Starbucks's Reduce Lost by Improving Production Process
Niwest Jeenaboonrueang
HOWARD SCHULTZ เจอกับ HOWARD SCHULTZ
เขียนโดย Susan Berfield
เขาต้องเผชิญกับความจริงที่ว่า STARBUCKS ที่ครั้งหนึ่งเคยดำเนินงานอย่างเสรี ตอนนี้กลายเป็นเครื่องจักรทำเงินมูลค่าหลายพันล้านเหรียญที่ต้องใช้หลัการบริหารทั่วไปมากขึ้น แต่ก็มิได้หมายความว่าเขาจะต้องชอบความจริงนี้
เราจะสัมผัสได้ว่าสิ่งใดมีความสำคัญสำหรับใครสักคนจากเรื่องราวที่เขาเล่า ที่ Starbucks บริษัทที่กำลังหดตัวลงทั้งในแบบที่จับต้องได้และในความรู้สึกนั้น Haward Schultz กำลังจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับนม นมถือเป็นส่วนผสมที่ Starbucks ใช้อยู่ในปริมาณมาก ด้วยความพยายามของ Schultz ที่จะสร้างคุณภาพให้แก่กาแฟลาเต้และคาปูชิโน่หลายล้านแก้วที่เสริฟใน Starbucks เขาจึงไม่ยอมให้มีการนำนมกลับมาต้มใหม่แม้วิธีนี้จะเป็นวิธีที่ใช้กันอยู่ทั่วไป
ซึ่งนั่นหมายความว่าคนชงกาแฟของที่นี่จะต้องเทนมที่เหลือใช้มูลค่าหลายล้านเหรียญทิ้งลงท่อระบายน้ำไปอย่างน่าเสียดาย เมื่อผู้จัดการสาขาต่างๆ จำเป็นต้องเริ่มคิดถึงวิธีการบริหารงานอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ไอเดียหนึ่งก็ได้อุบัติขึ้นเป็นวิธีที่ง่าย ชัดเจน และทำให้ทุกคนสงสัยว่าเหตุใดจึงไม่มีใครคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน นั่นคือ การขีดเส้นไว้ที่เหยือกต้มนมเพื่อให้คนชงกาแฟทราบปริมาณนมที่ต้องใช้ในเครื่องดื่มแต่ละแก้วที่แน่นอน ก่อนหน้านี้ พวกเขาใช้วิธีการคะเนเอา "ความสำเร็จของการขีดเส้นดังกล่าวที่มีให้เห็นในโถงร้าน Starbucks กลายมาเป็นตัวอย่างเปรียบเทียบ" Schultz กล่าว "เราจะพบเส้นแบบนี้อีกมากเพียงใด คำตอบคือเยอะมาก เพราะไม่เคยมีใครมองตรงนี้เลย ผู้ที่ค้นพบเส้นลักษณะนี้จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของตำนาน"
อ่านเพิ่มเติมได้ที่นิตยสารบิสสิเนสวีค ไทยแลนด์ฉบับกันยายน 2552
สมัครสมาชิกนิตยสารบิสสิเนสวีค ไทยแลนด์
© 2007 by The McGraw-Hill Companies Inc. All rights reserved.