කෙටි කතාව 14

[Nissanka Rajapaksa]

 1

'ඒක් චෝටී සී ලව් ස්ටෝරි'

සුපුන් රත්නායක 

සමහරවිට ඒ නම මම ලියලා තියෙන විදිහ වැරදි ඇති.හැබැයි පුංචි ආදර කතාවක් කියන එක හින්දියෙන් කියන්නේ මේ වගේ කියලා තමයි මගේ මතකය තියෙන්නේ. දැන් ඉතින් ඕකේ හින්දි වල ව්‍යාකරන හොයන්න ඕන නෑ.මෙන්න මේකයි සීන් එක.

මගේ නම රුවිනාත්.traveling agency එකක පොඩි රස්සාවක් කරාට වෘත්තීමය වශයෙන් බේබද්දෙක්.ඇත්තම කිව්වොත් බොන්න පටන් ගත්තේ මගේ පළවෙනි කෙල්ල තරහ වුණාට පස්සේ. දැන් ඉන්නෙ දාහත්වෙනි කෙල්ල ඒත් මම බොනවා.

කෙල්ලෝ එනවා යනවා,දැන් ඒ හැඟීම ඉතාම පුරුදු දෙයක්. අරක්කු මිල වැඩි වෙනවා,ඒ හැඟීමත් ඉතාම පුරුදු දෙයක්.ඒ උනාට අරක්කු තමයි මට දුක හිතෙන වෙලාවටත් මට සතුටු හිතෙන වෙලාවටත් මට ඇතිවෙන තරමට මාව මත් කරේ.

අපිට බොන්න මිත්‍ර සමාගමක් තියෙනවා.පටන් ගන්නෙ බෝතලයක් ගහලා ගෙදර යමු කියලා.අන්තිම බෝතලේ ගහනකොට උදේ හතර විතර වෙනවා.ඒ අතරේ තවත් වස විස භාවිතා වෙනවා.සින්දු අහනවා සිංදු කියනව සිංදු ගැන කතා කරනවා.ඉවර වෙලා එනකොට.. ආයේ නම් බොන්නෙ නෑ, බුදු අම්මෝ මේ ඇති කියලා හිතනවා.

එහෙම කියලා හවසට ආයෙමත් අපි බොනවා.

දැන් මේ කතාව උඹල අරක්කු බොන විදිය ගැනද? කියලා ඔබට හිතෙන්න පුළුවන්.

නෑ ඒක ගැන නෙවෙයි.ඒත් අවට පරිසරය ගැන පැහැදිලි කරන්නේ නැතුව මේ කතාව කියලා තේරුමක් නෑ.

ඉතින් ඒ වගේ එක රාත්‍රියක ඇය එනවා අපේ සංගමයේ යාළුවෙක්ගේ යාළුවෙක් විදියට.

නීතිඥවරියක්...

එයා මගේ දිහා බලන හැම වෙලාවකම මට පේන්නේ සේවා දායකයෙක් දිහා බලනවා වගේ.

මගේ යාලුවෙක්ට වැඩේ තේරිලාද කොහෙද.ඉස්සර මිනිහ මොන දෙයක් උනත් කිව්වේ බඩුම තමයි කියලා.එදා දවසේ ඒ වචන දෙක පොඩ්ඩක් සංස්කරණය කරලා මූ කියාපි නඩුම තමයි කියලා.

එහෙම කියද්දි එයා හිනා වෙනවා.හිනා වෙනකොට ඇස් චූටි වෙනවා.කම්බුල් වළ ගැහෙනවා. තොල් දෙක දෙපැත්තට ඇදෙනවා.මූණ එක පැත්තකට බර වෙනවා.සමහරවිට මේ කිසිම දෙයක් වෙන්නෙ නැතුව ඇති,මට බීලා නිසා මේ ඔක්කොම පේනවා ඇති.

කොහොම හරි වෙනදට බොන තරම් මම එදා බිව්වේ නෑ.පොඩ්ඩක් ඩීසන් ඉන්න ඕන කියලා හිතුනා.එයා නං නස්පුක් වෙන්නම ගැහුවා.හැබැයි වෙරි නෑ වගේ ඉන්නවා.

ඩාන්ස් කරනකොට ගොඩක් වෙලාවට එයා හිටිය මගේ ළඟ.සමහර වෙලාවට එයා මගේ ඇඟේ ඇතිල්ලෙනවා.එතකොට සඳ මෝදු වෙනවා.ඒ ලස්සන හැඩකාර සිරුර ගීතයේ රිද්මයට නැලවෙනකොට බලන් ඉන්න ලස්සනයි.

මගේ යාලුවොන්ට හොඳටම නෝට් මම දැන් ප්‍රේමයෙන් ගැබ්බර වෙලා කියලා.එයාටත් ඉතින් ඉන්න බෑ මාව අවුස්සනවා.එතකොට මම තව තව ඩීසන් වෙන්න හදනවා.

රුවිනාත් තව බෝතලයක් ගේමුද?

එපා මචන් දැන් ඇති නේද ?

හැමෝටම හිතාගන්න බෑ මගේ වෙනස්වීම.බෝතලයක් කියන වචනය ඇතුළේ ..බයන්නට කලින් තියෙන කොම්බුව දැක්කත් ඇති මට බොන්න හිතෙනවා...ඒත් අද ?

ඕනම පාටියක එක අවස්ථාවක් තියෙනවා ,එක පොදියට ටේබල් එකේ වාඩිවෙලා හිටපු අය තැන් තැන් වලට වෙන වෙනම ගිහිල්ලා කතා කරන.සමහර විට ඒ සිගරට් එකක් ගහන ගමන් වෙන්න පුළුවන්,,තව කෙනෙක් කෝල් එකක වෙන්න පුළුවන්,තව දෙන්නෙක් ටේබල් එකේ කතා කරන්න බැරි පෞද්ගලික දෙයක් කතා කරනවා වෙන්න පුළුවන්..ඔය වගේ නානාප්‍රකාර හේතු.

අන්න එහෙම වෙලාවක මෙච්චර වෙලා රැකගෙන හිටපු මගේ ඩීසන් කම බල්ලට දාලා...ඇගේ ලවනත සැදුනු මීවිතෙන් මම මත්වුණා.

ඊට පැයකට විතර පස්සේ පාටිය ඉවර වුණා.යාළුවො හැමෝටම ඕන වුණේ එයාගේ වාහනේ මාව එවන්න.ඒ වෙනකොට මම දැනගෙන හිටියා එයා ඉන්නෙ පාදුක්කේ කියලා. එයාව එක්ක ගෙනාපු යාළුවා හිටියේ හෝමාගම.

රුවිනාත් ඔයා කොහාටද යන්නේ? කොහොමද යන්නේ..

ම්ම්ම්ම් මට යන්නනම් ඕන ඉංගිරියට.අවුලක් නෑ මං ටැක්සියක් දාගෙන යනවා.

ඉතින් මම පාදුක්කට යනවනේ.අපිත් එක්කම යමු.

ඉතින් බලන්න බොරු කියන්නෙ කොයිතරම් ලස්සන දෙයක්ද.ඒ බොරුවේ ආනුභාවයෙන් මමත් එයත් එයාගේ යාලුවත් යන්න පිටත් වුනා.

යාලුවා හෝමගමින් දැම්මට පස්සේ තමයි අපි හරි ට්‍රැක් එකේ කතා කරන්න පටන් ගත්තේ.

රුවිණාත් තාම සිංගල් ද ?

කෙල්ල කොච්චර හිටියත් මගේ හිත කිව්වා ඔව් කියන්න කියලා.

ඔව්, කෙල්ලෙක් නෑ

ඔය වයසටත් කෙල්ලෙක් නෑ කියල කියන්නේ ,ඒක මොකක් හරි ඔයාගේ අඩුවක්..

මේකේ හැරෙන තැපෑලෙන්ම කන පැලෙන්න එකක් දුන්න වගේ කිව්වා..

කෙල්ලෝ ඉඳලා නැතුව නෙවෙයි.ඒ උනාට දැන් සීරියස් මූඩ් එකක් ඔන් වෙන්න ඕනෙ.නැත්නම් මගේ කාලයත් අපරාදේ..

ඒකනං ඇත්ත.

ඔය වගේ විවිධ දේවල් කතා කරගෙන අපි පාදුක්ක ටවුන් එකටම ළංවුණා.

රුවිනාත් මම මෙතනින් හැරෙනවා.

එයාට එච්චරයි කියන්න හම්බවුණේ.මම ආයෙමත් ඇගේ ලවණත සැදුනු මේ විත හොයාගෙන ගියා.ඒකට ටිකක් වෙලා ගත වුණා.එයා ඒ කිසිම වෙලාවක බාධා කරේ නෑ.

ආයේ කවදද අපි හම්බවෙන්නේ.

මගේ හිත මටත් කලින් ඒ ප්‍රශ්නය එයාගෙන් ඇහුවා.

ආයේ අපිට හම්බවෙන්න වෙලාවක් වෙන්නේ නෑ රුවිනාත් . මම හෙට uk යනවා හස්බන්ඩ් ගාවට.බොහෝ දුරට ආයි ලංකාවට එන එකක් නෑ.

මම කිසිම දෙයක් කියන්නේ නැතුව බලාගෙන හිටියා.

අද ආවෙත් මගේ යාලුවා ඩිනර් එකක් දෙන්න කතා කරා. අපි ඩිනර් ඉවරවෙලා එලියට බහින කොටම තමයි ඔයාගේ යාළුවාගෙන් මගේ යාළුවට කෝල් එක ආවේ.ඉතිං ආයෙමත් ලංකාවේ සෙට් වෙන්න වෙන්නේ නැති නිසා මමත් කිව්වා යමු කියලා..

එතකොට මේක මෙතනින් ඉවරද

මොකද්ද රුවිනාත් මේක කියන්නේ..

මට කියන්න මොකුත්ම තිබුනේ නෑ.මම ඇයට ගුවන් ගමනට සුභ පතලා,වාහනයෙන් බැස්ස.දැන් ඉතින් මේ වෙලාවට ත්‍රීවිල් හොයනවා කියන්නේ පිස්සු හැදෙන වැඩක්.තඩි වැස්සක සේයාවකුත් නැතුවම නෙවෙයි.

එකපාරටම බයිසිකලයක් යූ ටර්න් එකක් ගහලා නැවැත්තුවා.

ඒ බූරුව නැගපන්.

පාටියේ හිටපු මගේ යාලුවෙක්,හිත හොඳ වැඩිකමට හෝ අතිශය බීමත්කමට අපේ වාහනය පස්සෙන් ඇවිල්ලා..

ඔය දෙකෙන් මොකක් උනත් ඌ දන්නවා මට පාදුක්කේ ඉඳලා එන්න විදියකුත් නෑ.. මම ඉන්නෙ පාදුක්කෙත් නෙවෙයි කියලා.

හෙල්මට් එකක්වත් නැතුව ආයෙමත් මම පියවි ලෝකෙට ආවා.ගෙදර ගිහිල්ලා බලනකොට එයාගෙන් ෆේස්බුක් රික්වෙස්ට් එකක් ඇවිල්ලා තිබුණා..

ඊට පස්සේ මම හැමදාම එක දිගට hi ,hi ,hi කියල ඉන් බොක්ස් එකේ වාත වෙනකොට,එයා මාව බ්ලොක් කරා..

ඉතින් එතනින් ඒ කතාව ඉවර වුණා..

https://mirrorarts.lk/news/9984-2024-11-09-02-21-04

[Nissanka Rajapaksa]

2

මාතෘ

Translation of the short story ‘Maternity’ by Lilika Narkos

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

ආමේනියානු සරණාගතයන් මාසෙයි නගරයට පැමිණ මසක් ගතවෙද්දී නගරයේ පිටත සීමාවේ වූ ඔවුන්ගේ කඳවුර කුඩා ගම්මානයක සිරි ගෙන තිබිණි. ඔවුන් තමන්ට හැකි ආකාරයෙන් තැන තැන ලැගුම් සොයාගත් බවක් දිස් විය. වඩාත්ම පොහොසත් අය සතුව කූඩාරම් තිබුණු අතර, තවත් සමහරෙකු ගරා වැටුණු මඩු වල විසූහ. නමුත් බහුතර සරණාගතයන් සෙවන ලැබුවේ කෝටු හතරක් මත රඳවන ලද පැරණි බුමුතුරුණකිනි. මෙවැනි තාවකාලික නිවහනක වෙසෙද්දී වට තිර ඇද ගැනීමට රෙදි කඩක් සොයාගත හැකි වූවෝ අනුන්ගේ දෑස් මඟ හැර ගැනීමට වාසනාවන්ත වූහ. එවැනි අවස්ථාවල ඔවුන්ට තමන්ගේම නිවසේ වෙසෙනවාට කිට්ටු හැඟීමක් දැනුණි. මෙහි පිරිමින් කුමක් හෝ රැකියාවක් සොයාගත් අතර මේ නිසා දරුවන් ට කුසගින්නෙන් පීඩා විඳීමට සිදු වූයේ නැත. 

මේ හැම දෙනා අතරින් කිසිවක් කිරීමට නොහැකි ව ඉතුරු වූයේ මිකාලි පමණි. ඔහු තම අසල්වැසියන් ඉඳහිට දුන් පාන් කැබලි ආහාරයට ගත් නමුත් ඒ පිණට කෑමත් ණය බරක් සේ ඔහුව පීඩාවට පත් කළේය. දා හතර වියැති නීරෝගී උස මහත කොලුවෙකු වූ ඔහුට රැකියාවක් සොයා ගැනීමට එකම බාධාව වූයේ තම පිටේ බැඳ තැන තැන රැගෙන ගිය අලුත උපන් බිළිඳා ය. මේ බිළිඳා ගේ උපත සිදුවුයේ මිකාලිගේ මවගේ මරණයත් සමඟයි. එතැන් සිට බිළිඳා දිවා රැයේ නොකඩවා කුසගින්නේ බෙරිහන් දුන්නේය. රෑ තිස්සේ ඇසුණු හැඬුම් නිසා තම නිදි බිඳුණු බැවින් ගැටවරයාගේම සහෝදර රටවැසියන් ඔහුව කඳවුරෙන් එළවා දැමූ පසු ඔහුට රැකියාවක් දෙන්නට කිසිවෙකු සිටියේ නැත. මේ වෙද්දී මිකාලි පවා මේ හැඬුම් ශබ්දයෙන් තෝන්තු වී සිටි අතර, ඔහුගේ මනස සිතුවිල්ලෙන් හිස් ව තිබිණි. නින්ද අහිමි වීම සහ මහන්සිය නිසා ඔහු තැන තැන ඇවිද්දේ අතරමං වූ ආත්මයක් පරිද්දෙනි. යන යන තැන මේ බෙරිහන් දෙන පොට්ටනිය ඔසවාගෙන යමින් සිටි කොලුවා කල්පනා කළේ බිළිඳා නොගැලපෙන මොහොතක මේ ලෝකයට ආවේ ඔවුන් දෙදෙනාගේම අවාසනාවට බවයි. ඇසෙන මානයේ සිටි හැම කෙනෙකුම මේ කරච්චලයට කන් දුන්නේ නොරිස්සුමෙනි. ඔවුන්ට තම තමන්ගේ ගැටළු ඇති තරම් තිබුණු අතර බිළිඳා ඉක්මණින් මිය යනු ඇතැයි ඔවුහු අනුකම්පාවෙන් නමුත් ප්‍රාර්ථනා කළහ. 

නමුත් ඒ මරණය සිදු වූයේ නැත. බිළිඳා කෙසේ හෝ ජීවත් වීමට වලි කෑ අතර තව තවත් උස් හඬින් තම සාගින්න ගැන ලොවට කියා පෑවේය. මේ හඬ නිසා ඔලුව අවුල් වූ කාන්තාවෝ තම දෙකන් වල ඇබ ගසා ගත්හ. මිකාලි බේබද්දෙකු සේ තැන තැන ඇවිදිමින් පසු විය. කිරි මිළට ගෙන දීමට ඔහු සතුව සතයක් වත් නොවූ අතර කඳවුරේ කිසිම කාන්තාවක් බිළිඳාව පෝෂණය කිරීමට හැකි තත්ත්වයක සිටියේ නැත. මේ සිදුවීම් ඕනෑම කෙනකු පිස්සු වට්ටන්නට සමත් ඒවා විය.

දිනක් මේ සියල්ල තවදුරටත් ඉවසනු නොහැකි තැන, මිකාලි ඇනටෝලියානුවන් වෙසෙන පෙදෙසට ඇවිද ගියේ ය. මොවුන් ද තුර්කි සමූල ඝාතකයන්ගෙන් බේරීමට පලා ආ අය විය. ඒ අය අතර බිළිඳා ට අනුකම්පාව පෑමට ඉඩ ඇති කිරි දෙන මවක් සිටිය හැකි බවට මිකාලිට ඔත්තුවක් ලැබී තිබිණි. එබැවින් ඔහු එහි ගියේ හද පිරි බලාපොරොත්තු ඇතිවයි. මිකාලිට ඒ කඳවුරත් තමන්ගේ කඳවුරත් අතර වැඩි වෙනසක් පෙනුණේ නැති අතර එතැනත් දුක්ඛිත බව දසත දිස් විය. තැන තැන වයෝවෘද්ධ ගැහැණුන් ලෑලි තට්ටු මත ඇන තබාගෙන සිටිනු පෙනුණි. නිරුවත් දෙපයින් යුතු කුඩා දරුවෝ දිය කඩිති වල අපිරිසිදු ජලයේ සෙල්ලම් කරමින් සිටියහ. මිකාලි කඳවුර හරහා ඇවිද යද්දී මහලු ගැහැනු කිහිප දෙනෙක් ඔහු එහි ආ හේතුව විමසුවෝය. ඒවාට පිළිතුරු දෙන්නට නොනැවතුණු ඔහු තම ගමන බාල කළේ මරියා මව්තුමියගේ පිළිමයක් රැඳුණු කූඩාරමේ දොරකඩයි. බිළිඳු හැඬුම් හඬක් එහි ඇතුළතින් රැව් නැඟිණි. 

“මේ එළියේ වැඩ ඉන්න මරිය මව්තුමියගේ නාමයෙන් මේ අසරණ, අනාථ දරුවාට කිරි ටිකක් දෙන්න පුලුවන්ද? මම දුප්පත් ආමෙනියානුවෙක්” ඔහු ග්‍රීක බසින් කීය.

ඔහුගේ ඉල්ලීම අසා කූඩාරම තුළින් තලෙළු සමෙන් යුත් සුන්දර කාන්තාවක් මතු විය. අඩවන් දෑසින් යුතුව ඉතා උද්යෝගයෙන් කිරි උරන ළදරුවකු ඈ ළයට තුරුළු කරගෙන සිටියාය.

“කෝ බලන්න ඔය දරුවා, කොල්ලෙක් ද කෙල්ලෙක්ද?

මිකාලි ගේ හදවත ප්‍රීතියෙන් ගැහෙන්නට විය. මේ වෙද්දී අසල්වැසියන් කිහිප දෙනෙක් මෙතැනට රොක් වී සිටි අතර ඔවුහු මිකාලි ට තම සොහොයුරා පිටේ රඳවාගෙන උන් ගෝනිය බිමට බෑමට උපකාර කළහ. බිළිඳා එතූ රෙදි වැසුම් මෑත් කරද්දී හැම කෙනෙකුම එහි එබුණේ කුතුහලයෙනි. 

ගැහැනුන් කණ්ඩායම එක් වරම මහා හඬින් කෑ ගැසූහ. බිළිඳා වෙතින් මනුෂ්‍ය ලක්ෂණ වලට වඩා දිස් වුයේ අමනුෂ්‍ය ලක්ෂණ යි. ඔහුගේ හිස විශාල ව පෙනුණේ සිරුර අසාමාන්‍ය ලෙස කෘශව තිබුණු බැවිණි. මෙතුවක් කල් ඔහු තම මහපටඇඟිල්ල උරමින් සිට තිබුණත් ඒ වෙද්දී එය ඉදිමී, ඔහුගේ කුඩා මුවට ඇතුළු කිරීමට නොහැකි තරමට විශාල වී තිබිණි. මේ හැම නිසා බිළිඳාගේ පෙනුම බියකරු දසුනක් වූ අතර මිකාලි පවා බියෙන් පසු බෑවේය.

“දේව මෑණියන් ට ඔප්පු වෙච්චාවේ!” එක් වයසක ගැහැනියක් කෑ ගැසුවා ය. “මේ නම් පිසාචයෙක්, ඇත්තම පිසාචයෙක්.. මට නම් කිරි තිබුණත් මූට දෙන්න හිත හයිය නැති වේවි.”

“මේ තමයි යක්ෂයා,” ගැහැනියක් කුරුසයේ ලකුණ අඳිමින් කීවාය. “හැබෑ තුර්කි පුතෙක්!”

“මේ යක්ෂයාම තමයි!” තවත් මහලු ගැහැනියක් කෑ ගසන්නට විය. “පලයන් යන්න මෙතැනින් කරුමක්කාරයා, ආයෙත් මේ පළාතේ ආවොත් බලාගෙනයි! උඹලා නිසා අවාසනාව අපේ පස්සෙනුත් එනවා!” ඈ මිකාලි වෙතට හැරී දොස් පැවරුවා ය.

රැස් ව සිටි සියලු දෙනා එක්ව තර්ජනය කරමින්, බැණ වදිමින් මිකාලි ව එතැනින් එළවා දැමූහ. දෑසේ කඳුළු පුරවාගෙන, කුසගින්නෙන් හඬන බිළිඳා කරපින්නාගෙන ඔහු එතැනින් නික්මුණේය.

ඉතින් තවත් කළ හැකි දෙයක් නොවූ අතර දරුවා හාමත් ව මිය යන්නට නියමිත ව තිබිණි. මිකාලි ට මහත් තනිකමක් සහ අසරණ බවක් දැනෙන්නට විය. කඳවුරේ මිනිසුන් කියූ පරිදි තමා මේ ඔසවාගෙන යන්නේ යක්ෂයා යැයි සිතද්දී ඔහුගේ සිරුර කිළිපොලා ගියේය. මඩුවක හෙවනකට ගිය ඔහු එතැන බිම හිඳ ගත්තේය. හාත්පස බෙහෙවින් උණුසුම් විය. ඔහු වටා දෑස මානයේ දිස් වූයේ කැලි කසලින් පිරුණු මුඩු බිමකි. මධ්‍යහ්නය හඟවමින් කොතැනක හෝ ඝණ්ඨාවක් හැඬවිණි. පෙර දිනයේ පටන් තමන් කිසිවක් ආහාරයට නොගත් බව ඒ හඬ ඔහුට සිහිපත් කළේය. ඉතින් ඔහුට මාවත් ඔස්සේ යමින්, අවන්හල් වල එළිමහන් මේස අවට හොරගල් අහුලමින්, පිඟන්වල ඉතුරු වූ පාන් වාටි සොරකම් කරමින්, නොඑසේ නම් දඩාවතේ යන බල්ලන් පවා ඉතුරු කර ගිය කෑම සොයමින්, කුණු බක්කි පෙරළමින් කුසගින්න නිවාගන්නට සිදු වනු ඇත. මිකාලිට හදිසියේම ඉදිරියේදී ගෙවෙන්නට නියමිත ජීවිතයේ මහත් කාලකණ්නි සහ බියකරු බවක් දැනුණු බැවින් ඔහු තම මුහුණ දෑතේ හොවාගෙන වැළපෙන්නට විය. 

ටික වෙලාවකට පසු ඔහු හිස ඔසවා බලද්දී තමන් ඉදිරියේ, තමා දෙස බලාගත්වනම මිනිසෙකු සිටිනු දුටුවේය. ඒ, කඳවුර වෙත කඩදාසියෙන් තැනූ විවිධ විසිතුරු භාණ්ඩ විකිණීමට පැමිණෙන චීන මිනිසා බව ඔහු හැඳින්නේය. කිසිවකු මේ මිනිසා විකිණූ භාණ්ඩ මිළදී නොගත් අතර ඔහුගේ සමේ පාටටත් කුඩා දෑසටත් ඔවුහු ඔච්චම් කළහ. කඳවුරේ කුඩා දරුවන් ඔහු පසුපස පැන්නුවේ “චීනා.. චීනා.. ගඳම ගඳයි..” යැයි තාලයට කියමිනි.

චීන මිනිසා තමන් දෙස මෘදු බැල්මක් හෙලා කතාකරන්නට මෙන් දෙතොල් සොලවන බව මිකාලි දුටුවේය. අන්තිමේදී ඔහු කුලෑටිව මෙසේ කීය. “අඬන්න එපා කොල්ලෝ.., මාත් එක්ක එන්න.”

මිකාලි ඊට පිළිතුරැ දුන්නේ හිස සලා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙනි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ එතැනින් පලා යන්නටයි. චීන මිනිසුන්ගේ කෘර ක්‍රියා ගැන කතන්දර ඔහු ඇති තරම් අසා තිබිණි. ඔවුන් යුදෙව්වන් පරිද්දෙන්ම, ක්‍රිස්තියානු දරුවන් සොරාගෙන ඔවුන්ව මරා ලේ බොන බවට ආරංචියක් සරණාගත කඳවුරේ පැතිරී තිබිණි. 

නමුත් ඒ මිනිසා එතැනින් ඉවත් වූයේ නැත. අන්තිමේදී මිකාලි ඔහු පසුපස ගියේ වෙන කළ හැකි දෙයක් ඔහුට කල්පනා නොවුණු බැවිණි. තමන්ට මීට වැඩියෙන් සිදුවිය හැකි විපත කුමක්ද? මෙසේ ඇවිද යන අතරේදී දුර්වල ව උන් මිකාලි බිළිඳා සමඟම ඇද වැටෙන්නටත් ගිය නමුත් චීන මිනිසා වහා පැමිණ ඔහුගෙන් බිළිඳාව ගෙන කරුණාවෙන් තුරුළු කරගත්තේය.

හිස් ඉඩම් කිහිපයක්ම තරණය කළ පසු ඔවුහු කුඩා වීදියකට එළැඹුනහ. මෙය ඔස්සේ ගිය විට කුඩා ගෙවත්තකින් වටවූ ලීයෙන් තැනු නිවසක් දිස් විය. නිවස ඉදිරිපස නතර වූ මිනිසා දෙවරක් අත්පුඩි ගැසුවේය. නිවස තුළින් අඩි ශබ්දයක් ඇසුණු අතර දොර විවර කළේ ඉතා කුඩා සිරුරකින් යුතු කාන්තාවකි. පිරිමි දෙදෙනා දුටු විට ඇගේ මුහුණ විලියෙන් රතු වූවත් ඈ සතුටු සිනාවක් පා, මඳක් නැමී ආචාර කළාය. මිකාලි දොරකඩ තාවර වෙමින් නැවතී සිටිනු දුටු චීන මිනිසා “බය වෙන්න එපා, ඇතුළට එන්න, මේ මගේ බිරිඳ” යැයි කීවේය. 

මිකාලි නිවස තුළට ගිය විට එය තරමක් විශාල කාමරයක් බව නිරීක්ෂණය කළේය. එය මැදින් කඩදාසි පැලැල්ලකින් දෙකොටසකට බෙදා තිබිණි. ඉතාම පිරිසිදුව, පිළිවෙලට තිබුණු ඒ කාමරයෙන් දුගී බවේ ලකුණු ද දිස් විය. කාමරයේ කෙළවරක වේවැල් තොටිල්ලක් තිබිණි.

“මේ මගේ දරුවා” කාන්තාව පැවසුවේ ඔවුන් වෙත සිනා මුසුව හිස ඇළ කරමිනි. “එයා තාම පුංචියි, හැබැයි හරි ලස්සනයි. එන්න බලන්න”

මිකාලි තොටිල්ල වෙත ගොස් නිහඬව ම ඒ දසුන විඳින්නට විය. අලුත උපන් පුෂ්ටිමත් ළදරුවෙකු නිස්කාංසුවේ එහි නිදමින් පසුවිය. රන් පැහැති බ්‍රොකේඩ් රෙදි කඩකින් ඔහුව ආවරණය කර තිබුණෙන් ඔහුව පෙනුණේ කුඩා රජෙකු විලසිනි.  

සැමියා බිරිඳට හඬ ගසා පිදුරු වලින් වියන ලද පැදුරක් මත වාඩිවන ලෙසට ඇයට සන් කළේය. ඉනික්බිති ඔහු වදනකුදු නොදොඩා හාමත් වූ ළදරුවා ව ඇයගේ උකුලෙන් තැබුවේ ඇය ඉදිරියේ නැමී ආචාර කරමිනි. පුදුමයෙන් දරුවා වෙත නැඹුරු වූ කාන්තාව ඔහුව ආවරණය කර තිබුණු රෙදි කඩ ඉවත් කළාය. ඇට සැකිල්ලක් මෙන් දිස් වූ ඔහු දුටු විට ඇයගෙන් නික්මුණේ අනුකම්පාවෙන් පිරි හඬකි. ඈ දරුවා තම හදට තුරුළු කරගත්තේ තන පුඩුව ඔහු වෙත පාමිනි. ඉනික්බිති මඳක් ලජ්ජාවෙන් මෙන් ඈ තම පිරුණු පියයුරත්, එහි එල්ලී පෙරේතකමින් කිරි උරන ළදරුවාත් ආවරණය වන පරිදි තම ගවොම සකසා ගත්තාය.  

https://www.facebook.com/share/p/1KrSgySHjg/

[Nissanka Rajapaksa]

3

බැංකුව බංකොලොත්

Translation of the story ‘The Boy who Broke the Bank’ by Ruskin Bond

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

සිසිල සඟරාව - මැයි 2025 කලාපය 

සෙත් ගෝවින්ද් රාම් ට අයත් පිපාල්නගර් බැංකුවේ පඩිපෙළ අතුගාමින් උන් නාතු තමන්ටම මොනවාදෝ මුමුණමින් සිටියේය. ඔහු තම කුඩා කොස්ස ඉක්මණින් සහ නොසැලකිල්ලෙන් එහා මෙහා ගෙන යද්දී විසිරුණු දූවිල්ල, වළාකුලක් සේ ඉහළ නැඟී නැවතත් පඩි පෙළ මත පතිත විය. නාතු කුණු ඉවත් කරන තැටිය කුණු කූඩය මත වැරෙන් හඬවද්දී රෙදි අපුල්ලන්නාගේ පුත්‍රයා වන සීතාරාම් එතැනින් ගමන් කළේය. 

සීතාරාම් ගේ හිස මත අලුතින් අපුල්ලන ලද රෙදි සහිත පොට්ටනියක් විය. ඔහු යමින් සිටියේ ඒවා බෙදා හැරීමටයි.

“ඔච්චර දූවිලි අවුස්සන්න එපා බං!” ඔහු නාතු ට හඬගා කීවේය. “උඹ ඉල්ලුව විදිහට මෙයාලා පඩිය මාසෙකට රුපියල් දෙකකින් වැඩි නොකළ නිසා උඹ තාම කෙන්තියෙන්ද ඉන්නේ?”

“මම කැමති නැහැ ඒ ගැන කතා කරන්න,” අතුගාමින් සිටි ගැටවරයා කීවේය. “ඒක තියා මගේ මාසේ පඩිය වත් ලැබුණේ නැහැ. දැන් මාසේ විසිවෙනිදාත් වෙලා. කවුද හිතන්නේ බැංකුවක් මේ විදිහට දුප්පත් මිනිහෙක්ගේ පඩිය නොගෙවා තියාගෙන ඉඳීවී කියලා? මගේ පඩිය හම්බවුණ ගමන් මම නම් මෙතන තව සතියක් වත් වැඩකරන්නේ නැහැ, අස්වෙලා යනවා යන්න.”

නාතු මෙසේ කියමින් නැවතත් තම අත වූ තැටියෙන් වැරෙන් කුණු බාල්දියට තඩි බාන්නට වූයේ තමන් කී කරුණ ඔප්පු කිරීමටත් තම ආත්ම විශ්වාසය වැඩි කරගැනීමටත් මෙනි.

“උඹේ වැඩේ හරියන්න කියලා මං ප්‍රාර්ථනා කරනවා” සීතාරාම් කීවේය. “මාත් බලන්නම්කෝ උඹට ගැලපෙන රස්සාවක් තියේද කියලා.” ඇපිල්ලූ රෙදි පොට්ටනියෙන් හිසත් උරයත් අඩක් පමණ වැසී ගොස් තිබුණු ඒ තරුණයා, නිරුවත් දෙපයින් යන්නට ගියේය. 

සීතාරම් ගිය හතරවෙනි නිවසේදී එහි ගෙහිමි කාන්තාව ගෙවත්ත අතුගාන්නට කොලුවෙකු සොයන බව ඔහුට අසන්නට ලැබිණි. ඔහු තම පොට්ටනිය ගැටගසමින් මෙසේ කීවේය. 

“මම දන්න කොල්ලෙක් ඉන්නවා අතුගාන වැඩේ කරන, ඌ මේ දවස්වල රස්සාවක් හොයනවා. ලබන මාසේ ඉඳන් වැඩ පටන්ගන්න පුළුවන්. දැනට ඒකා වැඩකරන්නේ බැංකුවේ, ඒත් එහෙ හරියට පඩි ගෙවන්නේ නැහැලු, ඒ නිසායි අයින් වෙන්න හදන්නේ.”

“හැබෑට?” ශ්‍රීවස්තා මැතිණිය කීවාය. “හෙට ඇවිත් මාව හම්බවෙන්න කියපන්කො.”

තම සේවාදායකයාට මෙන්ම මිතුරාට සේවයක් කිරීමට ඉඩ ලැබීම ගැන සතුටින් සීතාරාම් යන්නට ගියේය. 

ශ්‍රීවස්තා මහත්මියට වෙළඳපලට යාමට අවශ්‍යතාවයක් තිබිණි. බිළිඳා බලාගැනීම ගැන ආයාට උපදෙස් දුන් ඈ දිවා ආහාරය ඉක්මණින් සූදානම් කරන්නැයි කෝකියාට අණ කළා ය. ඉනික්බිති ඈ පිපාල්නගර් වෙළඳපොල වෙත ගියේ සුපුරුදු ලෙස එහි රෙදි කඩ වල සැරිසැරීමට ය. 

කඩ වීදියේ එක කෙළවරක වූ විශාල සියඹලා ගස නිසා ඒ පෙදෙසම සෙවන වී තිබිණි. ශ්‍රීවස්තා මහත්මියට තම මිතුරිය වූ භූෂන් මහත්මිය ව මුණගැසුණේ ඈ මේ සෙවනේ ගිමන් හරිමින් සිටිද්දීය.භූෂන් මහත්මිය විශාල ලේන්සුවකින් පවන් ගසමින් සිටියාය. මේ ගෙවෙන්නේ පිපාල්නගර් ඉතිහාසයේ රස්නයෙන් වැඩිම ගිම්හාන කාලය බව ඈ සපථ කළාය. ඉනික්බිති ඈ ශ්‍රීවස්තා මහත්මියට තමන් මිළදීගැනීමට බලාපොරොත්තුවන රෙදි වර්ගයේ සාම්පලයක් පෙන්වූවා ය. විනාඩි පහක් තිස්සේ ඒ දෙදෙනා ඒ රෙද්දේ පාට, මෝස්තරය සහ වියමන ගැන කතා කළහ. ඒ මාතෘකාව අවසන් වූ පසු ශ්‍රීවස්තා මහත්මිය මෙසේ කීවාය. 

“දන්නවද මෙයා, සෙත් ගෝවින්ද් රාම්ගේ බැංකුවට තමන්ගේ සේවකයන්ට පඩි ගෙවාගන්නවත් බැහැලු. බැංකුව අතුගාන කොල්ලාට මාසෙකින් පඩි ගෙවලා නැහැ කියලා අද උදේ මට අහන්න ලැබුණා!”

“දෙයියනේ!” භූෂන් මහත්මිය පුදුම වූවාය. “අතුගාන කොල්ලාට ගෙවාගන්න බැරි නම් ලොකු ප්‍රශ්නයක් ඇති. එකත් එකටම අනෙත් සේවකයන්ට ගෙවන්නෙත් නැතිව ඇති.”

ඈ සියඹලා ගස සෙවනේ ශ්‍රීවස්තා මහත්මියව තනි කර තම සැමියා සොයා ගියා ය. ඔහු සිටියේ කමල් කිෂෝර් ගේ ඡායාරූප සාප්පුව ඉදිරියේ අසුන්ගෙන එහි හිමිකරු සමඟ අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙමිනි. 

“කොහෙද අනේ ගියේ?” භූෂන් මහත්මිය නෝක්කාඩු කීවාය. “මම පැයක විතර තිස්සේ ඔයාව හොයනවා!”

“කොහේ යන්නද?” භූෂන් මහතා කීවේය. “ඔයා එක කඩේක හිටියා නම් මට ඔයාව හොයාගන්න තිබුණා. ඒත් කොහෙද ඔයා මලෙන් මලට යන මී මැස්සියෙක් වගේ කඩෙන් කඩේට යනවානේ.”

“කියවන්න එපා අනේ, මේ රස්නේ නිසා තියෙන කරදර හොඳටම ඇති. පිපාල්නගර් වලට මොනවා වේගෙන එනවාද මන්දා, අන්න බැංකුවත් බංකොලොත් වෙන්න යනවාලු.”

මෙය ඇසු කමල් කිශෝර් වහා වහා මේ කතාව වෙත අවධානය යොමු කළේ ය. “ඒ මොන බැංකුවද?” 

“පිපාල්නගර් බැංකුව ඇර වෙන මොකක්ද? දැන් ඒකෙ සේවකයන්ටත් පඩි ගෙවන්නේ නැහැ කියලා ආරංචියි. මොකද? මට කියන්න එපා කිශෝර් මහත්තයාටත් ඒකෙ ගිණුමක් තියෙනවා කියලා!”

“මට නම් නෑ, ඒත් මගේ අසල්වැසියාට ගිණුමක් තියෙනවා!” ඉනික්බිති ඔහු අසල ඇති ලැටිස් වැටෙන් ඔබ්බෙහි සිටි කරණවෑමියා ඇමතුවේය. 

“දීප්චන්ද් ආරංචිද? අන්න පිපාල්නගර් බැංකුව බංකොලොත් වෙන්න ලු යන්නේ. පුළුවන් තරම් ඉක්මණින් තමුසෙගෙ සල්ලි ටික ගන්නවා!”

මෙය අසා කලබල වූ දීප්චන්ද් ගේ අත ලෙස්සා ගිය අතර ඒ මොහොතේ ඔහු හිසකෙස් කපමින් උන් වයස්ගත මහත්මයාගේ කණ මඳක් තුවාල විය. වේදනාවෙන් සහ ඒ මොහොතේ ඇසුණු පුවතෙහි කම්පනයෙන් කෑ ගැසූ ඒ මහතා අඩක් බාන ලද රැවුලින් යුතුව පාර පැන සිල්ලර භාණ්ඩ වෙළඳසැල වෙත දිව ගියේ එහි දුරකතනයක් වූ බැවිණි. ඉනික්බිති ඔහු වහා වහා සෙත් ගෝවින්ද් රාම් ගේ අංකය ඇමතුවේය. නමුත් ඒ මොහොතේ සෙත් නිවසේ නොසිටි අතර ඔහු කාශ්මීරයේ නිවාඩුවක් ගත කරමින් සිටි බව කියැවිණි. වයස්ගත මහත්මයා මේ කතාව විශ්වාස කළේ නැත. ඔහු ඉක්මන් ගමනින් බාබර් සාප්පුව වෙත නැවත ගොස් දීප්චන්ද් ට මෙසේ කීවේය. 

“අන්න කුරුල්ලා පියාඹලා! සෙත් ගෝවින්ද් රාම් ගම රට දාලා ගිහින්. ඒ කියන්නේ අනිවාර්යයෙන් බැංකුව කඩා වැටෙනවා.” මෙසේ කී ඔහු ඉක්මණින් තම කාර්යාලය වෙත ගියේ තම චෙක්පොත ගැනීමටයි. 

මේ පුවත කඩ වීදිය ඔස්සේ පැතිරුණේ ලැව් ගින්නක වේගයෙනි. සිල්ලර බඩු කඩයේ ගැනුම්කරුවන් වෙත ඉගිලී ගිය එය ඉන්පසු බුලත් වෙළෙන්දා, ඇඳුම් මසන්නා, රන් බඩු තනන්නා සහ පදික වේදිකාවේ උන් හිඟන්නා දක්වා ද පැතිරිණි. 

 ගණපත් නම් මහලු හිඟන්නා කොර වූ පාදයක් සහිත වූවෙකි. වසර ගණනාවක් තිස්සේ පදික වේදිකාවේ හිඟමන් යැදි ඔහුව හැම දිනකම සවස් යාමයේදී එතැනින් ඉවතට ගෙන යනු ලැබුවේ යමෙකු විසින් වීල්බැරක්කයක් තබා තල්ලු කිරීමෙනි. ඔහු කිසි දිනක ඇවිදිනු කිසිවෙකු දැක තිබුණේ නැත. නමුත් බැංකුව බංකොලොත් වන බවට ලද ආරංචිය නිසා එක්වරම ගණපත් හුන් තැනින් නැගිට බැංකුව වෙත දිව යනු දැක හැම දෙනෙක්ම පුදුමයෙන් පුදුමයට පත් වූහ. ඔහුගේ ඉතිරුම් ගිණුමේ රුපියල් දහසක්ම තිබුණු බව පසුව ආරංචි විය. 

මේ ඇතිවූ අර්බුදය ගැන වීදි කෙළවරවල එකතු වූ මිනිසුන් කණ්ඩායම් සාකච්ඡා කරන්නට විය. පිපාල්නගර් ප්‍රදේශයේ සාමාන්‍යයෙන් කිසි ව්‍යසනයක් සිදු වූයේ නැත. ඊට ගංවතුරක්, භූ චලනයක් හෝ නියඟයක් එළඹුණේ කලාතුරකිනි. මේ නිසා ළඟදීම සිදුවීමට නියමිත පිපාල්නගර් බැංකුවේ කඩාවැටීම ගැන හැම කෙනෙක්ම මහත් සේ කලබල වූහ. ඇතැම්හු කල් ඇතිව දුරදක්නා නුවණින් තම මුදල් ඉන් ඉවත් කර ගැනීම ගැන හෝ එහි මුදල් තැන්පත් නොකිරීම ගැන උදම් ඇනූහ. තවත් අය මේ කඩාවැටීමට හේතු විය හැකි හේතු කාරණා ගැන තර්ක කළහ. ඔවුන්ගේ අදහස වූයේ සෙත් ගෝවින්ද් රාම්ගේ අනවශ්‍ය වියදම් මීට හේතු වූ බවයි. එක් අයෙකු කීවේ ඔහු නිසැකවම ප්‍රාන්තය හැර ගොස් ඇති බව වූ අතර තවත් අයෙක් ඔහු රට ද හැර ගොස් ඇති බව විශ්වාස කළේය. ඔහු පිපාල්නගර්හි ම කොහේ හෝ සැඟවී වටින බව තෙවැන්නෙක් තර්ක කළේය. සිව්වැන්නා කීවේ ඔහු සියඹලා ගසේ අත්තක ගෙල වැල ලා ගෙන සිටිද්දී එදින උදෑසන අතුගාන කොලුවා විසින් ඔහුව සොයා ගත් බවයි.

එදින මධ්‍යහ්නය වෙද්දී ඒ කුඩා බැංකුව සතුව තිබුණු මුදල් සංචිත සියල්ල අවසන් වී තිබිණි. ගනුදෙනුකරුවන්ගේ හිරිහැරයට ලක්වූ බැංකු කළමනාකරු මහත් අර්බුදයකට මුහුණ දුන්නේය. හදිසි මුදල් ප්‍රතිපාදන ලබාගැනීමට නම් කිලෝමීටර් තිහකට එපිටින් වූ වෙනත් බැංකුවකින් ඉල්ලීමක් කළ යුතුය. නමුත් මේ රැස්ව සිටි පිරිසට එතෙක් ඉවසා සිටින්නට පෙරැත්ත කළ හැකිදැයි ඔහුට විශ්වාසයක් තිබුණේ නැත. යාත්‍රාවක නැඟී කාශ්මීරයේ සංචාරයක යෙදෙමින් සිටි සෙත් ගෝවින්ද් රාම් සමඟ මේ ගැන සන්නිවේදනය කිරීමට ක්‍රමයක් තිබුණේ ද නැත. 

බැංකුවේ මුදල් ආපිට ගැනීමට පොදි කමින් සිටි මිනිසුන්ට, ඒ සඳහා පසු දින නැවත ඒමට දැනුම් දෙන ලදී. මේ ගැන මනාප නොවූ ඔව්හු එහි පඩිපෙළ මත රැස් කමින් කෑ ගසන්නට වූහ. “අපේ සල්ලි දීපල්ලා, නැත්නම් අපි බැංකුව කඩනවා” “සේප්පුවේ හැංගිලා ඉන්න සෙත් ව එළියට දාපල්ලා!” මෙවැනි වැකි දසත රැව් දෙන්නට විය. බැංකුවේ තැන්පතු ලෙස පයිසයක් වත් නොතිබුණු රස්තියාදුකරුවෝ මේ සෙනඟට එකතු වී ඔවුන්ව තවත් අවුළුවන්නට වූහ. බැංකුවේ දොරකඩ සිටගෙන සිටි කළමණාකරු රැස්ව සිටි පිරිස සන්සුන් කරන්නට උත්සාහ කළේය. බැංකුව සතුව විශාල ධනයක් ඇති බවත්, මේ මොහොතේදී නැතත් ඉක්මණින් ම එය ගනුදෙනුකරුවන්ට ලබාගත හැකි බවත්, ඒ සඳහා පසු දින නැවත පැමිණෙන ලෙසත් ඔහු පැහැදිලි කළේ ය. 

“අපිට සල්ලි ඕන දැන්!” සෙනඟ අතරින් හඬක් මතු විය. “දැන්, දැන්, දැන්!” 

ඈත සිට එල්ල වූ ගඩොලකින් පිපාල්නගර් බැංකුවේ වීදුරු කවුළුවක් සුණු විසුණු විය. 

පසු දින උදෑසන බැංකුවේ පඩිපෙළ අතුගෑමට නාතු ආ විට වීදුරු කැබලි, ගල් මුල් සහ වෙනත් කසලින් එය හැඩි වී තිබිණි. කෝපයෙන් සහ පිළිකුලින් දෑත එසවූ ඔහු මෙසේ කෑ ගසන්නට විය. 

“දාමරිකයෝ, බූරු පැටව්! මට බැංකුවෙන් පඩි පරක්කු මදිවට දැන් වැඩත් වැඩි වෙලා!”

ඔහු කුණු විසුරුවමින් වේගයෙන් අතුගාන්නට විය. 

“සුබ උදෑසනක් නාතු” රෙදි අපුල්ලන්නාගේ පුතා තම බයිසිකලයෙන් බසිමින් කීවේය. “ලබන මාසේ ඉඳන් අලුත් රස්සාවකට යන්න උඹ ලෑස්ති ද? කොහොමත් දැන් බැංකුව බංකොලොත් නිසා උඹට අලුත් රස්සාවක් හොයාගන්නම වෙනවානේ.”

“ඒ කොහොමද?” නාතු ඇසුවේය. 

“ඇයි උඹට ආරංචි වුණේ නැද්ද? තව ටික වෙලාවකින් පිපාල්නගර් වලින් බාගයක්ම මෙතනට එයි එයාලගේ සල්ලි ගන්න, එතකොට උඹට බලාගන්න පුළුවන්.” තමන්ගේ නමින් බැංකු ගිණුමක් නොවූ බැවින් මෙසේ කියා සතුටින් ආචාර කළ තරුණයා, තම බයිසිකලයේ නැඟී යන්නට ගියේය. 

නාතු තමන්ටම මුමුණා ගනිමින් නැවතත් තම කාර්යයේ යෙදිණි. වැඩ අවසන් වූ පසු ඔහු ඉහළම පඩියේ වාඩි වී කළමණාකරු පැමිණෙන තුරු බලා සිටින්නට විය. ඔහුගේ අරමුණ වූයේ කෙසේ හෝ තම පඩිය ලබා ගැනීමයි. 

“බැංකුවක් මෙහෙම කඩා වැටෙයි කියලා කවුද හිතුවේ!” ඈත බලමින් කල්පනාවේ නිමග්නව ඔහු තමන්ටම කියා ගත්තේය. “කොහොමද දන්නේ නැහැ මේක වුණේ..”

https://www.facebook.com/share/p/1ayTEAQTCw/

[Nissanka Rajapaksa]

4 

කුඩා දැරිය

Translation of the short story ‘The Little Girl’ by Katherine Mansfield

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක

කුඩා දැරියට නම් ඔහුව පෙනුණේ බිය විය යුතු, මඟහැරිය යුතු කෙනෙක් හැටියට. හැම උදෑසනකම රාජකාරියට පිටත් වන්නට පෙර ඔහු ඇයගේ කාමරයට විත් යුතුකමට මෙන් දුන් හාදුවට ඈ “බායි, තාත්තා” කියා ප්‍රතිචාර දැක්වූවත් නිවස ඉදිරිපස දිගු පාරේ ඔහු යන අශ්ව කරත්තයේ හඬ ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අඩු වන විට ඇයට දැනුණේ සැනසිලිදායක සහනයක්.

හවස්වරුවේදී, ඔහු නිවසට පැමිණෙන වේලාවට පඩිපෙළේ අත් වැටෙන් එබී සිටින ඇයට ඔහු ආලින්දයේ ශබ්ද නඟා කතා කරනු ඇසෙනවා. “මගේ තේ එක දුම් බොන කාමරයට ගේන්න. තාම පත්තරේ ආවේ නැද්ද? මේ ගෙදර කට්ටිය ඒක ආයෙමත් කුස්සියට අරගෙන ගිහින්ද? අම්මා, ගිහින් බලන්න මගේ පත්තරේ එහේද කියලා- ආ මගේ සෙරෙප්පු දෙකත් ගේන්න.”

“කේසියා,” එවන් අවස්ථාවලදී අම්මා ඈට අඬගසනවා. “ඔයා හොඳ ළමයෙක් නම් පහළට ඇවිත් තාත්තාගේ බූට්ස් ගලවන්න පුළුවන්” දැරිය හෙමින් සීරුවේ පඩිපෙළ බසින්නේ එක් අතකින් අත් වැට තදින් අල්ලාගෙන. ඉන්පසු ඇය තවත් සෙමෙන් ආලින්දය හරහා ගොස් දුම් බොන කාමරයේ දොර තල්ලු කරනවා.

ඒ වෙද්දී ඔහු උපැස් යුවළ පැළඳගෙන සිටිනවා. ඔහු ඊට ඉහළින් දැරිය දෙස බලන්නේ ඈ මහත් බියගැන්වෙන ආකාරයට.

“ඉතින් කේසියා ඉක්මන් කරලා මේ බූට්ස් ගලවලා එළියට ගෙනියන්න. අද ඔයා හොඳ ළමයෙක් වෙලා හිටියද?”

“මම ද-ද-දන්නේ නැහැ තාත්තා”

“ඔයා ද-ද-දන්නේ නැහැ? ඔහොම ගොත ගහන්න ගියොත් අම්මාට සිද්ධ වෙනවා ඔයාව දොස්තර කෙනෙක් ළඟට අරගෙන යන්න.”

ඈ වෙන කිසිවෙක් හා කතාකරද්දී ගොත ගැසුවේ නැහැ- ඇගේ ඒ ගතිය මඟහැරිලා තිබුණේ. එහෙත් තාත්තා හා කතාකරද්දී ඈ වචන හරියට කියන්නට මහත් උත්සාහයක් ගත් නිසා ඉබේ ගොත ගැසුණා.

“මොකද වෙලා තියෙන්නේ? මේ මොකද මහා අසරණ පෙනුමකින් ඉන්නේ? අම්මා, මේ ළමයාට නිකම් දිවිනසාගන්න ඔන්න මෙන්න වගේ නොඉන්න උගන්නවා නම් හොඳයි. ආ… කේසියා මගේ තේ කෝප්පේ ගිහින් මේසේ උඩින් තියන්න- පරෙස්සමින්; ඔය අත් දෙක වයසක ගෑනියෙක්ගේ වගේ වෙව්ලනවානේ. තව එකක්, ලේන්සුව ගවුමේ අත අස්සේ නෙමෙයි, සාක්කුවේ තියාගන්න උත්සාහ කරන්න.”

“ඔ-ඔ-ඔව් තාත්තා”

ඉරිදාට පල්ලියේදී ඈ ඔහු හා එකම බංකුවේ අසුන්ගෙන ඔහු පැහැදිලිව, හඬ නඟා ගීතිකා කියන අයුරුත් පල්ලියේ දේශනාව අතරතුරේදී දෑස සිහින් කර බලමින් ලියුම් කවරයක පසුපස නිල් පැන්සලකින් සටහන් ලියන අයුරුත්, එක් අතකින් නොකඩවා බංකුවේ ගැට්ටට නිහඬව තට්ටු කරන අයුරුත් බලා සිටියා. ඔහු කොයිතරම් ශබ්ද නඟා යාඥා කළාද යත් දෙවියන් වහන්සේට පූජකවරයාගේ හඬ පරයා ඔහුගේ හඬ නිසැකවම ඇසෙන බව ඇයට සිතුණා.

ඔහු ඉතා හැඩි දැඩියි- ඔහුගේ දෑත්, බෙල්ල, ඈනුම් යවද්දී ඔහුගේ කට- මේ හැම එකක්ම විශාලයි. ඈ කාමරයේ තනියම හිඳින විට ඔහු ගැන සිතද්දී ඇයට දැනුණේ ඔහු යෝධයෙක් බවයි.

ඉරිදා හවස්වරුවල ආච්චි අම්මා ඈට දුඹුරු වෙල්වට් ගවුමක් අන්දවා විසිත්ත කාමරයට යවන්නේ අම්මා හා තාත්තා එක්ක 'හොඳ කතාබහක' යෙදෙන්න. ඒත් ඒ හැම වෙලාවකම අම්මා පුවත්පත කියවමින් සිටි අතර තාත්තා ලේන්සුවකින් මුහුණ වසාගෙන සොපාවේ ඇල වී නිදියමින් සිටියා. ඔහුගේ දෙපා රැඳවී තිබුණේ හොඳම සෝපා කොට්ට මත. ඔහු කොයිතරම් තද නින්දේ පසුවීද යත් ඔහු ගොරවමින් සිටියා.

ඈ පියානොවේ බංකුව මත හිඳගෙන ඔහු අවදි වන තුරු බොහොම බැරෑරුම් මුහුණින් ඔහු දෙස බලා සිටියා. ඔහු අවදි වූ විට නිදිගැට කඩා, වෙලාව බලා ඇය දෙස බැලුවා.

"ඔහොම එක එල්ලේ බලාගෙන ඉන්න එපා කේසියා. ඔයා නිකම් පොඩි දුඹුරු බකමූණෙක් වගේ."

එක දවසක්, ඈ සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව නිසා නිවස තුළටම වී උන් වෙලාවක ඊළඟ සතියේ එළඹෙන තාත්තාගේ උපන්දිනය වෙනුවෙන් තෑග්ගක් හැටියට ලස්සන කහ පාට සේද රෙදි කැබැල්ලකින් අල්පෙනිති රඳවන කොට්ටයක් මසන්නැයි ආච්චි අම්මා යෝජනා කළා.

ඈ බොහෝ වෙහෙස වී කපු නූල් දෙපටකින් කොට්ටයේ තුන් පැත්තක් මසාගත්තා. එහෙත් ඊට පුරවන්නේ මොනවාද? ප්‍රශ්නය වුණේ එයයි. ආච්චි අම්මා ගෙවත්තට ගොස් සිටි නිසා ඈ කොට්ටයට පුරවන්නට අහක දමන දෙයක් සොයන්නට අම්මාගේ කාමරයට ගියා. එහි මේසය මත තුනී කඩදාසි රැසක් විසිර තිබෙනු දුටු ඈ, ඒවා එකතුකරගෙන කුඩා කැබලිවලට ඉරා අල්පෙනිති කොට්ටයට පුරවා එහි හතරවෙනි පැත්ත මසා දැමුවා.

එදින රාත්‍රියේ නිවසේ මහා කලබලයක් සිද්ධ වුණා. තාත්තා වරාය අධිකාරිය වෙත ඉදිරිපත් කරන්නට ලියාගත් කතාව නැති වී තිබුණා. නිවසේ කාමර උඩ යට පෙරලනු ලැබුණු අතර සේවකයන්වද ප්‍රශ්න කෙරුණා. අවසානයේදී අම්මා සෙල්ලම් කාමරයට ආවා.

"කේසියා, අපේ කාමරේ මේසේ උඩ කඩදාසි ටිකක් එහෙම ඔයා දැක්කේ නැහැ නේද?"

"ආ ඔව්, දැක්කා," ඈ කීවා. "තාත්තාව පුදුම කරවන්න මම දෙන්න ඉන්න තෑග්ගට ගන්න මම ඒ ටික ඉරුවා"

"මොකක්!" අම්මා කෑ ගැසුවා. "මේ දැන්, වහාම පහළ කෑම කාමරයට එනවා."

ඉන්පස්සේ ඈ ව තාත්තා වෙතට ඇදගෙන යනු ලැබුවා. ඔහු සිටියේ දෑත් පසුපසට බැඳගෙන ඔබ මොබ සක්මන් කරමින්.

"මොකද?" ඔහු කේන්තියෙන් ඇසුවා.

අම්මා සිදු වූ දේ පැහැදිලි කළා.

ඔහු නැවතී අසිහියෙන් මෙන් ඈ දෙස බලා සිටියා.

"මේක ඇත්තක්ද?"

"නැ-නැ-නැහැ" ඈ මිමිණුවා.

"අම්මා, සෙල්ලම් කාමරයට ගිහින් මෙයාගේ ඔයා විකාර බඩුව අරගෙන එන්න- මේ ළමයාව වහාම ඇඳට දාන්න කියන්න."

නිදහසට කරුණු දක්වන්නට බැරි තරමට හඬමින් සිටි දැරිය ඇඳේ වැතිර සවස ආලෝකය ජනෙල් තිර අතරින් පෙරී විත් කාමරයේ බිම දුක්මුසු රටාවක් මවන අයුරු බලා සිටියා.

ටික වේලාවකින් තාත්තා කාමරයට ආවේ අඩි රූලක් අතැතිව.

" ඔයා මේ කරපු වැඩේට මම ඔයාට පාරක් ගහනවා," ඔහු කීවා.

"අනේ එපා, එපා!" ඈ පොරෝනාව අතරේ සැඟවෙමින් කෑ ගැසුවා.

තාත්තා පොරෝනාව ඉවත් කළා.

"වාඩිවෙන්න" ඔහු අණ කළා, "දැන් අත් දෙක අල්ලන්න. තමන්ට අයිති නැති දේවල් අල්ලන්නේ නැතිව ඉන්න ඔයාට මතක හිටින පාඩමක් උගන්නන්න ඕන."

"ඒත් ඒක ඔයාගේ උ-උ-උපන්දිනයටනේ."

අඩි රූල ඇගේ පුංචි රෝස පැහැ අත්ල මත පතිත වුණා.

ඊට පැය ගණනකට පසුව ආච්චි අම්මා පැද්දෙන පුටුවේ හිඳගෙන දැරියව සාළුවකින් ඔතාගෙන, උකුලේ තබාගෙන පද්දමින් සිටියා.

"ජේසු තුමා තාත්තාලාව හැදුවේ මොකටද?" දැරිය වැළපුනා.

"මෙන්න කෙල්ලේ මගේ සුවඳ ලැවැන්ඩර් වතුර දැම්ම පිරිසිදු ලේන්සුවක්. දැන් නිදාගන්න පැටියෝ, ඔයාට උදේ වෙද්දී මේ හැම දෙයක්ම අමතක වේවි. මම ඔයාගේ තාත්තාට මේක පැහැදිලි කරන්න හැදුවා, ඒත් අද එයාගේ හිත අවුල් වෙලා වැඩියි ඒක අහගෙන ඉන්න."

එහෙත් දැරියට ආයෙත් කිසි දවසක ඒ සිද්ධිය අමතක වුණේ නැහැ. ඉන්පසු ඔහු ව දුටු තැන ඈ රතු වූ දෙකොපුලින් යුතුව වහා වහා දෑත පසුපසට කරගත්තා.

එහා ගෙදර ජීවත් වුණේ මැක්ඩොනල්ඩ් පවුල. එහි ළමුන් පස් දෙනෙක් සිටියා. එළවලු පාත්තියට යාබදව තිබුණු වැටේ සිදුරකින් ඒ දෙස බැලූ දැරියට ඔවුන් හවස් වරුවලදී ගෙවත්තේ ඔට්ටු තියන අයුරු පෙනුණා. ඒ ගෙදර තාත්තා පුංචිම දරුවාව උර මත රඳවාගෙන, දියණියන් දෙදෙනා තම කබායේ එල්ලෙද්දී වත්තේ මල් පාත්ති වටා දිව්වේ මහා හඬින් සිනාසෙමින්. දිනක් පිරිමි දරුවන් දෙදෙනා වත්තට වතුර යොදන වතුර බටය ඔහු වෙතට - ඔව් ඔහු වෙතට- එල්ල කරනු ඈ දුටුවා. එවිට ඒ තාත්තා ඔවුන් අල්ලාගෙන ඔවුන්ට ඉක්කා වැටෙන තුරු කිති කැව්වා.

මේ ලෝකයේ විවිධ වර්ගයේ තාත්තලා ඇති බව ඇයට වැටහුණේ එදිනයි.

දිනක් අම්මා අසනීප වුණු අතර ආච්චි අම්මාත් අම්මාත් අශ්ව කරත්තයකින් නගරයට ගියා.

දැරිය නිවසේ සේවිකාව වූ ඇලිස් සමඟ නිවසේ තනිවූවා. දවල් වරුවේ ගැටළුවක් ඇති නොවුණු නමුත් ඇලිස් දැරියව නිදි ඇඳට දමද්දී ඇයට හදිසියේ මහත් බියක් දැනුණා.

"මට බය හිතෙන හීනයක් පෙනුණොත් මොකද කරන්නේ?" ඈ ඇසුවා. “මට නිතරම එහෙම හීන පේනවා. ඒ වෙලාවට ආච්චි අම්මා මව එයාගේ ඇඳට ගන්නවා. මට කළුවරේ ඉන්න බැහැ- එක එක සද්ද ඇහෙන්න ගන්නවා... මම මොකද කරන්නේ?"

"නිදාගන්න බේබි" දැරියගේ මේස් ගලවා ඒවා ඇඳ වතේ ගසමින් උන් ඇලිස් කීවා. "ඔන්න කෑගහලා ඔයාගේ අසරණ තාත්තාව නම් ඇහැරවන්න එපා"

ඒත් ඇයට සුපුරුදු නපුරු හීනය එදාත් පෙනුණා. පිහියක් සහ ලණුවක් අතින් ගත් මස් කපන්නෙක්, භයංකාර හිනාවක් එක්ක ලං ලංව එමින් සිටියා. සෙලවෙන්නවත් බැරිව ගල්ගැසී උන් ඈ "ආච්චි අම්මා, ආච්චි අම්මා!" කියා කෑ ගැසුවා. වෙව්ලමින් අවදි වූ ඈ තම ඇඳ අසල ඉටිපන්දමක් අතැතිව උන් තාත්තා දුටුවා.

"මොකක්ද ප්‍රශ්නේ?" ඔහු ඇසුවා.

"අනේ -මස් කපන මිනිහෙක් - ලොකු පිහියක්- මට ආච්චි අම්මාව ඕන"

ඔහු ඉටිපන්දමට පිඹ එය නිවා දමා, නැඹුරු වී දැරියව දෑතට ගෙන කොරිඩෝව ඔස්සේ ඇයව විශාල කාමරය වෙත ගෙන ගියා. ඇඳ මත පුවත්පතක් තිබුණා- බාගෙට දැවුණු සුරුට්ටුවක් ඔහුගේ මේස ලාම්පුව අසල රඳවා තිබුණා. ඔහු පුවත්පත බිමට දමා, සුරුට්ටුව උදුන වෙත වීසි කර දැරියව ප්‍රවේසමෙන් ඇඳ මත තබා පොරෝනාව පෙරෙව්වා. ඉන්පසු ඔහු ඇය අසලින්ම වැතිරුණා. අඩ නින්දේ සිටි දැරියගේ සිතේ ඒ වෙද්දීත් සැරිසරමින් තිබුණේ මස් කපන්නාගේ වියරු සිනහව. ඈ තාත්තාට තුරුළු වී, ඇකයේ හිස හොවාගෙන ඔහුගේ පිජාමා කමිසය වැරෙන් අල්ලාගත්තා.

අඳුර ගැන ඇයට තවදුරටත් බියක් දැනුණේ නැති නිසා ඈ නිසොල්මන්ව සිටියා. 

“ඔයාගේ කකුල් දෙක මගේ කකුල් උඩින් තියන්න, එතකොට උණුහුමක් දැනේවි." තාත්තා කීවා.

ඉතා වෙහෙස වී සිටි ඔහු දැරියට පළමුව නින්දට වැටුණා. ඇයට ඔහු ගැන පෙර නොදැනුණු අනුකම්පාවක් දැනෙන්නට වුණා. ඔහු ඈ කළින් සිතුවා තරම් විශාල නැහැ - ඔහු ගැන බලන්න කිසි කෙනෙක් නැහැ... ඔහු ආච්චි අම්මාට වඩා දැඩියි, ඒත් ඒ දැඩි බව ප්‍රියයි. දිනපතාම රැකියාවට යන්නට සිද්ධ වෙන නිසා ඔහුට මැක්ඩොනල්ඩ් මහත්තයාගේ වර්ගයේ තාත්තෙක් වෙන්න මහන්සි වැඩියි. අනේ... ඈ ඔහුගේ ලස්සන ලියවිල්ල ඉරා දැමුවා... ඈ අඩ නින්දෙන්ම සුසුමක් හෙලුවා.

"ඇයි?" තාත්තා ඇසුවා. "තවත් හීනයක්ද?"

"මගේ ඔලුව තියෙන්නේ තාත්තාගේ හදවත උඩ. මට ඇහෙනවා ඒකෙ හඬ. තාත්තාට හරිම ලොකු හදවතක් තියෙන්නේ."

http://hotchocolatedays.blogspot.com/2021/01/blog-post_31.htmlhttps://www.facebook.com/share/p/17eaTr1GVR/

[Nissanka Rajapaksa]

5

දුර ඈත දේශ

(Translation of Tim Winton's short story 'Distant Lands')

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

'තඩි මේසි' යන විසුළු නම පටබැඳී තිබුණු ඈ රැකියාව කළේ ඇගේ පියාගේ පොත් කඩයේ ය. නොන්ඩි කකුලක් තිබුණු ඇගේ පියා නිරතුරුව කෝපයෙන් පසුවූයේ ඔහුගේ ආබාධය හේතුවෙන් අතීතයේදී ඔහු ව හමුදා සේවයට නොගැනීම නිසා ය. දවස තිස්සෙම ඔහු කඩය තුළ සඟරා පිරුණු රාක්ක අතර නොන්ඩි ගසමින් එහා මෙහා ඇවිද්දේ හොරු ඇල්ලීමටත් මුදල් නොගෙවා පොත් කියවමින් කඩයේ රස්තියාදු වන්නන් එළවා දැමීමටත් ය. කෙල්ල ගේ අම්මා නම් දවස පුරාම කැෂියර් පුටුවේ හිඳ පාරේ ගමන් කරන රථ දෙස දෑස යොමාගෙන ම පසුවිය. ඈ එතැන උන් බව මේසි ට නම් මතක් වූයේ පරණ නැෂනල් රේඩියෝවේ ඒකාකාරී ශබ්දය ඇසෙද්දී පමණි. නගරාන්තර දිවෙන විශාල ග්‍රේහවුන්ඩ් බසය කඩය පසු කර උතුරු දෙසින් ඇති නගරය වෙත දවසකට වරක් ගමන් කළේය. දෙමව්පියන් කඩය ඇයට භාර දී දිවා ආහාරය සඳහා නිවසට යන වෙලාව නම් ඇයට සැනසිලිදායක කාලයක් විය.

හැම දිනකම, දිවා අහාර පැයේදී උස තලඑළලු පුද්ගලයෙක් කඩයට පැමිණියේ ය. කඩයේ දොරින් ඇතුල් වූ වහාම ඔහු මඳක් නිසොල්මන් ව සිටින්නේ එක්කෝ අඳුරට දෑස හුරුකරගැනීමට, නොඑසේ නම් හිත හදා ගැනීමට ය. ඉන්පසු ඔහු කෙළින්ම යන්නේ එක් පොත් රාක්කයක් වෙතට ය. එහි තිබෙන 'දුර ඈත දේශ' නම් වූ පොතක් අතට ගන්නා ඔහු, එක පාදයක් රාක්කයේ යට තට්ටුව මත රඳවාගෙන, හිටගෙනම විනාඩි පහලවක් ඒ පොත කියවයි. මුලින්ම කඩයට ආ දිනයේ ඔහු පොත කියෙව්වේ සොරෙක් මෙනි. එදා ඔහු කියවන්නට වැය කළ තරම් ම වෙලාවක් වටපිට බලන්නට වැය කළේ ය. පොතේ විසිතුරු දම් පැහැති කවරයට ඉහළින් දිස් වුණු ඔහුගේ දෑස නොසන්සුන්ව, සුදු පැහැති ව පෙනිණි. ඔහුගේ කියවීම ගැන තමන්ට වගක් නැති බව පෙන්වීමට කෙල්ල ඔහු හා සිනා සී උරහිස් හැකිලුවා ය.

"හොඳයි ද පොත?" පළමු දවසේ ඔහු සතයක් වත් වියදම් නොකර කඩයෙන් පිටතට ඇවිද යද්දී ඇය ඇසුවා ය.

ඔහු දෑස බිමට යොමාගෙන ඈ ව පසුකරගෙන ගියා මිස පිළිතුරු ලෙස වචනයක් වත් කීවේ නැත. මහමඟට පිළිපන් ඔහු තමන්ගේ ටයි පටිය සකසාගෙන, වරාය පිසගෙන හමන දුගඳ සුළඟ නොවදින්නට කබායේ බොත්තම් පියවාගෙන යන්නට ගියේ ය.

ඉන්පසුත් ඔහු නැවත නැවත පැමිණි නමුත් ඇය දෙස බැලුවේ වත් ඇය ව හඳුනන බවක් පෙන්වූයේ වත් නැත. මුදල් නොගෙවා කඩයේ විකුණන්නට ඇති පොතක් කියවන ඔහු පකිස්තානු කාරයෙක් දැයි ඇයට සැකයක් ඇති විය. ඇගේ පියා මේ සිද්ධිය දන්නේ නම් ඔහු ව පළවා හරිනු ඇත. අමුත්තාගේ කෝපි පාට දෑත පිරිසිදුවට පිළිවෙලට තිබිණි. ඔහුගේ ඇඳුම් කට්ටලය හොඳින් මසන ලද ඉස්තරම් වර්ගයේ එකක් විය. ඔහු ගිය පසු ඇය 'දුර ඈත දේශ' පොත පරීක්ෂා කළ විට දුටුවේ ඔහු තනි කළු කෙස් ගසකින් තමන් කියවමින් උන් පිටුව සලකුණු කර ගොස් ඇති බව ය. ඒ බව හැරෙන්නට ඒ පොත කියවන ලද බවක් බැලූ බැල්මට නම් නොපෙනිණි. එහි පසු පිටුවේ 'මේ පොත කිසිදින ඉවර නොවේ යැයි ඔබ පතනු ඇත' යැයි මුද්‍රිත ව තිබිණි.

මෙසේ සති ගණන් ගත වෙද්දී 'දුර ඈත දේශ' තමනුත් කියවිය යුතුදැයි ඇය කල්පනා කරන්නට විය. තලඑළලු මිනිසා එය කියවීමෙන් මහත් ජවයක් ලබා ගන්නා බව ඔහු කඩයෙන් එලියට ගිය පසු සුළඟට එරෙහිව සිය කබාය බොත්තම් ලන අයුරෙන්ම පැහැදිලි ව පෙනිණි. එහෙත් එය පිටු බොහෝ ගණනක් ඇති පොතක් නිසාත්, ඇය පාසැල් වියෙන් පසු පොතක් කියවා නැති නිසාත්, එය කියවීම අනුන්ගේ කතාවක් හොරෙන් අසා සිටීමක් වැනි නොමනා දෙයක් බව දැනෙන නිසාත් ඇය ඉන් වැළකිණි. දැනට දිවා විවේකයේදී ඔහු එනතුරු මඟ බලා සිටීමත්, ඔහු කඩය තුල සිටින විට ඔහු හා දැනෙන අමුතු මිතුරුකම විඳීම ත් ඇයට සෑහිනි. ඇයට තමන් යම් රහස් කුමන්ත්‍රණයක කොටස්කාරියක් බව දැනෙමින් තිබිණි. කෑම පැයේ දී කඩය තුළ ක්‍රියාත්මක වූයේ ඇගේ නීති ය. පොත කියවද්දී පොත් රාක්කයේ පහළ තට්ටුව මත රැඳවුණු ඔහුගේ ඔප දැමුණු සපත්තුවත්, විදුලි බුබුළු වල එලියට දිලිසුනු ඔහුගේ පහතට නැමුණු නළල ත් ඇයට මහත් සතුටක් ගෙන දුනි.

ඇයට ක්‍රීඩාවන්ට සමත්කමක් තිබුණේ නැත. ඇය පොත්පත් කියවූයේ නැත. ඇයට පෙම්වතෙක් හිටියේ නැත. ඇතැම් දිනවල ඈ පාපැදියේ නැගී නගරයේ කෙලවර වෙත ගොස් අධිවේගී මාර්ගය දෙස බලා සිටින්නට පුරුදුව සිටියා ය. ඈ දවසින් දවස තව තවත් තර වන බවක් ඈට දැනෙමින් තිබිණි. වරාය දෙසින් හමන දුගඳ ඇයට මහත් සේ අප්‍රසන්න ව තිබිණි. මෙතරම් කල් මෙහි විසූ තමන් වෙතින් ද ඒ ගඳ වහනය වේදැයි ඇය නිතරම කල්පනා කළා ය.

පොත කියවීම හොඳින් කෙරීගෙන යනවාදැයි ඔහුගෙන් අසන්නට ඇයට කිහිප වරක්ම සිතිනි. වරක් ඇයට ඔහු ලඟට ගොස් ඔහු ඒ පොත හොරෙන් කියවීම ගැන අසා අභියෝග කරන්නටත් ඔහු එය කියවන්නේ කුමකටදැයි අසන්නටත් සිතිණි. එහෙත් එසේ කරන්නට අසුනෙන් නැගිටිද්දී ම, මුව විවර කරද්දීම ඉන් සිදුවන්නේ ඔවුන් දෙදෙනාගේම දිවා විවේකය විනාශ කර දැමීමක් බව ඇයට වැටහිණි. කඩයට ආ පළමු දවසින් පසු ඔහු ඇය දෙස එක වරක්වත් නොබැලුවත්, ඔවුන් අතර කිසිම කතාබහක් සිදු නොවූවත්, ඔහු කිසිදින කඩෙන් යමක් මිළදී නොගත්තත්, ඔවුන් එකිනෙකා ව තේරුම් ගෙන සිටි බවක් මේසි ට වැටහිණි. මීට පෙර කිසි කෙනෙක් සමඟ මෙවැනි නිහඬ තෙරුම්ගැනීමක් ඇයට දැනී නොතිබිණි.

දවසක් තලඑළලු මිනිසා පැමිණියේ ප්‍රමාද ව ය. ඒ වෙද්දී ඇගේ දෙමව්පියන් දිවා අහාරයෙන් පසු නැවත කඩයට පැමිණ තිබිණි. එය දැක ඇයට ඇගේ සිරුර සිරවෙන ගතියක් දැනිණි. ඔහු වගක් නොමැතිව කඩයේ කෙලවර පොත් රාක්කය වෙත ඇවිද ගියේ ය. ඇය හුස්මක්වත් නොගෙන බලා සිටියා ය. එහෙත් පොතට අත තියන්නත් පෙර ඔහුට ඇගේ මව රේඩියෝවට ඉහලින් ඔහු වෙත හෙලන බැල්ම දැනුණා සේ විය. ඔහු වහා වහා කඩයෙන් පිටව ගියේ ය. ඊළඟ දිනයේ ඔහු පැමිණියේ නියමිත වේලාවටම ය.

දිනක් මීටත් වඩා බරපතල අර්බුදයක් ඇති විය. දිලිසෙන කබායක් හැඳ සිටි, රතු පැහැති පිම්බුණු මුහුණක් ඇති ගැහැනියක් 'දුර ඈත දේශ' පොත මිලදීගන්නට කවුන්ටරය වෙත රැගෙන ආවා ය. ඒ වෙලාවේ මේසි ගේ අම්මා කඩයෙන් පිටත පදික වේදිකාවේ සිට තෙමුණු පත්තර මිටි කඩය තුළට ඇදගෙන එමින් සිටියා ය.

"සමාවෙන්න" කෙල්ල කීවා ය. "ඔය පොත වෙන්කරලා තියෙන්නේ"

"මොකක්? වෙන්කරලා? මේක පුස්තකාලයක් ද?" රතු මුහුණැති ගැහැණිය කෑගෑවා ය.

"ඒක ඇනවුමක්. සමාවෙන්න"

ඊළඟ දිනයේ දිවා විවේකය තෙක් ඒ පොත රඳවා ගැනීම කෙසේ හෝ කරගත යුතු යයි ඇයට දැනෙමින් තිබිණි. මෙවැනිම තවත් පොතක් නගරයෙන් ගෙන්වා ගැනීමට සති ගණනක් වැය වන්නට හැක. අමුත්තා නැතිව ගෙවෙන දිවා විවේකයන් ගැන සිතීම පවා ඇය තුළ මහත් බියක් ඇති කරන්නට සමත් විය.

"ඒ ජාතියේ වෙන පොත් නැද්ද?" මහත ගැහැණිය මස් එල්ලෙන, මුදු පිරුණු ඇඟිලි ඇති අතක් කවුන්ටරය මත තබමින් ඇසුවා ය.

"කණගාටුයි වෙන නැහැ”

කළ යුත්තේ කුමක්දැයි සිතමින් ඒ ගැහැණිය මඳ වෙලාවක් එතැන ලතවුණු නමුත් අවසානයේ ඒ පොත කවුන්ටරයේ වීදුරුව මත දමා ගසා යන්නට ගියා ය. තමන්ට පිටුපා යන ඒ මහත සිරුර දකිද්දී මේසි ට බියක් දැනිණි. 'මමත් ඒ වගෙයි' ඇයට සිතෙන්නට විය. ඒ සිරුරේ මහත බවටත් වඩා යම් වැදගත් දෙයක අඩුපාඩුවක් මේසි ට කැපී පෙනෙන්නට විය. ඒ ගැහැණියට පොත වුවමනා ව තිබුණේ නැති බවත් තමන් හා ඇති කරගත් ඒ පුංචි රණ්ඩුව කම්මැලිකම දුරු කරගැනීමට කළ දෙයක් බවත් ඇයට වැටහිණි.

අම්මා පත්තර මිටි කඩය තුලට ඇදගෙන එන අයුරු මේසි බලා සිටියා ය. තාත්තා කේන්තියෙන් නොන්ඩි කකුල විසිකරමින් එතැනින් ගියේ ය. එළියේ හිස් ග්‍රේහවුන්ඩ් බසයක් පිටත් වෙමින් තිබිණි.

එදා රෑ කඩය වසා දමන්නට උදවු වෙද්දී මේසිට මෙතෙක් කල් නොදැනුණු අමුතුම දෙගිඩියාවක් දැනෙමින් තිබිණි. එහෙත් රාත්‍රී ආහාර වෙලාව වෙද්දී එය සමනය වී තිබුණු අතර ඇය පුටුවේම නින්ද යන තෙක් රූපවාහිනිය නැරඹුවා ය.

පසු දින ඇයට මහත් වරදකාර බවක් දැනිණි. ඇයට යහළුවන් සිටියේ නැත. ඇයව රැක බලා ගත්තේ ඇගේ දෙමව්පියන් ය. ඒ කුඩා නගරයේ රැකියා සොයාගැනීම දුෂ්කර නිසා පාසැලින් ඉවත් වූ පසු ඔවුහු ඇයට රැකියාවක් දුන්නෝ ය. ඇතැම්විට ඇය හිතූ තරම් දේවල් අප්‍රසන්න නොවන්නට ඇත.

පසු දිනත් සුපුරුදු ලෙස තලඑළලු මිනිසා කඩයට පැමිණියේය. ඔහු කියවන අයුරු බලා සිටි ඇයට ඔහු කඩවසම් නැති නමුත් ඔහුගේ පැහැය ප්‍රියමනාප බව සිතිණි. ඔහුගේ දත් පෙළ ඔප දැමූ හාල් ඇට සේ දිස් විය. ඔහු පිටුවක් පෙරලද්දී ඇයට තම මුවේ නිරායාසයෙන් සිනහවක් නැඟෙනු දැනිණි. ඔහු ඒ ශබ්ද නැඟෙන සේ පිටු පෙරළන්නේ අමුතු උනන්දුවකින් ද? ඇයට මේ දැනෙමින් තිබෙන්නේ සතුට බව ඇයට ඒකාන්තයෙන්ම වැටහිණි. සතුට නම් මෙයයි, වෙන කිසි දෙයක් නොවේ.

කඩය හිස් ව තිබිණි. කඩයේ සිටියේ ‘දුර ඈත දේශ’ කියවන තලඑළලු මිනිසාත් ඔහු දෙස එළිපිටම එබී බලන ඇය ත් පමණි. ඔවුන් අතර තිබුණේ විසිතුරු ව දිලිසෙන පොත් කවර දහසක් පමණි. ‘ඔහුත් සතුටින්’ ඔහු තවත් පිටුවක් පෙරලනු බලා සිටි ඇයට සිතිණි.

ඇය බලා සිටිද්දී කෝපි පාට මිනිසා පොතේ අන්තිම පිටුව පෙරලුවේ ය. ඇයගේ උගුර සිරවෙනු සහ හදවත නතර වෙනු ඇයට දැනිණි. ඔහු සුසුමක් හෙලනු ඇයට ඇසිනි. ඔහු පොත වසා නැවත රාක්කය මත තබනු ඇයට පෙනිණි. ඔහු කවුන්ටරය වෙත එමින් සිටියේ ය.

ඔහු සිනාසෙද්දී ඔහුගේ කුඩා දසන් පැහැදිලිව දිස් විය.

“ස්තුතියි” ඔහු කීය.

ඇය මුව විවර කළත් කිසිවක් කීවේ නැත.

“මේ බස් එක‍ට” ඔහු මුදල් නෝට්ටුවක් ඇගේ අත්ලත තැබුවේ ය. “යන්නම්”

‘තඩි මේසි’ යන විසුළු නම ලැබූ කෙල්ල ඔහු යන අයුරු බලා සිටියා ය. ඔහු මහමඟට ගොස් වරාය දෙසින් හමන සුළඟ නොවදින්න කොලරය ඔසවාගෙන යන්නට ගියේ ය.

මොහොතකට පසු ඇය කඩයේ කෙළවර වෙත ඇවිද ගියා ය. ඇගේ සිතිවිලි කැළඹී, පටලැවී තිබිණි. ‘දුර ඈත දේශ’ රාක්කය මත තිබුණි. එහි තිබුණු කළු කෙස් ගස ඇය ඇහින්දා ය. එය තම ඇඟිල්ල වටා එතූ විට ලේ ගමන නවතා ඇඟිල්ල නිල් පැහැයට හරවන්නට තරම් එය සවිමත් විය. රාක්කයට පිටුපා සිටි ඇයගෙන් කෙඳිරියක් නික්මිණි. ඔහු දුන් ඩොලර් පනහේ නෝට්ටුව අලුත්ම එකක් විය. ඇය එය තම තනපට තුළ රඳවාගෙන රාක්කය ට හේත්තු වී දොර දෙස බලා සිටියා ය. ඇය හුස්ම ගනිද්දී තනපට තුළ ඇති මුදල් නොට්ටුවෙන් විදුලියක් වැනි ශබ්දයක් නිකුත් විය.

ඇයට ඇගේ දෙමව්පියන් දොරකඩදී මුණගැසිනි. ඔවුන්ගේ මුහුණු සැකයෙන් අඳුරු වන හැටි ඇයට පෙනිණි. ඇය සෙමෙන් දිලිසෙමින් සිටියා ය.

https://www.facebook.com/share/p/1Co9TS9kLd/

[Nissanka Rajapaksa]

6

ගෙහිමි කාන්තාව

Translation of the short story The Landlady by Roald Dahl

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

බිලී වීවර් හවස දුම්රියෙන් ලන්ඩන් සිට ස්වින්ඩන් වෙත පැමිණ බාත් වෙත යන්නට තවත් දුම්රියක් ගත්තා. ඔහු බාත් වෙත එද්දී රාත්‍රී නමයට ආසන්නව තිබුණු අතර දුම්රියපොළ දොරටුව ඉදිරිපස නිවාස පෙළට ඉහළින් තරු පිරුණු පැහැදිලි අහසේ සඳ දිලිසෙමින් තිබුණා. එහෙත් වටපිට නම් තිබුණේ මාරාන්තික සීතලක්. සුළඟ පැතලි අයිස් පිහි තුඩක් සේ ඔහුගේ කොපුලට දැනුණා.

"සමාවෙන්න, මේ කිට්ටුව ටිකක් ලාබ හෝටලයක් තියෙනවාද මට නවතින්න?" ඔහු දුම්රියපොළ සේවකයෙක්ගෙන් ඇසුවා.

"'ද බෙල් ඇන්ඩ් ඩ්‍රැගන්' එකෙන් අහලා බලන්න." සේවකයා පාර කෙළවර පෙන්වමින් කීවා. "ඔවුන් සමහරවිට ඔබට කාමරයක් දෙයි. අර පැත්තෙන් හැතැප්ම කාලක් විතර දුරයි."

බිලී ඔහුට ස්තූති කර තම සූට්කේසයත් රැගෙන හෝටලය වෙත යාමට ඇති සැතපුම් කාල ඇවිදගෙන යන්නට වුණා. ඔහු මීට පෙර කිසි දිනක බාත් නගරයට පැමිණ තිබුණේ නැහැ. ඔහු එහි සිටි කිසි කෙනෙක් හැඳිනුවේ නැහැ. ලන්ඩන් හි ඔහුගේ කාර්යාලයේ මූලස්ථානයේ ග්‍රීන්ඩේල් මහතා නම් කීවේ එය අපූරු නගරයක් බවයි. "නවාතැනක් සොයාගන්න" ඔහු කියා තිබුණා. "ඉන්පස්සේ ගිහින් ශාඛා කළමනාකරු ව මුණගැහෙන්න."

බිලීගේ වයස දාහතයි. ඔහු අලුත් නිල් කබායක්, අලුත්ම දුඹුරු ට්‍රිල්බි තොප්පියක් සහ අලුත් දුඹුරු ඇඳුම් කට්ටලයක් ඇඳ බොහොම ජේත්තුවට සිටියා. ඔහු කඩිසර ගමනින් පාර දිගේ ගියා. බිලී මේ දිනවල හැමදේම කඩිසරව කරන්නට උත්සාහ කරමින් සිටියේ. කඩිසරකම හැම සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෙක්ගේම පොදු ලක්ෂණයක් බව ඔහු තීරණය කර තිබුණා. මූලස්ථානයේ ලොකු ලොක්කන් හැමදෙනෙක්ම හැමතිස්සෙම පුදුම කඩිසරකමකින් පසුවුනා. ඒක හරිම විස්මයජනකයි.

ඔහු යමින් සිටිය පාර දෙපස කඩ සාප්පු තිබුණේ නැහැ. ඒ වෙනුවට පාර දෙපැත්තේම, එක වැනිම උස නිවාස පෙළක් තිබුණා. ඒ හැම එකකටම කුලුණු සහිත ඉස්තෝප්පු වගේම, ඉදිරිපස දොර වෙත යන්නට පඩි හතර පහක් තිබුණා. කලකට ඉහතදී ඒ නිවෙස් බොහොම උජාරුවට තිබුණු බවට ලකුණු තිබුණත් දැන් නම් ඒවායේ දොර ජනෙල් වල තීන්ත ගැලවී, සුදු පැහැ බිත්ති ඉරිතලා, දුර්වර්ණ වී ඇති බව ඔහුට අඳුරේදී පවා පැහැදිලිව පෙනුණා.

යාර හයක් තරම් නුදුරින් තිබුණු නිවසක පහළ මහලේ, දීප්තිමත් ව එළිය වුණු ජනේලයක වීදුරුවට හේත්තු කර තිබුණු දැන්වීමක් එක්වරම ඔහුගේ ඇස ගැටුණා. එහි 'නවාතැන් සහ උදේ ආහාර ඇත' යැයි සඳහන් ව තිබුණා. දැන්වීමට යටින් උස මල් බඳුනක අලංකාර ක්‍රිසන්තමම් පොකුරක් දක්නට තිබුණා.

ඔහු ගමන නතර කර මඳක් කිට්ටු වී බැලුවා. විල්ලුද වැනි කොළ පැහැති තිර රෙදි ඒ ජනේලයේ දෙපස තිබුණා. ඒවා අසල ක්‍රිසන්තමම් බඳුන සුන්දරව පෙනුණා. ඔහු තව ටිකක් කිට්ටු වී ජනේලයේ වීදුරුවෙන් ඇතුළ බැලුවා. ඔහු මුලින්ම දුටුවේ බැබළෙමින් දැල්වෙන ගිනි උදුනක්. උදුන ඉදිරිපස බුමුතුරුණ මත ලස්සන පුංචි ඩෑශන්ඩ් බල්ලෙක් වකුටු වී නිදමින් සිටියා.

ඔහුට පෙනුණු තරමට, අඩ අඳුරේ තිබුණු කාමරය ප්‍රියමනාප ගෘහ භාණ්ඩ වලින් පිරී තිබුණා. පියානෝවක්, ලොකු සෝපාවක් වගේම සැප පහසු ඇඳි පුටු කිහිපයක් එහි තිබුණා. කාමරයේ එක කෙළවරක කූඩුවක විශාල ගිරවෙක් පෙනුණා. මේ වගේ තැනක සුරතල් සතුන් සිටීම හොඳ ලක්ෂණයක්- බිලී තමාටම කියාගත්තා. සමස්තයක් හැටියට ගත් විට මේ නම් නැවතීමට ඉතා සුදුසු නිවසක්. ‘ද බෙල් ඇන්ඩ් ඩ්‍රැගන්’ එකට වඩා නම් අනිවාර්යයෙන් සැප පහසු වේවි.

අනෙත් අතට අවන්හලක නවතින එක නිවසක නවතිනවාට වඩා තමන්ට හිතකර වේවි. හවස් වරු වලදී බියර් බොන්නත් ඩාට්ස් සෙල්ලම් කරන්නත් ඉඩ ලැබේවි, කතාකරන්න අයත් ඉඳීවී, සමහරවිට මීට වඩා සෑහෙන්න ලාබ වේවි. මීට පෙර වතාවක් දෙකක් ඔහු අවන්හල් වල නැවතී තිබුණු අතර ඒවා ගැන ඔහුට තිබුණේ කැමැත්තක්. ඔහු නවාතැන්පළවල්වල කලින් නැවතී තිබුණේ නැහැ. අවංකවම කියනවානම් ඔහුට ඒවා ගැන තරමක බියක් තිබුණා. 'නවාතැන්පොල' කියන වචනය ඇහෙද්දීම ඔහුට දිය රසට පිසූ ගෝවා, කෑදර ගෙහිමි කාන්තාවන්, පිළී ගඳගහන විසිත්ත කාමර මැවී පෙනුණා.

තව විනාඩි කිහිපයක් සීතලේ කල්පනා කරමින් උන් බිලී 'ද බෙල් ඇන්ඩ් ඩ්‍රැගන්' අවන්හල වෙත ගොස් එහි තතු බලා ම සුදුසු තැන තෝරාගන්නට තීරණයක් ගත්තා. ඔහු ආපසු යන්නට හැරෙද්දීම ඔහුට කුමක්දෝ අසාමාන්‍ය දෙයක් සිදුවුණා. ඔහු ජනේලය වෙතින් ඉවත්ව ආපසු හැරෙන්නට සැරසෙද්දීම ජනේලයේ තිබුණු කුඩා දැන්වීම ඔහුගේ අවධානය අමුතුම විදිහට ග්‍රහණය කරගත්තා. 'නවාතැන් සහ උදේ ආහාර ඇත'. නවාතැන් සහ උදේ ආහාර, උදේ ආහාර සහ නවාතැන්, නවාතැන් සහ ආහාර. ඒ හැම වචනයක්ම ඔහු දිහා එක එල්ලයේ බලා සිටින ඇසක් සේ පෙනුණා. ඒ ඇස් ඔහුව ග්‍රහණය කරගනිමින්, එතැනින් ඉවත්ව නොයන්නට බල කරමින් සිටියා. ඔහුටත් නොදැනීම ඔහු පඩිපෙළ නැඟ, නිවසේ දොර වෙතට ඇවිද, සීනුව නාද කරන්නට සූදානම් වෙමින් සිටියා.

ඔහු සීනුව නාද කළා. නිවසේ පසුපස පෙදෙසේ එය නාදවනු ඔහුට ඇසුණා. ඒ සමඟ ම- ඔහු සීනුවෙන් ඇඟිල්ල ඉවතට ගන්නටත් පෙර- දොර විවර වුණා. එතැන කාන්තාවක් සිටගෙන සිටියා. සාමාන්‍යයෙන් කෙනෙක් නිවසක සීනුවක් නාද කළ විට දොර ඇරෙන්නට පෙර ඔහුට විනාඩි භාගයක පමණ වේලාවක් ලැබෙනවා. එහෙත් මේ කාන්තාව නම් ජැක් ඉන් ද බොක්ස් සෙල්ලම් බඩුවක් මෙන් බොත්තම ඔබද්දීම මතුවුණු නිසා ඔහු තිගැස්සුණා.

මේ කාන්තාවට වයස හතළිස් පහක්- පනහක් පමණ පෙනුණා. ඔහුව දුටු විගස ඈ ඔහුට උණුසුම් සුන්දර සිනහවකින් සංග්‍රහ කළා.

"කරුණාකර ඇතුළට එන්න" ඇය බොහොම ප්‍රියමනාප ව කීවා. දොර විවර කරමින් ඇය මඳක් පසෙකට වෙද්දී බිලී ට තමන් ඉබේම නිවස තුළට ඇදී යන බවක් දැනුණා. ඇය පසුපසින් නිවස තුළට යන්නට දැනුණු බල කිරීම, නොඑසේ නම් ආශාව ඔහුට ඉතා බලවත් ව දැනුණා.

"මම ජනේලයේ තිබුණු දැන්වීම දැක්කා" ඔහු ආයාසයෙන් මඳක් පසුබාමින් කීවා.

"ඔව්, මම දන්නවා"

"කාමරයක් ගන්න තියෙනවාද කියලායි මම කල්පනා කළේ."

"කාමරය ඔබ වෙනුවෙන් ලෑස්තියි" ඇය කීවා. ඇයට තිබුණේ රෝස පැහැති රවුම් මුහුණක් සහ අහිංසක නිල් දෑසක්.

"මම ‘ද බෙල් ඇන්ඩ් ඩ්‍රැගන්’ එකට යද්දී ජනේලයේ තිබුණු දැන්වීම දුටුවා." බිලී ඈට කීවා.

"අනේ කොල්ලෝ," ඈ කීවා "ඇයි සීතලෙන් මිදිලා ගේ ඇතුළට නොඑන්නේ?"

"කොහොමද ඔබේ අය කිරීම්?"

"එක රැයකට පවුම් පහයි සිලිං හයයි, උදේ කෑමත් එක්ක"

ඒ මිල පුදුමාකාර විදිහට ලාභ බව ඔහුට සිතුණා. ඔහු ගෙවන්නට සූදානම්ව උන් මුදලින් භාගයකටත් අඩු ගණනක්.

"ඒ ගණන වැඩි නම් මට ඩිංගක් අඩු කරන්නත් පුළුවන්." ඇය කීවා. "ඔබට උදෑසන ආහාරයට බිත්තරයක් වුවමනාද? මේ දවස්වල බිත්තර මිල යි. බිත්තරයක් නැතිව මට සිලිං හයක් අඩු කරන්න පුළුවන්"

"පවුම් පහයි සිලිං හයක් කමක් නැහැ." ඔහු පිළිතුරු දුන්නා. "මම බොහොම කැමතියි මෙහේ නතරවෙන්න"

"මම දැනගෙන හිටියා ඔබ කැමතිවෙයි කියලා. එන්න ඇතුළට"

ඇය ඉතාම ප්‍රසන්න කෙනෙක් බව පෙනුණා. ඇය හරියට ඔහුට නත්තල් නිවාඩුවට තම නිවසට නවාතැන් ගන්නට එන්න ආරාධනා කරන ඔහුගේ පාසැලේ හොඳම මිතුරාගේ මව වැනි බව ඔහුට සිතුණා. බිලී ඔහුගේ තොප්පිය ගලවා නිවසට ඇතුල්වුණා.

"ඕක ඔතැනින් එල්ලන්න." ඈ කීවා. "ඉන්න මම ඔබේ කබාය ගලවන්න උදවුකරන්න"

විසිත්ත කාමරයට පිවිසෙන කොටසේ වෙනත් කිසිම කබායක් හෝ තොප්පියක් එල්ලා තිබුණේ නැහැ. කිසිම කුඩයක්වත් සැරයටියක් වත් එහි දක්නට තිබුණේ නැහැ.

"මුළු ගේ ම අපි දෙන්නාට" ඇය ඉහළ මාලයට යමින් ඔහු දෙස හැරී බලා කීවා. "මේකයි, මගේ පුංචි කැදැල්ලට අමුත්තෙක්ව පිළිගැනීමේ සතුට මට ලැබෙන්නේ කලාතුරකින්"

මේ ගෑනිට ටිකක් පිස්සු ද කොහෙද, බිලී තමාටම කියාගත්තා. ඒත් එක රැයකට පවුම් පහයි සිලිං හයයි නම් කවුද ඔය පිස්සු ගණන් ගන්නේ?

"මම හිතුවා ඔබට ගැනුම්කරුවන් ඕන තරම් ඇති කියලා" ඔහු විනීතව පිළිතුරු දුන්නා.

"ඔව් ඔව්.. ඇත්තටම එහෙම නම් තමයි. ඒත් ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ මම කෙනෙක් තෝරාගනිද්දී ටිකක් පරෙස්සම් වෙනවා- ඔබට තේරෙනවා ඇති නේ"

"ආ.. ඔව් ඔව්"

"ඒත් මම හැමතිස්සේම සූදානමින් ඉන්නේ. වැදගත් තරුණ මහත්මයෙක් හදිසියේවත් ආවොත් කියලා මේ ගෙදර දිවා රැයේ සූදානමින් තියෙන්නේ. ඇත්තටම ඉඳහිට දවසක මම දොර අරිද්දී ඒ වගේ හරියටම ගැලපෙන කෙනෙක් හිටගෙන ඉන්නවා දකිද්දී හරිම සතුටක් දැනෙන්නේ, හරිම සතුටක්!" මෙය කියද්දී ඇය පඩිපෙළේ අඩක් දුර ගොස් තිබුණා. එක් අතක් අත් වැට මත තබාගෙන ඇය නැවතී හිස හරවා ඔහු දෙස බලා සුදුමැලි දෙතොලින් මඳහසක් පෑවා. "ඔබ වගේ කෙනෙක්" කියූ ඇය ඇගේ නිල් දෑස ඔහුගේ සිරුරේ ඉහළ සිට පහළටත් නැවත පහළ සිට ඉහළටත් ගෙනගියා.

"මේ තට්ටුව මගේ" පළවෙනි මහලේදී ඈ කීවා.

වුන් දෙවෙනි පඩි පෙළත් නැග්ගා. "මේ තට්ටුව තනිකරම ඔබගේ" ඈ කීවා. "මේ තමයි ඔබේ කාමරය, ඊට කැමති වෙයි කියලා මම හිතනවා." ඈ ඔහුව කුඩා, එහෙත් දැකුම්කළු කාමරයක් වෙතට කැඳවාගෙන ගොස් එයට ඇතුල් වෙද්දී එහි විදුලි පහන දැල්වූවා.

"මේ ජනේලයෙන් උදෑසන හිරු එළිය කෙළින්ම කාමරයට එනවා, පර්කින්ස් මහත්මයා. පර්කින්ස් මහත්මයා නේද නම?"

"නෑ" ඔහු කීවා. "මගේ නම වීවර්"

"වීවර් මහත්මයා, අපූරු නමක්. මම මේ ඇඳ රෙදි අතරට උණුවතුර බෝතලයක් දැම්මා ඒවා උණුසුම් වෙන්න. නුපුරුදු ඇඳක පිරිසිදු ඇඳ රෙදිත් උණුවතුර බෝතලයකුත් තියෙනවා නම් ලොකු සැනසිල්ලක් දැනෙනවා කියලා ඔබට හිතෙන්නේ නැද්ද?"

"ස්තුතියි, බොහොමත්ම ස්තූතියි." බිලී කීවා. කෙනෙකුට ඇඳට ගොඩවන්න ලේසි වන අයුරින් ඇඳේ එක් පසෙක ඇතිරිල්ල බොහොම පිළිවෙළට නවා තිබුණු බව ඔහු දුටුවා.

"ඔබ ආව එක ගැන මට හරි සතුටුයි." ඇය බොහොම උනන්දුවෙන් ඔහුගේ මුහුණ දෙස බලමින් කීවා. "මගේ හිත කරදර වෙන්න පටන් ගනිමින් තිබුණේ"

"ආ ඒකට කමක් නැහැ!" ඔහු බොහොම ප්‍රීතිමත් විලාසයකින් කීවා. "ඔබ මා ගැන වද වෙන්න වුවමනා නැහැ." ඔහු ඔහුගේ සූට්කේසය පුටුවක් මත තබා එය විවර කරන්න සූදානම් වුණා.

"එතකොට රෑ කෑම? මෙහෙ එන්න කලින් කෑමට දෙයක් හොයාගන්න පුළුවන් වුණා ද?"

"මට පොඩ්ඩක්වත් බඩගිනි නැහැ, බොහොම ස්තූතියි" ඔහු කීවා. "මට හෙට උදේම කාර්යාලයට ගිහින් වැඩ බාරගන්න තියෙනවා. ඒ නිසා ඉක්මනින්ම නිදාගත්තොත් හොඳයි."

"හොඳයි එහෙනම් මම ඔබට බඩු ටික අස්පස් කරගන්න ඉඩදෙන්නම්. ඒත් ඔබ නින්දට යන්න කලින් කරුණාකර පහළ මාලයේ විසිත්ත කාමරයට පොඩ්ඩකට ඇවිත් පොත අත්සන් කරනවාද? ඒක නීතිය නිසා හැමෝම කළ යුතු දෙයක්. මේ වෙලාවේ අපි නීති කඩ කළ යුතු නැහැනේ නේද?" කී ඇය ඉක්මනින් දොර වසාගෙන කාමරයෙන් පිටවුණා.

මේ ගෙහිමි කාන්තාවට තරමක පිස්සුවක් තිබීම බිලීගේ සිතට කරදරයක් වුණේ නැහැ. ඇයගෙන් කිසිම හානියක් නැති බව වගේම ඇය ඉතා කරුණාවන්ත කෙනෙක් බව ඔහුට පැහැදිලි වුණා. සමහරවිට ඇයගේ පුතෙක් යුද්ධයේදී අහිමිවීමක් වැනි දෙයක් සිදුවෙලා ඈ ඒ දුකින් කවදාවත් මිදුණේ නැහැ වෙන්න පුළුවන්.

ඉන් විනාඩි කිහිපයකට පසුව, තම බඩු බාහිරාදිය අස්පස් කර දෑත සෝදාගැනීමෙන් අනතුරුව ඔහු පහළ මාලයට ගොස් විසිත්ත කාමරයට ඇතුල් වුණා. ගෙහිමි කාන්තාව එහි නොසිටියත් උදුනේ ගින්න බැබළෙමින් දැවෙමින් තිබුණා. පුංචි ඩෑශන්ඩ් බල්ලා තවමත් එය ඉදිරිපස නිදමින් සිටියා. ඒ කාමරයේ බොහොම උණුසුම් සුවපහසු බවක් දැනුණා. මම වාසනාවන්තයි, ඔහු දෑත පිරිමදිමින් සිතුවා. මෙතැන නියමයි!

අමුත්තන්ගේ තොරතුරු ලිවිය යුතු පොත පියානෝව උඩ විවරව තිබුණා. ඔහු තම පෑන ගෙන එහි තම නමත් ලිපිනයත් ලියුවා. තමන්ගේ නමට ඉහළින් තිබුණේ තව නම් දෙකක් පමණයි. සාමාන්‍යයෙන් මෙවැනි අමුත්තන්ගේ පොතක විස්තර ලියද්දී සිදුවෙන විදිහට ඔහු ඒ නම් දෙක කියෙව්වා. එක නමක් කාඩිෆ් හි ක්‍රිස්ටෝෆර් මලෝලන්ඩ්. අනෙකා බ්‍රිස්ටල් හි ග්‍රෙගරි. ඩබ්ලිව්. ටෙම්පල්. මේක හරි පුදුමයක් ඔහුට හදිසියේ හිතුණා. ක්‍රිස්ටෝෆර් මලෝලන්ඩ්. ඒ නම හරි හුරුපුරුදුයි. ඒ වගේ අමුතු නමක් ඔහු කලින් අසා තිබුණේ කොහේදී ද?

පාසැල් සගයෙක් ද? නෑ. ඔහුගේ සොයුරියගේ පෙම්වතුන් රාශියෙන් කෙනෙක් ද? තාත්තාගේ මිතුරෙක් ද? නෑ නෑ එයින් කිසිකෙනෙක් නෙමෙයි. ඔහු නැවතත් පොත දෙස බැලුවා. ක්‍රිස්ටෝෆර් මලෝලන්ඩ්, 231, කැතීඩ්‍රල් පාර, කාඩිෆ්. ග්‍රෙගරි. ඩබ්ලිව්. ටෙම්පල්, 27 සයිකැමෝර් මාවත, බ්‍රිස්ටල්. කල්පනා කරද්දී දෙවෙනි නමත් යම් හුරුබවක් දැනෙන වග ඔහුට සිතුණා.

"ග්‍රෙගරි ටෙම්පල්?" ඔහු මතකය අවුස්සමින් හඬ නඟා කීවා. "ක්‍රිස්ටෝෆර් මලෝලන්ඩ්?"

"බොහොම අපූරු කොල්ලෝ දෙන්නෙක්" ඔහුගේ පසුපසින් පිළිතුරක් ඇසුණා. ඔහු හැරී බලද්දී ගෙහිමි කාන්තාව කාමරයට පාවී ආවේ දෑතේ විශාල රිදී බන්දේසියක් සහිතවයි. ඈ එය සිරුරෙන් ඈත් කර ඔසවාගෙන සිටියේ කලබල අශ්වයෙකුගේ රැහැන් පට අල්ලාගෙන සිටින ආකාරයට.

"ඒ නම් මට හරි හුරුපුරුදුයි."

"ඇත්තටම?"

"මට හොඳටම විශ්වාසයි මම ඒ නම් කොහේදී හරි අහලා තියෙනවා කියලා. ඒක හරි පුදුමයක් නේද? සමහරවිට පත්තරවල තිබුණාද දන්නේ නැහැ. ඒ ගොල්ලෝ ප්‍රසිද්ධ අයද? නැහැ නේද? මම කියන්නේ ප්‍රසිද්ධ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ හරි ෆුට්බෝල් ක්‍රීඩකයෝ හරි නෙමෙයි නේ?"

"ප්‍රසිද්ධ?" ඈ තේ බන්දේසිය සෝපාව ඉදිරිපස තිබුණු මිටි කනප්පුව මත තබමින් කීවා. "අපෝ නැහැ, මම හිතන්නේ නැහැ ඒ අය ප්‍රසිද්ධ අය කියලා. ඒත් මට ඔබට සහතික වෙන්න පුළුවන් ඒ දෙන්නාම පුදුම විදිහට කඩවසම් බව. ඒ අය ඔබ වගේම උස, තරුණ, කඩවසම් අය."

බිලී නැවත වතාවක් පොත දෙස බැලුවා.

"මේ බලන්න" ඔහු එහි සඳහන් දින පෙන්වමින් කීවා. "මේ අන්තිම සටහන අවුරුදු දෙකකටත් වඩා පරණයි."

"ඇත්තද?"

"ඔව්, ඇත්තටම. ඒ වගේම ක්‍රිස්ටෝෆර් මලෝලන්ඩ් ඊටත් අවුරුද්දකට කලින්- ඒ කියන්නේ ඒ සටහන අවුරුදු තුනකට වඩා පරණයි."

"දෙවියනේ," ඈ හිස සොලවමින්, කෝමල ලෙසින් සුසුමක් හෙළමින් කීවා. 

"මට දැනුනේවත් නැහැ. කාලය අපව පසුකරගෙන වේගයෙන් ගතවෙනවා නේද විල්කින්ස් මහත්මයා?"

"මගේ නම වීවර්." බිලී කීවා. "වී-ව-ර්"

"ආ ඔව්නේ!" ඈ සෝපාවේ වාඩිවෙන ගමන් කීවා. "මටත් පිස්සු! සමාවෙන්න මට. එක කනකින් ඇහෙන දේ අනෙත් කණෙන් පිටවෙනවනේ වීවර් මහත්තයා"

"දන්නාවද වැඩක්?" බිලී කීවා. "මේ හැම දෙයක්ම ගැන වඩාත්ම පුදුමම කාරණාව මොකක්ද දන්නවාද?"

"නැහැනේ, මම දන්නේ නැහැ"

"මේකයි, මලෝලන්ඩ්, ටෙම්පල් කියන මේ නම් දෙකම මට මතක තියෙන්නේ වෙන වෙනම නෙමෙයි. මොකක් නමුත් අරුම පුදුම හේතුවකට ඒ නම් දෙක එකකට එකක් සම්බන්ධයි වගේ මට හිතෙනවා. ඒ දෙන්නාම එකම දෙයක් නිසා ප්‍රසිද්ධ වුණු බවක්. මම කියන දේ තේරෙනවාද? හරියට නිකම් ඩෙම්සිගෙයි ට්යුනේගෙයි නම් දෙක වගේ... චර්චිල්ගෙයි රූසවෙල්ට්ගෙයි නම් දෙක වගේ."

"හරි විනෝදජනකයිනේ" ඈ කීවා. "ඒත් දැන් මෙතැනට එන්නකෝ. ඇවිත් සොපාවේ මගේ ළඟින් වාඩිවෙන්න. ඔබ නිදාගන්නට යන්න කලින් මම හොඳ තේ කොප්පයකුත් ඉඟුරු විස්කෝතුවකුත් දෙන්නම්."

"ඇයි කරදර වුණේ?" බිලී ඇහුවා. "ඔබෙන් මම එහෙම දෙයක් බලාපොරොත්තු වුණේ නැහැ. "

ඔහු පියානෝව අසල සිටගෙන ඇය කෝප්ප පීරිසි එහා මෙහා කරන ආකාරය බලාගෙන සිටියා. ඉක්මනින් එහා මෙහා යන ඇගේ පුංචි සුදුමැලි දෑතේ රත් පැහැති නිය තිබුණු බව ඔහු දුටුවා.

"මට සෑහෙන්න විශ්වාසයක් තියෙනවා මම ඒ අය ගැන දැක්කේ පත්තරයක බව" බිලී කීවා. "මට තව තත්පරයකින් මතක් වේවි. මට සහතිකයි ඒ බවට"

කෙනෙකුගේ මතකයේ කෙළවරක අපැහැදිලිව ලතවෙන මෙවැනි දෙයක් තරම් වෙනත් හිරිහැරයක් නැති තරම්. ඔහු එය අත හරින්නට කොහෙත්ම සූදානම් වුණේ නැහැ.

"විනාඩියක් ඉන්න" ඔහු කීවා. "විනාඩියක් ඉන්න. මලෝලන්ඩ්... ක්‍රිස්ටෝෆර් මලෝලන්ඩ්.. මේ අර ඊටන් වල පාසැල් ශිෂ්‍යයා නේද? බටහිර පළාතේ පා ගමනින් සංචාරයක යද්දී හදිසියේම..."

"තේ එකට කිරි දාන්නද?" ඈ ඇහුවා. "සීනි?"

"ඔව්.. ඔව්.. දාන්න... සංචාරයක යද්දී හදිසියේම.."

"ඊටන් වල පාසැල් ශිෂ්‍යයා?" ඈ ඇහුවා. "නෑ නෑ , කොහොමවත්ම එයා වෙන්න බැහැ. මලෝලන්ඩ් මහත්මයා මා ළඟට එද්දී එයා පාසැල් ශිෂ්‍යයෙක් නෙමෙයි කියලා මට සහතිකයි. එයා ඒ වෙද්දී කේම්බ්‍රිජ් විශ්ව විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙක්. ඉතින් එන්න, ඇවිත් මෙතන මා ළඟින් වාඩිවෙලා මේ උදුනේ ගින්දරෙන් උණුසුම් වෙන්නකෝ. ඔබේ තේ කෝප්පය ලෑස්තියි."

ඇය සෝපාවේ ඇගේ අසල හිස් ඉඩ පෙන්වා ඔහුට සන් කර බිලී එතැනට එන තුරු සිනාමුසු මුහුණින් ඔහු දෙස බලා සිටියා. ඔහු සෙමෙන් කාමරය හරහා පිය මැන ඇවිත් සෝපාවේ කෙළවරින් වාඩිවුණා. ඇය ඔහුගේ තේ කෝප්පය ඔහු ඉදිරියේ කනප්පුව මත තැබුවා.

"ඉතින්.." ඈ කීවා. "හොඳට සැප පහසුයි නේද?"

බිලී තේ කෝප්පය තොල ගාන්නට වුණා. ඇයත් එලෙසින්ම කළා. තත්පර තිහක් පමණ වෙලාවක් දෙන්නාම නිශ්ශබ්දව සිටියා. එහෙත් ඇය ඔහු දෙස බලා සිටින බව බිලී දැන සිටියා. ඇගේ සිරුර ඔහු දෙසට අඩක් හැරවී තිබුණා. ඈ තේ කෝප්පයට ඉහළින් ඔහු දෙස නෙත් යොමා සිටින බව ඔහුට දැනුණා. වරින්වර ඇය වෙතින් හමන කිසියම් සුවඳක් ඔහුට දැනුණා. එය අප්‍රසන්න සුවඳක් නොවුණු අතර ඔහුට ඉන් සිහි ගැන්වුණේ කවරක්දැයි ඔහුට හරියටම සිතාගන්නට බැරිවුණා. ඒ වෝල්නට් අච්චාරු සුවඳද? අලුතින් පදම් කළ හම්ද? රෝහලක පටු ආලින්ද වල දැනෙන සුවඳ ද?

"මලෝලන්ඩ් මහත්මයා නම් තේ බොන්න රුසියෙක්." ඇය හෙමින් සීරුවේ කීවා. "ආදරණීය මලෝලන්ඩ් මහත්මයා තරම් තේ බොන කෙනෙක් මම මුළු ජීවිතයටම දැකලා නැහැ."

"ඔහු යන්නට ඇත්තේ ළඟදී නේද?" බිලී විමසුවා. ඔහු ඒ වෙද්දීත් අමුත්තන්ගේ විස්තර පොතේ දුටු නම් දෙක පිළිබඳව සිත වෙහෙසවමින් සිටියේ. දැන් නම් ඒ නම් පුවත්පත් සිරස්තලයක දුටු බවට ඔහුට සෑහෙන විශ්වාසයක් තිබුණා.

"යන්න?" ඇය විශ්මයෙන් දෙබැම උස් කරමින් ඇසුවා. "ඇයි කොල්ලෝ, ඔහු කවදාවත් යන්නට ගියේ නැහැ. ඔහු තාම ඉන්නවා. ටෙම්පල් මහත්මයාත් තාම ඉන්නවා. ඒ දෙන්නාම තුන්වෙනි තට්ටුවේ එකට ඉන්නේ."

බිලී ප්‍රවේශමෙන් ඔහුගේ තේ කෝප්පය කනප්පුව මත තබා ගෙහිමි කාන්තාව දෙස දෑස් විදා බැලුවා. ඇය මඳහසක් පා, ඔහුව අස්වසන්නට මෙන් ඇගේ සුදුමැලි අතකින් ඔහුගේ දණහිසක් පිරිමැද්දා.

"කියන්න ඔබේ වයස කීයක් විතරද?" ඇය ඇසුවා.

"දාහතයි"

"දාහතයි!" ඇය විස්මයෙන් කෑගැසුවා. "නියමම වයස. මලෝලන්ඩ් මහත්මයාටත් දාහතයි. ඒත් එයා නම් ඔබට වඩා ටිකක් මිටියි මට මතක හැටියට, ඔබේ තරම් දත් සුදු පාටට තිබුණේත් නැහැ. වීවර් මහත්මයා ඔබ දන්නවාද ඔබට බොහොම ලස්සන සුදු පාට දත් තිබෙන බව?"

"ඒවා ඔය පෙනෙන තරම් ලස්සන නැහැ" බිලී කීවා. "කටේ පිටිපස්ස හරියේ දත් ඔක්කොම පුරවලා තියෙන්නේ"

"ටෙම්පල් මහත්මයා නම් ඔයිට වඩා ටිකක් වැඩිමල්" ඈ ඔහු කී දේ නෑසුණු ගණනට කීවා. "එයාට නම් විසි අටක්. ඒත් ඒ බව එයා මට නොකීවා නම් මම කවදාවත් විශ්වාස කරන්නේ නැහැ. එයාගේ මුළු ඇඟේම එක කැළලක් වත් තිබුණේ නැහැ."

"මොකක්?" බිලී ඇසුවා.

"ඔහුගේ සම ළදරුවෙක්ගේ වගේ"

ඉනික්බිති මඳ නිහැඬියාවක් ඇතිවුණා. බිලී තම තේ කෝප්පය ගෙන තේ උගුරක් බී නැවත එය සෙමෙන් පීරිසිය මත තැබුවා. ඇය වෙන යමක් කියන තෙක් ඔහු බලා සිටියත් ඇය නිහඬ බවක ගැලී සිටියා. ඔහු යටි තොල විකමින් කාමරයේ ඈත කෙලවර වෙත දෑස් යොමුකරගෙන සිටියා.

"අර ගිරවා," ඔහු අවසානයේදී කීවා. "දන්නවද වැඩක්? මම පාරේ ඉඳන් ජනේලයෙන් එබිලා බලද්දී මම හොඳටම රැවටුණා. මම හිතුවෙම ඌට පණ තියෙනවා කියලා."

"අවාසනාවකට ඌට දැන් නම් පණ නැහැ."

"හරිම දක්ෂ විදිහට ඒ වැඩේ කරලා තියෙනවා," ඔහු කීවා. "ඌට පණ නැහැ කියලා හිතන්නවත් බැහැ. කවුද මේක කළේ?"

"මම"

"ඔබ?"

"ඔව් මම තමයි," ඈ කීවා. "ඒ වගේම ඔබට මගේ පුංචි බැසිල් ව මුණගැහුණාද?" ඇය ගිනි උදුන ළඟ සුවපහසු ලෙස වකුටුව නිදන ඩෑශන්ඩ් බල්ලා පෙන්වමින් ඇසුවා. බිලී ඒ දෙස බැලුවා. ඒ එක්කම ඒ සතාත් මේ තරම් වෙලාවක් ගිරවා මෙන්ම නිහඬව නිසොල්මන්ව උන් බව ඔහුට හදිසියේම මතක් වුණා. ඔහු අතක් දිගු කර බල්ලාගේ පිට යන්තම් ස්පර්ශ කළා. ඒ හම තදට, සීතලට ඔහුගේ අතට දැනුණා. එහි ලොම් පසෙකට කර බලද්දී මනා ලෙස සුරකින ලද අළු පැහැති සම පෙනෙන්නට තිබුණා.

"දෙවියන්ට ඔප්පු වෙච්චාවේ" ඔහු කීවා. "මේක හරිම අරුම පුදුම දෙයක්නේ" ඔහු බල්ලාගෙන් ඉවතට හැරී ඔහු අසල අසුන්ගෙන උන් කාන්තාව දෙස මහත් ගෞරවයෙන් බැලුවා. "මේවා කරන්න හරි අමාරු ඇති නේද?"

"පොඩ්ඩක්වත් අමාරු නැහැ." ඈ කීවා. "මගේ සුරතලුන් අන්තරා වුණාම මමම ඔවුන්ට පුළුන් පුරවා සකස් කරනවා. තව තේ කෝප්පයක් බොමුද?"

"එපා, බොහොම ස්තූතියි" බිලී කීවා. ඒ තේවල යන්තමට තිත්ත ආමන්ඩ් රසක් තිබුණු නිසා ඔහුට ඒ ගැන වැඩි කැමැත්තක් දැනුණේ නැහැ.

"ඔබ පොත අත්සන් කළා නේද?"

"ආ ඔව් ඔව්"

"ඒක හොඳයි. මොකද පස්සේ මට ඔබේ නම අමතක වුණොත් මට මෙතැනට ඇවිත් පොත බලලා මතක් කරගන්න පුළුවන්. අදටත් මම ඒක නිතරම කරනවා මලෝලන්ඩ් මහත්මයාගේ නමත් අනෙත් කෙනා...මේ.."

"ටෙම්පල්," බිලී කීවා. "ග්‍රෙගරි ටෙම්පල්. මම මෙහෙම ඇහුවාට තරහා වෙන්න එපා, ඒත් පහුගිය අවුරුදු දෙක තුන ඇතුළත මෙහෙට වෙන කවුරුවත් අමුත්තෝ ආවේ නැද්ද?"

ඇය තේ කෝප්පය ඉහළට ඔසවාගෙන, හිස මඳක් ඇළ කර, ඇස් කොනින් බලා ඔහුට තවත් මෘදු සිනාවක් පෑවා.

"නැහැනේ," ඈ කීවා. "ඔබ විතරයි"

https://www.facebook.com/share/p/1FqkmXJuqs/

[Nissanka Rajapaksa]

7

කබාය

Translation of the short story ‘The Overcoat’ by Ruskin Bond

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක

 (සිසිල සඟරාව - පෙබරවාරි 2025 කලාපය)

ඒ කඳුකර වතුයායේ සීතල දේශගුණයක් පැවතුණත් හාත්පස මීදුම් රහිතව තිබුණු බැවින් ඈතින් හිමාල කඳු පන්තිය පැහැදිලි ව දිස් විය. ඒ දිනවල වතුයාය ට පිවිසෙන මාර්ගවල තැන තැන හිම වැටී තිබුණි. මා වඩාත් ප්‍රිය කළේ නිවසේ ඇඳට වී උණුසුම් ව, පොතක් කියවමින් සිටීමට වුවත් පෙරදිනක අසල්වැසි කපාඩියා යුවළගේ සාදයකට කළ ඇරයුම මා පිළිගෙන තිබුණු බැවින් එහි නොගොසින් සිටීම නොතරම් බව මට සිතුණි. එබැවින් අන්තිමේදී මම ඝන කමිස දෙකක්, පැරණි ෆුට්බෝල් මෆ්ලරයක් සහ කබායක් පැළඳගෙන සඳ එළියෙන් ආලෝකවත් වූ පාර ඔස්සේ පිටත් වූයෙමි. 

කපාඩියා නිවස තිබුණේ මගේ නිවසේ සිට හැතැප්මක් තරම් දුරිනි. මේ දුරින් අඩක් පමණ මා ගෙවූ පසු මාවත මැද තරුණියක් සිටගෙන සිටින අයුරු දුර සිටම මම දුටුවෙමි. 

බැලූ බැල්මට ඇයට වයස දාසයක්, දාහතක් පමණ විය. ඉනට තරම් දිග කොණ්ඩයකින් යුතු වූ ඈ හැඳ පැළඳ සිටියේ පැරණි තාලයට ය. රෝස සහ දම් පැහැයෙන් යුක්ත වූ ඇගේ දිගු ගවුමේ තැන තැන දිලිසෙන සීක්වින්ස් අල්ලා තිබුණු අතර එය දුටු විට මට සිහි වූයේ මගේ අත්තම්මාගේ පින්තූර ඇල්බම් වල පින්තූරයි. ඈට කිට්ටු වෙද්දී ඇයට සුන්දර දෑසක් සහ මනස්කාන්ත සිනාවක් තිබුණු බව මට පෙනුණි. 

“සුබ සන්ධ්‍යාවක්! අද බොහොම සීතල දවසක් නේද?” මම ඇගෙන් ඇසුවෙමි. 

“ඔයා සාදයටද යන්නේ?” ඈ මගෙන් විමසුවාය. 

“හරියට හරි, ඔයාගේ ලස්සන ගවුම දැක්කාම කියන්න පුළුවන් ඔයා යන්නෙත් එහෙ කියලා. එහෙනම් අපි දෙන්නාම යමු, දැන් ළඟයි.”

ඈ මා අසලින් ගමන් කරන්නට වූවාය. නොබෝ වේලාවකින් දේවදාර තුරු අතරින් කපාඩියා නිවසේ විදුලි ආලෝකය පෙනෙන්නට විය. තමන්ගේ නම ජූලි බව තරුණිය කීවාය. ඒ වෙද්දී මා ඒ වතුයාය ට පැමිණ ගත වී තිබුණේ මාස කීපයක් බැවින් මා ඉන් පෙර ඈ ව දැක තිබුණේ නැත. 

සාදයේ සෑහෙන පිරිසක් සිටි නමුත් ඒ කිසිවකු ජූලි හඳුනන බවක් නොපෙනුණි. ඈ මගේ මිතුරියක් බව හැම කෙනෙකුම අනුමාන කළ අතර මා ද ඒ අදහස බැහැර කළේ නැත. ඈ තනිකමින් පීඩා විඳි බවත් මිතුරු ඇසුරක් සොයමින් සිටි බවත් පැහැදිලි ව පෙනුණි. ඒ සාදයේදී ඈ බොහෝ ප්‍රීතියෙන් කාලය ගත කළාය. ඈ කෑම බීම ගැන වැඩි අවධානයක් යොමු නොකළත් එහි හැම කෙනෙකු අසලටම ගොස් සිනාසෙමින්, කතාකරමින්, ඔවුන්ට ඇහුම්කන් දෙමින් කාලය ගත කළාය. ඉනික්බිති සංගීතය වාදනය වීමත් සමඟම ඈ තනිවමත්, වෙනත් අය සමඟත් නටමින් බෙහෙවින් විනෝද වූවාය. බැලූ බැල්මට පෙනුණේ ඈ සංගීතයෙන් මත්ව සිටි බවකි. 

මා සාදයෙන් නික්මෙන්නට සූදානම් වෙද්දී මැදියම් රැයට ආසන්න වී තිබිණි. ඒ වෙද්දී මා සෑහෙන තරමට මධුවිත තොලගා තිබුණු අතර මට වුවමනා වූයේ නින්දට වැටෙන්නයි. මා නිවෙස් හිමියන්ගෙන් සමු ගෙන හැමට සුබ නත්තලක් පතද්දී ජූලි මා අසලට විත් ඇය ද නිවෙස බලා යන්නට සූදානම් බව පැවසුවා ය. 

“ඔයාගේ ගෙවල් කොහෙද ජූලි?”

අප සාදයෙන් පිටවූ පසු මම ඇගෙන් විමසුවෙමි. 

“මම ඉන්නේ වුල්ෆ්ස්බර්න් වල” ඈ කීවාය. “කන්ද උඩ.”

“මේ හුළඟ හරි සීතලයි. ඔයාගේ ගවුම ලස්සන වුණාට ඒකෙන් වැඩි උණුසුමක් ලැබෙන්නේ නැහැ වගෙයි නේද? මෙන්න, මගේ කබාය ඇඳගන්න. පේනවනේ, කබාය නැති වුණත් මම නම් සීතලෙන් ආරක්ෂිතයි.”

මා මගේ කබාය ගලවා අගේ උරහිස් මත රඳවද්දී ඈ විරෝධයක් පෑවේ නැත. ඉනික්බිති අපි නිවෙස් බලා ගමන් ඇරඹුවෙමු. 

අප මුලින් මුණගැසුණු ඉසව්වේදීම ඈ නැවතත් නතර වූවාය. 

“මෙතැනින් කෙටි පාරක් තියෙනවා. මම මේ කන්ද දිගේ දුවලා යන්නම්.” ඈ කීවාය. 

“ඔයාට ඒ පාර පුරුදු ද? පටු පාරක් වගේනේ පේන්නේ.”

“අයියෝ මම මේ පාරේ හැම ගහක් ගලක්ම හොඳට දන්නවා, මම නිතර ඒ පාරේ යනවා එනවා. අනික අද හොඳට හඳ එළිය තියෙන දවසක්නේ.”

“එහෙනම් කබාය ඇඳගෙන ම යන්න. මම හෙට ඇවිත් ඒක ආපිට ගන්නම්.” මම කීවෙමි. 

ඈ මොහොතක් නිසොල්මන් ව හිඳ ඉනික්බිති සිනාසී, හිස වනා, මා කී දේ අනුමත කර, ඒ කෙටි මඟ ඔස්සේ නොපෙනී ගිය අතර මම තනිවම නිවස බලා ගියෙමි. 

ඊට පසු දින මම වුල්ෆ්ස්බර්න් වෙත ඇවිද ගියෙමි. කුඩා දිය කඳුරකින් එතෙර වී, විවර ව තිබුණු යකඩ ගේට්ටුවකින් ඇතුළු වූ විට මා එහි දුටුවේ ගරා වැටුණු නිවසකි. ඊට වහලයක් නොතිබුණු අතර, ගල් ගොඩක්, කඩා වැටුණු පෝරණුවක් සහ පෙරදී බරාඳයක් තිබුණු බවට ලකුණු පෙන්වූ කණු කිහිපයක් දක්නට විය. 

ජූලි මට විහිළුවක් කළා ද? නොඑසේ නම් මා පැමිණ තිබුණේ වැරදි නිවසටද?

කඳු ගැටය වටා ඇවිද ගිය මම ඒ අසල ටේලර් යුවල පදිංචි පැරණි නිවස වෙත එළඹී, ජූලි නම් තරුණියක් ගැන විස්තර දන්නේදැයි වයස්ගත ටේලර් මහත්මියගෙන් විමසුවෙමි. 

“නෑ මම හිතන්නේ මම එහෙම කෙනෙක් දන්නේ නැහැ,” ඈ කීවාය. “කොහෙද එයා පදිංචි?”

“වුල්ෆ්ස්බර්න් වල කියලා තමයි කිව්වේ නම්, ඒත් ඒ ගෙදර ගරා වැටිලානේ.”

“පහුගිය අවුරුදු හතලිහට කවුරුවත් වුල්ෆ්ස්බර්න් වල ජීවත් වෙලා නැහැ. මේ පළාතේ මුලින්ම පදිංචි වුණ මැකිනන් ලා තමයි එහෙ හිටියේ. ඒත් එයාලගේ දුව මැරුණා ට පස්සේ..” ටේලර් මහත්මිය හදිසියේම කතාව නවතා මා වෙත අමුතු බැල්මක් එල්ල කළා ය. “මම හිතන්නේ ඒ දැරිවි නම ජූලි, කොහොමහරි ඒ ළමයා මළා ට පස්සේ එයාලා ඒ ගේ විකුණලා කොහේ හරි ගියා. ඊටපස්සේ කවුරුවත් ඒකෙ ජීවත් වුණේ නැහැ, ගේ ටික ටික ගරා වැටුණා. ඔයා හොයන ජූලි එයා වෙන්න බැහැ. ඒ දැරිවි මැරුණේ ක්ෂය රෝගේ හැදිලා. ඒ කාලේ ඒ ලෙඩේ හොඳ කරන්න ක්‍රමයක් තිබුණේ නැහැ. එයාගේ සොහොන තියෙන්න ඔය පාරේ කෙලවර තියෙන සොහොන් පිට්ටනියේ.”

මා ටේලර් මහත්මියට ස්තූති කර සොහොන් පිටිය වෙත ඇවිද යන්නට විය. ඒ වෙද්දී මට මේ ගැන තවදුරටත් තොරතුරු දැනගන්නට වුවමනාවක් නොමැති වුවත් නොදැනුවත්වම මෙන් මා ඒ වෙත ඇදී යමින් තිබිණි.

ඒ කුඩා සොහොන් පිටිය තිබුණේ දේවදාර තුරු පෙළ පාමුලයි. එතැනට තනි නිල් අහස් පසුබිමේ හිමාල කඳු පෙළේ සදාකාලික හිම පතනය මනාව පෙනුණි. අධිරාජ්‍ය ගොඩ නඟන්නට වෙහෙසී මේ වෙද්දී ලෝකයට අමතක වූ සොල්දාදුවන්, වෙළෙන්දන්, ගවේෂකයන් සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වල අයගේ සිරුරු වල නටබුන් මේ බිමේ වැළලී තිබිණි. ජූලි ගේ සොහොන සොයා ගන්නට මට වැඩි වෙලාවක් ගත වූයේ නැත. වැඩි මෝස්‌තර නොමැති සරල සොහොන් කොතක ඇගේ නම පැහැදිලි ව සඳහන් ව තිබිණි.

ජූලි මැකිනන්

1923-39

“මොහොතක් ඈ අප ළඟ සිටියාය

දැන් සදාකාලික සැතපුමට

ඈ දෙවියන් වහන්සේ ළඟ යි”

මෝසම් වැසි ගණනාවක් මේ සොහොන් පිටිය පිස හමා ගොස් එහි සොහොන් කොත් වල අකුරු මකා දමා තිබුණද, ඒ කිසිවකින් මේ කුඩා සොහොන් කොත පීඩාවට පත් වූ බවක් නොපෙනුණි. 

මා ආපසු යාමට හැරෙද්දී සොහොන් කොත පසුපස මා මීට පෙර දැක පුරුදු යමක් මගේ නෙත ගැටුණු බැවින් මම එතැනට පා නැඟුවෙමි.

පිළිවෙලට නවන ලද මගේ කබාය එහි විය. 

https://www.facebook.com/share/p/1CoqqGvbhK/

[Nissanka Rajapaksa]

8

අන්ධ බල්ලා

Translation of the Short Story ‘The Blind Dog’ by R. K Narayan

පරිවර්තනය- හෙල්මලී ගුණතිලක 

ඒ බල්ලාගේ කිසිම වැදගත් පෙනුමක් වත්, උසස් පෙළපතක ලකුණක්වත් තිබුණේ නැත. ඌ සුදු පාටින් සහ දූවිලි පාටින් යුතු වූ, නිතර තැන තැන දකින්නට ලැබුණු සාමන්‍යය බල්ලෙක් විය. උගේ වල්ගය පුංචි කාලයේදීම කවුරුන් හෝ කපා දමා තිබුණු අතර, ඌ මහා පාරේම ඉපදී, සති පොළේ කුණු ආදියෙන් යැපී දැඩි වූ සතෙක් විය. ඒ බල්ලා හට අඳුරු දෑසක්, අමුතු ගමන් විලාසයක් මෙන්ම අනවශ්‍ය කලහකාරී හැසිරීමක් තිබුණි. වයස දෑවුරුද්දක් ගතවන්නටත් පෙරාතුව උගේ ඇඟ පුරා සටන් රාශියකින් ලැබුණු කැළැල් දිස් විය. උණුසුම් මධ්‍යාහ්නයේදී විවේකයක් වුවමනා වූ වෙලාවලට සති පොළේ නැගෙනහිර ගේට්ටුව අසල බෝක්කුව තුළ ගුලි වී නිදන්නට ඌ පුරුදුව සිටියේය. සන්ධ්‍යාව එළඹෙද්දී මේ බල්ලා අහල පහල පාරවල්වල සැරි සරමින්, සුළු රණ්ඩු හබ ආදියෙහි පැටලෙමින්, කෑමට දෙයක් අහුලමින් තම දෛනික චාරිකාවේ යෙදී, නැවතත් රාත්‍රිය වෙද්දී ප්‍රධාන ගේට්ටුව අසලට ඒමට පුරුදුව සිටියේය.

මෙලෙසින් තුන් වසරක් ගත වූ තැන එක්තරා දවසක මේ බල්ලාගේ ජීවිතයේ වෙනසක් සිදු විය. දිනක් දෑසම නොපෙනෙන හිඟන්නෙක් සති පොළේ ප්‍රධාන ගේට්ටුව අසල පෙනී සිටියේය. වයසක කාන්තාවක් උදේම ඔහුව කැඳවාගෙන විත් මෙහි හිඳුවා යන්නට ගියාය. දවාලට ඇය ඔහුට කෑම ගෙනැවිත් දී ඔහුගේ කාසි එකතුකරගෙන ගිය අතර රාත්‍රිය එළඹෙද්දී නැවතත් පැමිණ ඔහුව කැඳවාගෙන ගියාය. 

මේ අසලින් නිදාගෙන උන් බල්ලාටත් කෑම සුවඳ දැනෙන්නට විය. ඌ බෝක්කුව යට තමන්ගේ නිවහනෙන් නික්මී, හිඟන්නා වෙතට කිට්ටු වී, ඔහුගේ දුප්පත් කෑම වේල දෙස වලිගය වනමින් බලා සිටියේය. හිඟන්නා තම දෑත දෙපසට වනමින් “ඔතැන කවුද?” කියා විමසද්දී බල්ලා ඔහු වෙත ගොස් ඔහුගේ අතක් ලෙවකෑවේය. අන්ධ මිනිසා බල්ලාගේ සිරුර දෙකනේ සිට වලිගය දක්වාම මෘදුව ස්පර්ශ කර, “උඹ හරි ලස්සන සතෙක් නේ, මාත් එක්ක වරෙන්” යැයි පැවසීය. ඉන්පසු ඔහු බල්ලාට කෑම අහුරක් වීසි කළ අතර බල්ලා විසින් බෙහෙවින් කෘතඥව ඒ කෑම කන ලදී. සමහරවිට ඒ, ඒ දෙදෙනා අතර මිතුදමක් ඇතිවන්නට නියමිතව තිබුණු සුබ මොහොත විය හැක.

ඉනික්බිති ඒ දෙදෙනා හැම උදෑසනකම එතැනදී මුණගැසුණහ. බල්ලා තමන්ගේ රස්තියාදු ගමන් අඩුකර අන්ධ මිනිහා අසල වාඩිවී සිටින්නත්, ඔහුට හිඟමන් ලැබෙන අයුරු බලාසිටින්නත් පුරුදු විය. ටික කලක් මෙසේ බලා සිටිද්දී එතැනින් යන එන්නන් හිඟන්නාට කාසියක් දිය යුතු බව බල්ලාට වැටහුණි. මේ නිසා කාසියක් නොදී එතැනින් යන එන අයගේ පසුපස එළවන්නත්, ඔවුන්ගේ ඇඳුම් වල කෙළවරකින් ඇදගෙන යළිත් ගේට්ටුව අසල සිටින හිඟන්නා වෙත කැඳවාගෙන එන්නත්, ඔවුන් හිඟන්නාගේ පාත්තරයට යමක් දමන තුරුම ඔවුන්ව අත්නොහැර සිටින්නත් ඌ පුරුදු විය. 

මේ අවට ගැවසුණු අය අතර ඉතාමත් දඟකාර හැසිරීමකින් යුතු වූ කොලුවෙක් විය. වයසක හිඟන්නාට විසුළු නම් කියමින් ඔච්චම් කිරීමටත්, ඔහුගේ හිඟමන් පාත්තරයේ ඇති කාසි සොරකම් කිරීමට තැත් කිරීමටත් ඔහු කැමැත්තක් දැක්වීය. මෙය සිදු වූ විට අන්ධ මිනිසා අසරණව, සැරයටිය වනමින් කෑ ගැසුවා පමණි. මේ කොලුවා හැම බ්‍රහස්පතින්දා දිනයකම සති පොළේ ගේට්ටුව අසලට පැමිණියේ පිපිඤ්ඤා හෝ කෙසෙල් පිරවූ කූඩයක් හිස මත තබාගෙනය. සෑම බ්‍රහස්පතින්දා හවස් වරුවක්ම අන්ධ මිනිසාගේ ජීවිතය අර්බුදකාරී විය. මේ ආරුක්කු දොරකඩ නිතිපතා රැස් වූවන් අතර රෝද සහිත වේදිකාවක් මත සිට වෛවර්ණ එහෙත් මඳක් සැක සහිත සුවඳ විලවුන් විකිණූ වෙළෙන්දෙක්, ගෝනියක් මත බාල කතන්දර පොත් අතුරාගෙන විකිණූ මිනිසෙක් සහ සංකීර්ණව තැනූ රාමුවක පාට පීත්ත පටි විකිණූ අයෙක් විය. බ්‍රහස්පතින්දාවන්හිදී කොලුවා නැගෙනහිර දෙසින් ඇති ගේට්ටුවෙන් මතු වෙද්දී මෙයින් එක් අයෙක් "ඒයි අන්ධයෝ අන්න උඹේ වසංගතේ එනවා--" යැයි කීය.

"දෙවියනේ අද බ්‍රහස්පතින්දාද?" එය අසා අන්ධයා අඳෝනා තබන්නට විය. ඔහු දෑත වනමින් "බල්ලෝ, බල්ලෝ, කෝ උඹ?" යැයි කෑ ගසා, බල්ලාව තමන් වෙතට ගෙන්වා ගැනීමට ශබ්දයක් කළේය. ඉනික්බිති ඔහු බල්ලාගේ හිස අතගා මුමුණන්නට විය. "අර නොසන්ඩාලයාට ඉඩ දෙන්න එපා--" කියද්දීම කොලුවා විරිත්තමින් ඔහු ඉදිරියේ පෙනී සිටියේය.

"ආ අන්ධයෝ! තාම ඇස් පේන්නේ නැහැ වගේ බොරු කරනවා නේද? උඹ ඇත්තටම අන්ධ නම් උඹට මේක පේන්නත් බැහැ--" කියමින් ඔහු හිඟමන් පාත්තරය වෙත තම අත දිගු කළේය. මෙය දැක බල්ලා ඔහු වෙත පැන තම දත් අතරට කොලුවාගේ මැණික්කටුව මැදි කරගත්තේය. කොලුවා අපහසුවෙන් තම අත බේරාගෙන පැන දුවන්නට වූ විට බල්ලා ඔහු පසුපසින් දුවමින් ඔහුව සති පොළෙන් පිටතටම එළවා දැමුවේය.

"කොහොමද ඒ වල් බල්ලාගේ ලෙන්ගතුකම මේ නාකි මිනිහාට!" විලවුන් වෙළෙන්දා විශ්මය පළ කළේය.

එක් සන්ධ්‍යාවක අන්ධ මිනිසා කැඳවාගෙන යාමට නියමිත වේලාවට වයසක ගැහැණිය පැමිණියේ නැත. සන්ධ්‍යාව රාත්‍රිය බවට හැරෙද්දී කැළඹුණු සිතින් යුතුව අන්ධ මිනිසා ගේට්ටුව අසල බලා සිටියේය. ඔහු එලෙස බලා සිටිද්දී අසල්වැසියෙක් පැමිණ 'සාමි, ඒ නාකි ගෑනි එනකම් ඉන්න එපා, එයා ආයෙත් එන්නේ නැහැ. අද දවාලේ එයා මැරුණා--" යැයි කීය.

අන්ධ මිනිසාහට තමන්ට තිබූ එකම නිවහනත්, මෙලොව ඔහුව බලාගත් එකම පුද්ගලයාත් අහිමිව තිබිණි. "මෙන්න මේ පටිය ගන්න--" පීත්ත පටි වෙළෙන්දා ඔහු විකුණමින් සිටි දේ අතරින් ගත් සුදු පැහැති රැහැනක් දිගු කළේය. "මම මේක ඔහේට නිකම් දෙන්නම්. මේක ඔය බල්ලාගේ බෙල්ලේ ගැටගහගෙන ඌට ඔහේට මඟ පෙන්නන්න ඉඩ අරින්න. ඌ ඔහේට ලෙන්ගතු හැඩයිනේ."

මෙයින් පසු බල්ලාගේ ජීවිතය වෙනම මඟක් ගත්තේය. ඌට වයසක ගැහැනියගේ රාජකාරිය පැවරුණු අතර උගේ නිදහස සම්පූර්ණයෙන් අහිමි විය. පීත්ත පටි වෙළෙන්දා ප්‍රදානය කළ රැහැනේ දිගට උගේ ලෝකය සීමා විය. උගේ පැරණි රස්තියාදු ගැසීම් සහ ඌ ආගිය තැන් සහමුලින්ම අමතක කරන්නට සිදු වූ අතර ඒ වෙනුවට සදාකාලිකව ඒ රැහැනේ කෙළවර රැඳී සිටින්නට ඌට සිදුවිය. මිතුරු හෝ සතුරු වෙනත් බල්ලන් දුටු විට ඔහු ඉබේම රැහැන අදිමින් ඒ වෙත පනින්නට සැරසුණත්, ඒ වෙනුවෙන් නොවැරදීම තම හාම්පුතාගෙන් පා පහරක් ලැබුවේය.

"තක්කඩියා, මාවත් වට්ටවන්නද හදන්නේ-- සිහියක් නැද්ද උඹට?"

ටික දිනකින් තම නෛසර්ගික හැඟීම් සහ ආවේග පාලනය කරගැනීමට බල්ලා ඉගෙන ගත්තේය. අනෙත් බල්ලන් තමන් වෙත පැමිණ ගෙරෙව්වත් ඌ උන්ව ගණන් ගත්තේ නැත. තම සගයන් හා කෙරුණු සන්නිවේදනයන් සහ තම ගමන් බිමන් ඌට අහිමි විය. මේ අහිමි වීමෙන් වාසි ලැබුවේ බල්ලාගේ නව හාම්පුතාය. ඔහු මෙතෙක් කාලයකට නොගිය තරම් දුර ඇවිදිමින් සිටියේය. බල්ලා විසින් මඟ පෙන්වනු ලදුව ඔහු මුළු දවස පුරාම ඇවිදිමින් ගත කළේය. වයසක ගැහැනියගේ අභාවයෙන් පසු එක් අතකින් සැරයටියත්, අනෙත් අතින් බල්ලා බැඳි රැහැනත් ගෙන ඔහු මෙතෙක් කල් විසූ සති පොළ අසල වූ අම්බලමේ පදිංචියෙන් ඉවත් විය. උදෑසනම තම දවස ඇරඹූ ඔහුට, එක තැනක සිටිනවා වෙනුවට තැන තැන ඇවිදීමෙන් තම ආදායම තෙගුණ කරගත හැකි බව වැටහිණි. ඔහු අම්බලම තිබුණු පාර ඔස්සේ ගමන් කර මිනිසුන්ගේ කටහඬවල් ඇසුණු විට නැවතී, අත පා, සිඟමන් යදින්නට විය. කඩපිල්, පාසල්, රෝහල්, අවන්හල් -- ඔහු මේ කිසිවක් අත්හැරියේ නැත. නතර වීමට වුවමනා වූ විට ඔහු රැහැන මඳක් ඇද්ද අතර යළිත් පිටත්වන්නට වුවමනා වූ විට කරත්තකරුවෙක් මෙන් සැර පරුෂව බල්ලාට කෑ ගැසීය. බල්ලා විසින් අන්ධ මිනිසාව වළවල්වල වැටීමෙන් සහ පඩි හෝ ගල් හා ගැටීමෙන් ප්‍රවේසම් කරමින් අඟලෙන් අඟල පඩිපෙළවල් හෝ ආරක්ෂාකාරී ස්ථාන වෙත ගෙන යන ලදී. මෙය දකින මිනිසුන් ඔහුට කාසි දෙමින් උපකාර කරන්නට වූ අතර කුඩා දරුවන් රොක් වී ඔහුට කෑම ලබා දෙනු පෙනුණි. සාමාන්‍යයෙන් බල්ලෙක් යනු නිරතුරුව ක්‍රියාශීලීව ගත කරමින් වරින්වර නිශ්චිත විවේකයන් ගන්නා සතෙකි. එහෙත් දැන් මේ බල්ලාට (අන්ධ මිනිසා ඌව හැඳින්වූයේ 'කොටියා' ලෙසයි) තම විවේකය සම්පූර්ණයෙන් අහිමි වී තිබිණි. ඌට විවේකයක් ලැබුණේ වයසක මිනිහා කොහේ හෝ හිඳගත් විට පමණය. රාත්‍රියට මිනිසා නින්දට ගියේ බල්ලා බැඳි රැහැන තම අතැඟිල්ලක පටලවාගෙනය. "උඹත් එක්ක මට අවදානමක් ගන්න බැහැ--" ඔහු කීය.

තව තවත් වැඩියෙන් ආදායම් උපයන්නට ආසාවක් මහලු හිඟන්නාව වෙලාගෙන තිබුණු නිසා විවේක ගැනීම, ආදායම් ලබන අවස්ථාවක් අපතේ හැරීමක් ලෙස ඔහුට හැඟුණි. මේ නිසා බල්ලාටත් නිරතුරුව ඇවිදීමට සිදුවූ අතර ඇතැම් විට ඌ ඊට විරෝධය පෑවේය. එහෙත් ඌ මඳක් හෝ වේගය බාල කළහොත් උගේ හාම්පුතා සැරයටියෙන් ඌට අනිනු පෙනුණි. මේ වෙලාවට බල්ලා කෙඳිරිගාන්නට හෝ ගොරවන්නට වූවොත් "කෙඳිරිය නවත්තාගනින් තක්කඩියා, මම උඹට කන්න දෙන්නේ නැද්ද? උඹට ඕන කම්මැලිකමට වැතිරිලා ඉන්න නේද?' අසමින් අන්ධ මිනිසා සාප කළේය. කෘර අන්ධ පාලකයාගෙන් මිදෙනු නොහැකිව බල්ලා ඉතා සෙමෙන් අඩි තබමින් නිරතුරුව සතිපොළ වටා ඇවිද්දේය. සති පොළේ සෙනඟ අඩු වී බොහෝ වෙලාවක් ගත වන තුරු වෙහෙසට පත් බල්ලාගේ අඳෝනාව රාත්‍රිය කීතු කරමින් ඈතට ඇසෙන්නට විය. මාස කිහිපයක් ගත වෙද්දී බල්ලා වෙත මුල් කාලයේදී තිබුණු පෙනුම අතුරුදන් වී, දිස්නය වියැකුණු ලොම් අස්සෙන් ඇටකටු පෑදුනු උගේ සිරුර මතු වී පෙනුණි. 

පීත්ත පටි වෙළෙන්දාත්, පොත් විකුනන්නාත්, සුවඳ විලවුන් වෙළෙන්දාත් ගනුදෙනු අඩු හවස් වරුවක මේ ගැන සාකච්ජාවක් පැවැත්වූහ. "පව් අර අසරණ බල්ලාව වහලෙක් වගේ තියාගෙන ඉන්නවා දකිද්දී මගේ පපුව පැලෙන්න එනවා. අපිට මුකුත් කරන්න බැරිද මේ ගැන?" පීත්ත පටි වෙළෙන්දා විමසීය. "ඔය තක්කඩියා දැන් පොලියට සල්ලි දෙනවලු- මට කීවේ පළතුරු වෙළෙන්දා--ඌ දැන් ඌට වුවමනාවටත් වඩා හම්බ කරනවා. ඌ දැන් සල්ලි වෙනුවෙන් යකෙක් වෙලා--" මේ වෙලාවේ විලවුන් වෙළෙන්දාගේ ඇස ගැටුණේ පීත්ත පටි රාමුවෙන් එල්ලෙන කතුරයි. "ඔන්න ඕක මෙහෙ දෙන්න," කී ඔහු කතුරත් ගෙන එතැනින් ඉවත් විය.

අන්ධ මිනිසා නැගෙනහිර පෙදෙසේ ගේට්ටුව පසු කරමින් සිටියේය. බල්ලා රැහැන අදිමින් පසුවිය. මඟ අසල මස් කටුවක් වැටී තිබුණු අතර බල්ලා එය අහුලා ගැනීමට තැත් කරමින් සිටියේය. රැහැන ඇදී තම අත රිදුණු නිසා අන්ධ මිනිසා බල්ලාට පා පහරක් එල්ල කළ බැවින් ඌ බෙරිහන් දෙන්නට විය. එසේ වූවත් මස් කටුව අත් හැර යන්නට හිත හදාගනු නොහැකිව බල්ලා නැවත වරක් ඒ වෙත ඇදෙන්නට උත්සාහ කළේය. අන්ධ මිනිසා නොසරුප් වදනින් බල්ලාට බැන වදින්නට විය. මේ මොහොතේ එතැනට එළඹුණු විලවුන් වෙළෙන්දා තම අත වූ කතුරෙන් රැහැන කපා දැම්මේය. රැහැනේ කොටසක් අතේ එල්ලෙමින් තිබියදී අන්ධ මිනිසා එකවරම නතර විය. "කොටියෝ, කොටියෝ උඹ කොහෙද?" ඔහු කෑ ගසන්නට විය.

"හිතක් පපුවක් නැති පාහරයා, උඹට ආයෙත් ඌව අල්ලන්න වෙන්නේ නැහැ! ඌ දැන් නිදහස්!" විලවුන් වෙළෙන්දා තමාටම මුමුණා ගනිමින් යන්නට ගියේය. බල්ලා මහත් වේගයෙන් පැන දිව්වේය. ඌ මඩ වළවල් වෙත හොම්බ ඔබමින්, අනෙත් බල්ලන් වෙත වුවමනාවෙන්ම ගැටෙමින්, චතුරශ්‍රයේ වතුර මල වටා නොනවත්වා දුවන්නට විය. උගේ දෑස සතුටින් දිලිසෙමින් තිබුණු අතර ඌ නොකඩවාම බුරමින් සිටියේය. මස් කඩය, තේ කඩය, බේකරිය වැනි උගේ පැරණි තිප්පලවල් වෙත ගිය බල්ලා ඒවායේ රස්තියාදු වන්නට විය.

අන්ධ මිනිසා මඟ සොයාගන්නට වෙහෙසේද්දී පීත්ත පටි වෙළෙන්දාත් ඔහුගේ සගයන් දෙදෙනාත් මේ දර්ශනය මහත් සේ රස විඳින්නට විය. අන්ධයා උන් තැනම සිටගෙන, සැරයටිය වනමින් සිටියේය. තමන් අවකාශයේ එල්ලෙමින් ඇති බවක් ඔහුට දැනෙන්නට විය.

"මගේ බල්ලා කෝ? මගේ බල්ලා කෝ? අනේ කවුරුහරි මට මගේ බල්ලාව හොයලා දෙන්නකෝ! ඌ ආයෙත් අහුවුණොත් මම මරනවා ඕකාව!" ඔහු වටපිට අතපත ගාමින්, අසීරුවෙන් පාර මාරුවන්නට උත්සාහ කළ අතර කිහිප තැනකදී වාහන දුසිමකට පමණ යට වන්නට ගියේය.

"හොඳ වැඩේ ඕකා යට වුණොත්, හිතක් පපුවක් නැති තිරිසනා--" ඒ දෙස බලා උන් තිදෙනා කීහ. කෙසේ හෝ, කාගේ හෝ උදව්වෙන් වයසක මිනිසා නැවතත් අම්බලම වෙත පැමිණි අතර ඔහු තම ගෝනි පඩංගුව වෙත ඇද වැටුණේ ඒ ගමනේ පීඩාවෙන් අඩක් ක්ලාන්තව ය. 

මින්පසු දින දහයක්, පහළවක්, විස්සක් යන තුරු ඔහුවත්, බල්ලාවත් දක්නට සිටියේ නැත.

"බල්ලා නම් ලෝකේ වටේ රවුම් ගහ ගහා බොහොම සතුටින්, නිදහසින් ඇති, හිඟන්නා සමහරවිට නොඑන්නම යන්න ගිහින් ඇති--" ඔවුන් මෙසේ කියා අවසන් වන්නටත් පෙර අන්ධ මිනිසාගේ සැරයටිය බිම ගැටෙන හුරු පුරුදු හඬ ඇසෙන්නට විය. බල්ලා විසින් මඟ පෙන්වනු ලැබූ මිනිසා පදික වේදිකාව ඔස්සේ එමින් සිටියේය. .

"අර බලන්න!" ඔවුහු කෑ ගැසූහ. "අර මිනිහා බල්ලාව ආයෙත් අල්ලාගෙන ගැටගහගෙන--" පීත්ත පටි වෙළෙන්දාට ඉවසුම් නොමැතිව ඔහු අන්ධයා වෙත දිව ගියේය. "ඔහේ කොහේද මේ තරම් කල් හිටියේ?"

"උඹලා දන්නවද සිද්ධ වුණු දේ?" අන්ධ මිනිසා හඬ නඟා කීය. "මේ බල්ලා පැනලා ගියා. මම අර අම්බලමේ මුල්ලේ කෑමක්වත් නැතිව, සතයක්වත් උපයාගන්න විදිහක් නැතිව හිරවෙලා මැරිලා යන්න ඉඩ තිබුණා-- තව දවසක් වත් ගෙවුණා නම් මැරිලාම යන්න ඉඩ තිබුණා-- මූ ආයෙත් ආවේ නැත්නම්--"

"කවදාද? කවදාද?"

"ඊයේ රෑ. මම මහා රෑ නිදාගෙන ඉන්දැද්දී ඌ ඇවිත් මගේ මූන ලෙවකෑවා. මට ඌව මරන්න තරම් කේන්තියක් දැනුණා. හොඳට මතක හිටින්න පාරකුත් ගැහුවා." අන්ධ මිනිසා කීවේය. " ඒත් මම අන්තිමේදී ඌට සමාව දුන්නා, කොහොමත් ඌ බල්ලෙක්නේ! පාරේ තියෙන කුණු ටිකක් අවුස්සලා කන්න හොයාගන්න තාක් රස්තියාදු ගහ ගහා හිටියාට හරියකට බඩගිනි වෙද්දී ඌ ආයෙත් මාව හොයාගෙන ආවා. දැන් ආයෙත් ඌට මාව දාලා යන්න බැහැ, මේ බලන්න මම ගත්ත දේ--" එසේ කියා ඔහු තම අත තිබුණු යකඩ දම්වැල සෙලවූයේය. 

බල්ලාගේ දෑසේ යළි දක්නට තිබුණේ බලාපොරොත්තු සුන් වූ පෙනුමකි. "පලයන් මෝඩයා," අන්ධ මිනිසා කරත්තකරුවෙකු සේ සැර පරුෂව කෑ ගැසුවේය. ඉනික්බිති ඔහු දම්වැලෙන් ඇද, සැරයටියෙන් ඇන්න විට බල්ලා සෙමෙන් අඩි කිහිපයක් ගමන් කළේය. සැරයටියේ හඬ මැකී යන තෙක් ඔවුහු සවන් දුන්හ.

"ඔය බල්ලාට නිදහස ලැබෙන්නේ මරණයෙන් තමයි." පීත්ත පටි වෙළෙන්දා ඒ දෙස බලා සුසුමක් හෙලමින් කීවේය. "තමන්ගේ විනාසයට කැමැත්තෙන්ම එන සතෙක් ගැන අපි මොනවා කරන්නද?"

https://www.facebook.com/share/p/17mpzBRsDg/

[Nissanka Rajapaksa]

9

රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහය

Translation of the short story The Dinner Party by Mona Gardner

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

මෙය සිදුවන්නේ ඉන්දියාවේදී. බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුවේ නිලධාරියෙක් සහ ඔහුගේ බිරිඳ උත්කර්ෂවත් රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයක් සංවිධානය කරනවා. ඔවුන් ද ඔවුන්ගේ අමුත්තන් සමඟ කෑම මේසයට වාඩි වී සිටිනවා. මේ අමුත්තන් අතර විදේශ තානාපතිවරු සහ ඔවුන්ගේ බිරින්දෑවරු මෙන්ම සංචාරයකට ආ ඇමෙරිකානු ස්වභාව විද්‍යාඥයෙක් ද සිටිනවා. මොවුන් වාඩිවී සිටියේ කිරිගරුඬ පොළොවක් සහ සිවිලිම් රහිත උස් වහලක් ඇති, බරාඳයට ඇරෙන විශාල වීදුරු ජනෙල් ඇති හොඳින් ඉඩකඩ ඇති කෑම කාමරයක. 

තරුණ කෙල්ලක් සහ වියපත් හමුදා නිලධාරියෙක් අතර උණුසුම් සාකච්ඡාවක් පැන නගිනවා. ඈ කියන්නේ මේ වෙද්දී ගැහැණුන් මීයෙක් දුටු සැණින් පුටුවක් උඩට නඟින යුගය පසුකර ඇති බව. ඔහු කියන්නේ එය එසේ නොවන බව. 

"ඕනෑම අර්බුදයකදී ගැහැනියක් නොවරදවා දක්වන ප්‍රතිචාරය බෙරිහන් දෙන එක" හමුදා නිලධාරියා කියනවා. "පිරිමියෙකුටත් කෑගහන්න හිතෙන්න පුළුවන්, ඒත් ඔහුට ගැහැනියකට වඩා තමන්ව පාලනය කරගැනීමේ හැකියාව අවුන්සයක් හරි වැඩියෙන් තියෙනවා. ඒ අවුන්සය තමයි අන්තිමේදී වැදගත් වෙන්නේ"

ඇමෙරිකානුවා මේ සාකච්ඡාවට සම්බන්ධ නොවී අනෙත් අමුත්තන් දෙස විමසිල්ලෙන් බලනවා. ඔහු එසේ බලා හිඳිද්දී ගෙහිමි කාන්තාවගේ මුහුණේ අමුතු පෙනුමක් ඇතිවන අයුරු දකිනවා. ඇය සීරුවෙන් ඉදිරිය බලා සිටින අතර ඇගේ මාංශ පේශීන් සියුම් ලෙස වෙවුලුම් කනවා. සුළු ඉඟියකින් ඇය තමන්ගේ පුටුව පසුපසින් හිඳින වැඩකාර කොලුවා කැඳවා, ඔහුට යමක් රහසින් කියනවා. ඔහුගේ දෑස පුදුමයෙන් මහත් වන අතර ඔහු වහා වහා කාමරයෙන් පිටතට යනවා. 

මේ සිදුවීමවත්, කොලුවා බරාඳයේ විවෘත දොරවල් වලට එපිටින් කිරි බඳුනක් තබන අයුරු වත් ඇමෙරිකන්කරු හැර අමුත්තන් අතරින් වෙන කිසිවෙක් දකින්නේ නැහැ. 

ඔහු වහා පියවි සිහියට එළඹෙනවා. ඉන්දියාවේදී කිරි බඳුනක් තැබීමෙන් අදහස් වන්නේ එකම දෙයයි- ඒ නාගයෙක් ඇල්ලීමට ඇමක් හැටියට. කාමරයේ කොතැනක හෝ නාගයෙක් සිටිය යුතු බව ඔහුට තේරුම් යනවා. මීට සුදුසුම තැන වන වහලයේ පරාල දෙස ඔහු නෙත් යොමනවා, ඒත් එතැන කිසිවක් නැහැ. කාමරයේ අනෙත් තුන් කෙළවර ම හිස්, හතරවෙනි කෙළවරෙහි සිටින්නේ ඊළඟ කෑම බඳුන් ගෙන එන්නට බලා සිටින වැඩකරුවන් පමණයි. තව ඉතිරි එකම තැනයි - ඒ මේසය යට.

ඔහුට මුලින්ම ආවේගයක් දැනෙන්නේ මේසයෙන් පසුපසට පැන අනෙත් අයට අනතුරු ඇඟවීමට. ඒත් එසේ කළහොත් නාගයා ද කලබල වී කවරෙකුට හෝ දෂ්ඨ කළ හැකි බව ඔහු දන්නවා. ඔහු ඉක්මණින් කතාකරනවා, එසේ කතාකරද්දී ඔහුගේ කටහඬ කොයිතරම් ප්‍රබල ද කියනවා නම් හැමදෙනාම ඉක්මණින්ම සන්සුන් වෙනවා.

"මට දැනගන්න ඕන මේ මේසේ වාඩිවෙලා ඉන්න අයගේ ස්වයං පාලන මට්ටම හරියටම කොයිතරම් ද කියලා. මම තුන්සීයට ගණන් කරනවා- ඒ කියන්නේ විනාඩි පහක්- ඔය එක්කෙනෙක් වත් එක මාංශ පේශියක්වත් හොලවන්න බැහැ. හෙලවුණු කෙනා රුපියල් පනහක දඩයක් ගෙවන්න ඕන. ලෑස්තියි නේ?"

ඔහු ගණන් කරද්දී මේසය වටා උන් විසි දෙනා හිඳ සිටින්නේ ගල් පිළිම ලෙසයි. "දෙසිය අසූවයි.." කියද්දී මේසය යටින් මතු වූ නාගයා කිරි බඳුන වෙත ඇදී යන අයුරු ඔහු නෙත් කොණින් දකිනවා. ඔහු වහා වහා පැන බරාඳයට යන දොරවල් වසා දමද්දී කාමරය පුරා කෑ ගැසීම් හඬ දෝංකාර දෙනවා. 

"ඔබ කීව දේ හරියටම හරි කර්නල්!" ගෙහිමියා පුදුමයෙන් කෑගසනවා. "සම්පූර්ණ ස්වයං පාලනය ගැන උදාහරණයක් මේ දැන් අපිට පිරිමියෙක් පෙන්නුවා" 

"විනාඩියක් ඉන්න" කියමින් ඇමෙරිකන්කරුවා ගෙහිමි කාන්තාව වෙත හැරෙනවා. "වින්ස් මහත්මිය, කාමරය ඇතුලේ නයෙක් උන්නු බව ඔබ කොහොමද දැනගත්තේ?"

ඇය පිළිතුරු දෙද්දී ඇගේ මුහුණ සිහින් සිනාවකින් එළිය වෙනවා. "ඌ මගේ කකුල උඩින් ඇදිලා ගිය නිසා!"

https://www.facebook.com/share/p/1HZrwSnx1F/

[Nissanka Rajapaksa]

10

ලේලිය 

Translation of the short story 'The Daughter in Law' by Julie Bosma

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

මැක්ඩොනල්ඩ් නෝනා තමන්ගේ අනාගත ලේලියගේ චරිතය ඒතරම් හොඳ නැති බව දැනගත්තේ ගෙදර දොර විවෘත කළ ගමන්ම යි.

ජෝන් හිටියේ ඇගේ කැහැටු උරහිස් උඩින් අතක් දවටාගෙන ඈ ව තුරුලු කරගෙන. ඇගේ කොණ්ඩේ නම් ඒකාන්තයෙන්ම පාට ගන්වලා තිබුණු නිසා යි රත්තරන් පාටට පෙනුණේ කියලා මැක්ඩොනල්ඩ් නෝනා ට හිතුණා. අවට හැමුව හීතල වෙලිංටන් හුළඟ ඒ කොණ්ඩේ විසිරුවලා ආයෙත් වතාවක් සායම් උලලා තිබුණු ඇගේ මූණේ අලවලා දැම්මේ බොහොම තදින්. කෙල්ල හිනාවුණා. 

"අම්මේ, මේ සෑම්" ජෝන් ඈ ව ඉස්සරහට තල්ලු කරමින් කීවා. 

"මුණගැහුණු එක ඇත්තටම සතුටක්" පිරිමි නමක් තිබුණු ඒ කෙල්ල ආයෙත් වතාවක් හිනාවෙලා කීවා. 

"ඇතුළට ආවොත් හොඳයි" මැක්ඩොනල්ඩ් මහත්මිය ආපහු හැරිලා ඒ දෙන්නාට ඉස්සරහින් සාලයට ගියා.

ඒ දෙන්නා ගිනි උදුන ළඟ නුහුරු විදිහට හිටගෙන ඉන්න අතරේ තමන්ගේ පිටිපස්සෙන් කෙල්ලගේ මෝඩ හිනාවක් ඇයට ඇහුණා. 

"වාඩිවෙන්න පැටියෝ" කියලා ජෝන් කෙල්ල ව හාන්සි පුටුවට තල්ලු කළා. ඊට අවුරුදු දොළහකට කළින් මැක්ඩොනල්ඩ් මහත්තයා මැරුණාට පස්සේ ඒ වෙනකම්ම කිසිකෙනෙක් ඒ පුටුවේ වාඩිවෙලා තිබුණේ නැහැ.

"අර පුටුව ඊට වඩා සැපපහසු වෙයි" හයිය මෙට්ට ඇති දුඹුරු පාට සැටි පුටුව පෙන්නලා මැක්ඩොනල්ඩ් නෝනා කීවාම කෙල්ල මූණ නරක් කරගෙන එතැනට ගිහින් වාඩිවුණා.

"එහෙනම් මේ තමයි ඔයාගේ යාලුවා?" අම්මා ඇහුවා. 

"අම්මේ අපි විවාහ ගිවිසගෙන ඉන්නේ, තව මාසෙකින් මඟුල ගන්නවා. අගෝස්තු අටවෙනිදාට දිනේත් දාගෙන තියෙන්නේ. ඇයි මම කළින් කීවේ?" ජෝන් කිසිම ගෞරවයක් නැතිව කියලා සුසුමක් හෙළුවා.

"රොන් යි මායි හිතුවා අම්මා කැමති වෙයි කියලා අපට මඟුල් ගෙදර සැලසුම් කරන්න උදවු වෙන්න " සෑම් කීවා. 

"රොන්? කවුද රොන්? මගේ පුතාගේ නම ජෝන්. එයාගේ නැතිවුණු තාත්තාගේ නමත් ඒකමයි" මැක්ඩොනල්ඩ් නෝනා කීවේ නොසතුටින්.

"ඒක පොඩි විහිළුවක්" කෙල්ල තමන්ගේ බාල කොණ්ඩය හදමින් ජෝන් දිහා බලමින් කීවා. 

"රොනල්ඩ් මැක්ඩොනල්ඩ් දන්නවාද? අර මැක්ඩොනල්ඩ් එකේ ඉන්නේ. ඒවගේ මම මෙයාට හැමතිස්සෙම කියන්නේ රොන් කියලා, විහිළුවට!"

"මට නම් එතැන කිසිම විහිළුවක් පේන්නේ නැහැ" මැක්ඩොනල්ඩ් නෝනා කිසිම අනුකම්පාවක් නැතිව කීවා. "ජෝන් ගේ තාත්තා දන්නවා නම් මිනී වලෙනුත් නැගිටලා ඒවි!"

අහල පහල පිළිවෙලකට තිබුණු හැම කඩ පේළියක්ම අලුතින් අත්පත්කරගත්ත අප්‍රසන්න මැක්ඩොනල්ඩ් කෑම කඩ මතක් වෙලා ඈ කිලිපොලා ගියා. ඒවායේ විකුණන්නට ඇති හැම්බර්ගර් සහ චිප්ස් වල අප්‍රසන්න ගඳ නිතරම මහා පාරටත් දැනෙන හැටි ඈට මතක් වුණා. දවසක් ඒ කඩයක ජනේලයකින් එබිලා බලද්දී ඒ කඩය පිරෙන්න යටිගිරියෙන් කෑගහන ළමයි හිටිය බව ඈ දැක්කා. ඒ ළමයි තමන්ගේ කෑම ලැබුණු ගමන්ම ඒවා බිමට වීසි කරලා ළඟ තිබුණු කැත පාට ගෑව අට්ටාල උඩට නඟින්න දුවලා ගියා. 

රොනල්ඩ් මැක්ඩොනල්ඩ් කියන්නේ කවුද කියලා මැක්ඩොනල්ඩ් නෝනා දැනගෙන හිටියේ නැති වුණත් ඈට ඒ ගැනත් හොඳ හැඟීමක් තිබුණේ නැහැ. ඈ ඇස් දෙක අඩවන් කරලා ආයෙත් වතාවක් කෙල්ල දිහා බැලුවා. 

"මේ මහා බාල, ජරා, අයාලේ යන එකියක්! මේකිට මගේ ජෝන් ව බඳින්න දෙන්න බැහැ! කොහොමවත්ම බැහැ!" ඈට හිතුණා.

"අම්මේ තේ එකක් බොමු ද?" සමන්තා ව තුරුළු කරගන්න ගමන් ජෝන් ඇහුවා. "මට වගේම සෑම්ටත් තේ කෝප්පයක් ඕනවෙලා ඇත්තේ දැන් නම්"

"අනේ ඔව් මටත් එකක්, මිසිස් එම්" හැතිරිය කීවා. 

මිසිස් එම්! හැබෑටම!

"ජෝන් මම ඔයා කැමතිම ජාතියේ කප්කේක් හැදුවා." සැටිය උඩ සිද්ද වෙන ආලවන්තකම් නොපෙනෙන්න ඊට උඩින් ඇති බිත්තිය දිහා බලාගත්වනම ජෝන්ගේ අම්මා කීවා. 

"නියමයි අම්මා! ඒත් අමතක කරන්න එපා, මට අයිසිං නොදාපු එකක්!" කියලා ජෝන් කියද්දී සමන්තා කිසි හේතුවක් නැතිව ආයෙත් වතාවක් ඇගේ මෝඩ හිනාව හිනාවුනා. 

"මම නම් හරි ආසයි අයිසිං දැම්ම ඒවාට" ඈ කීවා. "පාට පාට සීනි කුඩු දැම්ම ඒවාටත් ආසයි"

"මම නම් කැමති අරුමෝසම් නැතිව" ජෝන් කීවා. "ගෑනු ගැන මගේ කැමැත්ත නම් ඒකෙ අනිත් පැත්ත!"

මැක්ඩොනල්ඩ් නෝනා අකමැත්ත පෙන්නන්න වැරෙන් හුස්මක් පිඹලා කුස්සියට යන්න ගියා. එහෙම යද්දී තමන්ගේ රෝස පාට සෙරෙප්පු ඇතුලේ දෙපා බොහොම බර බවක් ඈට දැනුණා.

අඳුරු කුස්සිය එළිය කරන්න තරමට දිස්නය දෙමින් තිබුණු කප්කේක් ටික ඈට බොඳ වී පෙනුණා. ඈ ජෝන් වෙනුවෙන් හැදුව අයිසිං නොදැම්ම කප්කේක් එක ඇඟිල්ලකින් අල්ලලා පුළුවන් තරම් අනිත් ඒවායින් ඈතට කළා. කුස්සියේ බේසම යට අල්මාරිය තමන් අරින හැටි ඈ බලාගෙන හිටියේ රෝබෝ කෙනෙක් වගේ. මී පාසානම් අසුරණය ඇගේ අතට ආවේ ඉබේම. 

කප්කේක්වල රෝස පාට අයිසිං උඩින් ඈ ඒවා යාන්ත්‍රිකව විසිරවූවා. මී පාසානම් අසුරනයේ තිබුණු කැට වර්ගයත් අයිසිං වල දීප්තිමත් රෝස පාටම බව දකිද්දී ඈට පුදුමයක් දැනුණා. ඈ ඒවා යන්තමට තෙරපුවා. ඇගේ ඔලුවේ අමුතු සැහැල්ලුවක්, හිස් බවක් දැනෙන්නට වුණා. අයිසිං නැති කප්කේක් එකත් අනෙත් ඒවාට එක්කළ ඈ, ඒවා සාලයට රැගෙන ගියා. තැටිල්ල ගෙන යද්දී ඇගේ දෑත වෙවුලුවේ වත් නැහැ . 

"හැමෝටම කප්කේක් ගෙනාවා!" කියද්දී ඇගෙන් පිටවුණේ ඇගේ කටහඬ නෙමෙයි. "අපට අයිසිං දැම්ම ඒවා, ජෝන් ට මුකුත් නැති ඒවා"

"අපි බැන්දාට පස්සේ නම් මම කැමති දේවල් ඔයාටත් කන්න කියලා බල කරන්න මට සිද්ද වෙනවා" කෙල්ල කීවා. 

"බලාගෙන ඉන්නේ මොකටද? ඔයා වෙනුවෙන් මම දැන් උනත් ඕනෙම දෙයක් කරන්න ලෑස්තියි!" 

එහෙම කීව ජෝන් අයිසිං කළ කප්කේක් එකක් අතට අරගෙන පුළුවන් තරම් කට ඇරලා ඒක කටට දාගත්තා.

https://www.facebook.com/share/p/17mg4t3snk/

[Nissanka Rajapaksa]

11

ගෙදර හැදුණු කොටියා

Translation of the Short Story ‘A Tiger in the House’ by Ruskin Bond

පරිවර්තනය- හෙල්මලී ගුණතිලක  

සිසිල සඟරාව - නොවැම්ර් 2024 කලාපය 

මගේ සීයාට තිමති නම් කොටි පැටියා හමු වී තිබුණේ දෙහ්රා ප්‍රදේශයට කිට්ටුවෙන් ඇති ටෙරායි කැලෑවට දඩයමේ ගිය අවස්ථාවකදී ය.

සීයා දඩයක්කාරයෙකු නොවුණත් ඒ අවට වනාන්තර සහ කඳු ප්‍රදේශ ගැන ඔහුට මනා අවබෝධයක් තිබුණු බැවින් දිල්ලියේ සිට පැමිණි ප්‍රභූ පිරිසකගේ මේ දඩයම් ගමනට සම්බන්ධ වන සේ ඔහුට ද ආරාධනා කර තිබිණි. ඔහුට පැවරුණු රාජකාරි නම් ඒ ප්‍රදේශයේ භු විෂමතා ගැන ඔවුන්ට උපදෙස් දීමත්, හදිසියේවත් ඔවුන්ට කොටියෙකු හමුවුවහොත් ඌ ව වෙඩික්කරුවන් වෙතට පැන්නීම සඳහා පත් කර සිටි කණ්ඩායමට මඟ කීමත් ය.

මේ දඩයම්කරුවන්ගේ කඳවුර පවා මහත් සුඛෝපභෝගී මට්ටමින් පැවතිණි. එහි විශාල කූඩාරම් හතක් (එක වෙඩික්කරුවෙකුට එක බැගින්), භෝජන කටයුතු සඳහා කූඩාරමක්, සහ සේවක කූඩාරම් කීපයක් විය. මේ දින කීපයේදී ඔවුන්ට ලැබුණු රාත්‍රී ආහාර වේල පවා ඉතා හොඳ මට්ටමේ පැවතුණු බව සීයා පසුව කීවේය. මහා වනය මැද කුඩාරමක උණු වතුරෙන් අත සේදීමට කෝප්ප, උණුසුම් කරන ලද පිඟන්, කොටස් හත අටකින් යුතු කෑම වේලක් සහිත භෝජන සංග්‍රහයක් නිතර දක්නට නොලැබෙන බව ඔහුගේ අදහස විය. නමුත් මෙවැනි ප්‍රභූවරුන් බලයේ සිටි කාලයේ දේවල් සිදු වූයේ එලෙසිනි. මීට අමතරව මේ දඩයම් කණ්ඩායමේ අලි ඇතුන් පහලවක් ද විය. මින් අලි හතර දෙනෙකු මත ප්‍රභූන් වෙනුවෙන් ආසන පනවා තිබුණු අතර සෙසු සතුන් පුහුණු කර තිබුණේ ගොදුර දඩයම් කණ්ඩායම වෙතට පලවා හැරීමටයි.

මේ වතාවේදී කණ්ඩායමට කොටියෙකු දකින්නටවත්, වෙනත් කිසි සතෙකු දඩයම් කිරීමටවත් අවස්ථාවක් ලැබුණේ නැත. නමුත් ඔවුහු මුව රංචුවක්, මොණරුන් සහ වල් ඌරන් දුටුවහ. ඔවුන් කොටියෙකු දැකීමේ අදහස අත්හැර නරින්ට වෙඩි තබන්නට පටන් ගත් විට මගේ සීයා ඒ කණ්ඩායමෙන් මඳක් ඉවත් ව කැලය මැඳින් වැටුණු අඩි පාරක් ඔස්සේ ඉන් තරමක් ඔබ්බට ඇවිද ගොස් ඇත. මෙසේ යද්දී ඔහු නුග ගසක මුල් අතර සැඟවී සිටි අඩි එකහමාරක පමණ කුඩා කොටි පැටවෙක් දුටුවේය. සීයා ඌ ව තමන් ළඟ තබාගෙන හිඳ ඊට පසුදා දඩයම් කඳවුර අවසන් වූ පසු ඌ ව ගෙදර ගෙන ආවේය. ඒ දඩයම් කණ්ඩායමෙන් කිසිවෙකුට කිසිම සතෙකු මරා ගැනීමට හෝ මෙසේ පණ පිටින් අල්ලා ගැනීමට හෝ නොහැකි වූ අතර මෙවැනි වික්‍රමයක් කර තිබුණේ සීයා පමණි.

ඒ කුඩා කොටි පැටවාට තිමති යන නම දුන්නේ මගේ අත්තම්මා ය. මුලදී ඌ තනිකරම දැඩි වූයේ අපගේ කෝකියා වන මහමුද් ඌට දුන් කිරි වලිනි. නමුත් නොබෝ දිනකින් ඌට ඒ කිරි දිරවන්නට අපහසු බවක් පෙනුණු බැවින් උගේ කෑම වේල අමු එළු මස් සහ මෝර තෙල් වලට මාරු විය. තවත් කල් ගත වෙද්දී ඌට ලැබුණු පරෙවි සහ හා මස් ගැන ඌ වඩාත් කැමැත්තක් පෙන්වීය.

තිමති ට සගයන් දෙදෙනෙකු විය. ටොටෝ නම් වඳුරා කුඩා කොටි පැටවාගේ වලිගය ඇද ඌ ට සරදම් කිරීමට තරම් නිර්භීත වූ අතර තිමති ඉන් කුපිත වූ විට ටොටෝ ජනෙල් රෙදි දිගේ නැග සැඟවිණි. මීට අමතරව සීයා පාරෙන් සොයාගත් කුඩා බලු පැටවෙකු ද මේ සමාගමට අයත් විය.

මුලදී තිමති බලු පැටවාට බෙහෙවින් බිය වූ අතර ඌ ළඟට එද්දී තිමති විසුළු සහගත ලෙස ඌ ට තම විශාල පා වනා ඈතට දුව ගොස් සැඟවිණි. එහෙත් ටික කලක් යද්දී උන් දෙදෙනා බෙහෙවින් මිතුරු වූ අතර බලු පැටවාට තම පිට උඩ නිදා ගැනීමටද කොටි පැටවා ඉඩ දුන්නේ ය.

තමන් සමඟ සෙල්ලම් කිරීමට සුදානම් ඕනෑම කෙනෙකු වෙත කුරුමානම් ඇල්ලීම තිමති ගේ ප්‍රියතම විනෝද ක්‍රීඩාවක් විය. එකල මම සීයාගේ ගෙදර නතර වන්නට ආ විට මේ ක්‍රියාව සඳහා මා කොටියාගේ ප්රියතමයෙකු විය. එවන් අවස්ථාවලදී ඌ තම දිලිසෙන දෑසේ කපටි බැල්මකින් යුතුව, පහත් වී බඩගාගෙන මෙන් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මා අසලට විත්, මගේ දෙපා වෙත පැන, උඩුකුරු ව වැතිරී මහත් ප්‍රීතියෙන් පා ගසමින් මගේ වළලුකර සපන බවක් පෙන්වයි.

මේ වෙද්දී තිමති හොඳින් වැඩුණු බල්ලෙකුගේ තරම විය. මා ඌ ව ඇවිදින්නට රැගෙන යද්දී ගමේ මිනිස්සු අප ව මඟ හැර යාමට උත්සුක වූහ. මෙවැනි ගමන් වලදී තිමති දම්වැල අදිද්දී මට ඌව පාලනය කර ගැනීම පහසු වූයේ නැත. නිවසේ උගේ ප්‍රියතම තැන විසිත්ත කාමරය වූ අතර, එහි වූ දිග සෝපාවේ මහත් තේජසින් යුතුව වැතිර හිඳිමින්, තමන් ව එතැනින් එළවීමට තැත් කරන අයට ගොරවමින් කාලය ගෙවන්නට ඌ ප්‍රිය කළේ ය.

තිමති ට ඉතා පිරිසිදු ගති පැවතුම් තිබිණි. ඌ බළලෙකු මෙන් තම ඉදිරි ගාත් වලින් මුහුණ සේදුවේය. රාත්‍රියේදී කෝකියාගේ කාමරයේ නිදා ගත් ඌ හැම උදෑසනකම ඉන් පිටතට යවන මොහොත එනතුරු බලා සිටියේ ප්‍රීතිමත් නොඉවසිල්ලකිනි.

“ඔහොම යද්දී දවසක උදේ බලද්දී තිමති මහමුද් ගේ ඇඳ උඩ ඉඳීවි. මහමුද් ගේ ඇඳුම්, සපත්තු විසිරිලා තියේවි, ඒත් මහමුද් නම් දකින්න නැතිවෙයි!” අත්තම්මා අනාවැකි පවසන ස්වරයෙන් නිතර කීවාය. එහෙත් ඇත්තටම නම් එවැන්නක් සිදු වූයේ නැත. තිමති ට සය මසක් පමණ වයසේදී ඌ තුළ යම් වෙනසක් දක්නට වූ අතර ඌ එන්න එන්නම මිත්‍රශීලී බවින් අඩු විය. මා ඌ ව ඇවිදින්නට ගෙන යද්දී දිවගොස් කාගේ හෝ සුරතල් පෙකිනීස් බල්ලෙකුට හෝ බළලෙකුට කුරුමානම් අල්ලන්නට උත්සාහ කිරීම් වැඩි වනු පෙනිණි. ඇතැම් රාත්‍රී කාලවලදී අපට කුකුළු කූඩුව වෙතින් බියපත් කෑගැසීම් ඇසුණු අතර ඊට පසු දිනයේ බරාඳය පුරාවට කුකුල් පිහාටු විසිරී තිබිණි. මේ හැම දෙයක්ම නිසා තිමති ව නිරතුරුව ගැට ගසා තැබීමට සිදුවිය. අන්තිමේදී ඌ මරණීය අදහසකින් යුතුව මහමුද් වෙත කුරුමානම් පාන බවක් පෙනෙන්නට වූ විට තිමති ව සත්වෝද්‍යානයකට මාරු කිරීමට කාලය එළැඹ ඇති බව සීයා තීරණය කළේ ය.

කිට්ටුම සත්වෝද්‍යානය තිබුණේ සැතපුම් දෙසීයක් එපිටින් ලක්නව් ප්‍රදේශයේ ය. සීයා තිමති ට සහ තමන්ට දුම්රියේ පළමු පන්තියේ මැදිරියක් වෙන් කරවා ගත්තේ ඔවුන් යන දුම්රිය මැදිරියක යාමට වෙන කිසිවෙකු අකමැති වූ බැවිනි. මෙලෙස තිමති ව ලක්නව් වෙත රැගෙන යනු ලැබුණු අතර සත්වෝද්‍යාන පාලකයෝ ද හොඳින් කෑම ලබා වැඩුණු, සෑහෙන තරමේ හොඳ හැසිරීමක් ඇති කොටියෙකු තෑගි ලබන්නට සතුටු වූහ.

මීට මාස හයකට පමණ පසු අත්තම්මාත් සීයාත් ලක්නව් වෙත නෑදෑ ගමනක් ගොස් තිබිණි. මේ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන සීයා එහි සත්වෝද්‍යානයට ගොස් තිමති ගේ සැප දුක් විමසන්නට තීරණය කළේ ය. මේ ගමනට මා එක් වූයේ නැතත් ඔවුන් ආපිට දෙහ්රා වෙත පැමිණි පසු මට ඒ ගැන සියලුම විස්තර ආරංචි විය.

සත්වෝද්‍යානයට ගිය පසු සීයා කෙලින්ම තිමති රැඳවූ කූඩුව වෙත ගොස් ඇත. මේ වෙද්දී වැඩිහිටි තරමට වැඩී, අලංකාර ඉරි සලකුණු සහිතව සිටි තිමති , එදින සිට ඇත්තේ තම කූඩුවේ කෙළවරක ගුලි වී හිඳිමිනි. .

“හලෝ තිමති !” කී සීයා, කූඩුව වටා වූ යකඩ වැට පහසුවෙන් තරණය කර කූඩුව වෙත ගොස් එහි කූරු අතරින් දෑත දමා ඇත. කොටියා තමන් වෙත පැමිණි විට සීයා උගේ හිස දෑතින්ම බදාගෙන අතගාන්නට පටන්ගෙන තිබේ. හිස අත ගාමින්, දෙකන් කිතිකවමින් ඉන්නා විටදී කොටියා ගොරවන්නට උත්සාහ කළ විට සීයා උගේ මුවට අතුල් පහරක් දී ඇත්තේ පෙර පුරුදු ලෙසිණි.

නොබෝ වෙලාවකින් තිමති සීයාගේ දෑත ලෙවකන්නට පටන්ගෙන ඇතත් යාබද කූඩුවේ සිටි ව්‍යාඝ්‍රයා වරින් වර කූඩු දෙක අතර මායිමට පනින්නට වූ බැවින් ඒ හැම වාරයකම ඌ බිය වී සීයා වෙතින් ඉවත් වී තිබේ. සීයා මේ ව්‍යාඝ්‍රයාට තරවටු කර එලවා දැමූ විට තිමති නැවතත් ඔහු වෙත පැමිණයත් ව්‍යඝ්‍රයාගේ බාධා කිරීම වරින් වර සිදු වූ බැවින් තිමති වැඩි වෙලාවක් ගත කර ඇත්තේ තම කූඩුවේ කෙළවරක බියෙන් ඇකිලෙමිනි.

මේ වෙද්දී මිනිසෙකුගේ සහ කොටියෙකුගේ මේ සොඳුරු මුණගැසීම දකින්නට නරඹන්නන් කිහිප දෙනෙකු රැස් වී තිබිණි. සෙනඟ අතරින් මතු වූ සත්වෝද්‍යාන සේවකයෙකු සීයා වෙත පැමිණ ඔහු කුමක් කරන්නේදැයි විමසා ඇත.

“මම මේ තිමති එක්ක කතා කරනවා,” සීයා කියා ඇත. “මම මෙයාව මීට මාස හයකට කළින් මෙතැනට භාර දෙද්දී තමුන් හිටියේ නැද්ද?”

“මම මෙහෙ වැඩට ඇවිත් ඒ තරම් කල් නැහැ,” පුදුමයට පත් වූ සේවකයාගේ පිළිතුර විය. “කරුණාකරලා ඔය දෙන්නා දිගටම කතාකරන්න. මට නම් ඌව කවදාවත් අල්ලන්න බැරි වුණා, ඌ හැමදාම හරි කේන්තියෙන් ඉන්නේ.”

“මෙයාව වෙන තැනකට නොදාන්නේ ඇයි?”සීයා අසා ඇත. “මේ එහා පැත්තෙ ඉන්න ව්‍යාඝ්‍රයා මෙයාව නිතරම බය කරනවා. මම ගිහින් සුපරින්ටෙන්ඩන්ට් හම්බවෙලා කතා කරන්නම්.”

මෙසේ පවසා සත්වෝද්‍යානයේ සුපරින්ටෙන්ඩන්ට් සොයා ගිය සීයාට ආරංචි වී ඇත්තේ ඔහු එදා වේලාසනින් පිටව ගොස් ඇති බවයි. එබැවින් සත්වෝද්‍යානය තුළ ටික වෙලාවක් ඇවිදිමින් ගත කළ සීයා නැවතත් තිමති ගේ කූඩුව වෙත ගොස් ඇත්තේ උගෙන් සමුගැනීමට යි. ඒ වෙද්දී ඇඳිරි වැටෙමින් තිබිණ.

නැවත වරක් කූඩුවේ කූරු අතරින් තිමති ව අත ගාමින්, ඌ ගොරවද්දී අතුල් පහර දෙමින් විනාඩි පහක් පමණ ගත කරද්දී තවත් සත්වෝද්‍යාන සේවකයෙකු බියෙන් මෙන් තමන් දෙස බලා සිටින බව සීයා දැක තිබේ. මොහු මීට සය මසකට පෙර තමන් තිමති ව එහි භාර දීමට පැමිණි විට සිටි සේවකයන්ගෙන් කෙනෙකු බව සීයා හඳුනාගෙන ඇත.

“ඔහෙට නම් මාව මතක ඇති,” සීයා කීවේය. “තිමති ව මේ මෝඩ ව්‍යාඝ්‍රයා ගෙන් වෙන් කරලා වෙන කූඩුවකට මාරු කරන්නේ නැත්තේ ඇයි?”

“ඒත් - සර්-” සේවකයා ගොත ගසන්නට විය. “මේ සර්ගේ කොටියා නෙමෙයි.”

“හරි හරි මම දන්නවා,” සීයා නොරිස්සුමෙන් කීවේය. “මම දන්නවා දැන් මූ මගේ නෙමෙයි කියලා. ඒත් අඩු ගානේ මගේ යෝජනාවට කන් දෙන්න ඔහෙලාට පුළුවන් නේ.”

“මට සර් ගේ කොටියාව හොඳට මතකයි,” එවිට සේවකයා කීවේය. “ඌ මීට මාස දෙකකට කළින් මළා.”

“මැරුණා!”

“ඔව් සර්, නිවුමෝනියාව හැදිලා මළේ. මේ ඉන්න කොටියා අර කඳුකර පැත්තෙන් අල්ලාගෙන ආවේ ගිය මාසේ, ඌ හරිම භයානක සතෙක් සර්!”

මෙය අසා සීයා නිරුත්තර විය. මේ වෙද්දීත් කූඩුවේ වූ කොටියා වැඩෙන උනන්දුවකින් ඔහුගේ අත ලෙවකමින් පසුවී ඇත. සීයා ඉතාමත් සෙමින් ඒ වෙතින් තම අත මුදාගෙන පිටතට ගෙන ඇත. කූඩුව තුළ වූ කොටියාගේ මුව සමීපයට එහි කූරු වලට මෙපිටින් තම මුහුණ ලං කළ සීයා, ‘සුබ රාත්‍රියක් තිමති ’ යැයි කියා, සේවකයා වෙත රවා බලා, ඉක්මන් ගමණින් සත්වෝද්‍යානයෙන් පිටවී ගොස් තිබේ.

https://www.facebook.com/share/p/17oSvHU6go/

[Nissanka Rajapaksa]

12

හෘද­ය­සා­ක්ෂිය

බොබී ජී. බොතේජු

එදින මා රැස්වී­මට සහ­භාගි වීමට යන විට අඩ පැයක් පමණ ප්‍රමාද විය. ඒ වන විටත් එක්ද­හස් පන්සි­ය­යක පමණ පිරි­සක් රැස්වීම් ශාලාවේ අසුන් ගෙන සිටි­යහ. තවත් සම­හ­රෙක් දොර­ටුව ඉදි­රි­පිට පොදි­ගැසී සිටි­යහ. මම ඔවුන් අත­රින් රිංගා ගොස්, අව­සාන අසුන් පේළියේ වූ එකම හිස් අසුනේ වාඩි ගතිමි.

ඒ වන විටත් වාග් සංග්‍රා­ම­යක් ඇවි­ළෙ­මින් පැව­තිණ. එක් පසෙක මාගේ මිත්‍ර­යකු වූ සිරි­දාස නමැති විශ්‍රා­මික කාර්මික නිල­ධා­රියා මහ හඬින් යමක් කීවේය. අනෙක් පසෙහි සිටියේ දේශ­පා­ලන අනු­ග්‍ර­හ­ය­කින් විවිධ සේවා සමු­ප­කාර සමි­ති­යක අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩ­ල­යට පත් වූ ධර්ම­දාස නමැ­ත්තෙකි. වාග් සංග්‍රා­මය කුමක් අර­බයා සිදු වන්නේ­දැයි මට වැට­හී­මක් නොවීය. ඒ, මා ප්‍රමාද වී පැමි­ණීම නිසාය.

සිරි­දාස නමැති විශ්‍රා­මික කාර්මික නිල­ධා­රියා ධර්ම­දාස නමැත්තා දෙසට අත දිගු කර­මින් ‘හොරා! පට්ට හොරා!’ යනු­වෙන් මහ හඬින් කෑගැ­සු­වේය. ඒ වචන ඉල්ලා අස් කර­ගන්නා ලෙස මුල­සු­නෙන් ඉල්ලී­මක් කෙරිණ. එහෙත් සිරි­දාස ඊට අව­නත වූ බවක් පෙනෙන්නට නොවීය. ඔහු නැවත නැව­තත් කියා සිටියේ හොර­කුට හොරෙක් යනු­වෙන් ඇම­තී­මට හැකි­යාව ඇති බවයි. ඉදිරි නීති කට­යු­ත්ත­කට ප්‍රයෝ­ජන ගැනීම සඳහා තමාගේ ප්‍රකා­ශය වාර්තා­ගත කරන තබන ලෙසද සිරි­දාස බල කර සිටි­යේය.

තමා පොලී­සි­යට ගොස් පැමි­ණිලි කරන බවට ධර්ම­දා­ස­ගෙන් තර්ජ­න­යක් එල්ල විය. එසේ කරන ලෙසත්, ඊට තමා මුහු­ණ­දී­මට සූදා­නම් බවත් සිරි­දාස ප්‍රකාශ කළේය. රැස්වීමේ කට­යුතු ඉදි­රි­යට කර­ගෙන යෑම අසීරු වූ බැවින් මූලා­ස­නය ඉවත්ව ගියේය. රැස්වීමේ කට­යුතු අත­ර­මඟ නතර විය.

දින දෙක­කට පමණ පසු සිරි­දාස නම් වූ මගේ මිත්‍රයා උප­කා­ර­යක් පත­මින් මා හමු වීමට පැමි­ණි­යේය. සිරි­දාස අමුතු ගති පැව­තුම් ඇති, කිසි විටක පසු නොබ­සින පුද්ග­ල­යකු බව දැන සිටි මම ඔහුට මගෙන් අවශ්‍ය උප­කා­රය කුම­ක්දැයි විම­සීමි.

ධර්ම­දාස නමැ­ත්තාට අප­හාස කිරීම පිළි­බඳ තමාට විරු­ද්ධව පොලී­සි­යට පැමි­ණි­ල්ලක් කර ඇති බවත්, ඒ සඳහා පැවැ­ත්වෙන පරී­ක්ෂ­ණ­යට පැමි­ණෙන ලෙස තමාට දැනුම් දුන් බවත් ඔහු පැව­සීය. ඔහුගේ ඉල්ලීම අමු­තුම එකක් විය හැකි­යැයි සිතු මම ඔහුට අවශ්‍ය කුමන ආකා­රයේ උප­කා­ර­ය­ක්දැයි විමසා සිටි­යෙමි.

තමා ප්‍රසිද්ධ රැස්වී­මේදී ධර්ම­දාස මහ­තාට අප­හාස වන ලෙස ‘හොරා’ යනු­වෙන් පැව­සීම සත්‍ය­යක් බවට සාක්ෂි දෙන මෙන් ඔහු මගෙන් ඉල්ලා සිටි­යේය. සාමා­න්‍ය­යෙන් විය යුත්තේ ඔහු එවැනි ප්‍රකා­ශ­යක් නොකළ බවට සාක්ෂි දීම බැවින්, මෙහි අර්ථය කුම­ක්දැයි මම විම­සීමි. එය ගණ­න­කට නොගත් ඔහු තමාගේ ඉල්ලීම ඉටු කිරී­මට අකැ­මැ­ති­දැයි මගෙන් විම­සු­වේය. රැස්වී­මේදී වූ සිද්ධිය සත්‍ය බවට සාක්ෂි දීම ගැට­ලු­වක් නොවූ බැවින් මම ඊට එක­ඟ­ත්වය පළ කළෙමි.

පසු දින උදෑ­සන මා හමු­වට පැමිණි ඔහු තමා සමඟ පොලිස් ස්ථාන­යට යෑමට පැමි­ණෙන මෙන් මගෙන් ඉල්ලා සිටි­යේය. අප ඒ ස්ථාන­යට යන විටත් පැමි­ණි­ලි­කාර ධර්ම­දාස මහතා සාක්ෂි­ක­රු­වන් තිහක් පමණ පිරි­ව­රා­ගෙනෙ පැමිණ සිටි­යේය.

පොලිස් ස්ථානා­ධි­ප­ති­ව­රයා පැමිණ විභා­ගය ආරම්භ කළේය. පැමි­ණිලි පක්ෂය වෙනු­වෙන් සාක්ෂි­ක­රු­වන් දහ දෙනකු පමණ පොලිස් ස්ථානය තුළට පැමිණි අතර, ඉතිරි පිරිස ඉන් පිට­තට වී බලා සිටි­යහ. වග­උ­ත්ත­ර­කාර පාර්ශ්වය වෙනු­වෙන් සිරි­දාස සහ ඔහුගේ සාක්ෂි­කරු වශ­යෙන් මම පෙනී සිටි­යෙමි. පැමි­ණිල්ල කියවූ පොලිස් නිල­ධා­රියා තමා එවැනි ප්‍රකා­ශ­යක් කළේ­දැයි සිරි­දා­ස­ගෙන් විමසා සිටි­යේය. එවිට සිරි­දා­ස­ගෙන් ලැබුණේ කිසි­වකු අපේක්ෂා නොකළ අන්දමේ පිළි­තු­රකි:

“ඔව්. මම පැමි­ණි­ලි­ක­රුට ප්‍රසි­ද්ධියේ හොරා යැයි කිවුවා.”

“එහෙම කියන්න බැහැ නෙ…”

“බැරි නැහැ. හොරෙ­කුට හොරෙක් කියල කියන්න පුළු­වන්.”

“එහෙම නම් ඔහු හොරෙක් බවට සාක්ෂි ඉදි­රි­පත් කරන්න,” පොලිස් නිල­ධා­රියා නියම කර සිටි­යේය.

“මම මගේ සාක්ෂි ඉදි­රි­පත් කරන්නෙ අධි­ක­ර­ණ­යට. කරු­ණා­කර මා අත්අ­ඩං­ගු­වට ගෙන අධි­ක­ර­ණ­යට ඉදි­රි­පත් කරන්න,” සිරි­දාස ඉල්ලා සිටි­යේය.

“ඒ ගැන ඔබගෙ උප­දෙස් අපට අවශ්‍ය නැහැ. මේක සිවිල් ආර­වු­ලක්. ඒ නිසා ඔබ අත්අ­ඩං­ගු­වට ගැනී­මට හෝ මේ කාර­ණය වෙනු­වෙන් අධි­ක­ර­ණ­යට ඉදි­රි­පත් කිරි­මට අපට හැකි­යා­වක් නැහැ. පැමි­ණි­ලි­කා­ර­යාට අවශ්‍ය නම් සිවිල් නඩු­වක් පැව­රිය හැකියි.”

“එහෙම නම් එසේ කරන ලෙස පැමි­ණි­ලි­ක­රුට කියන්න.”

වග­උ­ත්ත­ර­කරු තමාගේ ප්‍රකා­ශයේ වග­කීම භාර ගත් බැවින් පැමි­ණිල්ලේ හෝ විත්තියේ සාක්ෂි සට­හන් කර­ගැ­නී­මක් අවශ්‍ය නොවීය. පොලිස් නිල­ධා­රියා පැමි­ණි­ලි­කරු දෙස බැලු­වේය. පැමි­ණි­ලි­කරු මහත් අස­රණ තත්ව­යට පත්ව ඇති බව ඔහුගේ මුහු­ණින් පළ විය. එහෙත් තමා පිරි­ව­රා­ගෙන පැමිණි පිරිස ඉදි­රියේ පසු­බැ­සී­මට ඔහුට හැකි­යා­වක් නැත. ඒ නිසා වග­උ­ත්තර­ක­රුට එරෙ­හිව සිවිල් නඩු­වක් පැව­රී­මට පැමි­ණි­ලි­කරු කැමැත්ත පළ කළේය. ඒ පිළි­බඳ පොලිස් පොතේ සට­හ­නක් තබා, විභා­ගය අව­සන් කිරී­මට කට­යුතු කරන බවට පොලිස් නිල­ධා­රියා දැනුම් දුන්නේය.

වග­උ­ත්ත­ර­කරු තමාට අප­හාස කිරී­මට එරෙ­හිව සිවිල් අධි­ක­ර­ණයේ නඩු­වක් පව­රන බවට එකඟ වෙමින් ප්‍රකා­ශ­යක් දුන් ඔහු ඒ ප්‍රකා­ශ­යට අත්සන් කළේය. ඒ විග­සින්ම නැඟී සිටි වග­උ­ත්ත­ර­කාර සිරි­දාස මේ පිළි­බඳ තමාට ප්‍රකා­ශ­යක් කිරී­මට ඇති බවත්, එය සට­හන් කර­ගන්නා ලෙසත් ඉල්ලා සිටි­යේය.

පැමි­ණි­ලි­කරු තමාට එරෙ­හිව තෙම­සක් තුළ සිවිල් නඩු­වන් නොපැ­ව­රුව හොත්: ඔහු තමා අමා­රුවේ දැමීම සඳහා පොලී­සි­යට ව්‍යාජ පැමි­ණි­ල්ලක් කළ බවට තමා නඩු­වක් පව­රන බව පවසා, ඒ ප්‍රකා­ශ­යට සිය අත්සන තැබු­වේය.

අන­තු­රුව අපි පොලිස් ස්ථාන­යෙන් පිට­තට පැමි­ණි­යෙමු.

පොලිස් ස්ථානයේ සිට මඳ දුරක් ගිය පසු මම සිරි­දා­ස­ගෙන් මෙලෙස විම­සු­වෙමි:

“උඹ ළඟ සාක්ෂි තියෙ­න­වද?

“නැහැ. කිසිම සාක්ෂි­යක් නැහැ. ඒත් මට දැන­ගන්න ලැබිල තියෙ­නවා මුදල් වංචා­වක් සම්බන්ධ නඩු­වක ඔහු වැර­දි­ක­රු­වකු වූ බවත්, ඔහුට දඩ සහ අත්හි­ටුවූ සිර­ද­ඬු­වම් නියම කර ඇති බවත්. ඒත් කිසිම ලේඛ­න­යක් මා ළඟ නැහැ. මම අහපු තොර­තු­රක් විත­රයි.”

“හරි­ය­ටම සාක්ෂි නොදැන පොලී­සි­යෙදි වරද භාර ගැනීම බර­ප­තළ දෙයක් නොවේද?”

එවිට ඔහු සැහැල්ලු ලෙස සිනා සුණේය; අන­තු­රුව කතා කළේය:

“මට දැන් වයස අවු­රුදු අසූ­දෙ­කයි. පැමි­ණි­ලි­ක­රුත් මගෙ වය­සෙ­මයි, පොඩ්ඩක් එහෙ-මෙහෙ වුණත්.”

“ඉතින්?”

“නඩු පැව­රී­මට කලින් ඔහු නීති­ඥ­යකු මාර්ග­යෙන් එන්ත­ර­වා­සි­යක් එවන්න එපැයි දින දහ­හ­ත­රක් කල් දීල. මම එන්ත­ර­වා­සියෙ චෝදනා ප්‍රති­ක්ෂේප කරන බව දැනුම් දෙනවා. කිසිම හේතු­වක් දෙන්නෙ නැහැ. එහෙම නැත් නම් එන්ත­ර­වා­සිය ගණ­න­කට නොගෙන ඉන්නවා.”

“එත­කොට නඩු වැටෙයි නෙ?”

“ඒක තමයි මටත් අවශ්‍ය. උසා­වියෙ පැමි­ණිල්ල ගොනු කරන්න පැමි­ණි­ලි­ක­රුට සෑහෙන්න වෙහෙස වෙන්න සිද්ධ වෙනවා; ඊට අම­ත­රව සැල­කිය යුතු මුද­ලක් වැය කර­න්නත් සිද්ධ වෙනවා. පැමි­ණිල්ල දාපු ගමන් එක­පා­ර­ටම නඩු අහන්නෙ නැහැ නෙ. නීති­ඥ­යන් අතර තව ලිපි ගනු­දෙනු අටෝ­රා­සි­යත් හුව­මාරු වෙනව නෙ. මට මගෙ මිත්‍ර නීතිඥ මහ­ත්ම­යා­ගෙන් නොමි­ල­යේම උප­කාර ලැබෙ­නවා. ඒත් පැමි­ණි­ලි­ක­රුට නීතිඥ ගාස්තුයි, ලිය­කි­ය­වි­ලි­ව­ලට යන විය­ද­මුයි දරන්න සිද්ධ වේවි. ඒ විත­රක්ද? ඒ වෙනු­වෙන් සිදු වන රස්ති­යා­දුව?”

“ඊට පස්සෙ?”

“විත්ති වාචි­කයෙ විත්ති පක්ෂයෙ සාක්ෂි ලැයි­ස්තු­වට පැමි­ණි­ලි­කරු වංචා කළැයි කියන මට අහන්න ලැබිල තියෙන ආය­ත­නයෙ නියෝ­ජි­ත­ය­කුත් ඇතු­ළත් කර­නවා. ඒක දැක්කාම පැමි­ණි­ලි­කා­රයා පොලී­සි­යෙදි කළා වගෙ පැමි­ණිල්ල ඉල්ලා අස් කර­ගන්න උත්සාහ කළොත් ඒකට අව­සර දෙන්න මම ගාස්තු­වක් ඉල්ල­නවා.”

“ඉතින් ඊට පස්සෙ…?”

“නඩුව විභා­ග­යට ගන්න මුල් දවසෙ මම ඉදි­රි­පත් වෙනවා. මම නිවැ­ර­දි­කරු බව කිය­නවා. එවිට නඩුව විභාග කරන්න මාස හය­කට පස්සෙ විතර දින­යක් නියම කරාවි නෙ. ඒ දිනය වෙන කොටත් මම ජීවත් වෙලා හිටි­යොත් පැමි­ණී­මට නොහැකි බව දන්වා නීති­ඥ­යකු මාර්ග­යෙන් වෛද්‍ය සහ­ති­ක­යක් ඉදි­රි­පත් කර­නවා. එත­කොට තවත් හය මාස­ය­කට විතර නඩුව කල් යනව නෙ.”

“මේ හැම වාරෙ­ටම ඔහුට නීතිඥ ගාස්තු ගෙව­න්නත්, රස්ති­යාදු වෙන්නත් සිද්ධ වෙනව නෙ.”

“ඒ වෙන කොටත් මම ජීවත් වෙලා හිටි­යොත්, ඒ වගෙම පැමි­ණි­ලි­කරු ජීවත් වෙලා හිටි­යොත්, මගෙ නීති­ඥ­යාගේ කාර්ය­බ­හු­ල­ත්වය නිසා දීර්ඝ දින­යක් දෙන ලෙස ඉල්ල­නවා. සම­හර විට ඒ දින වෙන කොට මම ජීව­තුන් අතර නොඉ­න්නත් පුළු­වන්; සම­හර විට අපි දෙන්නම ජීව­තුන් අතර නැති වෙන්නත් පුළු­වන්. කාලය ප්‍රශ්නය විස­ඳාවි. කොහොම වුණත් මගෙ ප්‍රකා­ශය සමි­තියෙ විත­රක් නෙවෙයි; උසා­වි­යෙත් වාර්තා­ගත වෙලා තියේවි.”

මෙසේ කිය­මින් ඔහු මහ හඬින් සිනා සුණේය.

* * * * * * * * *

මේ සිද්ධි­යෙන් දෙදි­න­කට පමණ පසු මට කිසි­යම් අව­ශ්‍ය­තා­ව­කට නග­ර­යට යෑමට සිදු විය. ඒ අව­ස්ථාවේ නග­ර­යට පැමිණ සිටි සිරි­දාස මට මුණ­ගැ­සිණ. අපි ඉදි­රි­යට ගියෙමු. සිරි­දා­සට විරුද්ධ පැමි­ණිල්ල විභාග කළ පොලිස් නිල­ධා­රියා මාර්ගයේ වාහන හසු­රු­වන පොලිස් නිල­ධා­රි­යාගේ කට­යුතු නිරී­ක්ෂ­ණය කර­මින් පාර අයිනේ සිට­ගෙන සිටි­යේය. අප දුටු විගස ඔහු තමා අස­ලට පැමි­ණෙන ලෙස අපට සංඥා කළේය.

අපි ඔහු අස­ලට ගියෙමු.

“ඔහෙට විරු­ද්ධව පැමි­ණිල්ල කරපු තැනැත්තා පොලිස් පැමි­ණිල්ල ඉල්ලා අස් කර­ගත්ත නෙ… මම හිතන්නෙ එයා දැන­ගන්න ඇති ඔහේ ළඟ ප්‍රබල සාක්ෂි තියෙ­න­වයි කියල,” පොලිස් නිල­ධා­රියා කීවේය.

“මගෙ ළඟ කිසිම සාක්ෂි­යක් නෑ. ඒත් එයා සැක කර­නවා මා ළඟ සාක්ෂි ඇතැයි කියලා. ඒත් සාක්ෂි තියෙන්නෙ පැමි­ණි­ලි­කා­රයා ළඟ­මයි. ඒ තමයි ඔහුගේ හෘද­ය­සා­ක්‍ෂිය.”

https://www.silumina.lk/2026/01/10/%e0%b7%81%e0%b7%8f%e0%b7%83%e0%b7%8a%e0%b6%ad%e0%b7%8a%e0%b6%bb%e0%b7%93%e0%b6%ba-%e0%b7%83%e0%b6%82%e0%b6%9c%e0%b7%8a%e0%b6%bb%e0%b7%84%e0%b6%ba/54888/%e0%b7%84%e0%b7%98%e0%b6%af%e0%b6%ba%e0%b7%83%e0%b7%8f%e0%b6%9a%e0%b7%8a%e0%b7%82%e0%b7%92%e0%b6%ba/?fbclid=IwY2xjawPRkM9leHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAwzNTA2ODU1MzE3MjgAAR6hnyU2NZrDePU0-sdvlxONPzwZrNJ5_eu7SAYKxuGeBX7Jp5TKEJTxJsi1hw_aem_HeXcArGuyw-lDGlFIDp8wg

[Nissanka Rajapaksa]

13

ගිනිකූරු විකිණූ දැරිය

Translation of the short story ‘The Little Match-Seller’ by Hans Christian Anderson

පරිවර්තනය- හෙල්මලී ගුණතිලක 

සිසිල සඟරාව - ජනවාරි 2025 කලාපය 

වසරේ අවසාන දිනය වූ එදින, හිම වැටෙන, බෙහෙවින් සීතල දිනයක් විය. රාත්‍රිය එළඹෙමින් තිබිණි. මේ වෙලාවේ වීදිය ඔස්සේ ගමන් කරමින් සිටි දුගී දැරිය හිස් වැස්මක් වත් පාවහන් වත් රහිතව සිටින බවක් පෙනුණි. ඇය නිවසින් නික්මෙද්දී අගේ දෙපයේ සෙරෙප්පු යුගලක් තිබුණු බව සත්‍යය වූවත් ඒවායින් ඇති පල කුමක්ද? ඒ ඇගේ මව පාවිච්චි කළ සෙරෙප්පු නිසා ඒවා ඇගේ දෙපයට විශාල විය. වේගයෙන් ගමන් කළ අශ්ව රිය දෙකක ගැටීමෙන් බේරීමට ඈ දිව යද්දී ඒවා ඇගේ දෙපයින් ගිලිහී ගොස් තිබිණි. 

ඉන් එක් සෙරෙප්පුවක් සොයාගන්නටවත් නොමැති වූ අතර අනෙක හිඟන කොලුවෙකු විසින් ඩැහැගෙන යන ලදී. තමන්ට දරුවෙකු ඇති කලක ඒ සෙරෙප්පුව තොටිල්ලක් ලෙස පාවිච්චි කිරීම ඔහුගේ අදහස විය. අන්තිමේදී කුඩා දැරිය ඇගේ නිරුවත් කුඩා දෙපයින්ම ගමන් කළ අතර ඒ දෙපය සීතලෙන් නිල්- රතු වී තිබිණි. ඈ පරණ ඒප්‍රනයක සාක්කුවේ ගිනිකූරු මිටි කීපයක් බහාගෙන සිටි අතර තව එක් මිටියක් ඇගේ අතේ විය. ඒ දවස පුරාවටම කිසි කෙනෙකු ඇගෙන් එක් ගිනිකූරු මිටියක් වත් මිළට ගෙන තිබුණේ නැත. ඇයට කිසිවෙකු වත් සතයක් හෝ දී තිබුණේ නැත. 

කුසගින්නෙන් සහ සීතලෙන් පීඩිතව වෙව්ලමින් ඈ හෙමි හෙමින් ඉදිරියට ගියා ය. ඇගෙන් දිස් වූයේ ශෝකයේ ප්‍රතිමූර්තියකි. 

ඇගේ ගෙල දෙපස වූ අලංකාර, රන්වන්, කැරළි කෙස් ඇදහැලෙන හිම කැටි වලින් වැසෙන්නට වූවත් ඇයට ඒ ගැන වගක් තිබුණේ නැත. වටපිට ගොඩනැගිලි වල කවුළු අතරින් ඉටිපන්දම් එළි දිලිසෙමින් දිස් විය. රොස්ට් කළ පාත්ත මස් සුවඳ දසත විහිදිණි. එය නව වසර උදාවට පෙර දවස බව ඇයට සිහි විය. 

නිවෙස් දෙකක් අතර මුල්ලක බිම හිඳගත් ඈ සීතලෙන් මුවා වීමට උත්සාහ කළාය. තම කුඩා දෙපය තමන්ගේ සිරුර වෙතට ලං කරගත් නමුත් ඈට වැඩි වැඩියෙන් සීතල දැනෙන්නට විය. ඒ දවසේ කිසිම වෙළඳාමක් නොකර, කිසි ආදායමක් උපයා නොතිබුණු බැවින් ඈ ආපිට තම නිවසට යාමට සිතුවේ නැත. එසේ ගියහොත් නිසැක ව ම ඇගේ පියා ඇයට පහර දෙන බව ඈ දැන සිටියාය. අනෙත් අතට තම නිවසද මෙතරම්ම සීතල විය. එහි හිසට ඉහළින් පියසක් තිබුණද, එහි විශාල හිඩැස් පිදුරු සහ රෙදි කැබලි ආදියෙන් වසා තිබුණද ඒ අතරින් සුළඟ උරුවම් බාමින් හමා ගියේය. 

මේ වෙද්දී ඇගේ කුඩා දෑත සීතලට සම්පූර්ණයෙන් මෙන් හිරි වැටී තිබිණි. අහෝ! එක ගිනිකූරක් කොයිතරම් සහනයක් ගෙනෙනු ඇතිද! ගිනිකූරු මිටියෙන් එකම එක ගිනිකූරක් පිටතට ගෙන එය බිත්තියේ ගාවා දල්වා තම ඇඟිලි ඉන් උණුසුම් කරන්නට ඇත්නම්! මෙසේ සිතූ ඈ ඉන් එකක් පිටතට ගත්තාය. “රිෂ්!” එය ඇවිලුණු හැටි, ගිනිගත් හැටි! ඉන් නික්මුණේ ඉටිපන්දමක වැනි ආලෝකයකි. ඈ අත්ලෙන් ඒ එළිය මුවා කරද්දී ඈට දැනුණේ එය අපූරු දිලිසුමක් බවයි. පිත්තල පාද සහ කැටයම් සහිත විශාල වානේ උදුනක් ඉදිරිපස තමන් වාඩිවී සිටින බවක් ඇයට දැනුණි. ඒ ගින්න දැවුණේ මහත් උද්යෝගයෙනි, ඉන් ලැබුණු උණුහුම සතුට ගෙන එන්නක් විය. කුඩා දැරිය උණුසුම ලැබීමට තම දෙපා ද දිගු කළා ය- නමුත් හදිසියේම ඒ කුඩා ගිනි දැල්ල නිවී ගිය අතර ඒ සමඟම උදුන ද අතුරුදන් විය. ඇගේ අතේ ඉතිරිව තිබුනේ දැවුණු ගිනිකූර පමණි. 

ඈ දෙවෙනි ගිනි කූරත් දැල්වූවාය. එය දැවෙද්දී විහිදුණු දීප්තිමත් ආලෝකය අසල බිත්තිය මතට වැටී එය වේල් පටක් සේ දුහුල් වූයේ ඇයට ඒ නිවසේ ඇතුළත පෙනෙන ලෙසයි. කෑම මේසය මත හිම මෙන් සුදෝ සුදු මේස රෙද්දක් අතුරා තිබුණු අතර ඒ මත වටිනා පිඟන් කට්ටලයක් දක්නට විය. එක් පලංගානක ඇපල් සහ වියළි ප්ලම් පුරවා රොස්ට් කළ පාත්තයෙකු දුම් දමමින් තිබිණි. නමුත් වඩාත්ම පුදුම සහගත කාරණාව නම් ඒ පාත්තයා හදිසියේම මේසයෙන් බිමට පැනීමයි. ඌ පපුවේ ඇනුණු හැන්දකුත් ගෑරුප්පුවකුත් සහිතව ඒ මේ අත වැනෙමින් කුඩා දැරිය අසලටම එද්දී - හදිසියේම දෙවෙනි ගිනිකූරත් නිවුණි. ඉනික්බිති එතැන ඉතිරි වූයේ ගනකම්, තෙත, සීතල බිත්තිය පමණි. ඈ තවත් ගිනිකූරක් අතට ගත්තාය. දැන් ඇය සිටියේ විසිතුරු ලෙස සරසන ලද නත්තල් ගසක් යටයි. එය ඇය පෙර වේලාවක ධනවත් වෙළෙන්දාගේ නිවසේ වීදුරු දොරවල් තුළින් දුටු නත්තල් ගසටත් වඩා විශාල විය. 

නත්තල් ගසේ කොළ පැහැති අතු ඉති අතරින් විදුලි බුබුළු දහස් ගණනක් දැල්වෙමින් තිබිණි. ඒ අතර ඈ සාප්පු කවුළු වල දැක ඇති අන්දමේ විසිතුරු ලෙස පාට දිලුණු සිතුවම් වූ අතර ඒවා ඈ දෙස බලා සිටිනවා මෙන් පෙනුණි. ඒ විසිතුරු අල්ලන්නට දැරිය අත දිගු කළ සැණින් ඒ ගිනිකූරත් නිවී ගියේ ය. නත්තල් ගසේ විදුලි එළි ටිකෙන් ටික ඉහලට එසවෙනු ඈ දුටුවාය. නොබෝ වේලාවකින් ඒවා දෙව්ලොව තරු ලෙසින් පෙනෙන්නට වී හදිසියේම ඉන් එකක් පොළොවට කඩා වැටී එහි දිගු ගින්දර සලකුණක් ඉතිරි කළේය. 

“කවුරු හරි මැරිලා!” දැරිය කීවාය. ඇයට ආදරය කළ එකම පුද්ගලයා වන ඇයගේ මියගිය අත්තම්මා ඈ ට කියා තිබුණේ තරුවක් කඩා වැටුණු විට කිසිවකුගේ ආත්මයක් පොළොවෙන් නික්මී දෙවියන් වෙත යන බවයි.

ඇය තවත් ගිනිකූරක් දැල්වූවා ය. යළිත් වතාවක් ආලෝකය පැතිරෙද්දී ඒ මැද සිටියේ ඇගේ අත්තම්මා යි. දිදුලමින්, බැබලෙමින් සිටි ඇයගේ මුහුණේ තිබුණේ ආදරබර පෙනුමකි.

“අත්තම්මා!” දැරිය කෑ ගැසුවාය. “අනේ මාව ඔයා එක්ක එක්කගෙන යන්න. ගිනිකූරු නිවෙද්දී හැම දේම අතුරුදන් වෙනවා, උණුසුම් උදුන, රසම රස රෝස්ට් කළ මස්, ලස්සන නත්තල් ගහ, මේ හැම දෙයක්ම!” මෙසේ කියා ඈ ගිනිකූරු මිටියක්ම බිත්තියේ අතුල්ලා දැල්වූවාය. ඈට වුවමනා වූයේ ඇගේ අත්තම්මා ව තමන් සමීපයේ තබා ගැනීමටයි. ගිනිකූරු දැල්වෙද්දී විසිරුණු ආලෝකය මධ්‍යහ්නටත් වඩා දීප්තිමත් විය. ඇයට අත්තම්මා මෙතරම් අලංකාරව, මේතර උස් ව කවදාවත් පෙනී නැත. අත්තම්මා කුඩා දැරියගේ අතින් අල්ලාගත් පසු දෙදෙනාම දිලිසෙන ආලෝකය වෙතට සතුටින් පියාඹා ගියෝය. ඔවුන් ගිය පෙදෙසේ සීතලවත්, කුසගින්න වත්, සිත් තැවුල් වත් තිබුණේ නැත. ඔවුන් සිටියේ දෙවියන් සමඟයි. 

පසු දිනට එළිවන සීතල හෝරාවේදී වීදිය අයිනේ නිවසක බිත්තියට වාරු වී දැරිය හිඳ සිටියා ය. ඇගේ දෙකොපුල් රෝස පැහැයෙන් දිලිසුණු අතර මුවේ මඳ සිනාවක් විය. ගෙවී ගිය වසරේ අවසන් රාත්‍රියේ ඈ අධික සීතල නිසා මියැදී සිටියාය. දරදඬු ව සිටි ඇයගේ අතේ තිබුණු ගිනිකූරු මිටි අතුරින් එකක් පමණක් පිලිස්සී අවසන් ව තිබිණි. “ඇයට උණුහුම් වෙන්න වුවමනා වෙන්න ඇති,” එය දුටු මිනිස්සු කීහ. ඈ දුටු විසිතුරු සුන්දර දේ ගැන කිසිවෙකු හීනෙන් වත් අනුමාන කළේ නැත. නව වසර උදා වෙද්දී කුඩා දැරිය තම අත්තම්මා සමඟ පිවිසුණු ඒ උත්කර්ෂවත් පෙදෙස ගැන කිසිවෙකුට ඉඟියක් වත් ලැබී තිබුණේ නැත. 

https://www.facebook.com/share/p/17jC42CCj2/

[Nissanka Rajapaksa]

14

මරන්න ගෙන ගිය බැටළුවා

Translation of the short story Lamb to the Slaughter by Roald Dah

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

උණුසුම්ව, පිරිසිදුව තිබුණු කාමරයේ ජනෙල් තිර වසා තිබිණි. ඇගේ පුටුව අසලත් ඊට ඉදිරියෙන් තිබුණු හිස් පුටුව අසලත් මේස ලාම්පු දල්වා තිබිණි. ඈ පසුපස තිබූ මේසය මත උස වීදුරු දෙකක සෝඩා වතුරත්, විස්කිත් විය. තර්මොස් බඳුනක් අලුත් අයිස් කැටවලින් පුරවා තිබිණි 

මේරි මැලෝනි ඇගේ සැමියා රැකියාවෙන් පසු ගෙදර එනතුරු බලාගෙන සිටියා ය. 

ඇය වරින්වර ඔරලෝසුව දෙස නෙත් යොමු කළේ කලබලයකින් නොවේ. ඈ එසේ කළේ ගතවෙන හැම විනාඩියක් පාසාම ඔහු එන වෙලාව ළඟා වන බව මතක් කරමින් සතුටු වන්නට ය. ඈ වටා පැතිරුණේ මඳහසක ස්වරූපය යි. ඈ කළ හැම දේකම මුදු බව දැවටී තිබිණි. මැහුම වෙත ඇගේ හිස නැමී තිබුණේ නොවූ විරූ නිසල බවකිනි. මේ ඇගේ ගැබිණි බවේ හය වෙනි මාසය නිසා ඇගේ හමේ විනිවිද පෙනෙන ගතියක් තිබුණි. ඇගේ වත පුරා අමුතු සිලිටි බවක් පැතිරී තිබුණු අතර, දෑස අලුත් සෞම්‍ය ගතියකින් පෙරට වඩා විශාලව දිස් විය. ඔරලෝසුවේ වෙලාව පහට දහයක් ලෙස සටහන් වෙද්දී ඈ වඩාත් හොඳින් සවන් දෙන්නට විය.  ඉන් සුළු මොහොතකට පසු, හරියටම වේලාවට, එළියේ රථයක් නවත්වන හඬත්, එහි දොරක් වැසෙන හඬත්, කවුළුව අසලින් පිය ගැටෙන හඬත්, දොරේ යතුර කරකැවෙන හඬත් ඇසිණි. ඇය මැහුම පසෙකින් තබා නැගිට ඉදිරියට ගියේ ඔහු එද්දීම හාදුවක් දීමට ය. 

“හෙලෝ ඩාලිං” ඈ කීවා ය.

“හෙලෝ ඩාලිං” ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ ය. 

ඇය ඔහුගේ කබාය ගෙන එය අල්මාරියේ රැඳවූවා ය. ඉනික්බිති බීම තබා තිබුණු තැනට ගොස් ඔහුට සැර බවින් වැඩි බීම වඩියක් ද, තමන්ට සැර අඩු වීදුරුවක් ද ගෙනැවිත් නැවත මහමින් සිටි ඇඟලුම අතට ගෙන හිඳගත්තා ය. ඔහු ඇයට ඉදිරියෙන් ඇති අසුනේ හිඳ, දෑතින්ම උස වීදුරුව කලතමින් සිටියේ එහි වූ අයිස් කැට ගැටී සිහින් හඬක්  නැංවෙන ලෙසිණි.  

ඇයට නම් මේ දවසේ තෘප්තිකර ම වේලාව යි. පළමු විස්කි වීදුරුව අවසන් වන තුරු ඔහු නිහඬව සිටීමට ප්‍රිය කරන බව ඇය දැන සිටියා ය. දවස පුරාම නිවසේ තනිව ගත කළ දිගු හෝරාවන්ට පසු එළැඹෙන මේ වේලාවේ ඈ ද නිහඬව ඔහුගේ සමාගම විඳින්නට කැමැත්තෙන් සිටියා ය. ඔහු ඇසුරේ දැනෙන සුවය උපරිමයෙන් විඳිමින් ඔහු හා තනි වූ විට ඔහුගෙන් නික්මුණු පිරිමි රශ්මියේ ඈ කිමිදුණේ හිරු රැස් නාන අයෙක් මෙනි. ඔහු දොරකින් ඇතුල් වන ආකාරයට, කාමරයක් හරහා දිගු අඩි තබමින් ඇවිදින ආකාරයට, සැහැල්ලුවෙන් අසුනක හිඳ සිටින ආකාරයට ඈ ආදරය කළා ය. ඔහු ඈ දෙස බලද්දී ඔහුගේ දෑසේ දිස් වූ තියුණු, කල්පනා භරිත පෙනුමටත්, ඔහුගේ මුවේ හැඩයටත් ඈ ප්‍රිය කළා ය. ඒ හැමටත් වඩා ඔහු විස්කි වීදුරුවේ බලයෙන් තමන්ගේ මහන්සිය අඩු වෙන තෙක් ඒ තෙහෙට්ටුව ගැන කිසිවක් නොකීම ගැනත් ඇයට මහත් ආදරයක් දැනුණි. 

“මහන්සි ද ඩාලිං?”

“ඔව්” ඔහු කීය. “හරි මහන්සියි” එසේ කියූ ඔහු හදිසියේම වෙනදාට නොකරන දෙයක් කළේ ය. ඒ, වීදුරුව ඔසවා එහි ඉතිරි ව තිබුණු විස්කි වඩිය එක හුස්මට මුවට හලා ගැනීම ය . ඇය ඔහු දෙස එක එල්ලේ බලා සිටියේ නැතත් වීදුරුවේ අඩකට වඩා විස්කි තිබුණු බව අයිස් කැට හිස් වීදුරුවේ ගැටෙන හඬින් ඇයට වැටහිණි. පුටුවේ ඉදිරිපසට නැමී මොහොතක් නිසොල්මන් ව උන් ඔහු, නැගිට තවත් විස්කි වීදුරුවක් වත්කර ගැනීම පිණිස සෙමෙන් ඇවිද ගියේ ය. 

“මං අරන් දෙන්නම්!” ඇය හඬ නගා කීවේ පුටුවෙන් වහා වහා නැගිටමිනි.  

“වාඩිවෙන්න” ඔහු කීය. 

ඔහු නැවත පැමිණි විට ඔහුගේ අලුත් බීම වඩියේ විස්කි සාන්ද්‍රණය වැඩි කම නිසා එය තද පැහැති බව ඇයට පෙනිණි. 

“ඩාලිං, ඔයාගේ සෙරෙප්පු දෙක ගෙනත් දෙන්නද?”

“එපා”

ඔහු අඳුරු පැහැ බීම වීදුරුව තොලගාන අයුරු ඈ බලා සිටියා ය. එහි සැර බව නිසාම තෙල් ගතියෙන් යුතු රැළි නැගෙනු ඇයට පෙනිණි. 

“ඔයා තරම් ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් නිලධාරීන්ටත් දවස තිස්සෙම හිටගෙන ඉන්න වෙන එක හරි අසාධාරණයක් කියලායි මට නම් හිතෙන්නේ” ඈ කීවා ය. 

ඔහු කිසිවක් කීවේ නැති නිසා ඇය යළිත් ඇගේ අතේ වූ මැහුම වෙත නෙත යොමු කළා ය. ඔහු වීදුරුව තොලගාන හැම වරකම එහි අයිස් කැට ගැටෙන හඬ ඇයට පැහැදිලි ව ඇසිනි. 

“ඩාලිං මම ඔයාට චීස් ටිකක් ගේන්නද? අද බ්‍රහස්පතින්දා නිසා මම රෑට කෑම හැදුවේ නැහැ.”

“එපා” ඔහු කීය.

“ඔයාට කෑමට එළියට යන්න මහන්සි වැඩි නම් තාම උයන්න පරක්කු වැඩි නැහැ” ඇය දිගටම කියාගෙන ගියා ය. “ෆ්‍රීසර් එකේ ඕනෑතරම් මස් ජාති තියෙනවා. ඔයාට ඔය පුටුවෙන් නැගිටින්නේවත් නැතිවම කෑම කන්න පුළුවන්”

ඔහුගෙන් පිළිතුරක්, සිනහවක්, කුමක් හෝ සන් කිරීමක් ලැබේදැයි ඇගේ දෑස බලාපොරොත්තුවෙන් විය. 

“කොයිකටත් මම ඔයාට මුලින්ම චීස් ටිකක් එක්ක ක්‍රැකර්ස් ටිකක් ගේන්නම්” ඇය යළිත් කීවා ය. 

“මට ඕන නැහැ” ඔහු කීය.

ඔහු දෙස අයාගත් විශාල දෙනෙතින් යුතුව ඇය නොසන්සුන් ව පුටුවේ හිඳ සිටියා ය. 

“ඒත් ඔයා මොනවා හරි කන්න ඕන නේ! මම ලෑස්ති කරන්නම්, එතකොට ඔයාට ඕන නම් කන්න පුළුවන්, අකමැති නම් නොකා ඉන්න පුළුවන්” 

ඇය පුටුවෙන් නැගිට මැහුම මේස ලාම්පුව අසලින් තැබුවා ය. 

“වාඩිවෙන්න” ඔහු කීවේය. “විනාඩියකට වාඩිවෙන්න”

ඇයට බියක් දැනෙන්නට වූයේ එවිට ය. 

“ඉතින් වාඩිවෙන්න” ඔහු නැවතත් කීය.

ඇය හෙමින් සීරුවේ පුටුවට පහත් වූයේ කැළඹුණු විශාල දෑස ඔහු දෙස යොමාගත් ගමන්ම ය. ඔහු දෙවෙනි බීම වඩිය අවසන් කර හිස් වීදුරුව තුළට ඔරවාගෙන සිටියේ ය. 

“මේ අහන්න” ඔහු කීය. “මට ඔයාට කියන්න දෙයක් තියෙනවා”

“ඇයි ඩාලිං? මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් ද?”

මේ වෙද්දී ඔහු සම්පූර්ණයෙන්ම නිසොල්මන් ව සිටියේ ය. ඔහු හිස නවා සිටියේ ලාම්පුවේ ආලෝකය මුහුණෙන් කොටසකට වැටී මුව අඳුරේ තිබෙන ලෙස ය. ඔහුගේ වම් ඇස අසල නහරයක් ගැහෙන බව ඇයට පෙනිණි. 

“ඔයාට මේක ටිකක් කම්පනයක් වෙයි” ඔහු කීය. “ඒත් මම සෑහෙන්න කල්පනා කරලා තීරණය කළා ඒක ඔයාට කෙළින්ම කියන එකයි කරන්න ඕන කියලා. ඔයා මට වැඩිය දොස් කියන එකක් නැහැ කියලා මං හිතනවා”

ඉනික්බිති ඔහු ඇයට කීවේ ය. ඒ සඳහා උපරිමයෙන් විනාඩි තුන හතරක් මිස ඊට වැඩි වේලාවක් ගත වූයේ නැත. ඇය බොහෝ සෙයින් නිශ්චලව ඒ සියල්ල අසා සිටියේ කැලඹීමක් මුසු වූ ත්‍රාසයකිනි. ඔහුගේ මුවින් ගිලිහෙන වචනයක් පාසා ඔහු ඇයගෙන් දුරස් වෙමින් සිටියේ ය. 

“ඉතින් ඒක තමයි විස්තරය” ඔහු අවසන් වශයෙන් කී ය. “මං දන්නවා මේ ඔයාට මේක කියන්න හොඳ වෙලාවක් නෙමෙයි කියලා, ඒත් වෙන ගැලපෙන වෙලාවක් එන එකක් නැහැ. මම කොහොමත් ඔයාට සල්ලි දෙන්නම්, ඔයාගේ වැඩ කටයුතු ගැන බලන්නම්. ඒත් ඔයා ප්‍රශ්න ඇති කරන්නේ නැතිවෙයි කියලා මම බලාපොරොත්තු වෙනවා. එහෙම වුනොත් මගේ රස්සාවට හොඳ නැහැ” 

ඇයට මුලින්ම සිතුණේ ඒ කිසිවක් විශ්වාස නොකර ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට ය. සමහරවිට ඔහු කිසි දෙයක් නොකියන්නට ඇති  බවත්, මේ සියල්ලම ඈ සිතින් මවා ගන්නට ඇති බවත් ඇයට සිතිණි. සමහරවිට ඈ සුපුරුදු වැඩකටයුතු වල නියැලුනොත්, මේ කිසිවක් නොඇසුණා සේ රඟපෑවොත් ටික වෙලාවක් යද්දී මේ කිසිවක් සිදු නොවූ බව ඇයට දැනෙනු ඇත. 

“මම කෑම ලෑස්ති කරන්නම්” ඇය රහසෙන් මෙන් කියන්නට සමත් විය. මෙවර නම් ඔහු ඇයව වැළකුවේ නැත. 

කාමරය හරහා ගමන් කරද්දී ඇයට තමන් පාවෙන බවක් දැනිණි. සුළු අප්පිරියාවක්, ඔක්කාර ගතියක් ඇරෙන්නට ඇයට වෙන කිසිවක් දැනුණේ නැත. ඇය යාන්ත්‍රිකව මෙන් බිම් මහලට ගොස්, විදුලි බුබුල දල්වා, ෆ්රීසරය විවර කර, අත ගැටුණු පළමු දේ පිටතට ගත්තා ය. එය ඔතා තිබුණු කඩදාසිය ඉවත් කර ඇය එය දෙස බැලුවා ය. 

එය බැටළු මස් ගාතයක් විය. 

එහෙනම් ඔවුන්ට රෑ කෑමට බැටළු මස් අහාරයට ගනු හැක. මස් ගාතයේ සිහින් කෙළවර දෑතින්ම අල්ලාගෙන ඇය එය යළි උඩුමහලට ගෙන ගියා ය. විසිත්ත කාමරය හරහා යද්දී ඔහු ඇයට පිටුපා කවුළුවෙන් පිටත බලා  සිටිනු දැක ඇය නැවතුණා ය. 

“දෙවියන්ගේ නාමෙට මට කෑම හදන්න එපා” ඇය නැවත ආ හඬ ඇසුණත් ආපසු හැරී නොබලාම ඔහු කීය. “මම එළියට යනවා”

ඒ මොහොතේ මේරි ඔහු වෙත ඇවිද ගොස්, බිඳක්වත් නොනැවතී, ඈ අත තිබුණු සීතලෙන් ගල් වූ මස් ගාතය ඉහළට ඔසවා හැකි වෙර යොදා ඔහුගේ හිස පසුපසට පහර දුන්නා ය. 

එය යකඩ ආයුධයකින් ගැසූ පහරක් තරමට ශක්තිමත් විය. 

ඈ අඩියක් පසුපසට ගෙන බලා සිටියා ය. වඩාත්ම පුදුම සහගත කරුණ වූයේ පහර වැදුණු පසු ත් ඔහු තත්පර හතරක් පහක් වැනි වැනී සිටගෙනම පසුවීමයි. ඉන්පසු ඔහු කපා හෙළූ කඳක් සේ බිම ඇද වැටුණි. 

ඔහු ඇද වැටුණු හඬේ බියකරු බව, ඔහුගේ සිරුරේ ගැටී මේසයක් උඩු යටිකුරු වීම වැනි දේ ඇයව කම්පනයෙන් මුදවා ගැනීමට සමත් විය. ඇය සෙමෙන් සිහි එලවා ගනිමින් සිටියා ය. ඇයට පුදුමයක් ද තද සීතලක් ද දැනෙමින් තිබිණි. වේගයෙන් ඇසිපිය හෙලමින් ඇය ඔහුගේ සිරුර දෙස බලා සිටියේ ඒ විහිලු සහගත මස් ගාතය දෑතින්ම තදින් අල්ලාගත්වනම ය.  

හරි, ඈ තමාටම කියාගත්තා ය. මම එයාව මැරුවා. 

ඇගේ මනස හදිසියේම නිරවුල් වී තිබුණේ පුදුම සහගත ලෙස ය. ඇය ඉතා වේගයෙන් සිතන්නට විය. රහස් පරීක්ෂක නිලධාරියෙක්ගේ බිරිඳ වූ ඈ මීට අදාළ දඬුවම ගැන හොඳාකාරවම දැනගෙන සිටියා ය. ඇයට ඒ ගැන කම්පාවක් දැනුණේ නැති අතර එය එක්තරා ආකාරයක සැනසිල්ලක් සේ සිතෙමින් තිබිණි. එහෙත් දරුවාට කුමක් සිදුවනු ඇතිද? නූපන් දරුවන් කුසේ දරාගත් මිනීමරුවන් වෙනුවෙන් තිබුණේ කවරාකාරයේ නීති ද? ඔවුන් අම්මාත් දරුවාත් දෙදෙනාම මරා දැමුවා ද? නොඑසේ නම් දඬුවම දීමට දරුවා බිහි වන තුරු බලා සිටියා ද? 

මේරි මැලෝනි ඒ ගැන දැන සිටියේ නැත. ඒ නිසා ඒ අවදානම ගැනීමට ඇගේ සූදානමක් තිබුණේ ද නැත. 

ඇය මස් ගාතය කුස්සියට ගෙන ගොස්, එය බඳුනක බහා, විදුලි පෝරණුව ක්‍රියාත්මක කර, එය ඊට ඇතුළු කළා ය. ඉනික්බිති දෑත සෝදා ඉහළ මාලයේ නිදන කාමරය වෙත දිව ගියා ය. කැඩපත ඉදිරියේ හිඳ කොණ්ඩය පිළිවෙල කර වත්සුණු තවරා ගත්තා ය. ඇය සිනාවක් පලඳාගන්නට උත්සාහ කළ නමුත් එය අමුතු විරිත්තීමක් සේ දිස් විය. ඈ යළි වරක් උත්සාහ කළා ය. 

“හෙලෝ සෑම්” ඈ උද්යෝගයෙන්, ශබ්ද නගා කැඩපතට කීවා ය. 

ඇගේ කටහඬේ තිබුණේ නොගැලපෙන ස්වරයකි. 

“කරුණාකරලා මට අල ටිකක් දෙන්න සෑම්, බෝංචි ටින් එකකුත් දෙන්න”

එවර නම් ඇගේ කටහඬත් සිනාවත් සාමාන්‍ය වෙමින් තිබිණි. ඇය තව කීපවරක් ඒ ස්වරය අභ්‍යාස කළා ය. ඉන්පසු පහත මාලයට දිවගොස්, කබාය ඇඟලාගෙන, නිවසේ පසුපස දොරින් පිටවී මහමඟට බැස්සා ය. 

වෙලාව සවස හය පසු වී නොතිබුණත් කඩය තුළ විදුලි බුබුළු දැල්වී තිබුණි. 

“හෙලෝ සෑම්” ඇය කවුන්ටරය පසුපස උන් මිනිසා වෙත සිනාවක් පාමින් කීවා ය. 

“සුබ සන්ධ්‍යාවක් මිසිස් මැලෝනි, කොහොමද?”

“කරුණාකරලා මට අල ටිකක් දෙන්න සෑම්, ආ.. ඔව්, බෝංචි ටින් එකකුත් දෙන්න”

ඔහු ඈ ඉල්ලූ දෑ දීමට උත්සුක විය. 

“පැට්‍රික් ට මහන්සිලු, අද රෑ කෑමට එලියට යන්න බැහැලු” ඈ ඔහුට කීවාය. “අපි සාමන්‍යයෙන් බ්‍රහස්පතින්දාට රෑ කෑමට එළියට යනවා. අද ඉතින් ගෙදර උයන්න එලවලු මොනවත් නැති බව එයාට අහු වුණා” 

“එහෙනම් මස් ටිකකුත් ඕනද මිසිස් මැලෝනි?”

“නෑ, බොහොම ස්තූතියි, මස් තියෙනවා. මම ෆ්රීසර් එකෙන් හොඳ බැටළු මස් ගාතයක් ගත්තා”

“ආ!”

“අනේ මන්දා සෑම්, මම නම් ඒතරම් කැමති නැහැ හීතල පිටින්ම මස් උයන්න, ඒත් අද ඒක කරන්න වුණා. ඔයා හිතන්නේ ප්‍රශ්නයක් නැතිවෙයිද?”

“මම නම් හිතන්නේ ඕකේ ලොකු වෙනසක් නැහැ කියලා” කඩහිමියා කීය “මේ ලොකු අල වලින් දාන්නද?”

“ඔව් ඒවා හොඳයි, එයින් දෙකක් දාන්න”

“වෙන මොනවාද?” ඔහු හිස ඇල කර ඇය දෙස බලා සිනාසෙමින් ඇසීය. “කෑමට පස්සේ? අතුරුපසට මොනවද දෙන්න හිතාගෙන ඉන්නේ?”

“සෑම් හිතන්නේ මොනවාද හොඳ?”

කඩහිමියා කඩය සිසාරා නෙත් යොමු කළේය. “ ලොකු චීස්කේක් කෑල්ලක් දුන්නොත් මොකද? එයා ඒවාට කැමති බව මම දන්නවා”

“නියමයි” ඈ කීවාය. “එයා චීස්කේක් කන්න හරිම ආසයි” 

හැමදේම ඔතා අසුරා දුන් පසු ඈ මුදල් ගෙවා, ඇගේ කාන්තිමත් ම සිනහව ඔහුට දී “බොහොම ස්තූතියි සෑම්, සුබ රාත්‍රියක්” කීවාය. 

“ඔබටත් බොහොම ස්තූතියි මිසිස් මැලෝනි, සුබ රාත්‍රියක්”

දැන්, මේ සිදුවන්නේ රෑ කෑම පිළියෙළ කෙරෙන තුරු බලා සිටින තම සැමියා වෙත් තමන් ඉක්මනින් ගෙදර යෑම බව ඇය තමන්ටම කියා ගත්තාය. ඔහු දවස පුරා වෙහෙසවී ගෙදර පැමිණ ඇති නිසා ඇය රෑ කෑම හැකි තරම් රසවත් ව පිළියෙළ කළ යුතු ය. මෙවැනි සිතුවිල්ලකින් නිවසට යන ඇය හට හදිසියේ වත් එහිදී අසාමාන්‍ය, බියකරු දෙයක් දකින්නට ලැබුණොත් ඇය කම්පනයත් ශෝකයත් නිසා උමතුවෙන් මෙන් හැසිරෙන්නට ඉඩ ඇත. එහෙත් ඇය එවැනි කිසි දෙයක් තුන් හිතකින් වත් බලාපොරොත්තු වන්නේ නැත. ඇය මේ කඩයෙන් එළවලු මිළදීගෙන ගෙදරට යනවා පමණි. මිසිස් පැට්‍රික් මැලෝනි බ්‍රහස්පතින්දා හවසක කඩෙන් එළවලු මිළදීගෙන තම සැමියාට රෑ කෑම සූදානම් කරන්නට ගෙදර යනවා පමණි. 

එහෙමයි ක්‍රමය, ඇය ඈ ටම කියාගත්තාය. හරි විදිහට, සාමාන්‍ය විදිහට හැම දේම කරන්න. හැමදේම ස්වභාවිකව කරද්දී රඟපාන්නට වුවමනා නොවනු ඇත. 

ඉතින් මේ විදිහට සිතූ නිසා නිවසේ පසුපස දොරටුවෙන් ඇතුළු වෙද්දී ඈ පුංචි තාලයක් මුමුණමින්, සිනාසෙමින් සිටියා ය.  

“පැට්‍රික්!” ඈ හඬ නඟා කතා කළා ය. “ඔයාට කොහොමද ඩාලිං?”

 

ඇය අත වූ පාර්සලය මේසය මත තැබූ ඈ විසිත්ත කාමරය වෙත ගියා ය. එසේ ගොස් හදිසියේම ඔහු එහි බිම වැටී සිටි අයුරු දුටු විට, ඔහුගේ දෙපා ඇකිලී, අතක් සිරුරට යටවී ඇඹරී තිබෙනු දුටු විට ඇයට සැබවින්ම කම්පනයක් දැනුණි. ඔහු ගැන ඇගේ සිතේ නිධන්ගතව තිබුණු ආදරය උතුරායන්නට විය. ඇය ඔහු වෙත දිවගොස්, ඔහු අසල දණගසාගෙන වැළපෙන්නට විය. එය කෙතරම් පහසු වීද යත් කිසිම රඟපෑමක් අවශ්‍ය වූයේ නැත. 

විනාඩි කිහිපයකට පසු ඇය නැගිට දුරකථනය වෙත ගියා ය. පොලීසියේ දුරකථන අංකය ඇය දැන සිටි අතර අනෙත් පසින් පිළිතුරු ලැබුණු විට ඈ කෑගසන්නට විය. 

“ඉක්මනට එන්න! ඉක්මනට! පැට්‍රික් මැරිලා!”

“කවුද කතාකරන්නේ?”

“මිසිස් මැලෝනි, මිසිස් පැට්‍රික් මැලෝනි”

“මොකක්? පැට්‍රික් මැලෝනි මැරිලා?”

“මට එහෙම හිතෙනවා” ඈ හඬා වැටෙන්නට විය. “එයා බිම වැටිලා ඉන්නේ, මට හිතෙන්නේ එයා මැරිලා කියලා”

“අපි ඉක්මණටම එනවා” 

පොලිස් රථය ඉතාමත් ඉක්මණින් පැමිණියේ ය. ඇය දොර විවර කළ විට පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනෙක් නිවසට ඇතුළු විය. ඈ ඔවුන් දෙදෙනාව හැඳිනුවාය. ඈ ඒ පොලිස් ස්ථානයේ හැම දෙනෙක්ම පාහේ හැඳිනුවා ය. ඇය වැළපෙමින් ජැක් නූනන් නම් පොලිස් නිලධාරියාගේ සිරුරට බර විය. ඔහු සෙමෙන් ඇයව පුටුවක අසුන් ගැන්වුවේය. 

“එයා මැරිලාද?” ඇය හඬමින්ම ඇසුවා ය. 

“බොහොම කණගාටුයි, මැරිලා නම් තමයි. මොකද වුණේ?”

ඇය කඩයට ගිය අයුරු, ආපසු නිවසට ආ පසු ඔහු බිම වැටී සිටිනු දුටු අයුරු කෙටියෙන් විස්තර කළා ය. ඇය හඬමින් විස්තර කියද්දී නූනන් නම් පොලිස් නිලධාරියා මියගිය මිනිසාගේ හිස පසුපස වියළි ලේ පැල්ලමක් දුටුවේය. ඔහු වහාම දුරකථනය වෙත ගියේ ය. 

වැඩි වෙලාවක්  ගතවන්නට මත්තෙන් දොස්තර කෙනෙක්, රහස් පරීක්ෂක වරුන් දෙදෙනෙක්, පොලිස් ජායාරූප ශිල්පියෙක්, ඇඟිලි සලකුණු විශේෂඥයෙක් ඇතුළු තවත් නිලධාරීහු කිහිපදෙනෙක්ම පැමිණියහ. මල සිරුර අසල රහස් සාකච්ඡා පැවැත්විණි. රහස් පරීක්ෂක නිලධාරීන් ඇගෙන් නොනවත්වා ප්‍රශ්න රැසක් අසන්නට විය. ඔවුහු ඇයට කරුණාවෙන් කතා කළහ. ඇය යළිත් මුල සිටම ඇගේ කතාව කීවා ය.  පැට්‍රික් එද්දී ඈ ඇඳුමක් මසමින් සිටි බව, ඔහුට මහන්සි වැඩි නිසා කෑමට එළියට නොගොස් සිටින්නට තීරණය කළ බව, ඇය මස් පිසීම සඳහා පෝරණුවට දමා එළවලු ගෙන ඒමට කඩයට ගොස් එද්දී ඔහු බිම වැටී සිටි අයුරු විස්තර කළා ය.

“කොයි කඩේ ද?” එක් නිලධාරියෙක් ඇසීය. 

ඇය ඊට පිළිතුරු දුන් විට ඔහු ඇගෙන් ඉවතට හැරී තවත් නිලධාරියෙකුට රහසින් යමක් කීවේ ය. දෙවැන්නා වහා වහා නිවසින් පිටතට ගියේ ය. 

පැය කාලකින් ඔහු නැවත පැමිණියේ සටහන් පිරුණු කඩදාසියක් අතැතිව ය. වැළපෙමින් සිටි ඇයට ඔවුන්ගේ රහස් සාකච්ඡාවල ඇතැම් වැකි ඇසිණි. 

“බොහොම සාමාන්‍ය විදිහට හිටියේ.. සතුටින්.. මහත්තයාට හොඳ කෑමක් දෙන්න ඕනෑකම තිබුණා, බෝංචි, චීස්කේක්.. එයා නම් වෙන්න විදිහක් නැහැ”

ටික වෙලාවකට පසු දොස්තරත්, ජායාරූප ශිල්පියාත් තව මිනිසුන් දෙදෙනෙකුත් සිරුර රැගෙන ගියහ. ඇඟිලි සලකුණු ශිල්පියාත් ගිය පසු ඉතිරි වූයේ රහස් පරීක්ෂක නිලධාරීන් දෙදෙනාත් පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනාත්  පමණි. ඔවුන් ඇයට සැලකුවේ ඉතා විනීතව ය. ඇයට මේ නිවසින් පිටව යන්නට ජැක් නූනන් යෝජනා කළේ ය. ඇගේ සොයුරියගේ නිවසට එසේත් නැත්නම් ඔහුගේම නිවසට වුව යා හැකි බවත් ඔහුගේ බිරිඳ ඇයට නවාතැන් දෙනු ඇති බවත් ඔහු කීය. 

එහෙත් ඇය ඒ යෝජනා සියල්ල ප්‍රතික්ෂේප කළා ය. ඇයට අඩියක් වත් සෙලවෙනු බැරි තරමේ අපහසුවක්  දැනෙන බව කී ඇය ඔවුන්ගේ රාජකාරි වලට බාධාවක් නොකරන බවට පොරොන්දු වී එතැනම රැඳී සිටින්නට අවසර ඉල්ලුවා ය.

ඇයට අමාරුවක් දැනෙනවා නම් නිදන කාමරයට ගොස් මඳක් වැතිරී සිටීම වඩාත් සුදුසු නොවන්නේදැයි එවර ජැක් නූනන් විමසුවේ ය. 

ඇයට ඒ පුටුවටම වී ටික වෙලාවක් සිටින්නට අවශ්‍ය බව ඇය කියා සිටියා ය. ටික වේලාවක් ගත වූ පසු ඇයගේ අමාරු ගතිය පහවූ විට ඇය එතැනින් ඉවත්වන බව කීවා ය. 

ඉන්පසු ඔවුහු ඇයට එතැනම ඉන්නට ඉඩ හැර නිවස පරීක්ෂා කිරීමේ නියැලුණහ. ඉඳහිට රහස් පරීක්ෂක වරයෙක් ඇයගෙන් ප්‍රශ්නයක් දෙකක් අසනු පෙනිණි. ඇගේ සැමියා මියගොස් ඇත්තේ හිසේ පසුපසට එල්ල කළ තද පහරක් නිසා බව ජැක් නූනන් ඇයට සෙමෙන් පැහැදිලි කළේය. ඔවුහු ඒ ආයුධය සොයමින් සිටියහ. මිනීමරුවා එය රැගෙන පලායන්නට ඉඩ තිබුණු බවත් නොඑසේ නම් එය ඉවත දමා හෝ සඟවා යන්නට ඇති බවත් ඔහු පැහැදිලි කළේ ය. 

“මේක ඉතින් පරණ කතාවම තමයි. ආයුධය හොයාගත්තොත් මිනීමරුවා අල්ලන්න පූළුවන්”

ටික වෙලාවකට පසු එක් රහස් පරීක්ෂකවරයෙක් ඇය අසලින් අසුන් ගෙන නිවසේ ආයුධයක් ලෙස භාවිත කළ හැකිව තිබුණු දෙයක් ගැන ඇයට අදහසක් තිබුණේ දැයි විමසුවේ ය. මුරිච්චි යතුරක්, එසේත් නැත්නම් බර යකඩ  මල් පෝච්චියක් වැනි දෙයක් නිවසින් අතුරුදන් වී ඇත්දැයි සොයා බලන මෙන් ඔහු ඉල්ලා සිටියේ ය. 

ඔවුන්ගේ නිවසේ යකඩ මල් පෝච්චි නොතිබුණු බව ඈ කීවා ය. 

“එහෙනම් මුරිච්චි යතුරක්?”

එවැනි ආයුධයක් නොතිබුණු බවට ඇයට විශ්වාස නමුත් එවැනි වෙනත් දේ ගරාජයේ තිබෙන්නට හැකි බව ඈ කීය.  

නිවස පරීක්ෂාකිරීම නොකඩවාම සිදු විය. තවත් පොලිස් නිලධාරීන් නිවස වටා සැරිසරන බව ඇය දැනගෙන සිටියා ය. ඔවුන්ගේ අඩි ශබ්දය මිදුල දෙසින් නිරතුරුව ඇසුණු අතර වරින්වර විදුලි පන්දම් එළියක් තිර රෙදි අතරින් පෙනිණි. ඒ වෙද්දී රාත්‍රිය එළැඹි තිබුණි. වෙලාව රාත්‍රී නමයට ආසන්න බව සාලයේ ඔරලෝසුවෙන් ඇය දුටුවා ය. නිවස පරීක්ෂා කරමින් උන් නිලධාරීන් සිව් දෙනා හෙම්බත් ව සිටියහ.  

“ජැක්” ඊළඟ වතාවේ ජැක් නූනන් එතැනින් යන්නට ආ විට ඈ ඔහුව ඇමතුවේ ය. “මට අතනින් බොන්න මොනවා හරි ගෙනැත් දෙනවා ද?”

“හරි ඉන්න මම දෙන්නම්, ඔයා කිව්වේ විස්කි ද?”

“ඔව්, හැබැයි පුංචි වීදුරුවක්. එයින් මගේ අමාරු ගතිය මඟ ඇරිලා යන්න පුළුවන්”

ඔහු ඇය අතට වීදුරුවක් දුන්නේ ය. 

“ඔයාත් එකක් බොන්න. දැන් හොඳටම මහන්සි ඇතිනේ. මට කොයිතරම් හොඳට සැලකුවාද ඔයගොල්ලෝ හැමෝම.”

“අපේ නීති වලට නම් පටහැනියි, ඒත් මම පොඩ්ඩක් බොන්නම්, නැතිනම් තව ටිකක් වෙලා යන්න කළින් මාව මහන්සියට ඇදගෙන වැටෙයි”

එයින් පසු එතැනට පැමිණි අනෙත් අයත් මඳ පෙරැත්තයකින් පසු පුංචි විස්කි වඩියක් බීමට එකඟ විය. ඔවුහු වීදුරු අතැතිව තැන තැන සිටගෙන සිටි අතර ඈ ළඟපාතක සිටි නිසා අපහසුතාවයෙන් එකල මෙකල වෙමින් ඇගේ හිත හැදීමට නොයෙක් දේ කියමින් පසු වූහ. කුස්සියට යන්නට ගිය ජැක් නූනන් යළිත් එසැණින් නැවත පැමිණියේ ය

“මිසිස් මැලෝනි, තාම පෝරණුව වැඩකරන බව දන්නවාද? මස් ටික තාම ඇතුලේ ද?”

“ආ ඔව්නේ! හැබෑටම!” ඇය කීය. 

“මම ඒක නිවලා දාන්නද?”

“අනේ ජැක් ඒක නිවනවාද? බොහොම ස්තූතියි”

පොලිස් නිලධාරියා දෙවෙනි වරට කුස්සියෙන් පිටතට එද්දී ඈ කඳුළු පිරුණු විශාල දෑසින් ඔහු දෙස බැලුවා ය. 

“ජැක් නූනන්”

“ඔව්?”

“ඔයාට පුලුවන්ද මට උදව්වක් කරන්න?- ඔයාටයි මේ අනෙත් කට්ටියටයි?”

“අපි උත්සාහ කරන්නම් මිසිස් මැලෝනි”

“මෙතැන ඉන්න හැමෝම පැට්‍රික් ගේ හොඳ යාලුවෝ, ඔයගොල්ලෝ ඇවිත් ඉන්නේ එයාව මැරුව මිනීමරුවා අල්ලන්න. ඔයගොල්ලන්ගේ රෑ කෑම වෙලාව දැන් හොඳටම පහුවෙලා නිසා හැමෝටම දැන් උහුලන්න බැරි තරම් බඩගිනි ඇති. ඔයගොල්ලන්ට කෑම ටිකක් නොදී ගෙදර තියාගත්තා කියලා දැනගත්තොත් පැට්‍රික්ගෙන් මට කවදාවත් සමාවක් ලැබෙන එකක් නැහැ. ඔයගොල්ලෝ එකතුවෙලා අර කෑම ටික කනවාද? පෝරණුවේ තිබුණු මස් ටික මේ වෙද්දී ගාණට හරි ගිහින් ඇති.”

“කොහොමවත්ම බැහැ” නූනන් කීය. 

“අනේ කොහොමහරි කන්න” ඈ බැගෑපත් වූවාය. “මට නම් කිසි දෙයක් කටේ තියන්න බැහැ. එයා ඉන්දැද්දී උය උයා හිටිය දෙයක් නම් කොහොමවත්ම කන්න බැහැ. ඒ නිසා ඔයගොල්ලෝ ඒ ටික කෑවොත් මට ඒක ලොකු උදව්වක් වේවි. ඊටපස්සේ රාජකාරි ඉවරකරන්න”

නිලධාරීහු කිහිපදෙනා මුලදී අදිමදි කළත් ඔවුන් හැමදෙනාම තද කුසගින්නෙන් පසු වුණු බැවින් අවසානයේදී හැමදෙනාම කුස්සියට ගොස් කෑම බෙදාගන්නට වූහ. කාන්තාව ඇය උන් තැනම හිඳිමින් ඔවුන්ගේ කතාබහට සවන් දෙමින් සිටියාය. මස් තළුමරමින් ඔවුනොවුන් අතරේ කතා කරමින් සිටි ඔවුන්ගේ හඬ ඇයට ඇසිණි. 

“තව ටිකක් බෙදා ගන්න චාලි”

“ඉවර කරන්න හොඳ නැහැ නේද?”

“එයා කිව්වේ අපිට ඉවර කරන්න කියලා, ඒ නිසා කමු”

“පැට්‍රික් ට ගහන්න මිනීමරුවා පාවිච්චි කරලා තිබුණේ ලොකු ආයුධයක්. දොස්තර කිව්වේ හිස්කබල කුඩුවෙලා කියලා”

“ඒ නිසාම තමයි ඒක හොයාගන්න එක ලේසි වෙන්න ඕන”

“ඔව් මමත් හිතුවේ ඒකමයි”

“ඔයතරම් ලොකු ආයුධයක් නම් මිනීමරුවාට පැනලා යද්දී ඕක උස්සාගෙන යන්න බැහැනේ”

“මම නම් කියන්නේ ඕක මේ හතර මායිමේ ම ඇති”

“සමහරවිට අපේ නහයවල් යටම ඇති, මොකද කියන්නේ ජැක්?”

එහා කාමරයේ මේරි මැලෝනි සෙමෙන් සිනාසෙන්නට පටන් ගත්තාය. 

https://www.facebook.com/share/p/1advnZ3pfy/

[Nissanka Rajapaksa]

15

රතු කොරල්

Translation of the short story Red Coral by Sangeetha Bhaskaran

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

හට්ටියේ වූ කිරි ටික උතුරද්දී එහි මැද තිබුණු තේ කොළ ඉහළට එසවෙන දෙස බලා උන් මා ලිප නිවා දැමුවා. තේ පෙරාගැනීමට මා ගත්තේ තැඹිලි පාට මිටක් ඇති අවපැහැ ගැනුණු තේ පෙරනය. අම්මා කිසි දවසක කිසිම දෙයක් ඉවත දැම්මේ නැහැ. එළවළුවලත් මස්වලත් කහට උරාගත් කපන ලෑල්ල, හැඩය ඇද වී ගිය ඇලුමිනියම් කෝප්ප, කාලයක් තිස්සේ එකතුවුණු දැලි කුණු නිසා නියම පාටත් අමතකව ගිය ප්ලාස්ටික් පිඟන් රඳවනය- කුස්සිය හාත්පස දෑස් යොමුකරද්දී මීට දෙවසරකට කලින් මා නිවසින් යාමට පෙර තිබුණු අයුරින්ම මේ සියලු දේ දකින්නට මට පුළුවන් වුණා. දැන් අම්මා නැති නිසා තවත් මේ බඩු පාවිච්චි කරන්න පුළුවන් කියා ඇගෙන් බැණුම් නොඅහාම මට ඒවා ඉවතලන්නට පුළුවන්.

තාත්තා වාඩිවී සිටියේ අබලන් ඇඳ උඩයි. ඇඳේ ගෙවී ගිය කොහු මෙට්ටය තිබුණේ කොයි මොහොතක හෝ කඩා වැටෙන්නට ළංවෙමින්. තාත්තාගේත් වැඩි වෙනසක් පෙනෙන්නට තිබුණේ නැහැ. සෙමෙන් බීඩියක් උරමින් සිටි ඔහුගේ රැළි වැටුණු සම එල්ලා හැලුණේ ඔහුට අඩක් පිරවූ මල්ලක පෙනුමක් දෙමින්. ඔහු මා දිහා නොබලා යාන්ත්‍රිකව මගේ අතින් තේ වීදුරුව ගත්තා. අපේ අතැඟිලි යන්තමින් ගෑවෙද්දී ඔහුගේ රත් පැහැ දෑස දෙස මා බැලුවේ එහි යම් හඳුනාගැනීමක්, පිළිගැනීමක් සොයමින්. එසේ බලද්දීත් කිසි දවසක නොලැබෙන දෙයක් සෙවීම ගැන මට මා ගැනම අනුකම්පාවක් දැනුණා.

අම්මා අන්ත්‍රා වුණා. මට දුරකථන ඇමතුම ලැබුණේ ඊයේ රාත්‍රියේ. අම්මාගේ මරණය ගැන අසල්වැසියෙක්ගෙන් දැනගන්නට ලැබීමත්, ඈ මැරුණේ කවර හේතුවක් නිසාදැයි නොදැනීමත් අතරින් වඩාත්ම නරක දේ කුමක්දැයි සිතාගන්නට මා අපොහොසත් වුණා. රජයේ රෝහලේ මරණ පරීක්ෂකවරයා අම්මාගේ මළ සිරුර කපා පරීක්ෂා කරන්නට රුපියල් දාහක් ඉල්ලා තිබුණු නිසා එය නොගෙවාම ඇය මියගියේ හෘදයාබාධයකින් කියා තාත්තා නිගමනයකට ඇවිත් තිබුණා.

අම්මාගේ මළගමට මා ගමට යායුතු බව මා රැකියාව කළ නිවසේ කාන්තාවට කී විට ඇගේ මුහුණ අනුකම්පාවෙන් රැළි නැඟුණත්, මා නැති අතරේ නිවසේ ඉවුම් පිහුම්, පිරිසිදු කිරීම් ආදිය කරමින් ඇගේ දරුවා ව බලාගන්නේ කෙසේද කියා ඇය සිතමින් සිටියා. දින කිහිපයකින් ආපිට එන්නට මා පොරොන්දු වුණා. මා ඇගෙන් මුදල් අත්තිකාරමක් ඉල්ලුවත් තම සැමියා ඊට අකමැති වනු ඇති බව ඈ කීවා. "සල්ලි ටික පරෙස්සම් කරගන්න මාලා. ඔයාගේ පවුලේ උදවිය ඒ සල්ලි අරගත්තොත් ඔයාට කිසි දෙයක් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ" මා හා කතා කරද්දී නිතර පාවිච්චි කරන වඩාත් හොඳ දේ හඳුනන ආරක්ෂකයෙකුගේ මවුවත් කටහඬින් ඈ කීවා.

ආරංචිය ලැබී පැයක් යද්දී මම නගරයෙන් බස් රථයකට ගොඩවුණා. එය පිරී තිබුණත් අන්තිම පේළියේ ඉඩක් ලබාගන්නට මා සමත් වුණා. නින්දෙන් නිරතුරුව තම ඔළුව මගේ උරහිසට බර කළ වයසක කාන්තාවකුත්, බොහොම සතුටින් මගේ කලවට තමන්ගේ කලව තදකරගෙන උන් මැදිවියේ පිරිමියෙකුත් අතරමැද මා සිරවී හිටියා. අප අබලන් අධිවේගී මාර්ග මතින් පැද්දී පැද්දී යන අතරතුර බස් රියේ විවර කවුළු අතරින් උණුසුම් වාතයත් දූවිලිත් ගසාගෙන ආවා. මගේ සිරුර සිරවී තිබීමත්, මහන්සියත් නිසා ශෝකයේ අහුමුලු වලට මගේ මනසට ඇවිදගෙන යන්නට අවසර දෙන්නට ලැබුණේ නැහැ. අම්මා නැතිව කිසිම වටිනාකමක් නැති නිවසකට මා යමින් සිටියා.

තාත්තා තේ බීවේ කල්පනාවේ ගැලෙමින්. ඔහු මොනවා සිතමින් ඇත්ද? දිනපතා ඔහු දත් මැද්ද පසු ඔහු අතට දුම් දමන තේ වීදුරුව දෙමින්, එය නිවෙන්නට පෙර බොන්නැයි නිරතුරුව මතක් කරමින් අවුරුදු හතළිහක් තිස්සේ වතාවත් කළ ගැහැනිය ගැන ඔහු සිතමින්ද? ඔහු කාලයක් ගොවියෙක් වී සිටියා. පුපුරු ගසන අව්වේ වැඩ කිරීමෙන් පිරිමින්ගේ සමටත් සිහිකල්පනාවටත් කුමක්දෝ සිදුවෙන බව සත්‍යයක්. ඔහු මා හා කතා කළේ අත්‍යවශ්‍ය දෙකට පමණයි. ඔහුගේ අවධානය දිනාගැනීමේ ගෞරවය හිමිවුණේ මගේ සහෝදරයාටයි. අප ඒ කුඩා නිවසේ සිරවී සිටි මුළු කාලය පුරාවටම ඔහු අම්මාගේ සැමියා ව සිටියා පමණයි. දැන් ඔහු දවස පුරාම කිසි දෙයක් කළේ නැහැ. ආණ්ඩුවේ සහන වැඩසටහනකට සම්බන්ධ වීම නිසා මසකට යම් මුදලක් ඔහුගේ ගිණුමේ තැන්පත් වුණා, එය ඔහුගේ දෛනික අරක්කු වියදමට ප්‍රමාණවත්. අම්මා ගේ දොර වියදම් පිරිමසාගත්තේ මා එවූ මුදලින්.

මගේ සොයුරා, බිකූ ගැන මට පළමු වරට සිහිවුනේ මා නැවත ආ පසුවයි. අම්මාගේ මරණය ඔහුගේ රස්තියාදුකාර ජීවිතයට වැඩි බලපෑමක් නොකරන බවට මට සහතික වුණත් ඔහුව දකින්නට මට වුවමනාවක් ඇතිවුණා.

"තාත්තේ මම මළගෙදරට වුවමනා දේවල් අරගෙන එන්නම්. කවුරුවත් ආවොත් කතාකරන්න තාත්තා ඉන්න"

ඔහුට මා කී දේ ඇසුනත් නෑසුණු ලෙසින් ඇසිපිය ගසමින් පසුවුනා. කාලයත් සමඟ වැඩි දෙයක් වෙනස් ව තිබුණේ නැහැ.

"මම හෙට ආපිට යන්න ඕන, ඒ නිසා හැමදේම ඉක්මනට කළොත් හොඳයි."

ඒ මගේ කටහඬ ද? මා ඒ වචන කීවාද? මා අම්මාගේ මරණය බොහොම කාර්යක්ෂමව, ශීඝ්‍ර ව පරිපාලන කරන හැටි! තාත්තා යමක් කියන්නට සූදානම් ව නැවත නිහඬවුණා.

පසුම්බිය විවර කර, එන්නට කලින් යන්තම් සූරා එකතු කරගත් ගත් මුදල ගණන් කළ මා මළගෙදරට අවශ්‍ය දේ මිලදීගැනීමට වෙළඳපළ වෙත ගියා. මඩ පිරුණු කාණු ඔස්සේ ඇවිදිද්දී ගමේ අලුත් දේත් පරණ දේත් මට පැහැදිලිව පෙනුණා. මගේ ගමේ මිනිස්සු ඉතාමත් ප්‍රිය කළ දම් පාට සහ ලා කොළ පාට තීන්ත ආලේපිත තාප්ප, තැන තැන විකිණීම සඳහා ගොඩ ගසා තිබුණු පුන්නක්කු මිටි, ඉස්සර කෝලා විකිණූ එකම කඩය දැන් ඊට වඩා ලොකු, ණයට බඩු දෙන කඩ නිසා සැඟව ඇති හැටි, මාළු වෙළෙන්දියගේ බුලත් කහට බැඳුණු දත් දෙපෙළ, ඇගේ රැළි වැටුණු සම, පළල් උකුල වැනි මේ හැම දෙයක්ම මගේ ඇස ගැටුණා. මගේ ගම පුළුල් වී තිබුණත් දියුණු වීමට බලකිරීම හමුවේ එහි ඇතිව තිබුණු ව්‍යාකූල බව මට පැහැදිලිව පෙනුණා.

මා යන මඟ දිගට විවිධ අය මා නැවත්වූවා. සමහරු තමන්ගේ ශෝකය පළ කළ අතර සමහරු මා දෙස දෑස් විදහා බලා සිටියා. ඒ බැල්මවල් මට කොයිතරම් හුරුපුරුදුද නම් ඒවා දුම් කැරලි මෙන් වාෂ්ප වී වාතයට එක් වී යන බවක් මට හැඟුනා.

මම මල්කරුවන් වෙත ගොස් පිච්ච මල් සහ තුල්සි මිලදී ගත්තා. අම්මා වෙනුවෙන් නැවුම් මලින් අලුතින් ගෙතූ මල් මාලා සෙවූවත් මට දක්නට ලැබුණේ පරවී දුර්වර්ණ වූ මල් වැල්. මාව හඳුනාගත් කාන්තාවක් පාරේ අනෙත් පස ඇගේ මල් කරත්තය වෙතට එන්නට කියා මා හට අඬගැසුවා. ඇය ඇගේ පසුපස තිබුණු මල්ලකින් නැවුම් මල් වැල් අහුරක් ගෙන මා හට දුන්නා. මා පසුම්බිය පිටතට ගනිද්දී ඈ කරුණාවෙන් මගේ මුහුණ අතගා මුදල් ප්‍රතික්ෂේප කළා. පැය දොළහකටත් අඩු කාලයකදී ඇයට මරණය ගැන ආරංචි වී මෙවැනි අනුකම්පාවක් ඇතිවීම මට පුදුමයක් ගෙන දුන්නා. ඈ මට වඩා බොහෝ දේවල් දන්නා බව මට ඇගේ දෑසින් පෙනුණා. මා නිවසේ නොසිටි අවුරුදු කීපය තුළ අප පවුලේ සිදුවූ දේවල් ගැන දැන සිටීමේ උඩඟු බවක සේයාවක් ඒ දෑසේ තිබුණා.

මා ඇයට ස්තූති කර ඉතිරි බඩු මුට්ටු මිලදීගැනීමට කඩපළට ගියා. සඳුන් ආලේප, කපුරු, හාල්, කිරි, එළඟි තෙල්...එළඟිතෙල් බඳුන අතට ගනිද්දී අම්මා විස්මයෙන් මුව අයාගෙන, ඈ වෙනුවෙන් මා මේ තරම් වියදමක් නොකරනු ඇතැයි ප්‍රාර්ථනා කරමින් මා දෙස බලා සිටින අයුරු මට මැවී පෙනුණා.

මා නැවත නිවසට ගිය විට අසුභ හැඟීමක් මගේ සිරුර වෙලාගත්තා. බිකූ නැවත පැමිණ සිටියා. ඔහු තාත්තා ඉදිරියෙන් සිටගෙන මහා හඬින් යමක් අසමින් සිටියා. ඔහුගේ කුමක්දෝ අඩුපාඩුවක් තිබුණු බව පසුපසින් වුව පැහැදිලිව පෙනුණා.

බිකූට වයස දහතුනේදී ඔහු හොඳ පෙළපතක බැල්ලියක් ගෙදර ගෙනාවා. ඌට සිනිඳු දුඹුරු ලොම් සහ සිනාසෙන දෑසක් තිබුණා. ඌව ලැබුණේ කොහෙන්දැයි කිසිකෙනෙක් බිකූගෙන් ඇසුවේ නැහැ. රානි මගේ සගයා බවට පත්වුණා. මගේ කෑම වේල්වලින් හොඳම කොටස් මා ඈ වෙනුවෙන් ඉතිරි කළා. දිනක් ඔහු තවත් දඩෝරියෙක් ගෙනවිත් අපගේ දූවිලි පිරුණු පටු මිදුලට අතහැරියා. ඒ බල්ලා බියපත්ව උන් රානි මතට නැඟගත්තා. දෙමසකට පසු ඉපදුණු පළමු පැටවුන් රොත්ත සාමාන්‍ය ඉන්දියානු වල් බල්ලන්ට වඩා පෙනුමට සිටියා. සතියක් යද්දී, කිරි උරමින් සිටි ඒ පැටවුන් පෙට්ටියක් දමාගෙන අතුරුදන් වූ බිකූ පැය කීපයකට පසු යළිත් ආවේ පුළුල් සිනහවක් ඇතිවයි. මෙය දිගින් දිගටම සිදුවුණා. හැම මාස කීපයකටම වරක් බලු පැටවුන් වැහි වහින්නට වුණා. නිරතුරුව පැටවුන් වැදීමත් හරියාකාරව ආහාරයක් නොලැබීමත් නිසා රානිගේ පෙනුමේ දීප්තිය සම්පූර්ණයෙන්ම නැතිව ගියා. වලිගය වනන්නටවත් ශක්තියක් නොමැතිව ඈ දුර්මුඛව මිදුලේ වැතිර සිටියා. දිනක් නිවස පසුපස ගේට්ටුවෙන් පැන යන තුරුම ඈ බිඳෙන් බිඳ මියයමින් සිටියා.

මගේ පා සළඹ හඬ ඇසී බිකූ හැරී බැලුවා. ඔහුගේ මුහුණ දුටු විට මට කම්පනයක් ඇතිවුණා. ඉස්සර උක් යායවල අඳුරු කෙළවර වලට කෙල්ලන්ව රවටා ගෙන්වා ගන්නට සමත් වූ ඔහුගේ කඩවසම් මුහුණ දැන් විරූපව ගොස් තිබුණා. ඔහුගේ නාසය කැඩී, වම් ඇස තැලී දම් පැහැ වී තිබුණු අතර නළලේ තුවාල සලකුණු පෙනුණා. බිකූ සටන්කරුවෙක් ලෙසට ගමේ ප්‍රසිද්ධියක් උසුලා තිබුණු අතර ඔහු මුදලට, බලයට හෝ කිසි හේතුවක් රහිතවම වුවත් සටන් කළා.

"ආ අමුත්තී, කොහොමද? ඒ ගෑනි උඹට ඉතුරු කරලා ගියේ මොනවද බලන්නද ආවේ?" ඔහු ද්වේෂයෙන් ඇසුවා. ඔහුගේ ඇනුම්පද ගණන් නොගෙන මා ඔහුව පසුකර යන්නට උත්සාහ කරද්දීම ඔහු මගේ මැණික්කටුවෙන් අල්ලා තද කර බලා සිටියේ අප කුඩා කලදී මෙන් මා වේදනාවෙන් කෑ ගසන තෙක් . මගේ ඇඟිලි නිල් පැහැ වෙද්දී මා ඔහුගේ තර්ජනාත්මක බැල්ම දෙස හිස් බැල්මෙන් බලා සිටියා. මේ ලෝකේ ගැහැනියක් ලෙස පැවැත්මක් වුවමනා නම් උපේක්ෂාසහගත විය යුතු බව මා උගෙන තිබුණා. ඔහු බොරුවට සිනාසී මගේ අත අතහැර දැමුවා. බිකූ මා දෙස බලන ආකාරයේ යම් හිරිහැර සහගත බවක් ගැබ්ව තිබුණා. ඔහු ආයාසයෙන් ඔහුගේ බැල්මේ සැර බාල කරන්නට උත්සාහ දරද්දී තාත්තා බිම තිබුණු පැල්ලමක් වැනි දෙයක් දෙස තදින් නෙත් යොමා සිටියා.

"ඉතින් කියපන් බලන්න, උඹේ නගරයේ රස්සාව කොහොමද?" බිකූ මගේ උරහිසෙන් අල්ලා වැරෙන් තල්ලු කර මාව බලෙන් ඉන්දවූවා.

"හොඳයි"

"උඹ තාම ඉන්නේ කලින් පවුල එක්කම ද? උඹ උන්ට මොනවාද කරලා දෙන්නේ?" ඔහු තාත්තාගේ සාක්කුවෙන් බීඩියක් ගෙන එය දල්වා ගනිමින් ඇසුවා.

"මම උයනවා, ගේ දොර පිරිසිදු කරනවා"

"එච්චරයි?"

"ඔව්"

"ඇයි උන්ට ළමයෙකුත් ඉන්නවා නේද?" ඔහු ක්‍රමක්‍රමයෙන් මා වෙත ළංවෙමින් ඇසුවා. ඔහුගේ දත් වැඩි ප්‍රමාණයක් දිරා ඇති බව දැකීම මට සතුටක් ඇති කළා.

"ඔව් මම එයාවත් බලාගන්නවා"

බිකූ තාත්තාගේ උරයට ගසමින් සිනාසුණා. සාමාන්‍යයෙන් ඔහු තමාගේ සිනාවට අන් අයවද හවුල් කරගෙන ඔහු කරන අපහාසයට කුඩා බල සේනා එක්කාසු කරගන්නට හපනෙක්. ඒත් අද තාත්තා ඔහුව නොදුටුවා සේ සිටියා.

"උඹ නැතිව උන් වැඩ කරගන්නේ කොහොමද?"

ඔහු ඒ ප්‍රශ්නය අසමින් කියාපාන දේ මට වැටහුණා. බස් රථයේ ආපසු එන ගමනේදීත්, අම්මා මිය යාමෙන් මා මත පැටවුණු වගකීමේ බර පිළිබඳව මා කල්පනා කළා. පිරිමි දෙදෙනෙක්ව රැකබලාගන්න ගැහැනියෙක් අවශ්‍ය බව මා නොදැන සිටියා නොවේ. මා එවෙලේ රණ්ඩුවකට සූදානම් නැති බව දැනගෙන ඔහු කපටි බැල්මෙන් මා දෙස බලා සිටියා.

තාත්තා මා දෙසට හැරුණා. මට ඔහුගේ කටහඬ ඇසුණේ අවුරුදු දෙකකට පසු ප්‍රථම වරට. ඔහුගේ පැලුණු දෙතොලින් දුර්වල වාක්‍යක කොටසක් පිටවුණා.

"මාලා අපිට උඹව ඕනෑ"

ඔහු එසේ කියද්දී මට ඔහුගේ මුහුණ බලන්නට අපහසු වුණා. වයස විසිහතරක් වන මට පිරිමියෙකුගේ ආදරය දැනුණේ නැහැ. මට අවුරුදු හයේදී බෝනික්කෙක් ඉල්ලද්දී එය සල්ලි නාස්තියක් බව කී ඔහු බිකූට ක්‍රිකට් පිත්තක් ගෙනැවිත් දුන්නා. මා පාසැල් යන්නට කොයිතරම් ආසාදැයි දැනගෙන ඔහු මා ඉන් අස්කරගත්තේ ඒ වෙද්දී මා සිතන්නට පටන්ගෙන තිබීම ඔහුට ඉවසන්නට බැරි වුණු නිසායි. අවුරුදු දහතුනේදී මා මල්වර වූ කාලයේදී මා හා යහන්ගත වන්නට තරම් වටිනාකමක් ඇතැයි කිසිම කොල්ලෙක් නොසිතන නිසා මා සමඟ තමතමන්ගේ වාසනාව උරගා බලන්නැයි ඔහු බීමත්ව ඔහුගේ මිතුරන් හා විහිළු කළා.

දැන් ඔහු මට නවතින්නැයි කියන අපූරුව! මගේ හිස තුළින් පොතක් පිටතට ගෙන එහි පිටු ගලවමින් ඔහු වෙත විසිකරන්නට ඇත්නම් කියා මට සිතුණා. 'මේ බලන්න මේ තමයි තමුන් මං වෙනුවෙන් කවදාවත් නොකීව, නොකළ දේවල්. තමුසේ කොහොමද දැන් මේ ලැජ්ජා නැති ඌරෙක් වගේ හැසිරෙන්නේ?' වෙහෙස වී වැඩ කර හැම මාසයකම මා එවූ මුදල ගැන ඔහුට යළිත් මතක් කර දෙන්නට මට වුවමනා වුණා. නගරයේදී මට යහන්ගත වෙන්නට පිරිමි මුණගැහුණු බව, උන් හා ලැගුම්හලක ගත කළ පැය කිහිපයකදී වුව මගේ මුහුණටත් සිරුරටත් උන් පෙම් කළ බව මට කියන්නට වුවමනා වුණා.

එහෙත් අම්මාට මෙන්ම මටත් වුවමනාවට වඩා අනුන් රැකබලාගැනීමට නැඹුරු, ඉතා ලේසියෙන් රිදවුම් වලට සමාව දෙන ගතිගුණ තිබුණා. මීට හේතුව තමන්ගේකමක් දැනීමට තිබෙන වුවමනාව සියලු අපහාස සහ අතපසු කිරීම් වලට වඩා බලවත් වීමයි. තාත්තාගේ රැළි ගැසුණු බුරුල් සමත් ඉරි තැළුණු දෑතත් මාව මහත් දුකකින් පුරවද්දී මගේ සිත අවුල් වී ගියා.

එක දිනක් පමණක් මෙහි ගතකරන්නට මගේ තිබුණු අදිටන නිවසට අඩිය තැබූ පමණින්ම දියවී ගියේ මතකයන් නැගී ආ නිසායි. නගරයේ නිවසේදී මා සේවිකාවක් පමණයි. එහි කිරිගරුඬ පොළොවේ කෙළවරක මා වෙනුවෙන් පැදුරක් එලා තිබෙනවා. ගෙහිමි කාන්තාව ඉතා කරුණාවෙන් මට නිවසේ ඉතුරු වූ කෑම බෙදා දෙනවා. අගේ සැමියා අහල පහළ සිටිනා විට මා දෙස සැකයෙන් බලනවා. දරුවාත් හැමවිටම මට අසම්පූර්ණ ආදරයක් දෙන්නේ මා හරියටම කවුදැයි ඇයට නිතර සිහිපත් කෙරෙන නිසායි. එහිදී මා පඩියක් ගෙන සේවාවක් කරන කෙනෙක් පමණයි. කිසිම කෘතඥ බවක් නැති මේ මිනිසුන් දෙදෙනා සමඟ මේ බිත්ති හතර අතරේ හැරෙන්නට මට වෙනත් නිවහනක් තිබුණේ නැහැ.

ඒ වෙලාවේ තීරණයක් ගන්නට මම සුදානම්ව සිටියේ නැහැ. අවමංගල්‍යයට මගේ මුළු අවධානයම යොමු කළ යුතුව තිබුණා.

ටික වෙලාවකින් ගමේ මිනිසුන් අප නිවසට පැමිණෙන්නට පටන්ගන්නා නිසා අම්මාව සූදානම් කළ යුතුව තිබුණා. අපගේ නිවසේ තිබුණු එකම කාමරයේ පරණ පොරෝණයක එතූ පොට්ටනියක ඇගේ සිරුර සතපා තිබුණා. පොරෝනයේ දුර්වර්ණ වූ මල් මෝස්තරය දෑස් විදා මා දෙස බලා සිටියේ එය ඉවත් කරන්නයැයි ආයාචනා කරන්නාක් මෙන්. ගැඹුරු හුස්මක් ගත් මා පොරෝනයේ කෙළවර ඇඟිලි තුඩින් අල්ලා එය සෙමෙන් ඉවත් කළා. ඇගේ උදාසීන මුහුණේ දෑස වැසී තිබුණා. ඒ වෙද්දී පැය දොළහක් ගත වී ගිහින්. කලක් උණුසුම් ව තිබුණු ඇගේ කොපුල අධික ලෙස සීතල ව දැනුණා. ඉස්සර ඇය මා තුරුලට ගෙන ඇගේ කොපුලෙන් මගේ කොපුල පිරිමදිද්දී සම හරහා දැනුණු ආදරයේ උණුසුමින් අප නැහැවී ගිය අයුරු මට මතක් වුණා. මරණය විසින් ඇගේ දෑත දරදඬු කර තිබුණා. මා ඇගේ අතක් ගෙන මගේ දෙඅත්ල මැද තබා වේගයෙන් පිරිමදින්නට ගත්තේ සොහොනේ ගිනි ලා ඇය අළු ගොඩක් වන්නට කලින් හැකි තරම් ඇයව මට කාවද්දා ගන්නයි.

මට දැනුණේ අමුතු අසම්පූර්ණ දුකක් ඇයගේ නිදහස් වීම ගැන රහස් සතුටකින් ඒ දුක පලුදු වී තිබුණා. ඇය අවසානයේදී මේ ලෝකයෙන් යන්නට ගොස් තිබුණා. දුගී බවේ කිමිදුණු, තමන්ගේ වුවමනා එපාකම් ගැන නොසලකා සැමියාගේත් දරුවන්ගේත් වුවමනාවන් ගැන සැලකූ ජීවිතයකින් මිදී ඇය අන්තිමේදී නික්ම ගොසින්. සල්ලි, සල්ලි, සල්ලි... අපේ දෛවය තීරණය කළ අච්චු ගැසූ කඩදාසි! යාබද නගරයේ බැංකුවක පිරිසිදු කරන්නියක් ලෙස ඇය අලුයම සිට හවස් කාලය දක්වා වෙහෙස වූයේ සල්ලිවල කුමන මායා බලයක් නිසාදැයි කල්පනා කරමින්, මා වැඩුණේ. ඇය එහි පොළොව සහ පඩිපෙළවල් අතුගාමින් පිරිසිදු කරමින් ගත් මුදල අතුරුදහන් වූයේ විදුලි වේගයෙන්.

මා ඇයව නාවා ඇඳුම් මාරු කළ යුතුව තිබුණා. ඔව්, යන තැනකට සම්පූර්ණයෙන්ම පිරිසිදු වී යන්නට ඇය බලාපොරොත්තු වේවි. ඇයගේ සේසතම තැන්පත් කර තිබුණු මළ කෑ ට්‍රන්ක පෙට්ටිය අවුස්සද්දී මා රැකියාවට ගිය පසු ඇයට මිල දී ගෙන දුන් පළමු සාරිය ඇගේ ඇඳුම් අතර තිබී හමුවුණා. සියුම් ලෙස ලෝකඩින් වැඩ දැමු වාටියක් සහිත එය තද කොළ පැහැති ක්‍රේප් සේද සාරියක්. වෙනදාට ඇය අඳින මල් වැටුණු බාල පොලියෙස්ටර් සාරිවලට වඩා එය බෙහෙවින්ම වෙනස්. ඇයගේ සියලුම ආභරණ බහාලූ පෙට්ටියක්ද එතැන තිබුණා. එහි විවිධ වර්ණවලින් යුත් ප්ලාස්ටික් වළලු, තඹ නාස් තෝඩු කිහිපයක්, විශේෂ අවස්ථාවකට ඇය පළඳින බාල මුතු මාලයක් සහ රතු කොරල් කරාබු ජෝඩුවක් තිබුණා. ඉන් එක් කොරල් කරාබුවක් අතට ගත් මා පළමු වරට ඒ දෙස සුපරීක්ෂාවෙන් බැලුවා.

ඈත අතීතයේ දවසක නැකත්කරුවෙක් අපේ ගමට ආවා. අම්මා එවැනි දේ ගැන අන්ධ විශ්වාසයෙන් සිටි නිසා ඇගේ හැඹිලියත් සොයාගෙන මාත් ඇදගෙන ඔහුව මුණගැහෙන්නට දිව ගියා. ඒ වෙද්දී මට වයස කීයක් තරම්දැයි මට මතක නැහැ. ඒත් ඒ මහලු මිනිසා ඇගේ රළු අතේ මැකුණු රේඛා අතගා කී නැණවත් අනාවැකි අසා ඇගේ දෑස් දැල්වුණු හැටි මට හොඳහැටි මතකයි. ඔහුගේ බලවත් බව මතුකර පෙන්වීම සඳහා ඒවා කියවුණේ තරමක් නොපැහැදිලි ලෙසට. රතු කොරල් පාවිච්චි කිරීමෙන් ඇගේ පවුලට සෞභාග්‍යය උදාවන බව ඔහු එදා කීවා. මේ අපගේ එකම ගැලවුම බව සිතා සති ගණනක් තිස්සේ ඇය මේ ගල් ලබාගන්න ක්‍රමයක් කල්පනා කළා. එක් ඉරිදා දිනයක ඇය මා කැටුව උගස් බඩු කඩයකට ගියා. එහි සිටි රැවුල්කාර මිනිසා තමන්ට මේ ගනුදෙනුව පාඩුවක් වුවත් එය දරාගන්නට සුදානම් බව කියූ විට ඇය ඇගේ රන් මාලය දී කොරල් කරාබු දෙකක් ගත්තේ ඉතා සතුටින්. ඒ රාත්‍රියේ බිකූ මාව අල්ලාගෙන සිටිද්දී තාත්තා අම්මාට පහර දුන් තරමට ඇය මිය යනු ඇතැයි මට සිතුණා. ඇගේ මඟුල් මාලය විකුණා දමන්නට ඇය කොයිතරම් මෝඩදැයි ඒ හැම පහරක් පාසාම නැවත නැවතත් කීම ඔහුට මහත් සතුටක් ගෙන දුන්නා. ඇගේ තැළුණු දෑතට මා තුරුල් කරගෙන, සෙමින් අඬමින් "මාලා උඹ කවදාහරි මෙතැනින් යන්න ඕන. මොනවා කළත් කමක් නැහැ, ගිහින් ආයෙත් එන්න විතරක් එපා" යැයි ඈ මට කීවේ ඒ රාත්‍රීයේමයි.

මා කොළ පැහැති සාරියත්, වළලු කිහිපයකුත් මුතු මාලයත් පිටතට ගෙන කුස්සියෙන් වතුර භාජනයකුත් තුවායකුත් ගෙන ආවා. සෙමෙන් ඇගේ ඇඳුම් ඉවත් කළ මා ඇයව පිසදමන්නට පටන් ගත්තා. ඈ ව පිසදමන වාරයක් පාසා මගේ පපුවේ යමක් හිරවෙන බවක් මට දැනුණා. කඳුළු ඒවි යැයි මා ප්‍රාර්ථනා කළත් ඒවා ළංවිය නොහැකි දුරක තිබුණා.

ළමා කාලයේදී මා වරින්වර අම්මාගේ නිරුවතේ කොටස් දැක තිබුණා. ඇය මා ඉදිරියේ හැට්ටය මාරු කරද්දී ඇගේ එල්ලා හැලෙන පියයුරුද, රාත්‍රියේ හෙවණැලි අතරේ තාත්තා ඇයව පෙරළා ගනිද්දී ඇගේ කලවාද, ඇගේ කොන්දේ බාම් ගාන්නයැයි ඈ මගෙන් ඉල්ලූ දිනවල ඇගේ තට්ටම්ද මා යන්තමින් දැක තිබුණා. එහෙත් එදා ඒ හැම කොටසකම එකතුවක් දුටු විට මගේ ඇතුළාන්තයෙන්ම අනුකම්පාවක් නැඟ එන අයුරු මට දැනුණා.

ඇයව පිසදා, ඇය පුරුද්දක් ලෙස කොතැනක ගියත් තවරාගන්නා ටැල්කම් පුයර ගා, ඇගේ දෑත හැට්ටය තුළින් රිංගවා එහි පලු දෙක පියවූ මා, ඇයට සාරිය අන්දවන්නට සූදානම් වුණා. ඇගේ සිරුර දරදඬුව තිබුණු නිසා මෙය අභියෝගයක් වූවත් ඒ සිනිඳු ලිස්සනසුලු සාරිය ඇගේ ඉණ වටා දවටා පපුව හරහා සාරි පොට දමන්නට මා සමත් වුණා. ඈ අසලින් තැබීම සඳහා පිඟානක් මත හාල්, එළඟිතෙල් සහ සීනි සෑහෙන තරමක පංගු මා බෙදා සූදානම් කළා. මේවා ඇයගේ ආත්මය සඳහාද, නොඑසේ නම් දෙවියන් සඳහාදැයි මා හරියටම දැන නොසිටියත් ඒ චාරිත්‍ර ඉටු කළේ ඇගේ ආත්මය අතෘප්තිමත් වේයැයි බියෙන්.

මා කාමරයෙන් පිටවෙද්දී බිම තබා ඇති උණ ලී මැස්සක් දුටුවා. අවසානය ළඟ බව දැනෙද්දී මගේ පපුවේ වූ සිරවුම උගුර වෙත මාරු වූවා.

නිවසට මිනිසුන් පැමිණෙන්නට වුණා. තාත්තාත් බිකූත් කිසිම හැඟීමකින් තොරව ඔවුන් වෙත යොමු වූ අතර මා කෙළවරකට වී සිටියා. ශෝකවන්නන් අතරින් සමහරෙක් අම්මාගේ දේහයට ආචාර කළේ එක්කෝ කඳුළු පිසිමින්, අතකින් මුව වසාගනිමින්, පපුවට ගසාගෙන කෑ ගසමින් එසේත් නැත්නම් නිහඬ ව. ඔවුන්ගෙන් සමහර අය අවුරුදු ගණනක් තිස්සේ ඇය ගැන එක් රැස් කරගත් කතන්දර කීවේ ඔවුන් ඇයව කොයිතරම් හොඳින් දැන සිටියාදැයි පෙන්වන්නටයි. දෙවියන්ගෙන් තමන්ගේ සොයුරිය ගෙන ගියේ ඇයිදැයි විමසමින්, වැඩිම ශබ්දයකින් වැලපෙමින් සිටියේ අම්මා තරුණ මනාලියක්ව සිටිද්දී ඇයට විහිළු කළ බව ඇය කී එක් මාමා කෙනෙක් බව මට පෙනුණා.

මට තේ හදන්නට උදවු කරන්නට ආ නැන්දා කෙනෙක් මා දිගටම නතරවන්නට බලාපොරොත්තුවේදැයි විමසුවා. මා ඒ ගැන නොදන්නා බව කී විට "ඔව් සල්ලි වැදගත් තමයි. ඒත් උඹේ තාත්තා දැන් වයසයි. උඹට දැන් කසාද බඳින්න වෙන්නේත් නැහැනේ. මේ ගෙදරත් උඹේ නමට ලියාගෙන තාත්තාවත් බලාගෙන ඉන්නයි තියෙන්නේ. බිකූ කොයි වෙලාවකවත් ගෙදරක නැහැ."

තාත්තා වයසයි. ඔහු අම්මාට වඩා වැඩුමල්. ඔහු ඒ වෙද්දීත් බාල මත්පැන් පානය කළා, දෙවරක් ඔහුගේ කැඩුණු දණහිස සකසා තිබුණා, ඔහු බීඩි උරා රෑ තිස්සේ කැස්සා. මුදල් තිබුණා නම් දෙවෙනි මනමාලියක් ගැන පවා ඔහු සිතන්නට ඉඩ තිබුණා. ඔහු ඇවිදින සුන්බුන් ගොඩක් වුවත් ඔහු ජීවත්ව සිටියා, නමුත් ඇය යන්න ගිහින්. ජීවිතය තරම්ම මරණයත් අසාධාරණ බව මට හැඟුණා.

රාහු කාල ආදී දේ ගැන දන්නා බව පෙනුණු අමුත්තෙක් තාත්තාගේ කනට කොඳුරා යමක් කියන තෙක්ම කොයිතරම් වෙලා ගතව තිබුණිදැයි මට වගක් දැනුණේ නැහැ. සැමියාත් පුතාත් ඇගේ සිරුර උණ ලීයෙන් සැකසුණු මැස්ස උඩින් ඔසවා තැබුවා. ඇගේ සිරුර සෙලවුණ තරමට මැස්ස බර දරාගන්නට සවිමත්දැයි සිතමින්, එහි දිග මිටවල් අතරින් සිරුර කඩා වැටේදැයි සිතමින් මා වද වූවා. ඇගේ සිරුර වෙත මා අත දිගු කළ විට බිකූ එය ගසා දැමුවා.

කිසිම කලාවක් රහිතව පිරිමින් ඇගේ සිරුර ඔසවා අපගේ නිවසේ පටු දොරකඩින් පිටතට ගත්තා. තවත් ගැහැනුන් රැසක් හඬමින් සිටියා. ඇගේ දෙපතුල් අතුරුදන් වන අයුරු මා බලා සිටියා.

හිස් වූ නිවසේ වටපිට බලද්දී පළමු වරට මට හැඬුම් ආවා. මගේ අම්මා යන්න ගිහින්. ඈව අන්තිම වරට දුටු මොහොත මා සිහිපත් කළා. ඒ මා නැවතත් රැකියාවට යන්නට සුදානම් වෙද්දී, ඇය වංගෙඩියේ කොටා සැකසූ පොල් අච්චාරු බෝතලයකට අසුරමින් සිටි මොහොතයි. තාත්තාගේ ණය සියල්ල ගෙවා අවසන් නිසා ගෙදරට අඩුවෙන් මුදල් එවන්නැයි ඇය මට කියමින් සිටියා. නගරයෙන්ම හොඳ තරුණයෙක් සොයාගෙන කසාද බඳින්නයැයි මට කියද්දී ඇගේ කටහඬ වෙවුලුම් කෑවා. මා ලස්සන ගැහැනියක් බවට පත්වෙමින් සිටි නිසා මා රැකියාව කළ නිවසට ආ ගිය පිරිමින්ගෙන් ප්‍රවේසම් වන ලෙස ඈ කීවා. මා ඊට සිනාසුණු විට ඇගේ වදන්වල බරපතලකම තේරුම් ගන්නයැයි ඈ කෝපයෙන් කීවා. "උඹ පිරිමි ගැන දන්නේ නැහැ මාලා, තමන්ගේ අවසරය නැතිව පිරිමියෙක් තමන්ව අයිති කරගන්න ක්‍රමයක් හොයාගන්න එකට වඩා වෙන කරුමයක් නැහැ." මගේ මල්ලට තෙල් පෙඟුණු රසකැවිලි ඔබමින් ඈ කීවා. පසුව, මා ඒ මල්ලේ ඇඳුම් ඉවත් කරද්දී ඒ රසකැවිලි තිබුණු පෙට්ටියෙන් කාන්දු වූ එළඟිතෙල් මගේ ඇඳුම්වල පැල්ලම් ඇතිකර තිබීම ගැන මා ඈ ට ශාප කළා.

බිකූත් තාත්තාත් නැවත එන්නට කලින් මා බඩු මුට්ටු සූදානම් කරගෙන නිවසින් පිටවූවා. යන්නට පෙර මොහොතක් නිවස මැද හිඳ සිටි මට, අම්මා කුස්සියේ දහදිය පිසිමින් සිටගෙන සිටින අයුරුත්, මා පාසැලේදී උගත් වචන හඬ නඟා කියවමින් සිටින අයුරුත් මැවී පෙනුණා. ඉනික්බිති අම්මාගේ සාරි කිහිපයකුත්, ආභරණ කිහිපයකුත් ගත් මා ආපසු නොබලාම පිටවී යන්නට ගියා.

බිකූ කේන්තියෙන් දිව ඇවිත් මා නැවත නිවස වෙත ඇදගෙන යයිද බලමින් මා බස් නැවතුමේ සිටියා. එසේ වේ යැයි මා ප්‍රර්ථනා කරමින් පවා සිටියා. අවාසානයෙදී බස් රථය පැමිණි විට මා එයට නැඟ ගත්තා. කුඩා කඩමණ්ඩිත්, කොළ පැහැති සහ දුඹුරු පැහැති කුඹුරුත් පසු කරමින් එය අධිවේගී මාර්ගයට එළඹුණා. මෙවර නම් මට බසයේ අසුන් පේලියක්ම තනි භුක්තියට ලැබී තිබුණා.

සමහරවිට තාත්තා කී දේ හරි වන්නට ඇති. සමහරවිට කිසිදාක නොලැබෙන ජීවිතයක් ගැන බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි ඇගේ හදවත අවසානයේදී වෙහෙසවී නවතින්නට ඇති.

ඇගේ කොරල් කරාබු දෙක මගේ අත්බෑගයේ සුරක්ෂිතව තිබුණා. ඒවා කීයකට විකිණිය හැකිදැයි සොයාබලන්නට මා බලාපොරොත්තු වුණා.

https://www.facebook.com/share/p/16kuhm2rMt/

[Nissanka Rajapaksa]

16

විශෝ­ධ­නය 

මියන්මාර් ලේඛිකා තින් වින් යීං ගේ Cleanup කෙටිකතාවේ පරිව­ර්ත­නය 

 එම්.එම්. පාලිත මහින්ද මුණ­සිංහ විසින්.

(සිළුමිණ පුවත්පතෙනි)

නිවසට පැමිණි පුද්ග­ලයා නොපෙනී ගිය පසු, කින් කින් ෆ්යු මේසය මත තිබුණු තෑගි­බෝග දෙස බැලු­වා ය. ඔහු තබා ගිය තෑගි ඉවත් කිරී­මට පෙර, තවත් අමු­ත්තෙක් එහි   පැමි­ණි­යේ ය. එවර කුඩා මේසය තෑගි­ව­ලින් පිරී ඉතිරී ගියේ ය. ඇයගේ පුතුන් දෙදෙනා අමු­ත්තන් පිටව යන තෙක් නොපෙනී සිටී­මට මනා පුහු­ණු­වක් ලබා සිටි­ය හ.

“අම්මේ… මේ මොකක්ද?”

“මට කේක් ඕනේ… කේක් ඕනේ…” බාලයා කෑමො­ර­ගැ­සු­වේය.

“මටත් කේක් ඕනේ…” වැඩි­මලා ඉදි­රි­යට පැමි­ණි­යේය.

“ඉව­සන්න… ටිකක් ඉන්න… කෑග­හන්න එපා… ඔයා­ලට දෙනවා…”

මවගේ ස්ථිර­සාර පොරො­න්දුව මත ළමයි දෙදෙන සන්සුන් වූහ. පළ­මුව පැමිණි අමුත්තා තබා තිබුණු නිල් පොලි­තීන් බෑගය මත ‘ළම­යින් සඳහා’ යැයි සට­හ­නක් විය. ඈ ඉන් ඉව­තට ගත්තේ විශාල කේක් එකකි.

“හුරේ…! කේක්! ” බාලයා ප්‍රීති­යෙන් කෑගැ­සු­වේය.

“මේ… ඔයාට මේක කපලා ළමයි දෙන්නට දෙන්න පුළු­වන්ද?”

පැමිණි අමු­ත්තන් ගේට්ටු­වෙන් පිට­තට ගිය වග දැකී­මෙන් පසු ඈ තාන්ට් සින් වෙතින් උප­කාර ඉල්ලා සිටි­යාය. ඈ දෙස රවා බැලූ ඔහු හිස් කෝපි කෝප්පය ඔස­වා­ගෙ­නම හුන­ස්නෙන් නැඟිට සිටි­යේය.

“හා හා… කෝ දෙන්න..! ” යැයි පව­ස­මින් ළම­යින් දෙදෙ­නාත් ඇද­ගෙන තාන්ට් සින් මුළු­තැ­න්ගෙය දෙසට ගමන් කළේය.

“බටර් කුකීස්… තවත් එකක්… ම්… කුකීස් ගොඩාක්…!”

‘දෙයි­යනේ! ඔවුන් මේ තරම් ප්‍රමා­ණ­යක් ගෙනාවේ ඇයි…’

ඈ සිහින් හඬින් කොඳු­ර­මින් පාර්සල් ගණන් කර බැලු­වාය. අඩුම තර­මින් ඒවා දරු­වන් වෙනු­වෙන් දින තුන­ක­ට­වත් සෑහෙන බව ඇයට අව­බෝධ විය. අව­සා­න­යට පැමිණි අමුත්තා තබා ගිය තැඹිලි පාට පොලි­තීන් බෑගය එවර ඈ අතට ගත්තාය. ආයත හැඩයේ පැතලි, දිගටි පොදි­යෙන් එළි­යට ගත් ලුංගිය තාන්ට් සින් සඳ­හාම වූ මිල අධික එකක් බව පෙනිණ. එක්ව­රම ඇයට සිහි­පත් වූයේ දැන­ට­මත් ඒවා­යින් දහ­යක් පමණ ඔහු සතුව තිබෙන බවයි.

‘මං අහල තියෙ­නවා සම­හරු තෑගි ආපසු විකු­ණන බව’ කින් කින් ෆ්යු මිමි­ණු­වාය.

ඇය ඉහ­ළට ඇද­ගත් බර හුස්ම යළි පිට කළාය. වර්ණය හෝ මෝස්ත­රය දෙස නොබ­ලාම ඈ ලුංගිය පසෙ­කට දැමු­වාය. ඒ සම­ඟම ඇය කන­ස්ස­ල්ලෙන් කල්පනා කළාය. කින් කින් ෆ්යු එයට අත තැබූ සැණෙ­කින්ම ඇයගේ සිති­විලි අතු­රු­දන් විය.

‘මේ තරම් ලොකු ඉස්සෝ…! අඩුම තර­මින් කිලෝ පහ­ක්වත් මෙතන ඇති.’

එසැ­ණින් ඈ එය පරීක්ෂා කිරී­මට පටන් ගත්තාය. එහි බර අනු­මාන කිරී­මට උත්සාහ කිරී­මේදී ඇයට නොදැ­නු­ව­ත්වම ඇයගේ ලෝබ­කම ඉස්මතු විය. යළි සුසු­මක් හෙළ­මින් ඇය බෑගය අත්හැර දැමු­වාය. මාතෘ වාට්ටුවේ වැතිර සිටි කාලයේ ඇයට ලැබුණු තෑගි බෝග ගැන ඇයට සිහි­පත් විය. මෙයට වසර තුන­කට පෙර මෙවැ­නිම වාස­නා­වක් ඔවුන් වෙත උදා වූයේය. ඒ කාලය ඇයගේ බාල­යාගේ වය­සට සමාන විය. දුෂ්කර කාල­ය­කින් පසු සෙන­සු­රා­දා­වක උදෑ­සන ඇයගේ වැඩි­ම­හල් දරු­වාගේ උපත සිදු විය. ගමේ වැඩි­හිටි වය­ස්ගත කාන්තා­වන් පැව­සුවේ එදින අවා­ස­නා­වන්ත දව­සක් බවයි. ඔවුන්ගේ ආක­ල්පය පිළි­බඳ කින් කින් ෆ්යු වැඩි­දුර සිතුවේ නැත.

මේ වාස­නා­වන්ත යුගය සැබ­වින්ම ආරම්භ වූයේ තාන්ට් සින් වර්ත­මාන තන­තු­රට උසස් කිරී­මත් සමඟ ලැබූ මාරු වීමත් සම­ඟය. ඊට පෙර ඔහු සාමාන්‍ය සේව­ක­යෙකි. එකල නෑදෑ­යන් සහ අස­ල්වැ­සියෝ ඔවුන්ගේ නිවෙස තුළත්, ඉන් පිට­තත් නිතර ගැව­සු­ණහ. ඔවුන් වෙත ආග­න්තුක සත්කාර පිරි­නැ­මී­මට ඈ මහත් ආශා­වක් දැක්වූ­වාය.

මෑතදී තාන්ට් සින් ලත් මේ ජන­ප්‍රි­ය­ත්වය ඇයට තර­මක් නුහුරු බවක් දැන­වූ­යේය. ඇයගේ ජීවි­තයේ මීට පෙර කව­දා­වත් දැක නැති අය සමඟ වාඩි වී කතා­බස් කිරීම ඇයට අප­හසු දෙයක් විය. තම ස්වාමි­පු­රු­ෂයා ඉටු කර දෙන උප­කාර වෙනු­වෙන් ලැබෙන තෑගි බෝග ඇය අප­හ­සු­තා­වට පත් කළේය. කින් කින් ෆ්යු තද­බල ලෙස ඒවා ප්‍රති­ක්ෂේප කළාය. ඒ පිළි­බඳ කතා­බහ කිරී­ම­ට­වත් ඈ අකැ­මැති වූවාය.

“ඇත්ත වශ­යෙන්ම මේ මොක­වත් ගේන්න එපා…” බොහෝ අව­ස්ථා­ව­ලදී තාන්ට් සින් අමු­ත්තන් ඉදි­රියේ පව­සන ආකා­රය ඇය අසා ඇත.

එහෙත් අමු­ත්තන් පිටව ගිය පසු ඔවුන් දෙදෙනා අතර ගැටුම් ඇති විය.

“ඔයා මේවා අර­ගෙන සතුටු වෙනව නේ… ඔයා කොයි වේලා­ව­ක­වත් ඒවා ප්‍රති­ක්ෂේප කරන්නේ නෑ නේ… ” කින් කින් ෆ්යු තම අකැ­මැත්ත පවසා සිටි­යාය.

“ඔය ඉතින්… මං කියලා තියෙ­නව නේ…”

“ඔයා මොන තරම් එපා කිවු­වත් එයින් වැඩක් වුණේ නැහැ නේද…? මිනිස්සු හැම වෙලා­ව­කම ඒ මේ දේවල් ගෙනත් මෙතන අත­හ­රි­නවා.” ඈ පවසා සිටි­යාය.

“මං ඔය දේවල් බාර ගන්නේ නැති බව ඔයා දන්නව නේ…”

“ඒ අය ඔයා­ගෙන් ඒ මේ දේ කර දෙන්න කියා ඉල්ල­නවා. පස්සෙ මේ දේවල් ගෙනත් තිය­නවා. ඒ මිනිස්සු අවං­කයි කිය­න්නත් බෑ. ඒව බාර­ගන්න ඔයා අවං­කත් නෑ.” ඈ තර­මක් උස් හඬින් යළි පවසා සිටි­යාය.

“විනා­ඩි­යක් ඉන්න… ඔයා මට චෝදනා කරන්නේ කොහො­මද? ඔයා තර්ජ­නය කරලා මගේ චරි­ත­යට විරු­ද්ධව එක වච­න­ය­ක්වත් කියන්න එපා.”

“නෑ නෑ… මම කිවුවේ… ඔයාට දැන­ගන්න විත­රයි.”

“මගේ වැඩ­වල අත යට කිසිම දෙයක් නැහැ.”

“ඒ වුණාට මං හිතන්නේ නැහැ ඔයා මේ දේවල් ගන්න ඕනැ­මයි කියලා…” ඇය ඉවත බලා­ගෙන පැව­සු­වාය.

“මං මිනි­සුන්ට උදවු කරලා කිසි වෙලා­වක කිසිම දෙයක් බලා­පො­රොත්තු වෙන්නෙ නෑ… ඒක ඔයා දන්නවා නේ. මං නොකළ යුතු කිසිම උද­වු­වක් කර­න්නෙත් නෑ. මට කරන්න පුළු­වන් දේ විත­රයි කරන්නෙ.” තාන්ට් සින් අව­ධා­ර­ණය කළේය.

“හරි හරි… හොඳයි. ඔයාට පුළු­වන් හැම දෙයක්ම, එයා­ලට කරලා දෙන්න.”

“සම­හර අය වැඩක් කරලා දෙන්න එළි­පි­ටම අල්ලස් ඉල්ලා සිටි­නවා. මං ඒ වාගේ කෙනෙක් නෙමේ, තේරු­ණාද?” ඔහු පැව­සුවේ තර­මක් අම­නාප වූ ස්වර­යෙනි.

“ඔයා මේ ගැන මොකද කියන්නේ? ඒක පොඩි ලුංගි­යක් වුණත්… දිය­මන්ති මල්ලක් වුණත්… කුලප්පු වෙලා මට ගර­හන්නෙ.”

“ඔව්. මම කුලප්පු වෙලා… ඉතින් මොකද?” නිහැ­ඬි­යාව පැව­තියේ සුළු මොහො­තකි.

“මං මට පුළු­වන් විදි­හට නේ හම්බ කරන්නේ… මං කොයිම වෙලා­ව­ක­වත් අල්ලස් ගන්නෙ නැහැ… මගේ පර­ම්ප­රාවේ ඒ වාගේ දේවල් කව­දා­වත් සිද්ධ වෙලා නැහැ. අපි දීම­නා­ව­ලින් යැපෙ­න්නෙත් නෑ…” කින් කින් ෆ්යු නොක­ඩ­වාම පව­සා­ගෙන ගියාය.

“පර බැල්ලී! උඹ හිතන්නෙ අපේ අය මොන වගේ කිය­ලද? මේක මතක තියා­ග­නින්. උඹලා හැමෝ­ටම වඩා අපි අවං­කයි. උඹ ඕනෑ­වට වැඩියි…”

තාන්ට් සින් ගොර­වන්න පටන් ගත්තේය. ඔහු වෙනු­වෙන් ඈ ගත් උත්සා­හය ගැන කින් කින් ෆ්යු ලජ්ජා­වට පත් වූවාය. ඒ සමඟ නිහඬ වූ ඇය, ඔහුගේ දර්ශ­න­යෙන් ඉවත්ව ගියාය. වාස­නාව ගලා ඒම වළ­කා­ගත හැකි ක්‍රම­යක් නැති බව අව­සා­නයේ ඈ තේරුම් ගත්තාය.

“බැන්…බැන්…. බෑන්ග්….!”

එක්ව­රම ඈ උද්දා­ම­යට පත් වී හඬ නැඟීය.

 පිරිමි ළම­යින් දෙදෙ­නා­ගෙන් හෝ ඇයගේ ස්වාමි­පු­රු­ෂ­යා­ගෙන් ‘හ්ම්…’ ශබ්ද­ය­ක්වත් නොතිබූ බැවින් කින් කින් ෆ්යු ඔවුන් සෙවීම සඳහා ආලි­න්දය දෙසට ගියාය. තම සැමියා පොතක්ද අතැ­තිව, වාත­ල­යට ඇදී යන සුරුට්ටු දුම දෙස බලා­ගෙන සිටින අයුරු ඈ දුටු­වාය.

“මේ… ළමයි දෙන්න කොහෙද? ඔයා ඒගො­ල්ලන්ව බලා­ග­න්න­වද? මං නාග­න්නවා… ඔයාට ෂැම්පු බේසමේ තිය­න්නම්…”

තාන්ට් සින් සිහි­න­ය­කින් අවදි වූවකු ලෙස ඈ දෙස බැලු­වේය.

“ඇයි ඔයා සෙන­සු­රාදා වෙන­කම් ඉන්නෙ නැත්තේ…?”

“ඇයි? අද උදේ ඔයාම නෙ කිවුවේ, මට නාගන්න කියලා. ඇයි දැන් එපා කියන්නෙ?” ඈ බලා සිටියේ තාන්ට් සින් දෙසයි.

ඔහු දෑස් පහත් කර ඈ දෙස බලා, නිවී ගිය සුරු­ට්ටුව ඉව­තට වීසි කළේය.

[Nihal Ananda]

16

විශෝ­ධ­නය 

මියන්මාර් ලේඛිකා තින් වින් යීං ගේ Cleanup කෙටිකතාවේ පරිව­ර්ත­නය 

 එම්.එම්. පාලිත මහින්ද මුණ­සිංහ විසින්.

(සිළුමිණ පුවත්පතෙනි

...................
මේ කතාවේ .....පොඩි අල්ලලා යන ගතියක් තියෙනවා . 
අල්ලලා යන්නේ මොකද්ද  ? ..... හරියටම කියන්න අමාරුයි  !! 

[Nihal Ananda]

15

රතු කොරල්

Translation of the short story Red Coral by Sangeetha Bhaskaran

පරිවර්තනය - හෙල්මලී ගුණතිලක 

...............................................................................................
කියවන්නට අමාරු........ ,   කතාවක් . පරිවර්තනයකරන්නට ඊටත් අමාරු විය හැකියි .  
 අමාරුවෙන් කියවූවා .
අමාරුව තියෙන්නේ, කතාවේ කර්කශ  දුක්ඛදායක විස්තර තුලයි . 
ලංකාවේ , ඈත දුෂ්කර ගමක වුනත් , මෙහෙම තත්වයක් තිබේද ?   'නැත'  යනු මගේ අදහසයි . 
ඉන්දියාවේ  ධුෂ්කර ගමක වුවත් , මෙවැනි තත්වයක් තිබිය නොහැකි බව, මගේ විශ්වාසයයි .
  
කොහොම වුනත් , ප්‍රධාන චරිත අතර සම්බන්ධතා, ගැටුම් , මානසික ගැටුම්   මනාව විස්තර කරනවා.
කතා නායිකාව , හැඟීම් දැනෙන  බුද්ධිමත් කෙනෙකු ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම විශේෂයි .
ඒ නිසාම ,  අමානුෂික පුද්ගල සම්බන්ධතා තුල වුවත් යම් මානුෂික භාවයක් ,  කතුවරයා ඉදිරිපත් කරනවා . 
කියවිය හැක්කේ ඒ නිසයි .  .   .    

[Nihal Ananda]

attn: @nissanka
(so many short stories translations...... in this link )

https://hotchocolatedays.blogspot.com/2020/08/blog-post.html

[Nissanka Rajapaksa]

17

තක්කාලි ගෙඩි දාහත   || සිළුමිණ 

කැනේ­ඩි­යානු ලේඛක ජස්ප්‍රීත් සිං විසින් ලියන ලද්දකි.

 පරිවර්තනය පාලිත ජය­කො­ඩි

ආදි හා අර්ජුන් ගජ යහ­ළු­වන් දෙදෙනා ඉගෙන ගත්තේ කාශ්මී­රයේ පිරිමි ආදර්ශ පාස­ලේය. එහි පන්ති කාමර පව­ත්වා­ගෙන යනු ලැබූයේ කූඩා­ර­ම්ව­ලය. අලු­තින් ඉදි­වෙ­මින් තිබුණු ගඩොළු - සිමෙන්ති ගොඩ­නැ­ඟිල්ල පිහි­ටියේ මේ තුනේ කැලැ­සියේ කොල්ලන්ගේ ඇසට හසු නොවන දුර­කින් නොවේ. එහි ඉදි­කි­රීම් කොත­රම් හෙමින් සිදුවී ද යත් ඔවුන්ගේ ගුරු­තු­මිය නර්ගීස් පැව­සූයේ එහි ඉගෙන ගන්නට කවදා හෝ හැකි වන්නේ මේ බටු කොල්ලන්ගේ මුනු­පු­රන්ට බවයි.

ගණිත පන්තිය මේ දැන් දැන්ම වාගේ පටන් ගෙන තිබුණු අතර එක්ව­නම එහි කඩා වැදුණේ හමුදා ඇඳු­ම­කින් සැරසී ගත් පුද්ග­ල­යෙකි. අඩ­වන් කර ගත් දෙඇ­ස­කින් යුතු කෙල්ලක් ඔහු පසු­පස ඇවිද ආයේ පොත් මල්ලද තක්කාලි ගෙඩි දාහ­තක් ද එල්ලා­ගෙ­නය. නොගෙතූ කොණ්ඩය ඉස්මු­දු­ණින් එක්කොට පහ­තට වැටෙ­න්නට සලස්වා සිටි ඇය හැඳ සිටි නිල් පැහැ සාම්ප්‍ර­දා­යික කාශ්මීර ඇඳුම ඇගේ ඇඟට වඩා තර­මක් විශාල වූ බවක් පෙනුණි.

“මගේ දුව වාඩි කර­වන්න පුළු­වන් කොතැ­නින්ද? මිනිසා ඇසුවේ උස් හඬිනි.

“කෙහො­මද මේ පන්තියෙ ඉන්ද­වන්නෙ?“ නර්ගීස් මහ­ත්මිය ඇසු­වාය. “මේක පිරිමි පාස­ලක්.“

කෙල්ල වහා ඔහු පිටු­පස සැඟ­වු­ණාය.

“බය වෙන්න එපා කෙල්ලෙ.“ මිනිසා පැව­සීය.

“තැන­කින් ගිහින් ඉඳ­ගන්න.“

ඉනි­ක්බිති ගුරු­තු­මිය වෙත ඇවිද ගිය ඔහු තම රිවෝ­ල්ව­රය ඇද ගත්තේය.

“නීති,“ නර්ගීස් මහ­ත්මිය දෙඩූයේ අමා­රු­වෙන් හුස්ම ගනි­මිනි. “කඩන්න බෑ.“

“මේ පළා­ත­ක­වත් කෙල්ලන්ගේ ඉස්කෝ­ල­යක් නැහැ, නෝනා මහ­ත්තයා“ ඔහු පැව­සීය. “හොඳට අහ­ගන්න: මගේ දරුවා ගෙදර යැව්වොත් හර­වලා, මං ඔහෙට වෙඩි තියා දානවා.“

මුළු පන්ති­යම මුණු මුණු ගාන්නට පටන් ගත්තේ බියත් තැති ගැන්මත් හේතු­වෙනි.

“නිශ්ශ­බ්ද­වෙ­නවා!“ නර්ගීස් මහ­ත්මිය තම දෙතොල මත ඇඟිල්ල තබා පෙන්වූ­වාය. “හොඳ­ටම නිශ්ශබ්ද වෙනවා.!“

මෙ වේලෙයි තම ගුරු­ව­රිය වේවැල ඇද නොගත්තේ මන්දැයි ආදී හා අර්ජුන් පුදුම වූවෝය. වෙනදා එබඳු කල­බ­ල­යක් කළ­හොත් නිසැ­ක­වම අව­වා­දය ලැබුණේ එයින් වූ බැවිනි.

හමු­දා­කා­රයා කූඩා­රම සිසාරා බැලූයේ ලොවි ගෙඩි දෙකක් තර­මට රතු කර ගත් දෙනෙ­තින් යුතු­වය. එහි වම්පස කොල්ල­න්ගෙන් පිරී තිබුණි. කූඩා­රමේ දකු­ණු­පස පිරී ගොස් තිබුණේ ද කොල්ල­න්ගෙනි.

“කෙල්ල,“ දෙකේ කොළ­යට වැටුණු නර්ගීස් මහ­ත්මිය දෙඩු­වාය. “මගේ පුටුව අර­ගෙන පන්තිය මැද්දෙන් ඉඳ­ග­න්නවා.“

එයින් සැන­සි­ල්ල­කට පත් බවක් පෙන්වූ මිනිසා තම රිවෝ­ල්ව­රය පහත් කර ගත්තේ කූඩා­ර­මින් පිටව ඈත කඳු­කර ඉසව්ව වෙත ඇවිද යන්නට වීය. ඔහු කූඩා­ර­මෙන් පිටව ගොස් බොහෝ වේලා යන තුරුත් ඔහුගේ බරැති අඩි ශබ්දය දෝංකාර දෙනු ඔවු­නට ඇසිණ.

එදා නර්ගීස් මහ­ත්මිය වෙන­දාට වඩා වේලා­සන විවේක කාලය ලබා දෙන්නට කල්පනා කළාය.

විවේක කාල­යේදී ද තම අසු­න­ටම ඇලී සිටි කෙල්ල තමා ගෙනා තක්කාලි එකින් එක කන්නට පටන් ගත්තාය. ආදි සහ අර්ජුන් හෙමි හෙමින් ඇයට කිට්ටු කර­න්නට වූ අතර සෙස්සෝ ද ඔවුන් දෙදෙනා අනු­ග­ම­නය කළෝය. තක්කාලි විකද්දී දෙ හනු සෙල­වුණා මිස, ඒ හැර කිසිඳු සෙල­වී­මක, හැරී­මක ලකු­ණක් ඈ වෙතින් දකි­න්නට නොහැකි විය. කොල්ලෝ ඇයට තම තමන්ගේ නම් පව­ස­මින් හඳුන්වා දුන්නෝය. ඇය බිය­ගුළු ගති­යෙන් යුතුව තක්කාලි විකා ගිලි­මින්ම සිටි­යාය. ඇය හය වැනි තක්කාලි ගෙඩිය කා දැම්මේ පස්වැ­න්නට වඩා බොහෝ වේග­යෙනි. අන්ත­යේදී අර්ජුන් ඔහුගේ නම පව­සද්දී ඇය මෝඩ පහේ සිනා­වක් පෑවේ කාන්තිය විහි­දුණු දෙනෙ­තින් යුතු­වය.

කිසි­වෙකු ඇගෙන් නම ඇසූයේ නොවේ. ඔවුහු ඇගේ තාත්තා ගැන ඇසී­මෙන් ද වැළකී සිටි­යෝය. ඒ වෙනු­වට, ඔවුහු තමා සංචා­රය කර තිබුණු නගර ගැන ද, නර­ඹ­න්නට ගිය ක්‍රිකට් තරග හෝ ඔවුන් නරඹා තිබුණු අමි­තාබ් - රේඛාගේ චිත්‍ර­පට ගැන ද පුර­සා­රම් දොඩ­මින් සිටි­යෝය. ආදි හා අර්ජුන් ඇයට ඊළඟ දවසේ තෑගි ගෙන එන බවට ද පොරොන්දු වී තිබුණි; සම­න­ල­යින් හා නර්ගීස් මහ­ත්මි­යගේ අභ්‍යා­ස­ව­ලට පිළි­තුරු ඒ තෑගි අතර විය.

ඇය පාපන්දු සෙල්ල­මට එක් නුවූ නමුත් කොල්ලන් පාසල් බිමේ පාප­න්දු­වට පොර කෑ අයුරු කවු­ළු­වෙන් දෙඇස් යව­මින් බලා සිටි­යාය. බිය­පත්ව සිටි බවක් පෙනුණේ නමුදු, ඇය දිගින් දිග­ටම පිං පොං බෝල තරම් වූ අර රතට හුරු තක්කාලි විකා කමින් සිටි­යාය.

ආදි හා අර්ජුන් අනෙක් කොල්ලන් සමඟ රංඩු­වට වැටී සිටියේ නැත. ඔවුහු වැඩ අහ­වර නුවූ අලුත් ගොඩ­නැ­ඟිල්ල ඇතුළේ පරණ ටය­ර­යක් පෙර­ළ­මින් සිටි­යෝය. ටය­රය සිමෙන්ති ගොඩක වැදී අනෙක් පස පෙරළී යද්දී අර්ජුන් තම යහ­ළුවා වෙත හැරුණේ යම් රහ­සක් හෙළි­ද­රව් කර­න්නට මෙනි.

“මං ලොකු වුණාම, මං එයාව කසාද බඳි­නවා.

“කාවද?“ ආදි ඇසීය.

“අර කෙල්ල!“

“එයාගෙ තාත්තා ඔයාට වෙඩි තියල දායි.“ ආදි පැව­සීය.

“මං මැරන්න වුණත් ලෑස්තියි.“ අර්ජුන් පැව­සූයේ ඒ ගැන සැල­කි­ල්ලක් නො දක්ව­න්නාක් මෙනි.

“මැරෙන්නෙ මොකො­ටද? ඇයි ලියු­මක් ලියන්නේ නැත්තේ?“

“ලියු­මක්?“

“එයා උත්ත­ර­යක් එව්වොත්, ඔය දෙන්නට පැනල යන්න පුළු­වනි.“ ආදි යෝජනා කළේය.

විවේක කාලය අව­සන් වෙද්දී කෙල්ල තක්කාලි ගෙඩි එකො­ළ­හක් කා අව­සන් කර තිබුණි. සීනුව නාද කළ නර්ගීස් මහ­ත්මිය ඉති­හා­සය පාඩම පටන් ගත්තාය. සාමා­න්‍ය­යෙන් ගතා­නු­ග­තික ගුරු­ව­රි­යක වූ නමුදු අද දවසේ ඇගේ දේශ­නය ඊට වඩා හාත්ප­සින් වෙනස් විය.

“ළමයි“ ඇය පාඩම පටන් ගත්තේ ශාන්ත ස්වර­ය­කිනි.

“අර පේන ඈත කඳු­ක­රයේ උද්‍යාන දෙකක් පිහිටා තියෙ­නවා. වම් පැත්තේ ශාලි­මර්; දකුණේ තියෙන්නේ නිශාත් ෂාලි­මර් ඉඳි­කළේ අධි­රා­ජයා අධි­රා­ජි­ණිය වෙනු­වෙන්. නිශාත් උද්‍යා­නය ඉදි­කළේ අධි­රා­ජි­ණි­යගේ සහෝ­ද­රයා; ඒත් අධි­රා­ජි­ණිය වෙනු­වෙ­න්මයි.“

“ඔව්, මැඩම්.“ කොල්ලන් උත්තර දුන්නේ ගාම්භී­ර­වය. අර්ජුන් දුටුයේ කෙල්ල දහ තුන් වැනි තක්කාලි ගෙඩි­යත් කා දමන අන්ද­මය.

‘1632 අවු­රුද්දෙ එක හව­සක, අධි­රා­ජි­ණිය නිශාත් උද්‍යා­න­යට ලැබෙන ජල සැප­යුම නතර කළා. දන්න­වාද ඒ ඇයි කියලා?“

“නැහැ, මැඩම්!“

“හේතුව තමයි නිශාත් ශාලි­මාර් තරම්ම අලං­කාර වීම.“

“ඔව්, මැඩම්“ කොල්ලෝ එක­වර ශබ්ද නග­න්නට පටන් ගත්තෝ. ආදි බලා සිටියේ කෙල්ල දා හතර වැනි තක්කාලි ගෙඩිය ද කන්නට පටන් ගත් අයු­රුය.

උද්‍යාන ගැන පාඩම අර්ජුන් අව­ධා­නය යොමු කළේ බාගෙ­ටය. ඔහු තම නිල් පාට පැන්ස­ලින් ආදර හසු­නක් ලිවීමේ යුහු­සු­ළුව සිටි­යේය. හසුන ලියා අහ­වර වූ ඔහු එය ආදි අත පත් කෙළේ අඩු­පාඩු බල­න්න­ටයි. ආදිගේ මක­නය බොහෝ වතා­වක් ඒ මත එහි මෙහි ඇදුනු අතර ඔහු අතින් පේළි කිහි­ප­යක් ද ඊට එක් විය.

“මේක කොහො­මද එයාට දෙන්නේ?“ ආදි මිමි­ණීය.

“මං ගිහින් දෙන්නම්“

“මෝඩයා, අලුත් විදි­හ­කට කර­නවා.“

මේ ආදර ලියැ­විල්ල පණි­වුඩ ගෙන යන ගුවන් යාන­යක් බවට හැරවූ ඔහු නර්ගීස් මහ­ත්මිය කළු ලෑල්ල මත ඉති­හාස පාඩමේ යම් කොට­සක් ලිය­න්නට හැරෙන තෙක් බලා සිට එය ගුව­න්ගත කෙළේය.

අර්ජුන් දුටුයේ මුළු පන්ති­යම හිස හරවා එදෙස බැලූ බවය. හැරී බැලූ ඔවුන් දුටුයේ වංගු ගස­මින් ඇදුනු කර­දාසි ගුවන් යානය දෑකැ­ත්ත­කින් කප­න්නාක් බඳු හඬක් නග­මින් කූඩා­ර­මින් පිට­තට ගොස් යළි කුංකුම සුව­ඳක් ද සම­ඟින් ඇතු­ළට ආ අයු­රුය. කුරු­ල්ලකු මෙන් ඇදුනු එය නර්ගීස් මහ­ත්මි­යගේ මීව­ද­යක් බඳු කොණ්ඩය පසු කෙළේ මහත් වේග­ය­කිනි. ඉනි­ක්බිති වේගය අඩු වී ගිය එය සාන්ත දාන්තව ඇද වැටුණ් ඉති­රිව තුබුණු තක්කාලි ගෙඩි තුන මතය.

“කෙල්ල,“ කෝප­යට පත් නර්ගීස් මහ­ත්මිය පැව­සූයේ ඉණට දෙ අත ඇන­ගෙ­නය. “ඒක මෙහේ ගේනවා.“

කෙල්ල ඇගේ අණ පිළි­පැ­ද්දාය.

කෙල්ල අතින් ආකාස යාත්‍රාව උදුරා ගත් ඇය එය දිග හැර, නිල් පැහැ අකු­රින් ලියා තුබුණු දේ මුළු පන්ති­ය­ටම ඇසෙන ලෙස කිය­ව­න්නට පටන් ගත්තාය.

බාගෙට පණ නැති වී ගිය අර්ජුන් ආදි වෙත හැරු­ණේය. අර්ජුන්ගේ දෙ ඇස බියෙන් වෙව්ල­න්නට පටන් ගෙන තිබිණි.

“මං ඔයාට චිත්‍ර­ප­ට­වල පෙන්වන තර­ම­ටම ආද­රෙයි.“

නාසය උඩට සීරු ආදි තම දිගු සප­ත්තු­වෙන් පොළොව හාර­න්නට වෑයම් කළේය.

“මට ඕනෑ ඔයාව කසාද බඳින්න. මට පුළු­වනි. ඔයා වෙනු­වෙන් නිශාත් උය­නට වඩා ලස්සන එකක් හදන්න. අපි ඔයාට කන්නත් එක්ක ඒ උද්‍යා­නයේ තක්කාලි හිට­වමු. මගේ ඊළඟ සැලැස්ම මොකක්ද කියලා දැන­ගන්න මට උත්ත­ර­යක් එවන්න.“

මේ පියා­ඹන හාදුව අධි­රජ ආදි ගෙන්.

අර්ජුන් සැන­සුම් සුසු­මක් හෙළීය. ආදි සිය දෙ අත අස්සේ මුහුණ හංගා ගත්තේ ඩෙස්කු­වට බර වෙමිනි. නර්ගීස් මහ­ත්මි­යට ඔහුගේ රහස හෙළි විය. යහ­ළු­වන්ට ඔහුගේ රහස හෙළි විය.

“කෙල්ල,“ ගුරු­ව­රිය ඇසුවේ ඇස් කර­ක­වි­මිනි. “ඔයා කැම­තිද ආදි අධි­රා­ජයා කසාද බඳින්න?“

ලැජ්ජා­වට පත් ඇය තම උද­රය අල්ලා ගත්තා අමුතු සුව­ඳැති තක්කාලි තල­ප­යක් වම­නය කළාය. ඉනි­ක්බිති කඳුළු ගංගා­වක් එක­වර හිස් කළ ඇය කූඩා­ර­මෙන් පැන ඈත කඳු­ක­රය දෙසට දුව­න්නට පටන් ගත්තාය.

ගුරු­තු­මිය ආදිට පිටි අත්ලෙන් පහර කීප­යක් දුන්නාය. ඔහුට කුකුල් වෙස් මුහුණ පැල­ඳ­ගෙන ඉන්නට සිදු­විය. ඊට අම­ත­රව දවසේ ඉතිරි හරිය දෙ අත ඉහ­ළට ඔස­වා­ගෙන ඉන්න­ටද ඔහුට අණ ලැබුණි.

කූඩා­රම පුරා පැතිර ගියේ භයං­කර නිහැ­ඬි­යා­වකි. ඩෙස්කුව මත ඉතිරි වී තිබුණු ඉතිරි තක්කාලි ගෙඩි දෙක දෙස බලා­ගත් වනම අර්ජුන් මොහො­තක් කල්ප­නා­වට වැටී සිටි­යේය. කෙල්ල තම පියා සමඟ ආ පසු පැමි­ණෙන බවත් ඔවුන් දෙදෙ­නාට වෙඩි තබා දමන බවත් ඔහුට නියත විය. දෙදෙනා; ඔව්, ආදි­ටත් නර්ගීස් මහ­ත්මි­ය­ටත් !

==================================

 

[Nihal Ananda]

බැලුවා  .....
අමු තක්කාලි තරම් ම ...... රසවත් කතාවක් ! 

හැබැයි ,  කෙටි කතාවක් නම් නොවෙයි  !! 

...................................................................

[Nissanka Rajapaksa]

18

සරෝජා

ආරි­ය­වංශ චන්ද්‍ර­සිරි

"කිරි­බණ්ඩා කිතු­ලෙන් වැටිලා… මිනි­හට අන්ති­මයි… ඉස්පි­රි­තාලෙ පැටෙ­වුවා පැට්ටේ­රියේ ලොරි­යෙන්…”

රනා ඉඟ­ටි­යට අත තබා­ගෙන ටික වේලා­වක් හති­ඇ­රි­යේය. කඩේට පැමිණ සිටි ගැහැනු පිරිමි මුව අයා­ගෙන ගල්ගැසී බලා සිටි­යහ.

“දෙයි­හා­මු­දු­රු­වනේ! මේකා මොන මඟු­ල­කට කිතුලෙ බඩ­ගෑ­ව ද යකෝ මේ හිමි­දි­රියේ…?”

කළු­බ­ණ්ඩාගේ කතාව රනාට ඇල්ලුවේ නැත. ඔහු මොහො­තක් කළු­බණ්ඩා දෙස රවා­ගෙන බලා සිටි­යේය.

“කිතු­ලට ගියේ තණ­කොළ කපන්න නෙමේ යකෝ… රා උගු­රක් බොන්ඩ, මලක් පදම් කරන්න….” එතැ­නින් යුද්ධය නතර විය.

මොහො­ත­කින් කිතුල් ප්‍රවෘ­ත්ති­යෙන් පාස­ල ද ගිනි ගත්තේය. වඩාත්ම කම්පා වූයේ බෝඩිමේ සිටින සත්ගු­ණ­වත් ගුරු­භ­ව­තුන් වන අපි ­ම ය. ඒ, කිතුල් රා නිසාම නොව; කිරි­බණ්ඩා හිත හොඳ මිනි­සෙක් නිසා ය. ගුරු මණ්ඩ­ල­යෙන් බාග­යක් පමණ සිටියේ තේව­ත්තේ ය. බෝඩි­ම්කා­රයෝ පණ්ඩිත කතා කිය­මින් සිටි­යහ. විදු­හ­ල්පති අති­ප­ණ්ඩිත වී සිටි­යේය.

මේ අතර රනාට සල්ලන් වූ කළු­බණ්ඩා කඩ­යෙන් පල්ලම් බැස, තේව­ත්තට ගාට­න්නට විය.

“ඕකා ලැයිමේ දෙම­ළි­යක් බඳින්න උන්න කියන්නේ හැබෑද කළුවෝ?” විදු­හ­ල්පති හොට දැම්මේය.

“අනේ අනිච්චං! මෙච්චර හිංගල එකියො ඉන්දැද්දි… ඕකට පිස්සුද කොහෙද?” කළු­බණ්ඩා පිළි­තුරු දුනි.

“එහෙ­මද… ජාති­යක් ජන්ම­යක් නැති උන්ගෙ පැට­වුන්ට පාරක තොටක වත් යන්න එන්න පුළු­වන්ද?”

“ඕකුන් දෙන්නා එක් වුණොත් බිහි වෙන්නෙ සංකර සනු­හ­ර­යක් නෙව…” විදු­හ­ල්පති කතා දැම්මොත් ඉතිං… තිරිංග ඇත්තේම නැත.

ඒ අස්සේ කළු­බණ්ඩේ මූලා­ස­නය ගත්තේය.

“දැන් ඉතිං කතා දමල වැඩක් නෑ. කවුරු හරි ඉස්පි­රි­තාලෙ පැත්තට ගොහින්, මොකද තත්තෙ – කොහො­මද ලෙඩාට කියලා බැලුව නං…” මඳක් ඇද පැද නතර වූ කළු­බණ්ඩා දෑස් කුඩා කොට පිරිස හරහා වට­යක් නැර­ඹු­වේය.

“මොනවා බල­න්නද? මේ ඉන්නේ බඩුව බදුල්ලේ ඉඳලා එන විද්දියා මාස්ටර්…”

කළු­බණ්ඩා නිවැ­ර­දිය. මේ වන විට අධි­කාරි මාස්ටර්ද, බදුලු රෝහල සහ වෛද්‍ය­වරු ගැනත්, දඩා­ව­තේ­ යන ඇඟ පුරා වැලි කඩ­දා­සි­යක් ඇල්ලුවා සේ ලොම් හැලුණු බලු නට්ටන් ගැනත් දීර්ඝ තෝම්බු­වක් දිග­හ­රි­මින් සිටි­යේය. මේ කතා­වෙන් එක්ව­රම විදු­ලිය විසන්ධි වූවාක් මෙන් තිගැ­ස්සුණු අධි­කාරි මුව පුරා සිනා­වක් තව­රා­ගෙන විදු­හ­ල්පති අස­ලට කිට්ටු කළේය.

“සර්… මම වේලා­ස­නින්ම යන්ඩද ලෙඩාගෙ විස්තර බලාන එන්ඩ?”

“තව සුනංගු වෙන්නෙ නැතුව යනවා ඕයි, පොතේ අත්සන් කර­නව. පිට වුණ වෙලාව දාන්න ඕනැ නෑ..” විදු­හ­ල්ප­ති­තුමා උගුර පාදා වට­පිට බැලු­වේය. “මෙහෙම වින්නැ­හි­යක් වෙච්ච වෙලා­වක… මට පුළු­වන් නම් මුළු ඉස්කෝ­ලෙ­ටම නිවාඩු දෙනවා.”

“ලොකු සර්, ඔන්න අලුත් කතා­වක් යනවා, ඕකා කිතුලෙ කර­ටියෙ ඉඳන් දෙම­ළිට අඬ­ග­හලා, යටි­ගි­රි­යෙන් හූ තුනක් කියා­ගෙන බිමට පැන්නා කියලා,” කළු­බණ්ඩා ගිනි­මැ­ළ­යට කටින් හුළං පාරක් පිම්බේය.

ඔහුගේ පස්සෙන් තේව­ත්තට පැමිණ සිටි රාම­සාමි “ආඬ­වනේ…. ඒක බොරු කතා­වක් අප්පා…” කිය­මින් හකුරු කෑල්ල කටේ ඔබා­ගෙන පාරට බැස, ලයි­මට අඩි ඉක්මන් කළේය.

“මොන කතා හැදු­වත් කිරි­බණ්ඩා දෙපැ­ත්තෙම මහ එවුන්ට ඇහු­ම්කන් දුන්නා. ඔය මඟුල කැඩෙන්ඩ වැඩි­යෙන්ම බල­පෑවේ අපේ පන්සලේ ලොකු උන්නාන්සේ. මොන බේබද්දා වුණත්, ඌ රත්න­ත්තරේ නම්බුව තියපු එක කෝටි­යක් වටි­නවා…” ඔය කළු­බ­ණ්ඩාගේ කටින් හොඳක් පිට වුණා­මය!

• • •

ගමේ උද්ධච්ච සනු­හරේ සැම දෙනා මේ මඟු­ලට විරු­ද්ධව කඳ­වුරු බැඳ­ගෙන යුද ප්‍රකාශ කර­මින් සිටි­යහ. සරෝ­ජාගේ පාර්ශ්ව­යද එසේ­මය. හේතු කාරණා වටින් ගොඩින් සොයා බැලූ නායක හාමු­දු­රුවෝ දිනක් දෙපා­ර්ශ්ව­යම පන්ස­ලට කැඳ­වූහ. ක්‍රිෂ්ණා, සරෝ­ජාගේ ඇවැස්ස මස්සිනා විය. දෙදෙ­නා­ගේම වැඩි­හි­ටියෝ ඔවුන්ගේ විවා­හය බිලිඳු වියේ සිටම තහ­වුරු කර­ගෙන සිටි­යහ. එහෙත් හිතු­ව­ක්කාර සරෝ­ජාගේ තුරුණු සිත කිරි­බ­ණ්ඩාට පිස්සු හැදෙ­වුවා මිස, ඔහුට ආද­රය කළේ නැත. ඇය මුළු ගම­ටම ගිනි තියා සියුම් සතු­ටක් වින්දාය. නායක උන්නාන්සේ බුදු­මැ­ඳුරේ දොර­ක­ඩට වී මඟ බලා­ගෙන සිටි­යහ. කලින්ම පැමිණි සරෝ­ජාගේ පාර්ශ්වය බෝම­ළුව අසල ගල් පඩි මත වාඩි වී සිටි­යහ. කැලෑ වැදී සිටි කිරි­බ­ණ්ඩාද දොක්කා­ගෙන අක්කණ්ඩි ඇතුළු පිරිස පන්ස­ලට එන විට මඳක් පමා වී තිබිණි. ඔවුන් ඉදි­රි­යට එද්දී සරෝජා ඇතුළු සැම හිස් පහත් කර බයාදු සිනා­වක් පා, හුන් තැන්ව­ලින් නැඟී සිටි­යහ. උද්ධච්ච පිරිස නාස­යට කෙළින් ඉදි­රිය බලා ගමන් කොට, ලොකු උන්නා­න්සේට වැලි පොළොවේ දණ නමා වන්දනා කළහ.

“ඕන්න දැක්කද ජාති කුල මල හොයන උන්ගෙ බෞද්ධ­කම. හා! දැන් ඉතිං කට්ටි­යම යමු බුදුගේ ඇතු­ළට.”

හින්දු භක්තික සරෝ­ජ­ලා­ටද පන්සල නුහුරු තැනක් නොවීය. පන්සලේ කට­යු­තු­ව­ලදී හින්දූ­හුද කෝවිලේ කට­යු­තු­ව­ලදී බෞද්ධ­යෝද සම­ඟි­යෙන් එකට එක් වී කට­යුතු කළහ. ලොකු උන්නාන්සේ සිය­ල්ලන්ම පන්සිල්හි පිහි­ටු­වූහ. හින්දූ­හුද වැඳ­ගෙන සිටි­යහ. අව­සා­නයේ පිරිස සමඟ උන් වහන්සේ බෝ සෙව­ණට වැඩම කළහ.

“හොඳයි. කෝ… මන­මාල අප්පු කිරි­බණ්ඩේ ඉස්ස­ර­හට ආව නං… ඒ මදි. මන­මා­ලිත් එක්ක…”

හීනෙන් බිය වූ මුහු­ණක් ඇතිව සිටි කිරි­බණ්ඩේ සෙමෙන් සෙමෙන් ඉදි­රි­යට ගෑටු­වේය. කිසිදු කෝල ගති­යක් නොපෑ සරෝ­ජාද ලොකු උන්නාන්සේ පසෙ­කින් සිට­ග­ත්තාය.

“ළම­යිනේ… කෝවිලේ මහ පූසාරි තැනත් මට ඔක්කොම විස්තරේ කිවුවා. කෝ… මෙතැන ඉන්න­වද මේකිව බඳින්න ඉන්න ඉල­න්දා­රියා ක්‍රිෂ්ණාද – මොකාද?”

උන් වහන්සේ විප­රම් නෙතින් වට­පිට බැලූහ. ගංදි­යට හසුව ගොඩට බඩ­ගාන කටු­ස්සකු මෙන් ඉදි­රි­යට ආ ක්‍රිෂ්ණා ඔවුන් අස­ලින් සිට­ග­ත්තේය. ඔහු ලජ්ජා­වෙන් මිරි­කෙ­මින් සිටි­යේය. සරෝජා කාටත් හොරෙන් ක්‍රිෂ්ණාගේ අතක් මිරි­කු­වාය.

“කිරි­බණ්ඩා, ඕන්න කට්ටි­යම හොඳින් ඇහු­ම්කන් දීපල්ලා. මුන් දෙන්නා බිලි­ඳු­ කා­ලෙම විවාහ පොරො­න්දු­වක් දීලා තියෙ­නවා වැඩි­හි­ටියො වුණාම විවාහ කර­වන්න. ඒව උන්ගෙ ආගමේ දේව පොරොන්දු. මං ඒ ගැන මොක­වත් කියන්නෙ නෑ…”

උන් වහන්සේ මොහො­ත­කට පඩි­ක්ක­මට නැඹුරු වූහ.

ඒ කිසි­වක් කිරි­බ­ණ්ඩාට ඇසුණේ නැත. සරෝජා ක්‍රිෂ්ණාගේ අතක් මිරි­කන සැටි කිරි­බණ්ඩා හොඳින් දුටු­වේය.

“වැඩි කතා ඕනැ නෑ. කිරි­බණ්ඩෙ, ලොකු අක්කා තමුන්ගෙ අම්මා කියලා හිතා­ගෙන, කකුල් දෙක අල්ලල වැඳල පොරොන්දු වෙනවා කිසි දාක වැඩි­හි­ටි­යන්ට පිටින්, සනු­හ­රේට පිටින් කිසිම කට­යු­ත්තක් කරන්නෙ නෑ කියලා…”

ලොකු උන්නා­න්සේගේ දීර්ඝ දේශ­න­යෙන් පසු සැහැල්ලු සිතින් කිරි­බණ්ඩා, සරෝජා දෙස බැලු­වේය. ඇය තාමත් ක්‍රිෂ්ණාගේ අත මිරි­කා­ගෙන සිටී. වහා දිව ගිය කිරි­බණ්ඩා දණ නමා, අක්කාගේ දෙපා වැල­ඳ­ග­ත්තේය.

නායක හිමි­යන් වට කර­ගත් සැම­ගේම මුහු­ණු­වල සැන­සි­ලි­දා­යක සතු­ටක් තැවරී තිබිණි.

එහෙත් එය අව­සා­නය නොවීය. කිරි­බණ්ඩා දින කීප­යක්ම පරි­ස­ර­යෙන් අතු­රු­දන් වී සිටි­යේය. ඔහු ගැන කිසිදු හෝඩු­වා­වක් දැන­ගන්න ලැබුණේ නැත. කිතු­ලෙන් වැටුණ දිනට කලින් දවසේ සරෝජා සහ ක්‍රිෂ්ණාගේ විවා මඟුල ජය­ටම යෙදී තිබිණි. මෝලං සහ තප්පු සංගී­තය එදා මද්ද­හනේ සිටම තේවත්ත සිසාරා ඝෝෂා කළේය. යාන්ත­මින් ක්ලැරි­නට් නළා හඬද ඇසිණි.

එදින පාන්ද­රම කොහේදෝ සිට කිතුල අස­ලට පැමිණි කිරි­බණ්ඩා ගසට අතක් තබා­ගෙන මහ හඬින් සිනා සුණේය. එය වියරු සිනා­වක් විය. කන්දෙන් කන්දට ප්‍රති­රාව දුන් සිනා හඬ අව­සන් වන විට කිරි­බණ්ඩා කිතුල් කර­ටිය මතට වී පැසුණ රා මුට්ටිය කට තබා­ගෙන බොමින් සිටි­යේය. දින ගණ­නා­ව­ක්පැසී තිබුණු එය විනා­කිරි වී තිබිණ.

• • •

රෝගි­යාගේ ගුණ-පණ බලා ඒමට වේලා­සන පාස­ලින් ගිය අධි­කාරි මාස්ටර් පසු­වදා උදේ බස­යෙන් බැස, අන් අයද පෙර­ළා­ගෙන කාර්යා­ල­යට දිව ආවේය. අවට සිටි සැම දෙන කිසිත් නොකියා අධි­කාරි දෙස බලා සිටි­යෝය. මේ අතර විදු­හ­ල්ප­තිද දිවැ­විත් පිරි­සට එක් විය.

“කොහො­මද අධි­කාරි ලෙඩාට?” විදු­හ­ල්පති විම­සීය.

“හොඳ­ටම අමා­රුයි සර්… සිහි­යක්-පතක් නෑ. කිරි­බ­ණ්ඩෙට දෙන්ඩ ඕනෑ ලේ වර්ගය මේ පළාතෙ කිසිම ඉස්පි­රි­තා­ලෙක නෑ…”

අධි­කා­රිගේ කතා­වෙන් සැම දෙන කල­බල වූහ.

විදු­හ­ල්පති මා ඇම­තීය:

“මේ බල බල ඉන්න වෙලා­වක් නෙමේ… තමුසෙ ගිහිල්ලා ස්ටාෆ් එකේ ඉන්න පණ ඇති උන්ටයි, දොළහ-දහ­තුන පන්ති­වල ගැට­ය­න්ටයි කාර­ණාව කියලා, ලැයි­ස්තු­වක් හද­නවා… මං තේ වත්තෙන් වාහ­න­යක් ඉල්ල­ගන්නං ඉස්පි­රි­තා­ලෙට යන්න.”

පැයක් යන්නට මත්තෙන් පාසල් නඩය තේ වත්තේ ලොරි­ය­කින් බදුල්ල රෝහල බලා පිටත්ව තිබිණි.

එළි වුණ යාමයේ මංගල යහන උණු­සුම් කළ කිරි­බ­ණ්ඩේගේ පුවත සරෝ­ජාගේ කන­ටද වැටී තිබු­ණේය. එය ඇසූ මොහොතේ පටන් සරෝජා වැල­හි­න්නක ලෙස වැල­පෙ­න්නට වූවාය.

“අනේ ක්‍රිෂ්ණා… මේ ඔක්කො­ටම මුල මමයි. ක්‍රිෂ්ණා… මට කිරි­බ­ණ්ඩෙට වැඳලා සමාව ගන්න ඕනෑ. අනේ ක්‍රිෂ්ණා… අපි ඉක්ම­නට ඉස්පි­රි­තා­ලෙට යං…”

සරෝ­ජාගේ ඇවි­ටිල්ල ඉවත ලිය නොහැ­කිය. ළතෙත් වන සංවේදි මිනි­සකු වූ ක්‍රිෂ්ණා, සරෝජා සමඟ පාරේ බස­යෙන් බදුල්ල බලා පිටත් විය. ඔවුන් දෙදෙනා රෝගියා සොයා වාට්ටු­වට එද්දී පාස­ලින් ගිය කණ්ඩා­යම කොරි­ඩෝ­වේදී හමු විය. ඔවුන් දුටු සැණින් විදු­හ­ල්පති සරෝජා දෙස නොබ­ලාම ක්‍රිෂ්ණා අස­ලට ළං විය.

“මේ ක්‍රිෂ්ණා වෙන්න ඇති…?”

“එහෙ­මයි සර්…” පැවසූ ක්‍රිෂ්ණා බිය­පත් මුහු­ණින් බිත්ති­යට හේත්තු විය.

“මේ අරව-මේව හොයන වෙලා­වක් නොවෙයි, ක්‍රිෂ්ණා… කිරි­බණ්ඩ අපි වාගෙම මනු­ෂ්‍ය­යෙක්. දැන් මිනිහ ඉන්නෙ අමා­රු­වෙන්. අපි විස්සක් විතර ඉස්කෝ­ලෙන් ආවත්, ලෙඩාට ඕනැ කරන ලේ වර්ගය එක්කෙ­නෙක් ළඟ­වත් නැහැ… ”

කතාව නැවතූ විදු­හ­ල්පති මොහො­තක් ක්‍රිෂ්ණා දෙස බලා සිටි­යේය.

“ක්‍රිෂ්ණා තමා­වත් ගමෙන් එවලා තියෙන්නෙ කිරි­බ­ණ්ඩෙගෙ වාස­නා­වට වෙන්න පුළු­වන්. අපි කෝක­ටත් ගිහින් පරීක්ෂා කරලා බල­මුද?”

“මම එක­ප­යින් කැමැ­තියි ලොකු සර්, හා… යමු යමු පරීක්ෂා කරල බලන්න ඉක්ම­නට…”

සතුට ඉහ­වහා ගිය සරෝජා, ක්‍රිෂ්ණාගේ අත අල්ලා­ගෙන ඉස්සර වූවාය.

ක්‍රිෂ්ණාගේ ලේ වර්ගය කිරි­බ­ණ්ඩාට හරි­ය­ටම ගැළ­පිණ.

https://www.silumina.lk/2026/02/07/%E0%B7%81%E0%B7%8F%E0%B7%83%E0%B7%8A%E0%B6%AD%E0%B7%8A%E0%B6%BB%E0%B7%93%E0%B6%BA-%E0%B7%83%E0%B6%82%E0%B6%9C%E0%B7%8A%E0%B6%BB%E0%B7%84%E0%B6%BA/56390/%E0%B7%83%E0%B6%BB%E0%B7%9D%E0%B6%A2%E0%B7%8F/?fbclid=IwdGRjcAP3nMtjbGNrA_ecV2V4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHvdio6ybSoPUE1aL2Kj7sbkMje0ODdrHAJnFrR8qVKm1PLa5qmC1vHly99g7_aem_jE8hymst_FUGfpwtX0p2EA