Why is it that an old German philosophy student, buried over 100 years ago in Highgate cemetery in London, still excites such controversy?
.....If one searches the newspapers, the utterances of leading statesmen, jurists, businessmen, and academics, even His Holiness the Pope, you will hear that Marxism is old, dead, irrelevant, and wrong. This, of course, begs the question, why spend so much time, energy, and money refuting something that is dead? The only conclusion one reaches as to why the wealthy and powerful exhaust so much money and time combating a so-called "dead" idea is that it is not dead at all; that in fact, Marxism reveals the truth about their system, capitalism, and they must do whatever is necessary to hide this fact from the mass of the people — especially the workers and youth.......
.....It has been said that Marxism is an old idea and we need something new. There are a number of different fallacies with this critique. There are a great many old ideas that are equally valid today as when they were developed. Should we throw away all of Greek philosophy because it is too old? Is there nothing to learn from the rise and fall of the Roman Empire, the British Empire, Nazi Germany, etc? What is too "old"? Is it 100 years ago? 50 years? 10 years? Last month? Or yesterday? Taken to its logical conclusion, this critique destroys all knowledge and experience. Additionally, this argument on behalf of capitalism is hypocritical. If Marxism is old, then capitalism is even older. Adam Smith, who developed the classical political economy of capitalism, wrote a full century before Marx! Smith is still taught in universities and provides the basis for economics curricula.
Pick up a copy of the Communist Manifesto. Then go to the library and search for any other book written in the 19th century. Unless you select Darwin's Origin of the Species then it is almost certain that your book will only contain a historical relevance and tell us relatively little about today's society. Conversely, with this or that exception, there is no more modern book than Marx and Engels' Manifesto. It explains the division of society into classes, it explains the phenomenon of globalization, global crises of overproduction, the state, it even explains the exploitation and oppression of women.
Let's get back to the fact that the working class does not exist like it did in Marx's day. This is a truism. The working class began manufacture in small shops. Large industry and the Fordist assembly line are really features of the 1920s and 30s, long after Marx's death (although he predicted it). Subsequently, since the 1970s, there has been a process of de-industrialization in the Western world. However, on a global scale, it is not true to say that the working class is weaker than before; precisely the opposite. For example, in 2013, China had over 230-million industrial workers, an increase of 29-million workers in the past five years. This needs to be compared with the total labour force of 155-million in the USA, which includes workers in every sector of work. The working class has changed, and it always changes, but that doesn't mean that these people are not workers. If you work for a living and rely upon a wage to pay your bills, then you are working-class and Marx's observations apply to you. Service sector workers are still workers. Ironically, in the 1930s, Marxism’s critics thought that the assembly line was the answer to Marxism. There were armed guards on the doors of the big auto plants and union organizers were lucky to get away with only a beating. They chimed, "The working class has changed, you see." And yet, the logic of the class struggle won out eventually. After a series of militant strikes and occupations, the workers in these plants won unions. Subsequently, from being implacably anti-union, they became the backbone of the labour movement in the post-war period. Now these gains are under threat due to off-shoring and contracting out, and a bitter fight is in process. However, at the same time, there are more bitter struggles being waged by Chinese workers to gain their basic rights. The class struggle continues.
.....The reality is that things are different now than they were in Marx's day — the working class is a far stronger sector of the population with far more power. Whether workers are conscious of that fact is another matter, and gets to questions of leadership. However, in the advanced capitalist countries, wage labour is upwards of 85% of the population, and makes up over 50% of society in almost every country on the planet. Prior to the Second World War, most European countries were less than 50% working class.......
Read the full article:
http://www.marxist.com/karl-marx-more-right-and-more-relevant-than-ever.htm
Karl Marx's theory of alienation describes the estrangement of people from aspects of their ("species-essence") as a consequence of living in a society of stratified social classes. The alienation from the self is a consequence of being a mechanistic part of a social class, the condition of which estranges a person from their humanity.
The theoretic basis of alienation, within the capitalist mode of production, is that the worker invariably loses the ability to determine life and destiny, when deprived of the right to think (conceive) of themselves as the director of their own actions; to determine the character of said actions; to define relationships with other people; and to own those items of value from goods and services, produced by their own labour.
Although the worker is an autonomous, self-realized human being, as an economic entity, this worker is directed to goals and diverted to activities that are dictated by the bourgeoisie, who own the means of production, in order to extract from the worker the maximum amount of surplus value, in the course of business competition among industrialists.
Base and Superstructure are two linked theoretical concepts developed by Karl Marx, one of the founders of sociology.
Simply put, base refers to the forces and relations of production—to all the people, relationships between them, the roles that they play, and the materials and resources involved in producing the things needed by society.
Superstructure, quite simply and expansively, refers to all other aspects of society.
It includes culture, ideology (world views, ideas, values, and beliefs), norms and expectations, identities that people inhabit, social institutions (education, religion, media, family, among others), the political structure, and the state (the political apparatus that governs society). Marx argued that the superstructure grows out of the base, and reflects the interests of the ruling class that controls the base.
As such, it justifies how the base operates, and the power of the ruling class.
From a sociological standpoint, it’s important to recognize that neither the base nor the superstructure are naturally occurring, nor are they static. They are both social creations (created by people in a society), and both are the accumulation of social processes and interactions between people that are constantly playing out, shifting, and evolving.
On Mon, Jul 4, 2016 at 4:09 PM, Dayananda Attanayake <dayana...@gmail.com> wrote:දීර්ඝ ලිපි කියැවීමට පැකිලෙන,කාර්ය බහුල හෝ කම්මැලි අයගේ හිතසුව පිණිස පහත සඳහන් සාරාංශ ගත කල කරුනු කීපයක් (උක්ත මැය ගැන ලියැවුනු) උපුටා දක්වමි.(from a British source)
Is Marxism Still Relevant Today?
Eight possible ways in which some aspects of Marxist Theory and concepts might still be relevant today…
- A class based analysis of global society is still relevant if you look at things globally.
- Exploitation still lies at the heart of the Capitalist system if you look at the practices of many Transnational Corporations.
- If you look at the recent bank bail outs it appears that those with economic power still have disproportionate influence over the superstructure.
- If you look at how individualised we have become it appears that many people are still under ideological control – but we don’t realise it.
- Work is still Alienating for many people.
- Economic crises are still inherent to the capitalist system and that in recent years these crises have become more severe and more frequent.
- Capitalist exploitation is so bad in some parts of the world that there is vehement resistance to it.
- In Britain there are tens of thousands of people who call themselves Communists and who sympathise with Marxism and the wider anti-capitalist movement. Left Wing criticisms and the anti-capitalist movement is still very much alive today.
--
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "INDRAKA" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+u...@googlegroups.com.
Visit this group at https://groups.google.com/group/indraka.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
1. The Great Recession (Capitalism's Chaotic Nature)
The inherently chaotic, crisis-prone nature of capitalism was a key part of Marx's writings. He argued that the relentless drive for profits would lead companies to mechanize their workplaces, producing more and more goods while squeezing workers' wages until they could no longer purchase the products they created. Sure enough, modern historical events from the Great Depression to the dot-com bubble can be traced back to what Marx termed "fictitious capital" – financial instruments like stocks and credit-default swaps. We produce and produce until there is simply no one left to purchase our goods, no new markets, no new debts. The cycle is still playing out before our eyes: Broadly speaking, it's what made the housing market crash in 2008. Decades of deepening inequality reduced incomes, which led more and more Americans to take on debt. When there were no subprime borrows left to scheme, the whole façade fell apart, just as Marx knew it would.
2. The iPhone 5S (Imaginary Appetites)
Marx warned that capitalism's tendency to concentrate high value on essentially arbitrary products would, over time, lead to what he called "a contriving and ever-calculating subservience to inhuman, sophisticated, unnatural and imaginary appetites." It's a harsh but accurate way of describing contemporary America, where we enjoy incredible luxury and yet are driven by a constant need for more and more stuff to buy. Consider the iPhone 5S you may own. Is it really that much better than the iPhone 5 you had last year, or the iPhone 4S a year before that? Is it a real need, or an invented one? While Chinese families fall sick with cancer from our e-waste,megacorporations are creating entire advertising campaigns around the idea that we should destroy perfectly good products for no reason. If Marx could see this kind of thing, he'd nod in recognition.
3. The IMF (The Globalization of Capitalism)
Marx's ideas about overproduction led him to predict what is now called globalization – the spread of capitalism across the planet in search of new markets. "The need of a constantly expanding market for its products chases the bourgeoisie over the entire surface of the globe," he wrote. "It must nestle everywhere, settle everywhere, establish connections everywhere." While this may seem like an obvious point now, Marx wrote those words in 1848, when globalization was over a century away. And he wasn't just right about what ended up happening in the late 20th century – he was right about why it happened: The relentless search for new markets and cheap labor, as well as the incessant demand for more natural resources, are beasts that demand constant feeding.
4. Walmart (Monopoly)
The classical theory of economics assumed that competition was natural and therefore self-sustaining. Marx, however, argued that market power would actually be centralized in large monopoly firms as businesses increasingly preyed upon each other. This might have struck his 19th-century readers as odd: As Richard Hofstadter writes, "Americans came to take it for granted that property would be widely diffused, that economic and political power would decentralized." It was only later, in the 20th century, that the trend Marx foresaw began to accelerate. Today, mom-and-pop shops have been replaced by monolithic big-box stores like Walmart, small community banks have been replaced by global banks like J.P. Morgan Chase and small famers have been replaced by the likes of Archer Daniels Midland. The tech world, too, is already becoming centralized, with big corporations sucking up start-ups as fast as they can. Politicians give lip service to what minimal small-business lobby remains and prosecute the most violent of antitrust abuses – but for the most part, we know big business is here to stay.
5. Low Wages, Big Profits (The Reserve Army of Industrial Labor)
Marx believed that wages would be held down by a "reserve army of labor," which he explained simply using classical economic techniques: Capitalists wish to pay as little as possible for labor, and this is easiest to do when there are too many workers floating around. Thus, after a recession, using a Marxist analysis, we would predict that high unemployment would keep wages stagnant as profits soared, because workers are too scared of unemployment to quit their terrible, exploitative jobs. And what do you know? No less an authority than the Wall Street Journal warns, "Lately, the U.S. recovery has been displaying some Marxian traits. Corporate profits are on a tear, and rising productivity has allowed companies to grow without doing much to reduce the vast ranks of the unemployed." That's because workers are terrified to leave their jobs and therefore lack bargaining power. It's no surprise that the best time for equitable growth is during times of "full employment," when unemployment is low and workers can threaten to take another job.
In Conclusion:
Marx was wrong about many things. Most of his writing focuses on a critique of capitalism rather than a proposal of what to replace it with – which left it open to misinterpretation by madmen like Stalin in the 20th century. But his work still shapes our world in a positive way as well. When he argued for a progressive income tax in the Communist Manifesto, no country had one. Now, there is scarcely a country without a progressive income tax, and it's one small way that the U.S. tries to fight income inequality. Marx's moral critique of capitalism and his keen insights into its inner workings and historical context are still worth paying attention to. As Robert L. Heilbroner writes, "We turn to Marx, therefore, not because he is infallible, but because he is inescapable." Today, in a world of both unheard-of wealth and abject poverty, where the richest 85 people have more wealth than the poorest 3 billion, the famous cry, "Workers of the world unite; you have nothing to lose but your chains," has yet to lose its potency.
Read more: http://www.rollingstone.com/music/news/marx-was-right-five-surprising-ways-karl-marx-predicted-2014-20140130#ixzz4DbmUDlVd
Follow us: @rollingstone on Twitter | RollingStone on Facebook
මහජාතියේ ආණ්ඩු විසඳුමක් හොයන්න කොරගහන දෙමලාගේ ප්රශ්නෙට මාක්ස්වාදයෙන් ලබාගතහැකි පිටුවහලක් තියනව ද? තියනව නං ඒ මොකක් ද? – NR
මේ ගැණ විධිමත් කියවීමක් කරල නැහැ. එහෙත් මගේ ඔලුවෙ තියෙන මාක්ස්/ලෙනින්ට ගැලපෙනවා කියල හිතෙන උත්තර දිය හැකියි. ඒවායින් නිස්සංකට වැඩක් වේයැයි හිතන්න අමාරුයි. එනිසා එයට අදාල වෙනත් ලියවිල්ලක් එකතු කරමි. ඔබ මෙය කියවලත් ඇති. මෙම ලිපිය නිව්ටන් ගුණසිංහ ලියුවේ 1984දී. අදට ගැලපෙන්න අපි එය සකස් කරගත යුතුයි.
= = = = = = = = = = = = = =
ජූලී සංහාරයෙන් පසු මැයි දිනය
අප සමකාලීන සන්ධිස්ථානමය මොහොතේ (conjuncture) මූලික මානයන් සලකා බලමු: කලක සිට ශ්රී ලාංකේය සමාජය තුල ඇති ප්රධාන ජනවාර්ගික සැකසුම් දෙක එකිනෙකාගෙන් දුරස් වෙමින් තිඛෙන අතර මේ වන විට ඔවුන්ගේ සම්බන්ධකම් ප්රායෝගිකව මුළුමනින්ම බිඳ වැටී තිබේ. ජනවාර්ගික සැකසුම් වල අභ්යන්තර සමාජ ප්රතිවිරෝධතා, එනම් පන්ති අතර සහ සමාජ ස්තර අතර ප්රතිවිරෝධතා, වර්ධනය වී ඇත්තේ අසමාන ලෙසය. ශ්රී ලාංකේය දෙමළ ජනවාර්ගික සැකැස්ම තුල පන්ති ප්රතිවිරෝධතා මෘදු බවට පත් වී නැතිනම් යටපත් වී තිඛෙන්නේ එම සැකැස්ම සමස්තයක් ලෙස සිය සාමූහික සමාජ පැවැත්මට අනතුරක් එල්ල වී ඇතැයි සංජානනය කරන නිසාය. සිංහල ජනවාර්ගික සැකැස්ම තුල පාලක ස්තරය සහ මහජනයා අතර ඇත්ත වශයෙන්ම තිඛෙන මෙන්ම පැහැදිලිව පෙනෙන්නට තිඛෙන තියුණු සමාජ ඛෙදීම් අඛණ්ඩව පවතී. නමුත් පොදුජන තලය තුල, පවත්නා තත්වය සම්බන්ධව ඇති අතෘප්තිය, දැනටමත් වරප්රසාදිත දෙමළ ජනයාගේ අතාර්කික ඉල්ලීම් ලෙස හඳුනා ගනු ලැබ දේ වලට එරෙහි ව්යාජ බාහිර දිශානතියක් කරා යොමු වී තිබේ. මෙම ජනවාර්ගික සැකසුම් දෙක තුලම, අල්තුෂරියානු අරුතෙන්, පන්ති ප්රතිවිරෝධතා ජනවාර්ගික ගැටුමෙන් අධි නිශ්චය කරනු ලැබ (overdetermined) තිබේ. “අධි නිශ්චය” යනු කිසියම් දෙන ලද මොහොතක කිසියම් සැකැස්මක ඇති ප්රතිවිරෝධතා වලට ඉහලින් ඇති ආධිපත්යය ව්යූහයකි.
--
පක්ෂයේ නායක හිටපු ඇමැති තිස්ස විතාරණ මහතා එම උත්සවය අමතමින් කීවේ තම පක්ෂයේ අතීතරයේ විශාල මෙහෙයක් කළ බවයි.
‘‘අපි සටන් කරලා ඒ දරුණු යුගයේ සමසමාජ මත සමාජවාදී මත රට තුළ ප්රචලිත කළා. ඒ අදහස් තමයි අප රටේ ප්රගතිශීලි ගමන ඉදිරියට ගෙන යාමට පදනම ඇති කළේ. "සමසමාජය" පුවත් පත ඒ ඇති කළ අදහස් මඟින් බිහි වූ පිරිස් තමයි වමේ ගමන ඉදිරියට ගියේ.
1956 මැද දේශපාලනය වමේ දේශපාලනය එක්ව ආණ්ඩු පිහිටුවා. එතනින් එහා අප රටේ වෙනස් වීම් ඇති කරගෙන නිරන්තර සටනකට අපට එන්න සිද්ධ වුණා.මම හිතන්නේ මේක කිව්වට වරදක් නෑ. ගිය ආණ්ඩුවේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ වුවත් අපිට වම හැටියට ඒ ආපු ධාරවේ අදහස් ගිය ආණ්ඩුවේ ක්රියත්මක කරන්න අපට සටනකට යෙදෙන්න සිද්ධ වුණා.


වර්ෂ 2009 දී මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව උතුරේ සන්නද්ධ අරගලය මිලිටරිමය වශයෙන් පරාජය කරනවාත් සමඟම රටේ ස්වෛරීත්වය අපට අහිමි විය. රට තුළ එවකට ද්විත්ව බලයක් කි්රයාත්මක වූ නිසා [හමුදා බලය සහ ඛඔඔෑ ගරිල්ලන්ගේ බලය] ජාත්යන්තර බලවේගවලට රටෙහි ආර්ථික කි්රයාවලියට ඍජු ලෙස මැදිහත් වීමට නොහැකි විය. යුද්ධයට පසු ශ්රී ලංකාව ආර්ථික වශයෙන් මුහුණ දුන්නේ ඉතාම ඛේදනීය තැනකටය. අවසාන විග්රහයක දී ශ්රී ලංකාව යුද්ධය සඳහා වියදම් කළේ රට තුළින් කෘතී්රමව එකතු කළ බදු මුදල් සහ විදේශ ණය මුදල්ය. යුද්ධයෙන් පසු උතුරට දේශපාලන බලය බෙදීම පිළිබඳ ගැටලූව මතු විය. ඉන්දියාව, යුරෝපය සහ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ඉතා ඉක්මනින් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවෙන් ඉල්ලා සිටියේ උතුරට සාධාරණ ලෙස මධ්යයේ බලය බෙදා හරින ලෙසය. නමුත් මහින්ද රාජපක්ෂ කල්පනා කළේ වෙනත් ආකාරයකටය. රටක් ආර්ථිකව දියුණු කිරීම පිළිබඳ වැඩසටහනක් ඔහුටත්, ඔහුගේ උපදේශකයන්ටත් නොතිබුණි. මේ නිසා ඔහු තවදුරටත් තෝරා ගත්තේ යුද්ධය දිනීම සඳහා ඔහු පාවිච්චි කළ මතවාදයමය. එනම් ජාතිවාදය ඔස්සේ රට පාලනය කිරීමයි. ඒ සඳහා චීනය ආර්ථික වශයෙන් උදව් කළ අතර 2010 – 2015 දක්වා ඔහු රට පාලනය කළේ ‘දකුණට සිංහල ජාතිවාදය, උතුරට හමුදාව’ යන සටන් පාඨය හරහාය. නමුත් 2015 ජනවාරි මාසයේ දී ඔහුගේ මෙම ප්රතිපත්තිය පරාජය වී අලූත් ආණ්ඩුවක් බිහි විය.
මෙම අලූත් ආණ්ඩුව බිහි කිරීමට උදව් කළේ ඉන්දියාව, යුරෝපය සහ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයයි. ඔවුන් උදව් කළ ආණ්ඩුවෙන් දැන් ඔවුන් ඉල්ලා සිටින්නේ ඔවුන් අපේක්ෂා කළ දේශපාලන සහ සමාජ ප්රතිසංස්කරණ ඇති කරන ලෙසය.
ඉතිහාසය දෙස බැලූ විට යුරෝපය සහ ඇමෙරිකාව අභ්යන්තර සන්නද්ධ අරගල පරාජය කිරීමට පසු උදාවන පසු තත්ත්වය ගැන අමතර දෙයක් ඉගෙන ගෙන ඇත. 1989 අරගලය පරාජය කිරීමට අවශ්ය න්යායික අවබෝධය [ලතින් ඇමෙරිකාවේ එල් සැල්වදොර් රටේ අත්හදා බලන ලද න්යාය] හමුදාවට ලබා දුන්නේ ඇමෙරිකාවයි. ඉන්පසු ඔවුන් ෂඵත් සහ ලෝක බැංකුව හරහා පේ්රමදාස ආණ්ඩුවට ආර්ථික වශයෙන් ඇප ලබා දුන්නේය. එහි දී සිදු වූ සියලූම නීති – විරෝධී ඝාතනවලට සමාව දුන්නේ ය. මෙම කෲර අත්දැකීම්වලට පසුවවත් රටේ රාජ්යය සතුව පැවති අත්තනෝමතිකත්වය සමාජ අසාධාරණය [රැුකියා හිඟය, ඉඩම් හිඟය, ග්රාමීය දුප්පත්කම] අබමල් රේණුවකින් හෝ වෙනස් වූයේ නැත.
ඉහත පසුබිම නිසා මෙවර යුරෝපා සංගමය විසින් ශ්රී ලංකාවට ඨීඡු සහනය සපයන්නේ නම් පහත සඳහන් මූලික කොන්දේසි ඇතුළත්ව තත්ත්වාරෝපිත 58 යෝජනා කර ඇත. ඒ අනුව අප යුරෝපයෙන් GSP සහනය ලබා ගැනීමට කැමැති නම් ශ්රී ලංකාවේ රාජ්යය පහත සඳහන් පියවර ගත යුතුය.
1. ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත සංශෝධනය කිරීම.
2. චෝදනා නැති දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කිරීම.
3. අලූත් මානව හිමිකම් සැලැස්මක් ඉදිරිපත් කිරීම.
4. දෙමළ ඩයස්පෝරාවේ සමහර සංවිධාන ගැන සහ පුද්ගලයන් ගැන පුනරීක්ෂණය කිරීම.
5. නව – ව්යවස්ථාවක් යටතේ උතුරට සහ නැගෙනහිරට බලය විමධ්යගත කිරීම.
6. හමුදාව යුද සමයේ තම පෞද්ගලික ආරක්ෂාව සඳහා පුද්ගලයන්ගෙන් ලබා ගත් ඉඩම් යළි අයිතිකරුවන්ට පැවරීම.
7. යුද්ධය නිසා අවතැන් වූවන්ට පදිංචියට ස්ථිර ස්ථාන ලබා දීම.
8. අතුරුදන් වූවන් පිළිබඳව නීතිය සාධාරණව කි්රයාත්මක කිරීම සහ මිය ගිය අයට අදාළ පවුල්වලට මරණ සහතික නිකුත් කිරීම.
ශ්රී ලංකාව GSPසහනය ලබා ගැනීමට අපේක්ෂා කරන්නේ නම් ඉහත මූලික කොන්දේසි සැපිරීම අනිවාර්ය ය. පසුගිය ජනවාරි මාසයේ දී යුරෝපා සංගමය සහ විදේශ අමාත්යාංශය මේ සඳහා එකඟ වී ඇතැයි ආරංචි වී ඇත. නමුත් මේ වන විට ලැබෙන දේශපාලන පසුබිම් වාර්තා අනුව අගමැතිවරයා ප්රකාශ කර ඇත්තේ තමන් මේ ගැන නොදන්නා බවයි. ඉන් අදහස් වන්නේ තමන්ගේ කැබිනට් ඇමැතිවරයකු කරන දෙය ගැන තමා නොදැනුවත් බවයි. සාමාන්යයෙන් ලංකාවේ දේශපාලන සංස්කෘතිය වන්නේ ද මෙම තත්ත්වයයි. වෙළෙඳාම සමඟ දේශපාලනයගැටගැසීමට යුරෝපා සංගමය තීරණය කර ඇත්තේ ද මේ නිසාය.
සත්ය වශයෙන්ම ආණ්ඩුව කළ යුතුව තිබුණේ ඉතා දුෂ්කර ප්රතිසංස්කරණ ප්රමාදයකින් තොරව ඉටු කිරීමට උත්සාහ කිරීමයි. ඒ වෙනුවට සිදුව ඇත්තේ මුඛ්ය දේශපාලන ප්රතිසංස්කරණ දිනෙන් දින ප්රමාද වීමයි. මෙහි නරක ප්රතිඵලය වූයේ අයහපත් මූල්ය තත්ත්වයක් කරා රට ගමන් කිරීමයි. සියලූම ජාත්යන්තර ඒජන්තයන් දැන් රටේ මූල්ය තත්ත්වය නරක බව දනියි. ඒ නිසා ඔවුන් තමන්ට අවශ්ය දේශපාලන ප්රතිසංස්කරණ ඉටු කර ගැනීමට ‘ආධාර දීම’ සම්බන්ධ කර ඇත. එක පැත්තකින් මේ හේතුව නිසා ආණ්ඩුව සිංහල ජාතිවාදය ඉදිරිපිට අභියෝගයට ලක් වෙයි. අනෙක් පැත්තෙන් ජාත්යන්තර බලවේගවලට ණය ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් දේශපාලන ප්රතිලාභ ගෙවීමට සිදුව ඇත. ලංකාවේ බොහෝ දේශපාලකයන් සාමූහික වගකීම් පැහැර හරින්නේ පෞද්ගලික ලාභය සඳහාය. ඛේදවාචකය වන්නේ අවසාන මොහොතේ දී ඒ පෞද්ගලික ලාභයත් භංග වීමයි.

වසන්ත පේ්රමරත්න සහෝදරයා මෙයට මාසයකට පමණ පෙර විමසන ලද දේශපාලන ප්රශ්න කිහිපයක් සඳහා මගේ ප්රතිචාර පළ කිරීමට මෙය අවස්ථාවක් කර ගනිමි. ඔහුගේ ප්රශ්නයේ හරය මෙසේ කැටි කළ හැකිය. සම්භාව්ය මාක්ස්වාදී න්යාය විසින් සමාජය හෝ දේශපාලනය සංවිධානය කළ යුත්තේ යම් සමාජ පන්තියක් (කම්කරුවන්) කේන්ද්ර කරගනිමින් යැයි ප්රකාශිතය. නමුත් ඔබලා නූතන ධනවාදය (මෙහි සමකාලීන ස්වරූපය ගෝලීයකරණයයි) විශ්ලේෂණය කිරීමේ දී අවධානය යොමු කරන්නේ ආත්මීය ස්ථාවර දෙකකටය.
ඒවා නම් (1) හිස්ටෙරික (2) විපරිත. මින් හිස්ටෙරික යනු පවතින සමාජ ආධිපත්යයන්ට අනන්ය නොවන ආත්මයයි. සමාජ හෝ ආයතනික ආධිපත්යයන් අනවරතව අතාර්කික වන මට්ටමට ප්රශ්න කරන ආත්මීය ස්ථාවරය හිස්ටෙරිකය. අනෙක් අතට විපරිත යනු සමාජ සංකේත නීතිය උල්ලංඝනය කරන්නාය. මේ මොහොතේ ගෝලීයකරණය තුළ ජනගහනයෙන් බහුතරයක් ඉහත කාණ්ඩ දෙකට වගුගත කළ හැකිය.
මෙසේ කිරීමෙන් ඇති ඵලය කුමක්ද? සම්භාව්ය මාක්ස්වාදය පැත්තේ සිට ගත් කල ‘පන්තිය සංවිධානය’ කරනවා වෙනුවට මේ යෝජනා කරන විකාරය කුමක්ද? මේ ප්රශ්න දේශපාලනික වශයෙන් ඉතාම සාධාරණ ප්රශ්නය. මුළු මහත් දේශපාලන සමස්තයම ව්යාකූල වී ඇති පරිසරයක මේවා ඉතාම තාර්කික ගැටලූය.
ශ්රමයට වඩ වඩා අරාජික වීමට ඉඩහැර ප්රාග්ධනයට ඉතාම තාර්කික ස්වරූපයක් ලබා දීමට මේ මොහොතේ දකුණු ආසියානු රටවල් බොහොමයක් උත්සාහ කරයි. නමුත් චීනය සහ රුසියාව අතර වෙනස සලකුණු කිරීම වැදගත්ය. චීනයේ ශ්රමය කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සංවිධානය කරයි. රුසියාවේ දී ශ්රමය අරාජකය. මෙම හේතුව නිසා මේ රටවල් දෙක තුළම පාලන තන්ත්ර සර්වාධිකාරී වුවත් ‘ප්රාග්ධනය’ පැත්තෙන් විෂමය. චීන ප්රාග්ධනය රුසියානු ප්රාග්ධනයට වඩා ද්රවශීලය. ගෝලීයකරණයට පෙර පැවති ධනවාදයට එකම විකල්පය වූයේ සමාජවාදයයි. එය නූතනවාදී ව්යාපෘතියකි. නමුත් 89 බර්ලින් තාප්පය බිඳවැටුණු පසු බිහි වූ නව ලෝක රටාව තුළ දී ධනවාදයට එතෙක් හිමිව තිබූ නූතනවාදී විචාරකයා (සමාජවාදය) අහිමි විය. ඉන්පසු එතැනට ආදේශ වූයේ පූර්ව-නූතන (Premodern) ව්යාපෘතිය. ඒවා නම් ජාතිකවාදය, ජාතිවාදය, වර්ගවාදය, ගෝත්රවාදය, ත්රස්තවාදය, ලිංගික මූලධර්මවාදය, ආගමික මූලධර්මවාදය යනාදියයි.
මේවායේ පොදු ලක්ෂණය මෙසේ සාරාංශගත කළ හැකිය. මේවායේ තාර්කික පදනම අතාර්කිකත්වයයි. නැතහොත් නරුමවාදය යි. මෙය පැරණි මාක්ස්වාදයේ භාෂාවෙන් ප්රකාශ කළහොත් මෙලෙස සටහන් කළ හැකිය. අධෝ-ව්යුහයේ ගැටලූ නිෂ්පාදන සබඳතාවලට තාර්කිකව විසඳාගත නොහැකි සන්දර්භයක් තුළ ඒවා උපරි-ව්යුහය තුළට සංස්කෘතික ප්රතිවිරෝධතා ලෙසට විසරණය වෙයි. මෙය අපට සමස්ත දේශපාලනය තුළත්, මාක්ස්වාදී දේශපාලනය තුළ සුවිශේෂවත් සලකුණු කළ හැකිය. මෙම තත්ත්වය සමස්ත දේශපාලනය තුළ බහුසංස්කෘතිකවාදය ලෙසින් ප්රකාශ වන අතර නව-මාක්ස්වාදය තුළ සංස්කෘතික හැරවුම ලෙසින් විද්යාමාන වෙයි.

ඉහත අප විග්රහ කළ ඓතිහාසික වර්ධනය හමුවේ වඩා වැදගත් වන්නේ නිවැරැදි ප්රශ්න ඇසීම මිස නිවැරැුදි පිළිතුරු දීම නොවේ. සමකාලීන ධනවාදී සමාජයේ අධික අරාජකත්වය තුළ පිළිතුරු පොට්ටනි ගණනින් ලැබේ. සමහර මිනිසුන් තවත් අය මුහුණු පොතේ දමන කොමන්ට්ටු පවා දේශපාලන උත්තර ලෙස බාර ගනියි. අවශ්ය නම් මත්ද්රව්ය වෙළෙඳාම රාජ්යයෙන් පුද්ගලයන්ට මාරු වීම ගැන පශ්චාත්-මාක්ස්වාදී පිළිතුරක් ගොනු කළ හැකිය. බොහෝ වාදවලට මෙකල හිමි වී ඇත්තේ සරදම්කාරී දෛවයකි. බොහෝ වචනවලට ඇත්තේ හිස් අර්ථයකි. ‘වචන’ පාවිච්චි කරන්නා සහ ඒ පුද්ගලයාගේ දෘශ්යමානය අතර පරතරය බොහෝ දෙනකුට කියවිය නොහැකිය. නම් විසි කිරීම (Name Droping) සුලබ සංසිද්ධියකි. එක සිද්ධියක දී A නම් ආකාරයට ක්රියා කරන පුද්ගලයා තව සිද්ධියක දී B නම් ආකාරයට ක්රියා කරයි. මෙම ක්රියා දෙක අතර පරස්පරය ගැන කිසිවකුට වගක් නැත. සම්මතයක් නඩත්තු කරන බුද්ධිමතුන් සමාජ සංවාදයෙන් වඩ වඩා ඉවත් වී යන අතර ඒ තැන පුරවන්නට ඉදිරිපත් වන්නේ උමතු වාචාලයන්ය. එම වාචාලයන්ට හුරේ දමන ඒ මට්ටමටම කැපිය හැකි මෝඩයන් සනුහරයක් ද බෝ වී ඇත.
ඉහත සන්දර්භය සිහි තබාගෙන අපි දැන් වසන්ත සහෝදරයාගේ ප්රශ්නවලට පිළිතුරක් සොයමු. පැරණි සහ සම්භාව්ය මාක්ස්වාදී වම විසින් තම ක්රියාකාරිකයාට අමතන්නේ කෙසේද? ඔවුන්ට අනුව තම ක්රියාකාරිකයා හෝ ක්රියාකාරිනිය තුළ විමුක්තිය ලැබීම සඳහා පේ්රරණයක් (පෙළඹවීමක්) බාහිරින් ඇති කළ හැකිය. මේ බාහිරින් ඇති කරන පොලඹවා ගැනීම සඳහා යම් යම් ක්රියාමාර්ග ගැනීම යුක්තිසහගතය. එම ක්රියාමාර්ග මර්දනීය යැයි කිසිවකු සලක්නේ නැත. විමුක්තිය සඳහා යම් මිලක් ගෙවිය යුතුය. මෙම මිල ගෙවීම සඳහා යම් මර්දනීය පැසේජයක් හරහා ආත්මය ගමන් කළ යුතුය.
අප මේ සඳහා උදාහරණයක් සලකා බලමු. මෙය මම උපුටා ගන්නේ සාම්ප්රදායික ලෙනින්වාදී කෘතියකින් නොවේ. ඒ සඳහා අදාළ කරගන්නේ ගුණදාස අමරසේකර විසින් රචිත ‘අනගාරික ධර්මපාල මාක්ස්වාදී ද? කෘතියයි. එහි පහත සඳහන් වන්නේ ‘විමුක්තිය’ ලබා ගැනීමට අවශ්ය කෙනකු සඳහා ඉදිරිපත් කළ හැකි මර්දනීය බෙහෙත් තුන්ඩුවකි.
‘‘පන්ති කිහිපයකින් සෑදුණු සමාජයක් තුළට ඒ පන්ති කිහිපයට ම නන් අයුරින් විෂය වන දර්ශනයක් පිවිසි විට. ඒ පන්ති අතුරින් බලවත්ම පන්තිය විසින් එය සිය අභිමතාර්ථය සඳහා යොදවා ගැනීම සදහටම සිදු වන්නකි. මෙය මාක්ස්වාදී චින්තකයන් (විශේෂයෙන් යූරෝ මාක්ස්වාදියෙක් වන ග්රාම්ස්චි) හඳුන්වා දී ඇත්තේ ‘චින්තන ආධිපත්යය’ යන වදනෙනි.
මෙවැනි තත්ත්වයක් උද්ගත වනු වළක්වාලිය හැක්කේ – කිසියම් බහුජනතාවකගේ හිත සුව පිණිස දේශනා කරන ලද දහමක් අන් සුළු පිරිසක් විසින් දඩමීමා කරගනු වැළැක්විය හැක්කේ එකම ක්රමයකින් පමණි. එම දර්ශනය හැමටම පොදු වූ දෙයක් නොව කිසියම් පන්ති දර්ශනයක (Class Ideology) තත්ත්වයට පත් කළහොත් පමණි. මේ සඳහා ‘සමාජය’ යනු හිස් ගොඩකින් සැදුණු එකම රාශිභූත වීමක් ලෙස නොව විවිධ පන්තිවලින් සැදුණු, විවිධ එකිනෙකට පටහැනි අපේ්ක්ෂාවලින් සැදුණු පොර පිටියක් ලෙස දැකගත යුතු වෙයි. එවැනි දෘෂ්ටියක් ලබාගත හැක්කේ මාක්ස්වාදී චින්තනයක් – විග්රහයක් ඇසුරෙන් පමණි. මේ කරුණු නොවටහාගෙන අරඹන සෑම සත් ව්යාපාරයක්ම, හැම උතුම් ව්යාපාරයක්ම වරප්රසාද ලද පන්තිය විසින් සිය අභිමතාර්ථ සාධනය පිණිස දඩමීමා කරගැනීම නොවැළැක්විය හැක්කකි. එවැනි ව්යාපාර ඒවා ඇරඹි උතුමන් නොසිතු දුර්විපාක ගෙන දෙන ඒවා හෝ හුදු මනෝරාජික ව්යාපාර හෝ බවට පත්වනු වැළැක්විය නොහැකිය.’’

ඉහත අදහස අප වෙත රැුගෙන එන්නේ ට්රොට්ස්කි, ලෙනින්, ග්රාම්ස්චි හෝ අල්තූෂර් නොවේ. මෙය ලියන්නේ ගුණදාස අමරසේකර විසිනි. ඒ 1980 දීය. ඉහත අදහස දරන වාමාංශිකයන් පමණක් නොව UNP කාරයන්, ශ්රී ලංකාකාරයන් ද මේ රටේ සිටිති. ලංකාවේ කිසිදු වාමාංශික පක්ෂයක් ඉහත අදහස නැතිව පවතින්නේ නැත. සමාජය හෝ මහජනයා වෙතට දර්ශනය රැගෙන යනවාට වඩා පන්තිය (නිශ්චිත විප්ලවවාදී පන්තිය) වෙතට දර්ශනය ගෙන යාම ඕනෑම වමේ ව්යාපාරයක් දෙසන අභිධර්මයකි. මෙම අභිධර්මය වෙනුවෙන් ශික්ෂණය වීමට කැමැති පිරිස් ද තවමත් අඩුවක් නැත. ගම්භීර ලෙස මෙම අභිධර්මය දෙසන අයගෙන් ද අපට අඩුවක් නැත.ගැටලූව වන්නේ විවිධ උමතු රෝගවලින් පෙළෙන්නන් ද මෙම මතයම දේශනා කිරීමයි. ‘තර්කය’ එය යෙදිය නොහැකි ස්ථානවලට යෙදූ විට (ආත්මයට, ලෝකයට, දෙවියන්ට) න්යාය විරෝධයන් බිහි වේ යැයි කීවේ කාන්ට්ය. කාන්ට් නම් දාර්ශනිකයාට අනුව ‘නිදහස’ නම් ක්ෂේත්රය තර්ක බුද්ධියට අසු නොවේ. නිදහස පටන් ගන්නේ තර්ක බුද්ධිය අවසන් වූ විටය.
ලංකාවේ ප්රධාන පක්ෂයක නායකයා සමකාමියෙකි. මේ දිනවල ඔහුට වඩාත්ම සමීප සමකාමී තරුණයාට පක්ෂයේ ඉහළම ගෞරවය හිමි වෙයි. රටේ සංවර්ධනය සමඟ මෙම තරුණයාගේ ව්යාපෘති බැඳී ඇත. මෙම ක්රියාවලිය හරහා අර්බුදයට යන්නේ අර අප ඉහත කී අමරසේකරගේ අදහස නොවේද? එක පැත්තකින් ‘සමාජය’ (Society) යන අදහස වියැකෙමින් යයි. තව පැත්තකින් පුද්ගලයා/ සමාජය යන භේදය අහෝසි වෙමින් යයි. මෙවැනි තත්ත්වයක් තුළ පන්තිය වෙතට දර්ශනය හෝ දේශපාලනය ගෙනයාම පෙර මෙන් පහසුවෙන් කළ හැකිද? අර මා කලින් කී පක්ෂය වෙනුවෙන් දැඩි ලෙස වෙහෙස මහන්සි වූ අය දැන් සිටින්නේ බකංනිලාගෙනය. විනය, ශික්ෂණය, සංවිධානය කිරීම පෙර දී මෙන් අපට කළ හැකිද? ඉහත පක්ෂයේ නායකයා ඉවත් කළ විට එම පක්ෂය පොදු අරමුණු කරා ගමන් කරයිද? මා දන්නා තරමින් අර තරුණයා සමකාමීයෙක් නොවේ. ඔහු සමකාමීයකු ලෙස වසඟකාරීව හැසිරෙන කෙනෙකි. ඔහු සහ සමකාමීත්වය අතර ඇත්තේ දුරස්ථ සම්බන්ධයකි. මුදල් සහ වෙනත් අරමුණු සඳහා සමකාමීත්වය රඟ දැක්වීම සමකාමීත්වයක්ද? ලංකාවේ සමහර සමකාමීන් විවාහ වී දරුවන් ලබා තවදුරටත් සමකාමීන් වී ඇත්තේ ගාණක් හොයා ගැනීමටය. පක්ෂ නායකයා බඩුකාරයෙක් වූ විට ඒ සඳහා පක්ෂ සාමාජිකයන් කැප විය යුතුය. ඔහු කොලූකාරයෙක් වූ විට ඒ සඳහා වෙනත් ආකාරයට පක්ෂ සාමාජිකයන් කැප විය යුතුය. ඒ අනුව ‘සමාජ බන්ධනය’ සවිඥානයෙන් අවිඥානයට මාරු වී ඇත. පන්තියට දේශපාලනය හෝ දර්ශනය ගෙන යාම අහවර වූ යුගයක් අප වෙතට පැමිණ ඇත. එය වාම/ දක්ෂිණාංශික භේදයකින් තොරව සමසේ සිදු වෙයි. ෆැක්ටරියෙන් සුරාකෑමේ යාන්ත්රණය නාගරික අවකාශයට විතැන් වී ඇත. මේ යුගයේ දී ධනවාදී සුරාකෑමේ අවකාශයට පක්ෂ නායකයන් ද ඇතුළත් වී ඇත. පක්ෂ සාමාජිකයා ශ්රමිකයෙක් කර ඔහුව/ ඇයව සුරාකෑම අද දවසේ දේශපාලන නායකයන්ගේ ධනේශ්වර භාවිතාවයි. මෙවැනි උමතු ආධිපත්යයන්ට භක්තිමත් ලෙස ආදරය කිරීම මේ යුගයේ ශ්රමිකයාගේ ලුබ්ධි ආර්ථිකයයි. දේශපාලන-ආර්ථිකය සමඟ ලුබ්ධි-ආර්ථිකය වෙළී පවතින නූතන ගෝලීයකරණය තුළ UNP, ශ්රී ලංකා, පෙරටුගාමී, JVP, TNA භේද මායාවන්ය. ඔවුන් අයිති වන්නේ ආත්මීයව කාණ්ඩ දෙකකටය. අයෙක් හිස්ටෙරිකය. අයෙක් විපරීතය. ප්රාග්ධනය දන්නේ එපමණය. තමාගේ ශ්රමය හරහා පක්ෂ නායකයා විනෝද වීම මේ යුගයේ දේශපාලන – ආර්ථිකයයි.
ඔය ගෑනිගෙ පිංතූරෙ ඔය ලිපියෙ දමලා තියෙන්නේ ඇයි?_ Gune
මගේ පුද්ගලික අදහස් ටිකක් තමයි කියන්න වෙන්නෙ. ලිපියේ කතෘගේ අදහස් දැන ගන්න විදියක් නැහැනේ?
කොහොමටත් වැදගත් වන්නේ කර්තෘගෙ අදහස නොව, තමාගේම ආත්මය එය හරහා කියවීමයි. දැන් විප්ලවය කළ යුත්තේ තමා තුලයි. පලමුව ධනවාදයෙන් කැඩිය යුත්තේ තමාමයි. එයින් තොරව ලෝකය ගැණ කතා කලාට කාටවත් වැඩක් වෙන්නේ නැහැ, තමා ලබන යම් වින්දනයකට අමතරව.
මුලඉඳන්ම අපේ අවිඥානික ෆැන්ටසිය ස්ත්රිය නොවෙයිද? ගොඩාක් කලා කෘති වුනත් චලනය වන ලක්ෂය එය නොවෙයිද? ටයර් විකුණන්නත් ලස්සන කකුල් දෙකක් අවශ්ය කාලයක් මේක. ස්ත්රිය සඳහා ලෝකයේ මෙතරම් සාහිත්ය කෘති, කලා නිර්මාණ, කවි, සිංදු ලියවුනේ ඇයි?
චන්ද්රිකාගේ ආශාව රටේ ම රාජ්ය අංශය අපිළිවෙළක් බවට පත් කළේ නැත්ද?
මහින්දගේ ආශාව රටම මැරබලයට යටත් කලේ නැත්ද? (ගුණේ මුහුන දුන් රාජිත අර්බුදය රාජිතට පමණක් පුද්ගලික දෙයක්ද? )
රනිල් වටේට ලස්සන කොල්ලො එන්නේ නිකම්මද? කොල්ලො ඒ හරහා තමාගේ පුද්ගලික වැඩක් කරගන්නේ නැත්ද?
මගේ ආශාව මමම ප්රශ්ණ නොකර කරන දේශපාලනයෙන් කාටවත් වැඩක් නැහැ, පවත්නා ක්රමය තව තවත් ස්ථායී වීම හැර.
= = = = = = = = = = = = =
වීද තරුණිය - පෙරදි ගැහැනිය
විවාහය තුල සැඟව ඇත්තේ
රැයක නොව කල්පයක දුර බව
දනිත් නිහඞව සිටින බොහො අය
හිතා ගන්නට නොහැකි පෙරලිය
විවිධ අයුරින් අර්ථ දැක්විය
අර්ථ දැක්විය යුතුම තැන හැර
ගවුම ඩෙනිමට මාරු වුණු තැන
බොහෝ දේවල් සැඟව ගිය බව
දනිත් මුත් නොදකින ලෙසින් ඔබ
සිටිත් නොකියති රැයද රළු බව
වෙළඳපොල තව ඵල දරන විට
උදම් රළ එයි සොඳුරු නිවසට
තව තවත් ඔය පැතුම් පොදි බැඳ
ඉඩක් වෙද හෙට සුභ පතන්නට...?
එහි එන තරුණයා හිට්ලර් කෙනෙක් වීමටත් බැරි නැත. _ Gune
ගුණේ මෙයින් අදහස් කලේ ලිපිය ලියූ පුද්ගලයාද?
ස්ත්රී අරගලයේ ඉතිහාසය
Posted: 8:34 am, June 22, 2015 3mana
20 වැනි සියවසේ ජීවත් වූ ස්ත්රීවාදීන් පුරුෂ හිතවාදී සමාජ- ක්රමය වෙනස් කිරීමට කරන ලද අරගලය මුලික අවධි තුනකට බෙදිය හැක.
A) ස්ත්රීන් විසින් පොදු සංකේත පිළිවෙළ තුළ සමාන අයිතින් ඉල්ලා සිටිය යුගය. මෙම අවධිය ලිබරල් ස්ත්රීවාදී යුගයයි. උදා – සම වැටුප්, සම අධ්යාපනය, සම අයිතිවාසිකම් ඉල්ලීම.
B) වෙනස අවධාරණය කරනු වස් ස්ත්රීන් විසින් පොදු අවකාශය පුරුෂ එකක් ලෙස සලකා එය ප්රතික්ෂේප කිරීම උදා ; රැඩිකල් ස්ත්රීවාදය, ගෙදර වැඩ – දරුවන් හදා වඩා ගැනීම, ලිංගික තෘප්තිය යනාදියෙහි පුරුෂ විඥණගත බල රටාව ප්රතික්ෂේප කිරීම.
C) සමාජය තුළ තහවුරු වී ඇති ස්ත්රී – පුරුෂ භේදය යන්නම පාරභෞතික ක්ෂෙත්රයක් ලෙස සලකා එය විභාග කිරීම. උදා – දර්ශනික ස්ත්රීවාදය; ස්ත්රියට සාරයක් නැත, ස්ත්රියගේ සාරය යනු පුරුෂ ෆැන්ටසියකි යන අස්ථාන හරහා සමාජය තුළ ස්ත්රී ජීවිතය විචාරය කිරීම.
ඉහත අප වගුගත කළ ස්ත්රීවාදී අරගලයේ පළමු පියවර දෙක තුළ ස්ත්රීන් සටන් කළේ ධනවාදය/ සමාජවාදය යන ද්විඝටනය තුළය. “අද යුගය” වන විට ඉහත බෙදුම අහොසි වී ගොස් ස්ත්රීය පිළිබඳ ගැටළුව වෙළෙඳපොළ යථාර්ථායට ඇතුලත් වී ඇත. රැඩිකල් සහ ලිබරල් ස්ත්රීවාදයේ බොහෝ ඉල්ලීම් ප්රාග්ධනය විසින් තත්කාලීනව පිළිගෙන ඇත.
උදාහරණයක් වශයෙන් ඇගළුම් කර්මාන්තයට අදාල පිඩීත ස්ත්රීයගේ ශ්රමය සූරාකෑමට අදාලව ලිබරල් සහ රැඩිකල් ඉල්ලීම් වලට සවන් දිමට කේන්ද්රයේ සමාගම් වලට බලකෙරී ඇත. එය සමජ විගණනය හරහා සිදුවෙයි. ඔබේ භාණ්ඩ යුරෝපයේ සහ ඇමරිකාවේ අලෙවි කිරීමට අවශ්ය නම් මෙන්න මේ කම්කරු අයිතිවාසිකම් ඔබ රැකිය යුතුය. මෙම නව තත්ත්වය නිසා නිදහස් වෙළඳ කළාපයේ ප්රශ්න වලට ලිබරල් සහ රැඩිකල් විසඳුම් ලබා දුන් යුගය අහවර වී ඇත.
ශ්රමය සහ ප්රග්ධනය අතර පැවති ගැටුම වෙනස් අකෘතියකට පත්කළේ ජාතික රාජ්යය නොවේ. එය කරනු ලැබුවේ කේන්ද්රයේ රටවල රැඩිකල් ස්ත්රීවාදි ඉල්ලීම් විසිනි. මේ සන්දර්භය තුළ ස්ත්රී ශ්රමය වෙළෙඳපොළ හරහා ශෘංගාරකරණය වීම තිවෘ විය. අතීතයේ වෙළඳකලාපයේ ස්ත්රී ශරීරය සමාජීකෘත කරේ සංගීත සංදර්ශන නම්, අද එය කරන්නේ Olay සමාගමයි.
තවමත් ස්ත්රී ශ්රමය සහ ප්රාග්ධනය අතර ප්රතිරෝධය ශ්රමයේ පැත්තෙන් සමාජීයව විසඳ නැත. ලිබරල් සහ රැඩිකල් ස්ත්රීවාදය ධනවාදය විසින් සම්පුර්ණයෙන් අවශෝෂණය කරගෙන ඇත. ඒවාට සමාජය තුළ පැවති අරගලකාරී විභවයන්ද ශූන්ය වී ඇත.
මේ වන විට ස්ත්රියට ඉදිරි දර්ශනය කර ගත හැක්කේ දාර්ශනික ස්ත්රීවාදයයි. එමඟින් කෙරෙන්නේ සමාජ යථාර්ථයේ කොටසක් ලෙස ස්ථාපිතව ඇති ස්ත්රි- පුරුෂ භේදය යන්නම පුරුෂයන්ගේ පාරභෞතික ක්ෂෙත්රයක් ලෙසින් වටහා ගැනීමයි. මහමග ගමන් කරන විට නොහඳුනන පුරුශයෙක් ඔබ දෙස බැලු විට ඔබ ස්ත්රීයක් නම් බොහෝ විට ඔබ වහාම අහක බලයි. ඔබ ස්ත්රීයක් වන්නේ ඔබ අහක බලන විටයි.
Sri Lanka Mirror

80 දශකය සමග සසදනවා නම් අද වන විට බොහෝ දේ වෙනස් වී ඇත. ඒ අතරින් ඉතාම වැදගත් වන්නේ සෝවියට් මාක්ස්වාදයේ තාර්කික අඩංගුව විසිර යාමයි. ලෙනින්වාදයටත් සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදයටත් වඩා යහපත්, සමාජීයව විය හැකි යැයි සිතු නව-ලිබරල්වාදය දැන් අතිශය අතාර්කික වී ඇත. එපණක් නොව , නව සමාජ – ව්යාපාර (ස්ත්රිවාදය,සමලිංගිකත්වය,පරිසරහිතවාදය) වශයෙන් අසූව දශකයේ මතු වී අනූව දශකයේ දී විකසිත වූ ව්යාපාරයන්ද අද වන විට රාජ්යය විසින් උරාගෙන ඇත. අනෙක් අතට අසූව දශකය තුළ සමාජවාදී උපක්රම වලට හසු නොවූ අයුරින් ධනවාදී රාජ්යය ජාතීන්ගේ ගැටළුව අවශෝෂණය කර ගත්තේය. දේශපාලනයේ සුසමාදර්ශී විතැන් වීම සිදු වූයේ ඉන්පසුවය.
ආරම්භයේදී x කණ්ඩායමේ දේශපාලනය ලංකාවේ එතෙක් පැවති වාම දේශපාලනයටත්, දක්ෂිණාංශික දේශපාලනයටත් විරුද්ධාභාසයක් ජනනය කළේය. එතෙක් පැවති වමට වඩා “සැබෑ ජීවිතයට” [Real Life] අවධානය කිරීම නිසාත්, අනෙක් පැත්තෙන් ආර්ථිකයට වඩා දේශපාලනයේ වියුක්ත සංකල්ප වලට (බලය,හෙජමොනිය, හැගවුම්කාරකය, ස්ත්රිය, පසමිතුරුභාවය) අවධානය යොමු කිරීම නිසා දක්ෂිණාංශික දේශපාලනයටත් x දේශපාලනය ප්රහේලිකා තත්වයක් නිර්මාණය කළේය. අනූව දශකය අගදී බිහි වූ මෙම ඓතිහාසික තත්වය අද සිට නරඹන විට අපට පෙනෙන්නේ එක්සත් රාජධානියේ හැත්තැව දශකය අගභගයේ නිර්මාණය වූ “තැචර්වාදය” මෙනි. තැචර්වාදය යනු සුබසාදනය වෙනුවට එංගලන්තයේ බිහි වූ පාරිහෝජනවාදයේ නව හර පද්ධතියයි.
‘ෂන්තාල් මුෆ්’ නම් දාර්ශණික ස්ත්රියට අනුව “තැචර්වාදය” යනු අක්රීය විප්ලවයකි. මෙම අක්රීය විප්ලවය විසින් එංගලන්තයේ මුලුමහත් මහජන කතිකාවම විපර්යාස කරන ලදී.
x දේශපාලනය විසින් ව්යාකූල ලෙස වුවත් මතු කරනු ලැබුවේ ශ්රී ලංකාවේ සමාජ දේහයේ සිදු වූ සුසමාදර්ශී විතැන් වීමකි. (Paradigm Shift] එමගින් මතු වූයේ ‘සැබෑව‘ (Real ) සහ ‘සංඥා ලෝකය‘ (Sign World ) අතර වෙනසයි. x දේශපාලනය යළි යළිත් මතු කළේ ‘සැබෑව‘ “වේෂ – නිරූපණය” [simulation] කිරීමට සමත් සංඥා පද්ධතියක් තුළ මේ වන විට මිනිසා ක්රියාත්මක වන බවය. මාක්ස්වාදයේ සංස්කෘතික හැරවුම ලෙස සළකා බැලෙන ලක්ෂය මෙයයි. යථාර්ථය යනු සංඥා මගින් චලනය වන ප්රපංචයක් ( එනයින් එය ස්වායක්ත වීම) බව මතු වූයේ x දේශපාලනය හරහාය. ගැටලුව වන්නේ ධනේෂ්වර ක්රමය සහ එහි සංඥා ස්වභාවය ගැන ඊනියා x නායකයන් යැයි බාහිරින් වර නගන අය දැන සිටියේද යන්නයි. 2004 වර්ෂයට පසු පසක් වූයේ x හර පද්ධතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ කවුද යන්නය. මෙම හර පද්ධතිය එක පරම්පරාවකගේ ජීවිත විනාශ කළ බවද පිළිගත යුතුය. යථාර්තය යනු සැබෑව නොව ඉන් ඈත්වීමක් යන්න වටහා ගැනීමට බිළි පූජාවක් අවශ්ය විය.
‘නික් බීම්ස්‘ ඔහුගේ ‘‘භූගෝලීයකරණය“ පිළිබද පොත් පිංචෙහි දී ධනවාදය පිළිබදව පහත පරිදි රැඩිකල් අර්ථකථනයකට ගමන් කරයි.
“ නිශ්පාදනය භූගෝලීයකරණය වීම නොහොත් නිශ්පාදන ප්රාග්ධනය ගෝලය වටා ගමන් කිරීම නිසා ධනවාදී නිශ්පාදන විධිහ බිද වැටී ඇත. එය හුදෙක්ම කිසියම් ආකාරයකින් සමස්ථ පද්ධතිය ඇන හිටුවන වාණිජ හෝ ව්යාපාරික අර්බුදයක් නොවේ. ඊට විපරිතව ධනවාදයේ බිද වැටීම මගින් ගුණාත්මක ලෙස අවබෝධ කරගත යුත්තේ භූගෝලීය පරිමාවකින් ප්රාග්ධනයේ වියරු සහගත ක්රියාකාරීත්වයෙනි.”
…………
නික් බීම්ස්ට අනුව ගෝලීයකරණය තුළ ‘ධනවාදය‘ නම් සමාජ – ව්යුහය අවසන් වී ඇත. එතැනදී ඔහු බොහෝ සම්භාව්ය මාක්ස්වාදීන්ට වඩා රැඩිකල්ය. නමුත් ඔහු ඊළග ඉදිරි පියවර නොගත් නිසා ඔහුගේ ජාත්යන්තරයේ දේශීය ශාඛාවට x කණ්ඩායමේ හිටපු හොරිකඩ නඩයක් සාමාජිකයන් ලෙස පත් විය. තම පන්තිය කළිසමෙන් සහ සපත්තු වලින් වැසිය හැකි යුගයක මේ තක්කඩි රංචුව එකවරම අව්යාජ මාක්ස්වාදීන් බවට පරිවර්ථනය විය.
ධනවාදය අවසන් වී ඇත. එය නික් බීම්ස් නිවේදනය කර ඇත. ‘ප්රාග්ධනය‘ නම් සමාජ සම්බන්ධය ඉතුරු වී ඇත. එවිට දේශපාලන ක්ෂේත්රෙය් සිදුවිය හැකි විපර්යාසය කුමක්ද ?
ඉහත ගුණාත්මක පරිවර්ථනය සත්ය ලෙසම දුරදිග යන දේශපාලන ගම්යතාවයකින් යුක්තය. ඉන් ප්රකාශ වන්නේ ධනවාදී රාමුව තුළ කම්කරු පන්තියේ (හෝ වෙනත් ඕනෑම පන්තියක) සමාජ තත්ත්වය රැකගත හැකිය යන සියලු ජාතික ප්රතිසංස්කරණ ඉදිරි දර්ශනවල (සමාජ ප්රජාතන්ත්රවාදය සහ වෘත්තීය සමිතිවල ප්රතිසංස්කරණවාදී දේශපාලනය) පරිපූර්ණ බිද වැටීමයි.
නික් බීම්ස්ට පරිකල්පනය කළ නොහැකි දෙය අපි පරිකල්පනය කරමු. ධනවාදය බිද වැටී ඇති බවට සැකයක් නැත. අපට ඒ සදහා සම්භාව්ය මාක්ස්වාදී සුභාරංචිකරුවෙක් ද සිටියි. “රාජ්ය, ප්රාග්ධනය, ජාතිය” නව ආකාරයකින් ප්රතිසංධානගතවීමක් අපට පුරෝකථනය කළ හැකිය. මෙහි අරුත වන්නේ සියලු දෙනා ධනපතියන් ලෙසින් හැසිරීමට පටන් ගැනීමයි. 2005 වර්ෂයෙන් ආරම්භ වූ මහින්ද රාජපක්ෂගේ ආණ්ඩුව 2010 වර්ෂයේදී ඉහත තත්ත්වයට පත් විය. අලුත් වර්ගයේ මිනිසෙක් මෙම නව ලෝක රටාව තුළ බිහි විය. මෙම මිනිසා විසින් තමන් අනෙකාට සම්බන්ධ කරන සදාචාර ලෝකය (Moral World] ) අත්හිටුවා ඇති අතර ඔහුට අදාළ වන්නේ තමන්-තමන්ගේ ක්රියාවට සම්බන්ධ වන තැන පමණි. (Ethics) එනම් ආත්මීය ක්රියාවයි. මේ ගැන නික් බීම්ස්ට අවබෝධයක් නැත. අව්යාජ මාක්ස්වාදීන් ද ව්යාපාරිකයන් බවට තහවුරු වූ සමයක සියල්ල වාෂ්ප වී යන අතර වාෂ්පය වළාකුලක් වී එය නිදහස් පුද්ගලික ලෝකයක් වෙයි. දැන් පෙරළා දමන්නට ලෝකයක් නැත. ලෝකය විසින් ස්ත්රී පස්සක් ලෙස ඔබව පෙරළා දමමින් සිටියි. අනුන්ට සුචරිතය කියා දෙන වුන් අයිති පැරණි ලෝකයටය. ( කැසිනෝ ගැන අපගේ අදහස මීට කලින් ලියා ඇත.) තමන් කකුළුවෙකු ලෙස ගමන් කරමින් අනුන්ට කෙලින් යන්නට උගන්වන සුචරිත උපාසක මහත්වරුන්ට පිළිතුරු දිය යුත්තේ ඔවුන් අපට දෙන මාත්රාවෙන්මය. මද්දුම බණ්ඩාරගේ උදාර වාක්යයෙන් අප මෙය අවසන් කරමු. ‘‘ බිය නොවන්න! ගහන්න.
—————————————————————————————————————————————-
විදර්ශන කන්නංගර යනු විචාරකයෙකි. ප්රැක්සිස් සාමූහිකය, සංස්කෘතික විමුක්ති ගිවිසුම වැනි දේශපාලනික සංවාද කවයන්හි ක්රියාකාරිකයෙකු ලෙස කටයුතු කරන ඔහු කුමාරයා වෙබ් අඩවියෙහි කර්තෘවරයෙකි. තරුණ ක්රියාකාරිකයන් සමඟ ගණුදෙනු කරන්නෙකි.
විදර්ශණ කියන්නේ කවුද ?
සරලවම මම මාර්ක්ස්වාදියෙක්. මේ යුගයේ කවුරුත් ඒ අයිඩෙන්ටිටි එක අරගන්නේ නැහැ. ඒ තරම් ජනප්රිය නැති නිසා. තමන්ගෙ මතවාදය මොකක්ද කියලා කියන්න ලැජ්ජයි – බයයි. හැබැයි මේ යුගයේ වැඩේ තමයි තමන්ගේ මතවාදය මොකක්ද කියලා කියන තැනට එන එක. ෂොන් පෝල් සාත්රෙ භය නැතිව කියලා තියෙනවා කොමියිනිස්ට්වාදියෙක් නොවන හැම කෙනෙක්ම ඌරෙක් කියලා.
විදර්ශණ ජීවත්වෙන්න කරන්නේ මොනවාද ?
මම වෘතියෙන් ගුරුවරයෙක්. මම මාක්ස්වාදය ඒ කලාපය තුල ප්රැක්ටිස් කරනවා. ප්රතිපත්තියක් විදියට මම ටියුෂන් කරන්නේ නැහැ. ටියුෂන් කර කර මට අධ්යාපනපන නිදහස ගැන කතා කරන්න බැහැ. අඩුපාඩු තිබුණත් ප්රතිපත්ති රැකගන්න උත්සහා කරනවා.
විදර්ශණට NGO එකක හරි ඇඩ්වර්ටයිසින් පැත්තේ හරි රස්සාවක් කරන ගමන් මාර්ක්වාදී වැඩේ කරගෙන යන්න බැරිද ?
කිසිසේත්ම බැහැ.NGO කියන්නේ අදහස් සහ දැනුම විකිණීමක්.ඇඩ්වර්ටයිසින් කියන්නේ වෙලදපොළට මිනිස්සු හැඩ ගැස්වීම. ඒකේ ඉන්න ගමන් මාර්ක්වාදයට න්යාය සම්පාදනය කරන්න බැහැ. හැබැයි දැන් වාමාංශික කියන ගොඩක් අය ඒ වගේ රස්සා කරන්නේ.සමහර වාමාංශිකයෝ ටියුෂන් කරනවා.
ඔබ මෙතෙක් කල් දේශපාලනේ හිටියා අරගලය කෝ ?
දැන් අරගලය කියන්නේ නයාය සම්ප්රදාය.මාක්ස් කිව්වා සියළු නයාය සම්පාදකයෝ කර ඇත්තේ ලෝකේ අර්ථ ගැන්වීමයි දැන් කල යුත්තේ ලෝකය වෙනස් කීරීමයි කියලා. හැබැයි දැන් ආයේ ලෝකේ විශ්ලේෂණය කරගත යුතුයි.මිනිස්සු පාරට බැස්සවීම අත්යාවශය වුනත් මූලීකාම දේ මේ යුගය හඳුනාගැනීමයි. එහෙම නැතිව අරගලය වැඩක් නැහැ.නයාය නැති ක්රියාව අන්ධයි.
කලාව සහ නයාය අතර සම්බන්ධය මොකක්ද ?
කලාව තමයි මිනිස්සුන්ව පුරුදු කරන්නේ.කලාවෙන් ප්රබුද්ධ චින්තනය ඇති කරනවා.මිනිස්සුගේ වේදනාව හේත්තු ගන්වන්න ආර්ට් වලට පුළුවන්. ඒ නිසා දේශපාලිනිකයි. ඒ නිසාම නයාය ඕන.හැබැයි ආර්ට් වලින් ආදර්ශයක් දෙන්න ඕන නැහැ.ආර්ට් වලින් නයාය කියන්න බැහැ.දැන් කලාව කරන හැමෝම වෙළදපොළටයි කලාව කරන්නේ. හැබැයි වෙළඳපොළ ඇතුලේ කලාව කරන්න බැහැ. වෙලදපොල තියෙන්නේ භාණ්ඩ විකුණන්න.මේ අදහස පරණයි කියලා හිතෙන්න පුළුවන් ඒත් මේ පරණ එක තමයි අලුත්ම එක.දැන් චින්තන ධර්මදාසලා අලුත් වගේ කියන කතා එන පරණයි
ආර්ට් වලට නයාය ඕන නැහැ කියලා කියනවා නේද?
ඒක එහෙම නම් ඇයි ඒක කියන්නේ. ඕක කියන චින්තන ධර්මදාස මිත්රයෙක් වුනත් අදහස් ඇතුලේ නරුමයෙක්. චින්තනලා මේ ගේන ප්රවණතාවය බරපතල විදියට පරාජය කරන්න ඕන. අළුත් නාට්යකරුවන් සහ සිනමාකරුවන් විශාල පිරිසක් මේ අදහසේ ඉන්නවා. මේක නිර්දේශපාලනික, කලා විරෝධී, බුද්ධි විරෝධී, මනුෂ්ය විරෝධී ආකල්පයක්. අසූව දශකයේ සහ ඊට කලින් ආට් කරනවා කියන්නේ ඉතාම ප්රබුද්ධ දේශපාලනික වැඩක්. සුගතපාල ද සිල්වා, පතිරාජ වගේ අය විතරක් නෙවෙයි සරච්චන්ද්ර, ලෙස්ටර්, ගාමිණී ෆොන්සේකා වගේ අය වුණත් නිශ්චිත දේශපාලනික දාර්ශණික සංවාදයක් ඇතුලේ කලාව කළේ.
ඔබට අනුව මේ මොහොතේ දේශපාලනය ඉගෙනගන්න කෙනෙක්ට දෙන උත්තරයක් විදියට කියන්න දීප්ති කවුද ? රොහාන් කියන්නේ කවුද? එක්ස් කණ්ඩායම කියන්න් මොකක්ද? ප්රැක්සිස් සාමූහිකය කියන්නේ මොකක්ද?
දීප්ති, රොහාන් සහ එක්ස් කණ්ඩායම කියන අය අනූවේ අග සහ දෙදාහේ මුල ඉතාමත් ගරු කටයුතු මැදිහත්වීමක් කළා. ලංකාවේ වම ඒ වෙද්දී මේ මොහොත තේරුම් ගන්න බැරිව හිටියා. ලෝකයේ වම වැටුණා. ෆ්රැන්සිස් ෆුකුයාමා කිව්වා ඉතිහාසය ඉවරයි. ලිබරල් ක්රමයයි යන්නේ කියලා. ඉන්පස්සේ ඉතාමත් බුද්ධිමය වාමාංශික කතිකාවන් මැදිවුණා. ලංකාවේ ඒක නොවෙද්දී අනූවේ අග පාරේ රස්තියාදු ගගහා තෝසේ කකා ප්ලේන්ටි බිබී ඇකඩමික් නොවන අවකාශයක් ඇතුලේ වමට ඒ විදියේ තල්ලුවක් දුන්නේ. රොහාන්, දීප්ති, එක්ස් විතරක් නෙවෙයි අනූව දශකයේම තිබුණු ප්රවණතාවයක ප්රථිඵලයක්. අපිත් වෙනම කණ්ඩායමක් විදියට බුද්ධිමය කටයුතු වල හිටියා. අපට එක්ස් කණ්ඩායමේ වැටීම බලපෑවා. ඔවුන් යෝජනා කළ අළුත් මනුෂ්යයා වෙනුවට ගෝත්රවාදී කල්ලිවාදී බල පොරයක ඔවුන්ගේ ඒකත්වය බිඳවැටුණා. ඊට පස්සේ දීප්තිලා කළේ පරණ බිඳවැටීම් සම්බන්ධයෙන් පළිගත්ත එක. සිද්ධවුණු දේ විවිධ විදියට විග්රහ කරපු එක. දැන් දීප්තිලා නන්ත්තාර වෙලා තියෙන්නේ. අපි ප්රැක්සිස් එක පටන්ගත්තේ දෙමළ සංහාරයකින් මුළු රටම ජාතිවාදයට යද්දී වාම බුද්ධිමය කථිකාව අළුතින් තේරුම් ගැනීමට. ප්රැක්සිස් කථිකාවෙත් සීමාවක් තියෙනවා. අපි සංස්කෘතිය ගැන කාරණයට අවධානය යොමුකළේ අඩුවෙන්. එක්ස් කණ්ඩායම අපොහොසත් වෙච්ච දෙදාස්නවයෙන් පසු ලංකාව තේරුම් ගැනීමටයි ප්රැක්සිස් එක පටන්ගත්තෙ.
මිනිස් අවකාශයන් උදෙසා සාමූහිකය සහ අළුත් පරපුර කියන්නේ මොකක්ද?
මිනිස් අවකාශයන් සඳහා සාමූහිකය ඇරඹෙන්නේ අළුත්ගම විනාශය එක්ක. ඒකේ මූලික කැඳවීම කරන්නේ මම. හැබැයි ඉතා කෙටි කලකින් සම්බන්ධ වුණ අය තුල විශාල ආතතියක් නිර්මාණය වුණා. අපි මේක දැක්ක විදියයි මේකට සම්බන්ධ වුණ අනිත් පිරිස දැක්ක විදියයි අතර ලොකු ගැටුමක් තිබුණා. බොහෝවිට මේ අය ජාතීන්ගේ ප්රශ්ණය දැක්කේ අපි මිනිස්සු කියන එකෙන්. ඒක ඉතාම පටු ලිබරල් අදහසක්. ඒකේ අපි හිටියේ නැහැ. මාත් ප්රභාත් හේමන්තත් ඇතුළු පිරිසක් අයින් වුණේ ඒකයි. අළුත්ගම සිද්ධියෙන් පස්සේ ඒකට යන්න ඉඩක් තිබුණේ නැහැ. ජනවාරි අට පැහැදිලිව මහින්ද රාජපක්ෂව පරාජය කළයුතු වුණා. හැබැයි අළුත් පරපුර හැදුණේ ඒ වුවමනාවේ ලඝුවෙලා. අළුත් පරපුර කියන්නේ ඉතා අදේශපාලනික සංවිධානයක්. ඒක නිකං සුපර්මාකට් එකක් වගේ. විවිධ ආකාරයේ අය ඉන්නවා. මේ යුගයේ සංවිධානයකට තියෙන්න පුළුවන් නරකම ආදර්ශය අළුත් පරපුරේ තියෙනවා. ඒත් අළුත් පරපුර විකල්ප මතයක් විදියට තල්ලු කළහැකි සාමාජිකයන් කිහිපදෙනෙක් ඉන්නවා. ඒ අයට පුළුවන් වුණොත් මේක ප්රතිසංවිධානය කරන්න මේකට ඉදිරිගමනක් තියෙයි.
දැන් ෆේස්බුක් වගේ අවකාශවල ජනප්රිය විකල්පය තමයි ජවිපෙ. ජවිපෙ ගැන ඔබේ අදහස මොකක්ද?
සරලව කිව්වොත් ජවිපෙ කියන්නේ දකුණු වමක්. ඉතා දක්ෂිණාංශික දේශපාලන කථිකාව ඇතුලේ ස්ථානගත වෙලා වාම සිහින දකින කණ්ඩායමක්. කලින් නායකයා උග්ර ජාතිවාදියෙක්. දැන් ජවිපෙ ලිබරල් ධනවාදියෙකුගේ පාරේ යනවා. මහින්දව යුද්ධයට සංවිධානය කළේ හෙළ උරුමය නෙවෙයි ජවිපෙ. මහින්දවත් හෙළ උරුමයවත් එච්චර ජාතිවාදී නැහැ. මේ අය දැන් කතාකරන්නේ දූෂණය ගැන. හොරු අල්ලන එක ගැන. ඒක විකල්ප පරිකල්පනයක් නෙවෙයි. ජවිපෙට සම්බන්ධ වුණු විශාල පිරිසක් ඉන්නවා හැබැයි. ඒ අය ඇතුලේ තියෙනවා විමුක්ති දේශපාලනය වෙනුවෙන් වැදගත් හොඳ විභවයක්. ඒ මිනිස්සුන්ට අවබෝධයක් නැහැ මොනවාද කරන්නේ කියලා. ඒ අයව ආමන්ත්රණය කරන්න වැඩපිළිවෙලක් හැදෙන්න ඕන. මේ අයව අනතුරේ හෙළීමක් ජවිපෙ නායකත්වය කරන්නේ.
පන්සල කියන්නේ මොකක්ද?
පන්සල තමයි ලංකාවේ තියෙන විනාශ විය යුතුම වැඩවසම්ම ආයතනය. පන්සල කියන්නේ උපරිම ජාතිවාදී, ම්ලේච්ඡ, ගෝත්රිකත්වය තියෙන පැසිස්ට්වාදී ආයතනයක්. එතැන බුද්ධ දර්ශනයට අදාල කිසිවක් නැහැ. මේ තැන්වලින් වෛරය මිසක් මිනිස්සුන්ට දෙන කිසිවක් නැහැ. හැබැයි පන්සල විතරක් නෙවෙයි ආගම කියන්නේ. වෙළඳපොල කියන්නේත් ආගමක්. සුපර්මාකට් එක ආගමික මධ්යස්ථානයක්. දැන් මිනිස්සු වැඩි භක්තියෙන වඳින්නේ මේවාට. හැබැයි නිර්මාල්ලා වගේ ආගමට ගහන අය විවේචනය කරන්නේ නැහැ වෙළඳපොල. අපි පවා මේ වෙළඳපොල ආගමේ ගොදුරු.ලෝකෙ කොච්චර ආගම් වලින් බෙදුණත් අපි ඔක්කොම අයිතිවෙන ආගම තමයි වෙළඳපොල. අපි බ්රෑන්ඩ්නේම් වලට වඳිනවා. දැන් පන්සලත් වෙළඳපොළත් විනාශ විය යුතුයි.
විදර්ශන කියන දේවල්වලින් තේරෙන්නේ මේ යුගය කියන එක විතරයි කියලා ෆේස්බුක් එකේ තිබුණා. මේ ගැන ඔබේ අදහස මොකක්ද?
මම මේක ඒ කතාව ලියපු කෙනාට අපහාසයක් විදියට නෙවෙයි කියන්නේ. ඉස්කෝලෙට ඇතුල්වුණ ගමන් බාලාංශයේ කෙනෙක්ට උගන්වන ගුරුවරු නැතිවුණොත් උසස්පෙළ විෂයන් ගැන එයාට තේරුම් ගන්න බෑනේ. ඉතින් මම ඒක චෝදනාවක් විදියටත් ගතයුතුයි. මට එහෙම කියන සහ නොකියන එය ඉන්නවා. ඒක නොකියන මාත් එක්ක සංවාදයට එන සහෝදරවරුත් ඉන්නවා. අත්තිවාරම නැතිව ගේ හදන්න බෑ තමයි. දැන් අත්තිවාරම නැති එකයි ප්රශ්ණය. ඒක මගේ සීමාවක් විදියට දකින්න පුළුවන්.
යුද්ධයෙන් පසු ජනවාරි අටවැනිදායින් පසුව මේ යුගයේ කලාව දකින්නේ කොහොමද?
දැන් කලාකරුවන් මහින්ද රාජපක්ෂගේ ජාතිකවාදී ඒකාධීපති පාලනය අනෙකා කරගෙන තමන්ගේ කලාව කළා. දැන් ආණ්ඩුව පෙරළුණාම කලාකරුවාට ඕන දෙයක් කියන්න පුළුවන් විදියේ සාපේක්ෂ නිදහසක් ලැබිලා තියෙනවා. හැබැයි මේ යුගය අඳුනාගන්න කලාකරුවන් බහුතරයකට නැහැ. ඒ නිසා මේ යුගයේ ප්රගතිශීලී කලාකරුවන් ගොඩක් අනාථ වෙලා ඉන්නේ. වර්ගවාදය සහ මූලධර්මවාදය තියෙන්නේ කොහෙද කියල දැන් පේන්නේ නැහැ. ඒක අරකටත් වඩා දරුණුයි. මේ යුගය පෙන්වන කලාකෘති බොහොම අඩුයි. දැන් කලාකරුවන් ගොඩක් දැන් තියෙන එකට කඩේ යනවා. ගාමිණී වියන්ගොඩ වගේ අය.
අවසාන වශයෙන් පෙරටුගාමීන් සහ වම ජාතික ප්රශ්ණයේදී සහ සංස්කෘතිය කියන තැනදී ඉන්න තැන ගැන ඔබට තියෙන අදහස මොකක්ද?
ඉතාම නරක තැනක ඉන්නේ. එයාලා ජාතික ප්රශ්ණයට විසඳුමක් කියන්නේ නැහැ. සමාජවාදී ක්රමය ආවාම වෙනස් වෙයි කියනවා. ඒත් මේක වෙනස් වුණාමයි සමාජවාදය එන්නේ. එල්ටීටීඊ එකත් එක්ක අරගල කරපු අයගේ යුක්තිය ගැන කතානොකර කොහොමද වාමාංශික දේශපාලනය කරන්නේ. ඒ අයට යුක්තියක් නොදී දෙමළ ප්රශ්ණයක් කතා කරන්න බැහැ. දෙමළ ප්රශ්ණයට පළවෙනි විසඳුම මැරිච්ච ත්රස්තවාදීන් කියන පිරිසට සාධාරණයට ඉටු කිරීම.වීරෝධාර ත්රස්තවාදියාගේ පිළිමයක් හදන්න දෙන්න. මේ ගැන පෙරටුගාමීන් කතාකරන්නේ නැහැ. සංස්කෘතිය ගැන ගත්තාම අන්තිම නිල්. ජාතික ප්රශ්ණයටත් වඩා අන්තයි.
සංවාද සටහන – ආකාශ් ජයම්පති / නිලූ හේරත්
මොහු, අනෙකුත් සියලුම වාම කණ්ඩායම් වලිින් වෙනස්ව, මාක්ස්වාදය ගැන තමන්ගේම මතවාදයක් ඉදිරිපත් කරන බවක් පේනවා.------NR
a) වඩා වැදගත් වන්නේ ඔහු කරන දේයි. පහත ඇති කතාවට සවන් දෙන්න.SAITAM ගැන ඔබ හිත්න්නේ කොහොමද?
මාලඹේ SAITM හොර උපාධි කඩය අහෝසි කරන ලෙසට බලකරමින් වෛද්ය ප්රක්සිස් සමුහිකය වෙනුවෙන් විදර්ශන කන්නංගර සහෝදරයා දැක්වූ අදහස්.
https://www.youtube.com/watch?v=eJU3CwMCGts&feature=share
b) ප්රතිපත්තියක් විදියට මම ටියුෂන් කරන්නේ නැහැ. …, NGO එකක හරි ඇඩ්වර්ටයිසින් පැත්තේ හරි රස්සාවක් කරන ගමන් මාර්ක්වාදී වැඩේ කරගෙන යන්න බැහැ. …………………………………Kannangara
පවත්නා සියලු නිර්නායක වලින් සිදුවන්නේ පවතින ක්රමය ආරක්ෂා කිරීමයි. නිර්නායක තීරණය කළ යුත්තේ තමාත් ඇතුලු අනාගත පක්ෂයයි. “මම නම් මෙහෙමයි” කියා සදා ගන්නා නිර්නායක ගැන දෙවරක් සිතිය යුතුයි. මෙම දවස්වල සැවොම (මමත් ඇතුලුව) කරන්නේ "මම" උත්කර්ෂවත් (Sublime) කිරීමයි. Tuition කොට පක්ෂය සඳහා වියදම් කළ හැකියි ඔහුට. වඩා වැදගත් වන්නේ අවසාන අරමුණයි.
A true ethics is not based on either a question of right versus wrong, but what needs to be done for the good of the other – based on the objective need and not a subjective battle of wills.
c) පන්සල තමයි ලංකාවේ තියෙන විනාශ විය යුතුම වැඩවසම්ම ආයතනය. ……Kannangara
පක්ෂය තුල සාකච්ඡාවට හොඳ වෙයි. Philosophy, Psychoanalysis තමයි ඒ වෙනුවට අධ්යයනය කළ යුතු වන්නේ.
Buddhism presents itself as a remedy against the stresses of modern life though, it actually functions as a perfect supplement to modern life. It allows adherents to decouple from the stress, whilst leaving the causes of the stress intact: consumptive forces continue unhindered along their creatively destructive path. In short, Buddhism is the new opium of the people.
Slavoj Zizek has an interestingly harsh critique of Western Buddhism and the meditation tools it employs. Framing his critique in Marxist terms, he argues that Buddhism is the perfect spiritual tradition to be co-opted by our self-absorbed, destructive, and consumeristic society. For him, Buddhism represents the perfect ideology for passive acquiescence to the world as it is, a panacea of inner peace that fits neatly into an advertising culture where, by now, "be present" could just as well be the slogan of a credit card company as an instruction from a meditation teacher. Zizek writes, "[Western Buddhism allows us to] fully participate in the frantic pace of the capitalist game, while sustaining the perception that you are not really in it, that you are well aware how worthless the spectacle is -- what really matters to you is the peace of the inner self to.
d) ………….එහෙම නැතිව අරගලය වැඩක් නැහැ. නයාය නැති ක්රියාව අන්ධයි…-Kannangara-
ඔහු එලියට දාල තියෙන න්යායන් හදාරල බලමු. එවැනි ලිපි අහු උනොත් post කරන්න.
e) කොහොම වුනත් එයා අපට වඩා ඉදිරියෙන් ඉන්නවා. පවත්නා ක්රමය විපරිවර්තනය (Transform) සඳහා එයා ක්රියා කරමින් ඉන්නවා.
--
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "INDRAKA" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.

--
Many people feel bewildered and wonder: What has gone wrong with the world?
To answer this question, one must first track the source of the problem. Some blame economic globalization for the chaos in the world. Economic globalization was once viewed as the treasure cave found by Ali Baba in The Arabian Nights, but it has now become the Pandora’s box in the eyes of many. The international community finds itself in a heated debate on economic globalization.
The point I want to make is that many of the problems troubling the world are not caused by economic globalization. For instance, the refugee waves from the Middle East and North Africa in recent years have become a global concern. Several million people have been displaced, and some small children lost their lives while crossing the rough sea. This is indeed heartbreaking. It is war, conflict and regional turbulence that have created this problem, and its solution lies in making peace, promoting reconciliation and restoring stability. The international financial crisis is another example. It is not an inevitable outcome of economic globalization; rather, it is the consequence of excessive chase of profit by financial capital and grave failure of financial regulation. Just blaming economic globalization for the world’s problems is inconsistent with reality, and it will not help solve the problems.
From the historical perspective, economic globalization resulted from growing social productivity, and is a natural outcome of scientific and technological progress, not something created by any individuals or any countries. Economic globalization has powered global growth and facilitated movement of goods and capital, advances in science, technology and civilization, and interactions among peoples..................
.................................
If you are interested in reading management in SINHALA please click the link belowTo unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.
Visit this group at https://groups.google.com/group/indraka.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
--
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "INDRAKA" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.
If you are interested in reading management in SINHALA please click the link belowTo unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.
Visit this group at https://groups.google.com/group/indraka.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
--
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "INDRAKA" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.
If you are interested in reading management in SINHALA please click the link below
As India’s 70th year since Independence begins, widespread progress is evident, but in rural India, where 833 million Indians (70%) live, people are consuming fewer nutrients than are required to stay healthy, according to a National Nutrition Monitoring Bureau survey.
On average, compared to 1975-'79, a rural Indian now consumes 550 fewer calories and 13 gm protein, 5 mg iron, 250 mg calcium and about 500 mg vitamin A lesser.
Children below the age of three are consuming, on average, 80 ml of milk per day instead of the 300 ml they require. This data explains, in part, why in the same survey, 35% of rural men and women were found to be undernourished, and 42% of children were underweight
In poorer areas, the situation is worse, as a survey conducted by Aajeevika Bureau, a not-for profit organisation, in 2014, across four panchayats in South Rajasthan indicated.
Almost half the 500 mothers surveyed had not eaten pulses the previous day, a third had not eaten vegetable and almost none had eaten any fruit, egg or meat. As a result, half of all mothers and their children under three in these areas were undernourished..........................
..........................................

If you are interested in reading management in SINHALA please click the link below



--
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "INDRAKA" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.


When the hackers accessed the hotel’s IT system and shut everything down, approximately 180 people were staying at the hotel on that day. Many were locked in their rooms, while others were locked out of theirs.
The hackers demanded €1,500, about $1,600, paid via Bitcoin. The hotel decided to pay.
If you are interested in reading management in SINHALA please click the link belowTo unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.
Visit this group at https://groups.google.com/group/indraka.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
--
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "INDRAKA" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.
If you are interested in reading management in SINHALA please click the link belowIt is interesting to work with data than arguing based on mere opinions. Thanks for sharing a very informative site.Nishantha Kamaladasa
Freelance Management Consultant0714 480240, 011 2776421 (Residence)If you are interested in reading management in SINHALA please click the link below
www.managementinsinhala.wordpress.com
It seems the writer has referred to the data in the following link. Hope Gune would agree about the reliability of the source, up to a certain extent, at least.
--
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "INDRAKA" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.
Visit this group at https://groups.google.com/group/indraka.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.
--
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "INDRAKA" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+unsubscribe@googlegroups.com.
Factsheet: Many South Asian Countries Have Potential to Accelerate Growth

සමස්ථ ජනතාවගේම ආර්ථිකයේ වර්ධනයක් වෙනවා. නමුත් ආදායම් පරතරය අසාමාන්ය ලෙස වැඩි වෙනවා. මිනිස්සු මානසිකව පිස්සන් බවට පත්වෙනවා.
--
---
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "INDRAKA" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to indraka+u...@googlegroups.com.
Another interesting way to study distributions is Pen’s Parade named after Dutch economist Jan Pen (1921-2010).
The visualisation below shows an example of Pen’s Parade. It is the global distribution of incomes in 2003 and in 2013 as estimated by Hellebrandt and Mauro.26
The metaphor of a parade works well. The idea is that you order people of a population by the level of their income. The first people in the parade are those with the lowest incomes, successively the people with higher incomes make their appearance in the parade. Once half of the parade is over we see the person that earns the median income. For a typical distribution it is way into the second half of the parade that the person with the mean income appears. At the very end appear the individuals with the very highest incomes.



මේ දත්ත වලින් පේන දෙයක් තමයි 1985 සිට 1990 දක්වා අන්ත දුගී භාවයේ යම් අඩුවීමක් වුවත් ඇත්තෙන්ම දුගීභාවයේ සෑහෙන අඩ්වීමක් පෙනෙන්නේ 2002ට පසුව බව.
2003, 2004, 2005 දත්ත නැති නිසා ඇත්තෙන්ම දුගීභාවය අඩුවෙන්න පටන්ගත්තේ කොයි අවුරුද්දේද කියල කියන්න අමාරුයි. නුමුත් 2006 සිට 2012 දක්වාද 2002 ට පෙර තිබූ ශීඝ්රතාවයට වඩා වැඩි ශීඝ්රතාවයකින් දුප්පත්කම අඩුවෙලා තියෙනව.
ලංකාවේ දුගීභාවය අඩුකිරීම අතින් වැඩිම සාර්ථකත්වයක් පෙන්නල තියෙන්නෙ මහින්ද රාජපක්ෂ රජය බවයි මෙයින් පෙනෙන්නෙ.