İnsanın Hikayesi

[adem ö.]

Euzü billehi min eşşeytanir racim

 

Kötülüğün mürşidi kovulmuş şeytanın şerrinden Allah'a sığınırım

 

diyerek başlıyorum...

 

Yeryüzünde yaşayan hiç bir canlı yoktu. Önce bitkiler ve sonra hayvanlar
yaratıldı. Bu hayvanların bir kısmı bitkilerle besleniyordu.

 

Topraktan yaratılan canlılar bir mana
kazanarak yavrularına sevgi duyarak rahim olmuşlar, onların karınlarını
doyuyarak ve diğer ihtiyaçlarını karşılayarak rahman olmuşlar ve

 

hayvanlar arasındaki kavgalardan veya tabiatın zor şartlarından zorlana

 

zorlana bir yaşam yaşayarak, çıkan fitnelere karşı bir tavır takınarak
kendi gıda ve yuva ihtiyaçlarını karşılayarak bazen bu ihtiyaçlarına karşı
duydukları özlemleriyle bir yaşam yaşamışlar ve her fani gibi ölüp
gitmişlerdir.

 

Ölen hayvanların yavrularına ve eşlerine olan merhametlerinden

 

dolayı

 

geriye rahman kalmış, boşalan yuvalar zamanla harab olmuş ve geriye

 

rahim

 

kalmıştır.

 

o Allah ki kendisi bir fitne sebebi olmamıştır hiçbir zaman. Allaha kul

olup olmamak bir fitne sebebi değil bir imtihandır sadece... kazananı

da kaybedeni de imtihana maruz kalanlar olup Allah kaybedici değildir.

 

rahman ve rahim olan Allah'ın nuru hayvanlar öldükçe yuvaları
bozuldukça artmış ve böylece insanın yaratılışına hazırlık yapılmıştır. 

Bazen kudretin, bazen samediyetin, bazen muhabbetin, bazen bireyliğin

v.b

 

sembolü olan insan da Rabbine göç etmekte, varsa geride kalan

 

bir yuvası, o ev de zamanla boşalmakta sonra soğumakta ve böylece

 

insan herşeyini Rabbine vermiş olmaktadır.

 

İnsan Allah'ın sevgilisi olmak için yaratılmış ve bu yaratılışın amaçlarından biri

 

olan muhabbet de

 

insanın
amaçlarından birisi, belki de tek amacı olmuştur.

 

İnsan, Allah'ın sevgilisi olmuştur....zaten hep onun sevgilisiydi.

 

Zalimler istemese de Allah nurunu tamamlayacaktır...tamamlamıştır.

 

                                                                                                Adem Öçal