadours e diziou « parlem », coumo acò
se fai inquèro en Basso-Auvernho e en Cevenos.
Despuèi la chaigudo de las declinasous, dizen « parleran » /parleròn,
parloròn/.

Remarcat que jamai aven pas agut à-n-aquelo primièro persouno del
plurau una finalo atono !!!! Es de catalô ! Acò’s de vulgare
catalô !!!! de lengo iberico !, pas de galo-roumô !

Una prounounciaciou /parlèrem, parlèren/ es impoussiblo en auvirnhat
ounde « parlèrem » se prounounciario /parlère/ !!

Amai aun defourmat toutos lei counjugasous del present :

Vermenouzo escrieu « parles », coumo faziou ja li troubadours
auvirnhats, guéchi aun defourmat en « parlas » Olle ! Arriba España !
Vermenzou escrieu « cantou », puèi « càntoun » dien sa darrièro
versiou, guéchi lou deformou en « cantan » !! atau ! Te boutou la
primièro persouno del plurau en lioc de la tresenco !

D’aquel cop, se sou pas countentats de catalanisa, sou pas à
l’espanhoulisaciou dirècto !

Amm acò, coungreiou uno oupausiciou entre lou primier groupe e lis
àutri dous, qu’es pas dien la lengo !)

Quauques esemples per achaba, lou primier vers de FI DE DARRIERIO,
devengut « fin de darreiria », de sigur, amm uno èsso à « fi » per
faire espanhòu :

Vermenouzo avio escrit :

« L’adissias del souguel es rouje cado ser »

Acò’s devengut ammé li nazihouns-cassoulet de l’IEO :

« L’adiussiatz del solelh es roge cada ser »


Dien L’ECIR, Vermenouzo escrieu :

« L’on mor per tout païs, de mort loungonho ou souto :
Se la gouto vous prend, se prendet trop la gouto,

(REMARCO PER JF BLANC : « se prendet » ammé D en auvirnhat. Son pas de
franchimands, nautres !)

Se treigiet un persèt sons n’escupi lou croc
E se despartinat d’un meissont boutarot.
De tout acò l’on mor. L’on mor d’uno flaquièiro,
d’uno gafado del cô fòu, d’uno tourdièiro,
ou d’abé patijiat quauco ris de brenous.
Tau mor d’un mau de cap, tau d’un mau de ginoulhs,
Aqueste, d’un boun cuòp de brautge que l’assuco,
D’uno supado d’ègo ou de saumo pesuco. 

Cau pas ris per tia l’ome : uno rume, un espounch,
Al mié d’uno batuèsto un simple cuòp de pounh,
Uno dent de vipèro, uno lengo de fenno,
Uno tieulo que toumbo, uno bèstio que penno,
Un pete sio de vi, sio d’aigo de la fuònt. »

Tout acò es estat cruzèlomen « normalizat » e defourmat per
catalanisaciou mutilanto.

Vau pas recoupia l’ensemble del tèste hitlero-catalô, mas prendre un
pessuc d’esemples :

« Tau mor d’un mau de cap, tau d’un mau de ginoulhs » es estat
catalanisat en
« Tal mòrt d’un mau de cap, tal d’un mau de genolhs »

Lou « brautge » auvirnhat coumvé pas i vailets de la Catalounho
espanhòugo, l’aun « normalizat » en « brausi ».

« Cau pas ris per tia l’ome » es devengut

« Cau pas res per tuar l’òme »

Sèi d’acòrdi que dizen « tua » en duoi silabos plô mai souvent que
« tia » en uno. Mas Vermenouzo o escrit « tia » per que siquenou lou
vèrs es garrèl.

« Al mié d’uno batuèsto » es devengut « al mièg » per metastàsi
catalano.

« Una tieulo », qu’èro ja uno escrituro plô literàrio, puèi que mai
jouve, Vermenouzo escrivio « Uno tiéougo », es pas prou catalô. Chau
dounc apoundre la catalanisaciou oubligatòrio à l’IEO del nazi
Alibèrt : escrivou « teula » mot descounegut en auvirnhat e
improunounçable (eu tounique esisto pas en auvirnhat, ou passo à
« èu » ou passo à « iéu » e mai souvent à « io » : la mèuno, la miono)

Al vers d’après Vermenouzo o escrit :

« L’on mort de tout : inquèro auèi l’on mort de fom ! 

(que rimo ammé « d’aigo de la fuònt »)

e li catalanistos de l’IEO escrivou :

« L’òm mort de tot, enquèra aüèi, l’òm mort de fam ! »

Li Catalôs dizou « fam », chau escrieure « fam », e tant pìri per la
rimo !

Pamin, li quites Pourtugués dizou « a fome ».

Mès « la raça blosa » d’Alibèrt, acò’s la « raça catalana ».

Alèro chau « normalizar », defourma, umilia, mutila , catalanisa
nousto lengo.

Coumo Dieu li pot supourta à la surfaço de la Terro ?

Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages