L'archipelo enfioucat De sinhaus sens respounso

0 views
Skip to first unread message

Broc

unread,
Jul 13, 2007, 9:28:22 AM7/13/07
to info d'oc
De sinhaus sens respounso

Uèit jours mai tard, la Syfanta explouret touto lei baios e calancos
de la ribo outoumano, de Kavala fin Orfana, puèi traverset lou góuf de
Contessa, e naviguet del cap Deprano al cap Palioùri, à la dintrado di
góufs de Monte-Santo e Cassandra. Enfi, lou quinge d'abril,
s'alounhavo del mount Athos.

Durant aquelo crouzado, troubet pas cap de velier doutous. Mai d'un
cop avisèrou d'escadros turcos, mas la Syfanto navigavo souto drapèl
courfioto e penset pas counvenent de dintra en coumunicaciou amm'
aquessos naus, que lours coumandants l'auriou saludado pulèu à cops de
canoun que la mô al fèz. Acò fouguet be diferent quand rescountrèrou
de vaissèls gregaus, que lour dounèrou belcop d'infourmacious utilos
per lour missiou.

Enric d'Albaret aprenguet atau un eveniment impourtant. Las pouténcios
aligados aviou decidat de barra la routo à toutos lei naus que
pourtariou de renforçs à Ibrahim. Mai inquèro, la Russio avio declarat
ouficialomen la guèrro al souldan. La situaciou de la Grècio
countunhavo de se milhoura, e maugrat toutos las entravos que
demouravou, anavo d'un pas sigur vers soun independéncio.

Lou trento d'abril la courveto arribet al marge del góuf de Salounico.
Avio agut l'escazenço de persegui quauques batèus de piratos,
qu'escapèrou soulomen en fugissent à la costo e en se boutant soubre
la tèrro fèrmo. Se lis equipatges se pouguèrou sauva en grando part,
en escàmbi lours batèus fouguèrou destruchs.

La Syfanta anet puèi vel sud-èst, per pouder furga lei costos
miejournalos del góuf de Salounico. Mas l'alarmo èro estado beilado,
que cap de pirato se moustret pas.

Lou detz de mai, à sèt ouros del ser, quand Enric d'Albaret dintravo
din sa cairado souto la duneto, troubet una letro soubre la taulo. La
prenguet, l'aturet de la lampo suspendudo que se balançavo à la
travado e legiguet l'adreisso :

Al capitàni Enric d'Albaret, coumandant de la courveto la Syfanta, en
mar.

L'escrituro li pareguet counegudo ; èro coumparablo à la del messatge
recebut à Skhio, que li avio fach saber qu'al bord de la courveto i
avio una plaço lieuro.

Vaqui ço que dizio aquelo letro, arribado tant estranhomen, que la
posto avio de sigur pas pougut l'adueire :

Lou coumandant d'Albaret farò lou be de toùti e avançarò din sa
missiou, s'adoubo soun plan de navigaciou din l'Archipelo de manièro à
se trouba din la primièro semmano de setembre din lis aigos de l'isclo
de Scarpanto.

Coumo la letro de Skhio, lou messatge nouvèl avio pas cap de dato ni
de senhaturo. En lei coumparant, Enric d'Albaret s'entrachet que las
duos escrituros èrou de la medisso mô.

Còssi esplica la causo ? la primièro letro èro arribado per la posto.
Aquelo, sounque un ome del bord avio pougut l'adueire. Acò voulio dire
dounc qu'aquel ome l'avio agudo despuèi la debuto del viatge, ou que
l'avio recebudo durant uno dei noumbrousos escalos de la Syfanta. D'un
aute coustat, uno ouro avans, quand lou coumandant èro sourtit de sa
cairado e qu'èro anat soubre l'empount per beila sis ordres de la
nueit, la letro èro pas soubre la taulo. Dounc èro clar qu'om l'avio
boutado eici din l'ouro que venio de passa.

Enric d'Albaret esquillet. Un timounier apareguet à la porto de la
cabino.
Quau es dintrat eici, del temp qu'èri soubre l'empount ? ço-damandet
lou coumandant.
Degu, senhe coumandant ! ço-respoundet lou marinier.
Degu ? Crezes que quauqu'un aurio pougut dintra sens que lou
veguèsses ?
Noun-pas, senhe coumandant, que sèi pas partit de la porto à cap de
moument.
Bou. Podes parti ! »

Lou timounier salhudet e sourtiguet.
« Me semblo impoussible qu'un ome del bord ajo pougut dintra per la
porto sens que lou veguèssou ! ço-penset Enric d'Albaret. Mas bessai
qu'ambé la sournièiro del galabru aurò pougut s'enguilha fin lou
bescaume e dintra per una finèstro ? »

Lou coumandant espepiguet li finestrou que se doubrissiou din lou
tablèu de la poupo de la courveto. Mas aquéssi finestrous, coumo li
sèus, èrou barrats del dedin. Dounc degu avio pas pougut dintra del
deforo.

Agaro se pausavo la segoundo questiou : se devio teni coumte del
counselh de la letro ?
« De sigur ! ço-penset. Lou que m'escriguet lou primier cop à Skhio
m'o pas enganat en me dizent que i avio una plaço per ieu din l'estat-
majour de la Syfanta. Perqué m'enganario d'aquel cop en me dizent
d'èsse pròchi l'isclo de Scarpanto din la primièro semmano de
setembre ? oc, vau chambia lou plan de navigaciou e lhi sarèi. »

Enric d'Albaret retrasset menimousomen la letro, puèi agantet de mapos
e coumencet d'estudia un niòu plan de crouzièiro pels quatre mes que
li demouravou avans la fi d'agoust.

L'isclo de Scarpanto èro al sud-èst, à l'aute cap de l'Archipelo, cò's
dire à quauquos centenos de mìlio en lìnio drèito. Ero temp per la
Syfanta d'esploura lei costos de Moureio, ounde li piratos troubavou
facilomen d'escoundous. Chalio també esploura tout lou groupe dei
Ciclados, escampilhados de la bouco del góuf d'Egino fin l'isclo de
Creto.

Finalomen, la necessitat de se trouba davant l'isclo de Scarpanto
chambiavo pas trop l'itineràri previst aperavans. Atau, lou 20 de mai,
après avedre esplourat lis isclos Pelerissa, Pepéri, Sarakino e
Skantzoura, al nord de Negroponte, la Syfanta se diriget vers Skyros.

Skyros es uno dis isclos lei mai impourtantos d'un groupe que
counsideravou din l'Antiquitat coumo lou fougau dei sèt musos. Aqui,
din lou port Sant-Jòri, barcarés sigur e larje, ammé de bous liocs
d'ancouratge, l'equipatge de la courveto troubet de prevendo fresco ;
d'aret, de char de sóuvagino, de froument, d'òrdi, amai de vi, d'aquel
vi meravilhous qu'es uno dei grandos riquessos de l'isclo.

L'isclo de Skyros, teatre d'eveniments semi-mitoulougiques impourtants
de l'epoco de la guèrro de Troio, devio tourna lèu à la Grècio, en
s'integrant à la prouvcio d'Eubeio. Mas lei navetos troubèrou pas cap
de piratos din lis escoundous. Mas lis autouritats de l'isclo faguèrou
saber al coumandant, qu'un mes aperavans, de naus de coumèrcis èrou
estados atacados e pilhados, e d'unsos destruchos per un batèu pirato
qu'om supausavo èsse lou de Sacratif.

La courveto quitet l'isclo après uno escalo de cinc ou sièi jours.
Vers la fi de mai, s'aturavo dei costos de la grando isclo d'Eubeio,
sounado també Negroponte, e countorroulet sei costos soubre una
loungour de mai de quaranto mìlios.

Se sap que la grando isclo fouguet uno de las primièros que se
revoultèrou, talèu 1821 ; mas li turcs s'èrou enclavats din la
fourtaleso de Negroponte e resistèrou fourejomen, del temp que
recebiou de renforçs à Karystos. Puèi recebèrou d'ajudo del Pasha
Ioussouf, e se rounsèrou soubre l'isclo ounde faguèrou li mazèls
afrous qu'aun coustumo de faire, fin qu'un capitàni grèc Diamàntis
ne'n tuet la mage-part, e lis àutri deguèrou fugi e passa l'estrèit
per trouba la sousto en Tessalio.

Mas li turcs èrou pas vençuts, puèi qu'èrou plô mai noumbrous.
Tournèrou, e après uno ataco sens succès del courounèl Fabvier e del
majour Renhaud de Sant-Joan-D'Angèli, en 1826, demourèrou li mèstres
definitieus de l'isclo touto entièro.

I èrou inquèro quand la Syfanta passet loung de l'isclo de Negroponte.
Dempuèi l'empount, Enric d'Albaret tournavo veire la sceno di coumbats
sanguinous iquaus avio participat guel-meteus. D'uèi li coumbats sou
arrestats e, après la recouneissenço del reiaume nouvèl, l'isclo
d'Eubeio e si sege milo abitants devenio una prouvìncio de la Grècio.

Maugrat lou perilh que i avio à faire la poulìcio din aquessos mars,
gaire-be souto la pourtado di canouns turcs, la courveto countunhet sa
missiou e destruguet inquèro un vintenau de veliers de piratos, que
s'èrou aventurats din lis isclos Ciclados.

Aquelo espediciou li prenguet la mai grando partido del mes de junh.
Puèi la Syfanta davalet vel sud-èst, e din li darriers jours del mes,
se troubavo en direcciou de l'isclo d'Andros, la primièro dei
Ciclados, al marge de l'Eubeio - uno isclo de patriotos que s'èrou
revoultats countro la douminaciou outoumano en mèmo temp que li de
Psara.

Puèi lou coumandant d'Albaret chambiet de direcciou per s'atura dei
costos del Peloupounese. Lou 2 de julhet, inspectavo l'isclo de Zea,
l'anciano Keos ou Kos, douminado per lei crincos del mount Elïos.

La Syfanta demouret quauques jours din lou port de Zea. Enric
d'Albaret e sis ouficiers i retroubèrou forço di valents abitants de
l'isclo, i coustats diquaus aviou coumbatut din las primièros annados
de la guèrro, de sorto que la courveto fouguet recebudo mai
qu'amicalomen. Mas coumo cap de pirato aurio pas agut sounque l'ideio
de se refugia din lei baios de l'isclo, la syfanta reprenguet sa
crouzièiro sens triga, e lou cinc de julhet countournet lou cap Colon,
din un cantou sud-èst de l'Atico.

Lou 11, nouste velier èro davant l'isclo de Hydra, e dous jours après,
davant l'isclo de Spétzia. Avem pas besou de detalha lou rolle dis
abitants de las duos isclos din la guèrro d'independéncio. Quand
coumencet, ammé lours vezis de l'isclo Ispària, aviou mai de tres cent
veliers de coumèrci. Li chambièrou en batèus de guèrro e li rounsèrou,
ammé prou de succès, soubre lei flotos outoumanos. Aqui èro lou brès
dei familhos Condouriòtis, Tombàssis, Miàulis, Orlàndos e de tant de
familhos noblos, que dounèrou à la patrïo, d'en primier tout lour
avedre, puèi lour sang. D'aqui partiguèrou aquéssi courajous cramaires
de vaissèls, que venguèrou lèu l'àncio di turcs. Atau, en revolto
permanento, aquessos duos isclos fouguèrou pas pu jamai caucados per
li pès dis oupressours.

Quand Enric d'Albaret arribet alai, lis isclos coumençavou de se
retira del coumbat, que se fazio çaquedelai mens feroun, ço
qu'anounçavo la fi de la guèrro. Lou moument venio per guessos de se
jounhe al reiaume nouvèl, en fazent duos eparquïos del departoment de
Courinte e Argoulido.

Lou 20 de julhet, la courveto s'arrestet din lou port d'Hermonopòli,
soubre l'isclo de Syra, patrïo de la fizèlo Eumeio, chantado tant
poueticomen per Oumèro. Aro servissio inquèro de refùgi à toùti li
gents foro-bandits del countinent per li turcs.

Syra avio soun avèsque catoulique proutegit per la Franço, e boutet
tout ço que pouguet à la dispausiciou d'Enric d'Albaret. A la joio
d'èsse tant plô recebut, se mesclavo un regret, d'èsse pas arribat
tres jour aperavans.

Fetivomen, en parlan ammé lou counsul de Franço, Enric d'Albaret
aprenguet que un sacolev sounat la Karysta e navigant souto pabalhoun
gregau, èro partit del port sege ouros mai d'ouro. Se'n poudio
counclure que, après avedre fugit de Tassos durant lou coumbat de la
courveto ammé li piratos, la Karysta s'èro dirigido vel sud de
l'Archipelo.
E se sap pas vers ount' es partido ?
Segoun dizou, ço-respoundet lou counsul, anavo vers lis isclos del sud-
èst, ou quitomen vers un di ports de la Creto.
Avetz vist lou capitàni ?
Jamai, senhe coumandant.
Sabetz pas se se souno Nikolaos Starkos ?
Regreti, mas sabi pas.
O pas re fach que vous aurio leissat soupçouna que lou sacolev fario
partido dei floutilhos de piratos que terrourisou aquelo partido de
l'Archipelo ?
Nou, pas re ! mas s'acò fouguèsso, acò m'espantario pas de saber qu'es
anat en Creto, ound' aquéssi piratos sou toujour plô recebuts.

Aquelo charrado treboulet forço lou coumandant de la Syfanta, coumo
tout ço qu'avio un ligam dirèct ou indirèct ammé la desapariciou
d'Hajina Elizundo. Avio agut lou malur de manca lou sacolev, mas
bessai que lou ratrapario, puèi que faziou lou meme chami !

Laidounc Enric d'Albaret, plô despacient de rescountra Nikolaos
Starkos, se'n anet de Syra lou ser meteus, 21 de julhet.

Mas la courveto capitet pas de trouba lou sacolev. À Nàxos, la Karysta
avio pas fach escalo. La furgo di isclos e di rouchas de l'entour
dounet pas re. Li piratos mancavou curiousomen d'aquel aire ount'
eimavou pilha. Amm' acò, lou coumèrci entre lei richos Ciclados èro
forço impourtant, e la poussibilitat de pilha aurio degut lis atira.

Nikolaos Starkos èro pas dintrat tampauc à Pàros, nimai à Parkia,
Nossa, Santo-Marïo, Agoula, e tampauc à Dico. Ero dounc sigur que lou
savolev èro anat en Creto.

Lou 9 d'agoust, la Syfanta boutet l'ancouro din lou port de l'isclo de
Milo. L'isclo fouguet apaurido d'un cop per leis erupcious
voulcanicos, guelo qu'èro tant richo fin la mitat del sègle XVIII.
Agaro èro empouizounado per de vapours mau-sanos que s'enaussavou de
la tèrro, e sa poublaciou demenissio mai e mai.

Mas troubèrou pas que lou flàscoul. Lou coumandat d'Albaret parlet
ammé forço capitànis de caboutiers, d'aquéssi veliers bèls ou pichous
tant couneguts din lis aigos de l'Archipelo coumo sou li shebècs, li
senòs, las poulacros, las tartanos, lei feloucos e lei caravelos, mas
degu li ensenhet pas re.

La miejo d'agoust èro vengudo, demouravo pas pu que duos semmanos
avans lou rendatz-vous de la Syfanta à Scarpanto. En sourtissent dei
Ciclados la nau devio ana detz e sèt à detz e uèit mìlios vel sud.

Lou coumandant d'Albaret decidet de faire coumo acò. Un cop arribat
pròchi la Creto, sufizio de bouta la velo vel levant per arriba à
Scarpanto.

Un couide de la costo amagavo la baio al found de laqualo se troubavo
Kandïa, capitalo de la Creto.
Pensatz faire escalo dinc un port de Creto, senhe coumandant ? ço-
damandet lou capitàni Todros.
La Creto es inquèro entre lei môs di turcs, de sorto qu'avem pas res à
lhi chirca, à moun vejaire. Segoun ço qu'èi après à Syra, li souldats
de Moustafa aun agantat Retimo, e agaro tenou touto la regiou,
maudespièit la lhuto ferouno di sfakotians.
Quones valents mountanhòus, aquéssi sfakoutians ! Lour valéncio
fouguet renoumado talèu li primiers jours de la guèrro !
La renoumado de lour valéncio... e de lour groumandiso. Fai dous mes,
aviou lou sort de la Creto din lours môs. Assoubtats per guéssi,
Moustafa e si souldats anavou peiri. Mès à l'ordre de lour coumandant
li souldats turcs escampèrou davant li grècs de jouièls,
d'adournoments, d'armos de pretz, tout ço qu'aviou de mai precious, e
del temp que li sfakotians s'afanavou de recampa tout acò, li turcs
pouguèrou s'escapa per l'anciso ount' èrou per mouri !
Acò's plô triste, senhe coumandant, mas finalomen li cretencs sou pas
de grècs vertadiers ! »

Chau pas s'espanta de las paraulos del segound de la
Syfanta,d'ourigino elenico. Amai, èro pas soulomen un vejaire
persounau ; per tant que sàiou patriotos, li cretencs èrou pas grècs e
zo sariou pas, après la creaciou definitivo del reiaume nouvèl. Coumo
Samos, la Creto devio demoura souto douminaciou outoumano fin 1832,
quand lou souldan cedet à Mehemet-Ali toùti si drèits soubre l'isclo.

Laidounc, lou coumandant d'Albaret avio pas res à faire din li ports
de Creto. Kandïa èro devengudo l'arsenau principau dis egipcians, e cò
èro d'aqui que lou pasha avio mandat si sóuvatges souldats soubre la
Grècio. A Kanea, la poublaciou miejo-outoumano, aurio pougut recebre
plô mau lou pabalhou courfioto que floutavo à cimo de la Syfanta, e ni
à Gira-Petra, nimai à Souda ou Sizanos, Enric d'Albaret aurio pas
pougut recassa d'infourmacious utilos per countunha la crouzièiro amm'
una capturo impourtanto.
Acò sario nèici de furga la costo d'ubac de la Creto, ço-diguet lou
capitàni Todros. Mas poudem countourna l'isclo per lou nord-oèst, vel
cap Spada, e naviga un jour ou dous davant Grabouza.

Fetivomen, leis aigos de Grabouza aviou plô meissanto reputaciou, e
bessai que la Syfanta i troubario l'escazenço de manda quauquos
canounados i piratos de l'Archipelo.

Amai, se coumo se poudio pensa, lou sacolev èro anat vers la Creto,
sario pas estat impoussible que s'arrestèsso à Grabouza. Vaqui una
razou de mai per Enric d'Albaret de furga lou vezinat d'aquel port.

Grabouza èro en aquel temp un nieu de piratos. Quauques sèt mes
aperavans, avio chaugut touto una floto anglo-franceso, e un
destacoment de souldats grècs, coumandats per Mavrocordat per vencer
un fougau d'aquelo canalho. E ço mai estranh èro estat que lis
autouritats cretencos aviou refusat de lieura doutge piratos que lou
coumandant de l'escadro angleso damandavo. Per lis avedre, aquel
d'aqui avio degut traire soubre la fourtaleso, crama maites batèus, e
debarca de troupos.

Ero dounc lougique de pensa qu'après que l'escadro aligado fouguèsso
partido, li piratos s'èrou refugiats pulèu à Grabouza, ounde troubavou
de soustés tant inesperats. Amm' acò, Enric d'Albaret avio chausit
d'arriba à Scarpanto en navigant loung de la costo d'adrèits de la
Creto, per passa davant Grabouza.

Lou temp èro agradieu. Chau dire que souto aquel climat douç, lou mes
de decembre marco la debuto de l'ivèr e lou mes de ginier marco sa fi.
Irous terradour de la Creto, patrïo del rèi Minos e de soun architèite
Dedal ! Ero pas sens razou qu'Hipoucrato mandavo alai si riches
clients.

En navigant en sarrant lou vent, la Syfanta leisset de coustat lou cap
Spada, al cap de la lengo de tèrro entremiech li góufs de Canea e
Kissamo.

Durant cinc jours lou coumandant d'Albaret explouret capudomen touto
la costo de l'oèst de l'isclo, entremiech Grabouza e Kissamo. Divers
veliers sourtiguèrou del port, de feloucos ou de shebècs de coumèrci.
La Syfanta « jujet » quauques uns de lours capitànis, mas din lours
respounsos i avio pas res de souspech. Mas quand om lour pausavo de
questious soubre li piratos èrou pas parpands : èro clar que cranhiou
de represalhos se parlavou. Enric d'Albaret pouguet soulomen pas
aprendre se lou sacolev Karysta èro al port.

La courveto alargiguet soun champ de rechirco, e visitet lis aigos
entremiech Grabouza lou cap Crio. Puèi, lou 22, amm' uno auro bouno
que se couflavo lou mati e demenissio lou ser, countournet lou cap
Crio e countunhet soun chami mai pròchi la costo que meno à la mar
Libiano. A l'asuelh à l'ubac, s'espandissio la cadeno dei mountanhos
Asprovouna, que douminou lou pouetique mount Ida, ambé sei nèus
eternalos que resistou al souguelh de l'Archipelo.

La courveto s'arrestet à Roumèli, Anopòli, Spakhia, e demouret à miejo-
mìlio al relarg sens dintra din li ports. Lis omes de vilho del bord
avisèrou pas un soul velier pirato din lis entours de l'isclo.

Lou 27 d'agoust, après avedre seguit lou grando baio de Messara, la
Syfanta countournavo lou cap Matala, lou pounch lou mai miejournau de
la Creto, ounde la larjour de l'isclo es pas pu que d'ounge mìlios.
Mas troubèrou pas re, amai gaire de veliers ensajavou de passa la mar
Libiano à-n-aquelo latitudo. Faun chami mai al nord, per l'Archipelo,
ou mai al sud, loung de la costo egipciano. Se vezio pas que de
pichous batèus de pesco, ancourats près de rouchas, e tout cop una
barcasso loungo, plenos de cagaròus de mar, una meno de moulusco plô
chircado, que mandou en grando quantitat per toutos las isclos.

Coumo troubavou pas re din aquelo partido de la costo plenos de
calancos e d'isclets, pensèrou pas avedre mai de chabenço din la
segoundo mitat de la costo del sud. Laidounc Enric d'Albaret
chausiguet d'ana tout drèit à Scarpanto, per i arriba un pauc mai
d'ouro que ço que li counselhavo la letro misteriouso - quand d'un
cop, lou ser del 29 d'agoust, se passet chicom que lou faguet chambia
de vejaire.

Ero sièi ouros. Lou coumandant, lou segound e quauques ouficiers,
radunats soubre la duneto, fintavou lou cap Matala. S'auziguet lou
crit d'un di nautounier de vilho, à cimo del mast principau, soubre la
darrièro vergo :
Un batèu à la proro, à orso !

Lei loungo-vistos se virèrou cop-sic vers l'endrèit indicat, à
quauquos mìlios de la proro de la courveto.
Cò's vertat - ço-diguet lou coumandant d'Albaret - acò's un batèu que
navigo loung de la costo.
E que la dèu couneisse plô, se s'aturo tant ! ço-apoundet lou capitàni
Todros.
O enaussat lou pabalhou ?
Noun-pas, senhe coumandant ! ço-respoundet un ouficier.
Damandatz à l'ome de vilho se pot nous dire la naciounalitat d'aquel
batèu.

Ero un bric, ammé lou grand mast forço cli vers la poupo. Plô loung,
ambé de lìnios larjos mas poulidomen dessenhados, ammé de masts plô
mai nalts que de coustumo, devio counteni de sèt à uèit tounos, e
pouder atenhe una vitesso excepciounalo souto toùti lis angles de
vent. S'èro una nau de guèrro ? S'avio d'artilhario soubre l'empount ?
Bessai qu'avio de sabords din lou bourdatges, coubèrts de clapets
agaro ? Acò, hou poudies pas saber ammé lei quitos milhouros loungo-
vistos.

Fetivomen i avio uno estricado de quatre mìlios fin lou brick. Amai
coumo lou souguelh passavo de l'auto mô di mounts Asprouvouna, fazio
sourne à la sousto de la costo.
Curious batèu ! ço-murmuret lou capitàni Todros.
Diriatz qu'ensajo de passa entremiech l'isclo de Platana e la costo,
ço-diguet un ouficier.
Oc-be, ço-aprouvet lou segound. Coumo se fouguèsso mau-countent qu'om
lou vejo e que voulio dispareisse !

Enric d'Albaret èro d'acòrdi ammé sis ouficiers :
« Capitàni Todros, l'impourtant es que ne perdessom pas la traço
durant la nueit. Anam manoubra per demoura din aquelos aigos fin lou
mati. Mas per que nous vejo pas, ourdouno d'escanti toùti li lums à
bord.

Lou segound acoumpliguet l'ordre.

Lou lendemô, ei primièros luzours de l'albo, Enric d'Albaret èro à la
proro de la Syfanta, à espera que se levou li fums de soubre l'aigo.

Vers sèt ouros, coumo la boèiro se degansavo, toutos lei loungo-vistos
fintèrou vel levant.

Lou brick èro près de la costo, din la direcciou del cap Alikaporita,
à quauques sièi mìlios de la courveto. Dounco, pendent la nueit, s'èro
prou espaçat, sens apoundre re à soun velam de la vilho.
Semblo jes un batèu que vóugo fugi ! ço-remarquet lou segound.
Nous i fizessom pas trop ! Anam ensaja de lou veire de mai pròchi !
Capitàni Todros, bouto la proro vers guel ! »

Despleguèrou cop-sic lei velos de sus en auzissent l'estiflèu del cap
de l'equipatge e la vitesso de la courveto aumentet netomen.

Mas chau creire que lou brick voulio garda la distanço, que despleguet
duos velos de mai. Moustravo que voulio pas que la Syfanta lou
rajounhèsso, mas que voulio pas la fugi tampauc. Countunhavo soun
chami souto la costo, en sarrant lou vent lou mai poussible.

A detz ouros, ou que lou vent èro milhour, ou que la nau descounegudo
avio moulat, la courveto s'èro aturado de quatre mìlios de guelo.

Agaro veziou plô lou brick. Ero armat de vint canous, e avio
proubablomen dous empounts.
Enaussatz lou pabalou ! ço-ourdounet Enric d'Albaret.

Lou pabalhou mountet soubre lou mast pichou e s'auziguet una tragudo
de canou. Ero lou senhau que la courveto voulio aprendre la
naciounalitat del vaissèl. Mas la questiou recebet pas cap de
respounso. Lou brick chambiet pas de vitesso ni de direcciou, faguet
pas que countourna la baio de Keraton.
Es pas ben educat, lou tipe ! ço-venguèrou li nautouniers.

Un aute cop de canou partiguet de la Syfanta - toujour de bado. Lou
brick s'arrestet pas, e countunhet soun chami paziblomen, coumo
s'aguèsso pas vist la courveto.

Alèro una courso de vitesso coumencet entre li dous veliers. La
Syfanta despleguet tout soun velam, lei sagetos, lei voulantos, lis
aroundos, fin la velo mai pichouno. Mas lou brick agrandiguet soun
velam atabé e gardet la distanço.
- O lou diable din la panoulho ! ço-cridet rabiousomen lou vièlh
gabier.

E vertat es que coumençavou de trapa coulèro soubre l'empount de la
courveto, l'equipatge e també lis ouficiers, e mai inquèro lou
despacient Todros. Aurio dounat sens sousca sa part de buti sounque
per aganta aquel brick, quonho que saio sa naciounalitat !

La Syfanta avio à la proro un canou de loungo pourtado, que poudio
manda un oubus de trento lieuros à près de duos mìlios.

Lou coumandant d'Albaret, calme, almen en aparéncio, dounet l'ordre de
doubri lou fioc.

Lou cop partiguet mas l'oubus toumbet à peraqui vint metres del brick.

Coumo soulo respounso aquel d'aqui se countentet de leva lei countro-
aroundos e la distanço que lou separavo de la courveto aumentet cop-
sic.

La nueit èro vengudo, la courveto èro en aquel moument à pr'aqui din
la direcciou del cap de Peristera. Lou vent avio crescut prou per li
fourça à baissa lou velam per passa la nueit.

Lou coumandant pensavo que tournario pas mai veire lou batèu ammé
l'albo. Mas s'enganavo.

Al souguelh-levant, lou brick èro davant, anavo din la mèmo direcciou
e gardavo la mèmo distanço. Auriatz dit que s'apariavo à la vistesso
de la courveto !
Creiriatz que nous tiro à la remorco ! ço-diziou li nautouniers de la
proro.
Ero be la vertat !

Lou brick countournavo l'istme de Kakialìti per ana loung de la costo
èst de la Creto.

A sèt ouros del mati, boutet lou gouvèr vel nord-èst, en sourtissent
en nalto mar.

« Bessai que vai à Scarpanto » ço-se damandet Enric d'Albaret, prou
espantat.

E amm' un vent que bufavo de mai en mai fort, al risque de se coupa un
mast, countunhet sa perseguido sens fi, que sa missiou e l'ounour de
soun batèu li coumandavo de countunha capudomen.

A uno ouro del vèspre, l'estricado entre li dous batèus èro toumbado à
min de tres mìlios. Mandèrou quauques oubus, mas touquèrou pas la
ciblo e chambièrou pas l'ana del brick.

Se vezio à l'asuelh lis aussados de l'isclo de Scarpanto, darrier
l'isclet de Casso, qu'es ficat à sa pouncho coumo la Sicìlio es ficado
à la pouncho de l'Itàlio.

Vers cinc ouros del ser, lou vent moulet, e lou brick s'aloundet.
Ah, lou gus ! nous escapo ! ço-cridet lou capitàni Todros.

L'equipatge de la courveto faguet tout ço que fo un nautounier
astucious per aumenta la vitesso de soun batèu ; banhèrou lei velos
per espessi lou malhum, despleguèrou din lou vent li quites hamacs, e
pouguèrou garda lou brick à la visto.

Mès souto aquessos latitudo lou galabru duro pas loungtemp e la nueit
negro toumbo lèu. Aurio chaugut que la vitesso de la courveto
aumentèsso inquèro mai per rejounhe lou brick avans la nueit.

En aquel moument, lou batèu misterious passavo entremiech lis isclos
de Cassos e de Cassopolos. Countournet la primièiro per la canau
estrèito que la separo de Scarpanto, e lou veguèrou pas pu.

Miejo-ouro daprès la Syfanta arribavo al meme lioc, en navigant loung
de la costo per se manteni din lou vent. I avio inquèro prou de lutz
per avisa un batèu gros coumo lou brick à maitos mìlios.

Mas avio disparegut.

Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages