கிருஷ்ணா, முகுந்தா, முராரே!

[Geetha Sambasivam]

நம்ம பேரிலே ஒரு பெரிய குற்றச்சாட்டு இருக்கே. பிள்ளையார், அவரோட அப்பா சிவனைப் பற்றியும், சிவனடியார்கள் பத்தியும், முருகன், ஐயப்பன், போன்ற இறைவர்களைப் பற்றி மட்டுமே எழுதுவாங்க. விஷ்ணு பக்தர்களைக் கண்டுக்கவே மாட்டாங்கனு. அதை மாத்திடறதுனு முடிவு பண்ணிட்டோம். அதான் இப்போ ஆரம்பம். இது பத்தி இன்னும் எழுதலாம், விஷ்ணு புராணம், சுய புராணம் ஆயிடும். அதனாலே இத்தோட நிறுத்திக்கிறேன். தெரிஞ்சவரைக்கும் சில ஆழ்வார்கள் பத்தியும் கிருஷ்ணாவதாரத்தில் கிருஷ்ணன் எடுத்த சில முடிவுகளும், பாண்டவர்கள் ஐந்து பேரும் திரெளபதியைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டதும் (உடனேயே இதை எழுதுனு யாரும் சொல்லக் கூடாது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வரும்) ஒவ்வொன்றாய் எழுதப் போகின்றேன். நடு, நடுவிலே ட்ராக் மாறிக்கும். சிக்னல் கிடைக்கிறதைப் பொறுத்து. மொக்கை ஆதரவாளர்களுக்கும் ஏத்தாப்போலேயே எழுத எண்ணம். ஆதரவு அளிக்கலைனாலும் கவலைப் படலை! (நறநறநறநறநற, வேறே வழி??)

"ஓம் நமோ நாராயணாய, ஓம் நமோ நாராயணாய
உலகெல்லாம் உய்யவேண்டும் ஓம் நமோ நாராயணாய"

மனைவியோடு காட்சி தரும் ஒரே ஆழ்வார் இவர் தான்னு நினைக்கிறேன்.

"வாடினேன் வாடிவருந்தினேன் மனத்தால்
பெருந்துயரிடும்பையில் பிறந்து,
கூடினேன் கூடியிளையவர்த்தம்மோடு
அவர்த்தரும் கலவியேகருதி,
ஓடினேன் ஓடியுய்வதோர்ப் பொருளால்
உணர்வெனும் பெரும் பதம் திரிந்து,
நாடினேன் நாடி நான் கண்டுகொண்டேன்
நாராயணா வென்னும் நாமம்."

மேற்கண்ட பாசுரம் திருமங்கை ஆழ்வாரால் பாடப் பட்டது. ஒரு சிற்றரசனாக இருந்து பின் வழிப்பறிக் கொள்ளையனாக மாறி விட்ட ஒருவனின் கதை இது. அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனையே வழிப்பறிக்காக விரட்டி விரட்டித் துரத்தி அவனைப் பாடாய்ப் படுத்தி அத்தனையும் தன் பக்தனுக்காகப் பொறுத்துக் கொண்டான் அந்த மாயக் கண்ணன். ஒவ்வொரு வருஷமும் இந்தச் சம்பவம், "வேடுபறி" என்ற பெயரில் திருநாங்கூர் திவ்ய தேசங்களில் முக்கியமான இரு நகரங்களில் நடந்து வருகின்றது. தொலைக்காட்சியில் அதைப் பார்த்தப்போவே இருந்து இந்தக் கோயில்களுக்குப் போகணும்னு ஒரு ஆசை. அது செப்டெம்பரில் தான் முடிந்தது. ஆஹா, இறைவன் குதிரையில் ஏறித் திருமணக் கோலத்துடனே தன் துணைவியுடனும், பரிவாரங்களுடனும் வரும் கோலத்தின் அழகைச் சொல்வதா? நல்லதொரு வேட்டை கிடைச்சுருக்கு. இன்னிக்கு ரெண்டிலே ஒண்ணு பார்த்துடணும்னு திருமங்கை மன்னன் தயார் ஆகும் அழகைச் சொல்லுவதா?

திருமங்கை மன்னன் குதிரையிலே துரத்தத் துரத்த, இறைவனின் பயந்து ஓடும் அழகு! குதிரை அப்படியே தொலைக்காட்சிப்பெட்டியை உடைத்துக் கொண்டு வந்துவிடும்போல இருந்தது. அத்தனை வேகம்! நம்மாலே நேரிலே சென்று பார்க்க முடியாத குறையே இல்லாமல் தொலைக்காட்சியில் இதை எல்லாம் பார்க்க முடிகின்றது, கூட்டத்தில் சென்று நசுங்காமலும் பார்க்கலாம் இல்லையா?? என்றாலும் நேரில் செல்வது தனி ஆனந்தம் தான். ஆனால் பார்க்க முடியுமா சந்தேகமே!

சோழவளநாடு. அங்கே ஒரு சிற்றூர் திருக்குறையலூர் என்ற பெயரில். ஊரில் தான் குறை என வருதே தவிர, முற்றிலும் குறையற்ற அந்த ஊரில் ஆலிநாடர் என்ற ஆண் மகன் ஒருவர் சோழநாட்டின் படையில் இருந்தார். அவரின் மனைவி பெயர் வல்லித் திரு ஆகும். இருவருக்கும் பிள்ளைக்கலி தீர்க்கத் தோன்றினான் ஒரு பிள்ளை. இந்தப் பிள்ளை வளர்ந்து பெரிய மனிதன் ஆகி அந்த ஈசனையே ஆட்டி வைக்கப் போகின்றான் என அறியாத பெற்றோர் அவனுக்கு நீலன் எனப் பெயரிட்டனர். மகன் வளர்ந்தா. ஒரு குறையுமின்றி அனைத்துக் கலைகளும் கற்றுத் தேர்ந்தான், முக்கியமாய்ப் போர்க்கலை. மொழியறிவும், நூலறிவும் மிகுந்திருந்த அந்தப் பிள்ளைக்கு இயல்பாகவே கவி பாடும் திறனும் சேர்ந்து கொண்டது. சோழநாட்டு மன்னன் இத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்த ஒருவனைச் சும்மா விடலாமா என எண்ணிக் கொண்டு அவனைத் தன் படைத்தலைவனாகவும் ஆக்கிக் கொண்டான்.

மன்னன் சேவையிலும் குறையேதும் வைக்கவில்லை, குறையலூர்ப் பிள்ளை. மிகத் திறத்துடனேயும், வீரத்துடனேயும் இருந்து வந்தான். பகைவரை எளிதில் வென்ற அவனுக்கு மன்னன் "பரகாலன்" என்ற பட்டப் பெயரையும் அளித்துச் சிறப்பித்ததோடு அல்லாமல், அவன் பிறந்த அந்த நிலப் பகுதிக்குத்திருவாலிநாடு என்ற பெயரோடு அந்த நீலனையே சிற்றரசனாக்கி மகிழ்ந்தான். சிற்றரசன் ஆன நீலனும் மன்னன் சேவையில் மனமகிழ்ந்திருந்த நேரம். எல்லாமும் நன்றாக எத்தனை நாட்கள் இருக்கும்?? மாறுதல் ஒன்றைத் தவிர மாறுதலுக்கு உட்பட்டவையே அனைத்தும் அல்லவா??

மேலும் நீலன் "நாற்கவிப்பெருமாள்" என்பவரை வாதத்திலும் வென்று அவனுடைய நாற்கவி என்ற பட்டத்தையும் தனக்குரியதாக்கிக் கொண்டு விட்டானே?? இனி என்ன பாக்கி?? திருமணம் தான் பாக்கி. நீலனுக்கும் திருமண ஆசை வந்துவிட்டது. ஆனால் அவனுக்கு நிகரான பெண்ணரசி எங்கே பிறந்துள்ளாளோ?? சாதாரணப் பெண்ணை அவன் மணக்க முடியுமா?? தெய்வீக மங்கை ஆன சுமங்கலை என்பவள் ரிஷி ஒருவரைக் கேலி பேசியதால் கிடைத்த சாபத்தால் பூலோகப் பெண்ணாக வாழ வந்தாள். அவள் தாயின் கருவிலே தோன்றாமல் திருநாங்கூர் என்னும் ஊரில் உள்ள ஒரு அல்லித் தடாகத்தில் குழந்தையாய்த் தோன்றி இருந்தாள்.
அவளை மருத்துவர் ஒருவர் எடுத்து வளர்த்து வந்தார். அல்லி மலரில் தோன்றிய அல்லியை விட மென்மையான மங்கைக்குக் குமுத வல்லி என்ற பெயரிட்டு வளர்த்து வந்தார் மருத்துவர். குமுதவல்லியை ஒருநாள் பார்த்தான் திருவெள்ளக் குளம் வந்த நீலன். குமுதவல்லி தேவலோகப் பெண்ணாய் இருந்த போது வைகுந்தவாசனின் வைகுந்தத்தில் அவனருகில் சாமரம் வீசும் பணியைச் செய்து கொண்டிருந்தமையால் இப்போதும் அவளுக்குத் திருமாலின் மேல் அளவு கடந்த பற்று இயல்பாகவே இருந்து வந்தது.

குமுதவல்லியைக் கண்டதும் அவள் மீது கரைகாணாக் காதல் கொண்ட திருமங்கை மன்னனோ மணந்தால் குமுதவல்லி, இல்லையே திருமணம் வேண்டாம் எனச் சொல்ல, குமுதவல்லியின் வளர்ப்புத் தந்தையிடம் பெண் கேட்டுச் சென்றனர். குமுதவல்லியோ, தான் தீவிர வைணவர் ஒருவரையே திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதாயும், பன்னிரு திருமண் தரித்து, வைணவ இலச்சினையும் பெற்று, வந்தால் திருமணம் செய்து கொள்வதாய் நிபந்தனை விதிக்க, நீலனும் அதற்குக் கட்டுப்பட்டு திருநரையூர் நம்பியிடம் வைணவ இலச்சினைகள் பெற்று, பன்னிரு திருமண்ணும் தரித்து வைணவக் கோலத்தில் வர, குமுதவல்லியோ, தான் மேற்கொண்டிருக்கும் நோன்பு முடிய ஓராண்டு ஆகும் எனவும், அதுவரை தினமும் ஆயிரம் பேருக்கு உணவு அளிக்கும்படியும் நீலனிடம் சொல்ல நீலன் குமுதவல்லியின் மீதுள்ள மிதமிஞ்சிய ஆசையில் அதற்கும் கட்டுப் படுகின்றான். விருந்துகள் ஆரம்பித்தன. ஒவ்வொரு நாளும் நீலனின் அரண்மனையில் ஆயிரம் வைணவர்களுக்கு விருந்து.

குமுதவல்லியின் ஆசை திருமங்கை மன்னனின் கண்களை மறைக்கின்றது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்ப் பணம் தீர்ந்து கஜானா காலியாகின்றது. மன்னன் ஆனாலும் விருந்தை நிறுத்தவில்லை. ஓராண்டு முடிவதற்குள்ளேயே அனைத்தும் காலி! ஆஹா, குமுதவல்லி என்ன சொல்லுவாளோ, தெரியலையே?? கப்பமும் கட்டவில்லை, மன்னனோ அழைக்கின்றான், என்ன காரணம்னு? இப்போ கப்பத்தைக் கட்டறதா? இல்லை, ஆயிரம் பேருக்கு விருந்துக்கு ஏற்பாடு பண்ணறதா?? பணத்துக்கு எங்கே போகிறது? மன்னன் யோசித்தான். ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். அந்த முடிவு! கொள்ளை அடிப்பது! இன்னும் சொல்லப் போனால் வழிப்பறிக் கொள்ளை அடிப்பது. வேறே வழியே இல்லை!

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 11/19/2008 01:16:00 PM

[Muthu Aiyer]

Very interesting start Ms. Geetha Sambasivam. I enjoy reading it. keep it up and up. thanks......muthuaiyer

2008/11/19 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

திருமங்கை மன்னன் கொள்ளை அடிக்க ஆரம்பிக்கின்றான். அந்த வழியிலேயே யாராலேயும் போக முடியவில்லை. போவோர் வருவோர் அனைவரையும் மன்னனின் மேற்பார்வையிலேயே கொள்ளை அடிக்கின்றனர் அவன் வீரர்கள். மன்னனோ பெரும் வீரன். அவன் வீரத்தைப் பாராட்டியே சோழன் அவனைத் திருமங்கைக்கு மன்னன் ஆக்கி இருக்கின்றான்.அவனை மீறி அவ்வழியே யாராலும் செல்ல முடியவில்லை. வயதானவர்கள், குழந்தைகள், பெரியோர், சிறியோர் யாராயிருந்தாலும் தப்ப முடியவில்லை. அனைவருமே நீலனிடம் மாட்டிக் கொள்கின்றனர். பொருளை இழந்தே செல்ல வேண்டி இருக்கின்றது. ஒரு நாள் பூரண ரிஷியின் மகளுக்குத் திருமணமாமே, செய்தி காதில் விழுகின்றது நீலனுக்கு. மணமகனைப் பார்த்தால் தேவபுருஷன் சாட்சாத் அந்த அரங்கனைப் போல் அழகாமே! அதுவும் சொன்னார்கள். இருக்கட்டுமே! எந்தப் புருஷனாய் இருந்தால் என்ன? இந்த நீலனிடம் மாட்டினால் அதோகதிதான். இன்னிக்கு இரண்டில் ஒன்று பார்த்துட வேண்டியது தான்.

கிளம்பினான் நீலன் வேட்டைக்கு. மறைவாக ஒளிந்து கொள்கின்றான். திருமணம் முடிந்து பெண்ணும், மாப்பிள்ளையும் கிளம்பிச் செல்லுகின்றனர். அதோ பெண்ணின் பல்லக்கு வருதே! ம்ம்ம்ம்??? அது யாரு குதிரையிலே? அது தான் மாப்பிள்ளையா?? ஆள், நல்ல அழகா, அம்சமாய்த் தான் இருக்கான்! அது சரி! இது என்ன நிறம்?? நீலமா? கருநீலமா? கறுமையா? கரும்பச்சையா?? பையன் அப்படியே ஜொலிக்கின்றானே?? ம்ம்ம்ம்ம்.,,., இப்படிப் பட்ட பையனுக்கு நிறையவே சீர், வரிசைகள் கொடுத்திருப்பாங்களே. இதோ, கிட்டே வந்தாச்சு அவங்க எல்லாம். பிடிக்க வேண்டியது தான். நீலனின் சைகையைப் பார்த்துவிட்டு மற்ற வீரர்கள் முன்னே சென்று வழியை மறிக்க, திருமணத்தை முடித்துக் கொண்டு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் கூட்டம் சற்றே தயங்கியும், திகைத்தும் நிற்கின்றது. காவலுக்கு வந்த வீரன் கேட்கின்றான், "என்னப்பா? என்ன வேண்டும்?" என்று. பதிலே சொல்லாமல் வீரர்கள் அவர்களின் நகைகளையும், சீர்வரிசைகளையும், மற்ற விலை உயர்ந்த பொருட்களையும் மெதுவாய்ச் சேகரம் செய்கின்றனர். அவர்கள் அனைவரும் செய்வதறியாது குய்யோ, முறையோ எனக் கத்த, நீலன் அங்கே வந்து அனைவரையும் மிரட்டுகின்றான். அனைவரும் வாய் பேசாமல் காதில், கழுத்தில், கையில், காலில் என இருந்த அனைத்தையும் கழற்றிக் கொடுக்க. நீலனின் பக்கத்தில் அவற்றைக் குவிக்கின்றனர் வீரர்கள்.

ஆச்சா? எல்லார்கிட்டே இருந்தும் வாங்கியாச்சா? நீலனின் விசாரணை. மெல்லப் பார்க்கின்றான் ஒவ்வொருத்தராய். அதோ, நடுங்கிக் கொண்டு மாப்பிள்ளையின் பின்னால் நிற்கும் மணப்பெண். அவளிடம் ஏன் பிடுங்கவில்லை? கூச்சல் போடுகின்றான் நீலன்.

"ஐயா, இப்போத் தான் திருமணம் முடிந்து திரும்புகின்றனர். பெண்ணை அதற்குள் நகை எல்லாம் கழட்டும்படி சொல்லணுமா?"

"அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. கழட்டச் சொல்லுங்க." மணப்பெண்ணும் பயந்தவாறே அனைத்து நகைகளையும் கழட்டிக் கொடுத்துவிடுகின்றாள். மாப்பிள்ளையைப் பார்க்கின்றான் நீலன். அவனும் அனைத்தையும் கழட்டிக் கொடுக்கின்றான். இருவரிடமும் ஒன்றும் இல்லை. ஒன்றுமே இல்லையல்லவா?? இல்லையே?

"அதோ பாருங்க ஐயா! மாப்பிளையின் காலில்!" என ஒருவன் சுட்டிக் காட்ட, நீலன் பார்க்கின்றான். மாப்பிள்ளையின் காலில் சற்று நேரத்துக்கு முன்னரே, திருமணத்தின்போது அணிவிக்கப் பட்ட மெட்டி. காலில் கிடந்தது. "அதை ஏன் கழட்டவில்லை?" நீலன் கேட்கின்றான்.

"ம்ம்ம்ம்.., " மாப்பிள்ளையின் முகத்தில் கள்ளச் சிரிப்பு. எத்தனை பேர் வீட்டில் நாம் நெய்யும், பாலும், வெண்ணெயும், தயிரும் திருடினோம். இப்போ இவன் நம்ம கிட்டே திருடறானே, இதான் அவன் நினைப்போ? யாருக்குத் தெரியும்? "இதோ கழட்டறேனே!" என்றான் அந்த மாயக் கள்ளன். இன்னும் சற்று நேரத்தின் தன் உள்ளத்தையே கழட்டிக் கொடுக்கப் போறான் இந்த நீலன். அதுக்குள்ளே அவனுக்கு அவசரமா? சிரிப்பு மாறாமல் மாப்பிள்ளை தன் காலில் இருந்த மெட்டியைக் கழட்டினான். வரவே இல்லை. அசைந்தே கொடுக்கலை அது. என்ன இது? நீலனுக்கு இவன் ஏதோ தந்திரம் செய்யறானோ என்ற எண்ணம். எங்கே நான் கழட்டறேன். என்று கிட்டே போனான். மாப்பிள்ளை ஏனோ தெரியலை, பயந்து ஓடினான். நீலன் துரத்த, மாப்பிள்ளை பயந்து ஓட, கடைசியில் நீலன் ஒருவழியாப் பிடித்துவிட்டான் மாப்பிள்ளையை. அவன் காலில் இருந்த மெட்டியைக் கழட்ட ஆரம்பித்தான். அவனாலும் முடியவில்லையே! ஏனென்று தெரியவில்லை. களைத்துப் போனான் நீலன். பின் ஒரு யோசனை தோன்றிற்று அவனுக்கு. பல்லால் கடித்து இழுத்தால் என்ன? மாப்பிள்ளையின் பாதங்களை ஒரு கல்லின் மேல் வைத்தான் நீலன். சிரித்துக் கொண்டே நின்றான் மாப்பிள்ளை. பெண்ணோ அவனுக்குப் பின்னால் பயந்த தோற்றத்துடனேயே. நீலன் கீழே மண்டியிட்டு அமர்ந்து மாப்பிள்ளையின் பாதங்களில் இருந்த மெட்டியை எடுக்க முயன்றான். அப்பா! பாதங்களா இவை! இல்லை தாமரை மலர்களோ! கண்ணையே ஏதோ செய்யறதே! இவன் ஏதோ மாய, மந்திரம் தெரிஞ்சவனோ? நம்ம கிட்டே இருந்து தப்பிக்க இதெல்லாம் பண்ணறானோ? நீலனின் கோபம் அதிகரிக்க பல்லால் ஒரு கடி கடித்து இழுக்க எண்ணி அந்த மெட்டியின் மேல் வாயை வைத்தான். மெதுவாக சுகந்தம் பொங்கும் ஒரு அமுத வாய் அவன் காதருகில் வந்தது. ஏதோ மெல்லச் சொன்னது. என்ன அது? "ஓம் நமோ நாராயணாயா!" ஆஹா, நீலனுக்குள் ஏதோ ஆகி விட்டதே? என்ன ஆச்சு? என்ன மந்திரம் இது? இவன் யார்? ஏன் என்னிடம் வந்து இதைச் சொல்கின்றான்? ஒரு கண நேரம் எதுவும் புரியாமல் திகைத்தான் நீலன்.

"நீ என்ன கலியனோ?" என்ற குரல் மட்டுமே கேட்டது. பின்னர் நீலன் கண்டதெல்லாம் அந்த சாட்சாத் எம்பெருமானையே தான். பார்க்குமிடமெல்லாம் நீக்கமற நிறைந்திருந்தான் அவன். தான் கொள்ளை அடிக்க வந்ததும் அவனிடமே, தன்னைத் தடுத்தாட்கொள்ள வந்ததும் அவனே என்ற உண்மையும் புரிந்தது நீலனுக்கு. பிறகென்ன?

"கள்வனேனானேன்படிறுசெய்திருப்பேன்
கண்டவாதிரிதந்தேனேலும்,
தெள்ளியேனானேன்செல்கதிக்கமைந்தேன்
சிக்கெனத்திருவருள்பெற்றேன்,
உள்ளெலாமுருகிக்குரல் தழுத்தொழிந்தேன்
உடம்பெலாம்கண்ணநீர்சோர,
நள்ளிருளளவும் பகலும் நானழைப்பன்

நாராயணாவென்னும்நாமம்."

அந்த எட்டெழுத்து மந்திரம் அவனை ஆட்கொள்ள திருமங்கை மன்னன் திருமங்கை ஆழ்வாராகிப் பாடல்கள் பல புனைந்து, அரங்கனை மட்டுமின்றி அநேக திவ்ய தேசங்களுக்கும் சென்றார்.

"எம்பிரான் எந்தை என்னுடைச்சுற்றம்
எனக்கரசு என்னுடைவாணாள்,
அம்பினால் அரக்கர்வெருக்கொளநெருக்கி
அவருயிர்செகுத்தவெம்மண்ணல்,
வம்புலாஞ்சோலைமாமதிள் தஞ்சை
மாமணிக்கோயிலேவணங்கி,
நம்பிகாள் உய்யநான் கண்டு கொண்டேன்

நாராயணாவென்னும்நாமம்."

பெருமாள் கோயில்களில் தன் மனைவியோடு காட்சி அளிக்கும் ஒரே ஆழ்வார் இவரே என்ற சிறப்பும் இவருக்கு உண்டு.

[Geetha Sambasivam]

ஒரு கேள்விக்கான பதிலாக இந்தப் பதிவு. நடுவில் இட நேர்ந்ததுக்கு மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்.

 

 

 

//இறைவனுக்கே சூட வேண்டியவராச்சே சம்பந்தர்! புனிதவதியாச்சும் ஏதோ ஒரு மாம்பழ அற்புதம் தான்! ஆனா சம்பந்தர் பலப்பல அற்புதங்கள் செய்து காட்டியவர் ஆச்சே! அப்புறம் எப்படி இறைவனுக்கே சூட வேண்டியவரை, கல்யாணம் கட்டி வைக்கறாங்க?

அவர் "புனிதர்"-ன்னு நினைப்பு வந்தா, "ஏங்க, அத்தான்"-ன்னு எப்படி ஒரு பொண்ணு அழைக்க முடியும்? உங்க லாஜிக் தான்! ஆனால் ஆணுக்கும் அதே லாஜிக் தானே? :) //

கேஆரெஸ் கேட்டிருக்கும் இந்தக் கேள்விக்கு உடனேயே பதில் தெரிந்திருந்தாலும் கொஞ்சம் சரிபார்த்துக் கொள்ள வேண்டி இருந்தது. அதனாலேயே தாமதம். ஞானசம்பந்தர் திருமணக் கோலத்துடனேயே இறை ஜோதியுடன் ஐக்கியம் ஆனார் என்ற விஷயம் இது வரையிலும் கேஆரெஸ்ஸுக்குத் தெரியாதென்றால் நம்பவும் முடியவில்லை. தான் உயிர்ப்பித்த, தனக்கென நிச்சயிக்கப் பட்ட பூம்பாவையையும் திருமணம் செய்து கொள்ள மறுத்தார். பின்னர் திருமணத்திற்குச் சம்மதம் சொல்லியும், திருமணத்தின்போது அவருக்குத் தான் வந்த நோக்கம் நினைவில் வர, திருமணத்துக்கு வந்தவர்கள் அனைவருமே ஜோதியில் ஐக்கியம் ஆனார்கள் என்று தெரிய வருகின்றது. இதை திருநல்லூர்ப் பெருமணம் என்ற மூன்றாம் திருமுறையில் 11 பாடல் தொகுப்பாய்க் காண முடியும். முதல் பாட்டையும், கடைசிப் பாட்டையும் மட்டும் இங்கே கொடுத்துள்ளேன்.


//கல்லூர்ப் பெருமணம் வேண்டா கழுமலம்
பல்லூர்ப் பெருமணம் பாட்டுமெய் யாய்த்தில
சொல்லூர்ப் பெருமணம் சூடல ரேதொண்டர்
நல்லூர்ப் பெருமண மேயநம் பானே //

இந்த முதல் பாடலில் சடங்குகள் செய்து செய்யப்படும் இந்தத் திருமணம் தனக்கு வேண்டாம் எனவும் வேண்டி இருக்கின்றார். திருமணம் முடிந்து மங்கலநாண் பூட்டி அக்னியை வலம் வரும்போது அந்த ஜோதியில் இறைவன் திருமுகம் நினைவில் வர இல்லாளுடன் தானும் அந்த ஜோதியில் ஐக்கியம் ஆகவேண்டி அவர் பாடிய பாடல்களே இந்தத் திருநல்லூர்ப் பெருமணம் என்னும் பதினொரு பாடல்களின் தொகுப்பாகும்.


//நறும்பொழிற் காழியுண் ஞானசம் பந்தன்
பெறும்பத நல்லூர்ப் பெருமணத் தானை
உறும்பொரு ளாற்சொன்ன வொண்டமிழ் வல்லார்க்
கறும்பழி பாவ மவல மிலரே. //

இந்தக் கடைசிப் பாட்டில் ஞானசம்பந்தன் பெற்ற முக்திப் பேற்றை இந்தப் பதிகம் படிக்கும் அனைவரும் பெறவேண்டும் என வேண்டிப் பாடியுள்ளார்.
நேற்றே பதிலைக் கொடுத்திருக்கலாம். என்றாலும் பெரியபுராணத்தில் இருந்து மற்ற சில புத்தகங்களையும் கொஞ்சம் சரிபார்த்துக் கொள்ள வேண்டி இருந்தது. பன்னிரு திருமுறைகள் தளத்தையும் சென்று பார்க்க வேண்டி இருந்தது. அனைத்திலும் இதே மாதிரியாகவே இருக்கின்றது. மாற்றம் ஏதும் இல்லை. ஆகவே ஞானசம்மந்தர் திருமணம் என்று பேருக்குச் செய்து கொண்டாரே தவிர, வாழ்ந்து பிள்ளை, குட்டி ஒன்றும் பெற்றுக் கொள்ளவில்லை. திருமணமும் கட்டாயமாய்ச் செய்து வைக்கின்றார்கள். கீழே பன்னிரு திருமுறைகள் தளத்தில் இருந்து எடுத்தது ஜி3 பண்ணி இருக்கேன். அதையும் பார்க்கவும்.


திருமணம்:


ஞானசம்பந்தரைக்காணும் பெருவேட்கையில் முருக நாயனாரும் நீலநக்க நாயனாரும் சீகாழி வந்தனர். சிவபாத இருதயரும் சுற்றத்தாரும் ஞானசம்பந்தர் புண்ணியப் பதினாறு ஆண்டு எய்திய நிலையினராய் இருத்தலை எண்ணி அவரை அணுகி மறை நெறிப்படி வேள்வி செய்ய ஒருகன்னியைத் திருமணம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என வேண்டினர். ஞானசம்பந்தர் முதலில் மறுத்தார். ஆயினும் திருவருளை நினைந்து மறைவாழவும் அந்நெறியின் துறைவாழவும் திருமணத்திற்கு இசைவு தெரிவித்தார்.

சிவபாத இருதயர் திருநல்லூரில் வாழும் நம்பாண்டார் என்பாரின் மகளை மணம் பேசி நிச்சயித்தார். நல்லூர் மணவிழா வினால் பொலிவு பெற்றது. ஞானசம்பந்தர் உரிய நாளில் தோணிபுரத் தில் பெரிய நாயகியாருடன் வீற்றிருந்தருளும் பெருமானை வணங்கிச் சிவிகைமீது அமர்ந்து அடியவர்கள் உறவினர்கள் உடன் வரத் திருநல்லூரை அடைந்தார். அங்கு விளங்கும் பெருமணம் என்னும் கோயிலை அடைந்து சிவபிரானைப் பணிந்து போற்றினார். உறவினர் கள் வேண்டக் கோயிலின் பக்கத்தே அமைந்த திருமடத்தில் திரு மஞ்சனமாடித் திருமணக் கோலம் பூண்டு திருமணச் சாலைக்கு எழுந்தருளினார். நம்பாண்டார் நம்பியும் அவரது துணைவியாரும் அவரைப் பொற்பீடத்தில் இருத்தித் திருவடிகளைத் தூய நீரால் விளக்கி அந்நன்னீரை உட்கொண்டு அனைவர் மேலும் தெளித்து, ஞான சம்பந்தரை நோக்கி `யான் பெற்ற அருநிதிப் பாவையை ஆளுடைய பிள்ளையார்க்கு அளித்தேன்` என உரைத்தார். மங்கல மகளிர் மணப் பெண்ணை அழைத்து வந்து ஞானசம்பந்தரின் வலப்பால் அமரச் செய்தனர். திருநீலநக்க நாயனார் வேத விதிப்படி திருமணச் சடங்குகளை நிகழ்த்தினார். ஞானசம்பந்தர் காதலியாரைக் கைப்பற்றித் தீவலம் வரும்போது `விருப்புறும் அங்கியாவார் விடை உயர்த்தவரே` என்னும் நினைவினராய்` `இருவினைக்கு வித்தாகிய இந்த இல்லறம் நம்மைச் சூழ்ந்து கொண்டதே இனி இவளோடும் அந்தமில் சிவன்தாளை அடைவோம்` என உறுதி கொண்டு திருப்பெருமணக் கோயிலை அடைந்தார். இறைவன் திருமுன் நின்று `கல்லூர்ப் பெருமணம் வேண்டா` எனத் தொடங்கித் திருப்பதிகம் அருளிச் செய்தார். அப்போது சிவபெருமான் தூய சோதிப் பிழம்பாய்த் தோன்றி நின்று `ஞானசம்பந்தனே நீயும் நின் மனைவியும் திருமணம் காணவந்தோரும் இச்சோதியினுள்ளே வந்து சேர்மின்` எனக்கூறி அதனுள்ளே புகுதற்கு வாயிலையும் காட்டி நின்றார். ஞானசம்பந்தர் `இம்மண விழாக்காண வந்தோர் அனைவரும் இச் சோதியுட் புகுமின்` எனக் கூறி `காதலாகி` எனத் தொடங்கும் நமச்சிவாயத் திருப்பதிகம் அருளி நின்றார். திருநீல நக்கர் முருக நாயனார் சிவபாத இருதயர் நம்பாண்டார் நம்பி திருநீலகண்டப் பெரும்பாணர் முதலானோர் தத்தம் துணைவியாருடன் சிவசோதியுட் புகுந்தார்கள். ஆளுடைய பிள்ளையாரைத் தொடர்ந்து வந்த அடியவர் பரிசனங்கள் அருந்தவ முனிவர்கள் முதலிய அனைவரும் சிவசோதியுட் புகுந்த பின் திருஞானசம்பந்தர் தம் காதலியாரைக் கைப்பிடித்து இறைவனது எழில்வளர் சோதியை வலம் வந்து அதனுள்ளே புகுந்து பெருமா னோடு ஒன்றி உடனானார்.


``காதலியைக் கைப்பற்றிக் கொண்டுவலம் செய்தருளித்


தீதகற்ற வந்தருளும் திருஞான சம்பந்தர்


நாதனெழில் வளர்சோதி நண்ணியதன் உட்புகுவார்


போதநிலை முடிந்தவழிப் புக்கொன்றி உடனானார்.``


அச்சோதி மறைய பெருமணக்கோயில் முன்போலவே அமைந்தது. அனைவர்க்கும் சிவலோகம் வழங்கிய பெருமானை அன்பர்கள் சிவலோகத்தியாகர் எனப் போற்றினர்.

 

 

நாளை முதல் கிருஷ்ணர் தொடருவார். குழந்தையாக, முராரியாக, ராதா கிருஷ்ணனாய், பாண்டவர்களின் நண்பனாய்.

[Geetha Sambasivam]

கண்ணனை எப்போது நாம் நினைத்தாலும் மனதில் தோன்றும் பெயர் ராதா என்பதே ஆகும். இந்த ராதாவைப் பற்றிய பல்வேறு கதைகள் உலாவுகின்றன. கோபியர்களுள் ஒருத்தியே ராதா என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்றே. ராதா என்பவள் கண்ணனின் அத்தை என்றும் பல வருஷம் கண்ணனை விட வயதில் முத்தவள் எனவும், அவள் பேரில் காதல் என்றால் ஏற்பது எங்கனம் என்றும் பல பதிவுகள் வந்துவிட்டன. இதைக் குறித்துக் கேலியாகவும் சிலர் பேசுகின்றனர். ஆனால் ராதா என்ற பெயர் பாகவதத்தில் கிடையாது. மஹா பாரதத்திலும் கண்ணனின் அவதாரத்தைப் பற்றிய குறிப்புகளில் ராதையைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. நம் புராணங்களிலும் அதிகம் ராதையைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லப் படவில்லை. கண்ணனைக் குறும்புக்காரக் குழந்தையாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் நாம், ராதையை ஒரு பிரச்னைகள் மிகுந்த, அல்லது பிரச்னைகளுக்கு ஆளான, அல்லது பிரச்னைகளைத் தோற்றுவிக்கும் ஒரு குழந்தையாக/பெண்ணாகவே ஏற்க வேண்டி உள்ளது. சிறந்த பக்திமான்களாக இருந்தாலும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டி இருக்கின்றது. என்றாலும் கிருஷ்ண பக்தி மார்க்கத்தில் மூழ்கியவர்களுக்கு ராதை இன்றிக் கிருஷ்ணன் தனித்துக் கிடையாது.. பழங்காலத் தமிழ் இலக்கியங்களில் ராதையைப் பற்றிய குறிப்பு எதில் சொல்லி இருக்கின்றது என்று பார்த்தோமானால் நம் தமிழ்க் காவியங்களில் ஒன்றான சிலப்பதிகாரத்தில் என்று சொல்லலாம். அதில் நப்பின்னையாகக் குறிக்கப் படுபவள் இவள் தான் என்று சிலர் கூற்று. ஆண்டாளும் நப்பின்னையாகக் குறிப்பிடுவது இவளைத் தான் என்றே தோன்றுகின்றது.

ஆதாரபூர்வமாய் நோக்கினால் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்து இலக்கிய அன்பர்கள் ராதையப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம் என்ற பொதுவான கருத்து ஒன்று இருந்து வருகின்றது. ஆனாலும் பொதுவாய்க் கோபிகளைப் பற்றிய குறிப்புகள் மட்டுமே இருந்து வந்திருக்கின்றது. ராதாவைப் பற்றிய தனிப்பட்ட குறிப்போ, அல்லது ராதாவுக்கு முக்கியத்துவமோ கொடுக்கப் படவில்லை. இது கி.பி. 10- நூற்றாண்டு வரையில் இப்படி இருந்திருக்கின்றது. பின்னர் மால்வா அரசனின் காலத்தில் கிருஷ்ணரோடு சேர்ந்து ராதாவையும் குறித்துச் சில பாடல்கள் பாடப் பட்டிருக்கின்றன. ஆனாலும் கி.பி. 12-ம் நூற்றாண்டில் ஜய தேவர் எழுதிய கீத கோவிந்தம் என்ற கிருஷ்ணரின் ராசலீலா பற்றிய அஷ்டபதிகளில் ராதையை முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ரசேஷ்வரி ஆக்கி, அவளை முக்கியப் பாத்திரம் ஆக்கிய பின்னரே ராதாவையும், அவளின் கண்ணன் மேல் கொண்ட காதலும் அனைவராலும் பெருமளவும் கொண்டாடப் பட்டது. இந்த ராசலீலாவின் முக்கியப் பாத்திரமே ராதா தான்.

கீத கோவிந்தம் எழுதிய இரு நூற்றாண்டுகளுக்குள் பெரும் பிரசித்தி அடைந்ததோடு அல்லாமல், அது வெளிவந்த கால கட்டத்தில் இருந்த மற்ற நூல்களோடு ஒப்பிடமுடியாத அளவுக்கு, முக்கியத்துவமும் , பெற்று விட்டது. இதை ஒரு பக்தித் தத்துவங்கள் நிறைந்த பாடல் தொகுப்பாகவும் அங்கீகாரம் செய்தனர் மன்னர்களும், அரசர்களும். இதற்குப் பின்னர் எழுதப் பட்ட புராணங்களிலேயே கிருஷ்ணனையும், ராதையையும் இணைத்து எழுத ஆரம்பித்தனர். ராதை கிருஷ்ணன் மேல் கொண்ட காதலின் புனிதமும் எடுத்து உரைக்கப் பட்டது. பல்வேறு எழுத்தாளர்களும் பல்வேறு மொழிகளில் பல்வேறு விதமாய் ராதையின் கதையை எடுத்து உரைத்தாலும், அதன் நோக்கம் மட்டும் ஒன்றே. ராதை கிருஷ்ணனிடம் கொண்ட அளப்பரிய பக்தி நிறைந்த காதல் மட்டுமே சொல்லப் படுகின்றது. மஹாபாரதமும், பாகவதமும் எழுதிய வேத வியாசரால் கூடச் சொல்லப் படாத ஒருத்தி, கிருஷ்ணரின் வாழ்வில் இருந்து பிரிக்க முடியாதவளாய், கிருஷ்ணரை நினைத்தாலே அவளையும் சேர்த்துத் தான் சொல்ல வேண்டும் என்பதாய், ஒரு தேவதையாய், அம்பிகையாய் மாறிப் போனாள். கிருஷ்ணரின் சிறு வயதுத் தோழியாய் சில புராணங்களில் இவளைச் சொல்லப் பட்டிருக்கின்றது. ஸ்ரீகிருஷ்ண சைதன்ய மஹாப் பிரபுவோ, ராதையைக் கிருஷ்ணனின் பிரிக்க முடியாத ஒரு அங்கமாகவே நினைத்தார். ராதையை விட்டுக் கிருஷ்ணனைப் பிரிக்க முடியாது என்பதால் ராதா கிருஷ்ணன் என்றே சொல்லலானார். அதே மாதிரி தான் ராதாபந்திஸ், விஷ்ணுஸ்வாமின்கள், நிம்பர்க்கர்கள் என்னும் கிருஷ்ண பக்தி மார்க்கத்தில் திளைப்பவர்களும் ராதையும், கிருஷ்ணனும் பிரிக்க முடியாதவர்கள் என நம்பினார்கள். நிம்பர்க்கர்கள் ராதையைத் தவிர, வேறொருத்தியைக் கிருஷ்ணனின் மனைவியாக நினைக்கக் கூட இல்லை. தெய்வீக வடிவு கொண்ட ராதை தான் கிருஷ்ணனின் மனைவி எனப் பரிபூரணமாய் நம்பினார்கள். இன்னும் வங்காளம் போன்ற கிழக்கு மாநிலங்களில் ராதையும் ஒரு கோபிகா ஸ்திரீ எனவும், கிருஷ்ணன் மேல் மாறாத அபிமானம் கொண்டவள் எனவும், ஆனால் அவள் கணவன் வேறொருவன் எனவும் அவன் பெயர் ஐயன் என்றும், அந்த ஐயன் கம்சனின் படைவீரன் எனவும் சொல்லிக் கொண்டனர். எப்படி இருந்தாலும் தமிழ்நாட்டிலும் ராதையின் கிருஷ்ண பக்தி பரவவே செய்தது.



ஆனால் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் ராதையுடன் கூடிய கிருஷ்ணனையோ, ராதைக்கு எனத் தனி சந்நிதியோ காண முடியாது. ஆனால் வடநாட்டில் ராதை இல்லாத கிருஷ்ணர் கோயில்களைப் பார்க்கவே முடியாது. கண்ணன் விளையாடிய பிருந்தாவனத்தில் ராதைக்கென்ற தனிக் கோயில் உள்ளது. கண்ணனின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்கள் அங்கே தான் மிக விமரிசையாகக் கொண்டாடப் படுகின்றது.
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பிறந்த ஜன்மாஷ்டமி அன்றே அவதரித்த யோகமாயாவுக்கும், ஸ்ரீ வித்யா உபாசகர்கள் துர்க்காஷ்டமி எனக் கொண்டாடுவார்கள். இதற்கு அடுத்து வரும் சுக்ல பட்ச அஷ்டமியையே ராதாஷ்டமி எனச் சொல்லுகின்றார்கள். ப்ருந்தாவனம் அருகே உள்ள பர்சானா என்னும் ஊரில் வ்ருஷபானுவுக்கும், கீர்த்திதாவுக்கும் விசாக நட்சத்திரத்தில் மகளாய்ப் பிறந்தாள் ராதா என்று சொல்வதுண்டு. விசாக நட்சத்திரத்துக்கு வேதத்தில் ராதா என்ற பெயர் உண்டு என்றும் சொல்கின்றார்கள். (யாருப்பா அங்கே, இதைச் சரியானு சொல்லுங்க!) ஓம் நமோ நாராயணாய, என்னும் அஷ்டாட்சரத்தின் உள்ள" ரா" வும், "ஆதாரம்" என்ற ப்ரபத்தி மார்க்க மந்திரத்தில் உள்ள "தா" வும் சேர்ந்தே ராதா என்ற பெயர் வந்ததாய்க் கூறுகின்றனர். கண்ணனின் இதய சக்தி, பிராண சக்தி ராதாவே ஆவாள்.

ராதைக்கும், கிருஷ்ணனுக்கும் உடல் ஒன்றே. லீலா விநோதங்கள் புரிந்து மக்களுக்குப் போதிக்கவென்றே உடல் இரண்டைக் கொண்டார்கள். நம் உடலில் இருந்து வரும் நிழல் எப்படியோ அப்படியே கண்ணனின் நிழல் போன்றவள் ராதா. ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ராதையை வணங்கினால் , ராதையோ கிருஷ்ணனையே ஆராதனை செய்கின்றாள். ராதையைப் பற்றிய சஹஸ்ரநாமம் கூட இருப்பதாய்ச் சொல்லுகின்றார்கள். இது ராதையால் கண்ணனுக்குச் சொல்லப் பட்டுப் பின் நாரதருக்கும், சிவனுக்கும் கூறப்பட்டது என்று சொல்கின்றார்கள். ராதையின் ஷடாக்ஷர மந்திரம், " ஓம் ராதாயை ஸ்வாஹா" என்பதாகும். ராதா என்றால் அன்பு, நிறைவு, வெற்றி, மின்னல், விசாக நட்சத்திரம் எனப் பல அர்த்தங்கள் உண்டு. கண்ணனையே நினைத்தால் ராதை கிடைப்பாள். அதாவது மனதில் நிறைவு உண்டாகும், முக்தி கிடைக்கும். ராதாகிருஷ்ணன் என்று சொல்லும் ஒரு வார்த்தையால் மனம் கிருஷ்ணனிடம் ஈர்க்கப் படுவதோடு அல்லாமல் ராதையால் முக்தியும் கிடைக்கும். ராதை ஜீவாத்மா, கண்ணன் பரமாத்மா.

நாதமும், லயமும் சேர்ந்த விரஸமில்லாத ரஸம் மட்டுமே உள்ள ஒரு ஆட்டத்துக்கே ராஸலீலா எனப் பெயரிட்டனர். கோபிகை தான் ராதை, ராஸேஸ்வரி, ரஸிகேஸ்வரி, ராஸலீலா ப்ரதான பாத்திரம். இதில் ராதைக்குக் கண்ணன் தன்னிடம் காட்டும் அன்பினால் கர்வம் வந்துவிட அவள் கர்வத்தைப் பங்கம் செய்யும் வண்ணம் அவளைத் தவிக்க விட்டுக் கண்ணன் மறைவான். கோபிகைகள் ஏற்கெனவே கண்ணனைக் காணாது தேடியவர்கள், தனியே இருக்கும் ராதையையும் கண்டதும், கண்ணனைத் தேடி அலைவார்கள். அவர்கள் கர்வம் பங்கம் அடையும் வண்ணம் பாடப் படும் அந்த கீதம் "கோபிகா கீதம்" எனச் சொல்லப் பட்டு, இன்றளவும் ஏதேனும் பொருள் தொலைந்தால் ராதா கிருஷ்ண பக்தர்களால் கோபிகா கீதம் பாடினால் பொருள் கிடைத்துவிடும் என நம்பிக்கையில் பாடப் படுவதாய் இருந்து வருகின்றது. கோபிகா கீதம் பாடினால் தொலைந்த பொருளோ, எதுவாய் இருந்தாலும் கிடைத்துவிடும் என்பது ராதா கிருஷ்ணர்களின் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை.

பாகவதத்திலோ, பாரதத்திலோ ராதையைப் பற்றிய குறிப்பு வரவில்லை என்பதற்கு கீழ்க்கண்டவாறு காரணம் கூறப் படுகின்றது. பரிட்சித் மஹாராஜாவுக்கு ஏழு நாட்களுக்குள் மரணம் என்பது தெரிந்து நற்கதி கிடைக்கவேண்டும் என்பதற்காக சுக முனிவரை அழைத்து வந்து பாரதக் கதைகளைச் சொல்லச் செய்கின்றான் பரிட்சித்து. ஆனால் சுக முனிவரால் சொல்லப் பட்ட அந்தப் பாரதக் கதையில் ராதா என்ற வாக்கியமே வராது. ஏனெனில் சுக முனிவர் ஒரு முறை ராதா என்ற பெயரைச் சொல்லிவிட்டால் ஆறு மாதங்கள் போல, ஆழ்ந்த சமாதி நிலைக்குப் போய்விடுவாராம். பரிட்சித்தோ ஏழு நாட்களுக்குள் மரணம் அடைந்து விடுவான். அவர் சமாதி நிலைக்குப் போனாரென்றால் பரிட்சித்துக்கு நற்கதி கிடைப்பதெப்படி?? சுகரால் சொல்லப் பட்டு வந்த பாரதம் முடிவடைவதும் எப்படி?? ஆகவே தான் பாரதத்தில் ராதா என்ற பெயர் சொல்லப் படாமல், அவளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் எழுதவும், சொல்லவும் பட்டது என்று ஆன்றோர் சொல்கின்றனர். இந்த ராதையின் ஒரு சொல்லுக்கு இத்தனை மகிமை என்பது பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்வில் நடந்த சம்பவத்தில் இருந்தே தெரியவரும். ராதையின் பிரேம பாவத்தை உணர வேண்டி ஒரு பெண் போல் புடவை தரித்து ராமகிருஷ்ணர் ராசலீலை பாடப் பட்ட இடத்தில் நடமாடிக் கொண்டிருந்தபோது அவரை ஒரு ஆண் எனவும், ராமகிருஷ்ணர் எனவும் யாராலும் நம்பமுடியாமல் முற்றிலும் பெண் போலவே இருந்தார் என்றும், பின்னர் தன் உணர்வை அவர் சொல்லும்போது ராதை தனக்குள் புகுந்துவிட்டதாகவே தான் உணர்ந்ததாயும் அவர் சொல்லி இருக்கின்றார் என்பதையும் பார்க்கும்போது இந்த அற்புத தத்துவம் நன்கு புரிந்த ஞானிகளுக்கே எட்டும் என்றும், நம் போன்ற சாமானியர்களுக்கெல்லாம் வார்த்தைகளுக்கு எட்டாத ஒன்று என்றும் புரிய வருகின்றது அல்லவா?? கற்பனையோ, காவியமோ, ராதை என்பவள் கிருஷ்ணனை விட்டுப் பிரிக்க முடியாதவள் ஆகிவிட்டாள்.

ஜெய் ஸ்ரீராதாகிருஷ்ண!

[Dr.M.Sivasankar]

அற்புதம்,
வரலாற்றுச்சான்றுகளோடு நம் புராணங்களை படிப்பது இன்னும் இன்பத்தினைக்கொடுக்கின்றதே....நன்றி அம்மா
சிவா

2008/11/24 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

கண்ணனை எப்போது நாம் நினைத்தாலும் மனதில் தோன்றும் பெயர் ராதா என்பதே ஆகும். இந்த ராதாவைப் பற்றிய பல்வேறு கதைகள் உலாவுகின்றன. கோபியர்களுள் ஒருத்தியே ராதா என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்றே. ராதா என்பவள் கண்ணனின் அத்தை என்றும் பல வருஷம் கண்ணனை விட வயதில் முத்தவள் எனவும், அவள் பேரில் காதல் என்றால் ஏற்பது எங்கனம் என்றும் பல பதிவுகள் வந்துவிட்டன. இதைக் குறித்துக்

--
Prof.Dr.M.Sivasankar Ph.D
Professor,
Department of Mechanical Engineering,
Arunai Engineering College,
Tiruvannamalai,
South india.
web: http://biosankar.4t.com
blog for tamil articles: http://srishiv.blogspot.com

[Natarajan kalpattu N]

உங்கள் படைப்புகள் அதன் தொடர்ச்சி எப்போது வரும் என ஏங்க வைக்கின்றன.

On Nov 19, 1:33 pm, "Geetha Sambasivam" <geethasmbs...@gmail.com>
wrote:
> <http://2.bp.blogspot.com/_g9Ssbl03NHs/SSPOdPw8cFI/AAAAAAAABq8/GFr0UjY...>

> நம்ம பேரிலே ஒரு பெரிய குற்றச்சாட்டு இருக்கே. பிள்ளையார், அவரோட அப்பா சிவனைப்
> பற்றியும், சிவனடியார்கள் பத்தியும், முருகன், ஐயப்பன், போன்ற இறைவர்களைப்
> பற்றி மட்டுமே எழுதுவாங்க. விஷ்ணு பக்தர்களைக் கண்டுக்கவே மாட்டாங்கனு. அதை
> மாத்திடறதுனு முடிவு பண்ணிட்டோம். அதான் இப்போ ஆரம்பம். இது பத்தி இன்னும்
> எழுதலாம், விஷ்ணு புராணம், சுய புராணம் ஆயிடும். அதனாலே இத்தோட
> நிறுத்திக்கிறேன். தெரிஞ்சவரைக்கும் சில ஆழ்வார்கள் பத்தியும்
> கிருஷ்ணாவதாரத்தில் கிருஷ்ணன் எடுத்த சில முடிவுகளும், பாண்டவர்கள் ஐந்து
> பேரும் திரெளபதியைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டதும்
> (உடனேயே இதை எழுதுனு யாரும் சொல்லக் கூடாது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வரும்)
> ஒவ்வொன்றாய் எழுதப் போகின்றேன். நடு, நடுவிலே ட்ராக் மாறிக்கும். சிக்னல்
> கிடைக்கிறதைப் பொறுத்து. மொக்கை ஆதரவாளர்களுக்கும் ஏத்தாப்போலேயே எழுத எண்ணம்.
> ஆதரவு அளிக்கலைனாலும் கவலைப் படலை! (நறநறநறநறநற, வேறே வழி??)
>
> "ஓம் நமோ நாராயணாய, ஓம் நமோ நாராயணாய
> உலகெல்லாம் உய்யவேண்டும் ஓம் நமோ நாராயணாய"
>

> <http://1.bp.blogspot.com/_g9Ssbl03NHs/SSPMSWNasdI/AAAAAAAABq0/eQFTAK5...>மனைவியோடு

>  Posted by கீதா சாம்பசிவம் at *11/19/2008 01:16:00
> PM*<http://sivamgss.blogspot.com/2008/11/blog-post_19.html>

[Geetha Sambasivam]

விநாயகப் பெருமான் அருளால் இப்போது எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் வேலை நிறைவாக முடிவடையப் பிரார்த்திக்கின்றேன். இப்போ எழுதப் போறது மகாபாரதத்தில் இருந்தும் பாகவதத்தில் இருந்தும் வரும் சில பகுதிகள் மட்டுமே. முக்கியமாய் திரெளபதி சுயம்வரம் பற்றியும், அது நடந்த போது இருந்த அரசியல் நிலைமை பற்றியும், எந்த ஒரு சூழ்நிலையில் திரெளபதி பஞ்ச பாண்டவர்கள் ஐவரையும் மணக்க நேர்ந்தது என்பது பற்றியும், அதற்கு அவளின் உண்மையான மன நிலைமை இருந்த விதம் பற்றியும் ஒரு அலசல். இது ஒரு முன்னுரை மட்டுமே. முழுக்க முழுக்க மகாபாரதம் எழுதவும் போறதில்லை. பயப்படாதீங்க! :P இதற்கு ஒரு தூண்டுகோலாக இருந்த திரு வெங்கட்ராம் திவாகருக்கு என் நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன். திரு கே.எம்.முன்ஷியின் இந்தப் புத்தகங்கள் பற்றிக் கேட்டதோடு சரி. அதுவும் திரெளபதியின் திருமணம் பற்றிய கேள்விகள் எழும்போதெல்லாம் அப்பா குறிப்பிட்டதோடு சரி. ராஜாஜியின் வியாசர் விருந்து தான் படிச்சிருக்கேன்.

மகாபாரதம் படித்திருப்பது என்பது வேறு. இம்மாதிரியான உளவியல் ரீதியான புரிதலோடு படிப்பது வேறு. மகாபாரதம் பல முறை படித்திருப்போம் அனைவருமே. தொலைக்காட்சியில் தொடராகவும் பார்த்திருக்கின்றோம். அம்மாதிரியான நீதிகளோ, நியாயங்களோ, யுத்தங்களோ, மனவேற்றுமைகள், திருமணங்கள் என அனைத்துமே ஒரு வரலாற்றுக் கதையின் நோக்கத்தோடு ஆய்வு செய்து சொல்லப் பட்டிருப்பது இப்போதே படிக்கின்றேன். இதில் இன்னும் படிக்க மிச்சம் இருந்தாலும், நான் படித்தது முதலில் ஐந்து சகோதரர்களின், திரெளபதியின் திருமணம் எந்தவிதமான நிர்ப்பந்தங்களுக்கும், அரசியல் சூழ்நிலைகளுக்கும் கட்டுப்பட்டு நடக்கின்றது என்பதை அறியும் ஆவலிலேயே.

சாண்டில்யன் அவர்களுக்குச் சற்றும் குறையாமல், கல்கி அவர்களின் எழுத்தைப் போல் சரளமாகவும் உள்ளார்ந்த கிருஷ்ண பக்தியுடனும் , கிருஷ்ணன் மேல் தான் கொண்ட பக்தியானது எவ்வாறு இம்மாதிரியான ஒரு தொடரைத் தர நேர்ந்திருக்கின்றது என்பதையும் விவரித்துள்ளார். கிருஷ்ணனின் பரம்பரையைப் பற்றி ஆய்வு செய்து எழுதியுள்ள திரு முன்ஷி அவர்கள் முதலில் எழுதியதில் கம்சனின் வதத்தோடு முடிவடைகின்றது. இரண்டாவது பாகம் ருக்மிணியை சுயம்வரத்தின் போது அவள் பூரண சம்மதத்துடன் கிருஷ்ணர் கவர்ந்து வந்தது பற்றியும், ஜராசந்தன் என்னும் மகத நாட்டுச் சக்கரவர்த்தியானவன் தன் மருமகன் ஆன கம்சனைக் கண்ணன் கொன்றதால் ஏற்பட்ட தீராப் பகைமை பற்றியும் விவரிக்கின்றது. அடுத்து உள்ள மூன்றாம் பகுதி ஐந்து சகோதரர்களையும் துரியோதனன் பிடிவாதத்தால் நாடு கடத்த நேர்ந்ததையும், அவர்கள் அரக்கு மாளிகையிலிருந்து தப்பி ஒளிந்து வாழ்ந்ததையும், திரெளபதி சுயம்வரத்தோடு அது முடிவதையும் குறிக்கின்றது. என்றாலும் அதற்குள் தான் எத்தனை எத்தனை பிரச்னைகள், சண்டைகள், ஒளிந்து வாழ்ந்தவர்களைக் கண்டு பிடிக்கக் கிருஷ்ணர் பட்ட கஷ்டம், ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாகப் பார்த்து, அந்த அந்த நிலைமைக்கும், அரசியல் சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ற வாறு முடிவெடுத்தல் என அனைத்துக் கிருஷ்ணரைச் சுற்றியே பின்னப் பட்டிருக்கின்றது. இதில் கிருஷ்ணர் ஒரு அவதாரமாய்ச் சொல்லப் படவில்லை. ஒரு மரியாதைக்குரிய யாதவ இளவலாகவே காட்டப் பட்டிருக்கின்றார். என்றாலும் அவரின் தோற்றமும், பேச்சும், உடல் மொழியும், அனைவரையும் கவரும் உடை அலங்காரமும், சிரிப்பும், எதற்கும் யோசித்து முடிவெடுக்கும் தன்மையும், எது வந்தாலும் தர்மம் என்பது என்ன என்று யோசித்து அதன் வழியிலே செல்ல முடிவெடுப்பதும், அதனாலேயே மக்களால் புகழப் படுவதும், ஒரு சக்கரவர்த்திக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையை விடக் கூடுதலாய் மக்கள் கிருஷ்ணருக்குக் கொடுப்பதும், அதைக் கண்டு சிலர் புழுங்குவதுமாக முற்றிலும் மனித மனத்தின் போராட்டங்களை விவரிக்கும் ஒரு கதையாகவே இது திகழும் என நினைக்கின்றேன்.

எல்லாரும் பிசி, பிசிங்கறாங்க, நாமளும் சொல்லவேண்டாமா?? ஆகவே கொஞ்சம் பிசி, பதில் கொடுக்க முடியலை. இன்னிக்கு முடிஞ்சால் கொடுக்கிறேன். ஆற்காட்டார் வேறே நினைச்ச நேரம், வந்து ஒரே தொந்திரவு! :P:P:P

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 12/05/2008 07:23:00 AM

[Geetha Sambasivam]

ஒரு இடைவெளி வேண்டும் என்பதாலும் 700-க்கு மேலே பதிவுகள் போய்விட்டன. ஆகவே எழுதிக் கொண்டிருப்பதில் ஓரளவுக்காவது அர்த்தம் இருக்கணும் என்பதற்காகவும் எழுதி வைத்த பல பதிவுகளையும் போடவில்லை. இந்த எழுதி வச்சுக்கற பழக்கமே கடந்த ஆறு மாதமாய் ஆர்காட்டார் தயவால் ஏற்பட்டது. இனி எழுதப் போவது ஒரு திருடனின் கதை. சூதாடியின் கதையைக் காலையிலும், பெண்ணின் கதையை மத்தியானத்திலும் , திருடனின் கதையை இரவிலும் கேட்க வேண்டும் என்பது ஆன்றோர் வாக்கு. ஆனால் இப்போ எழுதப் போற கதையில் சூதாடியும் வருவார், திருடனும் வருவார், பெண்ணும், சொல்லப் போனால் பெண்களும் வருவார்கள். இது ஒரு சிறிய முன்னுரை. இனி கதை ஆரம்பிக்கும். நேரம் கிடைத்தால் மதியமே ஆரம்பிக்கின்றேன். வழக்கம்போல் அவ்வப்போது சிறிய மொக்கைகளும் தேவையான நேரம் அனுமதிக்கப் படும்.

முழுக்க, முழுக்கக் கதையாகவே எழுத முயற்சித்தாலும் அவ்வப்போது இலக்கிய ஒப்பீடுகளையும் தவிர்க்க முடியலை. இலக்கியவாதி இல்லை என்றாலும் சில, பல ஆதாரங்களுக்காகப்படிக்க நேர்ந்ததையும் உங்களுடன் அவ்வப்போது பகிர்ந்து கொள்ளுவேன். வழக்கம் போல் மெளனமாய்ப் படிக்கிறவங்களும், பின்னூட்டம் கொடுத்து ஆதரிக்கிறவர்களும் என்னுடைய இந்தத் தாக்குதலுக்குத் தயாராய் இருக்கும்படிக் கேட்டுக் கொள்கின்றேன். நன்றி. வணக்கம்.

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 12/04/2008 07:08:00 AM

 

[Geetha Sambasivam]

 

 

 

முதலில் கே.எம்.முன்ஷி அவர்களைப் பற்றிய ஒரு சிறு அறிமுகம்.

 

 

பெரும்பாலானவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம், என்றாலும் தெரியாதவங்களுக்காக. படம் கிடைக்கவில்லை, தேடிட்டேன். கூகிளாரும் உதவவில்லை. கனையாலால் மனேகாலால் முன்ஷி என்பது முழுப் பெயர். பல்முனைத் திறமைகள் படைத்தவர். 1887-ம் ஆண்டு குஜராத் மாநிலத்தில் பரூச் நகரில் டிசம்பர் 3--ம் தேதி பிறந்தார். இவரின் படிப்பு பரோடாவில் நடந்தது. அரவிந்தரிடம் இவர் கல்லூரியில் பயின்றிருக்கின்றார். மும்பை ஹைகோர்ட்டில் வக்கீலாய்த் தொழிலைத் தொடங்கினார். காந்தியின் இந்திய வருகைக்குப் பின்னர் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் சேர்ந்து முழுமூச்சுடன் ஈடுபட்டார். பலமுறைகள் சிறை சென்றிருக்கும் இவர் உப்பு சத்தியாகிரகம், வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் போன்றவற்றில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது சர்தார் படேல் இவரைக் கவர்ந்தார். படேலின் தீரமும், மன உறுதியும் இவரைப் பெருமளவு ஈர்த்தது. 1930-ம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட செண்ட்ரல் லெஜிஸ்லேடிவ் அசெம்பிளியில் உறுப்பினராய் இருந்தார். 1938-ம் ஆண்டு மும்பையில் பாரதீய வித்யா பவனைத் தொடங்கினார்.

சுதந்திர இந்தியாவில் மன்னர்கள் ஆட்சி புரிந்து வந்த சமஸ்தானங்களை படேல் இணைக்கும்போது அவருக்கு உறுதுணையாக இருந்து பல உதவிகள் புரிந்தார். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டங்களை அமைக்கும்போது அம்பேத்கர் தலைமையில் இருந்த குழுவில் இவரும் இடம் பெற்றிருந்தார். அனைத்துக்கும் மேலே குஜராத்தில் சோம்நாத் சிவன் கோவிலைப் புனரமைத்து மீண்டும் கும்பாபிஷேகம் நடந்து மக்கள் தரிசனத்திற்குத் தயார் செய்யும் வேலையை சர்தார் படேல் செய்ய ஆரம்பிக்கும்போது இவர் பின்னிருந்து அதற்கு ஆவன செய்து கோயிலைச் சீரமைக்கும் பணியைச் செவ்வனே செய்து முடித்து, சோம்நாத் கோயிலை மீண்டும் மக்களுக்கு அர்ப்பணித்தார்.

நேருவுடனான சிறு சிறு உரசல்களாலும், நேருவால் நிர்வாகம் செய்யப் பட்ட காங்கிரஸில் இருக்க இஷ்டம் இல்லாமலும், இவர் பின்னர் ராஜாஜி அவர்களால் ஏற்படுத்தப் பட்ட சுதந்திரா கட்சியில் சேர்ந்தார், என்றாலும் இந்தக் கட்சி மக்களிடையே அவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெறாத காரணத்தால் பின்னர் ஜனசங்கத்தில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார். 1952-57 வருஷங்களில் உத்தரப் பிரதேசத்தின் கவர்னராக இருந்து வந்தார். அரசியல் தவிர, சுற்றுச் சூழலைப் பாதுகாக்கும் இயற்கையை நேசிக்கும் ஒரு ரசிகரும் ஆவார். இவர் மத்திய அரசில் விவசாய மந்திரியாக இருந்தபோது இவரால் 1950-ல் தொடங்கப் பட்ட வன மகோத்சவம் பின்னர் பல வருடங்களுக்கு ஒவ்வொரு வருஷமும் ஜூலை மாதம் பல இடங்களிலும் பல்வேறு மரங்களை நட்டு மகிழும் ஒரு விழாவாக நடை பெற்று வந்தது.

இவற்றைத் தவிர இவர் ஒரு பெரும் இலக்கியவாதியாகவும் இருந்து வந்தார். தம் சொந்த மாநிலம் ஆன குஜராத்தின் மேல் பெரும் ஈடுபாட்டுடன் இவர் அதன் வரலாற்றையும் பதிவு செய்திருக்கின்றார். சிறு வயது முதல் கிருஷ்ணர் பற்றிய பல்வேறு கதைகளைக் கேட்டு வந்த இவர், அதன் அடிப்படையில் கிருஷ்ணாவதாரம் பற்றிய ஏழு புத்தகங்களை எழுதி உள்ளார். இவர் இறந்து விட்டதால் இவரால் இவற்றை முடிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொன்றும் தனித் தன்மை வாய்ந்தவை. அதிலிருந்து சில பகுதிகளை மட்டுமே எனக்குப் புரிந்த கோணத்தில் பார்க்கப் போகின்றோம். ஒரு நாலைந்து நாட்களுக்கு உள்ளவற்றை முன்கூட்டியே போட்டு வச்சிருக்கேன்.

 

[Geetha Sambasivam]

கே.எம்.முன்ஷி அவர்கள் படத்தை இணைத்துள்ளேன்.

2008/12/6 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[balasubramanian]

திருமதி கீதா சாம்பசிவம்,

 

        இத்துடன் கே.எம். முன்ஷீ அவர்கள் படம் இணைத்துள்ளேன்

 

பார்வமணி

----- Original Message -----

From: Geetha Sambasivam

To: நம்பிக்கை - Nambikkai

Cc: il...@googlegroups.com

Sent: Saturday, December 06, 2008 10:32 AM

Subject: [ILLAM, your HOME] Re: கிருஷ்ணா, முகுந்தா, முராரே!

 

 

 

முதலில் கே.எம்.முன்ஷி அவர்களைப் பற்றிய ஒரு சிறு அறிமுகம்.

 

 

பெரும்பாலானவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கலாம், என்றாலும் தெரியாதவங்களுக்காக. படம் கிடைக்கவில்லை, தேடிட்டேன். கூகிளாரும் உதவவில்லை. கனையாலால் மனேகாலால் முன்ஷி என்பது முழுப் பெயர். பல்முனைத் திறமைகள் படைத்தவர். 1887-ம் ஆண்டு குஜராத் மாநிலத்தில் பரூச் நகரில் டிசம்பர் 3--ம் தேதி பிறந்தார். இவரின் படிப்பு பரோடாவில் நடந்தது. அரவிந்தரிடம் இவர் கல்லூரியில் பயின்றிருக்கின்றார். மும்பை ஹைகோர்ட்டில் வக்கீலாய்த் தொழிலைத் தொடங்கினார். காந்தியின் இந்திய வருகைக்குப் பின்னர் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் சேர்ந்து முழுமூச்சுடன் ஈடுபட்டார். பலமுறைகள் சிறை சென்றிருக்கும் இவர் உப்பு சத்தியாகிரகம், வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் போன்றவற்றில் ஈடுபட்டிருக்கும் போது சர்தார் படேல் இவரைக் கவர்ந்தார். படேலின் தீரமும், மன உறுதியும் இவரைப் பெருமளவு ஈர்த்தது. 1930-ம் ஆண்டு தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட செண்ட்ரல் லெஜிஸ்லேடிவ் அசெம்பிளியில் உறுப்பினராய் இருந்தார். 1938-ம் ஆண்டு மும்பையில் பாரதீய வித்யா பவனைத் தொடங்கினார்.

சுதந்திர இந்தியாவில் மன்னர்கள் ஆட்சி புரிந்து வந்த சமஸ்தானங்களை படேல் இணைக்கும்போது அவருக்கு உறுதுணையாக இருந்து பல உதவிகள் புரிந்தார். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டங்களை அமைக்கும்போது அம்பேத்கர் தலைமையில் இருந்த குழுவில் இவரும் இடம் பெற்றிருந்தார். அனைத்துக்கும் மேலே குஜராத்தில் சோம்நாத் சிவன் கோவிலைப் புனரமைத்து மீண்டும் கும்பாபிஷேகம் நடந்து மக்கள் தரிசனத்திற்குத் தயார் செய்யும் வேலையை சர்தார் படேல் செய்ய ஆரம்பிக்கும்போது இவர் பின்னிருந்து அதற்கு ஆவன செய்து கோயிலைச் சீரமைக்கும் பணியைச் செவ்வனே செய்து முடித்து, சோம்நாத் கோயிலை மீண்டும் மக்களுக்கு அர்ப்பணித்தார்.

நேருவுடனான சிறு சிறு உரசல்களாலும், நேருவால் நிர்வாகம் செய்யப் பட்ட காங்கிரஸில் இருக்க இஷ்டம் இல்லாமலும், இவர் பின்னர் ராஜE

[Venkatram Shrinivas]

எனது வாலிபப் பருவத்திலிருந்தே நான் வெகுவாக மதித்து வந்த

, தற்புகழ்ச்சைச் சிறிதும் விரும்பாது வாழ்ந்த, உண்மையான சுதந்திரத் தியாகி திரு முன்ஷி அவர்களைப் பற்றி எழுதுவதற்கு திருமதி கிதா சாம்பசிவம் அவர்களுக்கு மிக்க, மிக்க நன்றி.

அந்த மகான் உருவாக்கிய

'பாரதிய் வித்யா பவன்' வெளியிட்டு வரும் 'Bhavan's Journal' பத்திரைக்கையை அக்காலங்களில் விடாமல் படித்து வ்ந்தேன். ஓரு பத்திரிக்கயில் மிகப் புகழ் பெற்ற சேங்காலிபுரம் (என் தாயின் ஊர் தடுத்தாட்கொண்டபுரத்திற்குப் பக்கத்திய ஊர்!) அனந்தராம தீக்ஷிதர் அவர்களின் சம்ஸ்கிருத உச்சரிப்பை வெகுவாகப் புகழ்ந்திருந்தைப் படித்தது இன்னமும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது.

முன்ஷி அவர்களின் அருமையான கருத்துக்களை அடிக்க்டிப் படித்து வந்ததினால் தான் சற்றும் தவரில்லாது சம்ஸ்கிருதச் சொற்களை உச்சரிப்பதில் மிக கவனம் செலுத்தத் துடங்கினேன்

.

இவ்வளவு போரடித்தற்கு மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டு மேலும் திருமதி கீதா சாம்பசிவம் அவர்களுக்கு

(முன்பே கூறியிருக்கிறேன் 'எனது இளைய சகோதரியென்று) நன்றி கூறிக்கொண்டு விடை பெறுகிறேன்.

அடடா மறந்துவிட்டேனே

!. டிசம்பர் 30 அம்மகானின் பிறந்த நாளன்றோ! 1988ம் ஆண்டு அவரது 101வது பிறந்த நாளன்று அவரது ஞாபகார்த்தத்திற்காக அவரது படத்துடன் வெளியிடப் பட்ட தபால்தலை (postal stamp)ப் படத்தை இத்துடன் அனுப்பியுள்ளேன்

2008/12/6 balasubramanian <parv...@airtelmail.in>

[Geetha Sambasivam]

முதலில் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது இதில் யாதவர்கள் என்பவர்கள் யார் என்பதும், ஆரிய வர்த்தம் என்று சொல்லப் படுவது பற்றியும், ஆரியர்கள் பற்றியுமே. ஆரியர்கள் என்றால் ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தை மட்டுமே இன்று சுட்டிக் காட்டுவது போல் உண்மையில் இருந்தது இல்லை. இமயத்துக்குத் தெற்கே, விந்தியத்துக்கு வடக்கே உள்ள சில பகுதிகளே ஆரிய வர்த்தம் என்று அழைக்கப் பட்டது. கிழக்கே உள்ள பகுதி அந்தக் கால கட்டத்திலும் மகதமாகவே இருந்திருக்கின்றது. ஆரியர்கள் பாரத தேசம் பூராவும் பரந்து இருந்திருக்கின்றார்கள். தென்பகுதியை பரத கண்டம் என்றும் திரவிடம் என்றும் அழைக்கப் பட்டு வந்திருக்கின்றது. அவர்கள் நாகர்கள் என அழைக்கப் பட்ட மற்றொரு இனத்தவரோடும், ரத்த சம்மந்தமான உறவுகள் பூண்டு இருந்திருக்கின்றனர். என்றாலும் ஆரியர்கள் எனத் தனித்துச் சொல்லப் படுவதற்கு முக்கிய காரணம் அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் கடைப்பிடித்து வந்த தர்மம் ஒன்றே ஆகும். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தர்மத்தின் பாதையில் இருந்து சற்றும் வழுவாமல் இருந்து வந்தார்கள். அவர்களின் வாழ்க்கை முறையில் சத்தியம், யக்ஞம், தவம் போன்றவைக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப் பட்டு வந்தது. உண்மைக்கும், தியாகத்துக்கும், புனிதத்துக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கப் பட்டு வந்தது. இந்த ஆரியர்களில் ஒரு பிரிவினரே யாதவர்களும் ஆவார்கள். எவ்வாறு எனச் சற்று விளக்கமாய்ப் பார்ப்போமா??

யயாதி மன்னனின் மூத்த மனைவியும், சுக்ராசாரியாரின் மகளும் ஆன தேவயானிக்குப் பிறந்த பையன் தான் யது என்னும் ராஜகுமாரனும், துர்வாசு என்பவனும் ஆவார்கள். இந்த யதுவின் வம்சமே யாதவர்கள் என அழைக்கப் பட்டனர். யாதவர்களில் பல பிரிவுகள் இருந்து வந்தன. அவற்றில் சில குக்குரர்கள், அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள், சத்வதர்கள், போஜர்கள், மாதவர்கள், ஷூரர்கள் என்று இருந்த அனைத்துப் பிரிவுகளையும் மொத்தமாய் வ்ருஷ்ணி சங்கமம் எனச் சொல்லுவதும் உண்டு. யாதவர்கள் தங்கள் கடமைகளில் சிறந்து விளங்கியதோடு மட்டுமில்லாமல், சிறந்த வீரர்களாகவும் இருந்து வந்தனர். அவர்களில் அந்தக் கால கட்டத்திலேயே நேரிடையாக அரசன் என ஒருவரை மட்டும் சொல்லாமல் ஜனநாயக முறையே இருந்து வந்தது. என்றாலும் ஒரு தலைவன் வேண்டுமே என்பதற்காக, ஒவ்வொரு பிரிவினரும் தங்களில் மிகச் சிறந்தவரை, வீரரை, செல்வமும், படை பலமும் பெற்றவரை அரசர் என அழைக்கும் வழக்கம் இருந்து வந்தது.

மற்றச் சில ஆரிய அரசர்களின் நாடு விஸ்தரிப்பால் யாதவர்கள் தென் பகுதியை நோக்கி வர ஆரம்பித்தனர். கங்கையைக் கடந்து யமுனைக்கரையில் மது என்ற அரக்கனால் நிர்வகிக்கப் பட்ட இந்த மதுவனம் ஆனது காடுகள் அழிக்கப் பட்டு யமுனைக்கரையில் ஒரு நகரத்தையும் மது என்னும் அரக்கனால் நிர்மாணிக்கப் பட்ட இடம் ஆகும். இந்தக் கதை நடந்த துவாபர யுகத்துக்கு முன்னே நடந்த த்ரேதா யுகத்தில் அயோத்தியை ஆண்ட ஸ்ரீராமச்சந்திரனின் தம்பியான ஷத்ருகனனால் மதுவனத்து அரக்கர்களின் கொடுமை தாங்காமல் மதுவனம் அழிக்கப் பட்டு நாடு பூராவும் இக்ஷ்வாகு மன்னர்களின் கீழ் கொண்டுவரப் பட்டது. இதன் பின்னர் வந்த யாதவர்கள் கங்கையைத் தாண்டி, வந்து வ்ரஜபூமி என அழைக்கப் பட்ட மதுராவுக்கும் அப்பால் தங்கள் ராஜ்யத்தையையும் ஆளுமையையும் விரிவாக்கினார்கள். ஷூரர்கள் இனத்தின் முக்கியத்துவமும் பலமும் வாய்ந்த அரசன் நாகர் இனத்தைச் சேர்ந்த இளவரசியை மணந்து கொண்டான். அவனுக்குப் பிறந்த பிள்ளைகளே வசுதேவன் என்பவரும், தேவபாகரும் ஆவார்கள். இவர்களுக்கு ஐந்து சகோதரிகளும் உண்டு. அவர்களில் மூத்தவளை ப்ரீத்தா எனவும், இளையவளை ஷ்ருதஷ்ரவா எனவும் அழைத்தனர். மூத்தவள் ஆன ப்ரீத்தாவை அவள் தந்தையான ஷூரன் குந்திபோஜனுக்குத் தத்துக் கொடுத்தான். அந்தப் பெண்ணுக்குக் குந்தி எனவும் பெயர் மாற்றம் செய்யப் பட்டு குந்தி அங்கே வளர்ந்து வந்தாள். அந்தகர்களில் முக்கியம் ஆன உக்ரசேன அரசனுக்கு கம்சன் என ஒரு மகன் இருந்தான். அந்தக் கம்சன் சிறு வயது முதலே எதற்கும் அஞ்சாமலும், மிகவும் முரட்டுத் தனத்தோடும் இருந்து வந்தான். ஆரியர்களின் குணம் ஆன பணிந்து போதல், ஆச்சாரியர்களை மதித்தல், உண்மை பேசுதல் போன்ற குணங்களை அறவே வெறுத்ததோடு அல்லாமல் தன் தந்தையான உக்ரசேனரையும் மதிக்காமல் இருந்தான்.

இந்தக் கம்சன் மகத நாட்டு அரசனும், அந்தக் காலத்தில் சக்கரவர்த்தி என அறியப் பட்டவனும் ஆன ஜராசந்தனின் இரு மகள்களையும் திருமணம் செய்து கொண்டு யாதவர்களின் ஜென்மப் பகைவன் ஆன மகத அரசனைத் தனக்கு உறவாக்கிக் கொண்டான். இந்தத் திருமணத்தின் மூலம் ஜராசந்தனின் உதவி தனக்குக் கிட்டும் என்பதோடு அல்லாமல் அனைத்து யாதவர்களையும் அடக்கவும், தான் ஒருவனே யாதவ குலத் தலைவனாய் இருக்கவும் ஜராசந்தன் உதவுவான் என்ற எண்ணமே காரணம் ஆகும். ஜராசந்தனுக்கு மிகவும் நம்பிக்கைக்கு உரிய வீரனாகவும், அதே சமயம் பிரியத்துக்கு உகந்த மருமகனாகவும் இருந்து வந்தான் கம்சன். தன் சொந்த இனத்தையே அழிக்கவும் ஜராசந்தனுக்கு உதவியும் புரிந்து வந்தான்.

 

[Geetha Sambasivam]

உக்ரசேனனின் தம்பியான தேவகனுக்கு தேவகி என்றொரு மகள் இருந்தாள். ஷூரனின் மகன் ஆன வசுதேவனுக்கு தேவகன் மகள் ஆன தேவகியைத் திருமணம் செய்து கொடுக்க ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றன. வசுதேவருக்கு ஏற்கெனவே திருமணம் ஆகி ரோகிணி என்றொரு மனைவி இருந்தாள். என்றாலும் அரசியல் காரணங்களுக்காகவும், அரசர்களும், தலைவர்களும் எப்போதும் போரில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருப்பதாலும், வாரிசுகள் விருத்திக்காகவும் இவ்வாறு இரண்டு, மூன்று திருமணங்கள் செய்து கொள்ளுவது அந்தக் காலத்தில் சகஜமாய் இருந்து வந்திருக்கின்றது. வசுதேவரின் ஐந்து சகோதரிகளில் மூத்தவள் ஆன குந்தியைக் குந்தி போஜனுக்குத் தத்துக் கொடுத்திருந்தார்கள் அல்லவா? அந்தப் பெண்ணை ஹஸ்தினாபுரத்தின் மன்னன் ஆன பாண்டுவுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்கப் பட்டிருந்தது. அந்தப் பெண்ணிற்கு மூன்று குழந்தைகளும், அவளின் இளையாள் ஆன மாத்ரிக்கு இரு பையன்களும் இருந்தனர். பாண்டு இறந்ததும், குந்தி தன் குழந்தைகள் மூன்று பேரோடும், தன் இளையாள் ஆன மாத்ரியின் குழந்தைகள் இருவரையும் சேர்த்தே வளர்த்து வந்தாள்.சிந்து நதிக்கரையில் இருந்த சேதி நாட்டு மன்னன் ஆன தாமகோஷனுக்கு வசுதேவரின் மற்றொரு இளைய சகோதரி ஆன ஷ்ரூதஷ்ரவா வைத் திருமணம் செய்து கொடுத்திருந்தது. அவர்களுக்கு ஒரு மகன் இருந்தான் . அவன் பெயர் சிசுபாலன் என்பதாகும். இந்தச் சிசுபாலனுக்குத் தன் தாயின் சொந்த சகோதரன் ஆன வசுதேவரை விடவும் கம்சன் மேலும், ஜராசந்தன் மேலும் அதீதமான பக்தியும், மரியாதையும் உண்டு. அவர்களாலேயே தானும் ஒரு சக்கரவர்த்தி ஆகலாம் என்றும் நினைத்து வந்தான்.

வட மதுரையில் யாதவர்களின் அப்போதைய தலைவன் ஆன உக்ரசேனன் அரசனாய் இருந்து வந்தான். உண்மையில் குடிமக்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து நடத்தப் படும் இந்த ஜனநாயக முறை அரசியலில் கம்சனுக்கு நம்பிக்கை இல்லை. தன் மாமனாரும் மகத நாட்டின் சக்கரவர்த்தியும் ஆன ஜராசந்தனைப் போல் தானும் சக்கரவர்த்தி ஆகவேண்டும் என்பதே கம்சனின் கனவு. அதற்காகவே அவன் பெரு முயற்சிகள் எடுத்து வந்தான். மகனின் அரசியல் பிடிக்காமல் உக்ரசேனன் ஒதுங்க, கம்சனின் இஷ்டப் படியே அனைத்தும் நடந்து கொண்டிருந்தது. இது எல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். கிருஷ்ணர் பிறந்த சூழ்நிலையைப் பார்ப்போமா இப்போது?? வசுதேவரின் குலம் ஆன ஷூரர்களுக்கும், கம்சனின் குலம் ஆன அந்தகர்களுக்கும் அடிக்கடி ஏதாவது சிறு சிறு மோதல்கள் தொடர்ந்தன. அடிப்படையில் இருவரும் யாதவர்களே என்றாலும், குடும்பச் சண்டைகள் தொடர்ந்தன.ஆகவே இரு குடும்பத் தலைவர்களும் இணைந்து உக்ரசேனனின் தம்பியான தேவகனின் மகள் தேவகியை, ஷூரர்களின் தலைவனாக விளங்கி வந்த வசுதேவருக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்க நிச்சயித்து, வேத கோஷங்கள் முழங்க திருமணமும் நடந்து முடிந்தது. திருமணத் தம்பதிகள் இருவரையும் அவர்களின் ஜோடிப் பொருத்தத்தையும் பார்த்துப் பார்த்து மொத்த யாதவ குலமே மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்து போய் இருந்தார்கள். தம்பதியரை ஊர்வலமாக அழைத்துச் செல்ல மிக அழகாக அலங்கரிக்கப் பட்டு ரதம் தயார் ஆகிக் கொண்டிருந்தது அப்போது திருமணத்துக்கு வந்த பல ரிஷி, முனிவர்களிலும் தேவலோகத்து ரிஷியான நாரதர் வந்திருந்தது மிகச் சிறப்பாய்க் கருதப் பட்டது. திருமணம் முடிந்ததும், முறைப்படி அப்போது அரசனாய் இருந்த கம்சனைச் சென்று பார்த்தார் நாரதர். கம்சனும் அரசகுலத்தார் கடைப்பிடித்து வந்த முறைகளை ஒட்டி வந்தவரை வரவேற்று உபசரித்தான். அவருடைய ஆசிகளைக் கோரினான்.

[Geetha Sambasivam]

தாமதமாய்ப் போடுவதற்கும் இரண்டு பதிவுகளைச் சேர்த்துப் போட்டதற்கும் மன்னிப்பைக் கோருகின்றேன். நன்றி.

2008/12/9 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

நாரதரோ, "கம்சா, தர்மத்தின் பாதையில் செல்பவர்களுக்கு மட்டுமே என்னால் ஆசி அளிக்க முடியும். அதர்மத்தின் பாதையில் செல்பவர்களை ஆசீர்வதிக்க முடியாது." என்று திட்டவட்டமாய்ச் சொல்லி விடுகின்றார். கம்சன் எகத்தாளமாய் நகைத்த வண்ணம் சொல்லுகின்றான்:" முனிவரே, தர்மமோ, அதர்மமோ, நான் என் வழியில் தான் செல்லுவேன். கடவுள், கடவுள் என்று யாரையோ சொல்லுகின்றீர்களே?? மனம் கோழையாய் இருப்பவர்களே அதை நம்புவார்கள். நான் உடல் பலம் மட்டுமின்றி மனோபலமும் பெற்றிருக்கின்றேன். பலஹீனமாயுள்ளவர்களைப் பயமுறுத்துகின்றாற்போல் என்னையும் பயப் படுத்த முடியாது. என்னுடைய விருப்பமே கடைசி விருப்பம். அதை யாரும் மீற முடியாது. மற்றவர்களின் விருப்பத்தைப் பற்றி எனக்கு அக்கறை இல்லை. யாரேனும் என் விருப்பத்தை மீறி நடக்க நேரிட்டால் அவர்களை வற்புறுத்தி என் இஷ்டம் போல் நடக்கச் செய்வேன்." என்று சொல்கின்றான்.

நாரதர் இகழ்ச்சியாய்ச் சிரிக்கின்றார். "தர்மத்திலிருந்தும், சத்தியத்திலிருந்தும் யாராலும் பிறழ்ந்து நடக்க முடியாது. பிறழ்ந்து நடப்பவனுக்கு அவன் விதி முடியப் போகின்றது என்று அர்த்தம். அதன் விதிமுறைகள் மாற்ற முடியாதவை. தர்மம் பிறழ்ந்து அதர்மம் தலை தூக்கும்போதெல்லாம் ஈசனே பூமிக்கு வந்து தர்மத்தைக் காக்கின்றான் என்பதையும் கவனித்துப் பார்", என்று சொல்கின்றார் கம்சனிடம். யாராலும் என்னைத் தொடமுடியாது, கடவுளாகவே இருந்தாலும் என்ற கம்சனிடம், உன்னுடைய விதி, எப்போது, எங்கே, யாரால், எப்படித் தீர்க்கவேண்டும் என்பது ஏற்கெனவே முடிவு செய்யப் பட்டு விட்டது என்று சொல்கின்றார் நாரதர். "ஹா, ஹா, ஹா" என்று கிண்டலுடன் சிரிக்கின்றான் கம்சன். நாரதர் பதில் ஒன்றும் சொல்லாமல் சிறிது நேரம் ஆழ்நிலைத் தியானத்தில் இருக்கின்றார். பின்னர் கம்சனைப் பார்த்துச் சொல்லுவார்:" இளவரசே, மன்னிக்க, மன்னிக்க, அரசே, நம் அனைவருக்கும் மேலே இருப்பவனால் உங்கள் விதி தீர்மானிக்கப் பட்டுவிட்டது. இதோ இப்போது திருமணக் கோலத்துடன் இருக்கின்றாளே, உங்கள் சித்தப்பன் மகளான தேவகி, இவளுக்குப் பிறக்கப் போகும் எட்டாவது குழந்தையால் நீங்கள் கொல்லப் படுவீர்கள்." என்று சொல்கின்றார் நாரதர்.

கம்சனின் தந்தையான உக்ரசேனன் மன்னன் என்று பெயரளவுக்குத் தானே தவிர, அரசியல் நிர்வாகம் பூராவும் கம்சனின் கையில் தான். தன் மாமனார் ஆன ஜராசந்தனின் உதவியுடன் அவன் அனைத்து அக்கிரமங்களையும் செய்து வந்தான். சுற்று வட்டாரத்தில் இருந்த மற்ற யாதவத் தலைவர்களாலும் சரி, மற்ற குலங்களைச் சேர்ந்த அரசர்களாலும் சரி கம்சனை எதுவும் செய்ய முடியாமல், அவன் பெயரைக் கேட்டே அஞ்சி நடுங்கினர். இது இவ்வாறிருக்க, இப்போது இது என்ன இந்த நாரதர் புதுக் கரடி விடுகின்றார். கம்சனால் தாங்க முடியவில்லை. ஒருவேளை இது நிஜமாய் இருக்குமோ? பலித்து விடுமோ? ம்ம்ம்ம்ம்???? என்ன செய்யலாம் இப்போது? ம்ம்ம்ம் அது தான் சரி, தேவகி இருந்தால் தானே குழந்தை பெறுவாள்? அவளையே கொன்று விட்டால்?? கம்சன் முடிவுக்கு வந்துவிட்டான். தேவகியைக் கொல்லவேண்டும் என்ற ஒரே எண்ணத்தோடு விரைந்தான்.

இங்கே திருமண ஊர்வலம் நகரைச் சுற்றி வலம் வரத் தயாராய்க் கிளம்பிக் கொண்டிருக்கின்றது. ஷூரர்களும் சரி, அந்தகர்களும் சரி, இந்தத் திருமணத்தால் மகிழ்வு எய்தியவர்களாய் ஊர்வலத்தோடு தாங்களும் செல்ல ஆயத்தம் ஆகிக் கொண்டிருந்தனர். நகர மக்கள் அனைவரும் ஊர்வலத்தை வரவேற்க தங்கள் வீடுகள், தெருக்கள் போன்றவற்றை அலங்கரித்ததோடு அல்லாமல், தங்களையும் மிகச் சிறப்பாய் அலங்கரித்துக் கொண்டிருந்தனர். எங்கு பார்த்தாலும் உற்சாகக் கூக்குரல், பாடலும், ஆடலும் முழங்கின. சங்குகள் ஆர்ப்பரித்தன. பேரிகைகள் முழங்கின. வாத்தியங்கள் இசைத்தன. மக்களும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு ஆடிப்பாடிக் களித்து உல்லாசப் பேச்சுக்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். கம்சன் வந்தான். அவனையும், அவன் முகத்தையும் பார்த்ததுமே அனைவருக்கும் அடிவயிற்றில் சில்லிட்டது. ஏதோ விபரீதம் நடக்கப் போகின்றது என்றும் புரிந்து கொண்டனர். வாத்திய முழக்கங்களும், பேச்சுகளும், ஆட்ட, பாட்டங்களும் நின்றன. மெளனம். மெளனம் என்றால் அப்படிப்பட்டதொரு மெளனம்! ஆளைக் கொல்லும் மெளனம் குடி கொண்டது அங்கே. தேரில் ஏறத் தயார் நிலையில் வசுதேவரும், தேவகியும். இருவருக்கும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து மகிழவே நேரம் போதவில்லை. சந்தோஷத்தின் உச்சியில் இருந்தனர் இருவரும். யாதவத் தலைவர்களுக்கும் இவர்களின் ஜோடிப் பொருத்தத்திலும், சரியான நேரத்தில் இந்தத் திருமணம் நடந்தது பற்றியும் மிக்க பெருமையாகவும், மகிழ்வாகவும் இருந்தது. அதைக் கெடுக்கும் எண்ணத்துடன் கம்சன் தேரை நெருங்கினான். தேரில் ஏறப் போன தேவகியின் நீண்ட கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்துக் கீழே தள்ளினான்.

[Geetha Sambasivam]

[Geetha Sambasivam]

ஒரு நிமிடம் முன்னால் வரையில் உலகத்தின் உச்சியில் இருந்த தேவகி, இப்போது தான் அதலபாதாளத்துக்கு வந்துவிட்டதை உணர்ந்தாள். உக்ரசேன மகாராஜாவுக்குத் தன் மகனுக்கு ஏதோ கோபம் என்பது புரிந்தது, ஆனால் கோபத்தின் காரணம் அறிந்தாலும் தன்னால் எதுவும் செய்யமுடியாது என்பதாலும் செய்வதறியாது விழித்தார். வசுதேவருக்கு மட்டுமே உணர்வு இருந்தது அப்போது. சட்டெனத் தேரில் இருந்து குதித்துக் கம்சனின் வாள் ஓங்கிய கையைப் பிடித்துக் கொண்டார் அசைக்க முடியாமல். கம்சனைப் பார்த்து," மரியாதைக்குரிய இளவரசே, என்ன காரியம் செய்யப் போகின்றாய்? அவள் உன் தங்கை, இப்போது தான் திருமண பந்தத்தினுள் நுழைந்திருக்கின்றாள்" என்று சொல்கின்றார். "ம், தள்ளு, அந்தப் பக்கம், " என்கின்றான் கம்சன் வசுதேவரைப் பாரத்து. உணர்வு வந்தவராய் உக்ரசேனரும் கம்சனைப் பார்த்து, "மகனே, என்ன காரியம் செய்கின்றாய்? அவளை விட்டுவிடு, இந்தச் சின்னஞ்சிறு பெண்ணால் உனக்கு என்ன ஊறு நேர்ந்தது? அவள் உன் தங்கை! அவளை ஒன்றும் செய்யாதே" என்று சொல்லுகின்றார்.


கம்சனோ நான் அவளை விட முடியாது, கொன்றே தீருவேன் என்கின்றான். வசுதேவர் மிகுந்த புத்திசாலியாக இருந்தார். மேலும் கம்சனின் அடாவடியான நடவடிக்கைகள் பற்றியும் நன்கு அறிந்திருந்தார். ஆகவே கம்சன் எதற்காக அவளைக் கொல்லப் போகின்றான் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலுடன், என்ன காரணத்தால் தேவகியைக் கொல்லப் போகின்றாய் எனக் கேட்கின்றார். கம்சனும் தனக்கு வந்த எச்சரிக்கையைச் சொல்லுகின்றான். நாரதரின் ஆரூடத்தையும், கடவுளரிடமிருந்து வந்த எச்சரிக்கை அது என்பதையும் தெரிவித்துவிட்டு, எட்டுக் குழந்தை பிறக்கும் வரை இவளை விட்டு வைத்தால் தானே? இவளைக் கொன்றுவிட்டால்???? என்று கொக்கரிக்கின்றான் கம்சன். வசுதேவரோ, " மைத்துனரே, எங்களுக்குப் பிறக்கப் போகும் எட்டாவது குழந்தையால் தானே உமக்குத் தீங்கு நேரிடும்? அது வரையிலும் சற்றுக் கருணை காட்டுங்கள். எங்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளை நானே நேரில் கொண்டு வந்து உம்மிடமே ஒப்படைக்கின்றேன். அவற்றை நீர் எது வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளலாம். நாங்கள் அனைவரும் உம்முடைய குடிமக்கள் அன்றோ? உம்மைக் காப்பது எமக்கும் கடமை அன்றோ?" என்று மிகுந்த விநயத்தோடு சொல்லுகின்றார்.

யோசனையில் ஆழ்ந்த கம்சன் தான் தேவகியைக் கொல்லுவது தன் தகப்பனுக்கு மட்டுமில்லாமல் மற்ற யாதவத் தலைவர்களுக்கும் பிடிக்காது என்பதையும் அவர்களின் வீண் பகையும், வெறுப்பும் தன்னை வந்து சேரும் என்பதையும் உணர்ந்தவனாய், தான் ஒரு நிபந்தனையோடு தேவகியை உயிரோடு விடுவதாய்ச் சொல்லுகின்றான். அந்த நிபந்தனையாவது: "திருமண ஊர்வலம் அப்படியே நேரே மதுராவில் உள்ள கஜராஜ மாளிகைக்குச் செல்லவேண்டும். அங்கே வசுதேவரும், தேவகியும் ஒரு அறையில் சிறை வைக்கப் படுவார்கள். கம்சனின் படை வீரர்கள் ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவர்களைக் கண்காணிப்பார்கள். கம்சனின் கண்காணிப்பில் இருந்து அவர்கள் தப்ப முடியாது. இருவருக்கும் பிறக்கப் போகும் ஒவ்வொரு குழந்தையும் கம்சனிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும். வசுதேவர் தன் வாக்குறுதியில் இருந்து தவறக் கூடாது. தேவகிக்குப் பிறக்கும் எந்தக் குழந்தையும் தன் பிடியில் இருந்து தப்பக் கூடாது." இவையே கம்சனின் நிபந்தனைகள். அதன் படி ஊர்வலம் நேரே அங்கே சென்றது. மணமக்கள் அந்த அரண்மனையின் ஒரு அறையில் சிறை வைக்கப் பட்டனர். நாட்கள் கடந்தன.

[Geetha Sambasivam]

பாரதி கண்ட கண்ணன்

 

 

 

இன்று மகாகவியின் பிறந்த நாள். அவரை நினைவு கூரும் வகையில் கண்ணனைப் பற்றி பாரதி எழுதி இருப்பதை இங்கே பகிர்ந்து கொள்கின்றேன்.
கண்ணனைத் தாயாக, தோழனாக, தந்தையாக, சேவகனாய், அரசனாய், சீடனாய், சற்குருவாய், குழந்தையாய், விளையாட்டுப் பிள்ளையாய், காதலனாய், காதலியாய், குலதெய்வமாய், கண்ணனையே ஆண்டாளாய்க் கண்டவன் பாரதி. இதிலே எனக்குப் பிடிச்சது கண்ணனை சேவகனாய்க் கண்டதுவே.

"எங்கிருந்தோ வந்தான் இடைச்சாதி நான் என்றான்
மாடு, கன்று மேய்த்திடுவேன், மக்களை நான் காத்திடுவேன்

சொன்னபடி கேட்பேன்:துணிமணிகள் காத்திடுவேன்
சின்னக் குழந்தைக்குச் சிங்காரப் பாட்டிசைத்தே
ஆட்டங்கள் காட்டி அழாதபடி பார்த்திடுவேன்
காட்டுவழியானாலும் கள்ளர் பயமானாலும்

இரவிற் பகலிலே எந்நேரமானாலும்
சிரமத்தைப் பார்ப்பதில்லை, தேவரீர் தம்முடனே
சுற்றுவேன் தங்களுக்கோர் துன்பமுறாமற்காப்பேன்
கற்ற வித்தை யேதுமில்லை காட்டு மனிதன்: ஐயே!
ஆனபொழுதுங்கோலடி குத்துப்போர் மற்போர்

நானறிவேன்: சற்றும் நயவஞ்சனை புரியேன்
என்று பல சொல்லி நின்றான். ஏது பெயர்? சொல் என்றேன்
ஒன்றுமில்லை: கண்ணனென்பார் ஊரிலுள்ளோர் என்னை என்றான்
கட்டுறுதியுள்ள உடல் கண்ணிலே நல்லகுணம்
ஒட்டுறவே நன்றா உரைத்திடுஞ்சொல்-ஈங்கிவற்றால்
...........................................
............................
................................
நண்பனாய், மந்திரியாய், நல்லாசிரியனுமாய்
பண்பிலே தெய்வமாய் பார்வையிலே சேவகனாய்
எங்கிருந்தோ வந்தான் இடைச்சாதி யென்று சொன்னான்

இங்கிவனை யான் பெறவே என்ன தவஞ்செய்துவிட்டேன்
கண்ணன் எனதகத்தே கால் வைத்த நாளாய்
எண்ணம், விசாரம் ஏதுமவன் பொறுப்பாய்ச்
செல்வம், இளமாண்பு, சீர், சிறப்பு, நற்கீர்த்தி
கல்வி, அறிவு, கவிதை, சிவயோகம்

தெளிவே வடிவாம், சிவஞானம் என்னும்
ஒளிசேர் நலமனைத்தும் ஓங்கி வருகின்றன காண்!
கண்ணனை நான் ஆட்கொண்டேன்! கண் கொண்டேன்! கண் கொண்டேன்!
கண்ணனை ஆட்கொள்ளக் காரணமும் உள்ளனவே!

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 12/11/2008 05:39:00 AM

[G. Santhanam]

மஹாகவியை நினைவுகூர்ந்ததைக் கண்டு மிக மகிழ்ந்தேன். இன்றைய காலக்கட்டத்தில் இது அரிதே. நன்றி ஐயா.
மஹாகவியை இன்று போற்றுவோர் பலர் இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. ஆனால் அவர் தைரியமாக ஆங்கிலேயர்களை விமர்சித்த காலத்திலேயே அவரை மதித்து திறமையைப் போற்றியவர்களை அவரைவிட மேம்பட்ட மஹான்கள் என்று கூறலாமா. அதற்கு இன்னமும் தைரியம் வேண்டுமல்லவா?
வாழ்க மஹாகவியின் படைப்புகளும் வாழ்க்கையும் !

--- On Thu, 11/12/08, Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com> wrote:

> From: Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>
> Subject: [ILLAM, your HOME] Re: கிருஷ்ணா, முகுந்தா, முராரே!

> To: "நம்பிக்கை - Nambikkai" <namb...@googlegroups.com>
> Cc: il...@googlegroups.com
> Date: Thursday, 11 December, 2008, 7:15 AM
> *பாரதி கண்ட கண்ணன்*
>
>
>
> <http://3.bp.blogspot.com/_g9Ssbl03NHs/ST-xuRQYz0I/AAAAAAAABvs/8ZI9YHUHo1w/s1600-h/images.jpg>இன்று

> *12/11/2008 05:39:00
> AM*<http://sivamgss.blogspot.com/2008/12/blog-post_11.html>
>
>

Add more friends to your messenger and enjoy! Go to http://messenger.yahoo.com/invite/

[Geetha Sambasivam]

நன்றி ஐயா.= நன்றி அம்மா! :))))))))

 

மிக்க நன்றி திரு சந்தானம் அவர்களே!

2008/12/11 G. Santhanam <gmsan...@yahoo.co.in>

[Geetha Sambasivam]

கம்சனை யாராலும் தடுக்க முடியாது என்பதையும் அனைவரும் அறிந்தே வைத்திருந்தனர். வசுதேவரையும், தேவகியையும் சிறை வைத்தது யாதவர்களில் எவருக்கும் பிடிக்கவில்லை. அதிலும் திருமண தினத்தன்றே இம்மாதிரிக் கம்சன் அவர்களை நடத்தியதில் தங்கள் குலத்துக்கே இழுக்கு நேர்ந்திருக்கின்றதாயும் நினைத்தனர். கம்சனின் தந்தையான உக்ரசேனன் இருந்த வம்சம் ஆன அந்தகர்களிலும் கம்சனின் இந்தப் போக்கும், முரட்டுத் தனமும் பலருக்குப் படிக்கவில்லை. கம்சனும் இதை நன்கு அறிந்திருந்தான் என்பதை அவன் செய்த அடுத்த காரியங்களில் இருந்து நன்கு புலனாகின்றது. யாதவகுலத் தலைவர்களில் முக்கியமானவன் ஆன வசுதேவருக்கும், அவர் மனைவிக்கும் நேர்ந்துள்ள இந்தத் துயரம் பெரும்பாலான யாதவகுலப் பெண்களையும் மன வேதனையில் ஆழ்த்தியது. வயது முதிர்ந்த ஸ்த்ரீகள் பலரும் தேவகியைத் தங்கள் மகள் போல் நினைத்து வந்தனர். ஆகையால் அவர்களுக்கும் இதில் உடன்பாடு இல்லை. கம்சனைக் காணவே பலரும் வெறுத்தனர். தலைவர்களும் அவனுடைய கொடுமையான நடவடிக்கைகளாலும், அவனை எதிர்ப்பவர்களை அழியோடு அடித்துவிடுகின்றான் கம்சன் என்பதை உணர்ந்தவர்கள் ஆதலாலும், வாய் மூடி மெளனிகளாய் இருந்து வந்தனர். அவர்களுக்குள்ளேயே இதை எவ்வாறு எதிர்ப்பது என்பது குறித்து ரகசிய ஆலோசனைகளும் செய்து வந்தனர்.

ஆனால் கம்சனோ இதை எல்லாம் அலட்சியம் செய்தவனாய்த் தன் மாமனார் ஆகிய ஜராசந்தனின் நம்பிக்கைக்குத் தான் உரியவனாய் இருப்பதால் அதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு மகத வீரர்களைத் தன் மெய்க்காப்பாளர்களாகவும், முக்கியமான ரகசிய வேலைகளுக்கும் பயன்படுத்திக் கொண்டான். இது தவிர, யாதவ சமூகத்திலேயே உள்ள மிகவும் வஞ்சனையும், சூதும் நிறைந்த பலரைத் தனக்குத் துணையாகவும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டான். அவன் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள் மனசாட்சியின்படி வேலை செய்யாதவர்களாக இருந்ததோடு அல்லாமல், கம்சனின் பணத்தால் தங்கள் ஆடம்பர வாழ்க்கையை அனுபவித்தும் வந்தனர். பணமும் அதனால் கிடைக்கும் சுகமுமே அவர்களுக்குப் பெரும் சந்தோஷத்தைத் தந்தது. கம்சன் காலால் இட்ட வேலையைத் தலையால் செய்து வந்தனர் அவர்கள். கம்சனை எதிர்ப்பவர்களை அழிப்பதோடு அல்லாமல், அவன் ஆசைப்படுகின்ற பெண்களையும் கவர்ந்து வருவதில் வல்லவர்களாய் இருந்து வந்தார்கள் அவர்கள்.

இங்கே வசுதேவரும், தேவகியும் மாளிகையில் வீட்டுச்சிறையில் தனிமையை அனுபவித்து வந்தாலும், இறைவன் பால் கொண்டிருந்த அவர்களின் நம்பிக்கை போகவில்லை. இறைவனை சதா பிரார்த்தித்துக் கொண்டே இருந்தனர். தங்களையும், தங்கள் யாதவ குலத்தையும் காக்கவேண்டியவன் தன் வயிற்றில் தான் பிறக்கப் போகின்றான் என்பதை அறிந்ததில் இருந்து தேவகி அந்த நாளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்க ஆரம்பித்தாள். இறைவனிடம் அவள் வேண்டியது எல்லாம் இது தான்:" இறைவா, எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ, அத்தனை சீக்கிரமாய் என்னுடைய முதல் ஏழு கர்ப்பங்களும், அதன் பிரசவங்களும் முடிந்து, நீ சீக்கிரமாய் வந்து என் வயிற்றில், என் கர்ப்பத்தில் உதித்து எங்களையும், இந்தக் குலத்தையும் காப்பாயாக. சர்வலோக ரட்சகனே! உனக்காகவே நாங்கள் காத்திருக்கின்றோம். நீ சீக்கிரமே வருவாயாக!"

தேவகி முதன்முறையாகக் கர்ப்பம் தரிக்கின்றாள். ஆண் குழந்தையும் பிறக்கின்றது.
மனதில் ஒரு பக்கம் மகிழ்ச்சி இருந்தாலும் மற்றொரு பக்கம் இந்தக் குழந்தைக்கு நேரப் போகும் கதியைக் குறித்த கற்பனையில் நெஞ்சே நடுங்குகின்றது. அந்தச் சமயம் மகதத்திற்கு மாமனார் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்த கம்சன் செய்தி அறிந்ததும், விரைவில் மதுரா திரும்புகின்றான், தன் இரு மனைவியருடனும், இன்னும் கூடுதலான படை வீரர்களுடனும். இங்கே யாதவ குலமே பிறந்திருக்கும் குழந்தையின் கதியை எண்ணி அஞ்சி நடுங்கி, குழந்தையைக் கம்சன் கொல்லப் போகும் சமயத்தை எண்ணி விதிர் விதிர்த்துப் போய் இருக்கின்றனர். கம்சனுக்குச் செய்தி சொல்லப் பட்டது.

[Geetha Sambasivam]

எல்லாரும் மாயை பற்றியும், பிரம்மம் பற்றியும், கீதை பற்றியும், தத்துவங்களாய் எழுத நான் மட்டும் கதை எழுதுவது பற்றிச் சிலர் கேட்கின்றனர். இது தான் ஆன்மீகமா என்றும் சிலருக்குச் சந்தேகம். இது ஆன்மீகம் இல்லைதான். நானும் ஆன்மீகம் எழுதறேன்னு சொல்லிக்கவும் இல்லை, சொல்லவும் முடியாது. பக்திக் கதைகளே இவை. ஆரம்ப நிலையில் இருக்கிறவங்களுக்கும், அதைத் தாண்டினவங்களுக்கும், இன்னும் சொல்லப் போனால் வேதாந்திகளுக்கும் அனைவருக்குமே எளிமையாகப் புரியக் கூடியது இது ஒன்றே. பலராலும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப் படுவதும் இந்த இதிகாசப் புராணக் கதைகளே. ஏனெனில் அவற்றின் தாக்கம் நம்மிடையே ஏற்படுத்தும் விளைவுகள். அரிச்சந்திர புராணத்தால் ஒரு காந்தி மாறினாற்போல் இந்தக் கதைகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுவதன் மூலமும், கேட்பதன் மூலமும் நம்மில் பலருக்கும் இறை தத்துவத்தின் உண்மையும், எளிமையும், ஆழமும் புரியவரும். பலருக்கும் புரிய வேண்டும் என்பதாலேயே தமிழையும் எளிமைப் படுத்தியே எழுதணும்னு விருப்பம். திரும்பத் திரும்பப் படிச்சால் கண்ணன் அவதாரத்தின் தத்துவம் முழுமையாய்ப் புரியும். தர்மத்தை நிலை நாட்ட அவன் பட்ட பாடு புரியும். நாமும் அதர்மத்தின் வழி செல்லாமல் இருக்கும் மன உறுதியையும் பெறுவோம். நாம் செய்த, செய்யும், செய்யப் போகும் அனைத்தையும் அவனுக்கே அர்ப்பணம் செய்யும் திடமும் பெறுவோம். அதன் பலாபலன்களையும் எண்ணாமல் இருப்போம். எல்லாம் அவன் செயல். இனி அடுத்த பகுதி:-
*************************************************************************************

யாதவ சமூகத்தின் ஒரு பிரிவான வ்ருஷ்ணி குலத்தைச் சேர்ந்த இளம் தலைவர் ஆன அக்ரூரர் எப்போதும், தர்மத்தின் பாதையில் இருந்து பிறழாமல், தனக்கென விதிக்கப் பட்ட கர்மாக்களை முறையாகச் செய்து வருபவர். அதனாலேயே அனைத்து யாதவ குலத் தலைவர்களால் கூடப் பெரிதும் மதிக்கப் படுபவர். அவர் ஒரு கருத்துச் சொன்னால் அதில் இருக்கும் நியாயத்தை உணர்ந்து அனைவரும் அவருக்குக் கட்டுப் படுவார்கள். ஆகவே இப்போது தேவகிக்குக் குழந்தை பிறந்திருக்கும் விஷயம் தெரிந்து அனைத்து யாதவ சமூகத் தலைவர்களும் அக்ரூரரைத் தேடி வந்தனர். அவரிடம் தேவகியையும், ஒன்றுமறியா அந்தச் சின்னஞ்சிறு சிசுவையும் காப்பாற்ற வேண்டிப் பிரார்த்தித்தனர். அக்ரூரரும் ஒத்துக் கொண்டு, தன்னுடன் யாதவத் தலைவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு கம்சனைப் பார்க்க அவன் மாளிகைக்கு வந்தார். அப்போது தனக்குப் பிறந்த பச்சிளம் குழந்தையோடு வசுதேவரும் கம்சனைக் கண்டு அந்தக் குழந்தையை ஒப்படைக்க வந்தார். தான் சொன்ன சொல் தவறாமல் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு வந்ததைக் கண்ட பிறகாவது கம்சன் மனம் இளகுமோ என்ற எண்ணம் வசுதேவருக்கு.

அக்ரூரரும் கம்சனை வேண்டுகின்றார். மன்னன் என்பவன் சாட்சாத் அந்த மகாவிஷ்ணுவுக்கு ஒப்பானவன். குடிமக்களைக் காக்கவேண்டிய கடமை உண்டு அவனுக்கு. இங்கேயே உனக்கு நானும், தேவகியும் சொந்தமும் கூட, ஆகவே எங்களையும் இந்தச் சின்னஞ்சிறு சிசுவையும் விட்டுவிடு." என்று பலவாறாய் வேண்டுகின்றார் வசுதேவர். அக்ரூரரும் வேண்டுகின்றார். பலவிதங்களில் அவனுக்கு எடுத்து உரைக்கின்றார். ஆனால் கம்சனோ முரட்டுத் தனமாய் அந்தக் குழந்தையை வசுதேவரின் கைகளில் இருந்து பிடுங்கித் தரையில் ஓங்கி அடிக்கின்றான் தன் கைகளாலேயே. குழந்தை, குழந்தை....... :((((( பெண்கள் ஓவென்று மார்பிலும், வயிற்றிலும் அடித்துக் கொண்டு அலற, மனோதைரியம் மிக்க ஆண்கள் பலருமே திகைத்துச் செய்வதறியாது திகைக்க, சிலர் கம்சனின் தந்தையான உக்ரசேனரிடம் சென்று தகவலைச் சொல்ல, அவரும் கம்சனைக் கண்டு அவனுக்குப் புத்தி புகட்டவேண்டும் என்று ஓடி வருகின்றார். கம்சன் அவரைத் தன் மாளிகையில் சந்திக்கின்றான். என்ன நடந்தது என யாருக்குமே புரியவில்லை. ஆனால் அதன் பின்னர் உக்ரசேனரைக் கண்டவர் எவரும் இல்லை.

கம்சனின் மாளிகையிலேயே சிறை வைக்கப் பட்ட உக்ரசேனரை அவரின் அந்தரங்க மெய்க்காப்பாளர்கள் தவிர, அவரின் மனைவியர் மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது. அக்ரூரர் வசுதேவர், தேவகியோடு சேர்த்து அதே மாளிகையில் சிறை வைக்கப் பட்டார். அக்ரூரரின் மாளிகையும், அவரை ஆதரித்து அவருடன் கூட வந்தவர்களின் வீடுகளும், மாளிகைகளும் கம்சனின் ஆட்களால் எரிக்கப் பட்டது. மதுரா நகரம் முழுதும் இதே பேச்சாய் இருந்தது. வீரம் செறிந்த ஆண்கள் கூட இத்தகைய கொடூரத்தை எதிர்கொள்ள வழி தெரியாமல் தங்களைத் தாங்களே வீட்டில் அடைத்துக் கொண்டனர். அக்ரூரர் அழுது கொண்டிருக்கும் தேவகியையும், அவளையும் தேற்ற முடியாமல், தானும் துக்கத்தில் ஆழ்ந்து போயிருக்கும் வசுதேவரையும் தேற்றுகின்றார். "பொறுமையாய் இரு வசுதேவா, நகரத்தில் நான் இருந்தபோது இன்னும் சில நாட்களில் இங்கு ஆசாரியர் கிருஷ்ண த்வைபாயனர் என்னும் வேத வியாசர் இந்திரப் பிரஸ்தம் செல்லும் வழியில் இங்கு வரப் போவதாய்த் தெரிகின்றது. அவர் வந்து உங்களைக் காண விரும்பினால் கம்சனால் அதைத் தடுக்க இயலாது. ஆசாரியரை அவன் விரோதித்துக் கொள்ள விரும்ப மாட்டான். ஆசாரியர் ஏதேனும் வழிகாட்டுவார்." என்று ஆறுதல் கூறுகின்றார்.

இங்கே கம்சனோ செய்வதறியாது விழிக்கின்றான். ஒரு பக்கம் ஆசாரியர் வியாசரின் வருகை பற்றிய செய்தி, மற்றொரு பக்கம் அஸ்தினாபுரத்தில் இருந்து பிதாமகர் என அனைவராலும் அழைக்கப் படும் பீஷ்மர் நடந்திருக்கும் விஷயம் எதையும் அறியாதவர் போல, வசுதேவரையும், தேவகியையும் அஸ்தினாபுரத்துக்கு வரும்படி அழைப்பு விடுத்திருக்கின்றார். இதில் என்ன உள் நோக்கம் எனப் புரியவில்லை. ஆனால் வலிமையும், பலமும், செல்வமும், தவத்தினால் விளைந்த மனோபலமும், பரசுராமரின் சீடரும் ஆன பீஷ்ம பிதாமகரைப் பகைக்க முடியாது. அஸ்தினாபுரத்து சிம்மாசனத்தில் நேரடியாக அவர் உட்கார்ந்து ஆட்சி புரியவில்லை என்றாலும் அவரின் செல்வாக்கு பிரபலம் ஆனது. அக்ரூரரும் அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமானவரே. ஆகவே அவரைச் சிறையில் இருந்து தாற்காலிகமாயாவது விடுதலை செய்து விடவேண்டும், என எண்ணிய கம்சன் அக்ரூரை மட்டும் விடுவித்தான்.

அக்ரூரர் சிறையில் இருந்து வந்ததும் முதல் வேலையாகத் தன் குடும்பத்தை யமுனைக்கு அக்கரையில் உள்ள கோகுலத்துக்கு அனுப்பி வைத்தார். தான் மட்டும் மதுரா நகரில் தங்கிக் கொண்டு, முடிந்தவரையில் வீடு, வீடாய்ச் சென்று கம்சனுக்கு எதிராய் ஆட்களைத் திரட்டும் வேலையை ரகசியமாய்ச் செய்யத் தொடங்கினார். கம்சனோ வசுதேவரை பீஷ்மர் அழைத்திருப்பதை எண்ணிக் கலங்கி அக்ரூரரிடம் யோசனை கேட்கின்றான். இதில் ஏதோ சூது இருப்பதாயும், வசுதேவரைத் தான் அனுப்பப் போவதில்லை எனவும் கூறுகின்றான். அதே சமயம் அஸ்தினாபுரத்துக் குருவம்சத்தாரைப் பகைத்துக் கொள்ளவும் அவன் மனம் இடம் கொடுக்கவில்லை. அக்ரூரர் ஏளனச் சிரிப்போடு உண்மையைச் சொல்லும்படி கம்சனிடம் சொல்ல கம்சனுக்கு ஆத்திரம் எல்லை கடக்கின்றது.

வசுதேவர் தானாகவே அஸ்தினாபுரம் செல்லுவதில் இருந்து மறுக்கவேண்டும் என அவன் எண்ணுகின்றான். அதை அக்ரூரரிடம் கூறவும் செய்கின்றான். தேவகியைத் தன்னந்தனியே விட்டுச் செல்ல வசுதேவர் சம்மதிக்க மாட்டார் என்பதால், தேவகியின் தந்தையும் கம்சனின் சித்தப்பாவும் ஆன தேவகனை அனுப்பலாமா அல்லது அக்ரூரரே சென்று வரட்டுமா என அவன் குழம்ப, அக்ரூரர் வேத வியாசர் வரட்டும் அவர் நீ சொல்லுவதை ஒத்துக் கொண்டால் நான் செல்கின்றேன் எனக் கூற "என்னிடம் இருந்து நீர் தப்ப நினைத்தால் அது முடியாது அக்ரூரரே!" என்று கம்சன் உரத்த குரலில் கூவிவிட்டுச் சிரிக்கின்றான். அப்போது அக்ரூரர்  "என்னை நீ கொல்ல வேண்டும் என நினைத்தாலும் எனக்கு உன் கையால் தான் இறப்பு என்றால் ஒழிய நான் சாகமாட்டேன் இளவரசே! முனிவர் வரட்டும்!" என்கின்றார்.  வியாசரை நேருக்கு நேர் சந்திக்க விரும்பாமல் கம்சன் வேட்டைக்குச் செல்லப் போவதாய்க் கூறிவிட்டுச் செல்கின்றான்.

மறுநாள் வியாசர் வருகின்றார். வசுதேவரையும், தேவகியையும் பார்க்க மாளிகைக்கு வருகின்றார்.

[Geetha Sambasivam]

பராசர முனிவருக்கும், சத்யவதிக்கும் பிறந்த பிள்ளையான வேத வியாசரைப் பிறந்ததில் இருந்தே பராசரர் வளர்த்து வந்து அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் கற்பித்தார். தன் குமாரனாலேயே வேதங்கள் புதிய வடிவம் பெற்றுப் பொலியப் போவதோடு அல்லாமல், அவனே ஒரு ஆசாரியனாகவும் இருக்கப் போகின்றான் என்பதை முன்கூட்டியே உணர்ந்திருந்த பராசரர், அதற்கு ஏற்றாற்போலவே தன் குமாரனும் வளர்ந்து வருவதை எண்ணி மகிழ்ந்திருந்தார். வேதங்களைக் கண்டு அறிந்ததோடு அல்லாமல் அவற்றை நான்கு பாகமாகவும் பிரித்து ஒவ்வொன்றையும் கற்பிக்கத் தன் சீடர்களையும் நியமித்திருந்தார் வேத வியாசர். அவருடைய வேத பாடசாலை அந்நாட்களில் மிகவும் பிரசித்தி அடைந்திருந்தது. மன்னாதி மன்னர்களும், ரிஷி குமாரர்களும் அதில் சேர்ந்து படிக்க ஆர்வமுள்ளவர்களாக இருந்து வந்தனர். பல மன்னர்களுக்கும் குடும்ப ஆசாரியனாக இருந்து வந்தார் வியாசர். அவருக்குத் தெரியாதது ஒன்றுமே இல்லை, நடந்தது, நடப்பது, நடக்கப் போவது அனைத்தும் அறிந்தவர் அவர் என்றும் அனைவராலும் சொல்லப் பட்டதோடு அல்லாமல், உண்மையில் அனைத்தும் அறிந்தவராகவே இருந்தார் வியாசர். மேலும் அவர் படகுகளிலே தன் சீடர்களோடு சென்று நதிக்கரைகளில் கூடாரங்கள் அமைத்துத் தங்கி ஒவ்வொரு நாட்டிலும், மன்னனுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் வேதங்கள் பற்றியும், யாகங்கள், யக்ஞங்கள் பற்றியும் எடுத்துச் சொல்லுவதோடு அல்லாமல், கற்பித்தும் வந்தார். ஒவ்வொரு நாட்டிலும் குறிப்பிட்ட நாட்கள் தங்கி இருந்து இந்தச் சேவையைச் செய்து தர்மத்தையும், நியாயத்தையும், சத்தியத்தையும் பரப்பி வந்தார்.


இத்தகைய பெருமை வாய்ந்த முனி சிரேஷ்டர் ஆன வியாசரின் வருகையால் மதுரா நகரே குதூகலம் கொண்டது. யமுனைக்கரைக்கு அவரை வரவேற்க அக்ரூரர் சென்றார். முனிவர் படகிலிருந்து இறங்கும்போது, அவருடன் கூடவே ஒரு விவேகியான முகத் தோற்றத்துடன் கூடிய இளைஞன் ஒருவனும் இறங்குவதைக் கண்டார் அக்ரூரர். மிக நீண்ட தாடியுடன் இருந்த வியாசர், கண்களாலேயே சிரித்தார், அக்ரூரரைக் கண்டு. அக்ரூரருக்கு இதமான மயிலிறகால் அந்தப் பார்வையே வருடுவது போல் தெரிந்தது. "அக்ரூரா, இதோ என் குமாரன் விதுரன், இவனைத் தெரியுமா உனக்கு?" எனக் கேட்டார் வியாசர் பரிவும், அன்பும் நிறைந்த குரலில். ஆஹா, இவன் அந்தப் பையனா??? அஸ்தினாபுரத்து ராணிகளின் வேலைக்காரியாக இருந்து, ராணிக்குப் பதிலாய் வியாசரிடம் பிள்ளை வரம் பெற்றவளின் பையனா?? இவன் முகத்திலேயே விவேகமும், அமைதியும் தெரிகின்றதே என அக்ரூரர் நினைத்தார்.

அனைவரும் சென்று வசுதேவரையும், தேவகியையும் கண்டனர். முனிவரை நமஸ்கரித்த வசுதேவரையும் தேவகியையும், ரிஷி ஆசீர்வதித்தார். பின்னர் இருவரையும் தன்னுடன் இந்திரப் பிரஸ்தம் வருமாறு அழைக்க, வசுதேவர் கம்சனுக்குப் பயந்து மறுக்கின்றார். வியாசர் இருவரையும் தேற்றுகின்றார். "கம்சன் அரக்க குணத்தோடு பிறந்திருக்கின்றான். அதை மாற்ற யாராலும் இயலாது. அவனுடைய பாவங்களை அவன் முற்றிலும் அனுபவித்துத் தீர்ப்பான். உங்கள் இருவருக்கும் விடுதலை கிடைக்கும். வசுதேவா, இப்போது உனக்குப் பதிலாய் அக்ரூரன் வரட்டும் என்னோடு. பீஷ்மன் புரிந்து கொள்ளுவான் உன்னுடைய நிலைமை. நீ அதை எண்ணி வருந்தாதே." என்கின்றார். தேவகி வியாசரிடம் தன் கவலையையும், பயத்தையும், தனக்குப் பிறக்கப் போகும் குழந்தைகளைக் கம்சன் கொன்றுவிடப் போவதையும் சொல்லி அழுகின்றாள். வியாசர் அவளைத் தேற்றி, "பொறுமையாக இரு மகளே! நாரதர் கூறியது நிச்சயம் பலிக்கப் போகின்றது." என்று சொல்கின்றார்.

வசுதேவரோ, "நாரதர், தேவலோகத்து ரிஷி ஆவார். அவர் அவ்வளவு சுலபமாய் பூவுலகு வந்து கம்சன் போன்றவர்களைப் பார்த்து இந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசி இருப்பது உண்மையா?" என்று சந்தேகம் கேட்க, வியாசர் சொல்லுகின்றார்: " வசுதேவா, சந்தேகமே வேண்டாம். இந்த விஷயம் பேசப் படும்போது நானும் அங்கே இருந்தேன். என் காதுகளாலேயே கேட்டேன். பூவுலகில் அதர்மம் அதிகம் ஆகிக் கொண்டே போவதால் சாட்சாத் அந்தப் பரம்பொருள் அவதாரம் செய்யும் வேளை நெருங்கிவிட்டது, எனக் கூறினார்கள். ஆகவே ஒரு அதிசயம் நிகழப் போகின்றது. நம்மை எல்லாம் காக்க ஒரு அருளாளன் தோன்றப் போகின்றான். இது சத்தியம்!" என்று சொல்கின்றார் வியாசர். தேவகியோ, "தந்தையே, அந்த அவதார புருஷன் என் வயிற்றில் உதிப்பானா? இது உண்மையா? அப்படியே அவன் உதித்தாலும் இந்தக் கம்சனிடம் இருந்து தப்புவானா? அது நடக்குமா?" என்றெல்லாம் கூறிக் கலங்குகின்றாள்.

வியாசர் சற்று நேரம் மெளனமாய் இருந்துவிட்டுப் பின்னர் தன் கண்களை மூடித் தியானத்தில் ஆழ்ந்து போகின்றார். சற்று நேரத்தில் கண் விழித்த அவர் சொல்லுகின்றார்:" அம்மா, கட்டாயம் ஒரு அவதார புருஷன் தோன்றப் போகின்றான். அதுவும் உன் வயிற்றிலேயே பிறக்கப் போகின்றான். அவனை வெல்லா யாராலும் முடியாது. கம்சனால் அவனைத் தொடக் கூட முடியாது. நம்பிக்கையுடன் காத்திரு. பிறக்கப் போவது அந்தப் பரம்பொருளே!" என்று சொல்லி ஆசீர்வதிக்க, சந்தோஷத்துடனும், ஆச்சரியத்துடனும், ஏற்கெனவே மனமும், உடலும் தளர்ந்திருந்த தேவகி மயக்கம் அடைந்தாள். நாட்கள் சென்றன. ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஆறு குழந்தைகள் கம்சனால் கொல்லப் பட்டன. தேவகி ஏழாவது முறையாகக் கர்ப்பம் தரித்தாள்

 

[Geetha Sambasivam]

இப்போது நாம் சற்று வியாசரைத் தொடர்ந்து அஸ்தினாபுரம் வரைக்கும் போயாகவேண்டிய வேலை இருக்கின்றது. அஸ்தினாபுரத்தின் ராணிமாதாவான சத்தியவதி வியாசரை அழைத்திருக்கின்றாள். சத்தியவதி குரு வம்சத்து அரசன் ஆன ஷாந்தனுவின் மனைவியாவாள். ஷாந்தனுவிற்கு முதலில் கங்கை மனைவியாக இருந்தாள். கங்கைக்கும், ஷாந்தனுவிற்கும் பிறந்த பிள்ளையே பீஷ்மர். இவர் பெயர் உண்மையில் தேவ விரதர் ஆகும். இவர் பிறந்து வளர்ந்து வாலிபப் பருவம் எய்திய தருணத்தில் இவரின் தந்தை ஆன ஷாந்தனு, கங்கைக் கரையில் உலாவிக் கொண்டிருந்தவருக்கு, திடீரென சுகந்தமான மணம் வீச, மணம் வந்த திக்கை நோக்கிய ஷாந்தனுவின் கண்களுக்கு அங்கே உலாவிக் கொண்டிருந்த மீனவப் பெண்ணான மச்சகந்தி என்னும் சத்தியவதி கண்ணில் பட்டாள்.
அவளைத் திருமணம் செய்து கொள்ள ஆசைப் பட்ட ஷாந்தனுவிடம் சத்தியவதியின் தந்தை, "என் பெண்ணிற்குப் பிறக்கும் மகனே பட்டம் சூடி மன்னன் ஆகவேண்டும்." என நிபந்தனை விதிக்க, ஷாந்தனு, மூத்த மகனும், வீரனும், பரசுராமரின் சீடனும் ஆன தேவ விரதன் இருக்கையில் சத்தியவதியின் பிள்ளைக்கு முடி சூட்ட முடியாது என மறுக்கின்றான். ஆனால் அரண்மனைக்கு வந்தும் சத்தியவதியின் அழகை எண்ணி, எண்ணி ஏங்க, தந்தையின் கவலையைப் போக்க எண்ணிய தேவ விரதர், "வாழ்நாள் முழுதும் பரிபூரண பிரம்மசரியம் காப்பதாய்" கடுமையான சபதம் பூண, விண்ணோரும், மண்ணோரும் அவரை "பீஷ்ம, பீஷ்ம" என ஆசீர்வதிக்க, அன்றில் இருந்து அவர் பெயர் பீஷ்மர் ஆயிற்று.

அதே போல் அன்றிலிருந்து இன்று வரையிலும் குரு வம்சத்தின் முன்னேற்றத்தையும், அஸ்தினாபுரத்தை ஆளும் அரசனுக்கு உதவிகள் புரிந்தும், ஆலோசனைகள் சொல்லியும் தன் வாழ்நாளைக் கழித்துக் கொண்டிருந்தார் பீஷ்மர். அவர் கடுமையான சபதம் பூண்ட காரணத்தாலும், அவரின் பக்தியை மெச்சியும், அவர் விரும்பும்போது மரணம் அவரைத் தழுவும் என ஆசீர்வதிக்கப் பட்டதால் வயது சென்றும் பரிபூரண பலத்தோடும், ஆரோக்கியத்தோடும் திகழ்ந்தார். தன் தம்பியின் மகன்கள் ஆன திருதராஷ்டிரனுக்கும், பாண்டுவுக்கும் பெருமளவில் உதவி வந்தார். அந்நாட்களில் பீஷ்மர் ஒரு நாட்டிற்குப் படை எடுத்து வருகின்றார் என்றாலே அனைவரும் நடுங்கினர். அவரின் வயதையும், தவத்தையும், ஞானத்தையும், சரியான நேரத்தின் சரியான முடிவை எடுக்கும் விவேகத்தையும் எண்ணி, அனைவரும் அவரை மதித்தும், போற்றியும் வந்தனர். பீஷ்மரின் சிறிய தாயும், ஷாந்தனுவின் மனைவியுமான சத்தியவதியும் பலமுறை விரதத்தைக் கைவிட்டு பீஷ்மரைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டியும் அவர் மறுத்துவிட்டார். இப்போது அஸ்தினாபுரத்துக்கும், அதன் ராணிகளுக்கும் கொஞ்சம் போதாத காலமோ என்னும் வண்ணம் திருதராஷ்டிரன் மனைவியான காந்தாரி கர்ப்பம் தரித்து ஒரு வருடத்துக்கு மேலாகியும் இன்னும் குழந்தை பிறக்கவில்லை. அவளுக்கு ஏதோ ஒரு சாபம் இருக்கின்றது. அதனால் தாமதம் ஆகின்றது. திருதராஷ்டிரனோ பிறவிக் குருடன். ஆகையால் அவனால் அரசாள முடியாது. எனவே அவன் தம்பியான பாண்டுதான் அரசனாய் இருந்து வந்தான்.

இந்தப் பாண்டுவிற்குத் தான் வசுதேவரின் சகோதரியும், குந்திபோஜனின் வளர்ப்பு மகளும் ஆன ப்ரீத்தா என்னும் குந்தியைத் திருமணம் செய்து கொடுத்திருக்கின்றது. இது தவிரவும் மாத்ரி என்னும் பெண்ணையும் பாண்டு விரும்பித் திருமணம் செய்து கொண்டிருக்கின்றான். எனினும் அவனுக்கும் குழந்தை பிறக்க வழியில்லை. அவனுக்கும் அத்தகையதொரு கடுமையான சாபம் உள்ளது. இந்நிலையில் குரு வம்சம் தொடர்ந்து அரசு கட்டிலில் இருக்குமா? இந்த வம்சம் இத்தோடு முடிந்து விடுமோ? சத்தியவதி தன் கணவனுக்குச் செய்து கொடுத்த சத்தியம், எப்பாடு பட்டாவது குருவம்சத்தைக் காப்பது என்பதே. இப்போது இருக்கும் நிலையைப் பார்த்தால் எவ்வாறு குரு வம்சத்தைக் காப்பது? ஒன்றும் புரியவில்லையே?? இந்த அழகில் பாண்டுவின் மனைவி குந்தி அக்னிப்ரவேசம் செய்யப் போகின்றாளாமே?? குழம்பித் தவித்தாள் சத்தியவதி. வயது அறுபதுக்கு மேலாகியும் இன்னும் இளமையின் அழகுக் கிரணங்கள் அவளை விட்டு நீங்கவில்லை. பார்ப்பதற்கே ஒரு தேவ கன்னிகையைப் போல் இருந்த அவளின் நெற்றியில் இருந்த ஈசனின் பக்தை எனக் குறிக்கும் அடையாளம் ஆன சாம்பலில் இருந்தே அவள் ஓர் விதவை எனப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அவள் அருகே பீஷ்மரும் அமர்ந்திருந்தார். இருவரும் வியாசருடன் அந்தரங்கமாய்ப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

சத்தியவதி நிலைமையைத் துல்லியமாய் அறிந்து வைத்திருந்ததால் வியாசரிடம் எடுத்து உரைத்தாள். பராசரரிடமே வளர்ந்து வந்த வியாசர் தன் தாய் யார் என அறிந்ததும், அவளை வந்து பார்த்து நமஸ்கரித்துத் தாய் விரும்பும்போது தன்னை அழைக்குமாறும், அவளின் ஆவலைப் பூர்த்தி செய்வது தன் கடமை எனவும் கூறி இருந்தபடி, அவ்வாறே அவர் இன்று வரை நடந்தும் வந்தார். தன் தம்பியின் இரு மனைவியருக்கும், அவர்களின் பணிப்பெண்ணிற்கும் குழந்தைப் பேறு அளிக்க உதவி செய்தார். ஆகவே இப்போதும் வியாசரின் உதவியை நாடினாள் சத்தியவதி. தன்னாலேயே பீஷ்மர் இம்மாதிரியான சத்தியத்தைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது பற்றியும் குரு வம்சம் அழியத் தான் காரணமாய் இருந்துவிடுவோமே என்றும் அச்சமாய் இருந்தது அவளுக்கு. பீஷ்மரும் சத்தியவதியும் வியாசரிடம் நிலைமையை எடுத்து உரைக்கின்றனர். எல்லாவற்றிலும் முக்கியமாய்க் குந்தியின் நிலை?? குழந்தைகளிடம் மாறாத அன்பு கொண்டிருக்கும் குந்திக்கு பாண்டுவின் மூலம் குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்காது என்பது தெரிந்ததும் அவள் தன்னைத் தானே அக்னியில் இட்டுக் கொள்வதின் மூலம் மாய்த்துக் கொள்ளப் போகின்றாள் என்பது தெரிந்தால்??? குரு வம்சத்தின் கதி என்னவாகும்????

 

[Geetha Sambasivam]

இரண்டு பதிவுகளைச் சேர்த்து ஒரேயடியாய் அனுப்பி இருப்பதற்கு மன்னிக்கவும். நன்றி.

2008/12/16 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

இரண்டு பதிவுகளைச் சேர்த்து ஒரேயடியாய் அனுப்பி இருப்பதற்கு மன்னிக்கவும். நன்றி.

2008/12/16 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

வியாசர் யோசிக்கின்றார். தன் அன்னையையும், பீஷ்மரையும் தேற்றுகின்றார். குருவம்சம் அழியாது எனவும் பாண்டுவின் புத்திரர்கள் மூலம் அது வாழையடி வாழையாய்ப் பரவிப் பெரும் புகழடையும் எனத் தன் மனக்கண்ணால் கண்டு அறிந்ததாயும் சொல்லுகின்றார். தர்மத்தின் பாதுகாவலர்கள் ஆன குரு வம்சத்தினரின் அழிவுக்குத் தன் தாய் காரணம் ஆக மாட்டாள் எனவும் கூறிய வியாசர், குரு வம்சம் அழிந்தால், பூமியில் தர்மமும் அழிந்து விடும். ஆகவே குரு வம்சத்தைக் காக்கவேண்டிய கடமை தனக்கும் இருக்கின்றது என்று சொல்லுகின்றார். குந்தியைத் தான் சந்தித்துப் பேச வேண்டும் என்றும் வேண்டுகோள் விடுக்கின்றார். சத்தியவதி குந்தியை வியாசர் சந்திக்க ஏற்பாடு செய்கின்றாள். குந்தியின் அந்தப் புரத்தில் சந்திப்பு நடக்கின்றது. குந்தி வியாசரை நமஸ்கரித்து எழுந்து ஆசிகளைப் பெற்றுக் கொண்டதும், விம்மி, விம்மி அழுகின்றாள்.

"முனிவரே, நான் சாக வேண்டும், சாகவேண்டும், இருக்கக் கூடாது!" எனப் புலம்புகின்றாள். "குந்தி என்ன இது? நீ இவ்வாறு அழலாமா?" என வியாசர் கேட்கின்றார். பாண்டுவிற்கு நேரிட்ட சாபத்தைப் பற்றியும் தான் அறிந்ததாய்ச் சொல்லுகின்றார். குந்தியை அதன் பொருட்டு தைரியம் இழக்கவேண்டாம் எனவும் சொல்லுகின்றார். குந்தி கூறுகின்றாள்:" முனிவரே, எனக்குக் குழந்தைகளிடம் எவ்வளவு ஆசை என்பதைத் தாங்கள் அறிவீர்கள்! ஆஹா, அறியாப் பருவத்திலே பொக்கிஷம் போல் எனக்குக் கிடைத்த அந்தக் குழந்தை! அவன் மட்டும் இப்போது இங்கே இருக்கக் கூடாதா? நான் அவனை மீண்டும் பார்ப்பேனா? வாராது வந்த மாமணியைத் தவற விட்டேனே? என்னைப் போல கொடுமையான தாயும் இருப்பாளோ?? ஒவ்வொரு நாளும், மணியும், நிமிடங்களும் நான் அந்த என்னுடைய குழந்தைக்காகக் காத்திருக்கின்றேனே? இனி அதன் முகத்தையாவது காண்பேனா? எத்தனை அழகு? ஆசானே, நீங்கள் தானே அந்தக் குழந்தையை எடுத்துச் சென்றீர்கள்? இல்லை, இல்லை, நான் தவறு செய்கின்றேன், ஆசானே, என்னை மன்னியுங்கள், ஏதோ பிதற்றுகின்றேன். பிறந்த அந்தக் குழந்தையின் சிரிப்பை மட்டுமில்லாமல் இன்னும் எனக்குப் பிறக்க இருந்த குழந்தைகளின் சிரிப்பையும் காண முடியாமல் நான் தவிப்பது உங்களுக்குப் புரிகின்றதா? நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கவேண்டுமா? சாவது ஒன்றே வழி ஆசானே! எனக்கு அதற்கு வழி சொல்லுங்கள்." வெடித்துச் சிதறுகின்றாள் குந்தி.

குந்தியின் தாபத்தையும், புலம்பல்களையும் பொறுமையுடனும், கவனத்துடனும் கேட்டார் வியாசர். "குந்தி, பொறுமையுடனே இரு. உனக்குக் குழந்தைகளிடம் எவ்வளவு அன்பு என்பதை நான் அறிவேன். ஒரு பெண்ணிற்குத் தாய்மை எய்துவது தான் பூரணத்துவம் கிட்டுவதாய் ஒவ்வொரு பெண்ணும் நினைக்கின்றனர். ஆகவே நீ நினைப்பதில் தவறில்லை. உனக்கும் குழந்தைகள் பிறக்கும். சற்றே பொறுமையுடனே நான் சொல்வதைக் கேட்பாயாக!" என வியாசர் சொல்ல, குந்தி அவரை ஆவலுடன் பார்க்கின்றாள். "குந்தி, நான் சொல்லும் விரதங்களை மேற்கொள்வாயாக, நான் சொல்லும் பிரார்த்தனை மந்திரங்களைச் சொல்லுவாயாக, நீ செய்யப் போகும் இந்தக் காரியத்தினால் உன்னுடைய பத்தினித் தன்மைக்குப் பங்கம் ஏதும் நேராது. குடும்பத்தில் உள்ள பெரியவர்களும் சம்மதிப்பார்கள். உன் கணவனுக்கும் இது சம்மதமாய் இருக்கும். நான் உனக்கு ஒரு மந்திரம் சொல்கின்றேன். இது கடவுளரை உனக்குக் காட்டிக் கொடுக்கும். இந்த மந்திரத்தை நீ ஜபித்து வந்தாயானால், ஒரே தியானத்தில் இருந்தாயானால் அந்தக் கடவுளரின் சக்தி உன்னிடம் வந்து சேரும். அவர்களின் ஆசிகளும் உன்னை வந்து சேரும், முறைப்படியான வழிபாடுகளை செய்துவிட்டு நீ உன்னுடைய கணவன் ஆன பாண்டுவைத் தவிர வேறு யாரையும் நீ நினையாமல் இருந்து வா. ஈசனின் அருளால் உனக்குக் குழந்தைகள் பிறக்கும். அவர்களால் தர்மம் தழைக்கும். குரு வம்சமும் பெருமை பெறும். இது உறுதி " எனச் சொல்லுகின்றார். குந்திக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படுகின்றது.

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 12/17/2008 02:56:00 PM 0

[Geetha Sambasivam]

பின்னூட்டம் கொடுத்தவங்களுக்கு பதில் சொல்ல முடியலை, இணையம் இருக்கும் நேரத்திற்குள்ளே பதிவுகளை போடத் தான் முடிகிறது. யாருடைய மடல்களையும் படிக்க முடியவில்லை. மன்னிக்கவும். நிலமை சரியானதும் படிக்கணும்! :(

2008/12/17 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

பகுதி 11

 

 

இங்கே மதுராவில் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகின்றது. மதுராவை ஒட்டி உள்ள கோகுலத்தில் ஷூரர்களின் ஒரு பிரிவின் தலைவனாய் இருந்த நந்தகோபன் தன் முந்நூறு பசுக்களையும் இந்தப் பஞ்சத்தில் இருந்து காக்க வழி தெரியாமல் விழிக்கின்றான். பலவகையான பிரார்த்தனைகள் செய்யப் படுகின்றன. தன்னை நம்பி இருக்கும் தன் குலத்தவர் வாடாமல், அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைத் தன்னால் முடிந்தவரையில் செய்து கொடுக்கின்றான் நந்தகோபன். அவன் மனைவியான யசோதையும் இதற்கு ஒத்துழைக்கின்றாள். அங்கிருக்கும் அனைத்து யாதவர்களுக்கும் அவர்கள் இருவரும் தந்தை போலவும், தாய் போலவும் தெரிகின்றனர். ஒரே ஒரு குறை தான் நந்தனுக்கு. தன் குலம் விளங்க ஒரு குழந்தை இல்லையே என. தன் பசுக்களையும், தன் குடிமக்களையுமே சொந்தக் குழந்தைகள் போல் அன்புடன் நடத்தி வந்தான். எனினும் இப்போதைய இந்தப் பஞ்சத்திற்கு கம்சனின் நடவடிக்கைகளே காரணம் என்பதில் அங்கே யாருக்கும் சந்தேகமே இல்லை. ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பச்சிளம் குழந்தைகள் ஆறு பேரை கம்சன் கொன்றுவிட்டான் கொடூரமாய். இந்தப் பஞ்சம் நிச்சயமாய் அதன் காரணமாகவே ஏற்பட்டுள்ளது என்பதில் வ்ரஜபூமியில் யாருக்கும் சந்தேகமே இல்லை.

என்றாலும் யாரும் வாயைத் திறக்கவில்லை. இதோ, தேவகி ஏழாவது முறையாகக் கர்ப்பம் தரித்துப் பிரசவத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கின்றாள். ஆனால்?? இது என்ன? வசுதேவரின் மற்றொரு மனைவியான ரோகிணியும் கர்ப்பமாய் இருக்கின்றாள் போல் தெரிகின்றதே? நடக்கப் போவதைப் பார்த்தால் ரோகிணிக்குச் சீக்கிரமாய்க் குழந்தை பிறக்கும் போலும் தெரிகிறதே?? கம்சனுக்கும் செய்தி எட்டியுள்ளது. தன்னை அழிக்கத் தன் தங்கையான தேவகியின் கர்ப்பத்தில் பிறக்கும் எட்டாவது குழந்தையா? இரண்டில் ஒன்று பார்த்துவிடுவோம். எப்படி இந்த தேவகி தன் குழந்தையைக் காப்பாற்றப் போகின்றாள்?? ம்ம்ம்ம்?? ஆனால் இது என்ன? இந்த ஷூரக் கூட்டத்தின் தலைவன் ஆன கோகுலத்து நந்தன் ஏன் இன்னும் கப்பமே செலுத்தவில்லை? ஆள் அனுப்பவேண்டியது தான். கம்சன் உத்தரவுகள் பிறப்பித்தான். ஷூரர்களுக்கும், யாதவக் குலத்தில் சிலருக்கும் ஆச்சாரியராய் இருந்தவர் கர்கர். கர்காசாரியார் ஒரு நாள் திடீரென கோகுலத்துக்கு விஜயம் செய்கின்றார். நந்தனுடன் பேச்சு வார்த்தை நடத்துகின்றார். நந்தன் பதில் பேசாமல் மெளனமாய் ஆசாரியரின் பேச்சைச் செவி மடுக்கின்றான். அடுத்த நாளே ஆசாரியர் தெரிவித்தாற்போல் கம்சனின் ஆட்கள் வந்து நந்தனை மதுராவிற்கு வந்து கம்சனைச் சந்திக்குமாறு சொல்லுகின்றனர். நந்தனும் புறப்படுகின்றான் கம்சனைச் சந்திக்கத் தகுந்த முன்னேற்பாடுகளுடனும், பரிசுப் பொருட்களுடனும்.

நந்தன் மதுரா வந்து சேர்ந்து கம்சனையும் சந்திக்கின்றான். ஏற்கெனவே மிகுந்த மனக்குழப்பத்தில் இருக்கின்றான் கம்சன். இப்போது பிறக்கப் போவது ஏழாவதா/ எட்டாவதா? அடிக்கடி இந்தச் சந்தேகம் வேறே வந்துவிடுகின்றது. ஒற்றர்கள் வேறே ஷூரர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தேவகியின் பிரசவத்தை எதிர்ப்பார்ப்பதைப் பற்றியும், நாடு முழுதும் பிறக்கப் போகும் அந்தக் காப்பாளன் பற்றியும், தெய்வீகக் குழந்தை பிறக்கப் போகும் நன்னாள் பற்றியும் பேசுவதையும், தன்னுடைய கொடூரங்கள் சகிக்க முடியாமல் போவதாய்ப் பேசிக் கொள்வதையும் கேட்டுக் கொண்டு வந்து சொல்கின்றனர். இந்நிலையில் நந்தனைச் சந்தித்த கம்சன், அவன் ஏன் இன்னும் கப்பம் செலுத்தவில்லை எனக் கேட்க, விவசாயம் சரிவர நடைபெறாததையும், ஏழை விவசாயி படும் கஷ்டத்தையும் நந்தன் சொல்கின்றான். நிலத்தை அவனிடமிருந்து பிடுங்கும்படி கம்சன் சொல்ல நந்தன் மிகப் பணிவோடு மறுக்கின்றான். அது அதர்மம் என எடுத்துக் காட்டுகின்றான். "ஹா, ஹா, அதர்மம்? எது அதர்மம் நந்தா? பணம் கொடுக்க முடியவில்லை எனில் அவர்களுக்கு நிலம் எதுக்கு?? பணம் கிடைக்குமென்றால், அதனால் வரும் சுகத்தை அனுபவிக்க முடியுமென்றால் நான் எந்த அளவுக்கும் போகத் தயாராய் இருக்கின்றேன். அது சரி, இது என்ன நான் கேட்பது? உன்னுடைய ஷூரர்கள் ஏதோ ரட்சகன் வந்து பிறந்து என்னை அழிக்கப் போவதாய்ப் பேசிக் கொள்கின்றார்களாமே?? ஜாக்கிரதை! நான் இருக்கும் வரையில் எதுவும் நடவாது! அவர்களை அடக்கி வை!" என்று சொல்கின்றான்.

நந்தன் கம்சன் அறியாவண்ணம் தனது சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, "அரசே, தங்களை மீறி நாங்கள் யார் என்ன செய்யமுடியும்? தாங்கள் கூறியது போலவே அவர்களை அடக்குகின்றேன். ஆனால் அதற்கு முன்னர் நான் வசுதேவரைப் பார்க்கவேண்டுமே? எங்கள் ஷூர வம்சத்தின் தலைவரும், அரசரும் அவர்தானே? அவரிடம் பேசிவிட்டு நான் சென்று மற்றவர்களிடம் வசுதேவரின் இஷ்டம் இது எனச் சொன்னால் ஒத்துக் கொள்ளலாம். அதுதான் எனக்கு எளிதும் கூட", என்று சொல்லுகின்றான். சற்றே யோசித்த கம்சன், பின்னர் ரொம்பவும் தான் மறுத்தால் பின்னால் அனைவரும் சந்தேகம் கொள்வார்கள் என்று சம்மதிக்கின்றான். நந்தன் வசுதேவரைச் சந்திக்கச் செல்கின்றான்.

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 12/18/2008 04:58:00 AM

[Geetha Sambasivam]

பகுதி 12

 

நந்தன் வசுதேவரையும், தேவகியையும் பார்க்க அவர்கள் சிறை வைக்கப் பட்டிருந்த மாளிகைக்குச் செல்லுகின்றான். அவனுடன் கூடவே அக்ரூரரும், கர்காசாரியாரும், செல்லுகின்றனர். அங்கே வசுதேவரின் மற்றொரு மனைவியான ரோகிணியும் இருக்கின்றாள் அவர்களுடன். ரோகிணியின் முகத்தில் ஒரு தெளிவான தீர்மானமும்,உறுதியும் பளிச்சிடுகின்றது. ஏதோ ஒரு திட்டமான முடிவில் இருக்கின்றாள் என்பது புலனாயிற்று. நிறை கர்ப்பிணியாக இருக்கும் ரோகிணியையும், தேவகியையும் பார்க்கப் பார்க்க அவர்கள் இருவரின் நிலையை நினைந்து அனைவர் மனதிலும் பெரும் துக்கம் சூழ்ந்தது. சிறிது நேரம் அனைவரும் கம்சன் பிடியில் இருந்து இந்தக் குழந்தையைத் தப்புவிக்க என்ன வழி என யோசித்து, யோசித்துக் குழம்பிப் போனார்கள். இதுவும் கம்சன் பிடியில் அகப்பட்டுச் சாவது ஒன்றுதான் அதன் விதியா என நினைந்து தேவகி மனம் தாளாமல் அழத் துவங்க, ரோகிணி பேசத் துவங்கினாள். மெல்ல, மெல்ல அவள் பேசப் பேச அனைவரும் உற்றுக் கேட்டனர். அவள் தான் தீர்மானம் செய்துவிட்டதாயும், யாரும் தன்னைத் தடுக்க வேண்டாம் எனவும் சொல்லுகின்றாள். அனைவரும் அவளை மிகுந்த மரியாதையுடனும், மனதில் அவள் பால் கொண்ட பெருமையுடனும் பார்க்கின்றனர். கண்கள் கண்ணீரை மழையென வர்ஷிக்க ரோகிணி, பேசி முடிக்கின்றாள்.

மறுநாள் கோகுலம் திரும்பும் நந்தனோடு ரோகிணியும் திரும்பச் செல்கின்றாள். ஆனால் நந்தனுடன் கூட வந்த பணியாட்களில் சிலரும், அவனுடன் கூட வந்த வண்டிகளில் சிலவும் கோகுலம் செல்லும் வழியில் குறிப்பிட்ட இடங்களில் நின்று கொள்கின்றன. நந்தன் பிரயாணம் செய்த வண்டி மட்டும், ரோகிணியையும் அழைத்துக் கொண்டு கோகுலம் சென்றடைகின்றது. இங்கே கம்சன் மாளிகையில் இரவு தூங்கும்போது பயங்கரக் கனவு கண்டு விழிக்கின்றான். கனவா? நனவா? அவனால் தெளிவாய்ச் சொல்ல முடியாமல் மனக் குழப்பம் சூழ்கின்றது அவனை. தேவகி பிரசவித்திருக்கும் அறையினுள் கம்சன் தன் வாளைத் தூக்கிக் கொண்டு செல்கின்றான். இரு ஆண் குழந்தைகளை அங்கே அவன் காண்கின்றான். அதோ! அந்த நீலமேகம் போல் பிரகாசிப்பவன் தான் எட்டாவது குழந்தையா?? அடடா? என்ன அழகு? என்ன ஜ்வலிப்பு? தக தகவென நீலத் தாமரை போல அல்லவா இருக்கின்றான்? நீலமா? கருமையா? புரியாத ஒரு பள பளப்பு! பார்க்கும்போதே குழந்தை வளர்ந்து பெரியவன் ஆகிவிடுகின்றான். இது என்ன? இவன் தலையில் ஒரு அழகான கிரீடம்? இதோ சங்கு, சக்கரம்?? கம்சன அனைத்தையும் பார்த்துப் பிரமித்த வண்ணம் நிற்க அந்தப் பையன் தன் கையில் இருந்த சக்கரத்தைக் கம்சன் மீது ஏவ, சக்கரம் பறந்து வந்து கம்சன் தலையை இரு துண்டாக்கியதை அவனே தன் கண்ணால் பார்க்கவும் நேர்ந்தது. ஆனால் அந்தப் பையனோ?? சிரித்துக் கொண்டல்லவா இருக்கின்றான்? இங்கே மாமன் தலை ரத்த வெள்ளத்தில் மிதக்க அங்கே அந்தப் பையன் சிரிப்பு??? யார் இவன்???

கம்சன் குழப்பத்தோடு ஒரு முடிவுக்கும் வந்தான் தன் அந்தரங்கத் தளபதியான ப்ரத்யோதாவின் மனைவியான பூதனையைக் கூப்பிட்டு அனுப்பினான். அவனுக்கு மிகவும் நம்பிக்கைக்கு உகந்த பூதனையிடம் அவன் தன்னுடைய கனவைப் பற்றிச் சொல்லிவிட்டு, அவளை தேவகியிடம் அனுப்பி தேவகிக்கு எப்போது பிரசவம் நடக்கும் என்பதைக் கண்டறிந்து வரச் சொன்னான். பூதனையே தேவகியைக் காவலும் காத்து வருவதால் பிரச்னை ஒன்றுமில்லாமல் பூதனை தேவகியையும், மற்றவர்களையும் விசாரித்து அறிந்து தேவகிக்குப் பிரசவம் நடக்கக் குறைந்த பட்சம் முப்பது நாட்களாவது ஆகலாம் எனக் கண்டறிகின்றாள். அதைக் கம்சனிடம் சொல்ல அவனும் நிம்மதி அடைகின்றான். நாட்கள் நகர்கின்றன.

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 12/18/2008 07:03:00 AM

[Geetha Sambasivam]

இடைவிடா இணையப் பிரச்னையால் தொடர்ந்து இரண்டு பதிவுகள் போடும்படி ஆகிவிட்டது. பொறுத்துக் கொள்ளும்படி வேண்டுகிறேன்.

2008/12/18 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

ஒரு மாறுதலுக்காகவும், மார்கழி மாதத்தை முன்னிட்டும் இந்தப் பதிவுகள். கண்ணன் வருவான் சீக்கிரமே கதை சொல்ல!

 

ஆண்டாள் சொன்ன கீதாசாரம்

 

 

மார்கழித் திங்கள் மதி நிறைந்த நன்னாளால்,
நீராடப் போதுவீர், போதுமினோ நேரிழையீர்,
சீர்மல்கும் ஆய்ப்பாடிச் செல்வச் சிறுமீர்காள்
கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் நந்தகோபன் குமரன்
ஏரார்ந்த கண்ணி யசோதை இளஞ்சிங்கம்
கார்மேனிச் செங்கண் கதிர்மதியம் போல் முகத்தான்
நாராயணனே நமக்கே பறை தருவான்,
பாரோர் புகழப் படிந்தேலோ ரெம்பாவாய்!//

மார்கழி மாதம் பீடு நிறைந்த மாதம் எனச் சொல்லுவதுண்டு. தேவர்களின் பிரம்ம முஹூர்த்தம் ஆன இந்த மாதத்தில் தான் ஆண்டாள் பாவை நோன்பு இருக்கின்றாள். இந்தப் பாவை நோன்பு என்பது சங்க காலத்திலேயே வழக்கில் இருந்திருக்கின்றதாய்த் தெரிய வருகின்றது. பரிபாடலில் கீழ்க்கண்டவாறு அம்பா ஆடல் என்ற பெயரில் பாவை நோன்பு விளங்கி வந்திருக்கின்றது தெளிவாகின்றது. ஆண்டாளும், தன் மனதுக்கிசைந்த மணாளனுக்காகப் பாவை நோன்பு இருக்கின்றாள். காத்யாயனி நோன்பு எனவும் அழைக்கப் பட்டது.

கனைக்கும் அதிகுரல் கார் வானம் நீங்க,
பனிப் படு பைதல் விதலைப் பருவத்து, 75

ஞாயிறு காயா நளி மாரிப் பின் குளத்து,
மா இருந் திங்கள் மறு நிறை ஆதிரை
விரிநூல் அந்தணர் விழவு தொடங்க,
புரி நூல் அந்தணர் பொலம் கலம் ஏற்ப,
'வெம்பாதாக, வியல் நில வரைப்பு!' என 80

அம்பா ஆடலின் ஆய் தொடிக் கன்னியர்,
முனித் துறை முதல்வியர் முறைமை காட்ட,
பனிப் புலர்பு ஆடி, பரு மணல் அருவியின்
ஊதை ஊர்தர, உறை சிறை வேதியர்
நெறி நிமிர் நுடங்கு அழல் பேணிய சிறப்பின், 85

தையல் மகளிர் ஈர் அணி புலர்த்தர,
வையை! நினக்கு மடை வாய்த்தன்று.
மையாடல் ஆடல் மழ புலவர் மாறு எழுந்து,
பொய் ஆடல் ஆடும் புணர்ப்பின் அவர், அவர்
தீ எரிப் பாலும் செறி தவம் முன் பற்றியோ, 90

தாய் அருகா நின்று தவத் தைந் நீராடுதல்?
நீ உரைத்தி, வையை நதி!

இது மார்கழி மாதம் முழு நிலவு நாளன்று ஆதிரை நட்சத்திரம் கூடிய நாளில் ஆரம்பித்து, அடுத்த முழுநிலவு நாள் வரும் வரையிலும் ஒரு மாதம் நோன்பு இருந்ததாய்ப் பழைய நூல்களில் இருந்து தெரிய வருகின்றது. முதலில் மழை வளத்துக்காகவே இருக்கப் பட்ட இந்த நோன்பு பின்னர் தாங்கள் விரும்பிய மணவாளனை அடைவதற்காகவும் நோன்பு ஆரம்பித்துப் பெண்கள், முதியவர்களின் வழிகாட்டுதலின்படி இருக்க ஆரம்பித்தார்கள் என மு.ராகவையங்கார், பண்டிதமணி போன்றோர் கூறுகின்றார்கள்.
இந்த நோன்பு பற்றி பாகவதத்திலும் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கின்றதாயும் தெரிய வருகின்றது. கோகுலத்துப் பெண்கள் அனைவரும் இந்த மார்கழி மாதம் அதிகாலையில் எழுந்து, யமுனையில் நீராடி, ஆற்றங்கரை மணலில், காத்யாயனி என்னும் சக்தி தேவியின் உருவத்தைச் சமைத்து, சந்தனம், குங்குமம், மஞ்சள், வாசனைத் திரவியங்கள், மலர்கள் போன்றவற்றால் அலங்கரித்து, கண்ணன் புகழ் சொல்லும் பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு ஒருவருடன் ஒருவர் கை கோர்த்துக் கொண்டு ஆடிப் பாடி நீராட்டத்தோடு வழிபாடும் செய்தனர் என்று தெரிய வருகின்றது. இந்த நோன்பு அவர்கள் இருந்ததின் நோக்கமே, கண்ணனைத் தங்கள் மணாளனாய் அடையவேண்டும் என்பதே.

சங்க காலத்தில் மழை வேண்டிச் செய்யப் பட்ட இந்த நோன்பைச் செய்ததும் மிகவும் சிறிய பெண்கள் என்று தெரிய வருகின்றது. சிறு பெண்கள் என்றால் ஒன்பது வயதுக்கும் கீழே உள்ள பெண்கள்.காலப் போக்கில் பக்தி நெறி பரவப் பரவ ஒன்பது வயதுக்கு மேற்பட்ட பெண்களும், திருமணத்தை எதிர்நோக்கி இருக்கும் பெண்களும் பாவை நோன்பை இருக்க ஆரம்பித்தனர்.
மார்கழி மாதம் மதி நிறைந்த நன்னாள் ஆன பெளர்ணமி அன்று ஆரம்பித்திருப்பதாலேயே ஆண்டாள் "மார்கழித் திங்கள் மதி நிறைந்த நன்னாளால்" என்று ஆரம்பித்திருக்கவேண்டும். கிட்டத் தட்ட பாகவதக் கதையையே இந்த முப்பது பாடல்களில் சொல்லி விடுகின்றாள் ஆண்டாள்.

இந்தப் பாடலில் பெண்களை நீராட அழைக்கும்போதே கண்ணனின் வளர்ந்த கோகுலம் பற்றியும், நந்தன் பற்றியும், யசோதை பற்றியும் சொல்லி விடுகின்றாள். மிகவும் மென்மையான சுபாவம் படைத்த நந்தகோபன், கண்ணனுக்கு ஏதேனும் ஒன்று என்றால் கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் ஆகிவிடுகின்றானாம். கண்ணனின் கார்மேகம் போன்ற மேனி அழகையும், உதிக்கின்ற செங்கதிர் போன்ற அவன் முகத்தின் அழகையும் சொல்லிவிட்டு ஆண்டாள் அப்படிப் பட்ட கண்ணன் "நமக்கே பறை தருவான்" என்றது இந்த இடத்தில் கண்ணனையே சரணம் என அடைந்தவர்களுக்கு, ஆத்மஞானம் கிடைக்கும். அவர்கள் கண்ணனாகிய மெய்ப்பொருளின் தத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்வார்கள் என்ற அர்த்தத்திலே இருக்கின்றது என நம்புகின்றேன். கீதையின் தத்துவ சாரம் இந்த "பறை தருவான்" என்ற வரியிலே இருக்கின்றது.

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 12/19/2008 02:24:00 AM

 

 

 

 

[Geetha Sambasivam]

தமிழிசைக்கு ஒரு செளம்யா!

 

நேற்று மாலை ஜெயா தொலைக்காட்சியில் மார்கழி மஹோத்சவத்தில் திருமதி செளம்யா அவர்களின் இன்னிசைக் கச்சேரி நடந்தது. தன்னுடைய குருவான திரு ராமநாதனுக்கு வணக்கத்துடன் ஆரம்பித்த அவர், தமிழிசைக்குத் திரு ராமநாதன் செய்திருக்கும் அளப்பரிய தொண்டைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டார். சிலப்பதிகாரத்தில் பெருமளவு இசை ஆய்வு செய்து அவர் வாங்கிய முனைவர் பட்டத்தையும் குறிப்பிட்டுவிட்டு, இன்று தானும் அவர் வழியைப் பின்பற்றித் தமிழ்ப் பாடல்களைச் சங்க காலத்தில் இருந்து பாபநாசம் சிவம், கவியோகி சுத்தானந்த பாரதியார் வரையிலும் உள்ள பாடல்களை எடுத்துக் காட்டப் போவதாய்க் குறிப்பிட்டார்.

முதல் பாடலாக சங்கப் பாடலில் அகநானூறுப் பாடலை எடுத்துக் கொண்ட செளம்யாவின் அகத்திலிருந்து உணர்வு பூர்வமாய்ப் பாட்டு வந்து அனைவரையும் சங்க காலத்துக்கே கூட்டிச் சென்றது. அடுத்ததாய்ச் சிலப்பதிகாரத்தில் அவர் எடுத்துக் கொண்ட ஆய்ச்சியர் குரவைப் பாடலும், அதை அடுத்த சோழர் காலப் பாடல்களும், அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழும், அருணாசலக் கவிராயரின் பாடல்களும், ஒவ்வொன்றையும் அவர் பாடிக்காட்டி, சந்தேக விளக்கம் கொடுத்த முறையும், சிறிதும் தடுமாறாமல் தெளிவான உச்சரிப்புடன் பாடிய முறையும், ஒத்துழைத்த பக்கவாத்தியக் காரர்களும், பாராட்ட வார்த்தைகளே இல்லை. ஆத்மார்த்தமாய் சங்கீதம் வருகின்றது என்பதை உணர முடிந்தது. ஒரு தவமே செய்கின்றார்.

தன்னுடைய ஐஐடி படிப்பை இம்மாதிரியான ஒரு ஆய்வுக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டு சிறிதும் நேரத்தையும் வீணாக்காமல், ரசிகர்களையும் ஏமாற்றாமல், சற்றேனும் அலட்டிக் கொள்ளாமலும் ஒவ்வொரு ராகமும் எந்த எந்தப் பண்ணில் அமைந்திருக்கவேண்டும் என்பதையும் அவற்றுக்கு உள்ள சிறு சிறு மாறுபாடுகளோடு பாடிக் காட்டியதையும் குறிப்பிடவேண்டும். தமிழிசை எவ்வாறு வளர்ச்சி அடைந்திருக்கின்றது என்பதை நன்றாகவே சுட்டிக் காட்டியதோடு அல்லாமல் சத்தம் போடாமல் ஒரு புரட்சியே பண்ணி இருக்கின்றார்.

கடைசியில் அவர் பாடிய "வாழிய செந்தமிழ், வாழிய நற்றமிழர், வாழிய பாரத மணித்திருநாடு, வாழிய வாழியவே! வந்தேமாதரம்!" ஒரு அருமையான எடுத்துக்காட்டு. இன்று காலையும் மறு ஒளிபரப்பைக் கேட்க வைத்த நிகழ்ச்சியை அளித்த ஜெயா தொலைக்காட்சிக்கும் பாராட்டுகளும், வாழ்த்துகளும். செளம்யாவைப் பாராட்ட வார்த்தைகளே இல்லை.

வந்தேமாதரம்!

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 12/20/2008 07:17:00 AM 5

[Geetha Sambasivam]

பகுதி 13

 

ஒரு சிலர் மனசிலே சந்தேகம் இருக்கலாம், ரோகிணி இங்கே

எப்படி வந்தாள் என. கம்சனுக்குத் தான் செய்வது தீங்கே என்றாலும் வெளிப்படையாக யாதவகுலத்தினர் செய்யும் எதையும் தடுத்தால் அது தனக்கே தீமையாக முடியும் என அறிந்து வைத்திருந்ததால், வசுதேவரின் மற்றொரு மனைவியான ரோகிணி தன் கணவனைச் சந்திப்பதைத் தடுக்காமல் இருந்தான். ரோகிணி கோகுலத்திற்கு அக்ரூரரால் அனுப்பப் பட்டிருந்தாலும் அவ்வப்போது வந்து தன் கணவனைச் சந்திப்பதை வழக்கமாய்க் கொண்டிருந்ததால் இப்போதும் அப்படியே நந்தனுடன் வந்திருந்தாள். திரும்பிச் செல்லும்போதும் நந்தனுடன் சென்றாள். சில நாட்கள் கழிந்தன.

வசுதேவரும், தேவகியும் ஒருவர் மேல் ஒருவர் கொண்டிருந்த அன்பையும் பற்றையும் நம்பிக்கையையும் கண்ட அங்கு காவல் காத்துக் கொண்டிருந்த காவலாளிகளின் இதயமும் இளகியது அவர்கள் பால். இத்தனை அன்பான தம்பதிகளுக்குத் தாங்கள் துரோகம் புரியவேண்டி உள்ளதை நினைத்து வருந்தினர். சீக்கிரமாய் அந்தப் பரம்பொருள் தேவகியின் வயிற்றில் தோன்றி இந்தத் துன்பத்தில் இருந்து தங்களையும் மீட்கமாட்டானா?? வியாசர் இவர்களிடம் சொன்னாராமே, அந்த வாக்கு உண்மையாக இருக்கவேண்டுமே எனத் தவித்தனர். நந்தன் கோகுலத்தில் இருந்து மதுரா வந்து வசுதேவரைக் கண்டு சென்று பத்து நாட்கள் கழிந்தபின்னர் ஒரு நாள் நடு இரவில் ஒரு படகொன்று சற்றும் சத்தம் செய்யாமல் யமுனையைக் கடந்து வசுதேவரும், தேவகியும் சிறை வைக்கப் பட்டிருந்த மாளிகைக்கு அருகே இருந்த துறையில் நிறுத்தி வைக்கப் பட்டது. அதிலிருந்து சத்தம் செய்யாமல் ஒரு மனிதன் இறங்கினான். அவன் கையில் ஒரு துணி மூட்டை இருந்தது. படகில் படகோட்டியைத் தவிர இன்னொருவரும் இருந்தார்.

படகு வருவதை மேன்மாடத்தில் இருந்து கண்டார் அக்ரூரர். அவரும் கர்காசாரியாரும் வசுதேவருக்கும், தேவகிக்கும் ஆறுதல்கள் அளிக்கவேண்டும் என்பதால் கம்சனிடம் ஏதோ வழிபாடு நடத்தப் போவதாய்ச் சொல்லிவிட்டு அங்கே வந்திருந்தனர். அக்ரூரர் மாளிகைப் படிகளில் இறங்கிச் சென்றார். வந்த இளைஞனை ஏதும் பேசாமல் ஏறிட்டு நோக்கினார் அக்ரூரர். "வ்ருஷ்ணி வம்சத்தின் கடவுளே! அக்ரூரரே! வணக்கம். நான் வந்துவிட்டேன்." என்றான் அந்த இளைஞன். அக்ரூரர் வாய் பேசாமல் அவன் கைகளில் இருந்த துணிமூட்டையைச் சுட்டிக் காட்டி என்ன எனப் பார்வையாலேயே வினவ, "ம்ம்ம்., பெண் குழந்தை,இறந்தே பிறந்தது." என்று அந்த இளைஞன் சொன்னான். அக்ரூரர் வானத்தை நோக்கிக் கொண்டு தம் இரு கைகளையும் கூப்பிவிட்டுச் சற்று நேரம் கண்களை மூடிக் கொண்டு மெளனமாய்ப் பிரார்த்தனை செய்தார்.

அவர்களை அங்கே கண்ட காவலாளிகளில் இருவர் அக்ரூரரை நோக்கிச் சந்தேகத்துடன் வர, அக்ரூரர் அவர்களைப் பார்த்து, மெல்லிய குரலில், "கர்காசாரியாரின் உத்தரவின் பேரில் இந்த பிராமண இளைஞன் இளவரசியும் ஷூரர்களின் ராணியுமான தேவகிக்குச் சிறப்புப் பிரார்த்தனைகள் செய்து சில மந்திரங்களின் மூலம் அவள் உடல்நிலையையும், மனநிலையையும் சரி செய்ய வந்திருக்கின்றான். நீங்கள் இருவரும் உடனே கம்ச மன்னனிடம் சென்று தேவகிக்குக் குழந்தை பிறந்துவிடும் என்பதைச் சொல்லுங்கள். இது ஆசாரியரின் ஆணை!" என்று சொல்கின்றார். ஆசாரியர்களை வெளிப்படையாக விரோதித்துக்கொள்ளக் கம்சன் கொஞ்சம் தயங்கினான். ஆகவே அந்த இருவரும் அக்ரூரரையும், அந்த இளைஞனையும் கொஞ்சம் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துவிட்டு கம்சனுக்குத் தகவல் சொல்லச் சென்றனர்.

கர்காசாரியார் இரு முதிய பெண்மணிகளுடன் அங்கே காத்திருந்தார் இளைஞனின் வரவுக்காக. அனைவரும் சில நிமிடங்கள் மெல்லிய குரலில் ஏதோ விவாதித்துக் கொண்டனர். தேவகியின் அருகே வசுதேவர் உட்கார்ந்திருந்தார். தேவகியோ படுக்கையில் படுத்துக் கொண்டு தன்னிரு கண்களையும் மூடிக் கொண்டு வசுதேவரின் கைகளை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள். கர்காசாரியார் அந்த முதிய பெண்களுடன் போகச் சொல்லி தேவகிக்கு ஆணையிட்டார். "குழந்தாய்! மனதைத் திடம் செய்து கொள்வாய்! கடவுள் உனக்கு எதையும் தாங்கும் வல்லமை அளிப்பானாக!" என்று மெல்லிய குரலில் அவள் தலையைத் தொட்டு ஆசீர்வதித்து அனுப்பினார்.

"குருதேவரே! கவலை வேண்டாம். அக்னிப்ரவேசத்துக்குக் கூட நான் தயார். என்னை எதுவும், யாரும் எதுவும் செய்யமுடியாது. என் மனதில் கடந்த இரு நாட்களாய் அந்த ஆதி நாராயணனும் அவன் படுத்திருக்கும் ஆதிசேஷனும் என்னைக் காத்து வருகின்றார்கள் என்ற நம்பிக்கை உண்டாகி இருக்கின்றது. எது வந்தாலும் நான் கலங்க மாட்டேன்." என்று சொல்லி விட்டு வசுதேவருக்கும், குருதேவருக்கும், அக்ரூரருக்கும் நமஸ்கரித்துவிட்டு தேவகி உள்ளே சென்றாள். ஒரு முதியவள் தேவகியுடன் செல்ல, மற்றவள் கையில் தன் கையிலிருந்த துணி மூட்டையைக் கொடுத்தான் அந்த இளைஞன். சற்று நேரம் ஒரே மெளனம். சிறிது நேரத்தில் தேவகியின் பலஹீனமான குரல் வலியை அனுபவிக்கும் வேதனையுடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஆரம்பித்துப்பின்னர் பெரிய கதறலாக வந்தது. ஒரு பெரிய அலறலுக்குப் பின்னர் ஒரு குழந்தையின் குரல். பின்னர் குழந்தையின் அழுகையும் நின்றது.

பெண்கள் வெளியே வந்தனர். "ஆண் குழந்தை பிறந்துள்ளது. அடாடா! என்ன வலிமை! குழந்தை மிகவும் திடமாக இருக்கின்றான். இவ்வளவு பெரிய குழந்தையைப் பார்த்ததே இல்லை!" என்று சொல்லி அவர்களை உள்ளே அழைக்கின்றனர். உள்ளே எட்டிப் பார்த்த அவர்களின் கண்களில் மிக மிகப் பலஹீனம் அடைந்த தேவகியும் அவள் அருகில் கிடந்த குழந்தையும் பட்டது. அவர்களில் அக்ரூரர் தான் சுயநினைவோடு இருந்தார். "சீக்கிரம், சீக்கிரம், நமக்கு நேரமே இல்லை. கம்சன் வந்துவிடுவான்." என்று அவசரப் படுத்த, தேவகி குழந்தையைக் கைகளில் எடுத்துத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொள்கின்றாள். பின்னர் தன் கண்களில் வழியும் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு குழந்தையை அந்தப் பெண்களிடம் ஒப்படைக்கின்றாள்.

முதியவள் குழந்தையைக் குளிப்பாட்டிக் கீழே விட கர்காசாரியார் தன் கைகளில் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு, மந்திரங்களை ஜபித்துக் கொண்டே குழந்தையின் கழுத்தில் ஒரு கறுப்புக் கயிற்றைக் கட்டுகின்றார். "தேவகி இவனுக்கு என்ன பெயர் வைப்பது?" கர்காசாரியாரும், வசுதேவரும் தேவகியைக் கேட்க, தேவகி சிரித்துக் கொண்டே சொல்கின்றாள்"அவன் எவ்வளவு பலம் பொருந்தியவனாய் இருக்கின்றான்? இவன் பெயரும் பலா என்றே இருக்கட்டும்" என்கின்றாள். வசுதேவர் குருதேவரைப் பார்த்து, "தாங்கள் என்ன சொல்கின்றீர்கள் ஆசாரியரே?" என வினவ, "நான் இவனை ஸ்ங்கர்ஷணன் என அழைக்கப் போகின்றேன். இவன் தானாய்ப் பிறக்கவில்லையே, இழுத்துக் கொண்டல்லவா வந்தோம்?" என நகைக்கின்றார்.

வசுதேவர் குழந்தையைத் தன் கைகளில் வாங்கிக் கொண்டு தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொள்கின்றார். பின்னர் படகில் வந்திருந்த இளைஞனிடம் குழந்தையைக் கொடுக்கின்றார். அவன் உடனேயே அக்ரூரருடன் அந்த இடத்தைவிட்டுச் சென்றுவிடுகின்றான்.

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 12/21/2008 06:07:00 AM

 

[Geetha Sambasivam]

பகுதி 14

கோகுலத்தில் இருந்து படகில் வந்திருந்த அந்தண இளைஞன் மிகவும் சாமர்த்தியமும், திறமையும் வாய்ந்ததொரு மருத்துவன். குழந்தையை அவன் தூக்கிச் செல்லும்போது திடீரென அந்தக் குழந்தை அழ ஆரம்பிக்க, தேனில் நனைத்த பஞ்சைக் குழந்தையின் வாயில் சொட்டவிட, அதைச் சப்பிய குழந்தை உடனேயே தூங்கிப் போனது. என்றாலும் இந்தக் குழந்தைக்குப் பசி அதிகம் இருக்கும் என எண்ணிய அவன் வேகமாய்ப் போய்ப் படகில் ஏறிக் கொண்டான். அதுவே தேவகியும், வசுதேவரும், தங்கள் ஏழாவது குழந்தையின் குரலைக் கடைசியாய்க் கேட்டது. விடிவதற்குள்ளாக கோகுலம் சென்றடைந்த அவர்கள், அந்தக் குழந்தையை ரோஹிணியிடம் கொடுக்கத் தன் கணவனின் முகத்தையே அந்தக் குழந்தையின் முகத்தில் கண்டு ஆனந்தித்த ரோஹிணி குழந்தையைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாள். வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாததொரு உணர்வோடு அதற்குப் பாலூட்டித் தாலாட்டினாள் ரோஹிணி. குழந்தையும் தூங்கியது, ரோஹிணியும். திடீரென தூக்கத்திலிருந்து விழித்த ரோஹிணி, குழந்தையின் தொட்டிலில் தொங்கிக் கொண்டு ஆடிக் கொண்டிருந்த சர்ப்பராஜனைக் கண்டு திடுக்கிட்டாள்.

தான் கத்தினாலோ, அல்லது அந்தப் பாம்பை அடித்து விரட்ட எத்தனித்தாலோ, குழந்தையைக் கடித்துவிடும் அபாயம் இருப்பதை உணர்ந்து ரோஹிணி பொறுத்திருந்தாள். நிமிடங்கள் ஓட, பாம்பும் அசையவில்லை, ரோஹிணியும். பின்னர் இவளை நம்மால் பயமுறுத்த முடியாது என நினைத்தாற்போல பாம்பு தன்னைச் சுருட்டிக் கொண்டு தொட்டிலில் இருந்து கீழே இறங்கி சென்று மறைந்தது. நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் தொட்டிலைக் கவனித்த ரோஹிணி, குழந்தை "களுக்" என்ற ஒரு சிரிப்புடன் சிரித்துக் கொண்டு தூங்கியதைக் கவனித்து அமைதி அடைந்தாள். இப்போ மதுராவில் என்ன நடந்தது பார்ப்போமா??
*************************************************************************************

தேவகிக்குக் குழந்தை பிறந்த விஷயம் கம்சனுக்குச் சொல்லப் பட்டது. தூங்கிக் கொண்டிருந்த கம்சன் திடுக்கிட்டு விழித்துச் செய்தியைக் கேட்டான். உடனேயே அவனுக்குத் தான் சில நாட்கள் முன்னர் கண்ட துர்சொப்பனம் நினைவில் மோதியது. என்ன காரணத்தாலோ, இம்முறை தேவகிக்கு இரட்டைக் குழந்தைகளாய்ப் பிறந்திருக்கும் என்றே அவன் நினைத்தான். தேவகியைக் காணச் சென்றபோது உடன் அங்கே காவலாளிகளின் தலைவனாய் இருந்த ப்ரத்யோதாவையும், அவன் மனைவியான பூதனையையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டான். வாயிலிலேயே வசுதேவரும், கர்காசாரியாரும் நின்றிருந்தனர். "எங்கே குழந்தைகள்?" எனக் கம்சன் கேட்க, "குழந்தைகளா?? அப்படி ஒன்றுமே இல்லையே? பிறந்தது ஒரு பெண் குழந்தைதான், ஆண் இல்லை" என்று கர்காசாரியார் சொல்ல கம்சன் நம்பவில்லை. தேவகி படுத்திருக்குமிடம் நோக்கிப் போக நினைத்தவன், பின்னர் மாற்றிக் கொண்டு பூதனையை அங்கே சென்று சோதனை போடச் சொல்ல தேவகிக்கு அருகே இருந்த துணிமூட்டையை எடுத்து வந்த பூதனை, குழந்தை செத்துப் பிறந்திருக்கிறதை கம்சனுக்குத் தெரிவித்தாள்.

சந்தேகம் நீங்காத கம்சன் மாளிகையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் விடாமல் தேடிப் பார்த்துவிட்டு அலுத்துப் போய் மாளிகைக்குத் திரும்பினான். அவன் மனதில் நிம்மதி இல்லை. ஏதோ ஒரு மாயவலை தன்னைச் சுற்றிப் பின்னப் பட்டிருப்பதாய் உணர்ந்தான். இந்த தேவகி, சிறு பெண், பலஹீனமானவள், எந்தவித சக்தியுமில்லாதவள், நம்மை இந்த அளவுக்குப் பயப்படுத்தி இருக்கின்றாளே? இருக்கட்டும், இவளைக் கொல்லுவது மிக எளிதான காரியமே, என்றாலும் நம் தந்தை, சித்தப்பன் போன்றோர் போராட்டம் நடத்துவார்கள். மேலும் யாதவகுலமே வெளிப்படையாக அவர்கள் பக்கம் சேர்ந்து திரண்டு நம்மை எதிர்ப்பார்கள். அதற்கு இடம் கொடுக்க முடியாது. சற்றுப்பொறுக்கலாம், எட்டாவது குழந்தைதானே, நமக்கு எமனாக வரப் போவது? வரட்டும், பார்க்கலாம்.
*************************************************************************************

தேவகி எட்டாவது முறையாகக் கர்ப்பம் அடைந்தாள். மற்ற ஏழு தடவைகள் போல அல்லாமல் இம்முறை அவள் மனம் மிக மிக உற்சாகமாய் இருந்தது. சொல்லத் தெரியாத ஒரு ஆனந்தம் அவளை ஆட்கொண்டிருந்தது. வசுதேவர் கண்களுக்கு தேவகியிடம் பொலிவோடு மட்டுமில்லாமல், உலகத்து அழகெல்லாம் ஒன்று திரண்டு வந்திருப்பது தெரிந்தது. இவ்வளவு பலஹீனமான தன் மனைவி செய்திருந்த வீரச் செயலால் ஏற்கெனவே அவள் பால் அன்பு மீதூறிக் கொண்டிருந்த மனம் இப்போது இன்னும் நெகிழ்ந்தது. சற்றேனும் அவளைப் பிரியாமல், யமுனை கண்களுக்குத் தெரியும் வண்ணம் ஆசனங்களை அமைத்துக் கொண்டு, பழைய காலத்து வீரர்கள் பற்றியும், மற்ற சந்தோஷமான விஷயங்கள் பற்றியுமே அவளிடம் பேசினார். தேவகிக்கோ, ஆனந்தம் பொங்கிக் கொண்டு வந்ததோடு அல்லாமல், சதா தன் கண் முன்னே சாட்சாத் அந்தப் பரம்பொருளே நின்று காவல் காத்துக் கொண்டிருப்பது போலவும் இருந்தது. கண்களை மூடினாலும், திறந்தாலும், நின்றாலும், நடந்தாலும், படுத்திருந்தாலும், எழுந்திருந்தாலும், உட்கார்ந்திருந்தாலும், தூங்கினாலும், விழித்தாலும் எந்நேரமும் பரம்பொருளின் தாக்கமும், அதன் உணர்வுமே அவளிடம் மிகுந்திருந்தது.

கம்சனோ எனில் பெரும் கலவரத்தில் ஆழ்ந்தான். குழந்தை பிறக்கப் போகும் நாளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தான். தன் நம்பிக்கைக்கு உரிய ப்ரத்யோதாவையும், அவன் மனைவியான பூதனையையும் தவிர, வேறு யாருமே வசுதேவரும், தேவகியும் வசித்த மாளிகையை அண்டாமல் பார்த்துக் கொண்டான். தேவகிக்கு உதவி வந்த மருத்துவப் பெண்மணி நிறுத்தப் பட்டாள். பதிலாக பூதனையையே அவள் உதவிக்கு எல்லாம் அனுப்பினான். தேவகிக்குப் பூதனையைக் கண்டாலே பிடிக்கவில்லை. எனினும் பிறக்கப் போகும் குழந்தையையும், அதனால் யாதவகுலத்துக்கு ஏற்படப்போகும் நன்மைகளையும் உத்தேசித்துப் பொறுத்துக் கொண்டாள்.

மதுராபுரி மக்களுக்கும் விஷயம் தெரிந்துவிட்டிருந்தது. அங்கங்கே அரசல் புரசலாய் மக்கள் பேசிக் கொண்டனர். வந்துவிட்டான், நம் ரட்சகன், நம் ஆண்டவன், நம்மைக் காக்கப்போகின்றவன் என்றெல்லாம் மக்கள் பேசிக் கொண்டனர். இன்னும் ஆறு மாதங்கள், 5 மாதங்கள், 4 மாதங்கள், 3 மாதங்கள், 1 மாதம் தான், ஆஹா, இன்னும் பத்து நாட்களே உள்ளனவாமே?? கம்சனோ பயம் அதிகமாகி என்ன செய்வதெனப் புரியாமல் கலங்கிக் கொண்டிருந்தான். ஏற்கெனவேயே நிறைய யாதவத் தலைவர்கள் அவன் போக்குப் பிடிக்காமல் நகரை விட்டு வெளியேறிக் கொண்டிருந்தனர். தூக்கமிழந்து தவித்தான் கம்சன். தூங்கினாலோ பயங்கரக் கனவுகள். தூங்க முடியாமலும், தூக்கம் இல்லாமலும் அவன் தவித்த தவிப்பு அவனுக்கு மட்டுமே தெரியும்.

பூதனையை தேவகியோடு தங்குமாறு சொன்னான். கர்காசாரியாரைத் தவிர, மற்ற யாருமே வசுதேவரையோ, தேவகியையோ பார்க்க அனுமதி மறுக்கப் பட்டது. தினமும் காவல்காக்கும் காவலாளிகள் மாற்றப் பட்டனர். தேவகியின் எட்டாவது குழந்தையைத் தான் கொல்லும்போது மக்கள் எதிர்ப்பு இல்லாமல் இருக்க யாதவப் படை வீரர்களை நம்பாமல் தன் மாமனாரின் ஆட்களான மகத வீரர்களை நியமித்தான் முக்கிய இடங்களில். மெல்ல, மெல்ல அந்த நாளும் நெருங்கியது. சிராவண மாதத்து கிருஷ்ணபக்ஷம் ஆரம்பித்த எட்டாம் நாள். இருட்டு நேரம், ஏற்கெனவே மழையினால் இருட்டுக் கவிந்த பூமி அன்றைக்கென இன்னும் இருட்டாய் இருந்தது. காலையில் இருந்தே இடியோடும், மின்னலோடும் கூடிய மழை கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அன்று மதியவேளையில் தினசரி வழிபாட்டுக்காக வந்த கர்காசாரியார் அது முடிந்ததும், வசுதேவரைக் கட்டிக் கொண்டார். மெல்ல அவர் காதுகளுக்கு மட்டுமே கேட்கும்படியாக ஏதோ ஒரு செய்தியைச் சொன்னார்.

கொட்டும் மழையில் காலையில் தன் குழந்தைகளுக்கு வேண்டியதைச் செய்துவிட்டு வருவதற்காகச் சென்ற பூதனை இன்னும் மாளிகைக் காவலுக்குத் திரும்ப முடியவில்லை. மழை அத்தனை உக்கிரமாய்க் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. எந்நேரமானாலும் திரும்பிவிடுவதாய்ச் சொல்லிச் சென்றிருந்த பூதனையை எதிர்பார்த்து மாளிகையின் வாயில் கதவுகள் விரியத் திறந்து கிடந்தன. அன்றைய காவலுக்கு வந்த ஆட்களோ எலும்பை உலுக்கும் குளிருடன், வெளியே வரமுடியாமல் தங்களுக்கென ஒதுக்கி இருந்த அறைக்குள்ளேயே , இந்த மழையில் என்ன நடக்கமுடியும் என்ற நினைப்பிலும் தூங்க ஆரம்பித்தனர். மெல்ல, மெல்ல இருட்டுக் கவிந்து விளக்குகள் தந்த வெளிச்சமும் குறைய ஆரம்பித்தது. தேவகி அமர்ந்திருந்த இடத்தில் மட்டுமே மிக மிக மெல்லிய வெளிச்சம் பரவிக் கிடந்தது. வசுதேவர் அவளருகில் அமர்ந்திருந்தார். திடீரென ஒரு பேரோசை, அண்ட பகிரண்டமும் அதிரும்படிக் கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்த ஒரு வெளிச்சம், மாபெரும் வெளிச்சம், ஆயிரம் கோடி, பல்லாயிரம் கோடிச் சூரியப்பிரகாசம்போல் தெரிந்த அந்த வெளிச்சத்தில் தேவகி தன் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு வலியை அனுபவிப்பதை வசுதேவர் கண்டார். "பிரபோ, என் ஆண்டவன் வருகின்றான். இதோ அவன் வரும் நேரம் வந்துவிட்டது." என்று மிக மிக மெல்லிய குரலில் வசுதேவருக்கு மட்டுமே கேட்கும் குரலில் தேவகி கூற, தன் அருமை மனைவியைத் தன் இருகைகளாலும் அணைத்துக் கொண்டு பக்கத்து அறைக்குள்ளே சென்றார் வசுதேவர். தன் மனைவிக்குத் தானே பிரசவம் பார்க்க ஆரம்பித்தார். குழந்தை பிறந்தது. நீலமா?? கரு நீலமா? கருமையா?  குழந்தை பிறந்ததும் அதன் நிறமும், அதைச் சுற்றிப் படர்ந்த ஒளியும் கண்ணைக் கூசியது. வசுதேவருக்கு மயக்கம் வரும்போல் இருந்தது. கெட்டது குடி! இப்போ மயங்கினால் என்னாவது?

[Geetha Sambasivam]

சீதா கல்யாணமே வைபோகமே!

 

இன்று ஜெயா தொலைக்காட்சியில் விஜய் சிவா அவர்களின் "கல்யாணமே வைபோகமே" என்ற தலைப்புக்கான பாடல்கள் இடம் பெற்றன. கல்யாணம் என்பது பெரியோர்களால் நிச்சயிக்கப் பட்டு என்ற வார்த்தை ஏன் இடம்பெறுகின்றது என்பதற்கு அவர் சொன்ன காரணம் மிக மிக ஆச்சரியமாய் இருக்கின்றது. ஏனெனில் சாஸ்திரப் படி திருமணம் நடக்கிறது என்று போட்டால் அதற்கான சாஸ்திரங்கள் பின்பற்றப் படுவதில்லை என்று சொன்னார். உதாரணமாய் பெண்ணின் வயதை விட ஆணுக்கு மும்மடங்கு அதிகம் இருக்கவேண்டும் என்பது சாஸ்திரம் என்றும், பெரும்பாலும் அது கடைப்பிடிக்கப் படுவதில்லை என்றும் கூறினார். மேலும் ஜாதகப் பொருத்தங்கள் பார்த்துத் திருமணங்கள் நிச்சயிக்கப் பட்டதில்லை என்றும், கோத்திரமும், குலமுமே பார்க்கப் பட்டது எனவும், அதிசயமாக எப்போதாவது நட்சத்திரப் பொருத்தம் பார்க்கப் பட்டது எனவும் சொன்னார்.

முதல் பாட்டாக அவர் எடுத்துக் கொண்டது சீதா கல்யாணம் என்ற தலைப்பில். திருமணம் ஆவதற்கு முன்னால் பெரியவர்கள் சிலர் கல்யாணத்துக்குக் காத்திருக்கும் பெண்ணிடமோ, பிள்ளையிடமோ, அவர்களுக்கு வரப் போகும் கணவன் பற்றியோ, மனைவி பற்றியோ வர்ணிப்பது போல் சீதையிடம் ஒரு குறி சொல்லும் பெண் பாடுவது போல் பாட்டு. பின்னர் திருமண மண்டபத்திற்கு சீதை வருகின்றாள்.
அவளுக்கு ராமரைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆசை. ஆனால் வெட்கமும், பெரியவர்கள் இருக்கின்றார்கள் என்பதும் தடுக்கின்றது. அதையும் மீறி ஆவல் மீதூறத் தன் இடக்கையில் உள்ள வளைகளின் மேல் வெளிச்சம் படுமாறு தூக்கிக் கொள்ள, அந்தக் கை வளையல்களில் ராமரின் முகமானது பிரதிபலிக்க, சீதை தன்னிரு கடைக்கண்களால் ராமரைப் பார்க்கின்றாளாம். அருணாசலக் கவிராயரின் பாடல்களிலிருந்து பாடினார்.

அடுத்து ருக்மிணி கல்யாணப் பாடல்.பெண் சம்மதித்தால் பெண்ணைத் தூக்கிக் கொண்டு சென்று, எதிர்த்து வருபவர்களையும் வென்றுவிட்டுத் திருமணம் செய்து கொள்ளுவதும் அனுமதிக்கப் பட்ட ஒன்று என்பதையும் சுட்டிக் காட்டினார். ருக்மிணியை கிருஷ்ணர் தூக்கிக்கொண்டு போய் ருக்மியையும் வென்றுவிட்டுத் திருமணம் செய்து கொள்ளுகின்றார். அந்த வகைத் திருமணம் பற்றிய பாடல் நாராயணீயத்தில் இருந்து. பின்னர் ராதா கல்யாணம். ராதா கல்யாணம் என்பது பாகவதத்தில் இல்லை என்பதையும், பரிட்சித்து ராஜாவுக்கு சுகர் பாகவதம் சொன்னபோது ராதா என்ற வார்த்தைப் பிரயோகத்தை ஏன் பண்ணவில்லை என்பது பற்றியும் மிக அழகாய் விளக்கிவிட்டு ஜெயதேவரின் அஷ்டபதிப் பாடல் (22வது அஷ்டபதி) ஒன்றையும் பாடினார்.
பின்னர் நாம் போக முடியாத கல்யாணங்களை வாழ்த்தும் பாடல் ஒன்றை தியாகராஜரின் கிருதியில் இருந்து பாடி முடித்தார். பாடல்களையும், இன்னும் விபரமாகவும் வழக்கம்போல் ஜீவா எழுதுவார் என நினைக்கிறேன். இது சிறு குறிப்பு மட்டுமே. இன்னிக்கு என்னோட ஆல்டைம் ஃபேவரிட் ஆன அருணா சாயிராம். கேட்டுட்டு வரேன்.

[Geetha Sambasivam]

வசுதேவருக்கு ஒரு நிமிஷம் அந்தப் பரம்பொருளே எதிரே வந்து நின்று கொண்டு தான் குழந்தையாக அவதரித்திருப்பதைச் சொன்ன மாதிரி இருந்தது. தன்னைத் தானே மயக்கத்திலிருந்து விடுவித்துக் கொண்டார் வசுதேவர். குழந்தை அழகென்றால் அவ்வளவு அழகு! கையில் எடுத்தாலே பூப் போன்ற அதன் மிருதுவான மேனியும், தாமரை மலர் போன்ற முகமும், அதில் ஜொலிக்கும் இருகண்களும், குட்டிக் குட்டிக் கால்களும், கைகளும், செப்புப்போன்ற செவ்வாயும், மருதோன்றி இட்டாற்போல் சிவந்த இரு குட்டிப் பாதங்களும் தொடும்போதே மனதில் இனம்புரியாத நிம்மதியும், ஆனந்தத்தையும் உணர வைத்தது. சொர்க்கத்திலே தான் இருப்பதுபோல் உணர்ந்தார் வசுதேவர்.

ஆனால் இப்படியே இருந்தால்?? அடாடா?? கம்சன் வந்துவிடுவானே? அவனுக்குத் தெரியும் முன்னர் செய்யவேண்டிய காரியங்களை மறந்தே போனேனே?? நல்லவேளையாகப் பூதனையும் இன்னும் வந்து சேரவில்லை. மழை தடுக்கின்றது போல் அவளையும். வசுதேவர் குழந்தையையும், தேவகியையும் சற்று நேரம் தனியே விட்டுவிட்டுக் கையில் இரு விளக்குகளை எடுத்துக் கொண்டார். மாளிகையின் மேன்மாடத்தில் இருந்து யமுனை நதியும், அதைத் தாண்டி அக்கரையில் கோகுலமும் தெரியும் வண்ணம் இருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்துக்குச் சென்றார். தன் கையில் இருந்த விளக்குகளைத் தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு ஆரத்தி எடுப்பதுபோல் பாவனை செய்தார். உற்றுக் கவனித்தார். அக்கரையில் இருந்து மெல்லிய வெளிச்சம் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது. வசுதேவர் திரும்பி வந்து குழந்தையைக் குளிப்பாட்டினார். தேனின் இனிமையைக் குழந்தையின் நாக்கில் வைத்தார். "தேவகி, நான் இப்போது போக வேண்டும்." என்றார் வசுதேவர்.

தேவகியின் கண்களில் கண்ணீர். என்றாலும் தன்னைக் கட்டுப் படுத்திக் கொண்டு, இப்படிப் புயலும், மழையுமாய் இருக்கின்றதே? எப்படிச் செல்வீர்கள்? யமுனையில் திடீரென வெள்ளம் வந்துவிட்டால்??" என்று ஐயத்தைக் கிளப்பினாள். "இறைவன் சித்தப்படி நடக்கும்" என்று சொன்ன வசுதேவர், காவலாளிகள் என்ன செய்கின்றனர் என்பதைக் கவனித்தார். பூதனையும் இன்னும் திரும்பவில்லை, காவலாளிகளும் தூங்குகின்றனர் என்பதை உறுதிப் படுத்திக் கொண்டார். குழந்தையை ஒரு கம்பளியில் சுற்றினார் வசுதேவர். கூடையில் வைத்தார். தோளில் கூடையை வைத்துக் கொண்டு கிளம்பினார். வைக்கும் முன்னர் கூடையில் இருந்த குழந்தையை ஒருமுறை பார்த்தார். நடப்பது எதுவும் அறியாத அந்தச் சின்னஞ்சிறு சிசு, தன் கால்விரலை வாயில் போட்டுச் சுவைத்துக் கொண்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. இரு பர்லாங்குகள் சென்ற வசுதேவர், இயற்கையாக யமுனை நதியின் ஆழம் குறைந்து கோகுலம் செல்லுவதற்கென ஏற்பட்ட ஒரு இடத்தில், நதியில் இறங்கி நடக்கலானார். கொஞ்ச தூரம் செல்வதற்குள்ளே வசுதேவர், ஏதோ நிழல் போன்ற ஒன்று தன் மேலும், கூடையில் இருந்த குழந்தையின் மேலும் குடை போல் கவிந்திருப்பதாய் உணர்ந்து நிமிர்ந்து பார்த்தார். மழை நின்று விட்டிருந்தது. கரிய மேகம் ஒன்று ஐந்து தலைகளுடன் கூடிய ஆதிசேஷனைப் போல அவர்மேலும், கூடையிலிருந்த குழந்தையின் மேலும் கவிந்து இருப்பதைக் கண்டார். குழந்தை பயந்துவிடுவானோ என்று பார்த்தால் தூக்கத்தில் குழந்தை மோகனமாய்ச் சிரித்தது. வாயிலிருந்து விரலை எடுக்காமலேயே சிரித்த அந்தக் குழந்தையை அள்ளி எடுக்கத் துடித்த மனதைக் கட்டுப் படுத்திக் கொண்ட வசுதேவர் சீக்கிரமாய் ஆழம் குறைந்த அந்தப் பகுதியைக் கடந்து அக்கரைக்குச் சென்றார்.
*************************************************************************************

கோகுலத்தில் என்ன நடந்தது என்று பார்ப்போமா? வசுதேவர் நதியைக் கடக்கிறதுக்குள்ளே நாம் போய் எட்டிப் பார்த்துடலாம். பல வருஷங்கள் சென்ற பின்னர் கருத்தரித்த யசோதையைக் கண்ணும், கருத்துமாய்ப் பார்த்துக் கொண்டான் நந்தகோபன். கோகுலத்து மக்களுக்கும் யசோதை இத்தனை வருஷம் சென்ற பின்னர் கருக்கொண்டது பற்றி சந்தோஷத்துடனேயே பேசிக் கொண்டனர். கூடவே தங்கள் குலத் தலைவனும், இப்போது கம்சனின் சிறையில் இருப்பவரும் ஆன வசுதேவரின் மனைவியான தேவகிக்குப் பிறக்கப் போகும் எட்டாவது குழந்தை தான் யாதவ குலத்தை ரக்ஷிக்கப் போகும் குழந்தை என்பதும், அந்தக் குழந்தையால் தர்மமே நிலைநாட்டப் பட்டு உலக க்ஷேமத்திற்கென உதிக்கப் போகும் குழந்தை எனவும், அரசல் புரசலாய்ச் செய்தி வந்து காதில் விழுந்த வண்ணம் இருக்கின்றது. எப்போப் பிறக்கும் எனத் தெரியவில்லை.

சிராவண மாதம் பெளர்ணமி கழிந்த எட்டாம் நாள் காலை யசோதைக்குக் குழந்தை பிறந்துவிடுகிறது. பெண் குழந்தை. ஆனால் இந்தச் செய்தி வெளியே யாருக்கும் தெரிவிக்கப் படவில்லை. யசோதை அறையைவிட்டு வெளியே வரவில்லை. பூரண மயக்கத்திலேயே இருப்பதாய்ச் சொல்லப் பட்டது. நந்தன் கர்காசாரியாரைச் சென்று ரகசியமாய்ச் சந்திக்கின்றான். சில நிமிடப் பேச்சுவார்த்தைக்குப் பின்னர் யமுனைக்கரையில் மதுராவிலிருந்து வரும் வழியில் நந்தனும், கர்காசாரியாரும் காத்திருக்க, எதிர்க்கரையில் வசுதேவர் இறங்குவது இங்கே நிழல் போல் தெரிகின்றது. ஏற்கெனவே விளக்குகளின் சமிக்ஞை மூலம் செய்திப் பரிமாற்றம் நடந்திருப்பதால் தயாராய்க் காத்திருக்கின்றனர் இருவரும். வசுதேவர் வந்து சேருகின்றார். நந்தன் கையிலிருந்த கூடை வசுதேவர் கைக்கும், அவர் கைக்கூடை நந்தன் கைக்கும் மாறுகின்றது. வசுதேவர் கண்களில் இருந்து தாரை தாரையாய்க் கண்ணீர் கொட்டுகின்றது. பேச்சு வர மறுக்கின்றது.

ஒருத்தி மகனாய்ப் பிறந்து ஓரிரவில்
ஒருத்தி மகனாய் ஒளித்து வளரத்
தரிக்கிலானாகித்தான் தீங்கு நினைந்த
கருத்தைப் பிழைப்பித்துக்கஞ்சன் வயிற்றில்
நெருப்பென்ன நின்ற நெடுமாலே! உன்னை
அருத்தித்து வந்தோம் பறைதருகியாகில்
திருத்தக்க செல்வமும் சேவகமும் யாம்பாடி
வருத்தமும் தீர்ந்து மகிழ்ந்தேலோ ரெம்பாவாய்!"

"நந்தா, நந்தா, என் நண்பா, என்ன கைம்மாறு செய்யப் போகின்றேன் உனக்கு நான்? இது உன் குழந்தை அல்லவோ?? யசோதை பெற்றெடுத்த பெண்ணல்லவோ?? எப்படி இந்த உதவிக்கு நான் பதில் உதவி செய்யப் போகின்றேன்? என் நன்றியை எவ்வகையில் காட்டப் போகின்றேன்?" என்றெல்லாம் புலம்பினார். நந்தன் வசுதேவரின் கால்களில் வீழ்ந்தான். "அரசே, நீங்கள் எங்கள் தலைவர், நாங்கள் உங்கள் குடிமக்கள். இது என்னுடைய கடமை. எங்களிடம் இருப்பதே உங்களிடம் நாங்கள் கொடுக்கவே. அனைத்தும் உம்முடையதே!" என்று பணிவுடன் சொன்னான். கர்காசாரியாரின் கைகளில் இருந்த கூடையை நந்தன் வாங்கும்போது கூடையை மூடி இருந்த துணி விலகுகின்றது. அதனுள் இருந்த குழந்தையின் நீலமேக வண்ணம் பளிச்சிட அதன் எதிரொலி போல், விண்ணிலும் மிகப் பிரகாசமாய் ஒரு மின்னல் தோன்றி மறைய, அந்த வெளிச்சத்தில் குழந்தையைப் பார்த்த நந்தன் மனதில் இனம் புரியாப் பரவசம்.நந்தா, நந்தா, எத்தனை அதிர்ஷ்டசாலி அப்பா நீ? அந்தப் பரம்பொருளே இப்போது உன் கையில். ஈரேழு பதினான்கு உலகத்தின் செல்வமெல்லாம் கொடுத்தாலும் கிடைக்காத ஒரு பொருள் உன்னிடம் இப்போது.

[Geetha Sambasivam]

தப்பு என்மேலே தான், இங்கே செம்பின் சிவந்த நிறத்தைக் குறிப்பிடும், செப்புப்போன்ற என்பதை நான் எழுதினது அந்த அர்த்தத்திலேயே, மற்றபடி செப்பு என்ற சொல்லின் அர்த்தம் வராது என்றே நினைக்கிறேன். :)))))))

2008/12/27 Siva Siva <naya...@gmail.com>

// செப்புப்போன்ற செவ்வாயும் //

வாய்க்கு உவமையாக செப்பு வருவதுண்டா?

2008/12/27 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

--
http://www.geocities.com/nayanmars
12 திருமுறை உரைக்கு: http://www.thevaaram.org/

[Tirumurti Vasudevan]

சொப்பு?
திவா

2008/12/28 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>:

> தப்பு என்மேலே தான், இங்கே செம்பின் சிவந்த நிறத்தைக் குறிப்பிடும்,
> செப்புப்போன்ற என்பதை நான் எழுதினது அந்த அர்த்தத்திலேயே, மற்றபடி செப்பு என்ற
> சொல்லின் அர்த்தம் வராது என்றே நினைக்கிறேன். :)))))))
>
>
>
> 2008/12/27 Siva Siva <naya...@gmail.com>
>>
>> // செப்புப்போன்ற செவ்வாயும் //
>>
>> வாய்க்கு உவமையாக செப்பு வருவதுண்டா?
>>
>>

--
My blogs:(all in Tamil)
http://anmikam4dumbme.blogspot.com/
http://chitirampesuthati.blogspot.com/
http://kathaikathaiyaam.blogspot.com/

BE HAPPY! LIFE IS TOO SHORT TO BE UNHAPPY!

[Geetha Sambasivam]

வச்சுக்கலாம், எங்க அம்மா இது தான் சொல்லுவா! ஆனால் நான் சிவந்த நிறத்தைக் குறிக்கும் விதத்திலேயே பயன்படுத்தினேன். :))))))))))

2008/12/28 Tirumurti Vasudevan <agni...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

பல்லாண்டுபல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு
பலகோடிநூறாயிரம்
மல்லாண்டதிண்தோள்மணிவண்ணா. உன்
செவ்வடிசெவ்விதிருக்காப்பு. (2)

இன்றில் இருந்து சகல விஷ்ணு ஆலயங்களிலும் திருப்பல்லாண்டு உற்சவம் ஆரம்பம். பகல் பத்து என்று சொல்லுவார்கள். ஆழ்வார் திருநகரியில் நம்மாழ்வாருக்கும் ராஜாங்க சேவை எல்லாம் நடக்கும். நாளை?? சரியாத் தெரியலை. ஆனால் முன்பெல்லாம் நம்மாழ்வார் ஆழ்வார் திருநகரியில் இருந்து ஸ்ரீரங்கம் வந்து ரங்கநாதரைச் சேவித்துவிட்டுச் சென்றார் என்றும், ரங்கநாதரே நேரில் எதிர்கொண்டழைத்துப் பின் திரும்பக் கொண்டு விடுவார் என்றும் செவிவழிச் செய்திகள் கூறுகின்றன. அது பற்றி விபரமான பதிவை வைகுண்ட ஏகாதசி அன்று பார்ப்போம். இப்போ இந்தப் பல்லாண்டு, பிறந்திருக்கும் குழந்தைக்குப் பாடியது. பெரியாழ்வார் மதுரையில் கண்டுவிட்டுப் பாடினார். நாம் பிறக்கும்போதே பாடிடுவோமே! பல்லாண்டு, பல்லாண்டு, பல்லாயிரத்தாண்டு, பலகோடி நூறாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகியும் இன்னும் இந்தக் கண்ணனின் லீலைகள் பற்றிப் பேசுவதோ, எழுதுவதோ, கேட்பதோ குறையவில்லை அல்லவா? இவன் பிறந்ததால் தேவகி அதிர்ஷ்டக் காரியா? அல்லது இவனை வளர்த்த யசோதை அதிர்ஷ்டக் காரியா என்றால் சந்தேகத்துக்கு இடமில்லாமல் யசோதை தான் அதிர்ஷ்டக் காரி. இப்போ சிறையில் தன்னந்தனியே விட்டுட்டு வந்த தேவகியின் நிலைமை மோசமடைவதற்குள் வசுதேவரை அங்கே கொண்டு போய்ச் சேர்த்துடலாமா?
*************************************************************************************

முதலில் கம்சனின் நிலையைப் பார்க்கலாம். நிலைகொள்ளாமல் தவித்தான் கம்சன். ஏற்கெனவே காவலாளிகளை அடிக்கடி மாற்றியும், வசுதேவரையும், தேவகியையும் யாரும் நெருங்காமலும் பார்த்துக் கொண்ட கம்சனால் கர்காசாரியார் தினசரி வழிபாடுகளுக்கு அங்கே செல்லுவது அவ்வளவாய்ப் பிடிக்கவில்லை என்றாலும் ஆசாரியர்களைப் பகைத்துக் கொள்ளுவது தனக்கு மிகவும் அபகீர்த்தியை உண்டாக்குவதோடல்லாமல், மக்கள் வெளிப்படையாகத் தங்கள் அதிருப்தியைக் காட்டிக் கொள்ளவும் ஆரம்பிப்பனர். ஆகவே அதை அவனால் தடுக்கமுடியவில்லை என்றாலும் பூதனையை அந்தச் சமயம் அங்கேயே இருந்து கவனிக்குமாறு ரகசிய உத்திரவிட்டிருந்தான். சிராவண மாதத்தின் கிருஷ்ண பட்ச அஷ்டமியான அன்று காலையில் இருந்தே கம்சன் பீதியின் உச்சத்தில் தவித்தான். இடியும், மின்னலும், மழையும், புயல்காற்றும் வெளியில் வீசியதா? அவன் உள்ளத்தில் வீசியதா என்று சொல்லமுடியாத அளவுக்கு அவன் மனக் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்து கிடந்தான். அடிக்கடி உடல் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அங்குமிங்கும் நடந்து, தூங்காமல் விழித்து, சாளரக் கதவைச் சார்த்தி, இப்படி ஏதேதோ செய்து தன் அச்சத்தைப் போக்க முனைந்தான்.

இப்படி அன்றைய பொழுது கழிந்து, இரவெல்லாம் கண் விழித்த கம்சன், காலையின் கதிர்கள் சாளரம் வழியாக எட்டிப் பார்த்ததும் மன தைரியத்தை அடைந்தான். இதோ, இப்போது பூதனை வந்து தேவகிக்கு இன்னும் குழந்தை பிறக்கவில்லை, நாட்கள் ஆகும் என அறிவிக்கப் போகின்றாள். பூதனையின் வரவை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தான் கம்சன். பூதனையும் வந்தாள். "அரசே! நேற்றிரவு தேவகிக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது!" என்று அறிவித்தாள். கம்சனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அவனுக்கு என்னமோ எட்டாவது குழந்தை ஒரு ஆண் குழந்தையாக இருக்கும் என நினைத்தால் பெண்ணா? "பூதனை, உறுதியாகச் சொல்கின்றாயா?" என்று கேட்டான். பூதனைக்குக் கொஞ்சம் மனதில் பயம் ஏற்பட்டாலும் தன்னைக் கட்டுப் படுத்திக் கொண்டு," ஆம் ஐயா, குழந்தை பிறக்கும்போது நான் மட்டுமே அருகிலிருந்தேன். என் முன்னிலையில் தான் பிறந்தது." என்று சொன்னாள். கம்சன் உடனே தன்னுடைய ரதத்தை கொண்டு வரச் சொல்லி முட்கள் போன்று தயாரிக்கப் பட்ட தன் கதையையும் எடுத்துக் கொண்டான். மாளிகையை அடைந்தான்."எங்கே அந்தக் குழந்தை?" இரைந்தான் கம்சன், வசுதேவரைப் பார்த்து. "இளவரசே, அது ஒரு பலஹீனமான பெண் குழந்தை, ஆண் குழந்தை இல்லை! ஆகவே அதைக் கொல்லவேண்டாமே?" என்று இறைஞ்சுகின்றார் வசுதேவர். "ஆணோ, பெண்ணோ அது உயிருடன் இருக்கக் கூடாது." என்று சொல்லிக் கொண்டே குழந்தையைக் கிடத்தி இருக்கும் தொட்டிலினருகே சென்றான் கம்சன். தேவகி, "அண்ணா, அண்ணா, இந்தக் குழந்தையை விட்டுவிடு. எனக்கு இது ஒன்றாவது மிஞ்சட்டும். இந்தப் பெண் குழந்தையால் உனக்கு என்ன கெடுதல் நேரப் போகின்றது?" என்று கெஞ்சினாள். குழந்தையைத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டு விம்மி, விம்மி அழுதாள். இந்தக் குழந்தையின் கதியை நினைத்தும், தான் தூக்கிக் கொடுத்த தன் அருமைச் செல்வம் பற்றியும் ஒரே சமயம் அவளுக்கு நினைவு உண்டாகி நெஞ்சே உடைந்து போய்விடும்படி அழுதாள் தேவகி.

கம்சன், அந்தக் குழந்தையை தேவகியின் கைகளில் இருந்து பிடுங்கினான். தலைகீழாய்த் தூக்கினான் குழந்தையை. திடீரென அவன் கைகளில் உணர்வில்லாதமாதிரி இருந்தது கம்சனுக்கு. தன்னைத் தானே அவன் நிதானம் செய்து கொள்ளுமுன்னர் குழந்தை அவன் கைகளில் இருந்து நழுவுவது போல் இருந்தது. "க்றீஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈச்ச்ச்ச்" என்ற நீண்ட ஒரு அலறல் கேட்டது அவனுக்கு. அடுத்த கணம் குழந்தை சாளரத்துக்கு வெளியே பறக்கின்றாற்போல் தெரிந்தது கம்சனுக்கு. ஒரு கணம் அவனுக்கு அந்த அறை சுழன்றது. எதிரே நின்ற வசுதேவர், தேவகி சுழன்றனர். அவனே சுழல்வது போல் இருந்தது. இருட்டு. கும்மிருட்டு. காரிருள் சூழ்ந்தாற்போல் ஒரு பிரமை. அவன் காதுகளில் ஒரு ஏளனச் சிரிப்பும், அதைத் தொடர்ந்த ஒரு குரலும். இன்னாரென்று கணிக்கமுடியாத ஒரு குரல் அவன் காதுகளில்"உன்னைக் கொல்லப் போகின்றவன் ஏற்கெனவே பிறந்துவிட்டான்." என்று சொல்லிச் சிரிக்கின்றது.கால்கள் துவள, நிற்கக் கூட முடியாமல் தவித்த கம்சன் அவ்விடத்தை விட்டு மிகுந்த பிரயாசையுடன் நகர்ந்தான். பூதனை ஓடி வந்தாள். அவள் கணவன் ப்ரத்யோதாவும் உடன் இருந்தான். அரண்மனைக்குச் செல்லுகின்றீர்களா அரசே என இருவரும் கேட்டனர். பின்னர் வசுதேவரையும், தேவகியையும் என்ன செய்யலாம் என்றும் கேட்கின்றனர். புத்தியில் எதுவுமே உறைக்காத ஒரு நிலையில் இருந்த கம்சன், "எங்கே வேண்டுமானாலும் போகச் சொல்லு அவர்களை! நாரதர் கூறிய ஜோசியம் என்னைப் பார்த்துப் பரிகசித்துச் சிரிக்கின்றது." என்று கூறிக் கொண்டே சென்றான் கம்சன். மறுநாள் தன்னுடைய நம்பிக்கைக்கு உரிய சிலரிடம் கலந்தாலாசித்தான் கம்சன். அவர்களில் அவனுடைய முதன்மை ஆலோசகர் ஆன ப்ரலம்பரும் இருந்தார். பூதனையும், அவள் கணவன் ப்ரத்யோதாவும் இருந்தனர். மற்றவர்களில் அநேகர் கம்சனின் மாமனார் ஆன ஜராசந்தனின் ஆட்கள் ஆவார்கள்.

ப்ரலம்பா தன்னுடைய யோசனையைக் கூறலாமா எனக் கேட்டுவிட்டு, மக்கள் கம்சனிடம் அதிருப்தி அடைந்திருப்பதையும் ரட்சகன் எப்போது வருவான் எனக் காத்திருந்ததையும் கூறியதோடு, நேற்று கம்சனின் காதில் விழுந்த செய்தி, வேறு யார் காதிலும் விழுந்திருக்குமா எனவும் கேட்கின்றார். பூதனை தன் காதிலும் விழுந்ததை உறுதிப் படுத்துகின்றாள். கம்சன் சற்று யோசித்துவிட்டு, தான் எந்த விஷயத்திலும் சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி இருக்கப் போவதாயும், ஆகவே கடந்த பத்து நாட்களுக்குள் பிறந்த குழந்தைகள் அனைத்தையும் கொன்றுவிடுமாறும் கூறுகின்றான். வேண்டாம், வேண்டாம், கடந்த ஒரு மாதத்தில் பிறந்த அனைத்தையுமே கொன்றுவிடலாம் இல்லையா பஹூகா? என்று தன்னுடைய மகத மெய்க்காப்பாளனைக் கேட்டுக் கொள்கின்றான். பஹூகா சொல்லுகின்றான், மக்கள் மனதில் தர்மத்தின் நினைவு தோன்றாதபடிக்கு அவர்களைக் களியாட்டங்களிலும், சூதாட்டங்களிலும், பெண்களின் மோகத்திலும் ஆழ்ந்து போகும்படிச் செய்யவேண்டும். அவர்களுக்குப் பணத்தை வாரி இறையுங்கள். பணத்தினால் கிடைக்கும் இந்த சுகத்தை அனுபவித்த பின்னர் அவர்களுக்குக் குடும்பம், குழந்தைகள், மனைவி, மக்கள், பெற்றோர் என்று தோன்றாது. பின்னர் தர்மமாவது, ஒன்றாவது? ரட்சகன் என்ற பேச்சுக்கே இடம் இருக்காது." என்று கூற, கம்சன், இது சரியாய் வருமா என்ற சந்தேகத்தில் ஆழ்ந்தான். பூதனையை எதற்கும் குழந்தைகள் பிறந்திருப்பது பற்றியும் விசாரித்து, அவற்றைக் கொன்றுவிடும்படியும் கட்டளை இடுகின்றான்.
*************************************************************************************

சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப் பட்ட தேவகியோ, தன்னுடைய உலகில் ஆழ்ந்து போய்விட்டாள். அவள் நினனவிலும், கனவிலும் அந்த நீலமேக வண்ணக் குழந்தைதான். அவள் கண்ணெதிரே அந்தக் குழந்தை எப்போதும் இருந்தான். ஒரு சமயம் அவள் அதைத் தன் கைகளில் எடுத்துப் பாலூட்டினாள். ஒரு சமயம் அந்தக் குழந்தை தன் பிஞ்சுக்கால்களால் அவள் மார்பில் உதைத்ததை உணர்ந்தாள். ஒரு சமயம் தூக்கத்திலேயே குழந்தை சிணுங்கி அழுதது. எடுத்தால் அரைக் கண் திறந்து பார்த்துவிட்டு, மோகனச் சிரிப்புச் சிரித்தது. அவள் முகத்தை உற்றுப் பார்த்துச் சிரித்தது குழந்தை. தேவகிக்கு உடலும், மனமும் பரபரத்தது. இந்த உலகில் இருந்து வெளியே வரவே அவளுக்கு மனமில்லை. ஆனால் குழந்தையைப் பற்றி யாரிடம் பேசுவது? கைகொடுத்தார் வசுதேவர் எப்போதும்போலவே. வேறு யாரிடம் பேசமுடியும்? இருவரும் மெல்லிய குரலில் தங்கள் அருமைச் செல்வனைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டார்கள். குறைந்தது ஒரு லட்சம் முறையாவது வசுதேவர் தான் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு கூடையில் வைத்து யமுனையைக் கடந்தது பற்றி தேவகியிடம் விவரித்திருப்பார். கேட்கக் கேட்க அலுக்கவில்லை தேவகிக்கு.

குழந்தையைப் பார்க்கவேண்டும், தன் கைகளில் எடுத்துக் கொஞ்சவேண்டும், பாலூட்டவேண்டும் என்ற ஆவலை நாளாக நாளாக அவளால் தவிர்க்க முடியவில்லை. வசுதேவர் எவ்வளவோ அவளை சமாதானம் செய்து, ஆறுதல் வார்த்தைகள் சொன்னாலும், அவளால் குழந்தையைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டு கொஞ்சவேண்டும் என்ற ஆவலைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. தன்னைத் தானே வருத்திக் கொண்டாள் தேவகி.

[Geetha Sambasivam]

ம்ம்ம்ம்ம்?? தட்டச்சுப் பிழையா, கருத்துப் பிழையா?? போய்ப் பார்த்துட்டு வரேன், சந்தேகமா இருக்கே?? சேவடி தான் சரினு நினைக்கிறேன். :))))))

2008/12/28 Siva Siva <naya...@gmail.com>

// செவ்வடிசெவ்விதிருக்காப்பு //

சேவடி செவ்வி திருக்காப்பு ?

2008/12/28 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

பல்லாண்டுபல்லாண்டு பல்லாயிரத்தாண்டு

பலகோடிநூறாயிரம்
மல்லாண்டதிண்தோள்மணிவண்ணா. உன்
செவ்வடிசெவ்விதிருக்காப்பு. (2)

--
http://www.geocities.com/nayanmars
12 திருமுறை உரைக்கு: http://www.thevaaram.org/

[Geetha Sambasivam]

தேவகியின் பித்துப் பிடித்த தாய் மனத்தின் ஏக்கம் அதிகம் ஆகிக்கொண்டே போனது. அவளுடைய ஏக்கம் தாங்கமுடியாமல் ஒரு நாள் அவள் களிமண்ணால் சிறியதொரு குழந்தை பொம்மையைத் தன் கைகளாலேயே செய்தாள். அதை அந்தக் காலித் தொட்டிலில் இட்டாள். தாலாட்டுப் பாடினாள். அவ்வளவு தான். அவளின் சந்தோஷம் எல்லை மீறிற்று என்று சொல்லும்படிக்கு தினமும் காலையில் சீக்கிரம் எழுந்து, தினமும் புதுக்களிமண்ணை எடுத்து குழந்தை பொம்மை செய்து, அதற்குப் பூக்கள் வைப்பதும், அலங்காரங்கள் செய்வதும், தொட்டிலில் இட்டுத் தாலாட்டுவதும், பாலூட்டுவதுமாக இருந்தாள்.

மாணிக்கம்கட்டி வயிரம்இடைகட்டி
ஆணிப்பொன்னால்செய்த வண்ணச்சிறுத்தொட்டில்
பேணிஉனக்குப் பிரமன்விடுதந்தான்
மாணிக்குறளனே. தாலேலோ
வையமளந்தானே. தாலேலோ. (2) 1.


அந்தக் குழந்தை பொம்மையைத் தாலாட்டிப் பாலூட்டித் தூங்க வைப்பதாக தேவகி செய்வதை பார்த்த வசுதேவருக்கும், கர்காசாரியாருக்கும் மனம் தாளவில்லை. தேவகியின் மனநிலைமை அவர்களுக்கு மிக நன்காய்ப் புரிந்தது. அவளைப் பொறுத்தவரையில் களிமண்ணால் செய்யப் பட்ட அந்தச் சின்னஞ்சிறு குழந்தை பொம்மை அவள் தூக்கிக் கொடுத்த அந்த மறக்கமுடியாத நீலமேக வண்ணன் தான் என்பதையும், கடவுளே வந்து தன் வயிற்றில் பிறந்திருக்கின்றார் என்று தேவகி உறுதியாக நம்புவதையும் புரிந்து கொண்டார்கள்.

சங்கின்வலம்புரியும் சேவடிக்கிண்கிணியும்
அங்கைச்சரிவளையும் நாணும்அரைத்தொடரும்
அங்கண்விசும்பில் அமரர்கள்போத்தந்தார்
செங்கண்கருமுகிலே. தாலேலோ
தேவகிசிங்கமே. தாலேலோ. 4.

ஒருநாள் தேவகி அரண்மனை மேன்மாடத்தில் நின்றுகொண்டு இலக்கில்லாமல் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது விண்ணில் தவழ்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு கரிய நிற மேகத்தைக் கண்ணுற்றாள். அந்தக் கருநீல நிறம் அவளுக்கு அவள் பெற்றெடுத்த அருமைக் குமாரனை நினைவூட்டியது. ஆஹா, இந்தக் கருநீல நிறம், என் அருமைக் குழந்தையின் நிறம்போலவே இருக்கின்றதே? உற்றுப் பார்த்தாள் தேவகி. அவள் கண்ணிற்கு அந்தக் கருநீல மேகம் ஒரு குழந்தை போலவே காட்சி அளித்தது. சின்னஞ்சிறு கால்கள் முளைத்தன, கைகள் முளைத்தன. அழகுக் கண்கள், ஆஹா, அந்தக் கண்கள் தான் எத்தனை எத்தனை அழகு? கண்களாலேயே சிரிக்கின்றானே இந்தக் குழந்தை? வசீகரித்தது பார்வை. அவள் நினைவிலும், கனவிலும், விழிப்பிலும், தூக்கத்திலும்,நிற்கையிலும், நடக்கையிலும் அந்தக் கண்களின் பார்வை துரத்தித் துரத்தி வந்தது அவளை.

கானார்நறுந்துழாய் கைசெய்தகண்ணியும்
வானார்செழுஞ்சோலைக் கற்பகத்தின்வாசிகையும்
தேனார்மலர்மேல் திருமங்கைபோத்தந்தாள்
கோனே. அழேல்அழேல்தாலேலோ
குடந்தைக்கிடந்தானே. தாலேலோ. 7.

அவள் படும் வேதனையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வசுதேவர் ஒரு நாள் அவளுக்கு கரிய நிறப் பளிங்கினால் ஆன குழந்தை சிலை ஒன்றை எங்கிருந்தோ வரவழைத்துக் கொடுத்தார். தேவகியின் ஆனந்தத்துக்கு அளவே இல்லை. அட, இவன் என்னுடைய கிருஷ்ணன் போலவே இருக்கின்றானே? ஆம், வசுதேவர் மிகச் சிரமப் பட்டு கோகுலத்தில் வளர்ந்து கொண்டிருந்த தன்னுடைய மகனைப் போலவே சிலையைச் செய்ய வைத்திருந்தார். ஆகவே கம்சன் கண்களில் படாமலும் காக்கவேண்டும். ஆகவே மிகச் சிரமப் பட்டு இதைக் கம்சனுக்குத் தெரியாமல் மறைக்கவேண்டுமே??? ஆனால் தேவகிக்கோ, இனி தினம், தினம் களிமண்ணால் புதுப் புது குழந்தை பொம்மைகள் செய்யவேண்டியதில்லை. இந்தக் குழந்தை நிஜமாகவே என்னுடைய "கன ஷ்யாம்" என்று குதூகலம் அடைந்தாள் தேவகி. ஆம், தேவகி அவன் நிறத்தை ஒட்டி அவனுக்குச் சூட்ட நினைத்த பெயர் கன ஷ்யாம் அல்லது கிருஷ்ணா என்பதாகும். தன்னுடைய கனஷ்யாம் போலவே இருக்கின்றானே இவன்? தேவகியின் வாழ்க்கையில் அன்றிலிருந்து ஒரு புதிய அத்தியாயம் ஆரம்பித்தாற்போல் ஆயிற்று.

மெய்திமிரும்நானப்பொடியோடு மஞ்சளும்
செய்யதடங்கண்ணுக்கு அஞ்சனமும்சிந்துரமும்
வெய்யகலைப்பாகி கொண்டுஉவளாய்நின்றாள்
அய்யா. அழேல்அழேல்தாலேலோ
அரங்கத்தணையானே. தாலேலோ. 9.


அந்தப் பொம்மையைக் குளிப்பாட்டினாள். அலங்கரித்தாள், கண்ணுக்கு மை இட்டாள், சந்தனம் தடவினாள், பூக்களால் அலங்கரித்தாள். தாலாட்டினாள், பாலூட்டினாள், என்னுடைய கனஷ்யாம் என்று கொஞ்சினாள். கனஷ்யாம் யார் என்பது வசுதேவர், கர்காசாரியார், தேவகி மூவரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் புரியவில்லை. அடுத்தடுத்து குழந்தைகளைப் பறி கொடுத்ததால் தேவகி இவ்வாறு நடந்து கொள்வதாய் நினைத்தனர் அனைவரும். கொஞ்சம் அசந்தாலும் குழந்தை கோகுலத்தில் வளருவது கம்சனுக்குத் தெரிந்துவிடும் என்பதால் மிக மிகக் கவனமாய் இருந்தனர் மூவரும். அந்தக் குழந்தையுடன் பேசுவாள் தேவகி. உயிருள்ள குழந்தையைக் கொஞ்சுவது போலவே அதையும் கொஞ்சிக் கெஞ்சிப் பாராட்டிச் சீராட்டினாள். அத்தோடு மட்டுமா? அதைத் தூங்கவைக்க தேவகி தினமும் அந்த பொம்மைக் குழந்தைக்குத் தாலாட்டுகள் பாடினாள். திடீரெனக் குழந்தை அழுவதுபோல் தோன்றும் அவளுக்கு. அடடா, அழுகின்றதே என விரைந்து ஓடி வந்து அந்த பொம்மையைத் தூக்கித் தோளில் போட்டுக் கொண்டு தாலாட்டுப் பாடுகின்றாள் தேவகி.

"கண்ணான கண்ணுறங்கு, கண்மணியே நீ யுறங்கு,
ஆரடிச்ச கண்ணீரு ஆறாப் பெருகுறது?
அடிச்சாரைச் சொல்லி அழு, ஆக்கினைகள் செய்து வைப்பேன்,
தொட்டாரைச் சொல்லி அழு, தோள் விலங்கு பூட்டி வைப்பேன்,

ஆரடிச்ச கண்ணீரு ஆறாப் பெருகுறது??

அம்மா அடிச்சாளோ அமுதூட்டும் கையாலே?
அப்பா அடிச்சாரோ அரவணைக்கும் கையாலே?

ஆரடிச்ச கண்ணீரு ஆறாப் பெருகுறது??

மாமன் அடிச்சானோ, மல்லிகைப் பூச்செண்டாலே??(தேவகியின் மனம் விம்முகின்றது)
அத்தை அடிச்சாளோ, அல்லிப் பூச் செண்டாலே?
பாட்டி அடிச்சாளோ, பால் போட்டும் சங்காலே?

ஆரடிச்ச கண்ணீரு ஆறாப் பெருகுறது??
ஆறிரண்டும் காவேரி, அதனடுவே சீரங்கம்.............

இதற்கு மேலே தேவகியால் தாங்க முடியவில்லை. கங்கை, யமுனை, காவிரி, நர்மதை என ஆறுகள் அனைத்தும் இப்போது தேவகியின் கண்களிலே,

எனக்கும் ...................

[AKR]

தன் குழந்தைக்கொரு துன்பம் நேர்கையில் ஒரு தாய் படும் துன்பம் வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க இயலாது. 1986 முதல் 1995 வரை அம்பத்தூரில் குடியிருக்கையில் ஒரு நாள் நான் சாலையில் நடந்து சென்றுகொண்டிருக்கையில் சுமார் ஐந்து வயதுள்ள ஒரு சிறுவனை அவ்வழியாகச் சென்ற பேருந்து மோதியதால் சிறுவன் சில நொடிகளுக்குள்ளாகவே மரணமடைந்தான். தற்செயலாக அருகிலிருந்த அவனது தாய் அலறித் துடித்த காட்சி என் மனக்கணணில் இன்றும் தெரிகிறது. தாயின் துன்பம் எத்தகையது என்று அன்றுதான் நான் கண்டேன்.

 

இவ்வாறிருக்கையில் தான் பெற்ற பிள்ளைகள் அவர்களைத் தான் கொஞ்சி மகிழு முன்னரே ஒருவர் பின் ஒருவராகக் கம்சன் எனும் அரக்கனால் கொன்று குவிப்பதைக் கண்ட தேவகியின் தாயுள்ளம் படும் வேதனை பன்மடங்கன்றோ? பாடல்களுள் தலைசிறந்ததாகக் கருதப்படுபவை தாலாட்டுப் பாடல்களே ஆகும். அதனால் தானோ என்னவோ கவிஞர் கண்ணதாசன்

 

பறவைகளளில் அவள் மணிப்புறா

பாடல்களில் அவள் தாலாட்டு

கனிகளிலே அவள் மாங்கனி

காற்றினிலே அவள் தென்றல்

 

ன்று எழுதி வைத்தார்.

 

தேவகியின் தாலாட்டுப் பாடல்கள் இலக்கிய நயத்துடனும் உணர்ச்சி பாவத்துடனும் மனதைத் தொடுகின்றன.

----- Original Message -----

From: Geetha Sambasivam

To: நம்பிக்கை - Nambikkai

Cc: il...@googlegroups.com

Sent: Monday, December 29, 2008 5:26 PM

Subject: [ILLAM, your HOME] Re: கிருஷ்ணா, முகுந்தா, முராரே!

[Geetha Sambasivam]

ம்ம்ம்ம்ம்??? பரிட்சையில் பாஸாவேனா தெரியலை, ஆனால் குழந்தைகள் விளையாடும்போது உடலைக் கொஞ்சம் வளைத்து நெளித்துக் கொள்ளும், அதுவும் அம்மாவையோ அல்லது அடிக்கடி எடுத்துக் கொஞ்சும் யாரையாவது பார்த்தாலோ சிறு வெட்கத்துடன் உடலை நெளித்துக் கொள்ளும். அப்போது ஏற்படும் வளைவைக் குறிக்குமோ?? தெரியாது, ஆனால் கும்பகோணம் இல்லை, நிச்சயமாய். எதுக்கும் அர்த்தத்தை நீங்களே சொல்லிடுங்க. நான் போய் அகராதியையும் பார்த்துடறேனே! சமாதானமாப் போயிடுவோமே!!!!!!

2008/12/29 Siva Siva <naya...@gmail.com>

// குடந்தைக்கிடந்தானே. தாலேலோ. 7. //

"குடந்தைக்கிடந்தானே" எனில் என்ன பொருள்?

2008/12/29 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

தேவகியின் பித்துப் பிடித்த தாய் மனத்தின் ஏக்கம் அதிகம் ஆகிக்கொண்டே போனது.

கானார்நறுந்துழாய் கைசெய்தகண்ணியும்
வானார்செழுஞ்சோலைக் கற்பகத்தின்வாசிகையும்
தேனார்மலர்மேல் திருமங்கைபோத்தந்தாள்
கோனே. அழேல்அழேல்தாலேலோ
குடந்தைக்கிடந்தானே. தாலேலோ. 7.

--
http://www.geocities.com/nayanmars
12 திருமுறை உரைக்கு: http://www.thevaaram.org/

[Geetha Sambasivam]

நேத்திக்கு மாட்டிக் கொண்ட "செவ்வடி" யிலே இரண்டுமே சரினு ஒருத்தர் சொன்னார். சேவடியும் செவ்வடியும் இரண்டுமே ஒரே அர்த்தம் சிவந்த பாதங்கள் என்றே வரும்னு சொல்றாங்க. :)))))) அப்பாடா, ஒரு வழியா சமாளிச்சுட்டேன். :))))))))))

2008/12/30 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

ம்ம்ம்ம்ம்?? குடந்தை சரியா, தப்பானு சொல்லலை!! இனிமே சேவடினு மாத்த முடியாது. :(

2008/12/30 Siva Siva <naya...@gmail.com>

2008/12/29 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

நேத்திக்கு மாட்டிக் கொண்ட "செவ்வடி" யிலே இரண்டுமே சரினு ஒருத்தர் சொன்னார். சேவடியும் செவ்வடியும் இரண்டுமே ஒரே அர்த்தம் சிவந்த பாதங்கள் என்றே வரும்னு சொல்றாங்க. :)))))) அப்பாடா, ஒரு வழியா சமாளிச்சுட்டேன். :))))))))))

செவ்வடி - நான் கண்டதில்லை.

கார்வணன் நான்முகன் காணுதற்கு ஒணாச்
சீர்வணச் சேவடி செவ்வி நாள்தொறும்
பேர்வணம் பேசிப் பிதற்றும் பித்தர்கட்கு
ஆர்வணம் ஆவன அஞ்செழுத்துமே.
 --     சம்பந்தர் தேவாரம் - 3.22.9

http://www.dinamalar.com/anmegamnews_detail.asp?News_id=698&cls=row3&ncat=HIN&ncat1=WRI

 

2008/12/30 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

ம்ம்ம்ம்ம்??? பரிட்சையில் பாஸாவேனா தெரியலை, ஆனால் குழந்தைகள் விளையாடும்போது உடலைக் கொஞ்சம் வளைத்து நெளித்துக் கொள்ளும், அதுவும் அம்மாவையோ அல்லது அடிக்கடி எடுத்துக் கொஞ்சும் யாரையாவது பார்த்தாலோ சிறு வெட்கத்துடன் உடலை நெளித்துக் கொள்ளும். அப்போது ஏற்படும் வளைவைக் குறிக்குமோ?? தெரியாது, ஆனால் கும்பகோணம் இல்லை, நிச்சயமாய். எதுக்கும் அர்த்தத்தை நீங்களே சொல்லிடுங்க. நான் போய் அகராதியையும் பார்த்துடறேனே! சமாதானமாப் போயிடுவோமே!!!!!!

2008/12/29 Siva Siva <naya...@gmail.com>

// குடந்தைக்கிடந்தானே. தாலேலோ. 7. //

"குடந்தைக்கிடந்தானே" எனில் என்ன பொருள்?

2008/12/29 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

தேவகியின் பித்துப் பிடித்த தாய் மனத்தின் ஏக்கம் அதிகம் ஆகிக்கொண்டே போனது.

கானார்நறுந்துழாய் கைசெய்தகண்ணியும்
வானார்செழுஞ்சோலைக் கற்பகத்தின்வாசிகையும்
தேனார்மலர்மேல் திருமங்கைபோத்தந்தாள்
கோனே. அழேல்அழேல்தாலேலோ
குடந்தைக்கிடந்தானே. தாலேலோ. 7.

--
http://www.geocities.com/nayanmars
12 திருமுறை உரைக்கு: http://www.thevaaram.org/

--~--~---------~--~----~------ ------~-------~--~----~
நம்பிக்கை கொள்!
தயக்கம் தகர் !!
வெற்றி நிச்சயம் !!!
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---

[Geetha Sambasivam]

ஆய்ப்பாடியில் என்ன நடந்தது என்பதைப் பார்க்கலாமா?? பல வருடங்கள் குழந்தைப் பேறு இல்லாதிருந்த யசோதைக்குக் குழந்தை பிறக்கப் போகும் செய்தி கேட்டு கோகுலமே மகிழ்ந்து போயிருந்தது. அனைத்து யாதவர்களும் பிறக்கப் போகும் குழந்தையைஆவலுடன் எதிர்பார்த்தார்கள். அந்த நாளும் வந்தது. சிராவண மாதக் கிருஷ்ண பட்சத்து எட்டாம் நாள் காலையில் யசோதைக்குக் குழந்தை பிறந்தது. அப்போது அவள் அருகில் வசுதேவரின் மற்றொரு மனைவியும், பலராமன் என்ற சங்கர்ஷணனன வளர்த்து வருபவளும் ஆன ரோகிணியைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. வயது சென்று நடந்த பிரசவத்தால் மிகக் களைத்துப் போன யசோதையும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள். அந்த இடைவெளியிலேயே குழந்தை மாற்றப் பட்டது. யசோதைக்கு இது ஒன்றும் தெரிவிக்கப் படவில்லை. ரோகிணியின் அன்பான பணிவிடையால் மெல்ல,மெல்ல நினைவு திரும்பியது யசோதைக்கு. கண் விழித்துக் குழந்தை எங்கே என்று கேட்டபோது நள்ளிரவு தாண்டி விட்டது. ரோகிணியும் குழந்தையைக் கொடுத்தாள் அவளிடம். ஆஹா, இது என்ன அற்புதம்? இப்படி ஒரு நிறமா? இது என்ன நிறம்? நீலமா? கருமையா? என்றாலும் இப்படி ஒளி வீசுகின்றானே குழந்தை? கையில் எடுக்கும்போதே இனம் புரியாத மகிழ்ச்சி யசோதைக்கு.

ஓடுவார்விழுவார் உகந்தாலிப்பார்
நாடுவார்நம்பிரான் எங்குத்தானென்பார்
பாடுவார்களும் பல்பறைகொட்டநின்று
ஆடுவார்களும் ஆயிற்றுஆய்ப்பாடியே. 2.

பெறற்கரிய பேறு பெற்றோம் என நினைத்துக் கொண்டாள். உண்மையும் அது தானே. பெற்றவள் எங்கோ குழந்தைக்காக ஏங்கி அழுது கொண்டிருக்க, யசோதை தானே பாக்கியம் பெற்றிருக்கின்றாள்? இது எதுவும் அறியாத அப்பாவியாய் யசோதை குழந்தையைக் கையில் எடுத்து ஆசையுடன் அணைத்துக் கொண்டாள். பாலூட்டித் தாலாட்டினாள். ஆயர்பாடி முழுதும் செய்தி சொல்லப் பட்டது. ஆயர்பாடியில் உள்ள ஆயர்கள் அனைவரும் ஆடிப்பாடிக் குதூகலித்தனர். தங்கள் இல்லங்களிலேயே குழந்தை பிறந்தாற்போல் மகிழ்வு அவர்களுக்கு. ஒருவர் மேல் ஒருவர் வண்ணப் பொடிகள் தூவிக் கொண்டனர். பாட்டுப் பாடித் தங்கள் மன மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்திக் கொண்டனர்.

உறியைமுற்றத்து உருட்டிநின்றாடுவார்
நறுநெய்பால்தயிர் நன்றாகத்தூவுவார்
செறிமென்கூந்தல் அவிழத்திளைத்து எங்கும்
அறிவழிந்தனர் ஆய்ப்பாடியரே. 4.

தங்கள் வீட்டில் இருந்த பால், தயிர் வைக்கும் உறியை உருட்டி விட்டும், பாலையும், தயிரையும், வெண்ணெயையும் இஷ்டத்துக்குக் குடித்தும், கொடுத்தும், கொட்டியும் மகிழ்ந்தனர் ஆய்ப்பாடி மக்கள் அனைவரும். சங்கங்கள் ஆர்ப்பரித்தன. வாத்தியங்கள் முழக்கமிட்டன. எக்காளங்கள் ஊதப்பட்டன. மக்கள் அனைவரும் ஊர்வலமாய் வந்து குழந்தைக்கு ஜெயகோஷம் இட்டதோடு, குழந்தையைப் பார்த்து ஆசிகள் வழங்கியும், பரிசுகள் வழங்கியும் சென்றார்கள். அனைவரையும் கவர்ந்தது குழந்தையின் உடல்நிறம் தான். இத்தனை அழகான ஒரு குழந்தையை இதுவரையிலும் அவர்கள் யாரும் கண்டதே இல்லை.ஆயிற்று. குழந்தைக்குப் பெயர் சூட்டும் நாளும் நெருங்கிற்று. யசோதை, நந்தகோபன் இருவருக்கும் பரவசம். நந்தகோபன் வீட்டு முற்றம் ஆயர்களால் நிரம்பியது. ஆயர்பாடி கோபியர்கள் அனைவரும் தங்களை மிக அழகாய் அலங்கரித்துக் கொண்டு பெயர் சூட்டு விழாவுக்கு வந்தனர்.

வண்ண மாடங்கள் சூழ்திருக்கோட்டியூர்
கண்ணன் கேசவன் நம்பி பிறந்தினில்
எண்ணெய் சுண்ணம் எதிரெதிர் தூவிடக்
கண்ணன் முற்றம் கலந்து அளராயிற்றே!

என்னும்படிக்கு முற்றமெல்லாம் வந்தவர்கள் கொண்டு வந்த சந்தனமும், மஞ்சளும், கஸ்தூரியும், அகிலும் மணத்தது. பின்னர் வெகுசிரமப் பட்டு ஆசாரியார் ஆன கர்காசாரியார் வர வழி ஏற்படுத்திக் கொடுத்தனர்.

பத்துநாளும்கடந்த இரண்டாநாள்
எத்திசையும் சயமரம்கோடித்து
மத்தமாமலை தாங்கியமைந்தனை
உத்தானம்செய்து உகந்தனர்ஆயரே. 8.

தன்னுடைய முக்கியமான சீடர்களுடன் வந்திருந்த அவர், தேவகிக்கு ஏற்கெனவே கொடுத்திருந்த உறுதிமொழியை மறக்கவில்லை. குழந்தை பிறந்த நேரத்தைக் கணித்த சான்றோர்களும், மூத்தோர்களும் கூறியபடியும், அந்தக் குழந்தையின் பெயர் "கிருஷ்ணா" என்றே வைக்கப் பட்டது. சியாமள வண்ணனான அவனின் நிறத்தைக் குறிக்கும் வகையில் "கன ஷ்யாம்" என்றோர் பெயரும் வைக்கப் பட்டது. யசோதைக்கோ அவன் "கனையா" ஆனான்.

கிடக்கில் தொட்டில்கிழியஉதைத்திடும்
எடுத்துக்கொள்ளில் மருங்கையிறுத்திடும்
ஒடுக்கிப்புல்கில் உதரத்தேபாய்ந்திடும்
மிடுக்கிலாமையால் நான்மெலிந்தேன்நங்காய். 9.

யசோதை தொட்டிலில் இட்டாலோ குழந்தை உதைத்துக் கொண்டு அழுவானாம். கையில் எடுத்துக் கொண்டாலோ இடையை நெருக்கிவிடுவான். இறுக அணைத்து சமாதானம் செய்தாலோ வயிற்றில் உதைப்பானாம். இவை அனைத்தையும் செய்யும் இந்தக் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு நான் நாள் பூரா இவனோடு இருப்பதிலேயே உடல் நெகிழ்ந்து போய் மெலிந்தாளாம் யசோதை. இதற்கு உள்ளார்ந்த அர்த்தம் வேறே உண்டு என்று சொல்வார்கள். இது பற்றிக் குமரன் தன்னுடைய கூடல் பதிவிலே எழுதிய நினைவும் இருக்கு.

[Vridhachalempillay Subramaniam]

vaaykku   uvamaiyaaka ceppu varum  enruthaan naan ninaikkiReen . Thappillai enpathu en eNNam.   

                  Vridhachalem  Subramaniam

2008/12/28 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

நன்றி திரு சுப்ரமணியம் அவர்களே

2008/12/31 Vridhachalempillay Subramaniam <drvsubr...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

---------- Forwarded message ----------
From: Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>
Date: 2009/1/1
Subject: Re: [NAMBIKKAI] Re: கிருஷ்ணா, முகுந்தா, முராரே!
To: namb...@googlegroups.com

घन श्याम = இந்த அர்த்தத்தில் எழுதினேன். அடர்த்தியான கருநீல நிறம் என்ற அர்த்தம் வருது இல்லையா. ஹிந்தியிலே "Ghana" வுக்கு அடர்த்தி என்றொரு பொருள் உண்டு. சம்ஸ்கிருதத்திலும் அதே பொருள்  வருது. வேதம் சொல்லுவதிலும் "கன' வந்தாலும் இங்கே எடுத்துக் கொள்ளப் பட்ட பொருள் இதுவே.

 

"அளறு" தான் வரணும் , தட்டச்சுப் பிழை! :))))))

2008/12/31 Siva Siva <naya...@gmail.com>

நல்ல தொடர். வாழ்த்துகள்.

2008/12/31 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

ஆய்ப்பாடியில் என்ன நடந்தது என்பதைப் பார்க்கலாமா?? பல வருடங்கள் குழந்தைப் பேறு இல்லாதிருந்த யசோதைக்குக் குழந்தை பிறக்கப் போகும் செய்தி கேட்டு கோகுலமே மகிழ்ந்து போயிருந்தது. அனைத்து யாதவர்களும் பிறக்கப் போகும் குழந்தையைஆவலுடன் எதிர்பார்த்தார்கள். அந்த நாளும் வந்தது. சிராவண மாதக் கிருஷ்ண பட்சத்து எட்டாம் நாள் காலையில் யசோதைக்குக் குழந்தை பிறந்தது. அப்போது அவள் அருகில் வசுதேவரின் மற்றொரு மனைவியும், பலராமன் என்ற சங்கர்ஷணனன வளர்த்து வருபவளும் ஆன ரோகிணியைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. வயது சென்று நடந்த பிரசவத்தால் மிகக் களைத்துப் போன யசோதையும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள். அந்த இடைவெளியிலேயே குழந்தை மாற்றப் பட்டது. யசோதைக்கு இது ஒன்றும் தெரிவிக்கப் படவில்லை. ரோகிணியின் அன்பான பணிவிடையால் மெல்ல,மெல்ல நினைவு திரும்பியது யசோதைக்கு. கண் விழித்துக் குழந்தை எங்கே என்று கேட்டபோது நள்ளிரவு தாண்டி விட்டது. ரோகிணியும் குழந்தையைக் கொடுத்தாள் அவளிடம். ஆஹா, இது என்ன அற்புதம்? இப்படி ஒரு நிறமா? இது என்ன நிறம்? நீலமா? கருமையா? என்றாலும் இப்படி ஒளி வீசுகின்றானே குழந்தை? கையில் எடுக்கும்போதே இனம் புரியாத மகிழ்ச்சி யசோதைக்கு.

ஓடுவார்விழுவார் உகந்தாலிப்பார்
நாடுவார்நம்பிரான் எங்குத்தானென்பார்
பாடுவார்களும் பல்பறைகொட்டநின்று
ஆடுவார்களும் ஆயிற்றுஆய்ப்பாடியே. 2.

பெறற்கரிய பேறு பெற்றோம் என நினைத்துக் கொண்டாள். உண்மையும் அது தானே. பெற்றவள் எங்கோ குழந்தைக்காக ஏங்கி அழுது கொண்டிருக்க, யசோதை தானே பாக்கியம் பெற்றிருக்கின்றாள்? இது எதுவும் அறியாத அப்பாவியாய் யசோதை குழந்தையைக் கையில் எடுத்து ஆசையுடன் அணைத்துக் கொண்டாள். பாலூட்டித் தாலாட்டினாள். ஆயர்பாடி முழுதும் செய்தி சொல்லப் பட்டது. ஆயர்பாடியில் உள்ள ஆயர்கள் அனைவரும் ஆடிப்பாடிக் குதூகலித்தனர். தங்கள் இல்லங்களிலேயே குழந்தை பிறந்தாற்போல் மகிழ்வு அவர்களுக்கு. ஒருவர் மேல் ஒருவர் வண்ணப் பொடிகள் தூவிக் கொண்டனர். பாட்டுப் பாடித் தங்கள் மன மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்திக் கொண்டனர்.

உறியைமுற்றத்து உருட்டிநின்றாடுவார்
நறுநெய்பால்தயிர் நன்றாகத்தூவுவார்
செறிமென்கூந்தல் அவிழத்திளைத்து எங்கும்
அறிவழிந்தனர் ஆய்ப்பாடியரே. 4.

தங்கள் வீட்டில் இருந்த பால், தயிர் வைக்கும் உறியை உருட்டி விட்டும், பாலையும், தயிரையும், வெண்ணெயையும் இஷ்டத்துக்குக் குடித்தும், கொடுத்தும், கொட்டியும் மகிழ்ந்தனர் ஆய்ப்பாடி மக்கள் அனைவரும். சங்கங்கள் ஆர்ப்பரித்தன. வாத்தியங்கள் முழக்கமிட்டன. எக்காளங்கள் ஊதப்பட்டன. மக்கள் அனைவரும் ஊர்வலமாய் வந்து குழந்தைக்கு ஜெயகோஷம் இட்டதோடு, குழந்தையைப் பார்த்து ஆசிகள் வழங்கியும், பரிசுகள் வழங்கியும் சென்றார்கள். அனைவரையும் கவர்ந்தது குழந்தையின் உடல்நிறம் தான். இத்தனை அழகான ஒரு குழந்தையை இதுவரையிலும் அவர்கள் யாரும் கண்டதே இல்லை.ஆயிற்று. குழந்தைக்குப் பெயர் சூட்டும் நாளும் நெருங்கிற்று. யசோதை, நந்தகோபன் இருவருக்கும் பரவசம். நந்தகோபன் வீட்டு முற்றம் ஆயர்களால் நிரம்பியது. ஆயர்பாடி கோபியர்கள் அனைவரும் தங்களை மிக அழகாய் அலங்கரித்துக் கொண்டு பெயர் சூட்டு விழாவுக்கு வந்தனர்.

வண்ண மாடங்கள் சூழ்திருக்கோட்டியூர்
கண்ணன் கேசவன் நம்பி பிறந்தினில்
எண்ணெய் சுண்ணம் எதிரெதிர் தூவிடக்
கண்ணன் முற்றம் கலந்து அளராயிற்றே!

'அளறாயிற்றே' என்றிருக்கவேண்டுமோ ? (அளறு - சேறு,,,).

என்னும்படிக்கு முற்றமெல்லாம் வந்தவர்கள் கொண்டு வந்த சந்தனமும், மஞ்சளும், கஸ்தூரியும், அகிலும் மணத்தது. பின்னர் வெகுசிரமப் பட்டு ஆசாரியார் ஆன கர்காசாரியார் வர வழி ஏற்படுத்திக் கொடுத்தனர்.

பத்துநாளும்கடந்த இரண்டாநாள்
எத்திசையும் சயமரம்கோடித்து
மத்தமாமலை தாங்கியமைந்தனை
உத்தானம்செய்து உகந்தனர்ஆயரே. 8.

உத்தானம் என்றால் என்ன என்று அகராதியைக் கண்டு அறிந்தேன்.

மத்தமாமலை = ?
 

தன்னுடைய முக்கியமான சீடர்களுடன் வந்திருந்த அவர், தேவகிக்கு ஏற்கெனவே கொடுத்திருந்த உறுதிமொழியை மறக்கவில்லை. குழந்தை பிறந்த நேரத்தைக் கணித்த சான்றோர்களும், மூத்தோர்களும் கூறியபடியும், அந்தக் குழந்தையின் பெயர் "கிருஷ்ணா" என்றே வைக்கப் பட்டது. சியாமள வண்ணனான அவனின் நிறத்தைக் குறிக்கும் வகையில் "கன ஷ்யாம்" என்றோர் பெயரும் வைக்கப் பட்டது. யசோதைக்கோ அவன் "கனையா" ஆனான்.

கன ஷ்யாம் என்றால் என்ன பொருள்? ('கன' = ?)

கிடக்கில் தொட்டில்கிழியஉதைத்திடும்
எடுத்துக்கொள்ளில் மருங்கையிறுத்திடும்
ஒடுக்கிப்புல்கில் உதரத்தேபாய்ந்திடும்
மிடுக்கிலாமையால் நான்மெலிந்தேன்நங்காய். 9.

யசோதை தொட்டிலில் இட்டாலோ குழந்தை உதைத்துக் கொண்டு அழுவானாம். கையில் எடுத்துக் கொண்டாலோ இடையை நெருக்கிவிடுவான். இறுக அணைத்து சமாதானம் செய்தாலோ வயிற்றில் உதைப்பானாம். இவை அனைத்தையும் செய்யும் இந்தக் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு நான் நாள் பூரா இவனோடு இருப்பதிலேயே உடல் நெகிழ்ந்து போய் மெலிந்தாளாம் யசோதை. இதற்கு உள்ளார்ந்த அர்த்தம் வேறே உண்டு என்று சொல்வார்கள். இது பற்றிக் குமரன் தன்னுடைய கூடல் பதிவிலே எழுதிய நினைவும் இருக்கு.

-

--
http://www.geocities.com/nayanmars
12 திருமுறை உரைக்கு: http://www.thevaaram.org/

[Geetha Sambasivam]

சீதக்கடல் உள்ளமுதன்னதேவகி
கோதைக்குழலாள் அசோதைக்குப்போத்தந்த
பேதைக்குழவி பிடித்துச்சுவைத்துண்ணும்
பாதக்கமலங்கள் காணீரே
பவளவாயீர். வந்துகாணீரே. (2)

குழந்தையைத் தான் யசோதைக்குக் கொடுக்கும்போது தன் பாதக் கட்டை விரலைச் சப்பிக் கொண்டிருந்ததையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள் தேவகி. கர்காசாரியார் வந்து அவளிடம் குழந்தையின் பெயர் சூட்டுவிழா நன்கு விமரிசையாக நடந்ததையும், குழந்தையை நந்தனும், யசோதையும், (யசோதை என்னமோ தான் பெற்ற குழந்தை எனவே நினைத்தாள், அவளுக்கு விஷயம் தெரியாதே!) மிக மிக அன்புடனும், பாசத்துடனும் வளர்ப்பார்கள் என்றும் அவளிடம் சொல்லுகின்றார். தன்னிரு கைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு அந்தப் பரம்பொருளை வேண்டிக் கொண்டு தன் மகனுக்கு எவ்வித ஆபத்தும் நேரக் கூடாது எனப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டாள் தேவகி. கையில் அந்த கரும்பளிங்குச் சிலையை எடுத்துக் கொண்டு, தன் மகனின் முகத்தையே அதில் காணவும் முயற்சித்தாள்.

குழந்தை யசோதையிடம் நன்கு வளர்ந்து வந்தது. அதன் ஒவ்வொரு விளையாட்டும் யசோதைக்குப் பூரிப்பைக் கொடுத்து வந்தது. அதற்குப் பாலூட்டும்போதும், தாலாட்டும்போதும் குழந்தையின் அழகையும், நிறத்தையும் பார்த்துப் பார்த்து வியந்தாள் யசோதை. அவளோடு கோபியர்களுக்கும் இந்தக் குழந்தையின் விளையாட்டும், சிரிப்பும், அழகும் அலுக்கவில்லை.
கையும்காலும்நிமிர்த்துக் கடாரநீர்
பையவாட்டிப் பசுஞ்சிறுமஞ்சளால்
ஐயநாவழித்தாளுக்கு அங்காந்திட
வையமேழும்கண்டாள் பிள்ளைவாயுளே
வாயுள்வையகம்கண்ட மடநல்லார்
ஆயர்புத்திரனல்லன் அருந்தெய்வம்
பாயசீருடைப் பண்புடைப்பாலகன்
மாயனென்று மகிழ்ந்தனர்மாதரே. 7
குழந்தைக்குக் குளிப்பாட்டிச் சீராட்டி, நாக்கு வழித்தால் குழந்தையின் வாயினுள்ளே அகில உலகத்தையும் காண்கின்றாள் யசோதை. கோபியர்களோ இவன் சாதாரணக் குழந்தை அல்லவென்று சொல்கின்றார்கள். அந்த பரம்பொருள் ஆன வாசுதேவனே நந்தன் குழந்தையாக வந்து பிறந்திருக்கின்றான் என்றும் எண்ணுகின்றனர். குழந்தையின் ஒவ்வொரு விளையாட்டும் அவர்களுக்குப் புதுமையாகவும், அழகாயும் இருக்கின்றது. தங்களை உய்விக்க வந்த கடவுள் இவன் தான் என்றும் பேசிக் கொள்ளுகின்றனர்.

முத்தும்மணியும் வயிரமும்நன்பொன்னும்
தத்திப்பதித்துத் தலைப்பெய்தாற்போல் எங்கும்
பத்துவிரலும் மணிவண்ணன்பாதங்கள்
ஒத்திட்டிருந்தவா காணீரே
ஒண்ணுதலீர். வந்துகாணீரே. 2.

குழந்தையின் அழுகை அவர்களுக்கு இனிய சங்கீதமாய் ஒலிக்கின்றது. அது முகம் பார்த்து அழுது, சிரித்து, குப்புற விழுந்து, பின் நீந்தித் தவழ்ந்த போதோ, ஆஹா, இதோ கண்ணன் கைவிரல்களின் அடையாளம் இங்கே, இதோ, கால் விரல்கள் அடையாளம் இதோ, முழங்கால் இப்படி அழுந்துகின்றதே, என் கனையாவுக்கு வலிக்குமோ என்றெல்லாம் பேசிக் கொள்கின்றனர்.
************************************************************************************

மதுராவில் கம்சனுக்கோ மனதில் நிம்மதி என்பதே இல்லை. பூதனையிடம் அவன் சந்தேகம் வலுக்கின்றது. அந்த சிராவண மாதத்தில் வ்ரஜபூமியிலும், சுற்றியுள்ள ஊர்களிலும் பிறந்த அனைத்துக் குழந்தைகளையும் கொல்லுமாறு ஆணையிட்டிருந்தாலும், அவள் அதைப் பூரணமாய் நிறைவேற்றவில்லை. திரும்பத் திரும்ப ஒன்பது குழந்தைகள் மட்டுமே பிறந்ததாயும், அவை விஷம் வைத்துக் கொல்லப் பட்டதாயும் சொல்லுகின்றாள். எங்கோ, ஏதோ, தவறு நேர்ந்திருக்கின்றது. பூதனை அன்று பூராவும் தேவகியின் அருகில் தான் இருந்தாளா?? அவள் என்னமோ அப்படித் தான் சொல்லுகின்றாள். ஆனால்??? தேவகிக்குப் பிறந்ததாய்ச் சொல்லப் படும் அந்தப் பெண் குழந்தை?? அது தன் கையிலிருந்து நழுவிய விதம் இன்னும் கம்சனைத் திகிலடைய வைத்தது. அந்தக் "க்றீச்" என்னும் ஓலம். இதோ இப்போது கூடக் காதில் ஒலிக்கின்றதே? அதே போல் அந்த மாயக் குரல்?? இதோ காதில் விழுகின்றதே! "உன்னைக் கொல்லப் போகின்றவன் பிறந்துவிட்டான்." கம்சன் தன்னை அறியாமல் காதைப் பொத்திக் கொண்டான்.

பூதனையோ கம்சனிடமிருந்து மறைத்தாள் தான் அன்று தேவகியிடம் இல்லாத விஷயத்தை. திரும்பத் திரும்ப பெண் குழந்தையே பிறந்தது என்றும் சொன்னாள். மேலும் சிராவண மாதத்தில் பிறந்த குழந்தைகளைத் தேடிப் பிடித்து கொன்றதில் ஈடுபட்ட பூதனைக்கு, இப்போது சாமானிய மக்கள் மட்டுமன்றி, தன் உறவினர் கூட தன்னைக் கண்டு அஞ்சுவதைக் கண்டாள். அவள் தெருவில் சென்றாலே கதவுகள் மூடப் பட்டன. "குழந்தைக் கொலைகாரி வருகின்றாள்" என்று அவள் காதுபடவே அனைவரும் பேசிக் கொள்கின்றனர். குழந்தைகள் உள்ள மற்றச் சில தாய்மார்கள் இந்த விஷயம் தெரிந்ததுமே மதுராவை விட்டு வெகு தூரம் அனுப்பப் பட்டனர். இந்நிலையில் ஒரு நாள் கம்சனைக் கண்டு தன் கப்பத்தைச் செலுத்த வந்தான் நந்தன்.

நந்தன் வருவதற்கு முன்பே கம்சனின் உளவாளிகள், பல வருடங்கள் சென்ற பின்னர் நடுவயதை எட்டி இருந்த யசோதைக்குப் பிறந்த குழந்தையைப் பற்றிக் கம்சனிடம் சொல்லி இருந்தனர். நந்தன் எப்படிச் சாதாரணமாய் இருக்கின்றான் என்பதையும், யசோதையையும் சாதாரணப் பெண்மணி என்பதையும் சுட்டிய அவர்கள் இருவருக்கும் பிறந்த குழந்தையின் சாமுத்திரிகா லட்சணங்கள் அரசகுமாரனையும் விஞ்சி இருப்பதையும், குழந்தையின் நிறம், அதன் விளையாட்டுகள், தெய்வீகம் அனைத்துமே ஷூரர்களாலும், வ்ரஜபூமியின் மக்களாலும், கொண்டாடப் படுவதையும், அந்தக் குழந்தை தனித் தன்மையோடு இருப்பதாகவும் சொல்லி இருந்தனர்.

இந்நிலையில் நந்தன் வருகின்றான் கம்சனைக் காண.

[Geetha Sambasivam]

கம்சன் சமீபத்தில் பிறந்த அனைத்துக் குழந்தைகளையும் கொன்றுவிடவே எண்ணினான். ஆனால் அவன் நெருங்கிய சிநேகிதர்களில் சிலருக்குக் குழந்தைகள் பிறந்திருந்தன. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவன் மனைவியர் இருவருக்குமே ஆண்குழந்தைகள் பிறந்திருந்தன. அவன் மற்றக் குழந்தைகளைக் கொல்லுவதை மீண்டும் ஆரம்பித்தால் அதன் மூலம் மிகப் பெரிய இடையூறு நேரிடும். தன் குழந்தைகளையும் தானே கொல்லும் அபவாதம் நேரிடுமோ என அஞ்சினான் கம்சன். ஆகவே மீண்டும் பூதனையை அழைத்தான். நந்தன் கப்பம் கட்ட வந்திருந்ததையும், அவனுக்கு பல வருடங்கள் கழித்து மகன் பிறந்திருக்கின்றான் என்ற செய்தி உறுதிப் படுத்தப் பட்டிருப்பதையும் அவளிடம் சொன்னான் கம்சன்.

நந்தனின் குழந்தையைக் கொல்லுவது என்பது அவ்வளவு எளிதான வேலை இல்லை. நந்தன் மிக மிகப் பணிவைக் காட்டியதோடு அல்லாமல், கப்பத்தையும் ஒழுங்காய்ச் செலுத்தி வந்தான். ஷூரர்களால் மிகவும் விரும்பப் பட்டவன். வசுதேவருக்கும், தேவகிக்கும் மிகவும் நெருங்கியவன். கோகுலத்தில் இருந்த ஷூர இனத்தவர்கள் அனைவருமே பலம் பொருந்தியவர்கள் மட்டுமில்லாமல், பணமும் படைத்தவர்கள். அவர்களின் தலைவன் ஆன வசுதேவனின் ஒரு சகோதரியோ, அஸ்தினாபுரத்தில் வாழ்க்கைப் பட்டிருக்கின்றாள். அஸ்தினாபுரத்து இளவரசனாய் இருந்து தற்சமயம் பட்டத்தில் இருக்கும் பாண்டுவின் மனைவி. அஸ்தினாபுரத்துக் காரர்களைப் பகைத்துக் கொள்ளுவது என்பது நடக்காத காரியம். என்னதான் மகத நாட்டு அரசன் நமக்கு மாமனார் ஆனாலும் குரு வம்சத்தினரைப் பகைத்துக் கொள்ளுவது அவ்வளவு புத்திசாலித் தனம் இல்லை. இத்தனையும் யோசித்தான் கம்சன். பூதனையை கோகுலம் சென்று அந்தக் குழந்தையைக் கண்டு பிடித்து அதற்கு விஷப் பால் ஊட்டும்படிக் கேட்டுக் கொண்டான்.

பூதனையோ மறுக்கின்றாள். என்னால் முடியாது என்று சொல்கின்றாள். ஏற்கெனவே அனைவரும் அவளைக் கண்டாலே ஓடி ஒளிவதையும், அவளின் உடன்பிறந்தவர்களே அவளைக் கண்டால் வராதே என்று சொல்லுவதையும் தன்னுடைய முகத்தைப் பார்ப்பதே பாவம் என அவர்கள் நினைப்பதையும், அவ்வாறே நடந்து கொள்ளுவதையும் சொல்கின்றாள் பூதனை. கம்சன் அவளுக்குப் பலவிதமாய் ஆசை காட்டுகின்றான். பரிசுகள் பல தருவதாய்ச் சொல்கின்றான். தன்னுடைய சொந்தக் குழந்தையே தன்னைக் கண்டு பயப்படுவதாய்ப் பூதனை சொல்லிக் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வர அழுகின்றாள். அவள் வாழ்விலே முதல் கண்ணீர் அது. ஆனால் கம்சனுக்குக் கோபம் வருகின்றது. "பூதனை, நீ, உன் கணவன் ப்ரத்யோதா, பகா, அகா, அனைவரும் எனக்குக் கட்டுப் பட்டுள்ளீர்கள் என்பதை மறவாதே. உன்னுடைய இன்றைய இந்த நிலைக்குக் காரணம் யாரென நினைத்தாய்? நான் கொடுத்தது உனக்குச் செல்வம், உன்னுடைய தற்போதைய அதிகாரம், ஏன், உன்னுடைய உயிர் கூட என் கையில் தான், நினைவு வைத்துக் கொள்!" என்று கோபம் கொப்பளிக்கச் சொல்கின்றான் கம்சன்.

பூதனை மெளனமாய் இருந்தாள். "பூதனை, நான் ஒரு வார்த்தை சொன்னால் போதும், மகத வீரர்கள் உன்னையும், ப்ரத்யோதாவையும், வெறும் கைகளால் கொன்று விடுவார்கள். வாழ்வோ, சாவோ, என்னை மீறி நீயோ, ப்ரத்யோதாவோ ஒன்றும் செய்ய முடியாது. செய்யவும் கூடாது. என் கட்டளையை மீறி உங்கள் வாழ்வில் எதுவும் இல்லை." என்றான் கம்சன். பூதனை வாயே திறக்கவில்லை. "இங்கே நிற்காதே, போ உடனே, பதினைந்து நாட்கள் உனக்குக் கெடு வைத்திருக்கின்றேன். அதற்குள் நீ நான் சொன்னதைச் செய்வாயாக." என்று ஆணை இட்டான் கம்சன். பூதனை எதுவுமே பேசாமல் வெளியே வந்தாள். அரண்மனைப் பணிப்பெண்கள் கூடத் தன்னைக் கண்டதும் வெகு வேகமாய் ஓடி மறைவதைக் கண்டாள் பூதனை. மனம் வேதனையில் ஆழ நடந்தாள் பூதனை.

கோகுலத்தில் அந்த மாதம் பெளர்ணமி தினத்தன்று அவர்களின் குலதெய்வம் ஆன கோபநாத் மஹாதேவருக்குத் திருவிழா வந்தது. கோகுலமே விழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. அனைவரும் தினம் காலையில் யமுனைக்கரைக்குச் சென்று யமுனையில் குளிப்பதும், வில்வங்களால் கோபநாதரை அர்ச்சிப்பதுமாய் விழாவுக்கெனத் தங்களைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். பெளர்ணமி இரவு முழுநிலவில் யமுனைக்கரைக்குச் சென்று பாலில் வறுத்த அரிசியைக் கலந்து செய்யப் பட்ட பிரசாதங்களும், வழிபாடுகளும் செய்து அனைவரும் கலந்து ஆடிப் பாடிக் களித்து வழிபடுவது வழக்கம். அன்று மதுராவில் ஏதோ அவசர வேலை இருப்பதால் நந்தன், தன்னுடைய உறவினர்களுடன் மதுரா சென்று விட்டு நடு இரவுக்குள் வந்து விழாவில் கலந்து கொள்ளுவதாய்த் திட்டம் போட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டான். யசோதைக்குச்செய்தி வந்தது, மதுராவிலே யாரோ பெரிய அந்தணக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி, கோகுலத்தின் கோபநாத் மஹாதேவருக்கு முக்கியப் பிரார்த்தனையை நிறைவேற்ற வந்து கொண்டிருக்கின்றாள் என.

செய்தி வந்த போது யமுனைக்கரைக்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்த யசோதை, உடனேயே இரு இளைஞர்களை அனுப்பி வரும் விருந்தாளியை வீட்டுக்கு அழைத்துப் போய், உபசரித்துவிட்டுப் பின்னர் யமுனைக்கரைக்கு அழைத்து வரும்படி அனுப்பி வைத்தாள் அவர்களும் சென்றார்கள். பூதனை மனம் பதறினாள். யமுனையில் குளித்துவிட்டு கோபநாதரைத் தரிசனம் செய்யும்போதெல்லாம் தான் செய்யப் போகும் வேலையை நினைத்து, நினைத்து ஆயாசம் அடைந்தாள். "கடவுளே, கடவுளே, எல்லாரும் மன நிம்மதியுடனும், சந்தோஷத்துடனும் இருக்கும்போது எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்தக் கிலேசம்? யமனுக்குத் துணை போகும்படி என்னை ஏன் படைத்தாய்? மகிழ்ச்சி என்பது எனக்கு ஏன் மறுக்கப் பட்டது? யமன் கூடச் செய்ய அஞ்சும் ஒரு காரியத்தை, ஏதுமறியாக் குழந்தைகளின் உயிரைப் பறிக்கும் காரியத்தை நான் செய்யும்படி ஆனது ஏன்?" என்று மனதுக்குள்ளேயே கதறினாள். யசோதை இருக்கும் இடம் போய்ச் சேர்ந்தாள் கூட வந்தவர்களுடனேயே.

யசோதையும்,ரோகிணியும் அருகருகே அமர்ந்திருக்க மற்ற அனைத்து கோபஸ்த்ரீகளும் அவரவர் குழந்தைகளுடனும் குடும்பத்துடனும் அமர்ந்திருந்தனர். பூதனையை வரவேற்று அமர வைத்தாள் யசோதை! பூதனையின் கண்கள் தேட ஆரம்பித்தன.

[Geetha Sambasivam]

பூதனை யசோதையைப் பார்த்து அவளுடைய தெள்ளத் தெளிவான முகத்தையும், அன்பான இனிய மொழிகளையும், உபசரிப்பையும் பார்த்து வியந்தாள். அவள் சேலையின் முந்தானையில் ஒளிந்து கொண்டு அவளை எட்டிப் பார்த்துச் சிரிப்பது யார்?? ஆஹா, இந்தக் குழந்தையா கம்சன் சொன்னது? ஆம், இவனாய்த் தானிருக்கும். இவனுடைய இந்த வான் நீல நிறமே சொல்லுகின்றதே இவன் தான் அந்தக் குழந்தை என. ம்ம்ம்ம்., அந்தக் குழந்தையின் அருகே ரோகிணியின் தலை மயிரைப்பிடித்து இழுத்து விளையாடிக் கொண்டிருப்பது, ம்ம்ம்ம்?? ரோகிணியின் மகனோ?? ஆம், அப்படித் தான் இருக்கவேண்டும். பூதனை ரோகிணியை நன்கு அறிவாள். இந்தப் பெரிய பையன் ரோகிணியின் குமாரனாய் இருக்கவேண்டும்.

பூதனை பார்த்துக் கொண்டே இருக்கையில் அந்த நீலமேக வண்ணன், தன் தாயிடம் பால் குடித்து முடித்துவிட்டு, அவள் சேலைத்தலைப்பில் ஒளிந்திருந்த தன் முகத்தை வெளியே கொண்டு வந்தான். திடீரென எழுந்துப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு சிறுவனிடமிருந்த பால் கிண்ணத்தைப் பிடுங்கி, அந்தப் பாலையும் குடித்தான், நீலவண்ணக் கண்ணன். பின்னர் சிரித்துக் கொண்டே விளையாட்டாய் அந்தக் கிண்ணத்தையும் தூக்கி எறிந்தான். பூதனை அந்தக் கிருஷ்ணன் முகத்தையே பார்த்தாள். நீல நிறம் ஒளிவிட்டுப் பிரகாசிக்க, சுருண்ட கூந்தல் நெற்றியில் இருந்து தொங்கிக் குழல்கற்றைகள் முகத்தையே மறைக்க, கண்கள் இரண்டும் விஷமத்தனத்தை எடுத்துக் காட்ட, முகம் முழுதும் விஷமத்தனமான சிரிப்போடு விளையாடும் அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தாலே எடுத்துக் கொஞ்சிக் கட்டி அணைக்கவேண்டும் போல் தாபம் மேலிட்டது பூதனைக்கு.

ஆனால் இந்தக் குழந்தையைத் தான் அவள் கொல்லவேண்டும். அதுதான் அவளுக்கு இடப்பட்டிருக்கும் வேலை. பேசாமல் வேலையையே விட்டுடலாமா என்று கூட எண்ணினாள். இந்தக் குழந்தையைக் கொல்லுவதை விடக் கம்சன் கையால் அவள் இறந்துவிடலாமோ என்று எண்ணினாள். அவள் மட்டும் இறந்தால் பரவாயில்லை, அவள் கணவன் ப்ரத்யோதாவும் இறக்க நேரிடும். பின்னர் அவளுடைய எட்டுக் குழந்தைகளின் கதி என்னாவது? கம்சனின் கடுங்கோபம் அவளுடைய மொத்தக் குடும்பத்தையும், குலத்தையும் பாதிக்குமே. ம்ம்ம்ம்., இந்தக் குழந்தையைக் கொல்லுவதுதான் தன்னுடைய கடைசிக் கடமையாக வைத்துக் கொள்ளவேண்டும். பூதனை அந்தக் குழந்தையையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தாள். குழந்தை அவள் பார்வையால் ஈர்க்கப் பட்டு அவளைப் பார்க்க பூதனை குழந்தையைக் கவரத் தன் கைகளால் தட்டி, வாயால் சத்தம் கொடுத்துக் குழந்தையைக் கூப்பிட்டாள் தன் பக்கம். குழந்தையும் அவளைப் பார்த்து மிக மிக மோகனமாய்ச் சிரித்தது. ஒரு கணம், ஒரே கணம் தன்னை மறந்த பூதனை பின்னர் நிதானத்துக்கு வந்தாள், தன்னிரு கைகளையும் நீட்டிக் குழந்தையைக் கூப்பிட, அவனும் வந்து அவள் கைகளில் அடைக்கலமானான்.

குழந்தையைக் கைகளில் ஏந்திய பூதனைக்குத் தன்னை அறியாமல் அந்தக் குழந்தைக்கு அமுதூட்டத் தோன்றியது. அப்போது அவள் நினைவில் வந்தது, யமுனையில் குளித்ததும், ஒருவருக்கும் தெரியாமல் தன் மார்பில் விஷம், கொடிய விஷத்தைத் தடவிக் கொண்டது. இம்மாதிரிக் கொடிய விஷத்தை மார்பில் தடவிக் கொண்டு சிறு குழந்தைகளுக்குப் பாலூட்டுவது போல் பல குழந்தைகளைத் தான் இத்தனை நாட்களாய்க் கொன்று வந்திருப்பதும், இப்போது கம்சனின் ஆணை இந்தக் குழந்தையையும் இம்மாதிரிக் கொல்லுவது என்பதே என்பது நினைவில் வர அவள் மனதில் போராட்டம். என்றாலும் அதையும் மீறித் தாய்மை உணர்வும், குழந்தையின் அழகும், இத்தனன அழகான குழந்தைக்குத் தன்னிடம் உள்ள எதைத் தான் தரக் கூடாது என்ற உணர்வும் மேலோங்கியது. குழந்தை அவள் கைகளில் மீண்டும் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் தன் வயமிழந்த பூதனை தன்னை அறியாமலேயே குழந்தைக்குப் பாலூட்டத் தொடங்கினாள்.

திடீரென ஏதோ குழப்பம், கூச்சல், யாரோ சத்தம் போடுகின்றார்கள். பூதனை, பூதனை, பூதனை வந்துவிட்டாளாமே! திடுதிடுவென யாரோ ஓடிவரும் சத்தம் கேட்கின்றது. ஆண்கள் யாவரும் என்னவெனப் பார்க்க, மதுரா சென்றிருந்த நந்தனும், அவனுடன் சென்ற ஆட்களும் ஓடி வந்ததைக் கண்டனர். கூச்சல் போட்டுக் கொண்டு வந்தார்கள் அனைவரும். இங்கே பூதனைக்கோ இவை எதுவுமே தெரியவில்லை. ஆழ்ந்த, மிக ஆழ்ந்த, மிக மிக ஆழ்ந்ததொரு நிலையில் இருந்தாள் அவள். நந்தன் யசோதையைப் பார்த்து, "பூதனை வந்தாளாமே இங்கே? எங்கே அவள்?" என்று கேட்க, யசோதைக்கு அப்போது தான் புரிந்தது, மதுராவிலிருந்து பிரார்த்தனை நிறைவேற்றப் போவதாய்ச் சொல்லிக் கொண்டு வந்தவள் பூதனை என. ஆஹா, என் கனையா, எனக் கதறிக் கொண்டே பக்கத்தில் பார்த்தாள். பூதனை கையிலிருந்து குழந்தையைப் பிடுங்க யத்தனித்தாள். அதற்குள்ளாகப் பூதனை மெதுவாய்க் கீழே விழுந்தாள். கண்கள் அகலமாய்த் திறந்து கிருஷ்ணனையே பார்த்திருக்க, அவள் கைகள் கண்ணனை மீண்டும் மார்போடு சேர்த்து அணைக்க முயலக் கீழே விழுந்த பூதனையின் முகத்தில் விவரிக்க ஒண்ணா நிம்மதியும், தாய்மை உணர்வும், அதனால் ஏற்பட்டதொரு விகசிப்பும் படர்ந்திருந்தது.பதற்றத்துடன் யசோதை கிருஷ்ணனை அவளிடமிருந்து பிடுங்கித் தன்னுடன் சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள். பூதனை வந்திருக்கும் செய்தியை அறிந்த அனைவரும் அவளைக் கொல்ல வேண்டும், என்ற எண்ணத்தோடு ஓடிவர, யசோதை அவர்கள் அனைவரையும் தடுத்தாள். அவளே இறந்துவிட்டாள். என்று சொன்னாள் யசோதை, அதைச் செய்ததும் என்னுடைய கனையா தான். இவனாலேயே அவள் இறந்தாள் என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் குழந்தையை மீண்டும் மார்போடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள் யசோதை. யசோதை நினைத்தாள்:காணக் கிடைக்காத பொக்கிஷம் இவன், என் குழந்தை, இவன் தான் எனக்கு எல்லாமே!

பிறங்கியபேய்ச்சி முலைசுவைத்துண்டிட்டு
உறங்குவான்போலேகிடந்த இப்பிள்ளை
மறங்கொளிரணியன் மார்பைமுன்கீண்டான்
குறங்குவளைவந்துகாணீரே
குவிமுலையீர். வந்துகாணீரே. 5.

[Geetha Sambasivam]

//தாய்முலைப் பாலி லமுதிருக்கத் தவழ்ந்து தளர்நடை யிட்டுச்சென்று
பேய்முலை வாய்வைத்து நஞ்சையுண்டு பித்தனென் றேபிற ரேசநின்றாய்
ஆய்மிகு காதலோடு யானிருப்ப யான்விட வந்தவென் தூதியோடே
நீமிகு போகத்தை நன்குகந்தாய் அதுவுமுன் கோரம்புக் கேற்குமன்றே 6.4 //

(பெருமாள் திருமொழி-குலசேகராழ்வார்)

தங்கள் குமாரனுக்கு நடந்தவை எல்லாம் தேவகிக்குத் தெரிய வருகின்றது. நடந்தவைகளை அறிந்த தேவகி இறைவனுக்கு ஒரு பக்கம் நன்றி கூறினாலும் இன்னொரு பக்கம் செய்வதறியாது திகைத்தாள். இப்போது குழந்தை என்ன, என்ன செய்து கொண்டிருப்பான்? என்று அவள் ஒவ்வொரு நாளும் யோசிப்பாள். ஆயிற்று, ஒரு மாதமாகி விட்டதே! தாய் முகம் பார்க்கத் தொடங்கி இருப்பானே? ஆஹா, யசோதையைக் கண்டு சிரிப்பான் அல்லவா என் கனையா? என்று யோசிப்பாள். என்ன அதிர்ஷ்டக்காரி அந்த யசோதை? பெற்றவள் ஒருத்தி இருக்க, பிள்ளை அவளிடம் வளர்கின்றதே? அதுவும் எப்படிப் பட்ட பிள்ளை?

கொண்டையொண் கண்மட வாளொருத்தி கீழை யகத்துத் தயிர்கடையக்
கண்டுஒல்லை நானும் கடைவனென்று கள்ள விழிவிழித் துப்புக்கு
வண்டமர் பூங்குழல் தாழ்ந்துலாவ வாண்முகம் வேர்ப்பச்செவ் வாய்த்துடிப்ப
தண்டயிர் நீகடைந் திட்டவண்ணம் தாமோத ராமெய் யறிவன்நானே 6.2

யசோதை தயிர் கடைவாள்: அப்போது என் கனையாவும் தவழ்ந்து வந்து தன் விழி ஓரத்தால் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே நானும் கடைவேன் எனச் சொல்லுவானோ? என்று யோசித்தாள் தேவகி! ஆகா! அப்போது என் கனையாவின் முகலாவண்யம் எப்படி இருக்கும்? அவன் செவ்வாய் துடிக்குமோ? தன் சின்னஞ்சிறு கைகளை நீட்டிக் கேட்பானோ? கடைக்கண்களால் பார்த்துச் சிரிப்பானோ? கள்ளச் சிரிப்புச் சிரிப்பானோ? ஆஹா, அந்தக் கண்கள்! அவற்றின் ஒளி? கண்களே சிரிக்குமே என் கனையாவுக்கு!

வடிக்கொ ளஞ்சன மெழுதுசெம் மலர்க்கண் மருவி மேலினி தொன்றினை நோக்கி
முடக்கிச் சேவடி மலர்ச்சிறு கருந்தாள் பொலியு நீர்முகில் குழவியே போல
அடக்கி யாரச்செஞ் சிறுவிர லனைத்தும் அங்கை யோடணைந் தானையிற் கிடந்த
கிடக்கை கண்டிடப் பெற்றில னந்தோ கேச வாகெடு வேன்கெடு வேனே 7.2

விஷமம் ததும்பும் தன் கண்களை மூடிக் கொண்டு, கருநீல நிறக் கார்மேகம் ஒன்றே குழந்தையாக மடியில் கிடப்பது போல் யசோதை மடியில் தன் சின்னஞ்சிறு விரல்களை உள்ளங்கையில் மூடியவண்ணம் கிடந்து தூங்குவானோ? எனக்கு அதெல்லாம் கொடுத்து வைக்கவில்லையே? என்று ஏங்கினாள் யசோதை! இப்போது எழுந்து உட்கார ஆரம்பித்திருப்பானோ? இப்போது தவழ்ந்து செல்ல ஆரம்பித்திருப்பானோ? என்றெல்லாம் யோசித்தாள் யசோதை!

710:
முந்தை நன்முறை யுன்புடை மகளிர் முறைமு றைந்தம் குறங்கிடை யிருத்தி
எந்தை யேஎன்றன் குலப்பெருஞ் சுடரே எழுமு கில்கணத் தெழில்கவ ரேறே
உந்தை யாவன்என் றுரைப்பநின் செங்கேழ் விரலி னும்கடைக் கண்ணினும் காட்ட
நந்தன் பெற்றனன் நல்வினை யில்லா நங்கள் கோன்வசு தேவன்பெற் றிலனே 7.3

ஆஹா, அந்த ஆய்ப்பாடியின் அனைத்து கோபியர்களுமே பாக்கியம் செய்திருக்கின்றனரே! பிறந்து சில மாதங்களே ஆகி இருக்கும் என் கனையாவைக் கொஞ்சும் நற்பேறு பெற்றிருக்கின்றனரே! இதோ ஒரு கோபி ஒருத்தி! என் கண்ணனைத் தூக்கி முத்தமிடுகின்றாள். இதோ மற்றொருத்தி என் கண்ணனுக்கு "அப்பூச்சி" காட்டுகின்றாள். வேறொருத்தி என் கண்ணனுக்கு மயில் பீலியால் அலங்காரம் செய்கின்றாள். தேவகியின் கைகள் தன்னை அறியாமல் ஒரு மயிலிறகை எடுத்து அவள் அன்றாடம் தன் குழந்தையாக எண்ணிக் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்த கறுப்புப் பளிங்குச் சிலையில் வைத்தது. வசுதேவர் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கின்றார். கண்களில் பெருகும் கண்ணீரை மறைத்த வண்ணம் வந்து தேவகியை ஆறுதல் செய்ய முனைகின்றார். தேவகி இப்போது வாய்விட்டே புலம்ப ஆரம்பிக்கின்றாள். "அரசே! என் குழந்தை, என் கனையா, அவனை இதோ இப்போது எல்லாரும் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு, என் குல விளக்கே, என் கண்மணியே, என் செல்வமே! என் ராஜாவே! என் முத்தே! என் மணியே! என் மாணிக்கமே!" என்றெல்லாம் கொஞ்சுகின்றார்கள், பார்த்தீர்களா? உங்களுக்குத் தெரிகின்றதா?" என்று கேட்டாள் தேவகி, வசுதேவரிடம்.

வசுதேவர் "தெரிகின்றது தேவகி! நீ சற்று அமைதி காப்பாய்!" என்று அவளைத் தன் கைகளால் அணைத்துக் கொண்டு ஆறுதல் சொல்ல விழைகின்றார். அப்போது திடீரென தேவகிக்கு ஒரு சந்தேகம் வருகின்றது. "அரசே, இப்போது அந்தக் கோபியர் அனைவரும் என் கனையாவைப் பார்த்து, கண்ணே, உன் தந்தை யார்? என்று கேட்டால் என்ன சொல்லுவான்? அவனுக்குச் சொல்லத் தெரியாதே!" என்று கேட்கின்றாள். "ஆம், தேவகி, அவன் இன்னும் சிறு குழந்தைதானே, இப்போது என்ன தெரியும்?" என்று சொல்கின்றார் வசுதேவர். "இல்லை ஐயா, என் கண்ணனுக்குப் பேசத் தானே தெரியாது! அவன் தந்தை யார் என்றால் காட்டத் தெரியுமே? அவன் யாரைக் காட்டுவான்? அந்த கோபியர் அனைவரும், எங்கள் செல்வமே? உந்தை யாவன்?" என்று கேட்டால் யாரைக் காட்டுவான்?""அந்தத் தெய்வீகக் குழந்தையின் கடைக்கண்கள் அப்போது நந்தனை அன்றோ பார்க்கும்? மனம் கவரும் சிரிப்பாலும், கடைக்கண்களின் பார்வையாலும், போதாதென்று அவனுடைய செக்கச்சிவந்த பிஞ்சு விரல்கள் நந்தனை அன்றோ சுட்டும்? ஆஹா, நந்தன் பெற்ற அந்த பாக்கியத்தை நீங்கள் பெறவில்லையே ஐயா? என்று தேவகி கதற ஆரம்பிக்கின்றாள். வசுதேவர் கண்களிலும் கண்ணீர்.

[Geetha Sambasivam]

இரு பதிவுகளைச் சேர்த்துக் கொடுத்தமைக்கும், தற்சமயம் எழுதிய கடைசிப் பதிவுக்கும் மன்னிக்கவும், இது திரு முன்ஷி அவர்கள் எழுதாதது.

திரு முன்ஷியின் புத்தகத்தைப் படிச்சவங்க மன்னிக்கணும். இது அதிலே இல்லை. பெருமாள் திருமொழியை வேறே ஒரு தேடலுக்காகப் படிச்சப்போ இந்தப் பாடல்களின் அழகில் ஈர்க்கப் பட்டு பாடல்களைக் குறிப்பிடவென்றே இதை எழுதி இருக்கேன். என்றாலும் குலசேகராழ்வாரின் கற்பனை போல் நடந்திருக்கவும் முடியும் அல்லவா???

[Geetha Sambasivam]

பூதனை இறந்த செய்தி கேட்டதும், கம்சன் மிகுந்த ஆத்திரத்தில் ஆழ்ந்தான். அவன் ஆத்திரம் அவனை மதியிழக்கச் செய்தது. தன்னுடைய ஆலோசகரும், மந்திரியும் ஆன பிரலம்பரைக் கூப்பிட்டு அனுப்பினான். நடந்ததாய்ச் சொல்லப் படும் அனைத்து விஷயங்களையும் மீண்டும் கேட்டு அறிந்தான். "ப்ரலம்பரே! ப்ரத்யோதா கோகுலத்தில் இருந்து வரட்டும். அவன் திரும்பியதும், நான் கோகுலத்தை அடியோடு அழித்து விடுகின்றேன். பூதனையின் மரணத்திற்கு நான் பழிவாங்க வேண்டும். என்னைப் பொறுத்த அளவில் பூதனையின் இழப்பு அளவிட முடியாத ஒன்று. அவள் மரணத்தின் துக்கமோ, அதன் தாக்கமோ என்னால் சகிக்கமுடியாத ஒன்றாகும். " என்று ஆத்திரத்துடன் சொல்லுகின்றான். ப்ரலம்பரோ, "அரசே! தங்கள் விருப்பம் எதுவோ அதுவே நடக்கட்டும். எனினும் நான் என்னுடைய ஒரு சிறு ஆலோசனையை, ஆலோசனை கூட அல்ல, என்னுடைய கருத்தைக் கூற விரும்புகின்றேன்." என்று மிகப் பணிவுடன் சொன்னார்.

"ம்ம்ம்ம்ம்., சீக்கிரம் சொல்லுங்கள். உங்கள் கருத்து அறியத் தானே நான் கூப்பிட்டு அனுப்பினேன்? " என்றான் கம்பன். ப்ரலம்பர் சொல்கின்றார்:" அரசே! கோகுலத்தை இப்போது பூதனையின் மரணத்திற்குப் பழிவாங்கவென நீங்கள் அடியோடு அழித்தால், இந்த உலகம் முழுதுக்கும், தெரிந்து போகும், உங்கள் கட்டளைகளினாலேயே பூதனை அனைத்துக் குழந்தைகளையும் கொன்று வந்தாள் என்பது! கொஞ்சம் யோசியுங்கள்!" என்றார். "ஹாஹாஹாஹா! எனக்கு அது பற்றிய கவலை ஏதும் இல்லை!" என்று கம்சன் எக்காளமிட்டுச் சிரித்தான். "அப்படியா அரசே! தேவகியின் ஏழு குழந்தைகளைத் தாங்கள் அழித்தீர்கள். யாதவர்கள் யாருக்கும் அது பிடிக்கவில்லை என்றாலும், அவ்விஷயத்தில் உங்களுடைய பாதுகாப்பு என்பது கேள்விக் குறியாக இருந்தது என்ற காரணம் இருந்தது. ஆனால் இங்கே பூதனையோ பல சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளைக் கொன்று அழித்தாள். மக்கள் அனைவரும் அவளை வெறுத்து வந்தனர். அனைவராலும் வெறுத்து, ஒதுக்கப் பட்ட ஒரு கொலைகாரிக்காகப் பழிவாங்குவது என்பது கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டிய விஷயமே! யாதவக் குலமே இதைக் கண்டு வெறுக்கும்." என்றார் ப்ரலம்பர்.

"போகட்டுமே, நான் இதற்கெல்லாம் அசைந்து கொடுக்க மாட்டேன்." என்று கம்சன் சொல்ல, "மன்னா, நீங்கள் யாதவர்களுக்கு அஞ்சவில்லை என்றாலும், பாஞ்சால நாட்டு அரசன் ஆன துருபதனுக்குப் பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. அவனுக்கு ஏற்கெனவே மதுரா நகரின் மேல் ஒரு கண் இருக்கின்றது. தவிர, உங்களிடம் பிணக்குக் கொண்டு இங்கிருந்து சென்ற யாதவர்களில் பெரும்பாலோர் அவன் அரண்மனையில் மிகுந்த செல்வாக்குடன் வாழ்ந்து வருகின்றனர்." என்றார் ப்ரலம்பர். "இருக்கட்டுமே, துருபதன் போருக்கு வந்தால் நான் தயாராக இருக்கின்றேன். பல வருடங்களாக அவன் என்னுடன் கண்ணாமூச்சி ஆடிக் கொண்டிருக்கின்றான். இப்போது வந்தால் வரட்டும், ஒரு கை என்ன இரு கைகளாலும் பார்த்துவிடலாம்." என்று கம்சன் ஆக்ரோஷமாய்ச் சொன்னான்.

"இல்லை மன்னா! கோகுலத்தை இப்போது தாங்கள் அழிப்பது நல்லதில்லை. விருஷ்ணி குலத்து அக்ரூரரின் ஆட்களின் பலம் ஏற்கெனவே அதிகம். இப்போது இன்னும் அதிகமாகும். ஷூரர்களைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். வசுதேவர் மேல் கண்மூடித் தனமான அன்பும், பாசமும் கொண்டவர்கள். மேலும் வசுதேவரின் மூத்த சகோதரி, குந்தி என்பவள், குந்தி போஜனின் வளர்ப்புப் பெண்ணாய் வளர்ந்தாளே, அவள் குரு வம்சத்தில் திருமணம் செய்து கொண்டிருப்பதை மறக்கவேண்டாம். இப்போது ஷூரர்களின் கோகுலத்தை நீங்கள் அழித்தால், குந்தியின் வேண்டுதலின் பேரில் அந்தக் கிழவர், பீஷ்ம பிதாமகன் என அனைவரும் அழைப்பவர், அனைத்து யாதவர்களுக்கும் உதவி செய்கின்றேன் என ஒரு பெரும் படையைத் திரட்டிக் கொண்டு ஓடி வந்துவிடுவார். யாரைப் பகைத்துக் கொண்டாலும் குரு வம்சத்தினரின் பகைமை நமக்குத் தேவையா? யோசியுங்கள் மன்னா!" என்று ப்ரலம்பர் கெஞ்சினார்.

இப்போது கம்சனுக்குப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. உண்மையில் ஆழ்ந்த கவனத்துடன் யோசிக்கவேண்டிய ஒன்று. "ம்ம்ம்ம்ம்ம், சரி, கிழவா, உன் வார்த்தைகள் அநேகமாய்ச் சரியாகவே இருக்கின்றன சில சமயம். இப்போது நான் கோகுலத்தை அழிக்கவில்லை. நீ நிம்மதியாய்ச் செல்வாய்!" என்று கூறிவிட்டுக் கபடமாய்ச் சிரித்தான். அவன் மனதில் உள்ள எண்ணம் என்னவென்று புரியாமல் கலங்கிய உள்ளத்துடனேயே ப்ரலம்பர் அங்கிருந்து சென்றார். கம்சன் யோசனையில் ஆழ்ந்தான். நந்தனின் பிள்ளை ஒரு பயங்கரமானவனாய் இருப்பான் போல் உள்ளதே! எவ்வாறேனும் அவனை அழிக்கவேண்டும். ஆனால் அதனால் நம் பெயர் கெட்டுப் போகக் கூடாது. வெளிப்படையாகக் கோகுலத்தை அழித்தால் அதனால் அவப்பெயர் மிஞ்சுவதோடு, மக்கள் ஒரு பெரும் கலகமும் செய்வார்கள். என்ன செய்யலாம்?? ம்ம்ம்ம்ம்ம்??? யோசனையுடன் சாளரத்தின் அருகே வந்து நின்ற கம்சனின் கண்களில் யமுனைக் கரையில் பறவைகளைப் பிடித்து வியாபாரம் செய்யும், ஒரு வேடுவன் தென்பட்டான்.


அவனையே எந்தவித நோக்குமின்றிப் பார்த்துக் கொண்டு யோசித்துக் கொண்டிருந்த கம்சனுக்குத் திடீரென உபாயம் தோன்றியது. அவன் முகம் மலர்ந்தது. ஆஹா, நல்லதொரு வழி கிடைத்துவிட்டதே! தன் அந்தரங்க சேவகர்களை அழைத்து அந்தப் பறவை பிடிப்பவனைக் கூட்டிவரும்படி ஆணை இட்டான்.

 

[Geetha Sambasivam]

பருவம்நிரம்பாமே பாரெல்லாம்உய்ய
திருவின்வடிவொக்கும் தேவகிபெற்ற
உருவுகரிய ஒளிமணிவண்ணன்
புருவம்இருந்தவாகாணீரே
பூண்முலையீர். வந்துகாணீரே. 17.

யசோதை மடியில் குழந்தையைக் கிடத்திக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். பூதனை வந்துவிட்டு இறந்து போனதின் பின்னர் அவள் எப்போது அதிக எச்சரிக்கையாகவே இருந்தாள். கண்ணுக்குத் தெரியாத வலையொன்று தன் நீலமேகக் கண்ணனைச் சுற்றிப் பின்னப் பட்டிருப்பதாயும், கூடிய சீக்கிரம் அந்த வலையானது தன் கண்ணனைத் தன்னிடமிருந்து பிரித்துவிடுமோ எனவும் எண்ணிக் கலங்கினாள். இத்தனை வருஷம் கழித்துக் கர்ப்பம் தரித்துப் பிறந்த பிள்ளை! என் பிள்ளை! ஊரெல்லாம் கொண்டாடும் வண்ணம் அனைத்துக் குணநலன்களும், விளையாட்டுகளும் நிறைந்து அனைவரையும் கவரும் கண்ணன்! இவனைப் போய்க் கொல்லவேண்டுமென யாருக்குத் தோன்றி இருக்கும்? கம்சனுக்கா? எனில் கம்சனுக்கு என் குழந்தையிடம் என்ன பகைமை? தேவகியின் குழந்தை யாரெனத் தெரியாமல் என் குழந்தையைக் கொல்லச் செய்தானா? அல்லது எல்லாக் குழந்தைகளையும் கொன்று வந்த பூதனை இங்கேயும் வந்து இவனைக் கொல்ல நினைத்தாளா?? மடியில் கிடந்த குழந்தை நன்கு உறங்கி கொண்டிருந்தது.

40:
மண்ணும்மலையும் கடலும்உலகேழும்
உண்ணுந்திறத்து மகிழ்ந்துண்ணும்பிள்ளைக்கு
வண்ணமெழில்கொள் மகரக்குழையிவை
திண்ணம்இருந்தவாகாணீரே
சேயிழையீர். வந்துகாணீரே. 18.

ஆஹா, இவன் தவழ்ந்து மண்ணைத் தின்றபோது வாயிலிருந்து மண்ணை எடுக்கும்போது எனக்கு ஒரு கண நேரம் ஒரு மயக்கம் வந்ததே! உலகு எல்லாம் இவன் வாயில் இருப்பதாய்க் கண்டேனே! அது பொய்யாகவே இருக்க முடியாது! என் கண்ணன் அற்புத சக்தி பெற்றவன் தான். இவன் தான் அனைவரையும் காக்கப் போகின்றான், இப்போது குழந்தையாக இருந்தாலும் காத்தும் வருகின்றான். என்றாலும் எத்தனை அழகான குழந்தை இவன்? முகம் எப்படி ஜொலி ஜொலிக்கின்றது? இந்தக் கண்களின் அழகைச் சொல்ல முடியுமா? சிவந்த அதரங்களால் இவன் என்னை முத்தமிடும்போது, அம்மா, எவ்வளவு ஆனந்தமாய் இருக்கின்றது? இவன் காதில் இந்தக் குழை எத்தனை அழகாய்ப் பொருந்தி உள்ளது? என் பிள்ளை எத்தனை அழகு? இவன் என் கிருஷ்ணன், என் மகன்! யாருக்காகவும், எக்காரணத்துக்கும் இவனை விட்டுப் பிரியவே மாட்டேன்! மடியில் கிடந்த குழந்தையை இறுக்கி அணைக்கின்றாள் யசோதை! அவள் உள்ளத்தின் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை! ஆனால் மதுராவிலோ???உடையார்கனமணியோடு ஒண் மாதுளம்பூ
இடைவிரவிக்கோத்த எழில் தெழ்கினோடு
விடையேறுகாபாலி ஈசன்விடுதந்தான்
உடையாய். அழேல்அழேல்தாலேலோ
உலகமளந்தானே. தாலேலோ. 2.

இங்கே மதுராவிலோ தேவகி, தன் குழந்தையை எண்ணியும், அவனுக்கு வந்த ஆபத்து நீங்கியதையும் நினைத்து ஆறுதல் அடைந்தாலும், குழந்தையைத் தாலாட்டிப் பாலூட்டிச் சீராட்டவில்லையே என்ற தாபம் மேலோங்கி நிற்கத் தன் கையில் இருந்த அந்தக் கருநிற பளிங்குச் சிலையைத் தன் குழந்தையாக எண்ணித் தாலாட்டுகின்றாள். அந்தச் சிலையின் முகத்திலேயே தன் குழந்தையின் முகத்தைப் பார்க்கின்றாள். ஒவ்வொரு ஆபரணமாய்ப் பூட்டி அழகு பார்த்து ரசிக்கின்றாள் மனதிற்குள்ளே! தன் குழந்தை சாட்சாத் அந்த வாசுதேவனே! ஸ்ரீமந்நாராயணனே என்று மனதிற்குள்ளே நிச்சயம் கொண்டிருந்தாள் தேவகி! தன்னையும், தன் கணவரையும் மட்டுமின்றி இந்த உலகையே அவன் தான் காக்கப் போவதாயும், தர்மத்தை நிலைநாட்டவே பரம்பொருள் தன் வயிற்றில் உதித்திருப்பதாகவும் உறுதியாக நம்பினாள் தேவகி. ஆகவே அவளுக்குத் தன் கிருஷ்ணனுக்கு தேவாதிதேவர்கள் அனைவரும் வந்து பரிசுகள் கொடுப்பதாயும், அவனுக்குக் குற்றேவல் புரிவதாயும் தோன்றியது.

சங்கின்வலம்புரியும் சேவடிக்கிண்கிணியும்
அங்கைச்சரிவளையும் நாணும்அரைத்தொடரும்
அங்கண்விசும்பில் அமரர்கள்போத்தந்தார்
செங்கண்கருமுகிலே. தாலேலோ
தேவகிசிங்கமே. தாலேலோ. 4.

தன் குழந்தைக்குத் தேவாதிதேவர்களும், அந்த விடைஏறும் ஈசனும் என்ன என்ன கொடுத்து அலங்கரித்தனர் என்று தாலாட்டாய்ப் பாட ஆரம்பித்தாள் தேவகி! வலம்புரிச் சங்கும், சேவடிகளில் ஜல் ஜல் என்று ஒலிக்கும் கிண்கிணியும், கைகளில் வளையலும், இடுப்பில் அரைஞாணும், தேவர்கள் கொடுத்தனர் உனக்கென, ஆகவே என் கண்ணே நீ அழாதே என்று தாலாட்டினாள் தேவகி! குழந்தை எங்கே அழுதது? அதுவும் சிலையாகிய குழந்தை, என்றாலும் அதை உயிருள்ள குழந்தையாகவே நினைத்தாள் தேவகி. அவள் மனமெல்லாம் கோகுலத்தில் இருந்தது.

கச்சொடுபொற்சுரிகை காம்பு கனவளை
உச்சிமணிச்சுட்டி ஒண்தாள்நிரைப்பொற்பூ
அச்சுதனுக்கென்று அவனியாள்போத்தந்தாள்
நச்சுமுலையுண்டாய். தாலேலோ
நாராயணா. அழேல்தாலேலோ. 8.

இங்கே யசோதையோ எனில் தன் பிள்ளையை நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டு, அவனுக்கு பொற்சுரிகை, காப்பு, வளையல், உச்சியில் சுட்டி, பொற்பூ போன்றவற்றைப் பூட்டி அழகு பார்க்கின்றாள். அவன் பூதனையின் நச்சுப் பாலை அருந்தி அவள் உயிரைப் போக்கியதைப் பாடலாய்ப் பாடி மகிழ்கின்றாள். என்ன இருந்தாலும் கிருஷ்ணனுக்கு வந்த ஆபத்து நீங்கிவிட்டதாய் யசோதை நினைக்கவில்லை. ரோஹிணியிடமும், நந்தனிடமும் எப்போது கண்ணனை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டுகின்றாள். ஆனால் கண்ணனையோ கட்டுப்படுத்துவது ரொம்பக் கஷ்டமாய் இருந்தது. எப்போவாவது யசோதையோ, ரோஹிணியோ, நந்தனோ அவனைக் கவனிக்கவில்லை என்றால் நழுவி விடுகின்றான் பலராமனுடன் ஜோடி போட்டுக் கொண்டு. யசோதை அலறித் துடித்துக் கண்ணா, கண்ணா, எங்கேயப்பா போனாய்? என் செல்வமே, என் அரசே, எனக் கூவிக் கொண்டு அங்குமிங்கும் அலையவேண்டி இருக்கிறது. வீட்டில் வேலை எல்லாம் போட்டது போட்டபடி இருக்கிறது. இப்போ அதுவா முக்கியம்? என் கண்ணனல்லவோ முக்கியம்!

ஏ, கோபி சாரு, நீ என் கண்ணனைக் கண்டாயோ, ஏ, மாலினி, நீ பார்த்தியா? ரோஹிணி, அக்கா, நீங்கள் கண்டீர்களோ? என்று கூவிக் கொண்டு அலைகின்றாள் யசோதை. அப்ப்பாடா, கடைசியில் கண்டு பிடித்தாயிற்றே, கண்ணனை, சற்றே கோபத்துடன் யசோதை அவனைத் தூக்கி இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டு, கீழே இறங்க முடியாமல் இறுக்கிக் கொள்ள, கண்ணனோ, அவள் முகத்தைப் பார்த்து வெகு மோகனமாய்ச் சிரித்துக் கொண்டு, தன் சின்னஞ்சிறு கைகளால் அவள் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, தோளில் தலையைச் சாய்த்துக் கொள்கின்றான். கண்களில் விஷமம் மீதூற, அவன் சிரிக்கும் சிரிப்பைப் பார்த்தால், கோபமாவது, ஒன்றாவது?

சொல்லு மழலையிலே- கண்ணா
துன்பங்கள் தீர்த்திடுவாய்:
முல்லைச் சிரிப்பாலே- எனது
மூர்க்கம் தவிர்த்திடுவாய்!

இன்பக் கதைகளெல்லாம் - உன்னைப் போல்
ஏடுகள் சொல்வதுண்டோ?
அன்பு தருவதிலே-உனை நேர்
ஆகுமோர் தெய்வமுண்டோ?

[Geetha Sambasivam]

இதன் மற்ற பகுதிகளைப் படிச்சுட்டீங்களா? இந்தக் குழந்தைகள் பத்தி எழுதறதே ஒரு சுகமான அனுபவம். அதிலும் சுட்டிக் குழந்தைகள் பத்திக் கேட்கணுமா? அதிலும் சின்னஞ்சிறு குழந்தைனால் கேட்கவே வேண்டாம். நித்தம் நித்தம் ஒரு புதிய அனுபவம் கிடைக்கும். சமீபத்தில் கைப்புள்ள கூடப் பேசிட்டு இருந்தப்போ சொன்னார். "மேடம், நான் பங்களூரிலே இருந்தப்போ எப்போ சென்னை வரேனோ அப்போ எல்லாம் தான் என் மகளைப் பார்ப்பேன். ஆனாலும் அவள் என்னை அடையாளம் தெரிஞ்சு வச்சிருக்கா. எனக்கே ஆச்சரியமா இருக்கு. அவள் பிறந்ததும் முதல்லே என் கிட்டேத் தான் கொடுத்தாங்க. அது இன்னும் நினைவிலே இருக்குமா?" என்று கேட்டார். நினைவு வச்சுக்கும் குழந்தைகள். என்னைப்பொறுத்தவரையில் நான் அதிகம் பழகியதே சிறு குழந்தைகளோடுதான். ஆகவே யார் தொடறாங்க, அம்மாவா? அப்பாவா? நம்மளைக் கொஞ்சறவங்களா? இல்லை வேறு யாருமானு நல்லாவே தெரிஞ்சிருக்கும். மேலும் நம் கை தொடுகையில் இருந்தே, அதுக்கு உணவு கொடுக்கப் போறோமா? மருந்து கொடுக்கப் போறோமா? இல்லை துணி மாத்தறோமா? குளிப்பாட்டப் போறோமானு தெரிஞ்சு அதுக்கு ஏத்தாப்போல் அழுகையைக் கொண்டு வர முயற்சி செய்யும். கீழுதடு பிதுங்கிப் பிதுங்கி வெளியே வரும். ஒரு பக்கம் சிரிப்பும் வரும், இன்னொரு பக்கம் அழுகையும் வரும். தூக்கிச் சமாதானம் செய்தால் சிரிப்போடு கலந்த அழுகை வரும். சில சமயம் சமாதானம் அடையும். சில சமயம் அழுகையாகவும் மாறும். அந்த அழகை அனுபவித்தால் வேறே எதுவுமே வேண்டாம் உலகிலேனு தோணும். ரேமாண்ட் விளம்பரத்தில் வராப்போல FEELING HEAVENS தான். இப்போ இது இங்கே இடம் பெறுவதற்குக் காரணம் இன்னிக்கு எழுதப் போகும் விஷயம் தான். இனி அதைப் பார்ப்போம்.
*************************************************************************************

யசோதைக்குக் கண்ணனைக் கண நேரம் கூடப் பிரிந்திருக்க முடியவில்லை. அவன் விஷமமோ கட்டுக்கடங்காமல் போய்க் கொண்டிருக்கின்றது. அதிலும் பூதனைக் கண்ணனைக் கொல்ல வந்தாள் எனக் கேள்விப் பட்டதில் இருந்தே கண்ணனைத் தவிர வேறே எதிலும் சிந்தனை செல்லவில்லை. ஆனால் கண்ணனோ, யசோதையின் பிடியில் இருந்து தப்பிக்க ஒவ்வொரு புது வழியைக் கண்டு பிடித்தான். நந்தனாலோ, யசோதையாலோ நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவிற்குப் புதுப் புது யுக்திகள் கண்டு பிடித்து ஓடி ஒளிகின்றான் மாயவன். இம்மாதிரிச் சில நாட்கள் குறிப்பிட்ட எந்தவிதமான சம்பவங்களும் இல்லாமல் போய்க் கொண்டிருந்தது. ஒரு நாள் யசோதை, கோகுலத்து கோபியரில் ஒருத்திக்குக் கஷ்டப் பிரசவம் நடந்த செய்தி கேட்டு, அவளைச் சென்று பார்த்து நலம் விசாரிக்கவேண்டும் எனக் கண்ணனையும் இடுப்பில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு சென்றாள். கண்ணனின் இரு கால்களையும் தன் இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்து இறுக்கிக் கொண்டு அவன் கீழே இறங்காதவாறு பிடித்துக் கொண்டு சென்றாள். கண்ணனா சும்மா இருப்பான்?

சற்று நேரம் சும்மா இருந்தான் கண்ணன். திடீரெனக் கண்கள் விஷமத்தால் மின்னின. அவன் முகத்தில், இதழ்க்கடையில் ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு. யசோதையின் இடுப்பிலேயே மேலும், கீழும் குதிக்க ஆரம்பித்தான் கண்ணன். முதலில் மெதுவாய் ஆரம்பித்தவன் போகப் போக வேகமாய்க் குதிக்க ஆரம்பிக்க யசோதையால் தாங்க முடியவில்லை. "கண்ணா, என்னடா இது? என்ன செய்கின்றாய்?" என்று கேட்க, கண்ணனுக்கோ குதூகலம் தாங்க முடியவில்லை."ஒண்ணுமில்லை அம்மா" எனச் சொல்லிக் கொண்டே வேகமாய்க் குதிக்க, "என் கண்ணே, மணியே, வேண்டாம் அப்பா! அம்மாவால் தாங்க முடியலை. எப்படி நடப்பேன்? சற்று நேரம் சும்மா உட்காரு, என் குழந்தை!" என்று கெஞ்சினாள். "நான் நடப்பேன்!" இது கண்ணன். கண்ணனின் குதியாட்டம் அதிகமாகியது. கண்ணனையும் போட்டுக் கொண்டு கீழே விழுந்துவிடுவோமோ என அஞ்சிய யசோதை அருகிலிருந்த ஒரு வீட்டுத் திண்ணையில் கண்ணனைக் கீழே இறக்கிவிட்டுச் சற்று உட்காருவோமா என நினைத்தாள்.

திடீரென மேகம் கறுத்தது. கருநிற மேகங்கள் சூழ்ந்து கொள்ள சூரியன் மறைந்தான். மெல்லிய இருள் படர்ந்தது. என்ன இது என நினைக்கும்போதே புழுதியை வாரி இறைத்துக் கொண்டு காற்று புயல் போல் வீசத் தொடங்கியது. மணல் வாரிச் சுற்றிச் சுழன்று கொண்டு போனது. அதனால் எழும்பிய புகையும், ஏற்கெனவே கருத்திருந்த இருட்டும் சேர்ந்து கொண்டு மேற்கொண்டு நிற்கவோ, நடக்கவோ முடியாமல் போனது யசோதாவுக்கு. நேரம் ஆக ஆகக் காற்றும் அதன் வேகமும் அதிகரித்தது. இது எப்படியும் இன்னும் சில நிமிடங்களுக்கு மேல் நீடிக்கும் எனப் புரிந்து கொண்ட யசோதா அருகிலிருந்து ஒரு வீட்டுத் திண்ணையில் கண்ணனைக் கீழே இறக்கிவிட்டுத் தானும் அருகே உட்கார்ந்தாள். பக்கத்தில் இருந்த ஒரு தூணைப் பிடித்துக் கொண்டாள். காற்று நின்றதும் மேற்கொண்டு தொடரலாம் என நினைத்து உட்கார்ந்திருந்தாள் யசோதை.

முகம்,கண், உடுத்தியிருந்த உடை எல்லாம் மணல். கண்ணே திறக்க முடியவில்லை, யசோதைக்கு.சற்று நேரம் ஆனது காற்று அடங்க. காற்று அடங்கி மீண்டும் சூரியன் வெளியே வர, வெளிச்சமும் வந்தது. தன் மேலிருந்த மணலை எல்லாம் போக்கிக் கொண்டே, "கண்ணா, கண்ணா, இங்கே வா!" என்றாள் யசோதை. கண்ணன் அந்தத் திண்ணையில் இல்லை. யசோதை பதறினாள். பெரும் கூச்சல் போட்டாள். கண்ணா, கண்ணா, எங்கே போய் ஒளிந்து கொண்டாய்? வந்துவிடுடா! என்று கெஞ்சினாள். அவள் குரல் கேட்டு வீட்டினுள் இருந்த கோபியர்களும், தெருவில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்த மனிதர்களும் வந்தனர். அனைவரும் தேட ஆரம்பித்தனர். கண்ணனை எங்கும் காணவில்லை. எங்கே போனான்? யாரோடு போனான்? போகும்போது அழவே இல்லையா??

[Geetha Sambasivam]

கண்ணனை எங்கும் காணவில்லை. யசோதை பதறித் துடித்தாள். கண்ணனைத் தேடி அவள் இங்கும் அங்கும் ஓடினாள். அந்த வீட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தாள். பைத்தியம் மாதிரிப் புலம்பினாள். "கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, எங்கே போனாய்? என் கிருஷ்ணன் என்னை விட்டுப் போய்விட்டானா? இனி கிடைப்பானா? மாட்டானா?" என்றெல்லாம் புலம்பினாள். தெருவில் போய்க் கொண்டிருந்தவர்கள் மட்டுமின்றி வீட்டினுள் இருந்தவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து தேட ஆரம்பித்தனர். அவர்களில் சிலர் ஓடிச் சென்று நந்தன் இருக்குமிடம் தேடிக் கண்டு பிடித்துக் கண்ணனைக் காணவில்லை என்ற விஷயத்தைச் சொன்னார்கள். நந்தன் உடனேயே தன்னுடைய ஆட்களைச் சேர்த்துக் கொண்டு யசோதை இருக்குமிடம் வந்து, என்ன நடந்தது என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு கிருஷ்ணனைத் தேடச் சென்றான். நேரம் சென்று கொண்டே இருந்தது. வெகுநேரம் தேடியும் கண்ணனைக் காணவில்லை. தேடித் தேடி அலுத்துப் போன யாதவர்கள் அனைவரும் நகருக்கு வெளியே வந்துவிட்டார்கள். அப்போது அவர்களில் ஒருவன் காலில் ஏதோ இடறியது. என்னவெனப் பார்த்தால் ஒரு மனிதன் அங்கே இறந்து கிடந்தான். யாரோ ஒரு மனிதன், ஆந்தி எனப் படும் புயல்காற்று வீசியபோது, ஓடி வந்து திக்குத் திசை புரியாமல் முட்டி மோதிக் கொண்டு கீழே விழுந்து அங்கே கிடந்த பெரிய பாறாங்கல்லில் அடிபட்டுச் செத்திருக்கவேண்டும். யார் எனப் பார்த்தார்கள். கிராமத்தார்களில் ஒருவனுக்கு அவனை அடையாளம் தெரிந்தது. ஆஹா, இவன் அந்தப் பறவைகளைப் பிடிப்பவன் அல்லவோ? இவன் பெயர் திரிணாவிரதன். மதுராவில் இருந்து இரு தினங்கள் முன்னால் வந்தான்.

நந்தனுக்கு விஷயம் மெல்ல மெல்லப் புரிந்தது. கம்சன் ஏற்பாடு செய்து இவன் இங்கே வந்திருக்கவேண்டும். நிச்சயம் கிருஷ்ணனைத் தூக்கிச் சென்றுகொல்லுவதற்காக கம்சன் ஏற்பாடு பண்ணி இருக்கவேண்டும் இவனை. ஆனால் விதி வசத்தால், அல்லது கிருஷ்ணனின் அதிர்ஷ்டத்தால் இவனே இறந்துவிட்டான் இப்போது. ம்ம்ம்ம்ம்?? இவன் தூக்கிச் சென்ற கண்ணன் எங்கே? எங்கே போயிருப்பான்? அல்லது எங்கேயானும் ஒளித்து வைத்துவிட்டானோ? அனைவரும் "கண்ணா, கண்ணா, " என்று கூப்பிட்டுக் கொண்டு ஓடி, அலைந்து கண்ணனைத் தேட ஆரம்பித்தனர். சற்று நேரம் தேடும்போதே அருகே இருந்த ஒரு மாந்தோப்பில் இருந்து "அப்பா, அப்பா, நான் இங்கே இருக்கேன்." என்று ஒரு இளங்குரல் கேட்கவே அனைவரும் ஓடிச் சென்று பார்த்தனர். கண்ணன் ஒரு மாமரத்தின் பின்னாலிருந்து மெல்ல மெல்ல எட்டிப் பார்த்தான். அவன் முகத்தின் சிரிப்பு சற்றும் மாறவில்லை. அதே கள்ளச் சிரிப்பு. தந்தையைக் கண்டதும், தன்னிரு கைகளையும் விரித்துக் கொண்டு ஓட்டமாய் ஓடோடி வந்தான் கண்ணன். வாரி அணைத்துக் கொண்டான் நந்தன். ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். "குழந்தாய், எப்படி வந்தாய் நீ இங்கே?" என்று நந்தன் கண்ணனைக் கேட்டான். அவன் குரல் பெரும் ஆபத்தில் இருந்து நீங்கிய உணர்ச்சிகளில் தழுதழுத்தது. கண்ணன் பயமறியாத இளங்கன்றாகத் தன் பிஞ்சு விரல்களால் இறந்திருந்த அந்த மனிதனைச் சுட்டிக் காட்டி "இவன் என்னைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடி வந்தான். என்னை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு ஓடினான். நானும் அப்போ இருந்த காற்றால் அவனை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டேன். ஆனால் இவன் கீழே விழுந்துவிட்டான், நான் ஓடியே போய் ஒளிஞ்சுண்டேன்." என்று குழந்தைத் தனம் மாறாத குதூகலத்துடன், தகப்பன் அறியாமல் தான் ஒரு பெரிய வேலையைச் செய்திருக்கோம் என்ற சந்தோஷத்துடன் கூறினான் கண்ணன்.

நந்தன் மிக ஆழமான ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன் குழந்தையைத் தூக்கிச் சென்று யசோதையிடம் ஒப்படைத்தான். விஷயம் வசுதேவருக்கும், தேவகிக்கும் சொல்லப் பட்டது.

[Tirumurti Vasudevan]

நானும் அப்போ இருந்த காற்றால் அவனை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டேன். ஆனால் இவன் கீழே விழுந்துவிட்டான்,

கொஞ்சம் இறுக்கிப்பிடிச்சுட்டான் போல இருக்கு!
:-)))))))))))))))

திவா

--
My blogs:(all in Tamil)
http://anmikam4dumbme.blogspot.com/

http://chitirampesuthati.blogspot.com/ photo blog now with english text too!

[Geetha Sambasivam]

ராமரே, நன்றி.

 

திவா சார், நன்றி.

 

பதினைந்து நாட்கள் என்னோட தொந்திரவு இருக்காது. இதையே திரும்பிப் படிச்சுட்டு இருங்க. வந்து பரிட்சை வைக்கப் போறேன்.

2009/2/5 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

கண்ணனுடைய ஆட்சியில் பதினைந்து நாட்கள் இருந்துட்டு வந்தேன். குஜராத்தில் கண்ணன் தான் இன்னும் ஆட்சி செய்கின்றான். யாரைப் பார்த்தாலும் முதலில் முகமன் கூறுவது சிறு குழந்தைகளில் இருந்து பெரியவர் வரையிலும், ஜெய் ஸ்ரீகிருஷ்ணா தான். விடை பெறுவதும் ஜெய் ஸ்ரீ கிருஷ்ணா தான். இதிலே அவங்களுக்கு ரொம்பவும் பெருமையும் கூட. யது வம்சத்தவர்களான யாதவர்கள் யதுவின் தகப்பன் ஆன யயாதியின் சாபத்தால் அரியணை ஏறி அரசுக் கட்டிலில் அமர முடியாது. ஆனாலும் அவர்கள் க்ஷத்திரியர்களே என்பதால், தங்கள் தலைவனையே அரசன் என்று பெயரளவில் சொல்லிக் கொள்ளுவார்கள். அப்படி ஒரு அரசன் ஆன உக்ரசேனனின் மகன் ஆன கம்சன் என்ற அரக்கன் மகத நாட்டு மன்னன் ஜராசந்தனின் மருமகன் ஆவான். மருமகனைக் கொன்ற கிருஷ்ணரைப் பழி தீர்க்கவேண்டி மொத்த யாதவர்களையுமே அடியோடு மதுரா நகரோடு சேர்த்து அழிக்க ஜராசந்தன் முனைய, அவர்களிடமிருந்து தப்பக் கிருஷ்ணர் செய்த உபாயமே இட மாற்றம். நாட்டின் ஒரு பகுதியில் இருந்து மறு பகுதிக்கு மாற்றம் ஆங்கிலத்தில் exodus என அழைக்கப் படுகின்றது அல்லவா?. கிட்டத் தட்ட மோசஸ் செய்த அதே மாதிரிதான் இங்கேயும், உலகிலேயே முதன்முறையாக நடைபெற்ற ஒன்று. அதைப் பற்றி நம் கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவானில் இன்னும் விரிவாய்ப் பார்ப்போம்.

துவாரகைக் கோயில் பற்றிக் கொஞ்ச நாட்களுக்கு இந்தப் பதிவில் வரும். சோமநாத் கோயில் கிருஷ்ணர் அங்கே செல்லும் முன்னரே இருந்த ஒன்று. சந்திரன் பூஜித்ததால் சோமநாதர் என்ற பெயர் பெற்றார் ஈசன்.  அது பற்றிய செய்திகள் தனி இழையில் வரும்.

ஒரு வழியாய் ஊருக்குப் போயிட்டு வந்தாச்சு. தவிர்க்க முடியாத ஒரு பயணம். சொல்லப் போனால் மீண்டும் கண்ணனின் துவாரகையைப் பார்க்க எண்ணி 2006 டிசம்பரில் செல்ல ஏற்பாடுகள் செய்து இரு வழிப்பயணத்துக்கும் பயணச்சீட்டு வாங்கி இருந்தோம். சென்னையில் இருந்து அஹமதாபாத் வரை செல்லப் பயணச்சீட்டு முன்பதிவு உறுதி ஆகவில்லை. ஆனால் திரும்பி வர உறுதி செய்யப் பட்டு இருந்தது. செல்லும் தினம் வரையில் காத்திருந்து விட்டுப் பின்னர் பயணச்சீட்டை ரத்து செய்தோம்.

ஜனவரியில் இருந்தே அலைச்சல் தான். அஹோபிலம் போயிட்டு வந்ததுமே கொஞ்சம் முடியாமலும் போயிடுத்து. என்றாலும் அதைக் கண்டு கொள்ளாமலேயே குஜராத் பயணம் செல்லும்படி நேர்ந்தது. குஜராத்திலேயே ஐந்து வருடங்களுக்கு மேல் இருந்தப்போ துவாரகை, சோமநாத் இரு கோயில்களுக்கும் சென்று வந்தோம். துவாரகை நாங்க இருந்த ஜாம்நகரில் இருந்து ரொம்பக் கிட்டே இருப்பதால், இரண்டு, மூன்று முறை சென்றிருக்கின்றோம். கிட்டத்தட்ட பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் இப்போப் போனப்போ ஊரும் சரி, மக்களும் சரி கொஞ்சமும் மாறவில்லை. அப்படியே தான் இருக்கின்றது. கோயில் இருக்கும் தெருவில் இன்னமும் முன்னேற்றம் என்ற பெயரால் ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளும், சுற்றுலா விடுதிகளும், வியாபாரப் பொருட்கள் விற்கும் கடைகளும் அணி வகுக்கவில்லை. எல்லாம் கோயிலை விட்டுக் கொஞ்சம் தள்ளியே இருக்கின்றன. கோயில் வளாகத்தினுள்ளும் கடைகள் அணி வகுக்கவில்லை. அனுமதிச்சீட்டு கிடையாது. சிறப்புத் தரிசனம் கிடையாது. விஐபி அனுமதி இல்லை.

அது நரேந்திரமோடியே ஆனாலும் எல்லாரையும் போல் தான் வந்து தரிசனம் செய்ய முடியும். என்ன? அவங்களுக்குக் கூடவே பாதுகாவலர்கள் வருவாங்க. நமக்குத் தொந்திரவு இல்லாமல் தரிசனம் செய்துட்டுப் போவாங்க. மக்களை வெளியேறச் சொல்லுவதோ, அவங்களுக்குத் தனியாய்த் தரிசனம் செய்து வைப்பதோ கிடையாது. சிறப்பு அனுமதியும், தனி அனுமதியும் பெண்களுக்கு மட்டுமே. அவங்களுக்கு கண்ணனுக்கு நேரே மிகக் கிட்டத்தில் சென்று தரிசிக்க அனுமதி உண்டு. தனியான வாயிலும் பெண்களுக்கு மட்டுமே. பெண்களும் கண்ணனைப் பார்த்தால் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பதோடு ஏதோ தங்கள் பிள்ளை மாதிரிப் பேசுகின்றனர்.

நாங்க காலையிலே முதன் முதல் எடுக்கப் படும் ஆரத்தி என அழைக்கப் படும் தீப ஆராதனையைப் பார்க்கச் சென்றோம். அந்தப் புலர்ந்தும் புலராத காலைப் பொழுதிலே, அந்தக் குளிரிலேயும் எத்தனை மக்கள்? யாருமே இருக்க மாட்டாங்கனு நினைச்சுட்டுப் போனால்?? ஒரே கூட்டம்! ஆச்சரியமா இருந்தது. உள்ளூர் மக்கள், வெளியூர் மக்கள்னு எல்லாருமே காத்துட்டு இருந்தோம். கூட்டம் வேறு நினைவே இல்லாமல் கிருஷ்ணர் மேலே பஜனைப் பாடல்கள் பாடிக் கொண்டிருக்க, பெண்களும், ஆண்களும், த்வாரகாதீஷ் கி ஜெய் எனக் கோஷமிட, சரியாக ஏழு மணிக்குத் திரை விலக்கப் பட்டு ஆரத்தி நடைபெற்றது. கிட்டத் தட்ட அரைமணி நேரம் ஆரத்தி எடுக்கப் படுகின்றது. ஆரத்திக்குச் சற்று நேரம் முன்னால் கோயில் பிரகாரத்தில் இருக்கும் மணி ஒலிக்கத் தொடங்குகின்றது. அது ஆரத்தி எடுக்கப் போவதை அறிவிப்பது போல் உள்ளது. பிறகு அந்த மணி நின்று நிசப்தம். அதன் பின்னர் பெரிய காண்டாமணி ஒலிக்க, கூடி இருக்கும் கூட்டம் பித்துப் பிடித்தது போல் கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா என்று கதறிக் கண்ணீர் மல்க, துவாரகாதீஷ் அன்று காவிக்கலரில் ஆடை அணிந்து ஆடுமேய்க்கும் கோபாலனாகத் திவ்ய தரிசனம் தந்தான்.

[Geetha Sambasivam]

கண்ணனை இடைக்கோலத்தில் கண்டு மகிழ்ந்த மக்கள் ஆடிப் பாடினார்கள். பெண்கள் தங்கள் கையில் கொண்டு வந்திருந்த இனிப்புப் பலகாரங்கள், வெண்ணை, பால், தயிர் போன்றவற்றைக் கண்ணனுக்கு நேரே காட்டி, " முரளிதரா, கிரிதர கோபாலா, இந்தா, எடுத்துக்கோ" என்று காட்டிக் கெஞ்சினார்கள். தங்கள் இரு கைகளாலும் கண்ணனுக்கு திருஷ்டி கழித்து நெட்டி முறித்தனர். வித, விதமாய்த் துணிகள் வாங்கி வந்து அளிக்கின்றனர். அங்கே இருக்கும் கோயில் ஊழியர்களும் அவற்றை வாங்கிப் போய்க் கண்ணன் காலடியில் வைத்துத் திரும்பப் பிரசாதமாய்க் கொண்டு வந்தனர். கோயில் சார்பிலும் பெரிய பெரிய அண்டாக்களில் பிரசாதங்கள், அநேகமாய் இனிப்புப் பலகாரம் தான். இரவில் மட்டும் கண்ணனுக்கு ஜீரணம் ஆகணும்கிறதுக்காக மருந்துக் கஷாயம். நைவேத்தியம் செய்து, கோயிலைச் சார்ந்த அலுவலகத்துக்குச் சென்று பொதுமக்களுக்குக் குறைந்த விலையில் விநியோகிக்கப் படுகின்றது.

வெளியாட்கள் கொண்டு வரும் பிரசாதங்களையும் பெரிய அளவில் இருந்தால் அங்கேயே விநியோகம் செய்து விடுகின்றனர். பிரசாதங்களைக் கொடுக்கும்போதும், வாங்கும் போதும், "ராதே, ராதே, கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா" என்று சொல்லிக் கொண்டே கொடுக்கின்றனர், வாங்குகின்றனர். எங்களுக்குச் சர்க்கரை போட்ட வெண்ணெய் கிடைத்தது. திவ்ய தரிசனத்தை ஆற, அமர, எந்தப் பிடுங்கலும் இல்லாமல், ஜரிகண்டியோ, போ, போனு பிடித்துத் தள்ளுதலோ இல்லாமல் பார்த்துவிட்டு, நிம்மதியாக உள், வெளிப் பிரகாரங்களையும் சுற்ற முடிந்தது. காவலர்கள் இருவர் மட்டுமே சந்நிதிக்கு அருகே. ஒருவர் தனி வழியில் நின்று பெண்களை மட்டும் அவர்களுக்கென்றிருக்கும் தனிவழியில் உள்ளே விடுகின்றார். மற்றவர்கள் அனைவரும் அதற்குப் பின்னால் நின்று கொண்டு தரிசனம் செய்யவேண்டும். அங்கே பெயரளவில் ஒருத்தர் வாயிலருகே நிற்கின்றார். கூட்டமும் கட்டுக் கோப்பாய் நிற்கின்றது. ஆரத்தி முடிந்ததும் முன்னால் நிற்பவர்கள் யாருமே சொல்லாமல் தாங்களாகவே இடத்தைக் காலி செய்து பின்னால் வருபவர்களுக்கு அளிக்கின்றனர். இறைவனின் திருநாமம் தவிர வேறு பேச்சே இல்லை.

வெளிப்பிரகாரத்தில் கடற்கரையை ஒட்டினாற்போன்ற வாயில் பக்கமாய் பழைய கோயிலின் இடிந்த கட்டிடங்களின் மிச்சம் உள்ளது. அவற்றில் வெகு நேர்த்தியான சிற்பங்கள் பல உள்ளன. படம் எல்லாம் எடுக்க முடியவில்லை. உள்ளே நுழையும்போதே காமிரா, செல்போன், தோல்பை, கைப்பை உட்படக் காவலர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டே உள்ளே செல்ல முடியும். கடுமையான சோதனைக்குப் பின்னர் மெடல் டிடெக்டரையும் கடந்தே உள்ளே செல்ல முடியும். ஆரவாரமின்றிப் பணி புரிகின்றனர் காவலர்கள். நாம் கொடுக்கும் பொருட்களை வாங்கி வைத்துக் கொண்டு லாக்கரில் பூட்டி விட்டுச் சாவியையும், டோக்கனையும் கொடுப்பதும் காவலர்தாம். வெளிக் கோபுரத்தை மட்டுமே எடுத்துள்ளோம். இந்த துவாரகை சார்தாம் எனப்படும் க்ஷேத்திரங்களில் ஒன்றாகவும், ஏழு புரிகளில் ஒன்றாகவும் கருதப் படுகின்றது. சார்தாம் எனப்படுபவை துவாரகை, பத்ரிநாத், மதுரா, புரி ஆகியவை ஆகும். ஏழு புரிகளில் அயோத்யா, மதுரா, துவாரகை, காசி, காஞ்சி, அவந்திகா, புரி ஆகியவை ஆகும்.
"அயோத்யா, மதுரா மாயா, காஷி காஞ்சி, அவந்திகா
புரி த்வாரதி சைவ ஸப்தைதா: மோக்ஷதாயிகாஹா" என்று ஸ்கந்தபுராணத்தில் இவை குறிப்பிடப் படுகின்றன. பல்வேறு புராணங்கள் துவாரகையை குஷஸ்தலை, கோமதி துவாரகை, சக்ரதீர்த்தம், ஆனர்தக் க்ஷேத்திரம் மற்றும் ஓகா மண்டலம் அல்லது உஷா மண்டலம் என அழைக்கப் படுகின்றது.

ரைவத மன்னன் குஷம் எனப்படும் தர்ப்பைப் புல்லை சமுத்திரத்தின் மத்திய பாகத்தில் இருந்து எடுத்து, இங்கே ஒரு மிகப் பெரிய யக்ஞம் செய்ததாகவும் அதனால் குஷஸ்தலை என்ற பெயர் ஏற்பட்டதாகவும் ஒரு கூற்று. மற்றொன்று குஷன் என்னும் பெயர் கொண்ட அரக்கன் இங்கே தவம் செய்துகொண்டிருந்த ரிஷி முனிவர்களைத் துன்புறுத்தியது கண்ட ரிஷி, முனிவர்கள் பிரம்மாவிடம் முறையிட, அவர் மஹாபலியைச் சம்ஹாரம் செய்த திரிவிக்கிரமனை வேண்ட, திரிவிக்கிரமன் வந்து குஷனை பூமியில் புதைக்கவும், அவன் உடலுக்கு மேலே அவன் அனுதினமும் பூஜிக்கும் சிவலிங்கத்தையும் பிரதிஷ்டை செய்து அந்த லிங்கத்திற்குக் குஷேஸ்வர் மஹாதேவ் என்ற பெயரும் அளிக்கின்றார். துவாரகை யாத்திரை வருபவர்கள் முதலில் குஷேஸ்வரைப் பார்த்துவிட்டே வந்து கண்ணனைத் தரிசனம் செய்யவேண்டும் என்றும், இல்லை எனில் யாத்திரை பூர்த்தி ஆகாது எனவும் ஐதீகம். இந்தக் குஷன் என்னும் அரக்கனின் பெயராலும் இந்தத் தலம் குஷஸ்தலை என அழைக்கப் பட்டு வந்தது.

இனி கண்ணன் இங்கே கோயில் கொண்டது எவ்வாறு எனப் பார்ப்போமா???


பதிவுகள் மிகத் தாமதமாயும், மெதுவாயும் வருவதற்கு மன்னிக்கவும். முக்கியக் காரணம் மின்சாரம் இல்லாதது தான். 4 மணி நேரம் என்று சொல்கின்றார்கள். ஆனால் அதற்கு மேலேயே மின் தடை இருக்கின்றது. கிடைக்கும் நேரம் எழுதி வச்சுட்டுப் பின்னர் எப்போ வருதோ அப்போ பதிவிடணும். இன்னும் போகப் போக மின்சார விநியோகம் இன்னும் மோசமாய் மாறும் போலவும் இருக்கு! சுதந்திரம் வந்து அறுபது வருஷம் ஆகிறது. ஆனால் இன்னும் நம்மால் தடை இல்லாமல் மின்சாரம் பெற முடியவில்லை. இலவசங்களுக்குச் செலவிடும் கோடிகளில் மின்சாரம் தயார் செய்ய முதலீடு செய்துவிட்டு அவர்களுக்கு அதன் மூலம் வேலை வாய்ப்பும் கொடுக்கலாம். ஆனால் பூனைக்கு மணி கட்டுவது யாரு? சில சமயம் என்ன தோன்றுகின்றதென்றால் இவற்றிலெல்லாம் தன்னிறைவு பெற்றோமானால் அப்புறம் எதைச் சொல்லி வாக்குக் கேட்பது எனக் கட்சிகள் நினைக்கின்றனவோ என்று தோன்றுகிறது. இந்தப் பதிவில் இதை எழுதியமைக்கு மிக மன்னிக்கவும். வியாழன் அன்று இரவு பத்து மணியில் இருந்து மின் தடை, மின் தடை, மின் தடை தான்.

[Geetha Sambasivam]

உஷத் காலம் எனப்படுவது விடிகாலை மட்டுமில்லாமல், சூரிய அஸ்தமனத்தின் பின்னே வரும் காலத்தையும் குறிக்கும் எனச் சொல்லுவதுண்டு. காலை, மாலை ஆகிய நேரங்கள் ஆரம்பிக்கும், பகல் ஆரம்பிக்கும், இரவு ஆரம்பிக்கும் நேரத்தின் தேவியை உஷா எனச் சொல்லுவார்கள். இந்தப் பிரதேசம் இந்தியாவின் மேற்குக் கோடியில் இருப்பதால் சூரியன் அஸ்தமிக்கும் இடம், அல்லது சூரியன் இங்கே அஸ்தமிக்கின்றான் என்றாலும் வேறோர் இடத்தில் அதே சமயம் உதயம் ஆகிக் கொண்டிருப்பதால், அவன் சுற்றுவதைக் குறிக்கும் வண்ணமும் ஓகா எனப் பட்டது. தற்போது மதுரையில் இருந்து ஓகா வரையிலும் ரெயில் செல்லுகின்றது. இந்தப் பிரதேசத்துக்கே ஓகா மண்டலம் எனப் பெயர் உண்டு. ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பேரன் ஆன அநிருத்தனின் மனைவியின் பெயரும் உஷா, அதனாலும் இந்தப் பெயர் வழங்கப் பட்டிருக்கலாம்.


துவாரகை எவ்வாறு நிர்மாணிக்கப் பட்டது என்பதை இன்னும் சில நாட்களில் கண்ணன் வருவானில் பார்க்கப் போகின்றோம், என்றாலும், இங்கே கொஞ்சம் சுருக்கமாய். யாதவ குலத்தைக் காக்க வேண்டிக் கண்ணன், அனைத்து யாதவர்களையும் ஒன்று திரட்டி, மதுராவில் இருந்து அவர்களை மேற்கே கொண்டு வந்து சேர்த்தான். வழியில் இறந்தவர்கள் பலர். என்றாலும் அனைத்து யாதவர்களும் தங்கள் கால்நடைச் செல்வங்களுடன், மட்டுமின்றி தங்களுக்குச் சொந்தமான அனைத்துப் பொருட்களுடனும், தங்கள் வீடு, வாசல்களை மதுராவில் காலியாக விட்டு விட்டு இங்கே வந்து சேர்ந்தனர். கருடனின் ஆலோசனையின் பேரில் இந்த நகரம் இங்கே இருந்த அசுரர்களைக் கொன்று விட்டு நிர்மாணிக்கப் பட்டதாய்ச் சொல்கின்றனர்.

விஸ்வகர்மா நகரை நிர்மாணித்ததாயும் சொல்லுகின்றனர். மஹாபாரதத்திலே, விஷ்ணு புராணத்திலே, பாகவதத்திலே என அனைத்திலும் இந்த நகரின் நிர்மாணத்தைப் பற்றிச் சொல்லப் பட்டிருக்கின்றது.


ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சமுத்திரத்தை ஒதுங்கிப் போகச் சொல்லிக் கேட்டுத் தியானம் செய்தது பற்றிக் குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. "ஏ, சமுத்திர ராஜனே, நீ என்னிடம் அன்பு பூண்டிருப்பதும், மரியாதை காட்டுவதும் உண்மையானல், பனிரண்டு யோஜனை தூரம் இங்கிருந்து நீ விலகிச் செல்வாயாக! நீ இடம் கொடுத்தாயானால், என்னுடைய மக்களுக்கும், எங்கள் சைன்யங்களுக்கும், கால்நடைச் செல்வங்களுக்கும் மிக்க உதவியாய் இருக்கும். மேலும் இங்கே அழகிய மாடங்களும், கோயில்களும், உத்தியானவனங்களும் எடுக்கப் படும்." என்று வேண்டிக் கொள்ள, வாயுவின் உதவியோடு சமுத்திர ராஜன் விலகிச் செல்ல அங்கே ஒரு அழகான நகரம் விஸ்வகர்மாவால் நிர்மாணிக்கப் பட்டது. துவாரகா என்ற பெயர் ஏன் ஏற்பட்டதெனில், துவார்= வாயில், கதவு, என அர்த்தம் கொள்ளலாம். இந்த இடத்தில் வாயில் என்பதே பொருந்துகின்றது. கா= என்றால் பிரம்மா எனப் பொருள். பிரம்மனைக் காணும் வாயில் என்னும் அர்த்தத்தில் இந்தப் பெயர் அமைக்கப் பட்டதாய்ச் சொல்கின்றனர். இது லெளகீக விளக்கமாய் இருந்தாலும் ஆன்மீகச் சான்றோர் நம் கர்மங்களைத் தொலைத்துவிட்டு நமக்கு முக்தியைக் கொடுக்கும் வாயில் இது எனச் சொல்கின்றனர். அதனாலேயே துவாரகையை முக்திதாம்களில் முக்கியமான ஒன்றாய்ச் சொல்லுகின்றனர்.

ஸ்கந்தபுராணத்தில் சனகாதி முனிவர்கள் இங்கே வந்து விஷ்ணுவைக் குறித்துத் தவம் இருந்ததாயும், அந்தத் தவத்தின் பயனாலேயே இந்தப் பெயர் ஏற்பட்டதெனவும் சொல்லுகின்றது. மேலும் மரீசி, அத்ரி, ஆங்கிரஸர், புலஹர், க்ருது போன்ற முனிவர்கள் இங்கே இருந்து தங்கள் தவங்களைச் செய்துள்ளனர். இந்த இடம் பஞ்சநதி என்ற பெயரில் வழங்கப் படுகின்றது. கோமதி நதி இங்கே ஓடுகின்றது.சனகாதி முனிவர்களால் சித்தேஷ்வர் மஹாதேவரும், ஸ்ரீகிருஷ்ணரால் மஹாபத்ரகாளி சக்தி பீடத்திலும் வழிபடப் பட்டுள்ளது. சமுத்திரக் கரையில் உள்ள இந்த நகரம் காலதேச வர்த்தமானங்களாலும், பல்வேறு விதமான இயற்கை மாற்றங்களாலும் மாற்றத்துக்கு உட்பட்டிருந்தாலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் இங்கே இருந்தார் என்பதற்கான சான்றுகள் சமுத்திரத்தை அகழ்வாராய்ச்சி செய்து கொண்டு வருவதன் மூலம் நிரூபணம் ஆகி வருகின்றது.

[Geetha Sambasivam]

Pathivu Toolbar ©2009thamizmanam.com

கண்ணனின் ஆட்சியில் பதினைந்து நாட்கள்.

வேறே ஏதோ தேடப் போய் துவாரகை அகழ்வாராய்ச்சி பற்றிய சில குறிப்புகள் மட்டும் கிடைச்சது. முதலில் சரியாத் தெரியாமல் இதை எழுத வேண்டாம்னு இருந்தேன். துவாரகையிலும் சரி, பேட் துவாரகாவிலும் சரி, படங்கள் எடுக்க முடியாது. படங்கள் எடுத்துக் குறிப்புகளைக் கொடுப்பது என்பது தனி. சும்மா எழுதறது தனி. ஆதாரங்கள், குறிப்புகளோடு கொடுப்பது தனி இல்லையா?? அதான் கொஞ்சம் தாமதமும் ஆச்சு. நான் தேடியது கிடைக்கலைனாலும், வாராது வந்த மாமணி போல் துவாரகை பற்றிய குறிப்புகள் கிடைத்தன. இனி அக்குறிப்புகளில் இருந்து.

இந்திய தேசீய கடல் ஆராய்ச்சிக் கழகம் 1983-ம் ஆண்டு முதன் முதலில் இந்த ஆராய்ச்சியைப் பேராசிரியர் திரு எஸ்.ஆர்.ராவ் அவர்களின் தலைமையில் ஆரம்பித்தது. ஆராய்ச்சியின் முடிவுகளைப் பேராசிரியர் The Lost City of Dvarakaஎன்னும் தன்னுடைய நூலில் எழுதி உள்ளார். புத்தகம் முழுதும் படிக்கக் கிடைக்கவில்லை எனினும், அதிலிருந்து ஒரு சில குறிப்புகள் கிடைத்தன. அவை கீழே:

புராண காலத்தில் நடந்ததாய்ச் சொல்லப் படும் ஒரு நிகழ்வுக்கான சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு கண்டுபிடிப்பு இதுவெனச் சொல்லப் படுகின்றது. இந்தக் கண்டு பிடிப்பின் மூலம் மஹாபாரதக் கதை நடந்தது எனவும், துவாரகை என்றோர் நகரம் இருந்ததும் உண்மையே என்பதும் உறுதிப் படுத்தப் பட்டிருக்கின்றது. கி.மு. 1500-ம் ஆண்டில் தற்போதைய துவாரகை மற்றும் அதன் அருகே உள்ள சிறு தீவான பேட் துவாரகை ஆகிய பகுதிகளில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் குடும்பத்தோடு வாழ்ந்து வந்ததற்கான சான்றுகள் இருக்கின்றன. கடற்கரையில் இருந்து சுமார் அரை மைல் தூரத்தில் நன்கு வடிவமைக்கப் பட்ட ஒரு நகரம் இருந்திருக்கின்றது. சாலைகள் சுமார் 18 மீட்டர் அகலமாயும், ஆறு குடியிருப்புகளும், அவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பு கொண்டும், பிரம்மாண்டமான மூன்று கட்டிடத் தொகுப்புகளும் இருந்திருக்கலாம்.

கண்டு பிடிக்கப் பட்ட நகரின் சுவர்களின் தன்மையைக் கொண்டு அவை 3,600 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பழமை வாய்ந்ததெனத் தெரிய வருகின்றது. கடலில் திடீரென ஏற்பட்ட சுனாமி போன்ற ஓர் இயற்கைப் பேரழிவால் கடலில் இந்நகரம் மூழ்கி இருக்கலாம். வடக்கு நோக்கி விரிவடைந்திருக்கவேண்டும் இந்நகரம். அப்படி வடக்கு நோக்கி விரிவடைந்த பகுதியே பெட் துவாரகை என்றழைக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும். இந்தத் தீவு நகரம் கிருஷ்ணர் தன் மனைவியரோடு வந்து தங்கிப் பொழுதைக் கழிக்கும் ஒரு பொழுது போக்குத் தலமாக இருந்திருக்க வேண்டும். மேலும் இந்நகரத்தின் வியாபகத் தன்மை வியப்புக்குரியதாய் உள்ளது. தெற்கே ஒகமதி என்ற இடம் வரையிலும், கிழக்கே பிந்தாரா என்ற இடம் வரையிலும் இந்நகரம் வியாபித்திருந்திருக்கிறது. இந்த பிந்தாரா - தாரகா என்ற பகுதியில் தான் துர்வாசரின் ஆசிரமம் இருந்ததாய் மஹாபாரதம் சொல்கின்றது.

[Geetha Sambasivam]

கண்ணனின் ஆட்சியில் பதினைந்து நாட்கள்!

துவாரகை நகரின் நிர்மாணம் மிகவும் வியப்புக்கு உரியதாகும். ஏற்கெனவே சொன்னபடிக்குக் கடலரசனை வேண்டிக் கொண்டு நிலம் பெறப் பட்டதாய் ஐதீகம். செளராஷ்டிர மேற்குக் கடலில் இருந்து, கடல் விலகிச் சென்ற நிலத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, நகரம் ஒரு அற்புதமான திட்டமிடலுடம் கட்டப் பட்டது. முக்கிய நதி கோமதி ஆகும். த்வாரமதி, த்வாரவதி, குஷஸ்தலை எனவும் அழைக்கப் பட்டது இந்த நகரம். அடிப்படை வசதிகள் அனைத்தும் நிறையப் பெற்றதாயும், நீர்வளம் கொண்ட பகுதிகளில் குடி இருப்புகள், வியாபாரத் தலங்கள், அகன்ற சாலைகள், பொதுமக்களின் பயன்பாட்டுக்கான, சாலைகள், பொது நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும் பொது அரங்கங்கள், அதில் ஒன்று "சுதர்ம சபா" என அழைக்கப் பட்டிருக்கிறது. இதைத் தவிரவும் பெரிய துறைமுகம் ஒன்றும் அங்கே இருந்துள்ளதாய், திரு எஸ்.ஆர்.ராவ் தெரிவிக்கின்றார். http://www.vedamsbooks.com/no14243.htm"பார்க்கவும். "http://video.google.com/videosearch?hl=en&q=The+Lost+City+of+Dwaraka&umவீடியோ காட்சிகளைக் காணலாம்.

மஹாபாரத யுத்தம் நடந்து முப்பத்தாறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் துவாரகையைக் கடல் கொண்டது. ஸ்ரீவாசுதேவ கிருஷ்ணனின் வேண்டுகோளுக்கிணங்கி விலகிச் சென்று நிலத்தை அளித்த கடலரசன், துர்வாசரின் சாபத்தால் மீண்டும் அந்த நிலத்தைத் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டான். இதை முன் கூட்டியே அறிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ண வாசுதேவன், யாதவர்களைக் காக்க எண்ணி ப்ரபாஸ க்ஷேத்திரத்துக்கு (சோம்நாத்) அழைத்துச் செல்ல, விதியை வெல்ல முடியாத யாதவர்கள் தங்களுக்குள்ளே சண்டையிட்டுக் கொண்டு அடியோடு அழிந்து போக, ஸ்ரீகிருஷ்ணனும், வேடன் ஒருவனின் அம்பால், குதிகாலில் அடிபட்டுத் தன்னுயிரை இழந்தார். விராவல் என்னும் ஊரில் அடிபட்ட கிருஷ்ணனை, அர்ஜுனனும், பலராமனும், மெல்ல, மெல்ல சோம்நாத்துக்குக் கொண்டு வந்ததாயும், அங்கே பலராமன் தன் சுய உருவை அடைந்து ஆதிசேஷனாய் பாதாளம் வழியே வைகுந்தம் சென்றதாயும், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அங்கேயே அப்படியே ஆழ்ந்த மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து தன் இன்னுயிரைத் தானே போக்கிக் கொண்டதாயும், அர்ஜுனன் கலங்கிப் போய்த் திரும்பியதாயும் சொல்கின்றனர். இதை மஹாபாரதம் அர்ஜுனன் மூலம் எவ்விதம் வர்ணிக்கிறதெனில்:

"அன்று வரையிலும் ஸ்ரீவாசுதேவ கிருஷ்ணனுக்குப் பணிந்து அடங்கி, ஒடுங்கி இருந்த கடலரசன், தன் அலைக்கரங்களால், அந்தப் பூமியைத் தொட்டுத் தொட்டுச் சென்று கொண்டிருந்தான். ஊறு ஏதும் விளைவிக்காமல் இருந்த கடலரசன், திடீரென வேகம் கொண்டு, பெரும் ஆவேசத்துடனேயே, துவாரகை நகருக்குள்ளே புகுந்தான். அவன் வேகம் தாங்க மாட்டாமல் அந்த அழகிய நகரின் மூலை, முடுக்குகள் எல்லாம் கடல் நீரால் நிறைந்தது. அர்ஜுனன் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த போதே, மாட, மாளிகைகள் அனைத்தும் நீரில் மூழ்கின. ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அழகிய மாளிகை நீருக்குள் மூழ்கிப் போய், விரைவில் கண்மூடித் திறக்கும் முன்னர் துவாரகை என்பது ஓர் அழகிய முன் ஜன்மத்துக் கனவாகிப் போனது. கரையைத் தாண்டி ஊருக்குள் புகுந்த கடல் அப்படியே அங்கேயே தங்கி ஒரு பெரிய ஏரி போல் ஆகி, துவாரகை என்னும் நகரும், அதன் நிகழ்வுகளும், வெறும் நினைவில் மட்டுமே தங்கும் ஓர் பெயராகிப் போனது.

ஹைதராபாத்தில் உள்ள பிர்லா ம்யூசியத்தில் கடல் அகழ்வாராய்ச்சியினர் மேற்கொண்ட தேடுதலில் கிடைத்த ஆதாரங்களை அடிப்படையாக வைத்து ஒரு மாதிரி துவாரகை நகரை உருவாக்கி அங்கே காட்சிப் பொருளாக வைத்திருக்கின்றனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் காலத்தில் துவாரகை நகர் இப்படித் தான் இருந்திருக்கும் என அதன் மூலம் அனுமானிக்கின்றனர். மத்திய ப்ரதேசத்தில் விதிஷா என்னும் இடத்தில் உள்ள பெட்ஸா என்னும் பகுதியில் மேற்கொண்ட ஒரு அகழ்வாராய்ச்சியில் கி.மு. 300-ம் ஆண்டுக் காலத்து கிருஷ்ணர், பலராமர், கிருஷ்ணர் மகன் ப்ரத்யும்னன், பேரன் அநிருத்தன் ஆகியோரின் சிலைகளைக் கொண்ட ஒரு கோயில் கண்டெடுக்கப் பட்டுள்ளது. யாதவர் தலைவன் சாத்யகி என்பவனின் விக்ரஹமும் கிடைத்துள்ளதாய்ச் சொல்லப் படுகின்றது.

கி.மு.113-ம் ஆண்டு வாக்கில் கிரேக்க நாட்டுத் தூதுவர் ஒருவரான ஹீலியோபிஸ் என்பவர் விகஸிலா என்று அப்போது அழைக்கப் பட்ட, இப்போதைய ஆப்கானிஸ்தான், பாகிஸ்தான், பஞ்சாப் இணைந்த பகுதியில் இருந்து செளராஷ்டிராவுக்கு வந்தார். கிருஷ்ணனைப் பற்றி நன்கு அறிந்த அவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அடியாராகி கிருஷ்ணனின் நினைவைப் போற்றும் வகையில் ஒரு ஸ்தூபியை எழுப்பியுள்ளார். அது இன்றும் துவாரகையில் காணக் கிடைக்கின்றது. இந்தியக் கடல் அகழ்வாராய்ச்சிக் கழகத்தினர் கடல் கொண்ட துவாரகையின் நினைவுச் சின்னங்களைக் கடலுக்கு அடியிலேயே போய்ப் பார்க்கும் வண்ணம் உரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்து வருவதாய்ப் பல ஆண்டுகளாய்ச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றனர். இன்னும் இந்தத் திட்டம் நிறைவேறியதாய்த் தெரியவில்லை. இத்துடன் துவாரகைப் பயணம் நிறைவு பெற்றது. இனி கண்ணன் வந்துடுவான், கதை சொல்ல. அப்பாடானு கவிநயா கொஞ்சம் சந்தோஷப் பட்டுக்கலாம். :)))))))

[Geetha Sambasivam]

இரண்டு பதிவுகளைச் சேர்த்துக் கொடுத்திருப்பதற்கு மன்னிக்கவும். நேத்திக்குக் கொடுக்க முடியலை.

2009/3/13 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

Saturday, March 14, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான் - தொடர்ச்சி!

கண்ணன் கடைசியாக் கதை சொன்னது இங்கேபார்க்கவும். இனி கண்ணன் சொல்லப் போகும் கதையின் தொடர்ச்சி.
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

இங்கே மதுராவில் வசுதேவருக்கும், தேவகிக்கும் இந்தச் செய்தி சென்றது. கிருஷ்ணன் பிழைத்தது பற்றிய மகிழ்ச்சி இருந்தாலும் , கம்ஸன், எப்படியோ அறிந்து கொண்டு விடுவான் என நினைத்துக் கவலை அடைந்தனர். கர்காசாரியார் அவர்களுக்குக் கண்ணன் எவ்வாறு ஒவ்வொரு நிகழ்வில் இருந்தும் தப்புகின்றான் எனவும், அவன் ஒரு அற்புத இறை சக்தி பெற்ற குழந்தை எனவும், சாட்சாத் அந்த வாசுதேவனே வந்து குழந்தையாகப் பிறந்திருக்கின்றான் எனவும் சொல்லுகின்றார். தேவகிக்கும் இதில் நம்பிக்கை அதிகம் ஏற்படுகின்றது. தன்னுடைய குழந்தையாகத் தான் சீராட்டிப் பாராட்டி வரும் கண்ணன் சிலையைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு கண்ணீர் வழியப் பிரார்த்திக்கின்றாள். ஆனால் வசுதேவருக்கோ? தன் மகன் ஒரு சிறு குழந்தை எனவும், ஒவ்வொரு முறை அவன் தப்புவதும் ஏதோ ஒரு அதிசயத்தால் அன்றி, அதில் அவனுடைய திறமையோ, அல்லது அற்புதமோ நிகழ்த்தவில்லை எனவும் உறுதியாய் நம்புகின்றார்.

கம்ஸன் எவ்வாறேனும் தங்கள் மகன் கோகுலத்தில் வளருவதைக் கண்டு பிடித்து விடுவான் என அஞ்சுகின்றார் வசுதேவர். தன் சந்தேகத்தை கர்காசாரியாரிடமும், அக்ரூரரிடமும் பகிர்ந்து கொள்கின்றார். அக்ரூரர் வசுதேவரை சமாதானம் செய்கின்றார். வசுதேவரின் இந்தப் பதட்டமும், பயமும் கம்ஸனைச் சந்தேகம் கொள்ளச் செய்யும், எனவும், ஏற்கெனவேயே கோகுலத்தை ஒரு இண்டு, இடுக்கு விடாமல் துருவிப் பார்க்கச் சொல்லிக் கம்ஸன் ஆணை எனவும் சொல்கின்றார். வசுதேவரின் ஒரு சிறிய பதட்டமும் கம்ஸனைச் சந்தேகம் கொள்ளச் செய்யும் என்பதால், இப்போது அமைதி காக்கவேண்டியது அவசியம் எனவும் எடுத்துரைக்கிறார். அப்போது கர்காசாரியார் சொல்கின்றார்: “ வசுதேவா, வாசுதேவ கிருஷ்ணனை யாரும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அவன் நம்மை மட்டுமின்றி தர்மத்தை நிலைநாட்டவும் பிறந்துள்ளான். யாராலும் அவனுக்கு ஒரு சிறிய காயம் ஏற்படும் அளவுக்குத் தீங்கு விளைவிக்க முடியாது. என்றாலும் நாம் கொஞ்சம் கவனமாய் நடக்கவேண்டும். பூதனையின் மரணத்துக்குப் பழிவாங்கவேண்டும் என ப்ரலம்பனைத் தூண்டிக் கொண்டிருக்கின்றான். ஆனால் ப்ரலம்பனோ, கம்ஸனுக்கு பழி வாங்கும் உணர்வைக் கைவிடும்படி அறிவுரை கூறிக் கொண்டிருக்கிறான்.

என்றாலும் ஒரு ஆபத்து என்னவென்றால் ஒவ்வொரு வாரமும், அல்லது பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒருமுறையாவது நான் கோகுலம் சென்று உனக்குக் குழந்தை பற்றிய தகவல்களை அளித்து வருகின்றேன். என்னால் செல்ல முடியாவிட்டால் நந்தன் வந்து சொல்கின்றான். ஆகையால் எவ்வாறேனும் கம்ஸன் இதை அறிந்து கொள்ளக் கூடிய சந்தர்ப்பங்கள் இருக்கின்றன. மேலும் அனைவருடைய கவனமும், பாதுகாப்பும் கிருஷ்ணனைச் சூழ்ந்தே இருப்பதும் அவன் கவனத்துக்குத் தப்பாது. உடனே புரிந்து கொள்வான் கம்ஸன், இவன் தேவகியின் எட்டாவது மகன் என. “ என்றார் கர்காசாரியார்.

“என்ன செய்யலாம் குருவே?” என்று வசுதேவர் கேட்டார். “ ம்ம்ம்ம் நீங்கள் இங்கேயே இருந்தால் கிருஷ்ணனைப் பற்றிய செய்திகளுக்காகத் தவிப்பீர்கள். கிருஷ்ணனின் நலத்துக்காகப் பாடுபடுவீர்கள். ஆகவே, இங்கிருந்து சென்று விடுங்கள், இருவருமே. கொஞ்ச நாட்களுக்காவது. ஆம் வசுதேவரே, அது தான் நல்லது, உங்களுக்கு மட்டுமின்றி, வாசுதேவ கிருஷ்ணனுக்கும். “ என்றார் கர்காசாரியார். “ஆஹா, வாராது போல் வந்த மாமணியான என் கண்ணனை விட்டுப் பிரிவதா? நாங்கள் இங்கே இல்லாதபோது எங்கள் அருமைக் கண்மணிக்கு என்ன நேரிடுமோ?” எனத் தவிக்கின்றார் வசுதேவர். “அதான் நான் இங்கேயே தானே இருக்கப் போகின்றேன்.” என்றார் கர்காசாரியார். உடன் தொடர்ந்து,”நான் கோகுலத்திற்கே சென்று தங்கவும் முடியும். என்னை போன்ற வயதான, ஒரு பிராமண ஆசாரியன் கோகுலம் செல்வதையும், அங்கே தங்குவதையும் யாரும் சந்தேகக் கண்ணோடு பார்க்க முடியாது. நான் வேண்டுமானால் நந்தனிடம் முன் கூட்டியே சொல்லிச் சில பூஜைகள், வழிபாடுகள், ஜபங்கள் என நடத்த ஏற்பாடுகள் செய்யச் சொல்கின்றேன். அதை வைத்து நான் கொஞ்சம் அதிக நாட்கள், அல்லது மாதங்கள் கோகுலத்திலேயே தங்க முடியும்.” என்று கர்காசாரியார் கூற அக்ரூரர் அதை முழு மனதோடு ஆதரிக்கின்றார்.

தேவகியின் மனம் உடைந்து போகுமே எனக் கவலைப் படுகின்றார் வசுதேவர். ஆனால் நான்கு தினங்கள் முன்னால் பறவைகள் பிடிப்பவன் கிருஷ்ணனையும் ஒரு பறவை போல் பிடித்து வந்து கம்ஸனிடம் ஒப்படைக்க முயன்று இறுதியில் தன் முடிவை எட்டியதைச் சொல்கின்றார் கர்காசாரியார் ரகசியமாய். கிருஷ்ணனைப் பற்றிக் கவலை வேண்டாம் வசுதேவா, அவன் கடவுள், தன்னைத் தானே காத்துக் கொள்வான், என்றும் உறுதிபடச் சொல்கின்றார். அக்ரூரரோ முடிவே செய்துவிட்டார். ஆனால் வசுதேவரோ அரை மனதுடனே இருக்கின்றார். தேவகிக்கு நான்கு நாட்கள் முன்னால் நடந்த இவ்விஷயம் தெரியவேண்டாம் எனவும் கேட்டுக் கொள்கின்றார். தேவகி ஏற்கெனவேயே பாதி உயிர் போனவளாய் ஒரு நடமாடும் பொம்மை போல் நடமாடிக் கொண்டிருக்கின்றாள். அவள் ஜீவனெல்லாம் கிருஷ்ணனிடமே இருக்கின்றது. அரைக் கணமே பார்த்திருக்கும் அந்தக் குழந்தையிடமே அவள் தன் உயிரை வைத்திருக்கின்றாள். அவனுக்கு ஏதாவதொன்றென்றால் அவளால் தாங்க முடியாது எனச் சொல்கின்றார் வசுதேவர்.

“கண்ணா, என் கண்மணியே!” என்ற தீனக் குரல் கேட்க மூவரும் திரும்பிப் பார்க்கின்றனர். அரை மயக்கமாய் இருக்கும் தேவகி, நிற்கக் கூட முடியாமல் தள்ளாடியவளாய் அங்கே இருந்த சுவரைப் பிடித்துக் கொண்டு, “ ஆர்ய புத்ர, நாம் இங்கிருந்து செல்வதே என் கண்ணனுக்கு உயிர் கொடுக்கும் என்றால் உடனேயே கிளம்புங்கள், இங்கிருந்து சென்று விடுவோம், எப்படியோ என் கண்ணன் , என் உயிர், என் கடவுள், உயிரோடு இருக்கவேண்டும், நான் இறந்தால் தான் அவன் உயிர் தரிக்குமென்றால் அதற்கும் நான் தயார்” என்றாள்.

[Geetha Sambasivam]

 

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

கடைசியாய்க்கண்ணன் வந்தது இங்கே அடுத்தடுத்து விருந்தினர் வருகை, வீட்டில் அதிகமான வேலை என்று இருந்ததால் எழுதி வைக்க முடியலை. அதோடு வேறே சில முக்கியமானவைகளும் முடிச்சுக் கொடுக்கவேண்டி இருந்தது. தாமதத்துக்கு மன்னிக்கவும்.
****************************************************************************************
வசுதேவரும், தேவகியும் தீர்த்த யாத்திரை சென்று விட்டார்கள். செல்லும் வழியிலேயோ அல்லது திரும்பும்போதோ ஹஸ்தினாபுரம் சென்று சில நாட்கள் தங்கவேண்டும் எனவும் திட்டம். அங்கே ஹஸ்தினாபுரத்தின் அரசன் பாண்டுவிற்கு வசுதேவரின் சகோதரி குந்தியைத் திருமணம் செய்து கொடுத்திருந்தார்கள். இது ஒரு புறமிருக்க இங்கே கோகுலத்தில் கண்ணன் வளர, வளர அவனின் விஷமங்களும் அதிகம் ஆகிக் கொண்டு வந்தது.

தன்முகத்துச்சுட்டி தூங்கத்தூங்கத்தவழ்ந்துபோய்
பொன்முகக்கிண்கிணியார்ப்பப் புழுதியளைகின்றான்
என்மகன்கோவிந்தன்கூத்தினை இளமாமதீ.
நின்முகம்கண்ணுளவாகில் நீஇங்கேநோக்கிப்போ. (2) 1.

கண்ணன் இப்போது தவழ ஆரம்பித்ததோடு அல்லாமல் நிலாவைப் பார்த்துக் கைகாட்டியும் அழைக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். ஆஹா, தலைச்சுட்டி அவன் தவழும்போது அசைவதும் நிலவு விண்ணில் நகரும்போது கூடவே செல்லும் நட்சத்திரக் கூட்டம் போலக் கண்ணனோடு சேர்ந்து அசைகின்றனவே. (இது பாசுரத்தின் கருத்து அல்ல.) தன் சின்னஞ்சிறு கைகளால் கண்ணன் நிலவைக் கைகாட்டி அழைக்கின்றானே?
55:
என்சிறுக்குட்டன் எனக்கோரின்னமுதுஎம்பிரான்
தன்சிறுக்கைகளால் காட்டிக்காட்டியழைக்கின்றான்
அஞ்சனவண்ணனோடு ஆடலாடஉறுதியேல்
மஞ்சில்மறையாதே மாமதீ. மகிழ்ந்தோடிவா. 2.
நிலவு மேகங்களால் மறைக்கப்பட்டால் ஆஹா, கண்ணனின் முகமும் அழுகையில் பிதுங்கி, ஏமாற்றத்தில் ஆழ்கின்றதே. இதோ நிலவு வந்துவிட்டது, கண்ணனின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி. நிலவைப் பார்த்து இருகைகளையும் கொட்டிச் சிரிக்கின்றான் கண்ணன்.
56:
சுற்றும்ஒளிவட்டம் சூழ்ந்துசோதிபரந்தெங்கும்
எத்தனைசெய்யினும் என்மகன்முகம்நேரொவ்வாய்
வித்தகன்வேங்கடவாணன் உன்னைவிளிக்கின்ற
கைத்தலம்நோவாமே அம்புலீ. கடிதோடிவா. 3.

57:
சக்கரக்கையன் தடங்கண்ணால்மலரவிழித்து
ஒக்கலைமேலிருந்து உன்னையேசுட்டிக்காட்டும்காண்
தக்கதறிதியேல் சந்திரா. சலம்செய்யாதே
மக்கட்பெறாத மலடனல்லையேல்வாகண்டாய். 4.

அழகியவாயில் அமுதவூறல்தெளிவுறா
மழலைமுற்றாதஇளஞ்சொல்லால் உன்னைக்கூவுகின்றான்
குழகன்சிரீதரன் கூவக்கூவநீபோதியேல்
புழையிலவாகாதே நின்செவிபுகர்மாமதீ. 5.

மழலை மாறாத தன் இளங்குரலாம் நிலவைக் கூவி அழைக்கின்றான் கண்ணன். நீலமேக வண்ணனுக்கு மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்தி இருக்கின்றனர். கண்ணனைக் கண்டு கோபியர் அனைவருக்குமே எடுத்துக் கொஞ்ச ஆசை. ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டி போட்டுக் கொஞ்சுகின்றனர். எனினும் கோகுலத்தில் உள்ள அனைவர் வீட்டுக்கும் கண்ணன் சென்று தயிரையோ, பாலையோ குடித்து விடுவான். சில சமயம் தனியாய்ச் செல்வான். சில சமயங்களில் கோகுலத்து மழலைப் பட்டாளமே உடன் செல்கின்றன. என்னவென்று சொல்லுவது? பார்க்க ஒரு பெரிய கோபக்காரக் குழந்தையாக இருக்கும் பலராமன் கூட இந்தக் கண்ணனுக்கு முன்னால் வாய் திறக்காமல் அவன் இழுத்த இழுப்புக்குச் செல்கின்றானே? அதிலும் பலராமனுக்கு அவன் தாய் ரோஹிணியோடு மதுரா செல்வதை விட கோகுலத்தில் கண்ணன் அருகேயே இருப்பதே ஆனந்தமாய் இருக்கின்றது. பலராமன் தூங்கும்போது யார் எழுப்பினாலும் எழுப்பினவர்கள் பாடு அவ்வளவு தான். ஆனால், என்ன ஆச்சரியம்? இதோ கண்ணன் அவன் கண்களைத் தேய்த்துத் தேய்த்து எழுப்புகின்றானே? பலராமனைப் படுக்கையிலிருந்து இழுக்கின்றானே? ஆஹா, பலராமன் இதோ கண் விழித்துவிட்டான்.ஆனால் இது என்ன? கண்ணனைக் கட்டி அல்லவா அணைத்துக் கொள்கின்றான். என்ன மாயம் செய்தாயடா கண்ணா? கோபியர்களால் கண்ணனின் விஷமம் பொறுக்க முடியவில்லை. யசோதையிடம் வந்து குற்றம் சொல்கின்றனர்.

கோகுலத்துப் பையன்களைக் கூட அதட்டி விரட்ட முடிகின்றது. ஆனால் இந்தக் கண்ணனை எங்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. திரும்பப் போகிறவன் போலப் போய்விட்டுத் திருட்டுத் தனமாய் உள்ளே நுழைந்து விடுகின்றான். எப்படித் தான் கண்டு பிடிக்கிறானோ, தாழ் போடாத சாளரக் கதவையோ, வீட்டுப் பின்பக்கக் கதவையோ. சிலசமயம் கூரைகளில் கூட ஏறிக் குதிக்கின்றான். அடி, யசோதை, என்ன பிள்ளையடி பெற்றிருக்கின்றாய் நீ? வீட்டில் உள்ள பால், தயிரை எல்லாம் அவன் எடுத்துக் குடித்துவிடுகின்றானே? நீ உன் வீட்டில் அவனுக்குச் சோறோ, பாலோ, தயிரோ கொடுப்பதே இல்லையா? அவன் குடிக்கிறது பத்தாமல் கூட வருகின்ற பிள்ளைகளுக்கும் கதவைத் திறந்துவிட்டு எடுத்துச் சாப்பிட வைக்கின்றான். அன்றைக்குப் பார்த்தால் ஒரு பூனைக்குக் கண்ணன் பாலையும், வெண்ணெயையும் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றான். அடி யசோதை, இத்தனை வருஷம் கழித்துப் பிறந்த உன் பிள்ளைசெய்யும் அக்கிரமங்களைக் கண்டும் காணாது போல் இருக்கின்றாயோ?

தாயே யசோதா, உந்தன் ஆயர் குலத்தில் உதித்த
பாலன் கோபால கிருஷ்ணன் செய்யும் ஜாலத்தைக் கேளடி,
தாயே யசோதா!
கோபியர்களின் கண்ணனைப் பற்றிக்குற்றம் சொல்லுவது அதிகரிக்கின்றது. ஒருத்தி சொல்கின்றாள். மஹா சாதுவான அவள் பிள்ளையைக் கண்ணன் கெடுத்துவிட்டானாம். இன்னொருத்தி சொல்கின்றாள், கொட்டிலில் கட்டி இருந்த மாடுகள் குரல் கொடுப்பதைக் கேட்டுவிட்டுப் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வருவதற்குள், இங்கே தயிர் கடைந்து கொண்டிருந்த பானையைக் காணோமாம். கடைசியில் பார்த்தால் இந்தத் தயிர்ப்பானையை எடுத்துச் செல்லவேண்டியே கண்ணன் கொட்டில் மாடுகளை அவிழ்த்து விட்டு விட்டானாம். என்னவென்று சொல்லுவது? யசோதைக்குக் கோபம் பொங்கிக் கொண்டு வந்தது. வீட்டிலும் கால் தரிக்கவில்லை இந்தப் பிள்ளைக்கு. வெளியே சென்றும் வம்பு வளர்த்துக் கொண்டு வருகின்றதே. "கனையா, கண்ணா, என் கண்மணியே! வாடா இங்கே!" யசோதை கூப்பிடக் கண்ணன் தயங்கிக் கொண்டே வருகின்றான். பலராமன் இருக்கும் திசையே தெரியவில்லை. அவன் தாய் ரோஹிணி வழக்கம்போல் மதுரா சென்றிருக்கின்றாள். கண்ணனை விட்டுப் பிரிய இஷ்டம் இல்லாமல் இந்தப் பிள்ளை இங்கேயே தங்கி விட்டது. அவனைத் தன் பிள்ளை போல் பார்த்துக் கொள்ளுவதாய் யசோதை ரோஹிணிக்கு வாக்களித்திருக்கின்றாள். ஆனால் அவன் எங்கே?

அதோ, பலராமன் அந்தத் தூணின் பின்னே ஒளிந்திருக்கின்றான். கடைக்கண்களால் பார்த்துக் கொண்டே தாயிடம் வருகின்றான் கண்ணன். யசோதை கேட்கின்றாள்" அப்பா, கண்ணா, இவர்கள் சொல்லுவதைக் கேட்டாயல்லவா? நீ அவர்கள் வீட்டில் போய் வெண்ணெய் தின்றாயா? பூனைக்கும், நாய்க்கும் கொடுத்தாயா? கொட்டில் மாடுகளை அவிழ்த்து விட்டாயா?" கண்ணன் சொல்லுகின்றான், "யசோதா அம்மா, நான் அப்படி எல்லாம் செய்வேனா? நான் காட்டுக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்கே நம் வீட்டு மாடுகள் மேய வந்திருந்தன. அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்." கோபியரில் ஒருத்தி சொல்கின்றாள்:"நல்ல பொய் சொல்கின்றான் யசோதை உன் குமாரன். என் பையன் காட்டில் இருந்து இப்போது தான் திரும்பினான். அங்கே உன்னோட கனையா வரவே இல்லையாம்." கண்ணன் சொல்கின்றான்:" நான் ஒண்ணும் பொய் சொல்லலை, உன் பையன் தான் பொய் சொல்கின்றான். காட்டில் நான் இருந்ததை அவன் பார்க்கலை." கண்ணனின் இதழ்களில் சிறு புன்னகை அரும்புகின்றது.

யசோதை செய்வதறியாது கண்ணனைத் தண்டிக்கவேண்டி,"கண்ணா, இங்கே வா," என்கின்றாள். கண்ணன் தாயை நெருங்குகின்றான்.


கண்ணனின் ஆட்சியில் பதினைந்து நாட்கள்

[Geetha Sambasivam]

 

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

கண்ணனை அழைத்த யசோதை ஒரு கணம் தயங்கினாள். கண்ணனை வாயைத் திறக்கச் சொல்லி வெண்ணெய் தின்றானாஎனப் பார்க்க நினைத்ததை மாற்றிக் கொண்டாள். ஆஹா, அன்றொரு நாள் இவன் மண்ணைத் தின்றானோ என எண்ணி வாயைத் திறக்கச் சொன்னபோது என்ன நடந்தது? யசோதைக்கு அதை நினைக்கையில் மயக்கமே வந்தது. கண்ணனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது.

மண்ணும்மலையும் கடலும்உலகேழும்
உண்ணுந்திறத்து மகிழ்ந்துண்ணும்பிள்ளைக்கு
வண்ணமெழில்கொள் மகரக்குழையிவை
திண்ணம்இருந்தவாகாணீரே
சேயிழையீர். வந்துகாணீரே. 18.

அம்மா தன் வாயில் என்ன பார்க்கிறாள்? அங்கே என்ன அகில உலகுமா தெரிஞ்சிருக்கப் போகிறது? நிலவையும், விண்மீன்களையும், சூரியனையுமா பார்த்தாள்? யசோதையின் முகத்தை ஏதுமறியாப் பாலகன் ஏறிட்டுப் பார்க்க, விதிர் விதிர்த்த யசோதை, குழந்தையை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள். யசோதையின் நினைவில் அது முட்டி மோத அவள் கண்ணனை அழைத்து உண்மை எதுவெனக் கேட்டாள்.

தாழியில்வெண்ணெய் தடங்கையாரவிழுங்கிய
பேழைவயிற்றெம்பிரான்கண்டாய் உன்னைக்கூவுகின்றான்
ஆழிகொண்டுஉன்னையெறியும் ஐயுறவில்லைகாண்
வாழவுறுதியேல் மாமதீ. மகிழ்ந்தோடிவா. 9.

கண்ணா, அப்பா, ஏன் கோபிகளை இப்படிப் படுத்துகின்றாய்? நல்ல பிள்ளையாக நடந்து கொள்" என்று கெஞ்சினாள் யசோதை. கண்ணனோ, " யசோதா அம்மா, நீ எப்போதும் கோபிகள் பக்கமே பேசுகின்றாயே? நான் உன் பிள்ளை அல்லவா? என் பக்கம் பேசவே மாட்டேன் என்கின்றாயே? நீ என்னைப் பெற்றெடுக்கவில்லையா?" என்று கேட்கின்றான். கண்ணன் இவ்வளவு தூரம் பேசுகின்றதைப் பார்த்த கோபியர் அவன் மழலைச் சொற்களில் மகிழ்ந்து போய், "சரி அப்பா, கண்ணா, நீ அரிச்சந்திரன் தான் போ!" என்று பரிகாசம் செய்கின்றனர். "நீ வெண்ணெய் தின்றதை நாங்கள் பார்த்தோமே?" என்று சொல்கின்றனர். "இல்லை, இல்லை," அவசரமாய் மறுத்தான் கண்ணன். "நான் அந்த மரத்தின் மேலே இருந்தேன். பலராம அண்ணன் கூட என்னுடன் தான் இருந்தான்." வேலிக்கு ஓணான் சாட்சி!யசோதை கொஞ்சம் கடுமையாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு, "கண்ணா, உண்மையைச் சொல், உன்னை இப்போது அடிக்கப் போகின்றேன்!" என்று வருகின்றாள். அவ்வளவு தான். கண்ணனின் முகம் வாடி விடுகின்றது. அழுகையில் உதடு பிதுங்குகின்றது. யசோதையின் மனம் துடிக்கின்றது. தன் இரு கைகளையும் தன்னை அறியாமல் நீட்டி, "வா" என அழைக்கின்றாள் கண்ணனை. கண்ணன் ஓடிப் போய்த் தாயின் இடுப்பில் ஏறிக் கொண்டு, அவள் தோளில் முகத்தைச் சாய்த்துக் கொண்டு இதழ்களில் கள்ளப் புன்னகையுடனும், கண்களில் பொய்யான அழுகையுடனும் கோபிகளைப் பார்க்கின்றான். கண்ணனைத் தன் கால்களில் இட்டு ஆட்டுகின்றாள் யசோதை.

வானவர்தாம்மகிழவன்சகடமுருள
வஞ்சமுலைப்பேயின் நஞ்சமதுஉண்டவனே.
கானகவல்விளவின்காயுதிரக்கருதிக்
கன்றதுகொண்டெறியும்கருநிறஎன்கன்றே.
தேனுகனும்முரனும்திண்திறல்வெந்நரகன்
என்பவர்தாம்மடியச்செருவதிரச்செல்லும்
ஆனை. எனக்குஒருகால்ஆடுகசெங்கீரை
ஆயர்கள்போரேறே. ஆடுகஆடுகவே. 4.

கோபியர் அனைவரும் இனி நம் குற்றச்சொற்கள் யசோதையின் காதில் ஏறாது எனப் புரிந்து கொண்டு கண்ணனின் சாதுரியத்தை மெச்சிக் கொண்டே அவரவர் வீடு செல்கின்றனர். வீடுகள் அனைத்தும் பூட்டப் படுகின்றன. சாளரங்கள் அடைக்கப் படுகின்றன. எனினும் பலராமன் தோள் மீது ஏறி, சுவர் ஏறிக் குதித்துக் கூரையின் மேலே ஏறி, ஓடுகளைப் பிரித்துக் கண்ணன் கோகுலத்து வீடுகளின் உள்ளே செல்வதும், வெண்ணை, பால், தயிர் போன்றவற்றைச் சாப்பிடுவதும் நிற்கவில்லை. கோகுலத்து மக்கள் அசந்துவிட்டனர் கண்ணனின் சாமர்த்தியத்தால். கோகுலத்தின் சிறு பையன்கள், பெண்கள் அனைவருமே இந்த விஷயத்தில் கண்ணன் கட்சி. அவனைக் காட்டிக்கொடுக்க ஒரு ஈ, எறும்பு கூட அங்கே இல்லை.

தோய்த்ததண்தயிர் வெண்ணெய்பாலுடன்
உண்டலும்உடன் றாய்ச்சிகண்டு
ஆர்த்ததோளுடை யெம்பிரானென்ன
ரங்கனுக்கடி யார்களாய்
நாத்தழும்பெழ நாரணாவென்ற
ழைத்துமெய்தழும் பத்தொழு
தேத்தி,இன்புறும் தொண்டர்சேவடி
ஏத்திவாழ்த்துமென் நெஞ்சமே 2.4 (குலசேகர ஆழ்வார்)

கொண்டையொண் கண்மட வாளொருத்தி
கீழை யகத்துத் தயிர்கடையக்
கண்டுஒல்லை நானும் கடைவனென்று
கள்ள விழிவிழித் துப்புக்கு

வண்டமர் பூங்குழல் தாழ்ந்துலாவ

வாண்முகம் வேர்ப்பச்செவ் வாய்த்துடிப்ப
தண்டயிர் நீகடைந் திட்டவண்ணம்

தாமோத ராமெய் யறிவன்நானே 6.2 (குலசேகர ஆழ்வார்)

இத்தோடு மட்டுமா? ஆய்ச்சியர்கள் தயிர் கடையும்பொழுது கண்ணனும் அங்கே சென்று நானும் கடைவேன் எனத் தன் இரு சிறு கரங்களால், முகம் வேர்க்க, இதழ்கள்சிவந்து துடிக்க, தயிர் கிடைக்கும் என்ற ஆசையுடனேயே அவர்களுக்கு உதவும் முகமாய் அவனும் கடைகின்றானாம். எப்பேர்ப்பட்ட பாக்கியவான்கள??? ஆனால் தேவகி? கீழ் வரும் பாடல் சொல்லுகின்றதே அவள் நிலையை! :(

களிநி லாவெழில் மதிபுரை முகமும்
கண்ண னேதிண்கை மார்வும்திண் டோ ளும்
தளிம லர்க்கருங் குழல்பிறை யதுவும்
தடங்கொள் தாமரைக் கண்களும் பொலிந்த
இளமை யின்பத்தை யின்றென்றன் கண்ணால்
பருகு வேற்கிவள் தாயென நினைந்த
அளவில் பிள்ளைமை யின்பத்தை யிழந்த
பாவி யேனென தாவிநில் லாதே 7.4 (குலசேகர ஆழ்வார்)

யசோதை கண்ட கண்ணனின் முழுநிலா போன்ற முகத்தையும், அழகுத்திருக்கைகளையும், செங்கீரைத் தண்டை ஒத்த சிறு கால்களயும் அவை மிதிக்கும் இன்பத்தையும், குழந்தை பேசும் மழலைப் பேச்சையும், கையில் எடுத்துச் சீராட்டிப் பாலூட்டித் தாலாட்டும் அனுபவத்தையும் பாவியான தேவகி பெறவில்லை. ஊர், ஊராய்ச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றாளே!

[Geetha Sambasivam]

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்.

இந்தக் கண்ணன் தொடர் முழுக்க முழுக்க திரு முன்ஷி அவர்கள் பார்வையிலே எழுதப் பட்ட முறையிலேயே சொல்லப் படுகிறது என்பதை மீண்டும் நினைவூட்டுகின்றேன். ஏனெனில் இப்போது கண்ணன் வளர்ந்து கொண்டு வருகின்றான். புல்லாங்குழல் எடுத்து இனிய கீதங்கள் இசைக்க ஆரம்பித்து விட்டான். கண்ணன் நடக்கவும் ஆரம்பித்துவிட்டான். கோபியருக்கு மட்டுமின்றி, இப்போது அவன் யமுனையில் நீராடப் போகும்போது தன்னுடன் கோகுலத்துப் பிள்ளைகள் அனைவரையும் அழைத்துச் சென்று , கோகுலத்துச் சிறு பெண்களுடனும், விளையாட ஆரம்பித்து விட்டான்.

கண்ணனோடு இப்போது சிறு பெண்களும் சேர்ந்து கொண்டு விட்டனர். தன் புல்லாங்குழலை எடுத்து இனிய கீதம் இசைப்பதில் வல்லவானாய் இருந்தான் கண்ணன். பெண்களோ அவன் இசைக்கு மயங்கினார்கள். யமுனைக் கரையில் மரத்தின் மீது சாய்ந்து கொண்டு தன் சிறு விரல்களால் புல்லாங்குழலைப் பற்றிக் கொண்டு கண்ணன் இசைக்கும் இனிய கீதத்தைக் கேட்ட பெண்கள் அவனைச் சுற்றிக் கொள்ளுவார்கள். பெண்கள் எல்லாம் கண்ணனைக் கண்டு மயங்கி விடுகின்றார்களே என கோபியர்களுக்குக் கோபம் வந்தது. ஆனால் என்ன செய்ய? கண்ணனைக் கண்டதும் அவர்களுக்கும் இப்படியே அவன் பேரில் கோபம் வருவதில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவனின் கொட்டம் அதிகரிக்கவே செய்தது.

வெண்ணெய்விழுங்கிவெறுங்கலத்தை
வெற்பிடையிட்டு அதனோசைகேட்கும்
கண்ணபிரான்கற்றகல்விதன்னைக்
காக்ககில்லோம்உன்மகனைக்காவாய்
புண்ணில்புளிப்பெய்தாலொக்கும்தீமை
புரைபுரையால்இவைசெய்யவல்ல
அண்ணற்கண்ணானோர்மகனைப்பெற்ற
அசோதைநங்காய். உன்மகனைக்கூவாய்

யசோதையிடம் சென்று கூவினார்கள். கண்ணனைப்பற்றிப் புறம் சொன்னார்கள். "அடி யசோதை உன் மகனைக் கூவி அழைப்பாயாக! எவ்வளவு வெண்ணெய் தின்பான் உன் மகன்?" என்று அதிசயித்துப் போனார்கள். யசோதைக்குக் கோபம் வருகின்றது. கண்ணனைத் தன்னிடம் அழைக்கின்றாள்.

வருகவருகவருகஇங்கே
வாமனநம்பீ. வருகஇங்கே
கரியகுழல்செய்யவாய்முகத்துக்
காகுத்தநம்பீ. வருகஇங்கே
அரியனிவன்எனக்குஇன்றுநங்காய்.
அஞ்சனவண்ணா. அசலகத்தார்
பரிபவம்பேசத்தரிக்ககில்லேன்
பாவியேனுக்குஇங்கேபோதராயே

கண்ணன் அப்போது தான் பலராமனுடன் வேக, வேகமாய் வந்தவன் தாயின் முகத்தைக் கண்டும், மற்ற கோபியர் சூழ்ந்திருப்பதைக் கண்டும் தயங்கி நிற்கின்றான். இன்னொருத்தி சொல்கின்றாள். "பாலைக் கறந்து அடுப்பிலே வைத்துவிட்டு, என் மகளிடம் சொல்லிவிட்டு மேலை வீட்டிற்கு நெருப்பு வாங்கச் சென்றபோது சற்றே அங்கே தாமதித்தேன் பேச்சில். அடி யசோதை! உன் மகனுக்கு அதுவே போதுமே! பாலை அப்படியே பானையோடு சாய்த்துப் பருகிவிட்டானடி, இந்தக் கூத்தைக் கேட்க மாட்டாயா?" என்றாள்

பாலைக்கறந்துஅடுப்பேறவைத்துப்
பல்வளையாள்என்மகளிருப்ப
மேலையகத்தேநெருப்புவேண்டிச்சென்று
இறைப்பொழுதுஅங்கேபேசிநின்றேன்
சாளக்கிராமமுடையநம்பி
சாய்த்துப்பருகிட்டுப்போந்துநின்றான்
ஆலைக்கரும்பின்மொழியனைய
அசோதைநங்காய். உன்மகனைக்கூவாய். 5.

207:
போதர்கண்டாய்இங்கேபோதர்கண்டாய்
போதரேனென்னாதேபோதர்கண்டாய்
ஏதேனும்சொல்லிஅசலகத்தார்
ஏதேனும்பேசநான்கேட்கமட்டேன்
கோதுகலமுடைக்குட்டனேயா.
குன்றெடுத்தாய். குடமாடுகூத்தா.
வேதப்பொருளே. என்வேங்கடவா.
வித்தகனே. இங்கேபோதராயே. 6.

யசோதை கண்ணனைப் பார்த்து "என் கண்ணே, அசலத்தார் உன்னை ஏதேனும் பேச என்னால் கேட்க முடியவில்லையே! கண்ணின் மணியே, என் முத்தே, மோகனமே, இங்கே வாடா" என்று அன்போடு அழைத்தாள். அப்போது வேறொருத்தி, "அடி, யசோதை, உன் மகனைப் போன்ற போக்கிரியை நாங்கள் கண்டதில்லை. கோகுலத்துப் பையன்களை மட்டுமின்றிப் பெண்களையும் மயக்கி இருக்கின்றான் உன் மகன். ஒரு நாள் என் பெண்ணின் வளையை எப்படியோ கழட்டி வாங்கி நாவல்பழக் காரியிடம் கொடுத்துப் பழங்கள் வாங்கித் தின்றான். கேட்டால் அது நானில்லையே! எனக் கூறிச் சிரிக்கின்றானடி யசோதை!" கோபியர்களில் ஒருத்தி இவ்வாறு கூறினாள்.

சொல்லிலரசிப்படுதிநங்காய்.
சுழலுடையன்உன்பிள்ளைதானே
இல்லம்புகுந்துஎன்மகளைக்கூவிக்
கையில்வளையைக்கழற்றிக்கொண்டு
கொல்லையில்நின்றும்கொணர்ந்துவிற்ற
அங்கொருத்திக்குஅவ்வளைகொடுத்து
நல்லனநாவற்பழங்கள்கொண்டு
நானல்லேனென்றுசிரிக்கின்றானே

பெண்கள் எல்லாம் சென்று விடுகின்றனர். கண்ணன் அங்கேயே தாயின் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே நிற்கின்றான். யசோதைக்குக் கோபம் தாங்க முடியவில்லை. பிள்ளையை அடிக்கவும் மனம் வரவில்லை. கண்ணனோ எனில் வழக்கமான அணைப்பையும், பாசத்தையுமே எதிர்பார்த்தான் தாயிடம். வேண்டுமானால் கீழே விழுந்து புரண்டு கூட அழலாமா என யோசித்தான். அம்மாவால் தாங்க முடியாது. கண்ணன் அறிவான் அதை. தாய் தான் இல்லாமல் தயிர் கடையவும் மாட்டாளே. அவள் தயிர் கடையும்போது தானும் சென்று பின்னாலிருந்து அவள் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, தன் சிறு கைகளால் ஒரு பக்கக் கயிற்றை இழுக்க, தாயும் இழுக்க, "அம்மா, அந்த சுகம் வருமா? இதோ! அம்மா தயிர் கடையப் போகின்றாள் போலிருக்கிறதே! நம்மைக் கூப்பிடுவாள். நாமும் தயாராக வேண்டியது தான். ஆனால் அம்மாவுக்கு நாம் தயாராய் இருப்பது தெரியக் கூடாது. கோபமாய் இருப்பது போல் இருக்கவேண்டும். அம்மா உட்காரட்டும். தெரியாமல் பின்னால் போய்க் கழுத்தைக் கட்டிக் கொள்ளலாம். அப்போது வெண்ணெயும் இன்னும் நிறைய்ய்ய்ய்ய்யக் கிடைக்குமே!" கண்ணன் யோசித்தான்.

ஆனால் இது என்ன? அம்மா, தானே தயிர் கடைய ஆயத்தமாகிவிட்டாளே. ம்ம்ம்ம்..., நம்மைக் கூப்பிடக் காணோமே! கண்ணனின் உதடு பிதுங்குகின்றது. கண்களில் கண்ணீர் நிறைகின்றது. யசோதா அம்மாவோ எதையும் காணாதவள் போலத் தன் வேலையில் முனைந்தாள். கண்ணன் குரலெடுத்து அழ ஆரம்பித்தான். காது செவிடா யசோதைக்கு? திரும்பிக் கூடப் பார்க்கவில்லையே? ஓஹோ, அம்மாவுக்கு இன்னும் கோபம் தணியவில்லையோ? நன்றி கெட்ட கோபியர்கள்! நல்லா சொல்லிக் கொடுத்துட்டுப் போயிட்டாங்க. ம்ம்ம்ம்ம் எனக்கும் கோபம் தான். அது அம்மாவுக்கும் புரியணுமே! எப்படி? ம்ம்ம்ம் பலராம அண்ணனுக்குக் கோபம் வந்தால் கண்ணை உருட்டி, காலை உதைத்துப் பெருங்குரலெடுத்துக் கத்துவான். அது சரியல்ல. நாம அப்படிக் கத்தக் கூடாது. நமக்கும் கோபம்னு அம்மாவுக்குத் தெரியணும். அதே சமயம் அம்மா நம்மை எடுத்துக்கொஞ்சவும் செய்யணும்.

கண்ணன் தன் அழுகையை நிறுத்திக் கொண்டு மெல்ல, மெல்லச் சென்று தாயின் புடவை முந்தானையைப் பிடித்து இழுக்கின்றான். உதடுகள் அழுகையில் பிதுங்கி நின்றன. எந்தக் கணமும் அழத் தயாரான நிலையில் கண்ணன். யசோதையோ திரும்பிப் பார்க்கின்றாள் தான். ஆனால் எந்த மாற்றமும் இல்லை அவள் முகத்தில். கண்ணன் அழத் தயாரானான். "அம்மா, யசோதா அம்மா, நான் உன் பிள்ளை அல்லவா? நீ தானே என்னைப் பெற்றாய்?" கண்ணன் முகத்தில் கள்ளச் சிரிப்பு. "என்னனு கேட்க மாட்டாயா?" கண்ணன் ஆரம்பித்தான்.

தத்துக்கொண்டாள்கொலோ? தானேபெற்றாள்கொலோ?
சித்தமனையாள் அசோதையிளஞ்சிங்கம்
கொத்தார்கருங்குழல் கோபாலகோளரி
அத்தன்வந்துஅப்பூச்சிகாட்டுகின்றான்
அம்மனே. அப்பூச்சிகாட்டுகின்றான். 7

ஆனால் இது என்ன? அடுப்பில் வைத்த பால் பொங்குகிறதோ? யசோதை கண்ணனைக் கவனிக்காமல் உள்ளே சென்றாள். இப்போது கண்ணனுக்குக் கோபம் அதிகம் ஆனது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். ஒரு கம்பு கிடைத்தது. அந்தக் கம்பினால் தயிர்ப்பானையை ஓங்கி ஒரு அடி அடித்தான். பானை உடைந்து தயிர் வெள்ளம் எங்கும். வெண்ணெய் சிதறியது. கையில் வெண்ணெயை எடுத்துக் கொண்ட கண்ணன் அங்கே கிடந்த ஒரு உரலில் அமர்ந்து கொண்டு பூனைகளுக்கும், குரங்குகளுக்கும், வெண்ணெயை ஊட்ட ஆரம்பித்தான். சற்று நேரம் கழித்து அங்கே வந்த யசோதை தயிர்ப்பானை உடைந்திருப்பதையும் வெண்ணெய் கீழே விழுந்து வீணாகப்போயிருப்பதையும், கண்ணன் வெண்ணெய் தின்ற கோலத்திலும், வெண்ணெய் ஊட்டும் கோலத்திலும் அமர்ந்திருப்பதையும் கண்டு திகைத்தாள்.

கோபம் பொறுக்க முடியாமல் போகின்றது யசோதைக்கு. கண்ணனை நன்றாய் அடித்துவிட வேண்டும் எனக் கம்பை எடுக்கின்றாள். "இரு, இரு, உன்னை நன்கு அடிக்கிறேன்." கண்ணனை அடிக்கப் போகக் கண்ணன் ஓடுகின்றான். யசோதை துரத்த, கண்ணன் ஓட, தான் கொட்டிய தயிரிலேயே வழுக்கிக் கண்ணன் விழ, கீழே விழுந்த கண்ணன் பெருங்குரலெடுத்து அழ, யசோதை ஒரு கணம் தயங்கினாள். கண்ணனும் இது சரியான சமயம் எனப் புரிந்து கொண்டு தான் அழுதால் தாய் மனம் இளகும் எனவும் அறிந்து கொண்டு மேலும் அழுகின்றான். யசோதை கம்பைத் தூக்கி எறிந்தாள். தலைமுடி எல்லாம் கண்ணனுடன் ஓடியதில் அவிழ்ந்து பறக்க, மேலாடை பறக்க, தலையில் சூடி இருந்த பூக்கள் வீடெங்கும் சிதறி இருக்க சுற்றுமுற்றும் பார்த்து யசோதை ஒரு கயிற்றை எடுத்தாள். யசோதை கோபத்துடனேயே கண்ணனை அழைத்து ஒரு கயிற்றை எடுத்து அவன் இடுப்பில் கட்டி அருகே இருந்த உரலோடு சேர்த்துக் கட்ட ஆரம்பித்தாள்

 

 

[Geetha Sambasivam]

 

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

நவநீத சோரன் யசோதைக்குத் தன் இடுப்பைக் காட்டி நின்றான் கட்டுவதற்கு. யசோதை எவ்வளவு முயன்றும் இரண்டு அங்குலக் கயிறு குறைவாகவே இருந்தது. மேலும், மேலும், மேலும் எனக் கயிற்றைச் சேர்த்துக் கொண்டே போனாள் யசோதை. கண்ணனோ கட்டுப் படுவதாயில்லை. அவனைப் பார்த்தாலோ விஷயம் ஏதும் அறியாத அப்பாவியாகவே நின்றிருந்தான். இது என்ன இப்படி ஒரு சோதனை என நினைத்த யசோதை, அயர்ந்து போய் உட்கார நினைத்த சமயம் திடீரெனக் கண்ணன் கட்டுக்கு அடங்கினான். கண்ணனைக் கட்டிவிட்டு யசோதை உள்ளே சென்றுவிட்டாள். திரும்பிக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அம்மாவுக்குக் கோபம், கண்ணன் நினைத்தான். “சரி, அம்மாவுக்குக் கோபம்னா எனக்கும் தான் கோபம்! அவளே புரிஞ்சுக்கட்டும், என் கோபத்தை, அப்புறமாய் ஏன் கோவிச்சோம்னு நினைப்பாள்.” எனக் கண்ணன் நினைத்தான்.

ம்ம்ம்ம் இப்போ ஏதானும் செய்யணுமே! செய்தால் தான் அம்மாவின் கோபத்தில் இருந்து அவளைத் திருப்ப முடியும். என்ன செய்யலாம்? யசோதையின் கனையா எழுந்திருக்க முயன்றான். அவன் கைகளும், பாதங்களும் உரலுடன் சேர்த்துக் கட்டப் பட்டிருந்தது. அவன் எழுந்திருக்க முயன்றபோது உரலும் சேர்ந்தே வந்தது. அவனால் நகரமுடியுமா எனச் சந்தேகமாய் இருந்தது. ம்ம்ம்ம்ம்??? என்ன பண்ணினால் இதில் இருந்து தப்ப முடியும்?? கை, கால்களை அசைத்துப் பார்த்தான் கண்ணன், கயிறு ஏதோ கொஞ்சம் நழுவினாப் போல் தெரிஞ்சது. ஆனால் ம்ஹும் இல்லையே, கயிறு நழுவலை. கயிற்றின் நீளம் தான் இப்போ தெரியும்படி இருக்கிறது. மெல்ல மெல்ல கண்ணன் நகர முயல, ஆஹா, இது என்ன? கண்ணனோடு சேர்ந்து உரலும் நகர ஆரம்பிச்சிருக்கே? ஆனால் கொஞ்சம் வேகம், ம்ம்ம்ம்ம்ஹும், வேகமாய் முடியலை, ஆனால் நான் நகர்ந்தால் உரலும் நகருகிறதே!

தொடர் சங்கிலிகைசலார்பிலாரென்னத் தூங்குபொன்மணியொலிப்ப
படுமும்மதப்புனல்சோர வாரணம்பையநின்றுஊர்வதுபோல்
உடங்கூடிக்கிண்கிணியாரவாரிப்ப உடைமணிபறைகறங்க
தடந்தாளிணைகொண்டுசாரங்கபாணி தளர்நடைநடவானோ

சத்தமே இல்லாமல், மெல்ல, மெல்ல கண்ணன் உரலுடன் நகர ஆரம்பித்தான். அம்மா என்னத்தைக் கண்டாள்? நினைத்துக் கூடப் பார்க்க மாட்டாள் தான் இவ்வாறு உரலுடன் சேர்ந்து நகருவோம் என. மெல்ல, மெல்ல முற்றம் சென்று அங்கே இருந்து தலை வாசலுக்குச் சென்று கண்ணன் இப்போது தெருவுக்கே வந்துவிட்டான். இதோ, காட்டிற்குச் செல்லும் பாதை தெரிகின்றது. கண்ணன் நினைத்தான், இந்த உரலோடு காட்டுக்குச் சென்று நண்பர்களை எல்லாம் பார்த்தால் எப்படி இருக்கும்? ஒரே வேடிக்கையாக இருக்குமே! அவங்க கிட்டே இவ்வளவு தூரம் உரலை இழுத்துக் கொண்டு வந்தது பத்திக் காட்டலாமே! கண்ணன் மேலும் நகர ஆரம்பித்தான். நகரும்போதே யோசனை, உரல் இத்தனை கனமாய் இருக்கே, ரொம்பவே வியர்க்கவும் செய்கின்றதே, ஆனால், இப்போ இப்படிப் போய்த் தான் ஆகணும், அம்மாவோ கோபமா இருக்காள், நம்மைக் காணலைனால் தேடுவாள் இல்லையா? அப்போ வந்தால் போதுமே! கண்ணன் மேலே நகர ஆரம்பித்தான்.

ரொம்பக் களைப்பாய் இருந்தாலும் பொறுத்துக் கொண்டு காட்டுப் பாதைக்கு வந்துவிட்டான் கண்ணன். கொஞ்ச நேரம் ஓய்வு எடுத்துக்க எண்ணி, அந்த உரல் மேலேயே உட்கார்ந்தான் கண்ணன்.
பொத்தவுரலைக்கவிழ்த்து அதன்மேலேறி
தித்தித்தபாலும் தடாவினில்வெண்ணெயும்
மெத்தத்திருவயிறார விழுங்கிய
அத்தன்வந்துஎன்னைப்புறம்புல்குவான்
ஆழியான்என்னைப்புறம்புல்குவான். 7.

ஆனால் தாகமாயும் இருக்கு. தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்? சுற்றுமுற்றும் பார்க்கின்றான் நீலமேக சியாமளன். அவன் கண்களில் தண்ணீரே படவில்லை எங்கும். கோகுலத்துப் பெண்கள் நதியில் இருந்து நீர் மொண்டு கொண்டு செல்லும்போது பார்த்தாலும் கொடுப்பார்கள். ஆனால் இப்போ மதிய வேளையாயிடுத்தே! எல்லாப் பெண்களுக்கும் அவங்க அவங்க வீட்டு வேலையே மும்முரமாய் இருக்குமே. எத்தனை நேரம் இங்கேயே உட்கார்ந்திருக்கிறது? கண்ணனுக்கு காத்திருப்பதில் பொறுமை இல்லை. வீட்டுக்கு உடனே போயிடலாமா என யோசிக்க ஆரம்பித்தான். அப்போது அவன் கண்களில் தெரு ஓரத்தில் பக்கம் பக்கமாய் வளர்ந்திருந்த இரு மரங்கள் பட்டன. அந்த மரங்களை “யமால்” (இரட்டையர் என்ற அர்த்தத்தில்) என்றும், “அர்ஜுன்” எனவும் அழைப்பார்கள். (மருத மரங்களை வடமொழியில் அர்ஜுன் எனச் சொல்லுவதுண்டு.)

ஒரு நிமிடம் யோசிக்கின்றான் நம் கண்ணன் அந்த மரங்களைப் பார்த்து. “ஆஹா, இதோ ஒரு உபாயம்! நாம இப்போ அந்த மரங்களுக்கு இடையே இருக்கும் சின்ன இடைவெளியில் போய்ப் புகுந்து அந்தப் பக்கமாய்க் குதித்தோமானால் தீர்ந்தது. உரல் இந்தப் பக்கம் மாட்டிக் கொண்டு, நடுவில் பிணைத்திருக்கும் கயிறு துண்டாகிவிடும். நாம் அந்தப் பக்கம் போய்விடுவோம். கயிற்றுப் பிணைப்பில் இருந்து விடுபட்டு சுதந்திரம் ஆயிடுவோம்.” என நினைத்தான். நினைப்பதும், நினைப்பதைச் செயலாற்றுவதற்கும் நம் கண்ணனுக்குச் சொல்லியா தரவேண்டும்? இதோ, கண்ணன் போய்விட்டான் அந்த மரங்களுக்கிடையில். கண்ணன் எப்படியோ மரங்களின் இடைவெளியில் புகுந்து அந்தப் பக்கம் போய்விட்டான். உரல் மறுபக்கம் தான் இருக்கிறது. ஆனால் கயிறு அறுந்து கண்ணனை விடுவிக்கவில்லையே? கண்ணன் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு, இரு கைமுஷ்டிகளையும் மூடிக் கொண்டு தன் சிறு உடம்பால் பலம் கொண்ட வரைக்கும் இறுக்கி இழுக்கின்றான் கயிற்றை. பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு மீண்டும், மீண்டும் முயலக் கயிறு அறுந்து போகவில்லை. ஆனால் பெரும் சப்தம்! என்ன இது? ஆஹா, இந்த மரங்கள் அல்லவா விழுந்துவிட்டன? கண்ணன் செய்வதறியாது திகைத்தான். வெறுப்பும், கோபமும் மேலோங்கின. தான் விடுதலையாவோம் என எண்ணி இருக்க மரங்கள் அல்லவோ கீழே விழுந்தன. வேறே வழியே இல்லை. யாரானும் வரவரைக்கும் காத்திருக்க வேண்டியது தான். கண்ணனுக்கு அழுகை வரும்போல் இருந்தது. அழுகையை அடக்கவும் முடியாது போல் இருந்தது. ஆனால் கூடவே இன்னொரு எண்ணம். எதுக்கு அழணும்? நாம்தான் இவ்வளவு பெரிய மரங்களைக் கீழே தள்ளிட்டோமே? எவ்வளவு பலசாலி நாம? அழுதால் சிரிப்பாங்க எல்லாரும். ஆனால் உடம்பெல்லாம் காயம் என்னமோ பட்டிருக்கு. அம்மா கிட்டே போகணும் போல் இருக்கு. பரவாயில்லை, யாரானும் வரவரைக்கும் காத்திருப்போம். அம்மா, அம்மா, யாரானும் சீக்கிரம் வரக் கூடாதா?

டிஸ்கி: இந்த மருத மரங்களுக்கிடையே கண்ணன் புகுந்து வருவதை தர்க்க ரீதியாக யோசித்து முன்ஷிஜி தன்னுடைய பார்வையிலே எழுதி இருப்பதையே இங்கே குறிப்பிட்டுள்ளேன். ஏனெனில் ஒரு குழந்தையால் இப்படி எல்லாம் முடியுமா என்ற கேள்விகள் எழுவதையும், முடியும் என்பதையும், எப்படி முடிந்தது என்பதையும் நன்கு ஆராய்ந்து அவர் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார் பல விஷயங்களிலும் என்பதையும் காண முடிகின்றது. பல சமயங்களில் கண்ணனுடைய அந்தக் குழந்தைப் பருவத்துக்கே போய் அவரே கண்ணக் குழந்தையாக இருந்து அனுபவித்துப் புரிந்து கொண்டிருக்கின்றார். இந்த மருத மரங்களையும், அவை பற்றிய தொகுப்பையும் பாகவதத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கும்படி நாளை காணலாம்.

பாசுரங்கள் பொதுவான அர்த்தத்தையே குறிக்கின்றன. இந்த நிகழ்ச்சியைக் குறிப்பன அல்ல.

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 4/02/2009 07:23:00 AM

[Geetha Sambasivam]

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

இப்போ ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் நோக்கில் கண்ணன் கட்டுண்டதைக் காண்போம். ஸ்லோகங்கள் ஸ்ரீமத் நாராயணீயத்தில் இருந்து எடுக்கப் பட்டவை.

வேதமார்க பரிமார்கிதம் ருஷா த்வாமவீக்ஷ்ய பரிமார்கயநத்யஸெள!
ஸந்ததர்ஸ ஸுக்ருதிந்யுலூகலே தீயமாந நவநீதம் ஓதவே:!!”

வேதங்கள் தேடிக் கூடக் கிடைக்காத அந்த மாயக் கண்ணனாகிய உம்மைக் காணாமல் (கீழே சிந்திக் கிடக்கும், தயிரையும், பாலையும், வெண்ணையையும், உடைந்து கிடக்கும் பானையையும் கண்ட) யசோதை கோபத்துடன் உம்மைத் தேடிக் கொண்டு வந்தபோது உரல்மீது அமர்ந்து கொண்டு நீ பூனைக்கு வெண்ணை கொடுத்துக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டாள்.

த்வாம் ப்ரக்ருஹ்ய பத பீதிபாவநா பாஸுராநந ஸரோஜம் ஆஸு ஸா!
ரோஷ ரூஷித முகீ ஸகீபுரோ பந்தநாய ரஸநாம் உபாததே!!”

பயந்துவிட்டாற்போல் நடிக்கும் கண்ணனின் முகம் அந்த பாவனை பயத்திலும் மிக்க அழகுடனும், செளந்தரியத்துடனும் பிரகாசித்தது. எனினும் யசோதை தோழிகளின் முன்னிலையில் இந்தக் கண்ணனை அடக்கவேண்டும் என்பதற்காக விரைவாக உம்மைப் பிடித்துக் கோபத்தோடு உரலோடு சேர்த்துக் கண்ணனைக் கட்டுவதற்காகக் கயிற்றையும் எடுத்துக் கொண்டாள். ஆனால் கயிறோ பல கயிறுகளை ஒன்றாய் இணைத்தும், அவற்றால் கண்ணனைக் கட்ட முடியாமல் இரண்டு அங்குலம் குறையாகவே இருந்தது. தோழிகள் வியப்புடன் நகைக்க, யசோதை வியர்த்து விறுவிறுத்துப் போய் நிற்க, வேறு வழியில்லாமல் “கட்டுப் படுவோம்” என நீர் நினைத்தீர்.

கட்டுண்டு கிடந்த கண்ணனை நோக்கி, “அடே போக்கிரி, இந்த உரலோடு இங்கேயே இருக்கவேண்டும் நீ” எனக் கூறிவிட்டு யசோதை உள்ளே செல்ல, நீங்களோ ஏற்கெனவே எடுத்து உரலுக்குள் குழியில் ஒளித்து வைக்கப் பட்டிருந்த நெய்யை எடுத்துச் சாவகாசமாய்ச் சாப்பிட ஆரம்பித்தீர்கள்.

முதா ஸுரெளகைஸ்த்வமுதார ஸம்மதைருதீர்ய தாமோதர இத்யபிஷ்டுத:
ம்ருதூதர: ஸ்வைரமுலூகலே லகந்நதூரதோ த்வெள ககுபாவுதைக்ஷதா!”

எவராலும் கட்ட முடியாத அந்தப் பரம்பொருளாகிய நீர் பாசம் என்ற கயிற்றால் யசோதையால் கட்டப் பட்டீர் அன்றோ? அந்த அற்புதக் காட்சியைக் கண்ணாரக் கண்ட விண்ணவர்கள் அனைவரும், “ஹே, தாமோதரா!” என உம்மை அழைக்கத் துவங்கினார்கள். தாமோதரன்= கட்டுண்ட வயிற்றை உடையவன். உரலில் அமர்ந்திருந்த நீர் அருகே இருந்த இரு மருத மரங்களையும் நோக்கினீர்கள். அவை இரண்டும் குபேரனின் புதல்வர்கள் ஆன நள கூபரனும், மணிக்ரீவனும் ஆவார்கள்.
சாட்சாத் அந்தப் பரமேஸ்வரனை ஆராதித்ததால் கிடைத்த பெருஞ்செல்வத்தால் ஆணவம் மிகக் கொண்ட குபேரனின் புதல்வர்கள் இருவரும், கந்தர்வப் பெண்களோடு ஒரு தடாகத்தில் நீர் விளையாட்டு விளையாடச் சென்றனர். அப்போது ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு இருவரும் விளையாட அவ்வழியே நாரதமுனி தற்செயலாய்க் கடக்க நேர்ந்தது. பெண்கள் அனைவரும் தேவரிஷியைக் கண்டதும், நடுங்கிப் போய் தத்தம் ஆடைகளை அணிந்து கொண்டு அவரை வணங்கி நிற்க, குபேரனின் புதல்வர்கள் இருவர் மட்டும் மது அருந்தியதால் ஏற்பட்ட மயக்கத்தோடு ஆணவமும் சேர, நாரதர் வந்ததையே கவனிக்காமல் இருந்தனர். நாரதர் பொறுத்துப் பார்த்துவிட்டு இருவரும் மது மயக்கத்தில் இருந்து நீங்காமல் இருப்பது கண்டு, இருவரையும் “மருத மரமாகி நீண்ட காலம் பூமியில் வாசம் செய்யும்படிக் கட்டளை இட்டார்.” சாபம் கொடுத்ததும் தன் நிலை புரிந்து கொண்ட இருவரும் நாரத முனிவரிடம் சாபத்தைத் திரும்பப் பெறுமாறு வேண்ட, கொடுத்த சாபத்தைத் திரும்ப வாங்க முடியாது என்பதால், ஸ்ரீஹரி பூமியில் அவதாரம் செய்து வரும்போது அவனால் விமோசனம் அடைந்து உங்கள் இருப்பிடம் சேர்வீர்கள் எனச் சொல்லிச் சென்றார்.

அதன் படி குபேரனின் இரு புதல்வர்களும் அங்கே மருத மரங்களாகி நீண்ட காலமாய்த் தவத்தில் இருந்தனர். உரலில் கட்டுண்டிருந்த தாங்கள் அந்த இரட்டை மருத மரங்களுக்கிடையே மெதுவாய் நடந்தீர்கள். நெடுங்காலம் நின்றிந்த மரங்கள் இரண்டும் வேரறுந்து பலமில்லாமல் இருக்க, மரங்களுக்கிடையே உரல் சிக்க, கண்ணன் அதை இழுக்க இரு மருத மரங்களும் முறிந்து விழுந்தன.

அதந்த்ர மிந்த்ரத்ருயுகம் ததா விதம்
ஸமேயுஷா மந்தரகாமிநா த்வயா:
திராயிதோலூகல ரோத நிர்த்துதெள
சிராய ஜீர்ணெள பரிபாதிதெள தரூ!!

நள கூபுர, மணிக்ரீவர்கள் அந்த மரங்களினின்றும் தோன்றி உம்மைப் போற்றித் துதித்துவிட்டு தங்கள் இடம் சேர்ந்தார்கள். இனி நாம் அடுத்து ராதையின் வரவைப் பார்க்கப் போகின்றோம். ராதை கண்ணன் கதையின் இந்த நிகழ்ச்சியின் போதே வந்து சேர்வதாய் முன்ஷி எழுதி உள்ளார். அதற்கு முன்னர் ராதையைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பு, மீள் பதிவு, அதிகம் யாராலும் கவனிக்கப் படவில்லை, முன்னர் போட்டபோது. இப்போப் படித்தால், தொடரும் போது புரிந்து கொள்ள சிரமம் இல்லாதிருக்கும்.

நாளையில் இருந்து முன்ஷியின் கண்ணன் வருவான்!

Posted by கீதா சாம்பசிவம் at 4/05/2009 08:34:00 PM

[Geetha Sambasivam]

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான், - ராதையின் வரவு!

இந்த உரலைக் கண்ணன் இழுக்கும் நிகழ்ச்சியிலேயே கண்ணனை வளர்ந்தவனாயே காட்டுகின்றார் முன்ஷி. ஆகவே ராதையும் வளர்ந்த ஒரு பெண்ணாகவே முதன் முதல் அறிமுகம் ஆகப் போகின்றாள். கண்ணனுக்கும், ராதைக்கும் நடுவே தோன்றிய அன்பை என்ன பெயரிட்டு அழைப்பது? கண்ணனின் ஜீவன் ராதை என்றே சொல்லலாம். தாய், மகனிடம் காட்டிய அன்பா? காதலி, காதலனிடம் காட்டிய அன்பா? மனைவி கணவனிடம் கொண்ட பாசமா? அல்லது பக்தியா? பக்தை தன் கடவுளிடம் கொண்ட அதீதமான பக்தியா? இன்னதென விவரிக்க முடியாத ஒன்று கொட்டும் அருவி போல கண்ணனை நனைத்து மகிழ்வித்திருக்கின்றது. ஆனால் அவர்களின் நட்போ, காதலோ பின்னர் எங்கேயும் தொடரவே இல்லை. பிருந்தாவனத்திலேயே முடிந்து விடுகின்றது. ஆனால் கண்ணனோ எனில் அவள் தன் நெஞ்சுக்குள்ளேயே ஜீவசக்தியாக உறைந்துவிட்டதாய்ச் சொல்லுவான். அதையும் பார்க்கத் தானே போகின்றோம். நிச்சயமாய்க் கண்ணனை விட ராதை வயதில் மூத்தவளாகாவே இருக்கின்றாள். ஆனால் பாகவதம் எங்கேயுமே ராதை என்ற பெயரையே குறிப்பிடவில்லை. பாரதக் கதையிலும் வரவில்லை.

கண்ணனை எப்போது நாம் நினைத்தாலும் மனதில் தோன்றும் பெயர் ராதா என்பதே ஆகும். இந்த ராதாவைப் பற்றிய பல்வேறு கதைகள் உலாவுகின்றன. கோபியர்களுள் ஒருத்தியே ராதா என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்றே. ராதா என்பவள் கண்ணனின் அத்தை என்றும் பல வருஷம் கண்ணனை விட வயதில் முத்தவள் எனவும், அவள் பேரில் காதல் என்றால் ஏற்பது எங்கனம் என்றும் பல பதிவுகள் வந்துவிட்டன. இதைக் குறித்துக் கேலியாகவும் சிலர் பேசுகின்றனர். ஆனால் ராதா என்ற பெயர் பாகவதத்தில் கிடையாது. மஹா பாரதத்திலும் கண்ணனின் அவதாரத்தைப் பற்றிய குறிப்புகளில் ராதையைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. நம் புராணங்களிலும் அதிகம் ராதையைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லப் படவில்லை. கண்ணனைக் குறும்புக்காரக் குழந்தையாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் நாம், ராதையை ஒரு பிரச்னைகள் மிகுந்த, அல்லது பிரச்னைகளுக்கு ஆளான, அல்லது பிரச்னைகளைத் தோற்றுவிக்கும் ஒரு குழந்தையாக/பெண்ணாகவே ஏற்க வேண்டி உள்ளது. சிறந்த பக்திமான்களாக இருந்தாலும் அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டி இருக்கின்றது. என்றாலும் கிருஷ்ண பக்தி மார்க்கத்தில் மூழ்கியவர்களுக்கு ராதை இன்றிக் கிருஷ்ணன் தனித்துக் கிடையாது.. பழங்காலத் தமிழ் இலக்கியங்களில் ராதையைப் பற்றிய குறிப்பு எதில் சொல்லி இருக்கின்றது என்று பார்த்தோமானால் நம் தமிழ்க் காவியங்களில் ஒன்றான சிலப்பதிகாரத்தில் என்று சொல்லலாம். அதில் நப்பின்னையாகக் குறிக்கப் படுபவள் இவள் தான் என்று சிலர் கூற்று. ஆண்டாளும் நப்பின்னையாகக் குறிப்பிடுவது இவளைத் தான் என்றே தோன்றுகின்றது.

ஆதாரபூர்வமாய் நோக்கினால் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் இருந்து இலக்கிய அன்பர்கள் ராதையப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம் என்ற பொதுவான கருத்து ஒன்று இருந்து வருகின்றது. ஆனாலும் பொதுவாய்க் கோபிகளைப் பற்றிய குறிப்புகள் மட்டுமே இருந்து வந்திருக்கின்றது. ராதாவைப் பற்றிய தனிப்பட்ட குறிப்போ, அல்லது ராதாவுக்கு முக்கியத்துவமோ கொடுக்கப் படவில்லை. இது கி.பி. 10- நூற்றாண்டு வரையில் இப்படி இருந்திருக்கின்றது. பின்னர் மால்வா அரசனின் காலத்தில் கிருஷ்ணரோடு சேர்ந்து ராதாவையும் குறித்துச் சில பாடல்கள் பாடப் பட்டிருக்கின்றன. ஆனாலும் கி.பி. 12-ம் நூற்றாண்டில் ஜய தேவர் எழுதிய கீத கோவிந்தம் என்ற கிருஷ்ணரின் ராசலீலா பற்றிய அஷ்டபதிகளில் ராதையை முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ரசேஷ்வரி ஆக்கி, அவளை முக்கியப் பாத்திரம் ஆக்கிய பின்னரே ராதாவையும், அவளின் கண்ணன் மேல் கொண்ட காதலும் அனைவராலும் பெருமளவும் கொண்டாடப் பட்டது. இந்த ராசலீலாவின் முக்கியப் பாத்திரமே ராதா தான்.

கீத கோவிந்தம் எழுதிய இரு நூற்றாண்டுகளுக்குள் பெரும் பிரசித்தி அடைந்ததோடு அல்லாமல், அது வெளிவந்த கால கட்டத்தில் இருந்த மற்ற நூல்களோடு ஒப்பிடமுடியாத அளவுக்கு, முக்கியத்துவமும் , பெற்று விட்டது. இதை ஒரு பக்தித் தத்துவங்கள் நிறைந்த பாடல் தொகுப்பாகவும் அங்கீகாரம் செய்தனர் மன்னர்களும், அரசர்களும். இதற்குப் பின்னர் எழுதப் பட்ட புராணங்களிலேயே கிருஷ்ணனையும், ராதையையும் இணைத்து எழுத ஆரம்பித்தனர். ராதை கிருஷ்ணன் மேல் கொண்ட காதலின் புனிதமும் எடுத்து உரைக்கப் பட்டது. பல்வேறு எழுத்தாளர்களும் பல்வேறு மொழிகளில் பல்வேறு விதமாய் ராதையின் கதையை எடுத்து உரைத்தாலும், அதன் நோக்கம் மட்டும் ஒன்றே. ராதை கிருஷ்ணனிடம் கொண்ட அளப்பரிய பக்தி நிறைந்த காதல் மட்டுமே சொல்லப் படுகின்றது. மஹாபாரதமும், பாகவதமும் எழுதிய வேத வியாசரால் கூடச் சொல்லப் படாத ஒருத்தி, கிருஷ்ணரின் வாழ்வில் இருந்து பிரிக்க முடியாதவளாய், கிருஷ்ணரை நினைத்தாலே அவளையும் சேர்த்துத் தான் சொல்ல வேண்டும் என்பதாய், ஒரு தேவதையாய், அம்பிகையாய் மாறிப் போனாள். கிருஷ்ணரின் சிறு வயதுத் தோழியாய் சில புராணங்களில் இவளைச் சொல்லப் பட்டிருக்கின்றது. ஸ்ரீகிருஷ்ண சைதன்ய மஹாப் பிரபுவோ, ராதையைக் கிருஷ்ணனின் பிரிக்க முடியாத ஒரு அங்கமாகவே நினைத்தார். ராதையை விட்டுக் கிருஷ்ணனைப் பிரிக்க முடியாது என்பதால் ராதா கிருஷ்ணன் என்றே சொல்லலானார். அதே மாதிரி தான் ராதாபந்திஸ், விஷ்ணுஸ்வாமின்கள், நிம்பர்க்கர்கள் என்னும் கிருஷ்ண பக்தி மார்க்கத்தில் திளைப்பவர்களும் ராதையும், கிருஷ்ணனும் பிரிக்க முடியாதவர்கள் என நம்பினார்கள். நிம்பர்க்கர்கள் ராதையைத் தவிர, வேறொருத்தியைக் கிருஷ்ணனின் மனைவியாக நினைக்கக் கூட இல்லை. தெய்வீக வடிவு கொண்ட ராதை தான் கிருஷ்ணனின் மனைவி எனப் பரிபூரணமாய் நம்பினார்கள். இன்னும் வங்காளம் போன்ற கிழக்கு மாநிலங்களில் ராதையும் ஒரு கோபிகா ஸ்திரீ எனவும், கிருஷ்ணன் மேல் மாறாத அபிமானம் கொண்டவள் எனவும், ஆனால் அவள் கணவன் வேறொருவன் எனவும் அவன் பெயர் ஐயன் என்றும், அந்த ஐயன் கம்சனின் படைவீரன் எனவும் சொல்லிக் கொண்டனர். எப்படி இருந்தாலும் தமிழ்நாட்டிலும் ராதையின் கிருஷ்ண பக்தி பரவவே செய்தது.



ஆனால் தமிழ்நாட்டுக் கோயில்களில் ராதையுடன் கூடிய கிருஷ்ணனையோ, ராதைக்கு எனத் தனி சந்நிதியோ காண முடியாது. ஆனால் வடநாட்டில் ராதை இல்லாத கிருஷ்ணர் கோயில்களைப் பார்க்கவே முடியாது. கண்ணன் விளையாடிய பிருந்தாவனத்தில் ராதைக்கென்ற தனிக் கோயில் உள்ளது. கண்ணனின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டங்கள் அங்கே தான் மிக விமரிசையாகக் கொண்டாடப் படுகின்றது.
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பிறந்த ஜன்மாஷ்டமி அன்றே அவதரித்த யோகமாயாவுக்கும், ஸ்ரீ வித்யா உபாசகர்கள் துர்க்காஷ்டமி எனக் கொண்டாடுவார்கள். இதற்கு அடுத்து வரும் சுக்ல பட்ச அஷ்டமியையே ராதாஷ்டமி எனச் சொல்லுகின்றார்கள். ப்ருந்தாவனம் அருகே உள்ள பர்சானா என்னும் ஊரில் வ்ருஷபானுவுக்கும், கீர்த்திதாவுக்கும் விசாக நட்சத்திரத்தில் மகளாய்ப் பிறந்தாள் ராதா என்று சொல்வதுண்டு. விசாக நட்சத்திரத்துக்கு வேதத்தில் ராதா என்ற பெயர் உண்டு என்றும் சொல்கின்றார்கள். (யாருப்பா அங்கே, இதைச் சரியானு சொல்லுங்க!) ஓம் நமோ நாராயணாய, என்னும் அஷ்டாட்சரத்தின் உள்ள” ரா” வும், “ஆதாரம்” என்ற ப்ரபத்தி மார்க்க மந்திரத்தில் உள்ள “தா” வும் சேர்ந்தே ராதா என்ற பெயர் வந்ததாய்க் கூறுகின்றனர். கண்ணனின் இதய சக்தி, பிராண சக்தி ராதாவே ஆவாள்.

ராதைக்கும், கிருஷ்ணனுக்கும் உடல் ஒன்றே. லீலா விநோதங்கள் புரிந்து மக்களுக்குப் போதிக்கவென்றே உடல் இரண்டைக் கொண்டார்கள். நம் உடலில் இருந்து வரும் நிழல் எப்படியோ அப்படியே கண்ணனின் நிழல் போன்றவள் ராதா. ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் ராதையை வணங்கினால் , ராதையோ கிருஷ்ணனையே ஆராதனை செய்கின்றாள். ராதையைப் பற்றிய சஹஸ்ரநாமம் கூட இருப்பதாய்ச் சொல்லுகின்றார்கள். இது ராதையால் கண்ணனுக்குச் சொல்லப் பட்டுப் பின் நாரதருக்கும், சிவனுக்கும் கூறப்பட்டது என்று சொல்கின்றார்கள். ராதையின் ஷடாக்ஷர மந்திரம், “ ஓம் ராதாயை ஸ்வாஹா” என்பதாகும். ராதா என்றால் அன்பு, நிறைவு, வெற்றி, மின்னல், விசாக நட்சத்திரம் எனப் பல அர்த்தங்கள் உண்டு. கண்ணனையே நினைத்தால் ராதை கிடைப்பாள். அதாவது மனதில் நிறைவு உண்டாகும், முக்தி கிடைக்கும். ராதாகிருஷ்ணன் என்று சொல்லும் ஒரு வார்த்தையால் மனம் கிருஷ்ணனிடம் ஈர்க்கப் படுவதோடு அல்லாமல் ராதையால் முக்தியும் கிடைக்கும். ராதை ஜீவாத்மா, கண்ணன் பரமாத்மா.

நாதமும், லயமும் சேர்ந்த விரஸமில்லாத ரஸம் மட்டுமே உள்ள ஒரு ஆட்டத்துக்கே ராஸலீலா எனப் பெயரிட்டனர். கோபிகை தான் ராதை, ராஸேஸ்வரி, ரஸிகேஸ்வரி, ராஸலீலா ப்ரதான பாத்திரம். இதில் ராதைக்குக் கண்ணன் தன்னிடம் காட்டும் அன்பினால் கர்வம் வந்துவிட அவள் கர்வத்தைப் பங்கம் செய்யும் வண்ணம் அவளைத் தவிக்க விட்டுக் கண்ணன் மறைவான். கோபிகைகள் ஏற்கெனவே கண்ணனைக் காணாது தேடியவர்கள், தனியே இருக்கும் ராதையையும் கண்டதும், கண்ணனைத் தேடி அலைவார்கள். அவர்கள் கர்வம் பங்கம் அடையும் வண்ணம் பாடப் படும் அந்த கீதம் “கோபிகா கீதம்” எனச் சொல்லப் பட்டு, இன்றளவும் ஏதேனும் பொருள் தொலைந்தால் ராதா கிருஷ்ண பக்தர்களால் கோபிகா கீதம் பாடினால் பொருள் கிடைத்துவிடும் என நம்பிக்கையில் பாடப் படுவதாய் இருந்து வருகின்றது. கோபிகா கீதம் பாடினால் தொலைந்த பொருளோ, எதுவாய் இருந்தாலும் கிடைத்துவிடும் என்பது ராதா கிருஷ்ணர்களின் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை.

பாகவதத்திலோ, பாரதத்திலோ ராதையைப் பற்றிய குறிப்பு வரவில்லை என்பதற்கு கீழ்க்கண்டவாறு காரணம் கூறப் படுகின்றது. பரிட்சித் மஹாராஜாவுக்கு ஏழு நாட்களுக்குள் மரணம் என்பது தெரிந்து நற்கதி கிடைக்கவேண்டும் என்பதற்காக சுக முனிவரை அழைத்து வந்து பாரதக் கதைகளைச் சொல்லச் செய்கின்றான் பரிட்சித்து. ஆனால் சுக முனிவரால் சொல்லப் பட்ட அந்தப் பாரதக் கதையில் ராதா என்ற வாக்கியமே வராது. ஏனெனில் சுக முனிவர் ஒரு முறை ராதா என்ற பெயரைச் சொல்லிவிட்டால் ஆறு மாதங்கள் போல, ஆழ்ந்த சமாதி நிலைக்குப் போய்விடுவாராம். பரிட்சித்தோ ஏழு நாட்களுக்குள் மரணம் அடைந்து விடுவான். அவர் சமாதி நிலைக்குப் போனாரென்றால் பரிட்சித்துக்கு நற்கதி கிடைப்பதெப்படி?? சுகரால் சொல்லப் பட்டு வந்த பாகவதம் முடிவடைவதும் எப்படி?? ஆகவே தான் பாரதத்தில் ராதா என்ற பெயர் சொல்லப் படாமல், அவளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் எழுதவும், சொல்லவும் பட்டது என்று ஆன்றோர் சொல்கின்றனர். இந்த ராதையின் ஒரு சொல்லுக்கு இத்தனை மகிமை என்பது பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்வில் நடந்த சம்பவத்தில் இருந்தே தெரியவரும். ராதையின் பிரேம பாவத்தை உணர வேண்டி ஒரு பெண் போல் புடவை தரித்து ராமகிருஷ்ணர் ராசலீலை பாடப் பட்ட இடத்தில் நடமாடிக் கொண்டிருந்தபோது அவரை ஒரு ஆண் எனவும், ராமகிருஷ்ணர் எனவும் யாராலும் நம்பமுடியாமல் முற்றிலும் பெண் போலவே இருந்தார் என்றும், பின்னர் தன் உணர்வை அவர் சொல்லும்போது ராதை தனக்குள் புகுந்துவிட்டதாகவே தான் உணர்ந்ததாயும் அவர் சொல்லி இருக்கின்றார் என்பதையும் பார்க்கும்போது இந்த அற்புத தத்துவம் நன்கு புரிந்த ஞானிகளுக்கே எட்டும் என்றும், நம் போன்ற சாமானியர்களுக்கெல்லாம் வார்த்தைகளுக்கு எட்டாத ஒன்று என்றும் புரிய வருகின்றது அல்லவா?? கற்பனையோ, காவியமோ, ராதை என்பவள் கிருஷ்ணனை விட்டுப் பிரிக்க முடியாதவள் ஆகிவிட்டாள்.

முன்னால் எழுதியபோது சுகரால் சொல்லப் பட்ட பாரதம் எனத் தவறாய்த் தட்டச்சிவிட்டேன். திரு தேவ் அவர்கள் சுட்டிக் காட்டி இருந்தார். இப்போது அதைத் திருத்திக் கொஞ்சம் சேர்த்து இருக்கிறேன். மற்றபடி முக்கியமான கருத்தில் இருந்து மாறாமலேயே இருக்கின்றது.

ஜெய் ஸ்ரீராதாகிருஷ்ண!

[Geetha Sambasivam]

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான், ராதைக்கேற்ற கண்ணனோ!

இப்போ நாம ரொம்ப நேரமாக் கண்ணனை உரல் மீதே உட்கார்த்திக் காக்க வச்சுட்டோம். ஏற்கெனவேயே கண்ணனுக்குக் கோபமாய் இருக்கிறது. நாம காக்க வைச்சதிலே வேறே அதிகக் கோபம் வந்திருக்கும். . நாம இதை எழுத ஆரம்பிச்ச விசேஷம் இப்போ ராஜ் தொலைக்காட்சியிலே ஸ்ரீகிருஷ்ணா தொடர் ஆரம்பிச்சிருக்காங்க. ஆனால் கொஞ்சம் விட்டலாசாரியா படம் போல இருக்கு. இதே போல நாம ராமாயணம் எழுத ஆரம்பிச்சதும் சன் தொலைக்காட்சியிலே ராமாயணம் தொடர் வர ஆரம்பிச்சது நினைவிருக்கும். எல்லாம் போட்டி போடறாங்கப்பா, நம்மளோட! என்னத்தைச் சொல்றது? இப்போ கண்ணன் என்ன பண்ணப் போறான்னு பார்க்கலாம்.
*************************************************************************************
உரல் மீது உட்கார்ந்திருந்த கண்ணன் விழுந்த மரங்களைப் பார்த்து அதிசயித்த வண்ணம் இருக்கையில் சற்று தூரத்தில் பெண்களின் பேச்சுக் குரல் கேட்டு உற்றுக் கவனித்தான். சற்று தூரத்தில் பெண்களில் சிலர் நதிக்குச் செல்லுவதையும் கவனித்தான். ஆஹா, இப்போ நாம அழக்கூடாது. ஏற்கெனவேயே நம்மிடம் கோபத்தோடு இருக்கும் இந்தப் பெண்கள் முன்னால் நாம் அழுதால் நம்மோட பலவீனத்தை அது காட்டிவிடுமே. நாமோ செயற்கரிய ஒரு பெருஞ்செயல் அன்றோ புரிந்திருக்கின்றோம். இரு மரங்களை வேரோடு சாய்த்தது, எல்லாராலும் செய்யக் கூடிய ஒன்றா? நாம் வீரனாகவே காட்டிக்கணும் நம்மை. உரலில் அம்மா நம்மைக்கட்டிப் போட்டிருக்க நாமோ உரலை இழுத்து வந்ததோடு இந்த மரங்களையும் சாய்த்திருக்கிறோமே!

இரு பெண்மணிகள் வருவது தெரிந்தது. இல்லை, இல்லை, பெண்மணிகள் இல்லை, இரு சிறு பெண்கள். சிறுமிகள். ஒரு பெண் கண்ணனுக்குத் தெரிந்த கோபி ஒருத்தியின் பெண்தான். கண்ணனோடு சம வயசுக்காரி. இன்னொருத்தி, இன்னொருத்தி, ம்ம்ம்ம்ம்?? கோகுலத்துக்குப் புதுசாய் இருக்காளே?? நம்மை விடக் கொஞ்சம் பெரியவளாயும் இருக்காள் போல? யாராயிருக்கும் இவள்? ஆஹா, அந்தப் பெண்ணின் கண்கள்? கடல் போலப்பெரியதாய் அல்லவோ உள்ளன? கண்ணின் கருவிழிகள்? அங்குமிங்கும் அலைவதைப் பார்த்தால் கடலில் மீன்கள் ஓயாமல் நீந்துவதை அல்லவோ நினைவூட்டுகின்றது? தலையில் ஒரு பித்தளைக் குடமும், இடுப்பில் ஒரு சிறிய குடமும் இரு பெண்களுமே வைத்துள்ளார்கள். ஆனால் அந்தப் பெரிய பெண்ணின் அலங்காரம்?? தலையை அலங்கரித்துப் புஷ்பங்களைச் சூடி இருக்கும் விதமே அலாதியாய் இருக்கிறதே! அவள் நடை? நடையா இல்லை நாட்டியம் ஆடுகின்றாளா? அவள் உடலே ரப்பர் போல வளைந்து கொடுக்கின்றதே. கொஞ்சம் கூடத் தப்பாமல் ஒரே சீரான தாளகதியில் நடக்கிறதைப் பார்த்தால் ஒரு அழகான நாட்டியத்தைப் பார்ப்பது போல் அல்லவா உள்ளது? அவள் ஆட்டத்துக்குத் தகுந்தாற்போல் அவள் தோள் வளையும், கை வளையும் ஜல் ஜல் என ஒலிக்கின்றதே!

அதற்குள் அந்தப் பெண்கள் கண்ணனைக் கண்டுவிட்டார்கள். பெரியவள், புதியவள் சொன்னாள்:”அதோ பார், யாரோ ஒரு பையன் அங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறாப்போல் இருக்கே!” குரலா அது? இனிமையான கீதம் போலவே ஒலிக்கின்றது. சிறிய பெண் சொல்கின்றாள்.” ஆமாம், ஒரு ஐந்து வயதுப் பையன் போல் இருக்கிறானே! யாருனு பார்க்கலாம்.” கிட்டே சென்ற சிறிய பெண் உடனேயே பெருங்குரலெடுத்துக் கத்துகின்றாள்:” ராதே, அடி ராதே, இவன் வேறு யாருமில்லையடி, இவன் யசோதையின் கானா, கனையா தான்,” என்று தன் கிண்கிணிக் குரலில் கூறிவிட்டுச் சிரிக்கின்றாள். புதிய பெண்ணான ராதையோ அதிசயத்தோடு அவனைப் பார்க்கின்றாள்.” என்ன நந்தனின் மகனா இவன்? நம் தலைவர் நந்தனின் மகனா? என்ன ஆச்சரியம்?” என்று சொன்னாள். கண்ணன் புரிந்து கொண்டான் இப்போது. கோகுலத்துப் பெண் கண்ணனுக்கு ஏற்கெனவேயே அறிமுகம் ஆன கோபி ஒருத்தியின் மகள் லலிதா. மற்றொருத்தி புதிய பெண் அவள் பெயர் ராதை. ஆஹா, என்னவென்று சொல்ல முடியாத ஒரு உணர்வு நெஞ்சில் போய் நிறைகின்றதே. இவள் குரலைக் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கவேண்டும்போல் இருக்கிறதே. ஏன் இப்படி?

பெண்கள் இருவரும் தங்கள் கைகளில் இருந்த பானைகளைக் கீழே வைத்துவிட்டுக் கண்ணனிடம் ஓடிச் சென்றனர். முதலில் லலிதா கேட்கின்றாள் கண்ணனிடம்:” என்ன ஆச்சு கண்ணா? ஏன் இப்படி உட்கார்ந்திருக்கிறாய்?” நம் கண்ணனா அசருபவன்? மிக மிக சாவதானமாய் ஏதோ தினமும் இதையே செய்பவன் போன்ற எண்ணம் வரும்படியான குரலில் சொல்கின்றான். “ஓ, லலிதா, ஒன்றுமில்லை, இந்த மரங்களைச் சாய்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.” கண்ணன் சொன்ன தொனியைக் கேட்டால் ஏதோ தினந்தோறும் கண்ணனின் வேலையே அதுதான் என நினைக்குமாறு இருந்தது. “ஆனால் நீ என்ன உரலோடு சேர்த்தல்லவோ கட்டப் பட்டிருக்கின்றாய்?” விடலையே அந்தப் பெண்கள். அதிலும் ராதை அல்லவோ கேட்கின்றாள் இதை. கண்ணன் இப்போது இன்னும் எச்சரிக்கை அடைந்து, ஆஹா இந்த ராதைக்கு நமக்கு அம்மா தண்டனை கொடுத்த விஷயம் தெரியக் கூடாது என்று உணர்ந்தவனாய், “ஓஓ அதுவா? “ கண்ணன் சிரிக்கின்றான். எந்தத் துன்பமும் இல்லாதது போலவே. “வேறே யாரு கட்டுவாங்க? அம்மாதான்” இப்போவும் அதே தொனி. ஏதோ யசோதைக்கு தினமும் கண்ணனை உரலில் பிடித்துக் கட்டுவதே வேலை என்பதான தொனி. ராதையின் மனம் நெருப்பிலிட்ட மெழுகாய் உருகிக் கரைந்தது. “ஆஹா, உங்க அம்மா ரொம்ப மோசமோ?” என்று கேட்டாள் கண்ணனிடம். கண்ணன் இப்போது ராதையை மிகவும் கிட்டத்தில் பார்த்தான்.

இத்தனை அழகான ஒரு பெண்ணை இவ்வளவு நாட்கள் கண்டதே இல்லை. பார்த்தால் சிறு பெண்ணாய்த் தெரிகின்றாள். ஆனால் என்னைவிடவும் வயதில் மூத்தவளே. இன்றுதான் இவளைப் பார்க்கிறேன் என்றாலும் ஏதோ ஜென்ம ஜென்மாந்தரமாய் இவளைப் பார்த்துப் பேசிக் கொண்டே இருந்தாற்போல் அல்லவா இருக்கிறது? அது சரி, இவள் என்ன சொல்கின்றாள்? ஆஹா, அம்மாவைப் பத்தியா? இல்லை, இல்லை, இவள் அம்மாவைத் தப்பாய் நினைக்கப் போறாளே. அவசரம் அவசரமாய்க் கண்ணன் மறுத்தான். “இல்லை, இல்லை, அம்மா ரொம்ப ரொம்ப ரொம்ப நல்லவ, தெரியுமா உனக்கு. என்னிடம் மிக்க ஆசையோடு தான் இருப்பாள். ம்ம்ம்ம்ம் ஆனால், ஆனால், ஆனால் இந்தப் பெண்கள் இருக்கின்றார்களே, உன்னையும் சேர்த்துத் தான் சொல்கின்றேன், ஏ, ராதே, திடீர் திடீர்னு அவங்களுக்குக் கோபம் ஒண்ணு வந்துடறது. எல்லாப் பெண்களுமே இப்படித் தான் இருக்கிறாங்கனு நினைக்கிறேன்.” கண்ணன் கண்களும், முகமும் சேர்ந்து சிரித்தன. விஷமம் தாண்டவம் ஆடியது கண்ணனின் முகத்தில்.

கோபமாய்ப் பதில் சொல்ல நினைத்த ராதையால் முடியவில்லை. கண்ணனைப் பார்த்துக் கொண்டே கலகலவெனச் சிரித்தாள் ராதை. சிரிக்கும்போது ராதையின் கன்னத்தில் விழும் அழகான இரு குழிகளைப் பார்த்து பிரமித்தான் கண்ணன். ராதையோ அவனிடம்,” உனக்கு என்ன தெரியும் பெண்களைப் பற்றி?” என்று கேட்கின்றாள். கண்ணன் சொன்னான்:” ஓ, எனக்கு அம்மாவைத் தெரியுமே, அவள் ஓர் பெண் தானே. இதோ இந்த லலிதா இவள் எனக்குத் தோழி, இவளைத் தெரியும், இன்னும் கோகுலத்துப் பெண்கள் பலரையும் தெரியும்,” என்று பதில் சொல்கின்றான். ‘சரி, சரி, லலிதா, வா, வா, இவனை அவிழ்த்துவிடுவோம்.” ராதை லலிதாவைக் கூப்பிட கண்ணனோ வேண்டாம் எனச் சொல்கின்றான். “ அம்மாவே வந்து அவிழ்த்துவிடட்டும். இல்லைனா அவளுக்குக் கோபம் தீராது.’ என்கின்றான் கண்ணன். அம்மா வரலைனா என்று ராதை கேட்க, அம்மா வந்தே விடுவாள் எனக் கண்ணன் உறுதியாய்ச் சொல்லுகின்றான். லலிதாவைப் பார்த்துத் தனக்குக் குடிக்கக் கொஞ்சம் நீர் கொண்டு வரும்படிச் சொல்ல, லலிதா சிறிய குடத்தை எடுத்துக் கொண்டு நதிக்குச் செல்கின்றாள் நீர் மொண்டு வர. ராதையோ கண்ணன் அருகிலே அமர்ந்து கொள்கின்றாள். அவள் உடலில் இருந்து வந்த சுகந்தங்களின் வாசமும், அவள் அழகான, மென்மையான, அமைதியான முகமும் கண்ணனையும் வேறு ஓர் உலகுக்கே இட்டுச் சென்றது. மனதில் நிம்மதியும், சந்தோஷமும் இதற்கு முன்னர் கண்டிராத வகையில் நிரம்பியது.

“நீ தான் நந்தனின் மகனா?? உன்னைப் பற்றித் தானே கிராமம் பூராவும் பேசிக் கொள்ளுகின்றனர்?” ராதை கேட்டாள். அவள் கண்ணன் பெயரை யசோதா அம்மா போல கனையா என்று சொல்லவில்லை. “கானா” என்று மட்டும் சொல்கின்றாள். கண்ணனுக்கோ அவள் திரும்பவும் தன்னைக் கானா என அழைக்க மாட்டாளா எனத் தோன்றுகிறது. கண்ணன் சொல்கின்றான்:” ஆமாம், நந்தன் மகன் கண்ணன் நான் தான். இந்த ஊர்க்காரங்களுக்கு வேறே வேலை என்ன? என்னைப் பத்தித் தான் பேசுவாங்க. போகட்டும், நீயும் கொஞ்ச நாட்கள் கழிச்சு என்னைப் பத்திப் பேச ஆரம்பிப்பே!” என்று கிண்டலாய்ச் சொல்கின்றான். “உனக்கு எப்படித் தெரியும்?” ராதை கேட்கின்றாள். அவள் கண்ணின் மணிகள் அவள் பேசுவதற்கேற்ப நாட்டியம் ஆடுகின்றன என்று தோன்றியது கண்ணனுக்கு. கண்ணன் எதிர்பாராமல் அவன் வாயிலிருந்து, “உன்னைப் பார்த்தால் ரொம்ப நல்லவளாய்த் தெரிகிறது ராதை, நீ மிகவும் அழகாயும் இருக்கின்றாய். “ என்ற வார்த்தைகள் வந்தன. ஒரு நிமிஷம் கண்ணனே எதிர்பார்க்கலை தான் இப்படிச் சொல்வோம் என. ஆனால் அவன் உள் மனதில் இருந்த எண்ணங்களே இப்படி வந்து விழுந்துவிட்டன என்பதைப் புரிந்து கொண்டனர் இருவருமே. திரும்பவும் ராதையிடம் கேட்கின்றான் கண்ணன்.”யார் நீ? எங்கே இருந்து வந்தாய்? கோகுலத்தில் உன்னை நான் இதுக்கு முன்னர் பார்த்ததே இல்லையே? மீண்டும் வருவாயா நீ? உன்னை மீண்டும் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் எனக்குக் கிடைக்குமா?” என்று கண்ணன் கேட்க, ராதையின் மனமும் எதிர்பாரா ஆனந்தத்தில் ஆழ்கின்றது

[Tirumurti Vasudevan]

இந்த ராதை எங்கேயிருந்து வந்தாள் என்று நமக்கும்தான் புரியவில்லை.!
:P:P:P
அனுபவிச்சு எழுதறீங்க.
அப்புறம் தொலைக்காட்ட்சியிலே என்ன வரணும்ன்னு யோசிக்கிறேன். நாமளே முடிவு பண்ணி உங்களை அது பத்தி எழுத சொல்லிடலாமே!

தி.வா

2009/4/13 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

”யார் நீ? எங்கே இருந்து வந்தாய்? கோகுலத்தில் உன்னை நான் இதுக்கு முன்னர் பார்த்ததே இல்லையே? மீண்டும் வருவாயா நீ? உன்னை மீண்டும் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் எனக்குக் கிடைக்குமா?” என்று கண்ணன் கேட்க,

--
My blogs: [all in Tamil]

[Geetha Sambasivam]

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

ராதை எப்படியாவது கண்ணனைக் கட்டிலிருந்து விடுவிக்க முயற்சி செய்ய நினைத்தாள். ராதையின் சிரிப்பு ஒரு அழகான பெரிய பூவொன்று கண்ணுக்கு நேரே மலர்வதைப் போல் இருந்தது கண்ணனுக்கு. அவள் சிரிப்பும், அதன் ஒலியும் இசையைப் பழிக்கும் வண்ணம் தோன்றியது. அம்மாவின் தாலாட்டை விட இனிமையாகத் தோன்றியது. பளீரென ஒளிவிட்ட வரிசையான முத்துப் போன்ற பற்களும், சிவந்த அதரங்களும் கண்டு ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தான் கண்ணன். ராதை, கண்ணனிடம் சொல்கின்றாள்: “ ஓ, நான் பக்கத்து ஊர் தான். பர்சானாவைச் சேர்ந்தவள், என்னுடைய சகோதரன் இங்கே கோயில் கொண்டிருக்கும், கோபா மஹாதேவரிடம் எனக்கான ஒரு பிரார்த்தனையை நிறைவேற்ற வேண்டி இங்கே அழைத்து வந்தான். நாங்கள் இங்கிருந்து விருந்தாவனம் செல்கின்றோம். செல்லும் வழியில் இங்கே வந்தோம். என் பெற்றோர் தற்சமயம் விருந்தாவனத்திலேஇருக்கின்றனர் . ஆஹா, இது என்ன, கானா?? உன் உடலில் இத்தனை காயங்கள்? புழுதி படிந்து வேறே உள்ளதே? இரு, இரு, நான் உன்னைச் சுத்தம் செய்து விடுகின்றேன்.” என்றாள் ராதை. கண்ணனுக்கு இந்தக் காயங்கள் ஒன்றும் பெரிதாய்த் தெரியவில்லை என்றாலும் ராதையின் கரங்களால் தனக்கு உதவி கிடைப்பதை எண்ணி ஆனந்தம் அடைந்தான். ராதை அவன் உடலில் இருந்த புழுதியைத் துடைத்து விடுகின்றாள். “கானா, அம்மா என் உன்னை உரலோடு சேர்த்துக் கட்டினாள்?” ராதை கண்ணனைக் கேட்டாள்.

“ம்ம்ம்ம்?? நான் வெண்ணையைப் பானையோடு உடைத்துவிட்டு நானும் தின்று, குரங்குகளுக்கும், மற்ற மிருகங்களுக்கும் கொடுத்தேன்.”

“ஓஹோ, அதான் உன்னை வெண்ணை திருடி என்கின்றார்களா அனைவரும்?” ராதை கலகலவெனச் சிரித்தாள். ‘உன்னைப் பார்த்து கோகுலத்துப் பெண்கள் அனைவரும் பயப்படுகின்றார்களாமே?”

“இல்லை, இல்லை, அதெல்லாம், இல்லை, ராதே, நீ இங்கேயே தங்குகிறாயா? நீ இங்கேயே தங்கினால் நான் உன்னைத் தொந்திரவு ஒன்றும் செய்ய மாட்டேன்.”
ராதை தன்னைத் தொட்டுப் புழுதியைத் தட்டிச் சுத்தம் செய்த போது இனம் புரியாத சந்தோஷம் தன் மனதில் வந்ததைக் கண்ணன் உணர்ந்தான். அவன் அதை இழக்க விரும்பவில்லை. ராதை சொல்கின்றாள்: “ ம்ம்ம் அப்படியா? ஆனால் நான் தங்கினால் நிச்சயமாய் உன்னை எந்தத் தவறும் செய்ய விடமாட்டேன்.” ராதை சொல்கின்றாள். “மாட்டேன், மாட்டேன், ராதை, நான் எந்தத் தவறும் செய்ய மாட்டேன், வெண்ணைப் பானையை உடைக்க மாட்டேன். “ திடீரெனக் குறும்பாய் ஒரு எண்ணம் கண்ணன் மனதில். மெதுவாய்ச் சொன்னான் ராதையிடம், “உன்னுடைய வெண்ணைப் பானையைத் தவிர” என்று சொல்லிக் கொண்டே தன்னை அடக்க முடியாமல் அவளைக் கிள்ளப் போனான். “ம்ம்ம்ம்ம், ஒழுங்காய் நடந்துக்கோ கானா, இல்லை எனில்……” என்று ராதை கூறிக் கொண்டே கண்ணனை அடிப்பது போல் கையை ஓங்கினாள். கண்ணனோ எதுக்கும் தயார் என்பது போல் நின்றான்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு சிரித்து விட்டனர். அப்போது சற்றுத் தூரத்தில் சில பெண்கள் வரும் சப்தம் கேட்டது. ராதை உடனே அவர்களிடம் சென்று கண்ணனின் நிலைமையைச் சொல்லி அவன் உரலோடு அவன் தாயால் சேர்த்துக் கட்டப் பட்டிருப்பதையும் காட்டினாள். அந்தப் பெண்களோ அவனைக் கண்டதும் ஆச்சரியம் அடைந்ததோடு அல்லாமல், இரு மரங்கள் வேறே கீழே வீழ்ந்திருப்பதையும் கண்டனர். அந்த வழியே சென்ற ஒருவனைக் கூப்பிட்டு, கண்ணனின் நிலைமையைச் சொல்லச் சொன்னார்கள். கண்ணன் அம்மா வந்தால் ஒழிய உரலில் இருந்து விடுபட மாட்டேன் எனப் பிடிவாதமாய் இருப்பதையும் சொல்லி, யசோதையை உடனே அழைத்து வரும்படியும் சொன்னார்கள். அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் அங்கேயே அமர்ந்து யசோதை இப்படியா கல் மனசோடு கண்ணனைக் கட்டுவாள் என ஒருவருக்கொருவர் விவாதிக்கத் தொடங்கினார்கள். யாருக்குமே கண்ணன் தங்கள் வீடுகளில் செய்த லூட்டி எதுவும் அப்போது நினைவில் இல்லை. யசோதையே கொடுமைக்காரியாகத் தெரிந்தாள்.



அதோ, யசோதை ஓட்டம் ஓட்டமாய் வருகின்றாளே, அவள் பின்னோடு யார்? வேறு யார் நந்தனே தான். யசோதை ஓட்டம் ஓட்டமாய் வந்தவள் கண்ணனை உரலில் இருந்து விடுவித்து, அவனக் கொஞ்சிக் கொண்டே பல்வேறு அர்த்தமற்ற கொஞ்சல்களைக் கூறிக் கொண்டே தன் கைகளில் எடுத்து அப்படியே நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள். மாயக் கண்ணனோ யசோதையை விட ஒரு படி மேலே. அம்மாவைச் சேர்த்து இறுகக் கட்டிக் கொண்டான். இந்த உலகமே அவன் கைகளில் வந்துவிட்டது என உணர்ந்தான். அவனுக்கு நன்றாய்த் தெரியும், யசோதையின் கண்ணின் கருமணி தான் தான் என. ஆகவே அவனுக்கும் அம்மாவை விடப் பெரியதாய் ஏதும் இல்லை தான். அனைவரையும் விட அம்மாவே நல்லவள், மிக மிக நல்லவள். அம்மா, என் அம்மா, யசோதை அம்மா, எனக் கட்டிக் கொண்டான் கண்ணன்.

நந்தனோ அந்த விழுந்த மரங்களைத் திரும்பத் திரும்பச் சென்று பார்த்தான். பின் ஆகாயத்தைப் பார்த்தான். பின் கண்ணனைப் பார்த்தான். அவன் மனதில் கண்ணன் ஒரு தெய்வம் என்ற எண்ணமே எல்லாவற்றையும் காட்டிலும் மேலெழுந்தது. ராதை நடந்தது என்னவெனத் தன் இனிமையான குரலில் விவரித்தாள். அன்றிரவு கண்ணன் தூங்கவே இல்லை. ராதையையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். காலை பொழுது புலர்ந்ததும், புலராததுமாகக் கண்ணன் எழுந்தான். மெல்ல மெல்ல வீட்டுக்கு வெளியே வந்தான் கண்ணன். ராதை தங்கி இருக்கும் வீட்டிற்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு மாட்டு வண்டி பிரயாணத்திற்கான ஏற்பாடுகளுடன் தயாராக இருந்தது. ராதையின் சகோதரன் பிரயாண மூட்டையுடன் வெளியே வந்தான். ராதையும் வந்தாள். கண்ணனைக் கண்டதும், தன் சகோதரனுக்கு அறிமுகம் செய்தாள் ராதை. கண்ணனைக் கைகளில் தூக்கிக் கொண்டு அவனைத் தட்டிக் கொடுத்துக் கீழே இறக்கினான் அந்த சகோதரன். கண்ணனுக்கு என்னமோ அவனைக் கண்டால் பிடிக்கலை தான். ஆனால் வேறே வழி? என்ன இருந்தாலும் ராதைக்கு அண்ணனாச்சே? பொறுத்துக்கணும்.

இருவரும் வண்டியில் ஏறியதும் கண்ணனும் ஏறிக் கொண்டான். சற்றுத் தூரம் வரை தானும் வருவதாய்ச் சொன்னான். ராதையுடன் செய்த அந்தச் சிறு பிரயாணம் மிக இனிமையாக இருந்தது கண்ணனுக்கு. ஊர் எல்லை வந்தது. அரை மனதுடன் வண்டியை விட்டுக் கீழே இறங்கினான். “என்ன வயசு உனக்கு?” என்று ராதை கேட்டாள் கண்ணனிடம். ‘ஏழு” கண்ணன் மறுமொழி கொடுத்தான். “உனக்கு?” திரும்பக் கேட்டான் கண்ணன். “பனிரண்டு” என்று ராதை சொல்லிவிட்டு, ‘விருந்தாவனத்து வா” என அழைப்பும் கொடுத்தாள். “ ஆம் , நிச்சயமாய் வருவேன்.” என்றான் கண்ணன். எவ்வளவு நல்ல சிநேகிதி?என்று கண்ணன் எண்ணினான். வண்டி சென்றது. கண்ணன் மனம் ஒரு கணம் சூன்யம் ஆனது போல் இருந்தது.

 

[Geetha Sambasivam]

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்

இந்தக் கண்ணன் வந்தான் தொடர் பற்றி எழுதும்போது அதனுடன் தொடர்புள்ளவையாகச் சில நிகழ்வுகள் நடப்பதைக் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை. ஏற்கெனவே தொலைக்காட்சி ஒன்றில் மஹாபாரதத் தொடரில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சரித்திரம் காட்டும்போது, முன்ஷி அவர்களின் இந்த கிருஷ்ணா தொடரை அடிப்படையாக வைத்தே எடுக்கப் பட்டிருக்கிறதை பரோடாவில் இருந்தபோது காண நேர்ந்தது. ராதையுடன் கண்ணன் சம்பந்தப் பட்ட இடங்களும், கோகுலத்தில் இருந்து பிருந்தாவனம் மாறுவது, அங்கிருந்து மதுரா செல்வது, கண்ணன் கம்சன் வதம் செய்யும் நிகழ்வுகளும், என அனைத்துமே முன்ஷிஜியின் இந்தக் கிருஷ்ணாவதாரம் புத்தகக் கதையின் அடிப்படையிலேயே எடுக்கப் பட்டிருந்தன. இப்போது தமிழ்த் தொலைக்காட்சியிலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணா தொடர், இதுவும் ஹிந்தியில் இருந்து மொழிமாற்றம் செய்யப் பட்டதே என்றாலும் கொஞ்சம் விட்டலாசாரியாவின் பாணியில் ஆன அதிசய நிகழ்வுகளோடு காட்டப் படுகின்றது.

இது தவிர தொலைக்காட்சிகளில் வரும் ஆன்மீக நிகழ்வுகளிலும் கேட்க முடிகின்றது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலே சென்ற வாரம் கல்கி பத்திரிகையில் வ்ரஜபாஷை பற்றியும், செளராஷ்டிரர் பற்றியும் ஆய்வு செய்த திரு கே.ஆர்.சேதுராமன் என்பவர் எழுதிய தமிழ்நாட்டில் செளராஷ்டிரர்: முழு வரலாறு என்னும் புத்தகத்தின் விமரிசனத்தில், அநேகம் வரலாற்றுக் குறிப்புகளும், கஜினி காலத்தில் சோம்நாத்திற்கு ஏற்பட்ட அழிவில் இருந்து செளராஷ்டிரர் இடம் பெயர நேரிட்டதையும், பல்வேறு இடங்களில் குடியேறியதையும், நெசவுத்திறனையும், போர்க்கலையின் வல்லமை பற்றியும், பக்தி பற்றியும், மன்னர்களால் செளராஷ்டிரர் இனமே போற்றிக் கெளரவிக்கப் ப்பட்டு வந்ததையும், இன்னும் அதிகமாய் அவர்கள் மொழி தான் வ்ரஜ பாஷை எனவும், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பேசியதும் இந்த வ்ரஜ பாஷை என்றும் சொல்லப் பட்டிருக்கிறது எனப் படித்தேன். செளராஷ்டிர மொழி தான் விரஜ பாஷை என்றும், ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் அதே பேசினார் என்றும் அறிய நேரிட்டால் நம் கூடல் குமரனுக்கும், சிவமுருகனுக்கும் ரொம்பவே சந்தோஷமாய் இருக்கும். அல்லது அவங்களுக்கு ஏற்கெனவேயே இது தெரிந்திருக்கலாம். ஆனால் மதுரையில் செளராஷ்டிரா கிருஷ்ணன் கோயில் என்ற ஒன்று உண்டு. இப்போ என்னோட சந்தேகம், மதனகோபால ஸ்வாமி கோயிலும், இதுவும் ஒண்ணா, வேறே, வேறேயானு. ரொம்ப வருஷமாச்சா அந்தப் பக்கமே போய், சரியா நினைவில்லை. ஆதாரபூர்வமாய்ப் பல வரலாற்றுக் குறிப்புகள் இந்தப் புத்தகத்தில் நிரூபிக்கப் பட்டிருக்கிறதாய் விமரிசனம் சொல்லுகின்றது. ஏற்கெனவே இரு பதிப்புகள் விற்றுப் போய் மூன்றாம் பதிப்பு வந்திருக்கும்போது விமரிசனமும் வந்திருக்கு. நான் இப்போத் தான் பார்க்கிறேன். படிக்கணும், புத்தகம் கிடைச்சால்.
********************************************************************************************
கண்ணனைச் சற்று ராதையைப் பற்றி நினைக்கத் தனிமையில் விடுவோமா?? தீர்த்த யாத்திரைக்குச் சென்ற அவனைப் பெற்ற பெற்றோர்களின் நிலையைப் பற்றிக் கொஞ்சம் அறியலாமா? கிட்டத் தட்ட ஐந்து வருஷங்கள் ஆகிவிட்டன வசுதேவரும், தேவகியும் தீர்த்த யாத்திரையை ஆரம்பித்து. இந்தக் கால கட்டத்தில் இவர்கள் இருவரும் மேற்கே செளராஷ்டிரத்தில் சூரியனின் நிரந்தர வாசஸ்தலமாய்க் கருதப் படும் பிரபாஸ க்ஷேத்திரத்தில் இருந்து, புனித கங்கையில் நீராடி வாரணாசி என்னும் காசி க்ஷேத்திரத்தில் தரிசனம் செய்து கொண்டு பலவேறு இடங்களிலும் கங்கைக்கரையில் சென்று தரிசித்துவிட்டுக் கடைசியாக மகா புண்ய க்ஷேத்திரம் எனப்படும் பதரிகாசிரமம் செல்லும் வழியில் நவரத்தினங்களும் கிடைக்கும், இமயமலைப் பகுதியையும் தரிசித்தனர். இரவில் கீதம் இசைக்கும் அலக்நந்தா நதிக்கரையிலும் தங்கிக் கொண்டு அங்கே, ஒரு ஆசிரமத்தில் தன் இரு மனைவியருடனும் இருந்த அஸ்தினாபுரத்து அரசன் ஆன பாண்டுவையும், அவன் மனைவியும், வசுதேவரின் சொந்த சகோதரியும் ஆன குந்தியையும், பாண்டுவின் மற்றொரு மனைவி ஆன மாத்ரியையும் சென்று பார்த்தார்கள்.

வழியில் பூக்களின் சொர்க்கமாய்த் திகழும் இமயப் பகுதியையும் கண்டு பூக்களின் ஆனந்தத்தையும், நறுமணத்தையும் ஒருசேர அனுபவித்து எந்தக் கவிஞனாலும் கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு செளந்தரியத்துடன் விளங்கும் அந்தப் பகுதியைக் கண்டு ரசித்தனர். மெதுவாய் பதரிகாசிரமம் அடைந்த வசுதேவரும், தேவகியும் அங்கே ஆசிரமங்களில் தங்கி இருந்த ரிஷி, முனிவர்களின் ஒழுக்கத்தையும், கட்டுப்பாடான தவ வாழ்க்கையையும் கண்டு வியந்த வண்ணம் வியாசர் வசித்த குகைக்குச் சென்று அவரைத் தரிசிக்க எண்ணினார்கள். ஆனால் க்ருஷ்ண த்வைபாயனார் என அழைக்கப் படும் வியாசரோ அப்போது அங்கில்லை. குருக்ஷேத்திரம் சென்றிருந்தார். என்ன காரணமோ தெரியவில்லை. கொஞ்சம் ஏமாற்றமடைந்த இருவரும் அங்கேயே தப்த குண்டத்தில் புனித நீராடிவிட்டு பத்ரிநாதரைத் தரிசனம் செய்தனர். அங்கே நர, நாராயண ரூபங்களாய் இருந்த இரு மலை வடிவங்களையும் தரிசனம் செய்து கொண்டனர். அப்போது திடீரென அவர்களுக்கு ஒரு துக்கச் செய்தி கிடைத்தது. வசுதேவரின் சகோதரியான குந்தியின் கணவர் ஆன மஹாராஜா பாண்டு இறந்துவிட்டதாயும், மாத்ரி அவனுடன் உடன் கட்டை ஏறிவிட்டதாயும், குந்தி ஐந்து குழந்தைகளையும் தனியே வைத்துக் கொண்டு துக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதாயும் செய்தி வந்து சேர்ந்தது.

[Geetha Sambasivam]

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்

உடனேயே இருவரும் குந்தியைச் சென்று கண்டு ஆறுதல் சொல்ல எண்ணினார்கள். குந்தியின் நிலைமையை வர்ணிக்க முடியவில்லை. மாத்ரியின் இரு பாலகர்களும் சின்னஞ்சிறுவர்கள். குந்தியின் புதல்வர்கள் மூவரும் சிறுவர்களே எனினும், இவர்கள் இருவரையும் காட்டிலும் வயதில் மூத்தவர்கள். இந்தக் குழந்தைகளை வளர்க்கவேண்டி குந்தி உடன் கட்டை ஏறவில்லை என்றால் என்ன ஆச்சரியம்? மாத்ரி மட்டும் ஏன் தன் குழந்தைகளை விட்டு விட்டு உடன் கட்டை ஏறினாள்? குந்தி ஏன் உடன்கட்டை ஏறவில்லை? வசுதேவருக்கும், தேவகிக்கும் குழப்பம் மேலிட்டது. மெல்ல மெல்லக் குந்தி விளக்கினாள். முனிவர் ஒருவரின் சாபத்தினால் பாண்டுவிற்கு மனைவியைத் தொட முடியாது எனவும், அத்தகைய நிலையிலேயே அவர்கள் மூவரும் காட்டிற்கு வாழ வந்ததாகவும், இருவருக்கும் ஐந்து குழந்தைகள் பிறக்கும் வரை அனைத்தும் சரியாகவே இருந்ததாயும் சொன்னாள் குந்தி. இப்போது வசந்தம் வந்து எங்கேயும் பூத்துக் காய்த்துக் குலுங்கும் புஷ்பங்களையும், காட்டு மிருகங்களின் அந்யோந்யங்களையும் கண்ட மன்னன் பாண்டுவிற்கு ஒரு கணம் தன்னுடன் வந்த மாத்ரியிடம் ஆசை மூண்டு அவளைத் தொட நினைத்ததையும், அவன் எண்ணம் ஈடேறாமல் மாத்ரியின் கரங்களிலேயே அவன் மரணமடைந்ததையும் கூறினாள் குந்தி.

மன்னனுடன் இருவருமே உடன்கட்டை ஏறத் தயாராய் இருந்தார்கள். ஆனால் மாத்ரியோ குந்தியை உடன்கட்டை ஏறவிடவில்லை. தவறு தன்னால் ஏற்பட்டது என்பதால் குந்தி உடன்கட்டை ஏறவேண்டாம் எனவும், தான் மட்டும் மன்னனுடன் உடன்கட்டை ஏறுவதாயும், குந்தி தன் மூன்று குழந்தைகளுடன், மாத்ரியின் இரண்டு குழந்தைகளையும் சேர்த்து வளர்க்கவேண்டும் எனவும் உறுதிமொழி வாங்கிக் கொண்டு மாத்ரி உடன்கட்டையில் விழுந்துவிட்டாள். குழந்தைகளிடம் இயல்பாகவே அதிகம் பிரியம் வைத்திருக்கும் குந்தி இப்போது தன் மூன்று குழந்தைகளோடு மாத்ரியின் இரு குழந்தைகளும் சேர்ந்து ஐந்து பேருக்கும் தாயானாள். ஐவரையும் ஒரே வயிற்றில் பிறந்த தன் புதல்வர்களாகவே நினைக்கத் தலைப்பட்டாள். அங்கே இருக்கும் ரிஷி, முனிவர்கள் பாண்டு இறந்த செய்தியையும், மாத்ரி உடன்கட்டை ஏறின செய்தியையும் ஹஸ்தினாபுரத்துக்கு அனுப்பிவிட்டு, குந்தியையும், ஐந்து குழந்தைகளையும் தங்களில் பொறுப்பானவர்கள் அழைத்து வந்து ஹஸ்தினாபுரம் சேர்க்கப் போவதாயும் பீஷ்ம பிதாமஹருக்குச் செய்தி அனுப்பி விட்டார்கள். ஆகவே குந்தி தன் ஐந்து குழந்தைகளுடன் ஹஸ்தினாபுரம் பிரயாணத்துக்குத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

செய்தி கேட்ட வசுதேவரும், தேவகியும் தாங்களும் மதுரா திரும்பப் போவதாயும், செல்லும் வழியில் குருக்ஷேத்திரத்தில் இருக்கும் குலகுருவான வேத வியாசரைச் சென்று தரிசித்துவிட்டே செல்லப் போவதாயும் சொன்னார்கள். குந்தியும் வியாசரைத் தரிசிக்க விரும்பினாள். அதிலும் ஹஸ்தினாபுரம் செல்லும் முன்னர் வியாசரைத் தரிசித்துவிட்டே செல்லவேண்டும் என்று எண்ணினாள். ஆகவே அவளும் வசுதேவருடன் குருக்ஷேத்திரம் வருவதாய்ச் சொன்னாள். தேவகி குந்தியைக் கட்டி அணைத்து ஆறுதல் சொன்னாள். தன் கணவனோடு சேர்ந்த அனைத்து உறவினர்களும் இவ்வாறு துன்புறுவதைக் கண்ட தேவகி மனம் உடைந்தாள். ஆனால் குந்தியோ, “மாத்ரி அதிர்ஷ்டம் செய்து விட்டாள்.நான் துர்ப்பாக்கியசாலி.” என்று அழுதாள். தேவகி அவளைச் சமாதானம் செய்தாள். ஆனால் குந்தியோ ஹஸ்தினாபுரத்தில் என்ன நடக்குமோ? காந்தாரி என்ன சொல்லப் போகின்றாளோ என அஞ்சினாள். பீஷ்மபிதாமஹர் நம் பக்கம் பேசுவாரா தெரியவில்லையே என ஏங்கினாள். ஆனால் தேவகியின் நிலையோ வேறுவிதமாய் இருந்தது. அவள் குந்தியைப் பார்த்துப் பொறாமை கொண்டாள்.

ஆம், குழந்தைகள் ஐவரும் மிக மிக உரிமையுடனும், சந்தோஷத்துடனும் தாய் மடியில் போட்டி போட்டுக் கொண்டு அமர்ந்து விளையாடினார்கள். ஒரு குழந்தை மடியில் அமர்ந்தால் மற்றது அதைத் தள்ளிவிட்டுத் தான் அமர்ந்தது. மற்ற மூவரும் தாயின் பின்னால் சுற்றி நின்று கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு தொங்கினார்கள். குந்தியின் முகத்தில் விவரிக்க ஒண்ணாத சந்தோஷமும், ஆனந்தமும், திருப்தியும் மேலோங்கியது. தேவகி பெற்றது ஏழு அல்ல எட்டுக் குழந்தைகள். ஒன்றையாவது அவளால் கொஞ்ச முடிந்ததா? ஆறு குழந்தைகள் இறந்தே விட்டன. ஏழாவது குழந்தையோ நிர்ணயிக்கப் படும் நாள் முன்னாகவே பிறக்கவைக்கப் பட்டுக் கண்காணாமல் கொண்டு போகப் பட்டான். எட்டாவது குழந்தையையோ பார்த்தது சில கணங்களே. அவன் நிறம் மட்டுமே நினைவில் உள்ளது. என் கண்ணா, கண்ணா, மகனே, யார் மகனாய் வளர்கின்றாய் அப்பா நீ இப்போது? என்ன பாவம் செய்தேனடா நான்? தேவகியின் மனம் பொங்கித் தளும்பியது, கண்ணிலிருந்து மழையாக வர்ஷிக்க ஆரம்பித்தது.

குந்தியோ எனில் அவள் எண்ணம் வேறு விதமாய் இருந்தது. தேவகி தன் கணவனுடன் சேர்ந்து வந்திருப்பதையும் தீர்த்த யாத்திரைக்குக் கணவனோடு சென்று வந்திருப்பதையும் கண்டு மனம் நொந்து புழுங்கினாள். தன் கணவனோடு இவ்விதம் சென்றுவரத் தனக்குக் கொடுத்து வைக்கவில்லையே என எண்ணி ஏங்கினாள். தன் மகன்களைக் கண்டு தேவகி தன் இழந்த மகன்களின் நினைவினால் குமுறுவதையும் புரிந்து கொண்டாள். அவளுக்கு எவ்விதம் ஆறுதல் சொல்லுவது எனத் தெரியாமல் திகைத்தாள். இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டனர். ஒருத்தர் அணைப்பில் மற்றவர் ஆறுதல் காணவும் முனைந்தனர். துர்பாக்கியசாலிகளான இரு பெண்மணிகளும் இவ்வாறு மனம் ஆறுதல் காண முனைந்தனர். யுதிஷ்டிரரைக் கண்ட தேவகி இவன் நம் பலராமனைவிடக் கூடப் பெரியவன் அல்லவோ. இதோ இருக்கின்றானே, பலசாலியான இரண்டாம் பிள்ளை, பீமசேனன். பலராமனும் இவனுக்கு ஈடாக இருப்பான் அல்லவோ. இதோ மூன்றாம்பிள்ளை வெண்மை நிறத்தவன் ஆன அர்ஜுனன். இவனைவிட நம் கண்ணன் சற்றே பெரியவன் அன்றோ? எனினும் இருவரும் நல்ல தோழர்களாய் இருப்பார்கள் என்றே தோன்றுகின்றது. மாத்ரியின் புதல்வர்கள் இருவருமே குழந்தைகள். தேவகி ஒவ்வொருத்தரையும் பார்த்துவிட்டுத் தன் மக்களை தூரத்தில் இருந்தாவது காண ஏங்கினாள்.

[Geetha Sambasivam]

குந்தியின் மூன்று மகன்களை விடச் சிறியவர்களாய் இருந்த மாத்ரியின் இரு மகன்களும் அவர்கள் வயதைக் காட்டிலும் அதிக புத்திசாலிகளாய் இருந்ததையும் தேவகி கண்டாள். ஐவரும் மிக மிக ஒற்றுமையாய் இருந்ததையும் பார்த்தால் ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது. வெவ்வேறு தாயின் மக்கள் என்றே சொல்லமுடியவில்லை. அவர்கள் தங்களுக்குள் எந்தச் சண்டையும் போட்டுக் கொள்ளாமலும், குந்தியை எந்தவிதத்திலும் தொந்திரவு கொடுக்காமலும் இருப்பதையும் கண்டாள் தேவகி. அனைவரும் கொஞ்சம் நடந்து, கொஞ்சம் வண்டியில் எனப் பயணம் கிளம்பினார்கள். குருக்ஷேத்திரம் செல்லும் வழியில் ரிஷிகேசம் வந்தனர் அனைவரும். வழியில் எல்லாம் குந்திக்குக் காந்தாரியின் வரவேற்பை நினைத்துக் கவலை மூண்டது. ரிஷிகேசத்தில் வசுதேவரை எதிர்கொண்டு வந்த வீரர்களும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டனர். குந்தியின் பரிவாரங்களும், வசுதேவரின் பரிவாரங்களும் இரவுக்காக ஒரு பெரிய ஆலமரத்தினடியில் தங்க ஏற்பாடுகள் செய்தனர். அங்கே ஏற்கெனவேயே வேறொரு அரசிளங்குமரனின் பரிவாரங்களும் தங்கி இருப்பது தெரியவந்தது. வசுதேவர் வந்திருப்பது யார் என மெல்ல விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்டார். வந்திருப்பது காந்தார நாட்டு இளவரசன் சகுனியாம். காந்தாரியின் சகோதரனாம். என்னவோ இனம் புரியாத கலக்கம் வசுதேவரிடமும். குந்தியிடம் விஷயத்தைச் சொன்னார்.

தனக்கு சகுனி வந்திருப்பது நல்லதுக்கு எனத் தோன்றவில்லை எனவும், மனதில் ஏதோ இனம் புரியாத வேதனை மூள்வதாயும் சொன்னார். குந்தியும் மனம் சஞ்சலம் அடைந்தாள். பாண்டு அவளிடம் இந்த சகுனியைப் பற்றி எப்போதுமே நல்ல அபிப்பிராயமாய்ச் சொல்லவே இல்லை என்றும், சூழ்ச்சிகள் நிறைந்தவன் என்றே சொல்லிக் கொண்டிருப்பார் எனவும் சொன்னாள். வசுதேவர் குந்தியிடம்:”இந்த சகுனியால் உனக்கு ஹஸ்தினாபுரத்தில் தொந்திரவு ஏதும் உண்டானால்?” என்று கவலையுடன் கேட்க, அப்படி நேர்ந்தால் ஆச்சரியப் படுவதற்கில்லை எனக் குந்தி சொல்கின்றாள். மேலும் சொன்னாள்: “காந்தாரிக்கு என்னிடம் பொறாமை அதிகமாய் இருக்கிறது. அதை நான் உணர்ந்துள்ளேன். என்ன காரணம் என்றே புரியவில்லை. அவளுக்கு நூறு மகன்களும், ஒரு மகளும் இருக்கின்றனர். என்றாலும் என்னுடைய இந்த ஐந்து குழந்தைகளைக் கண்டு அவள் பொறாமை கொண்டுள்ளாள். தம்பி, வசுதேவா, அந்த மஹாதேவரே என்னையும், குழந்தைகளையும் காக்கவேண்டும். கடவுள்களுக்கெல்லாம் கடவுள் ஆனவரும், முனிவருக்கெல்லாம் முனிவராகவும், யோகிகளுக்கெல்லாம் யோகியாகவும் இருக்கும் அந்த முக்கண்ணனே என் குழந்தைகளுக்குக் காப்பு.” என்று குந்தி சொல்கின்றாள்.

மறுநாள் சகுனியின் ஆட்களும், சகுனியும் விரைவில் கிளம்ப சற்று தாமதித்தே வசுதேவரின் பரிவாரங்களும், குந்தியின் பரிவாரங்களும் கிளம்புகின்றன. குருக்ஷேத்திரம் நண்பகலில் மெல்ல மெல்லத் தெரியலாயிற்று. தூரத்தில் ஒரு பெரிய குடி இருப்பு மெல்ல மெல்ல மறைந்து கொண்டிருக்கும் சரஸ்வதி நதிக்கரையின் ஐந்து ஏரிகளின் நடுவே தெரிந்தது. அவற்றிலிருந்து எழும் ஹோமப் புகையைக் கண்டு மிகுந்த ஆச்சரியம் அடைந்தாள் தேவகி. இத்தனை நூறு குடிசைகளும், ஆசிரமங்களையும் ஒருசேரக் கண்டதிலும், அவற்றிலிருந்து எழுந்த வேத கோஷங்களும், தெய்வங்களை வாழ்த்திப் பாடும் ஒலிகளும், மேலெழுந்த வெண்புகையும் சேர்ந்து இந்த பூவுலகை ஒரு அதிசயமாக மாற்ற யத்தனித்துக் கொண்டிருந்தது. ஏரிக்கரைகளில் அமர்ந்திருந்த ரிஷிகளும், அவர்களின் சிஷ்யர்களும், நடு வானில் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்த சூரிய ஒளியும் சேர்ந்து அந்த இடத்தைப் புனிதமாக்கிக் கொண்டிருந்தது. ரிஷி பத்தினிகள் தங்கள் கணவரின் சீடர்களுக்குச் சாப்பாடு தயார் செய்து கொண்டும், தயார் செய்தவர்கள் அவர்களுக்குச் சாப்பாடு பரிமாறிக் கொண்டும், இன்னும் சிலர் தங்கள் சொந்தக் குழந்தைகளைக் குளிப்பாட்டிக் கொண்டும், அவர்களுக்கும் தங்கள் கணவர்களுக்கும் அமுது ஊட்டிக் கொண்டும் அனைவரும் அவரவர் வேலைகளில் இருந்தனர்.

அத்தகையதொரு சூழ்நிலையில் சென்ற வசுதேவரும், குந்தியும் தங்கள் பரிவாரங்களைப் பின்னே விட்டுவிட்டு, வேத வியாசரின் ஆசிரமம் எங்கே எனக் கேட்டுக் கொண்டு, அந்த இடத்தில் நடுநாயகமாய் இருந்த வியாசரின் குடிலுக்கு வந்து சேர்ந்தனர். ஒரு பெரிய வித்வத் சபையே அங்கே நடந்து கொண்டிருந்தது என்பதற்கு அடையாளமாய் வியாசர் நடுவிலே அமர்ந்திருக்க சுற்றிலும் பல்வேறு ரிஷிகளும், முனிவர்களும் அமர்ந்து தங்கள் சந்தேகங்களையும், கேள்விகளையும், அவற்றுக்கான பதில்களையும் பெற்றார்கள். சொன்னார்கள், சொல்ல வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். வசுதேவரும், தேவகியும், குந்தியோடு அங்கே போய்ச் சேர்ந்ததும் வியாசர் உடனே இவர்களைக் கவனித்துவிட்டார். அவர்களைத் தம் அருகே அழைத்துவரச் சொல்ல, அவர்களை வரவேற்ற ரிஷி, முனிவர்களோடு அவர்கள் மூவரும் வியாசரிடம் போய்ப் பணிந்து வணங்கி நின்றனர்.

[Geetha Sambasivam]

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

குழந்தைகள் ஐவரும் வியாசரை விழுந்து வணங்கினார்கள். குழந்தைகள் பாரம்பரியத்தை மீறாதபடிக்கும், பெரியோரை மதிக்கும் வண்ணமும் வளர்க்கப் படுகின்றனர் என்பதை வியாசர் உணர்ந்து கொண்டு பெருமை கொண்டார். அவர்களை தம் அருகே அழைத்தார். அனைவரிலும் இளையவன் ஆன சஹாதேவனை மடியில் இருத்திக் கொண்டார். பீமனைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டார். அவன் வயதுக்கு மீறிய உயரத்துடனும், உடல் அமைப்புடனும் இருப்பதைக் கண்டு ஆனந்தித்தார். தன் முன்னே அனைவரையும் அமரச் சொல்லக் குந்தியும், வசுதேவரும், தேவகியும் ஒரு பக்கமும், ரிஷிகள் வியாசருக்கு எதிரேயும் அமர்ந்தனர். தன் சீடர்களைப் பார்த்து, அன்றைய பாடத்தை அதோடு முடித்துக் கொண்டதாகவும், மறுநாள் சந்திக்கலாம் என்றும் சொல்லிவிட்டு விருந்தாளிகள் தங்கத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்யுமாறும் சொல்லி அனுப்பினார். பின்னர் குந்தியைப் பார்த்து, “மகளே, ப்ரீத்தா, உன் துக்கத்தை நான் புரிந்து கொள்கின்றேன்.நீ அனுப்பிய உன்னுடைய மெய்க்காப்பாளன் வந்து எனக்கு எல்லாத் தகவல்களையும் சொன்னான். மாத்ரியை ஸ்த்ரீ ரத்தினம் என்றே சொல்லவேண்டும். அம்மா, உன்னைச் சொல்லவில்லை என நினைக்காதே. நீ மன உறுதி கொண்டவள். உன்னால் இந்தக் குழந்தைகளை வளர்க்க முடியும். ஆகவே நீயும் தகுதி வாய்ந்தவளே. அதிலும் மாத்ரியின் குழந்தைகளையும் நீ சற்றும் வேறுபாடு காட்டாமல் வளர்த்து வருகின்றாய். இந்தப் பெருந்தன்மை வேறு யாருக்கு வரும்?” என்றார்.

குந்தியும், “ஆம் ஐயா, மாத்ரி மிக மிகச் சிறியவள். அவள் இருக்கும்போதே இந்தக் குழந்தைகளை நான் தான் கவனித்து வந்தேன். ஆகையால் எனக்கு ஒன்றும் சிரமம் இல்லை. “ என்றாள். வியாசரும் “ஆம், அம்மா உன் மனப்பான்மையும், குழந்தைகளை அவர்கள் யார் குழந்தைகளாய் இருந்தாலும் அவர்களை வளர்ப்பதிலும், அவர்களைக் கண்டு ஆனந்திப்பதிலும் சிறு வயதில் இருந்தே உன் ஈடுபாடு என்னை அதிசயிக்க வைக்கின்றது. உன்னை மாதிரிப் பெண்கள் ஆயிரத்தில் ஒருவர் கூட இருக்கமாட்டார்கள்.” என்றார். உடனேயே நம் பீமன் பொறுக்க முடியாதவனாய், தன் உரத்த குரலில், “தாத்தா அவர்களே, உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா? அம்மாவுக்கு நகுலையும், சஹாதேவனையும் தான் ரொம்பப் பிடிக்கும்.” என்று சொல்லவே சுற்றி இருந்த அனைவரும் சிரிப்புக் கடலில் மூழ்கினர். இந்த வெகுளித்தனமான பீமனின் பேச்சால் மனம் கவரப் பட்ட வியாசர் அன்போடு பீமனை நோக்கி, “ குழந்தாய், உனக்கும் உன் சகோதரர்களைப் பிடிக்கும் அல்லவா? அவங்க ரொம்பச் சின்னவங்க இல்லையா? நீ பெரிய பையன் ஆகிவிட்டாயே? அதோடு அப்பா பீமா, நீ எவ்வளவு பலவானாய் இருக்கிறாய்? இனிமேல் நீ உன் குட்டித் தம்பிகளைப் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும், இல்லையா?” என்று சொல்ல, பீமன் மிகுந்த கர்வத்தோடும், பெருமையோடும், “ஆஹா, நான் நன்றாய்ப் பார்த்துக் கொள்ளுவேனே இவங்களை, “ என்றவன், கொஞ்சம் சிரிப்போடும், யோசனையோடும் மேலும் சொன்னான்:” ஆனால் நாங்க விளையாடும்போது அவங்களை நான் தூக்கிப் போட்டு விளையாடுவேன்.” பீமன் சிரிக்க சுற்றி இருந்த அனைவராலும் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. யுதிஷ்டிரனோ, பெரியவன் என்ற பொறுப்போடும், நிதானத்தோடும், “குருவே, பீமனுக்குப் பெரியவர்களிடம் என்ன பேசுவது, எப்படிப் பேசுவது என்று இன்னும் பழக்கம் ஆகவில்லை. பேசத் தெரியாமல் பேசிவிட்டான். பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள், நாங்கள் ஐந்து பேரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசிக்கின்றோம்.” என்றான். அர்ஜுனனும், வியாசரைப் பார்த்துத் தன் கண்களால் அதை ஆமோதிக்கக் குந்தியோ தன் பிள்ளைகளின் ஒற்றுமையால் மனம் நிறைந்து போய்க் கண்ணால் பொங்கிப் பிரவாஹித்தாள்.

அவ்வளவில் வியாசர், சற்றே திரும்பி வசுதேவரைப் பார்த்து, “நான் தனியே உன்னோடும் தேவகியோடும் பேச வேண்டியது நிறைய உள்ளன. அதற்கு முன்னால் வசுதேவா, ஹஸ்தினாபுரத்தில் என்ன நடக்கின்றது என்பதை அறிவாயா?” என்று கேட்டார். வசுதேவர் தெரியாது என்று சொல்ல, வியாசர் சொல்கின்றார்:” காந்தார நாட்டு இளவரசன் சகுனி என்னைக் காண இன்று காலை இங்கே வந்தான். நீ வருவதற்குச் சற்று முன்னர் தான் அவன் கிளம்பினான்.”
வசுதேவர்:”ஆம் குருவே, அவனும் நாங்களும் ஒரே மரத்தடியில் தான் கூடாரங்கள் அமைத்து நேற்று இரவு தங்கி இருந்தோம்.”

வியாசர்:”ம்ம்ம்ம்ம் வசுதேவா, சகுனி காந்தாரியின் சார்பில் சொல்லுவதாய் ஒரு செய்தியை எனக்குக் கொடுத்திருக்கின்றான். காந்தாரியே அதைச் சொன்னாளா அல்லது ஷகுனியின் சேர்க்கையா என்று எனக்குப் புரியவில்லை. செய்தியின் சாராம்சம் இதுதான். பாண்டுவின் பிள்ளைகள் ஹஸ்தினாபுரம் வந்து வசிப்பதைக் காந்தாரி விரும்பவில்லை. அவள் பிள்ளைகளுக்குச் சமமாய்ப் பாண்டுவின் பிள்ளைகளும் ஹஸ்தினாபுரம் வருவது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லையாம். தகுதி அற்ற குழந்தைகளோடு அவள் பிள்ளைகளும் சமமாய்ப் பழகினால் பின்னால் சகோதரர்களுக்குள் சண்டை ஏற்படும் என்று அவள் பயப்படுகின்றாளாம். ஆகவே பாண்டுவின் புத்திரர்களை நான் என்னுடனேயே வைத்துக் கொள்ளவேண்டுமாம்."

வியாசர் புன்னகையோடு இத்தனையும் சொல்ல குந்தி தான் நினைத்தது சரியாய்ப் போயிற்றே என்று கலங்கினாள். அவள் மனக்கலக்கம் அவள் கண்களில் தெரிய மீண்டும் கண்கள் மழையாக வர்ஷித்தது.

“குருதேவா, குருதேவா, என் குழந்தைகளின் கதி என்ன?” என்று புலம்பினாள் குந்தி.(படம் பீஷ்மர் சபதம் போடும் கட்டத்தைக் குறிக்கிறது.)“அவர்களுக்கு நன்மையைத் தவிர வேறு ஒன்றும் நடக்காது.” வியாசர் உறுதியுடன் கூறினார். மேலும் அவர் சொன்னார்:”குந்தி,கலங்காதே, நான் ஏற்கெனவே என் அன்பு அன்னை சத்தியவதிக்குத் தகவல் அனுப்பிவிட்டேன். வணக்கத்திற்குரிய பீஷ்மனுக்கும் சொல்லி இருக்கின்றேன். பாண்டுவின் புத்திரர்களை நானே ஹஸ்தினாபுரம் அழைத்து வரப் போவதாகவும், இளவரசர்களுக்கு உரிய மரியாதையுடன் அவர்களுக்கு வரவேற்புத் தரவேண்டும் என்றும் சொல்லி அனுப்பிவிட்டேன்.”

வசுதேவர்:” சகுனி என்ன செய்வானோ குருதேவா?”

வியாசர்: “தன் அன்பு சகோதரியின் குழந்தைகளைக் கவனித்துக் கொள்ளப்போகும் சாக்கில் அவனும் ஹஸ்தினாபுரத்தில் தங்கிவிடுவான்.
பீஷ்மனைப் பற்றிக் கவலை வேண்டாம். தர்மத்தின் வடிவே அவன் தான். அவனிடம் எந்தவிதமான வித்தியாசமான போக்கையும் காண முடியாது. காந்தாரியின் புதல்வர்களையும் சரி, பாண்டுவின் புத்திரர்களையும் சரி ஒழுங்கான முறையிலும், சமமான அன்புடனும் வளர்க்க பீஷ்மன் ஒருவனே சிறந்தவன். அவன் பார்த்துக் கொள்வான் எல்லாவற்றையும், வசுதேவா, நீ என்னுடன் ஹஸ்தினாபுரம் வரையிலும் வரவேண்டும்.”

[Geetha Sambasivam]

அவ்வளவில் அந்தச் சந்திப்பு முடிந்து குந்தி தன் ஓய்விடத்திற்குக் குழந்தைகளுடன் செல்ல வசுதேவரும், தேவகியும் வியாசருடன் தனித்து விடப்பட்டனர். வியாசர் அவர்களிடம் அக்ரூரர் வந்து வியாசரைச் சந்தித்ததாகச் சொல்லுகின்றார். இன்னமும் வசுதேவரைச் சந்திக்கக் காத்துக் கொண்டிருப்பதாயும் சொல்கின்றார். உடனே அக்ரூரருக்குச் சொல்லி அனுப்ப அவரும் வந்து வியாசரை நமஸ்கரிக்கின்றார். வசுதேவரைக் கட்டி அணைத்து நலம் விசாரித்து தேவகியையும் நலம் விசாரிக்கின்றார்.

பின்னர் அக்ரூரர் கம்சன் எவ்வாறு ஒவ்வொருமுறையும் கிருஷ்ணனைக் கொல்ல சதித்திட்டம் தீட்டுகின்றான் என்பதையும் எப்படியோ ஒவ்வொரு முறையும் கிருஷ்ணன் தப்புவதையும் சொல்லி விவரிக்கின்றார். மேலும் கிருஷ்ணன் இப்போது நன்கு வளர்ந்து பெரிய பையனாகி இருப்பதையும் அனைவரும் அவன் ஒரு சொல்லுக்குக் கட்டுப் படுவதையும் எவ்வாறு அவனிடம் அனைவரும் அன்போடு இருக்கின்றனர் என்பதையும் விவரிக்கின்றார். சிறுவர் முதல் பெரியவர்கள் வரை ஆண், பெண் அடங்கலாய்க் கண்ணனுக்காக உயிர்த்தியாகமே செய்யவும் தயாராக இருப்பதாய்க் கூறுகின்றார். ஆனால் தாம் இங்கே வருவதற்கு முன்னர் கோகுலத்தில் ஒரு பயங்கர சம்பவம் நடந்ததாயும் கம்சனின் ஆணையால் அப்படி நடந்திருக்குமெனத் தாம் சந்தேகிப்பதாயும் கூறினார். வசுதேவர் என்ன நடந்தது என்று அக்ரூரரைக் கேட்க, அக்ரூரர் கோகுலம் பூராவும் ஓநாய்களால் நிரம்பி வழிகின்றது எனவும், ஓநாய்களின் தாக்குதலினால் கோகுலத்து மக்கள் செய்வதறியாது தவிப்பதாயும் கூறுகின்றார். இரவு நேரங்களில் கூட்டம் கூட்டமாய் வந்து சிறு குழந்தைகளைப் பிடித்து விழுங்கிவிடுவதாயும், நந்தனும், யசோதையும் கண்ணனுக்கு அம்மாதிரி ஏதும் நேரிட்டு விடுமோ என்ற கலக்கத்தில் இருப்பதாகவும், கோகுலத்தை விட்டு விருந்தாவனத்துக்கு மொத்த யாதவர்களையும் மாற்றிவிட எண்ணி இருப்பதாயும் கூறுகின்றார்.

தேவகியின் குரல் தழுதழுத்தது.” என் கிருஷ்ணன், என் கிருஷ்ணன் அவன் பத்திரமாய் இருப்பானா?” என்று கேவுகின்றாள். வியாசர் தன் அன்பு ததும்பும் விழிகளை அவள் பால் திருப்பினார். மிகவும் ஆதுரத்துடனும், அவளைத் தேற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடனும், வியாசர் சொல்லுகின்றார்.”தேவகி, உன் தாய் மனம் துடிக்கின்றது. எனக்குப் புரிகின்றது அம்மா. உன் குழந்தைக்கு யார் பாதுகாப்பு என நினைத்து நீ கலங்குகின்றாய். அது தேவையற்ற கலக்கம் தேவகி, நாம் அனைவருமே, ஏன் இந்த உலகே அவனுடைய பாதுகாப்பில் தான் இருக்கின்றது, இயங்குகின்றது, இதைப் புரிந்து கொள்.” என்று சொல்லுகின்றார். அக்ரூரரிடம் திரும்பி, “அக்ரூரா, தேவகிக்குக் கிருஷ்ணனைப் பற்றிய எல்லா விபரங்களையும் ஒன்று விடாமல் சொல்லு. அவள் ஆவலைப் பூர்த்தி செய்.” என்று சொல்லுகின்றார். அப்போது வசுதேவர் குறுக்கிட்டு, “குருதேவா, எல்லாம் சரி. ஆனால் கிருஷ்ணனின் படிப்பு? அது என்னாவது? அவன் ஒரு இடையனாகவே அல்லவோ வளருவான்? எவ்வாறு அவனைப் படிப்பிப்பது?” என்று மிகக் கவலையுடன் கேட்கின்றார்.

வியாசர் சொல்கின்றார்:”வசுதேவா, என் சீடன் ஆன சாந்தீபனியை இதற்காகக் தயார் செய்து கொள்ளச் சொல்லி இருக்கின்றேன். அவனுக்குப் பழங்கால நடைமுறைகளில் இருந்து ஆயுதப் பிரயோகம் வரையும், தற்கால அரசு நடைமுறைகளில் இருந்து தற்போது உள்ள போர்க்கலை வரையும் நன்றாக அறிந்து வைத்துள்ளான். கோகுலத்து மக்கள் அனைவரும் பிருந்தாவனம் போய்ச் சேர்ந்த உடனேயே அக்ரூரன் சாந்தீபனிக்கு அங்கே ஒரு ஆசிரமம் கட்டிக் கொள்ள ஏற்பாடுகள் செய்து தருவான். கிருஷ்ணனின் படிப்பை சாந்தீபனி கவனித்துக் கொள்ளுவான்.” என்று சொல்லுகின்றார். பின்னர் தன் மதிய கால அனுஷ்டானங்களைச் செய்ய வேண்டி வியாசர் எழுந்து கொள்ள அவரின் மெலிந்த அதே சமயம் நேரான உடலையும், கண்களின் தீக்ஷண்யத்தையும் பார்த்த வண்ணம் வசுதேவர் நினைக்கின்றார். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விஷயம் வைத்திருக்கின்றார் குருதேவர். அவரவர்களின் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு சொல்லுவதோடு அல்லாமல் அனைவரோடும் மனதுக்கு நெருங்கியவராயும் இருக்கின்றார். இவருடைய இந்தக் குணத்தை என்ன என்று சொல்லுவது என வியந்தார். அனைவரின் நலத்தை மட்டுமே விரும்பும் இவர் நம் குடும்பத்துக்கு மூத்தவராயும், குருவாயும் வாய்த்திருப்பது நாம் செய்த அதிர்ஷ்டமே என எண்ணினார் வசுதேவர்.

[Tirumurti Vasudevan]

2009/5/5 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>. //ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விஷயம் வைத்திருக்கின்றார் குருதேவர். அவரவர்களின் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு சொல்லுவதோடு அல்லாமல் அனைவரோடும் மனதுக்கு நெருங்கியவராயும் இருக்கின்றார். இவருடைய இந்தக் குணத்தை என்ன என்று சொல்லுவது என வியந்தார்.//

ஆஹா! நல்ல ரசனை!
தி.வா

[Geetha Sambasivam]

Wednesday, May 06, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

தேவகியோ அக்ரூரரைக் கேட்டுத் தன் அருமை மகனின் லீலைகளை அறிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தாள். அக்ரூரரும், அவளிடம், “தேவகி கிருஷ்ணன் அனைவரின் ஆவலையும் பூர்த்தி செய்யும் வண்ணமே வளர்ந்து வருகின்றான். உடல் ஆரோக்கியமாயும், சுறுசுறுப்பாயும், அதே சமயம் மிகுந்த புத்திசாலியாகவும் ஒரு தரம் கேட்டால் புரிந்து கொள்பவனாயும் இருக்கின்றான். அவன் ஏதோ தந்திரம் செய்வதைப் போல் தெரியும், ஆனால் அந்தத் தந்திரங்கள் அன்றாட வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியத் தேவைகளில் இன்றியமையாத ஒன்றாக ஆகிவிடுகின்றது. கேள் தேவகி, சரியாக ஒரு மாதம் முன்னால் தான் நான் சொன்னேனே, ஓநாய்களின் தொந்திரவு ஆரம்பித்தது. உடனேயே நந்தன் எனக்குத் தகவல் அனுப்பினான். நாங்கள் ஒன்று கூடி முடிவெடுத்தோம் அனைவரும் கோகுலத்தைக் காலி செய்து கொண்டு விருந்தாவனம் செல்ல வேண்டும் என. “

“ஆஹா, என் கிருஷ்ணன், அவனுக்கு ஒன்றும் ஏற்படவில்லையே? அவன் என்ன செய்தான் அப்போது?” தேவகி கேட்டாள்.

“ஆஹா, உன் மகன் அல்லவோ அவன் தேவகி? அவனைப் போல் புத்திசாலி யார்? அவனே தலைமை தாங்கி கோகுலத்துச் சிறுவர்களை எல்லாம் ஒன்று சேர்த்து விருந்தாவனத்துக்குக் கூட்டிச் சென்றான். அதே சமயம் தனக்கு மூத்தவன் ஆன பலராமனையும் ஒதுக்கவில்லை. எந்தக் காரியம் செய்தாலும் அருகில் பலராமன் இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்வான். “

நீங்கள் பார்த்தீர்களா அண்ணா என் மகனை? விருந்தாவனம் செல்லும்போது அவன் சந்தோஷமாய்ச் சென்றானா?

“தேவகி, விருந்தாவனம் போகும் வழியில் மதுரா அருகே உள்ள வெட்ட வெளியில் அவர்கள் தங்க நேர்ந்தது. அப்போது நான் சென்று பார்த்தேன். அவன் தான் தலைமை தாங்குகின்றான் அனைவருக்கும் என்றாலும், அவன் பலராமனையே முன்னிறுத்தி விடுகின்றான். வண்டியில் உட்கார்ந்து ஒரு சிறுவன் போல் அவன் செல்லவில்லை. கையில் ஒரு தடியைப் பாதுகாப்புக்கு வைத்துக் கொண்டு அனைத்துக் குழந்தைகளையும் பாதுகாத்த வண்ணம் நடந்தே அவன் சென்ற கோலம் இருக்கிறதே!”

அண்ணா, அண்ணா, அவன் எப்படி இருக்கின்றான்? நல்ல உயரமாய் இருக்கின்றானா? கண்கள் எப்படி உள்ளன? மூக்கு யார் மாதிரி இருக்கின்றது? சிரிக்கும்போது எப்படி இருக்கின்றான்? எவ்வாறு அலங்கரித்துக் கொள்கின்றான்? ஒரு அரசிளங்குமரனைப் போலவா? அல்லது ஒரு இடையனைப் போலவா?

“ஓஓஓ தேவகி, ஏது, ஏது, உன் கேள்விகளுக்கு முடிவே இல்லையா? உன் மகன் அனைவராலும் வியக்கத் தக்க பிரகாசம் பொருந்திய நிறத்தோடும், அழகான முகத்தோடும், உயரமாகவும், அதற்கேற்ற பருமனோடும் இருக்கின்றான். உடலில் தேவையான அளவே சதை இருக்கின்றது. கையில் ஒரு கைத்தடியை வைத்துக் கொண்டு தலையில் பொன்னிறத் துணியில் ஆன முண்டாசு கட்டிக் கொண்டு, அதில் மயிலிறகைச் சூடிக் கொண்டு, அவனின் அழகிய சிறு மூக்கில் குத்தப் பட்டிருக்கும் மூக்குத்தியானது லேசாக ஊஞ்சல் ஆடுவது போல் ஆடிக் கொண்டு, ஆஹா, இப்போது அவன் இடையன் போலத் தான் இருக்கின்றான். ஆனால் அவனை யாரும் அப்படிச் சொல்ல முடியாது. நந்தன் அவனைப் பார்த்துப் பார்த்துப் பூரித்து மகிழ்ந்து போகின்றான். யசோதையின் நிலையைச் சொல்லவே வேண்டாம்.”

ம்ம்ம்ம்ம்” பெருமூச்சு எழுந்தது தேவகிக்கு. “பலராமன்” அடுத்து அவள் கேள்வி. “ஓஓஓ அவன் நல்ல உயரம், கட்டுமஸ்தான உடல், பார்க்கவும் நன்றாயிருக்கின்றான். சகோதரர் இருவருக்கும் ஒருவர் மேல் மற்றவருக்கு எவ்வளவு பாசம் தெரியுமா தேவகி? ஆனால் கிருஷ்ணன் தான் அனைவரின் கண்ணின் கருமணி போல் விளங்குகின்றான். என்றாலும் அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் பலராமனை அவன் முன்னிறுத்தும் அழகு இருக்கின்றதே. அவன் அதை வெளிக்காட்டும் விதத்தில் யாருக்குமே கிருஷ்ணன் தான் கண்ணின் மணி என்ற எண்ணம் தோன்றாவண்ணம் மிக அழகாயும், நேர்த்தியாயும் பலராமனுக்கு மரியாதை செய்வான். ஆனால் அனைவருமே உணர்ந்துள்ளனர், பலராமனும் கூட, அனைவருக்கும் கிருஷ்ணன் தான் உயிர், ஆன்மா, ஜீவன் என. ஆனால் உன் மகன் கிருஷ்ணன் இருக்கின்றானே, தான் பெறும் இந்த அன்பைப் பலமடங்கு அதிகமாய்க் கோகுலத்து மக்களுக்குத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுகின்றான். அது அவன் ஒருவனாலேயே முடியும்.”

தேவகியின் நெஞ்சம் விம்மித் தணிந்தது. “கடவுளே, கடவுளே, நான் எப்போது என் மகனைப் பார்ப்பேனோ? அவன் என்னை “அம்மா” என அழைக்கும் நாள் என்றோ” என ஒரு கணம் புலம்பினாள். பின்னர் மீண்டும் அக்ரூரரைப் பார்த்து யாதவர்கள் அனைவருக்கும் விருந்தாவனத்தில் இடம் இருக்கின்றதா, வசதியாய் உள்ளனரா என விசாரித்தாள். அக்ரூரரும் காட்டைக் கொஞ்சம் அழித்துவிட்டு வீடுகள் கட்டிக் கொள்கின்றனர் என்றும் விருஷ்ணிகள் உதவி செய்வதாயும் சொன்னார். அப்போது வசுதேவர், கம்சனைப் பற்றிக் கேட்க, அக்ரூரர் சொல்லுகின்றார்: கம்சனின் மாமனார் ஆன ஜராசந்தன் அஸ்வமேத யாகம் செய்யப் போவதாயும், யாகக் குதிரையை ஓட்டிக் கொண்டு கம்சன் கலிங்கம் சென்றிருக்கின்றான் எனவும் சொல்லுகின்றார்.

ம்ம்ம்ம்., நாமும் மதுரா செல்லும் நாள் நெருங்குகின்றது என்ற வசுதேவர் அதன் பின்னர் குந்தியுடன் ஹஸ்தினாபுரம் செல்லுகின்றார். அங்கே பீஷ்மரின் ஏற்பாடுகளால் பாண்டுவின் மகன்கள் அரசிளங்குமரர்களுக்கு உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்கப் பட்டனர். பீஷ்மர் குழந்தைகளைக் கட்டி அணைத்துக் கொண்டு பாண்டுவை நினைத்துக் கண்ணீர் விட்டுக் குழந்தைகளை ஆசீர்வதித்தார். திருதராஷ்டிரனும், குழந்தைகளைக் கட்டி அணைத்துக் கண்ணீர் விட்டான். அவனுடைய குருட்டுக் கண்களில் இருந்து வந்த கண்ணீரைப் பார்த்த அனைவரும் ஆச்சரியப் பட்டனர். ஆனால் திருதராஷ்டிரன் மனதுக்குள்ளே தன் அருமைத் தம்பியான பாண்டுவிடம் கொஞ்சம் பாசம் இருந்தது. அதை நினைத்தே அவன் அழுதான். சத்தியவதி, தன் பேரப் பிள்ளைகளைப் பார்த்து மகிழ்ந்ததோடு அல்லாமல், ராஜா ஷாந்தனுவுக்கு வம்சம் குலையாமல் இருக்கத் தான் கொடுத்த சத்தியம் காப்பாற்றப் படும் என்றும் நிச்சயம் அடைந்தாள். அவள் மனதில் நிம்மதி பரவியது. குந்திக்கு நிம்மதி போயிற்று.

[Geetha Sambasivam]

Thursday, May 07, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

இப்போது கண்ணன் கோகுலத்தில் இருந்து விருந்தாவனம் சென்று ராதையைப் பார்க்கப் போகின்றான். ராசலீலைகள் நடக்கப் போகின்றன. ஆனால் அதுக்கு முன்னாலே நாம ஒரு எட்டுப் போய் ராதையைப் பார்த்துடுவோமா? கண்ணன் தான் மாடு, கன்றுகளை ஓட்டிக் கொண்டும், தன் சிநேகிதர்களோடும், குடும்பத்து மக்களோடும் நடந்து வருகின்றான். நமக்கு என்ன? மனத்தால் ஓடிப் போய்ப் பார்க்கவேண்டியது தானே?? இதோ! கண்ணனை கோகுலத்தில் விட்டுச் செல்லும் ராதை. கண்ணனின் புல்லாங்குழலின் இனிமையான கீதம் அவளைத் தொடர்ந்து வருகின்றது. மாட்டு வண்டியில் அண்ணனோடு விருந்தாவனம் நோக்கி அவள் உடல் தான் சென்று கொண்டிருக்கின்றது. மனமோ?? கோகுலத்திலேயே கண்ணனுடன் தங்கிவிட்டது. தன் உடலில் இருந்து ஏதோ ஒன்று பிரிந்து சென்றுவிட்டது போல அவளுக்கும் தான் ஏதோ சூன்யமாகிவிட்டாற்போன்ற உணர்வு. இந்த உணர்வை என்னவென்று சொல்லுவது? அவளுக்குப் புரியவில்லை. எத்தனை அருமையான பிள்ளை? அற்புதமான நட்பு! மாடுகள் ஒரே சீராகச் சென்று கொண்டிருந்தன. வண்டியில் அமர்ந்து கொண்டு மாடுகளின் கழுத்துச் சதங்கைகளின் ஒலியைக் கேட்டவண்ணம் ராதை அமர்ந்திருந்தாள் தன் சகோதரனுடன். வண்டி முன்னோக்கிச் செல்லும் அதே வேளையில் ராதையின் மனம் பின்னோக்கிச் சென்றது.

ராதை தன் ஆறாம் வயதில் தாயை இழந்தாள். அவள் தந்தைக்கு வேறு மனைவியர் உண்டு. ஆகவே அவர் ராதையின் தாய்வழிப்பாட்டியிடம் ராதையை விட்டுவிட்டு பர்சானாவில் இருந்து விருந்தாவனம் சென்றார். ராதை பர்சானாவில் தன் பாட்டியின் பாதுகாப்பில் வளர்ந்தாள். அந்தக் கிராமத்துக்கே ஒரு ரத்தினம் போல் திகழ்ந்தாள். ராதையை விரும்பாதவர் யாருமே இல்லை. ஆனால் அவள் சகோதரர்களுக்கோ விருந்தாவனம் ஒரு சொர்க்கமாய்த் திகழ்ந்து வந்தது. ராதையின் தந்தை விருஷபானு ராதையை அந்தக் கால வழக்கப்படி ஐயன் என்னும் தன் நண்பரின் மகனுக்குத் திருமணம் செய்து கொடுப்பதாய் நிச்சயம் செய்து கொடுத்திருந்தான். ஐயன் கம்சனின் படை வீரன்.

கம்சன் இப்போது அஸ்வமேத யாகக் குதிரையோடு போயிருப்பதால் ஐயனும் உடன் சென்றிருக்கின்றான். ஐயனுக்கு இந்த விருந்தாவனமோ, கோகுலமோ அல்லது மாடு, கன்றுகளோ, காடுகளோ பிடிக்காது. நகரவாசி அவன். நகரத்தில் இருக்கவே ஆசைப் பட்டான். ராதைக்குத் திருமணம் நிச்சயம் செய்த பின்னரும் அவளைத் தாய்வழிப் பாட்டி வீட்டில் வைத்திருக்க விரும்பாத விருஷபானு தன் பிள்ளைகளில் ஒருத்தனை அனுப்பி ராதையை விருந்தாவனத்துக்கு அழைத்து வரச் செய்தான். அப்போது ராதையின் பாட்டி, அவள் அம்மா ராதை சிறுபெண்ணாக இருந்தபோது கோகுலத்து கோபநாத் மஹாதேவருக்கு ராதைக்காக நேர்ந்து கொண்டதாகவும், தற்சமயம் அவள் தாயும் இல்லாதபடியால் அந்தப் பிரார்த்தனையை ராதையே செய்யவேண்டும் என்று சொன்னாள். ஆகவே ராதையின் சகோதரன் பிரார்த்தனையை நிறைவேற்ற வேண்டியே அவளை கோகுலத்துக்கு அழைத்து வந்தான். வந்த இடத்தில் இது என்ன?? அதிசயமா? அற்புதமா? ஒவ்வொரு ஜென்மத்திலும் இந்தக் கண்ணனைத் தான் கண்டது போலும், இதே வார்த்தைகளை அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தது போலவும் ராதைக்குத் தோன்றியது. கண்ணை மூடினால் கண்ணன் உரல் மேல் அமர்ந்திருக்கும் கோலம், கண்ணைத் திறந்தாலோ அவன் புல்லாங்குழலின் இனிய கீதம் கேட்கின்றது. இதோ! அவன் கண்களின் குறும்புத் தனம்! குறும்பு சொட்டும் கண்களோடு, பரிகாசம் செய்யும் கண்ணன். கண்ணா, கண்ணா! ராதை தனக்குள்ளே மெதுவாய்ச் சொல்லிக் கொண்டாள். “கானா, என் கானா!” இன்னமும் அவன் இசைத்த புல்லாங்குழலின் இனிய கீதம் காதுகளில் எதிரொலிக்கின்றதே.

"எங்கிருந்து வருகுவதோ?-ஒலி
யாவர் செய்குவதோ?- அடி தோழி!

குன்றினின்றும் வருகுவதோ? -மரக்
கொம்பினின்றும் வருகுவதோ? -வெளி
மன்றினின்று வருகுவதோ - எந்தன்
மதி மருண்டிடச் செய்குதடி! -இஃது (எங்கிருந்து)

அலையொலித்திடும் தெய்வ - யமுனை
யாற்றினின்றும் ஒலிப்பதுவோ - அன்றி
இலையொலிக்கும் பொழிலிடை நின்றும்
எழுவதோ இஃதின்ன முதைப் போல்? (எங்கிருந்து)

வண்டிகள் அசைந்து அசைந்து செல்வது, ராதைக்குக் கண்ணன் புல்லாங்குழலோடு அசைந்து அசைந்து ஆடுவது போல் தோன்றியது. மாடுகளின் மணிகள் அசையும் ஒலி கண்ணனின் குரல் ஒலிபோல் கேட்டது அவளுக்கு. மெல்ல மெல்ல விருந்தாவனம் வந்து சேர்ந்தார்கள் அவர்கள். விருந்தாவனம் உண்மையாகவே ஒரு வனம் தான். இன்னமும் மனிதர்கள் நடமாட்டம் படாத அற்புத இடம். முதன் முதல் ராதையின் குடும்பமே அங்கே வசிக்கத் தொடங்கி இருந்தது போலும். மண்ணின் வளமும், மரங்களின் நிழலும், கொடிகள் மரங்களைத் தழுவிப் படர்ந்திருந்த விதமும், ஒவ்வொரு வீட்டு வாசல்களிலும் பூக்கள் சொரிந்து பூக்கோலம் போட்டிருக்கும் அழகும் கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருந்தது. ராதையின் தாபம் அதிகம் ஆயிற்று. பூமித் தாய் மகிழ்ச்சியால் பொங்கிப் பூரித்து தன் சந்தோஷத்தை இவ்விதம் வெளிக்காட்டி இருப்பதாய் ராதைக்குத் தோன்றியது. ஆஹா, கானா மட்டும் இப்போது இங்கே இருந்தால்???

பூமியும் வானமும் தங்கள் பூரண செளந்தரியத்தைப் பெற்று விளங்கின. மனதிற்கு இசைந்த மணாளனோடு திருமணத்திற்குத் தயாராய் அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கும் இளம்பெண்ணைப் போல் பூமி விளங்கிற்று. அதைக் கண்ட யமுனை கூட சந்தோஷத்துடன் ஆர்ப்பரிப்பது போல் தோன்றியது ராதைக்கு. அவ்வளவு வேகம் அங்கே யமுனையிடம். யமுனை மிக மிக வேகமாயும், சந்தோஷமாயும் அங்கே ஓடிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கரைகளின் இருபக்கமும் நெருங்கி வளர்ந்திருந்த அடர்ந்த பெரிய மரங்களும், அவற்றின் நிழலில் படுத்து அசை போடும் மாடுகளும், இளம்பெண்கள் மரங்களில் கட்டித் தொங்க விட்டிருந்த சிற்றூஞ்சல்களும் அந்த இடத்தையே சொர்க்கபுரியாகச் செய்து கொண்டிருந்தது. வீட்டிற்குச் சென்ற ராதை தன் மாற்றாந்தாய்களின் மூலம் ஐயன் கம்சனுடன் சென்றிருப்பதையும் திருமணம் ஐயன் திரும்பியதும் நடக்கும் எனவும் தெரிந்து கொண்டாள். ஆனால் அவளுக்கு இவற்றில் எல்லாம் மனம் போகவே இல்லை. ஐயனுக்கு அவள் மனதில் இடமே இல்லை. அவள் உலகமே வேறு. அங்கே அவள் “கானா” ஒருவனுக்குத் தான் இடம். வேறு யாருக்கும் இல்லை. கானா, கானா, நீ விருந்தாவனம் வருவேன் என்று எனக்குச் சத்தியம் செய்து கொடுத்தாய் அல்லவா? வருவாயா? கானா, உன்னை ஒவ்வொரு கணமும், ஒவ்வொரு நிமிஷமும், ஒவ்வொரு மணியும், ஒவ்வொரு நாளும், இரவும், பகலும், எதிர்பார்க்கிறேனடா. ராதையின் மனதில் கானா வந்துவிடுவான் என்ற நிச்சயம், நம்பிக்கை. காத்திருந்தாள் கானாவுக்காக.

[Geetha Sambasivam]

பதினைந்து நாட்களாய் சமாளிச்சுப் பார்த்தாச்சு. இன்னிக்கு ரொம்ப முடியலை. மருத்துவர் கிட்டே காட்டிட்டுத் தான் இருக்கேன். என்றாலும் ரொம்பவே மூச்சுவிட முடியாமல் கஷ்டமாய் இருக்கு. கொஞ்ச நாட்கள் கழிச்சு கண்ணன் வந்து கதை சொல்லுவான்.

2009/5/7 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

[Geetha Sambasivam]

Monday, May 11, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்.!

ராதை விருந்தாவனம் சென்று சரியாக ஒரு வருஷம் ஆன பின்னர் பருவகாலம் மாறி வசந்தம் வந்தது. ராதையின் வாழ்க்கையிலும் வசந்தத்தின் அறிகுறிகள் தோன்ற ஆரம்பித்தன. கோகுலத்தில் இருந்து நந்தனின் ஆட்கள் வந்து, நந்தன் தன் மொத்த யாதவக் குடியிருப்பையே விருந்தாவனத்துக்கு மாற்றப் போவதாயும், அங்கே ஓநாய்களின் தொந்திரவு அதிகமாய் இருப்பதாயும் தெரிவித்தனர். ஆஹா, ராதைக்கு விருந்தாவனமே அழகாய்த் தோற்றமளித்தது. கடைசியில் எது நடக்குமா என நினைத்தாளோ அது நடந்தேவிட்டது. கானா வருகின்றான் இங்கே, தாற்காலிகமாய் இல்லை, நிரந்தரமாய்த் தங்க. அவன் அளித்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றி விட்டான். ராதையின் கண்கள் முன்னே கானாவின் குறும்பு விழிகள் நடனமாடின. விருந்தாவனத்தின் மொத்த மக்களும் சந்தோஷம் அடைந்தனர். அனைவரும் வரப் போகும் கோகுலத்து மக்களுக்காகத் தங்க இடம் ஏற்படுத்த வேண்டி, செடி, கொடிகளை வெட்டியும், மரங்களை அப்புறப் படுத்தியும், குடியிருப்புகள் ஏற்படுத்த ஆரம்பித்தனர். விருந்தாவனத்துப் பெண்களோ அனைவரையும் வரவேற்க ஏற்பாடுகள் செய்ய ஆரம்பித்தனர். ராதையோ ஆனந்தமிகுதியோடு, தனக்குத் தெரிந்த அனைத்துச் சிறுமிகளிடமும் , சிறுவர்களிடமும், கோகுலத்தைப் பற்றியும், முக்கியமாய் அவள் அருமை நண்பன் கானா பற்றியும் கூற ஆரம்பித்தாள். கண்ணன் பூதனையை எவ்வாறு வெற்றி கொண்டான் என்பது பற்றியும் திரிணாவிரதன் பற்றியும், இரு மருதமரங்களை எப்படிச் சாய்த்தான் என்பது பற்றியும் பேசிப் பேசி அலுக்கவில்லை ராதைக்கு.

கடைசியில் அந்த நாள் இனிய நாள் வந்தேவிட்டது. குழந்தையைப் போல் குதூகலித்துக் கொண்டிருந்த ராதை தன் தந்தை விருஷபானுவுடன் கோகுலத்து மக்கள் அனைவரையும் வரவேற்கச் சென்றாள். முதலில் கோகுலத்துச் சிறுவர்களையும், சிறுமிகளையும், ஒரு தலைவனைப் போல் அழைத்து வருவது யார்? ஆஹா, கானா, கானா கானாவே தான். இப்போது அவனைப் பார்த்தால் எவ்வளவு பொறுப்புள்ள தலைவனாய்த் தெரிகின்றான். கையில் சின்னத் தடியை வைத்துக் கொண்டு, இடுப்பில் புல்லாங்குழலைச் சொருகிக் கொண்டு, பொன்னிற நூலால் வேலைப்பாடு செய்யப் பட்ட துணியைத் தலைப்பாகையாய்க் கட்டிக் கொண்டு, அதில் மயில் இறகுகளைச் சொருகிக் கொண்டு, அந்தக் குழந்தைகளை அவன் வழிநடத்திய விதமும், அவன் சொல்லுக்கு மறுசொல் சொல்லாமல் அனைவரும் கீழ்ப்படிந்த விதமும். ராதைக்குப் பெருமையில் நெஞ்சம் பொங்கியது. மாடு, கன்றுகள், கோகுலத்துப் பெண்கள், அவர்கள் தலையில் சுமந்துவந்த பானைகள், பாத்திரங்கள், ஆண்கள் சுமந்து வந்த ஆயுதங்கள், வில், அம்புகள் என அனைத்தும் இருந்தாலும் ராதையின் மனமும், கண்களும் , உடலும் ஒன்றிசைந்து ஒரே ஒருவரைத் தான் பார்த்தன. மற்ற எவரும் அவள் மூளையில் பதிந்து மனதில் எட்டவில்லை. அவள் மனதில் அத்தனை நாட்கள் அடக்கி வைத்திருந்த அன்பானது நதியில் கையால் தோண்டியதும் கிளம்பும் நீர் ஊற்றுப் போல் பொங்கிக் கிளம்பியது. அதன் பிரவாஹத்தை அடக்க அவளால் முடியவில்லை. தன்னை மறந்தாள், தன் நிலை கெட்டாள். ஓடோடிச் சென்று, “கானா, என் அருமைக் கானா, கானா, “ என்று அழைத்தவண்ணமே கண்ணனை அப்படியே தூக்கினாள் ராதை. கண்ணனுக்கும் சந்தோஷம் தான். ராதையைத் தட்டிக் கொடுத்தான். கோகுலத்து மற்றப் பிள்ளைகளும் அவர்களின் சந்தோஷத்தில் பங்கு கொண்டனர்.

அன்று யசோதையும், ரோகிணியும், விருஷபானுவின் வீட்டிலேயே படுத்துக் கொண்டனர். அவர்களுடன் கண்ணனும், பலராமனும் படுத்து உறங்கினர். அடுத்த அறையில் தன் மாற்றாந்தாய்களுடன் படுத்துக் கொண்ட ராதைக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. பொழுது எப்போது விடியும் எனக் காத்திருந்தாள். விடிந்ததும் யசோதையும், ரோகிணியும் மாடுகளையும் கன்றுகளையும் காணச் சென்றனர். அவர்களோடு பலராமனும் சென்றுவிட்டான். ராதை கண்ணன் உறங்குமிடம் சென்று அவனை மெதுவாய் எழுப்பினாள். கண்ணன் ராதையைக் கண்டு சந்தோஷமடைந்தாலும் பலராமன் அவனை விட்டுச் சென்றது குறித்து வருந்தினான். சுதாமாவுடனும், உத்தவனுடனும் தான் யமுனைக்குச் சென்று குளிக்க உத்தேசித்திருந்ததாயும், அவர்கள் விட்டுச் சென்றுவிட்டனரே எனவும் கண்ணன் வருந்த ராதையின் முகம் சுண்டிப் போனது. உடனேயே கண்ணன் உணர்ந்தான், ராதையின் மனம் புண்பட்டதை. அவளைச் சமாதானம் செய்ய வேண்டி, “எனக்கு இந்த யமுனையில் எங்கே இருந்து குளிப்பது எனப் புரியவில்லை” என்று சொல்ல, ராதை மீண்டு வந்த உற்சாகத்துடன், தனக்குத் தெரிந்த ஒரு இடத்தைக் காட்டினாள். கோகுலத்துப் பெண்களைப் போல் இல்லாமல் ராதை சற்றே மாறுபட்டு இருப்பதையும் கண்ணன் உணர்ந்தான். ராதை பர்சானாவில் கிராமத்தின் கண்மணியாக வளர்ந்திருந்தாள். அவள் சொல்லே அங்கே வேதவாக்கு. அனைவரும் அவள் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டே நடந்தனர். மெல்ல மெல்ல இங்கே விருந்தாவனத்திலேயும் அதே மாதிரி அனைவரும் ராதையின் ஆளுகைக்கு உட்பட ஆரம்பித்தனர்.

யமுனைக்கரையில் அனைத்து நண்பர்களோடும் நீந்தியும், முழுகியும், நீர் விளையாட்டு விளையாடியும் குளித்து மகிழ்ந்த கண்ணன் அவ்வப்போது தன் புல்லாங்குழலை எடுத்து இனிய கீதங்களும் இசைப்பான்.

நாவலம்பெரியதீவினில்வாழும்
நங்கைமீர்காள். இதுஓரற்புதம்கேளீர்
தூவலம்புரியுடையதிருமால்
தூயவாயில்குழலோசைவழியே
கோவலர்சிறுமியர்இளங்கொங்கை
குதுகலிப்பஉடலுளவிழ்ந்து எங்கும்
காவலும்கடந்துகயிறுமாலையாகி
வந்துகவிழ்ந்துநின்றனரே. (2) 1.

276:
இடவணரைஇடத்தோளொடுசாய்த்து
இருகைகூடப்புருவம்நெரிந்தேற
குடவயிறுபடவாய்கடைகூடக்
கோவிந்தன்குழல்கொடுஊதினபோது
மடமயில்களொடுமான்பிணைபோலே
மங்கைமார்கள்மலர்க்கூந்தல்அவிழ
உடைநெகிழஓர்கையால்துகில்பற்றி
ஒல்கியோடரிக்கணோடநின்றனரே. 2.

கிருஷ்ணனையும், பலராமனையும் பிரிக்க முடியவில்லை. இருவரும் தங்களை அலங்கரித்துக் கொள்ளுவதும், காணவே ஓர் அற்புதமான அழகாய் இருந்தது. நீல நிறக் கிருஷ்ணன் பலராமனின் உடல் நிறக் கலரான மஞ்சள் பீதாம்பரத்தாலும், பலராமனோ கிருஷ்ணனின் உடல் நிறமான நீல நிறப் பீதாம்பரத்தாலும் தங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டார்கள். கிருஷ்ணனே அனைவருக்கும் தலைமை வகித்தான் எனினும், பலராமனையே அவன் முன்னிறுத்தி வந்தான். அவர்களின் விளையாட்டில் முதலில் பெண்கள் ஒரு பார்வையாளர்களாகவே இருப்பார்கள். பின்னர் மெல்ல மெல்ல அனைவரும் பங்கெடுக்க ஆரம்பிப்பார்கள். கிருஷ்ணனின் புல்லாங்குழலின் கீதம் கேட்டதுமே எங்கிருந்தோ அனைவரும் வந்து கண்ணனைச் சூழ்ந்து கொள்வார்கள்.

சுற்றிநின்றுஆயர்தழைகளிடச்
சுருள்பங்கிநேத்திரத்தால்அணிந்து
பற்றிநின்றுஆயர்கடைத்தலையே
பாடவும்ஆடக்கண்டேன் அன்றிப்பின்
மற்றொருவர்க்குஎன்னைப்பேசலொட்டேன்
மாலிருஞ்சோலைஎம்மாயற்கல்லால்
கொற்றவனுக்குஇவளாமென்றெண்ணிக்
கொடுமின்கள்கொடீராகில்கோழம்பமே. 5.

ராதை எப்போதும் தான் கண்ணன் அருகேயே இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்ளுவாள். நடுநாயகமாய் ராதையும், கிருஷ்ணனும் இருக்க மற்றவர் சுற்றி நின்று கை கோர்த்து ஆட, பாடலும், இசையுமாய்ப் பொழுது இனிமையாய்க் கழியும். கண்ணனின் புல்லாங்குழலோ ஒரு சமயம் கோபியரின் ஆட்டத்திற்கு ஏற்ப வேகமாயும், சில சமயம் கொஞ்சம் மெதுவாயும் மாறி மாறி இசைக்கும். அந்தத் தாளத்திற்கு ஏற்ப அனைவரும் நடனம் ஆட, நந்தனும், யசோதையும் அதைக் கண்டு மகிழ்ந்து ஆனந்தமாய்ச் சிரிக்க நாட்கள் சென்றன.
கண்ணன் இப்போது முன்னை மாதிரி வெண்ணெய் திருடவில்லை என்றாலும் அக்கம்பக்கத்து கோபிகளைக் காண அவன் சென்றால் கோபியர்கள் அவனுக்கு தாராளமாய் வெண்ணெயைக் கொடுத்து உபசரித்தனர். அவனுடைய சிறுவயதுக் குறும்புகளைச் சொல்லி நினைவு கூர்ந்தனர்.

[Geetha Sambasivam]

Sunday, May 24, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

இந்த ராஸக்ரீடையைப் பற்றி பாகவதம் என்ன சொல்லுகின்றது என்பதை நாராயணீயம் ஸ்லோகங்கள் மூலம் பார்ப்போமா? கண்ணனின் வேணுகானத்தில் இருந்து கிளம்பிய மனதை மயக்கும் இன்னிசையால் கோபியர் கவரப்பட்டனராம்.

“ஸம்மூர்ச்சநாபிருதித ஸ்வரமண்டலாபி:
ஸம்மூர்ச்சயந்த மகிலம் புவநாந்தராலம்:
த்வத்வேணுநாத முபகர்ண்ய விபோ த்ருண்ய:
தத்தாருஸம் கமபி சித்த விமோஹமாபு:

கண்ணனின் குழலில் இருந்து கிளம்பிய இன்னிசையின் ஸ்வரங்களால் உலகு அனைத்துமே மயங்கியது. ஏதோ சொப்பன லோகத்தில் சஞ்சரிப்பது போல் உணர்ந்தனர் அனைவருமே. இளம் மங்கையரைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். அவர்கள் அனைவரும் விவரித்து உரைக்க முடியாத ஒரு பேரின்பத்தைப் பெற்றதாய் உணர்ந்தனர். அனைவரும் வனத்திற்கு வந்து கண்ணன் காத்திருக்கும் இடத்தில் கூடினார்கள்.

சந்த்ரகரஸ்யந்த லஸத்ஸுந்தர யமுநாதடாந்த வீதீக்ஷு!
கோபி ஜனோத்தரீயை ராபாதித ஸம்ஸ்தரே ந்யஷீதஸ் த்வம்!!

யமுனை நதிக்கரையே நிலவொளியால் அழகு மிகுந்து ஒரு சொர்க்கபூமியாகக் காணப் பட்டது.
கோபிகைகள் தங்கள் மேலாடைகளை விரிப்பாய் விரித்து அமரத் தாங்களும் அமர்ந்தீர்கள். இங்கே கோபிகளின் ஆடைகளைக் கண்ணன் களைகின்றானே என்ற ஒரு கேள்வி எழுகின்றது. ஆடை துறத்தல் என்பதின் உள் நோக்கம் இங்கே அனைத்தும் துறத்தல் என்று ஆகும். பொதுவாய் ஆடை இல்லாமல் யாரும் அவர்களைப் பார்க்க விரும்ப மாட்டார்கள் அல்லவா? ஆடை ஒரு கெளரவம், அந்தஸ்து தருகின்றது. ஆடை அகங்காரத்தையும் சேர்த்தே தருகின்றது. அத்தகையதொரு ஆடையானது இறைவனிடம் நம்மைச் சேரவிடாமல் நம் புத்தியை, மனதை மூடுகின்றது, மூடிக் கொள்கின்றது. அதன் வெளிப்புற அலங்காரங்களையும், இனிமையான பேச்சுக்களையும் கேட்டு மயங்கும் நாம் இறைவனிடம் சேருவதில்லை. நம் அகங்காரமே நாம் என எண்ணிக் கொண்டு அதிலேயே மூழ்கிப் போகின்றோம். ஆடை அனைத்தையும் துறத்தல் என்பது இங்கே வெட்கத்தை விட்டு இறைவனைச் சரணாகதி அடைவதைக் குறிக்கும் ஒன்று. ஆண்கள் இரு கைகளையும் மேலே தூக்கிக் கும்பிட்டாலும் பெண்கள் பொதுவாக அப்படி வணங்குவதில்லை. ஆனால்? இங்கேயோ? ஆடைகளைத் துறந்து நிர்வாணமாய் நிற்கும் கோபியர் ஆடையை வேண்டிக் கண்ணனிடம் தங்கள் கைகளை மேலே தூக்கிக்கொண்டு வணங்கி வேண்டுகின்றனர். இங்கே கோபியர் நாம் அனைவருமே. கோபர்கள், கோபியர் அனைவருமே இங்கே கோபியராய் உருவகம் செய்யப் பட்டுள்ளனர். கண்ணனின் அரசாட்சியில் கண்ணன் ஒருவனே ஆண்மகன். மற்றவர் அனைவரும் பெண்களே. இதையே மீராபாயும் தன்னைப் பெண் என்பதால் பார்க்க மறுக்கும் ஹரிதாஸரிடம் கூறுகின்றாள்.

ஆகவே நம் புத்தியை மயக்கும் அகங்காரம் என்னும் ஆடையைத் துறந்து கண்ணனைச் சரணம் என அடைந்தோமானால் அவன் நம்மைக் காத்து அருளுவான். மோட்சம் கொடுப்பான் என்பதே இதன் தாத்பரியம். மேலும் இதில் பின்னால் வரும் ஒரு நிகழ்ச்சிக்கான முன்னேற்பாடாகவும் நாராயண பட்டத்திரி சொல்லுகின்றார். கெளரவ சபையில் அனைவர் முன்னாலும் அவமானப் படுத்தப் பட்ட திரெளபதிக்கு ஆடைகளை அளிக்க வேண்டும் அல்லவா? அதற்கு முன்னேற்பாடாகக் கண்ணன் இங்கே தன் அடியாரான கோபியரின் ஆடைகளைக் களைந்தான் என்றும் சொல்லுகின்றார். ஆகவே இதன் உள்ளார்ந்த அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டு படிக்கவேண்டும் அனைவரும் என வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்ளுகின்றேன்.

[Geetha Sambasivam]

Wednesday, May 27, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

இதையே இன்னொரு விதமாயும் சொல்லுவதுண்டு. நம்மிடம் உள்ள ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய ஆடைகளைக் களைந்து விட்டு கண்ணனைப் பரிபூரணச் சரணாகதி அடைந்தால், அவன் தன்னிடம் உள்ள ஞானமாகிய ஆடையைக் கொடுத்து நம்மை உய்விப்பான் எனவும் சொல்லுவதுண்டு. எந்த அர்த்தத்தில் இருந்தாலும் இது ஒரு மிக அரிதான, தத்துவார்த்தமான பொருளை உள்ளடக்கியது. ராதையும், கிருஷ்ணனும் கூடி இருந்து களிப்பது என்பதே நம்மிடம் உள்ள ஜீவசக்தியானது பரமாத்மாவின் ஆத்ம சக்தியோடு இணைவதையே குறிக்கும். கண்ணனின் ஜீவசக்தி ராதை. கண்ணனின் ஜீவசக்தி அவன் படைத்த நாம் எல்லாருமே ஆவோம். நம்மைப் படைத்துக் காத்து, உய்விக்கும் வழியும் இவ்விதம் காட்டுகின்றான் கண்ணன். அவனையே பரிபூரணமாய் சரணாகதி அடைவதன் மூலம் நாம் பேரின்பத்தைப் பெறமுடியும். (கூடியவரையிலும் வார்த்தைகளை எளிமையானதாய்ப் புரிந்து கொள்ளும்படி சொல்ல முயன்றிருக்கிறேன். தத்துவார்த்தமான விளக்கம் எல்லாராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாது.)

நாடும்ஊரும்அறியவேபோய் நல்லதுழாயலங்கள்
சூடி நாரணன்போமிடமெல்லாம் சோதித்துழிதருகின்றாள்
கேடுவேண்டுகின்றார்பலருளர் கேசவனோடுஇவளை
பாடுகாவலிடுமினென்றென்று பார்தடுமாறினதே. 5.

அதே சமயம் கண்ணன் நம்மிடம் மட்டும் தனியான அன்பு வைத்திருக்கின்றான் எனச் செருக்கும் கொள்ளலாகாது. அப்போது கடவுள் நம்மிடமிருந்து மறைந்துவிடுவான். இங்கே கடவுள் மறைவான் என்பது நம்மிடம் உள்ள நற்குணங்கள் மறைவதையே குறிக்கும். என்றாலும் அன்றாட வாழ்க்கை நெறிக்கு ஏற்ப இதைப் பார்த்தோமானால் ஒவ்வொரு கோபரும், ஒவ்வொரு கோபியும் கண்ணன் தன்னிடம் மட்டுமே தனியான அன்பு காட்டுவதாய்ச் செருக்கடைந்தனர். இதை நாராயண பட்டத்திரி

“நிலீய தேஸெள மயி மய்யமாயம்
ரமாபதிர் விஸ்வ ம்நோபிராம:
இதிஸ்ம ஸர்வா: கலிதாபிமாநா:
நிரீக்ஷ்ய கோவிந்த திரோஹிதோ பூ:”

என்று சொல்லுகின்றார். ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம், என் லக்ஷ்மீகாந்தனாகிய கண்ணன், என் அருமைக் காதலன், என்னிடம் மாத்திரம் தனிப்பட்ட அன்பு பூண்டிருக்கின்றான்.” என எண்ணிச் செருக்குற்றிருந்தனர். கண்ணன் அவர்களிடமிருந்து மறைந்துவிட்டான். அப்போது ராதை மட்டும் செருக்கடையாமல் இருந்ததால் அவளை மட்டும் தனியே அழைத்துச் சென்றுவிட்டான். இங்கே ராதை பூரண ஞானம் பெற்றவர்களைக் குறிப்பாள். சாதாரண மனிதர்களாகிய நாம் இறை அருளையும், இறைவனையும் பூரணமாய்ப் புரிந்து கொண்டுவிட்டதாய்ச் செருக்குக் கொள்கின்றோம் அல்லவா? அதே ஞானியரும், யோகியரும் அவ்விதம் செருக்கடைவதில்லை. அவர்களுக்குப் பரிபூரணப் பேரானந்தம் கிட்டியும், அதை வெளிக்காட்டுவதில்லை. ஆகவே இறைவன் அவர்களோடு எப்போது இருக்கின்றான்.

‘ராதாபிதாம் தாவதஜாத கர்வாம்
அதிப்ரியாம் கோபவதூம் முராரே:
பவாநுபாதாய கதோ விதூரம்
தயா ஸஹ ஸ்வைரவிஹார காரீ:”

பட்டத்திரி சொல்கின்றார். “முராரியே, ராதை மட்டும் கர்வம் கொள்ளாதிருக்கத் தாங்கள் ராதையை அழைத்துக் கொண்டு தனியே சென்று ராஸக்ரீடையை நடத்தினீர்கள் அல்லவோ?”

பின்னர் கோபியர் கண்ணனைக் காணாமல் விசனமுற்றனர். இதோ கண்ணன், இதோ அவன் புல்லாங்குழலின் இனிய கீதம்! என ஒருத்தி சொல்ல, மற்றொருத்தி, இல்லை, இல்லை, இதோ என்னோடு கண்ணன் விளையாடுகின்றானே எனச் சொல்ல மற்றும் சிலர் கண்ணன் எங்களை விட்டு விட்டு விளையாடப் போய்விட்டானோ என அழுது அரற்றினார்கள். எந்நேரமும் கண்ணன் நினைவிலேயே இருந்த அவர்கள் தங்கள் மனக்கண்ணால் கண்ணனைக் கண்டு இதோ என்னெதிரில் இருக்கின்றானே என மயங்கினர். அப்போது தனியே அழைத்துச் சென்ற ராதைக்குக் கண்ணன் தனக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் கொடுப்பதாய் அஹங்காரம் மேலிடக் கண்ணன் முற்றிலும் மறைந்தான். ராதை அழ ஆரம்பித்தாள். ராதையின் அழுகுரல் கேட்ட கோபியர் ஓடோடி வந்து பார்க்க கண்ணன் ராதையிடமும் இல்லைஎனக் கண்டு அனைவருமே தேட ஆரம்பித்தனர்.

பட்டம்கட்டிப்பொற்றோடுபெய்து இவள்பாடகமும்சிலம்பும்
இட்டமாகவளர்த்தெடுத்தேனுக்கு என்னோடுஇருக்கலுறாள்
பொட்டப்போய்ப்புறப்பட்டுநின்று இவள்பூவைப்பூவண்ணாவென்னும்
வட்டவார்குழல்மங்கைமீர். இவள்மாலுறுகின்றாளே. 6.

கைத்தலத்துள்ளமாடழியக் கண்ணாலங்கள்செய்து இவளை
வைத்துவைத்துக்கொண்டுஎன்னவாணியம்? நம்மைவடுப்படுத்தும்
செய்த்தலையெழுநாற்றுப்போல் அவன்செய்வனசெய்துகொள்ள
மைத்தடமுகில்வண்ணன்பக்கல் வளரவிடுமின்களே. 9.

இங்கே கர்வம் கொண்ட ராதை, கடவுளைக் கண்டு ஆனந்தித்த ஞானியருக்கும், யோகியருக்கும் பரிபூரண ஆனந்தத்தை உணர்ந்து அனுபவித்த பின்னரும் ஒரு சிலருக்கு அதனால் ஏற்படும் கர்வத்தைக் குறிக்கும். இறைவனின் கருணையால் தங்களுக்குக் கிட்டிய பேரானந்தத்தை எண்ணி கர்வம் மேலிடுவதைக் குறிக்கின்றது. தங்கள் யோகத்தாலும், ஞானத்தாலும் அன்றோ இத்தகைய பெரும்பேறு? என எண்ணத் தோன்றியதைக் குறிக்கும்.


அனைவரும் கண்ணனைத் தேடி அலைந்தனர். காட்டில் நாற்புறமும் இருட்டுச் சூழ்ந்து கொண்டது. ஆனால் கண்ணன் இல்லை. யமுனைக்கரையில் அலையாய் அலைந்தனர். பிரலாபித்தனர். கண்ணனின் அருங்குணங்களைப் போற்றிப் பாடினார்கள். புகழ்ந்து பாடி இத்தகையதொரு அருமையான செல்வம் நம்மிடையே இருந்தும் நாம் நமது அறியாமையால் தொலைத்தோமே என எண்ணிக் கலங்கினார்கள். இது கஷ்டம் வரும்போது மட்டும் நாம் இறைவனைத் தேடி, அவனின் பெருங்கருணையை யாசிக்கும் சாமானியரின் குணத்தை இங்கே சுட்டும். என்றாலும் அப்படி இருந்தாலும் இறைவன் கருணை புரியவே செய்கின்றான். வருத்தத்தாலும், துக்கத்தாலும் மனம் கலங்கி இறைவனின் பேராற்றலை எண்ணிக் கண்ணீர் விட்ட வண்ணம் இருந்த கோபியர் மனம் மகிழும் வண்ணம் கண்ணன் அவர்கள் எதிரில் தோன்றினான். ஆஹா, மீண்டும் கண்ணனைச் சந்திப்போமா? அவன் அருட்பெருங்கருணை நமக்குக் கிட்டுமா என எண்ணிக் கலங்கித் தவித்த கோபியருக்குக் கண்ணன் மீண்டும் தரிசனம் கொடுத்ததும் திகைத்துத் திணறித் திக்கு முக்காடிப் போனார்கள். இறைவன் நம்மைக் கைவிட்டுவிட்டான். நாம் வாழ்க்கைப் பெருங்கடலில் மூழ்கிவிட்டோம் என எண்ணிக் கலங்கும் நமக்கு எங்கிருந்தோ ஒரு உதவிக் கரம் நீண்டு, அந்தக் கரத்தின் உதவியால் நாம் மீண்டு வருவதை இது குறிக்கும். இறைவனின் பெருங்கருணையைக் கண்ட கோபியர் பேரானந்தம் அடைந்து என்ன செய்வது என அறியாமல் ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்றனர்.

கதிவிதா க்ருபா கேபி ஸர்வதோ
த்ருத தயோதயா: கேசிதாஸ்ரிதே
கதிசிதீத்ருஸா மாத்ருஸேஷ்வபீத்
யபிஹிதோ பவாந் வல்லவீ ஜநை:”
இறைவனின் கருணை என்பது இயல்பானது. இயற்கையானது. சற்றும் வித்தியாசமில்லாமல் எல்லாரிடமும் பொங்கிப் பிரவாஹிக்கும் வல்லமை கொண்டது. எனினும் இங்கே கோபியர் சொல்லுவது என்னவென்றால் தயை என்பது பலவிதமாய் இருந்தாலும், இயற்கையாய் தயை புரியும் சிலரைப் போல், அல்லாமல், அண்டியவர்களிடம் மட்டும் கருணை புரிபவர்களைப் போலும் அல்லாமல், கண்ணா, நீ எங்களிடம் இரக்கம் இல்லாமல் இருந்துவிட்டாயே? என உரிமையோடு கோவிக்கின்றனர். என்றாலும் கண்ணன் அவர்கள் மனநிலையைப் புரிந்து கொண்டு அவர்களுக்கு , “ஏ, கோபியர்களே, உங்களைப் போல் பிரியமானவர்கள் எனக்கு வேறு யாரும் இல்லை. உங்கள் தவறை நீங்கள் உணரவேண்டும் என்றே நான் சற்று நேரம் மறைந்து இருந்தேன். நீங்கள் உணர்ந்து கொண்டீர்கள். இனி என்பால் உங்கள் பிரேமையும், உங்கள் பால் என் பிரேமையும் பல்மடங்குப் பெருகும். கவலை வேண்டாம். உங்களைக் கைவிடவே மாட்டேன்.” என உறுதி அளிக்கின்றான்.

 

படங்கள் உதவி; கூகிளார்

[Geetha Sambasivam]

Saturday, May 30, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

விருந்தாவனம் சொர்க்கபூமியாக மாறி விட்டிருந்தது. ராதைக்குப் பர்சானா வாழ்க்கையை விடக் கானா பங்கு பெறும் இந்த விருந்தாவன வாழ்க்கையை நினைக்க நினைக்கத் தேனாய் இனித்தது. கானாவுடன் ஆன தன் நட்பு மேன்மேலும் இறுகுவதை நினைந்து அவள் உள்ளம் ஆனந்தக் கூத்தாடியது. இன்னொருவனுடம் திருமணத்திற்கு நிச்சயிக்கப் பட்டவள் என்ற எண்ணமே அவளிடம் இப்போது இல்லை. ஏன், கண்ணனுக்கே அது நினைவில் இல்லை என்றே சொல்லலாம்.

2893=நம்மாழ்வார் பாசுரங்கள்
நெஞ்சமேநல்லை நல்லை,உன்னைப்பெற்றால்
என்செய்யோம், இனியென்னகுறைவினம்?
மைந்தனை மலராள்மணவாளனை,
துஞ்சும்போதும் விடாதுதொடர்க்கண்டாய். 1.10.4

ஐயனுடன் ஆன திருமண வாழ்க்கையைப் பற்றிய கனவே அவளிடம் இப்போது இல்லை. ஐயனை மறந்தே விட்டாள் என்றே சொல்லலாம். பர்சானாவில் ஒரு வானம்பாடியைப் போல் பறந்து திரிந்து கொண்டிருந்த ராதை, இங்கே விருந்தாவனத்திலும் அதே மாதிரியான வாழ்க்கையை வாழ ஆரம்பித்துவிட்டாள். ஆனால் பர்சானாவில் அவள் தாய்வழிப்பாட்டி ராதையைத் தன் கண்ணின் கருமணியை விட அருமையாகப் பாதுகாத்து அன்போடு வளர்த்தாள். இங்கே அவளின் மாற்றாந்தாய்மார்களிடம் சாதாரண அன்பே கிட்டாதபோது, அவள் கண்ணின் கருமணியாவாது எங்கனம்?? மாற்றாந்தாய்மார் ராதையின் தந்தையிடம் ராதையின் போக்கைப் பற்றிச் சொல்லிக் கண்டிக்கும்படி அறிவுறுத்தினர். ஆனால் ராதையின் தந்தையோ இந்த விஷயம் தூசி மாத்திரம் எனக் கருதினார். ஏனெனில் கோபியர் அனைவருமே கண்ணனிடம் பித்துக் கொண்டு அலைந்தனர். அதே சமயம் வேறொருவனைத் திருமணம் செய்து கொண்டு குடும்பவாழ்க்கையையும் ஒழுங்காகவும், அழகாகவும் நடத்தி வந்தனர்.

2940
உள்ளுளாவி யுலர்ந்துலர்ந்து, என
வள்ளலேகண்ணனேயென்னும், பின்னும்
வெள்ளநீர்க்கிடந்தாய்,என்னும், என்
கள்விதான்பட்ட வஞ்சனையே. 2.4.7

ஆகையால் இது கண்ணனின் உருவ அமைப்பும், அவன் பழகும் விதமும் அனைவரையும் கவரும் வண்ணம் இருப்பதைக் கவனித்திருந்த ராதையின் தந்தை ஐயனோடு ராதையின் திருமணம் முடிந்துவிட்டால் எல்லாம் சரியாகும் என்ற நம்பிக்கையோடு இருந்தார். ஆனால்??????? கண்ணனோ பெரிய பையனாய் வளர்ந்து கொண்டிருந்தான். இப்போது காட்டிற்கு ஆநிரைகளை அழைத்துச் சென்று மேய்த்து வரும் பொறுப்பையும் ஏற்றுக் கொண்டிருந்தான். யசோதைக்கோ தன் மகன் சென்று வரும் அழகைக் காணவே, அதைப் பற்றிப் பெருமை அடிக்கவே நேரம் போதவில்லை.

244/ பெரியாழ்வார் பாசுரங்கள்
சீலைக்குதம்பைஒருகாது ஒருகாதுசெந்நிறமேல்தோன்றிப்பூ
கோலப்பணைக்கச்சும்கூறையுடையும் குளிர்முத்தின்கோடாலமும்
காலிப்பின்னேவருகின்ற கடல்வண்ணன்வேடத்தைவந்துகாணீர்
ஞாலத்துப்புத்திரனைப்பெற்றார் நங்கைமீர். நானோமற்றாருமில்லை. (2


251:
கேட்டறியாதனகேட்கின்றேன் கேசவா. கோவலர்இந்திரற்கு
கட்டியசோறும்கறியும்தயிரும் கலந்துடன்உண்டாய்போலும்
ஊட்டமுதலிலேன்உன்தன்னைக்கொண்டு ஒருபோதும்எனக்கரிது
வாட்டமிலாப்புகழ்வாசுதேவா. உன்னைஅஞ்சுவன்இன்றுதொட்டும். 8.

இது இவ்வாறிருக்க, கண்ணனின் லீலைகளின் தாக்கம் விருந்தாவனத்திலும் மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தது. ஒரு சமயம் பசுக்களின் கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு பசு திடீரென ஏதோ பிசாசு பிடித்தது போல் நடந்து கொண்டு அனைவரையும் முட்டித் தள்ள ஆரம்பித்தது. கோபியர் அதனருகே செல்லக் கூடமுடியவில்லை. கோபர்கள் யாராலும் அதைப் பிடித்து அடக்கிக் கட்டிப் போடமுடியவில்லை. கண்ணன் தன் சகாக்களோடு விளையாடும் இடத்திற்கு ஒருநாள் வந்த அந்தப் பசுவைக் கண்ட மற்றப் பையன்கள் பயந்து, அலறி, விழுந்தடித்துக் கொண்டு ஓடி விட்டார்கள். கண்ணனையும் ஓடிவரச் சொல்லிக் கத்தினார்கள். நம் கண்ணனா கேட்பவன்?? அந்தப் பசுவுக்கு எதிரேயே நின்று கொண்டு அதைத் தன்னிடம் ஓடிவரும்படியாக அழைத்தான் கண்ணன். மேலும் ஆஹா, ஓஹோ என சப்தங்கள் செய்து அந்தப் பசுவை மிரட்டியதோடு அல்லாமல் அது கோபம் கொள்ளும்படியும் செய்தான். பசு கோபத்தோடு கண்ணனை முட்டித் தள்ள தருணம் பார்த்திருந்தது.

கண்ணனோ எவ்வாறோ அதன் கவனத்தைத் திருப்பி விட்டுப் பின்னால் மெல்லச் சென்று அதன் கழுத்திலிருந்து தொங்கிய கயிற்றை எடுத்து அருகே இருந்த மரத்தோடு சேர்த்துக் கட்ட., தனக்குப் பின்னால் ஏதோ சதி நடப்பதை உணர்ந்த பசு கோபத்தோடு திரும்பிக் கண்ணன் மேல் பாய, கண்ணன் சரியான நேரத்தில் சட்டென விலக, வந்த வேகத்தில் மரத்தில் முட்டிக் கொண்ட பசுவின் மண்டை உடைந்தது. பசு இறந்தது. இது என்னமோ புத்தி சாதுரியத்தோடும், யோசனையோடும் கண்ணன் செய்தான் எனினும் மற்ற கோப, கோபியர் இதை ஓர் மாபெரும் அதிசயமாகவும் கண்ணன் தங்களைக் காக்கவந்த கடவுள் எனவும் கருதி அவனைப் போற்றிப் புகழ்ந்த வண்ணம் இருந்தனர். இம்மாதிரியான செயல்களும் அவற்றில் கண்ணன் ஈடுபட்டு வெற்றி அடைந்து வருவதும் மெல்ல மெல்ல மதுராவுக்குச் சென்று அங்கிருந்து கம்சன் காதுக்கும் போய்ச் சேர்ந்தது. கண்ணனோ எனில் தான் ஏதோ அதிசயம் நிகழ்த்தியதான அறிகுறி துளிக்கூட இல்லாமல் சாதாரணமாய்த் தானுண்டு தன் வேலை உண்டு என இருந்தான். நாட்கள் சென்றன.

கண்ணன் வளர்ந்து மெல்ல மெல்ல வாலிபப் பருவத்துக்கு வந்து கொண்டிருந்தான். பலராமனோ ஒரு மல்லன் போல் உருண்டு திரண்ட தோள்களோடு மிக மிக வலிமையோடு வளர்ந்திருந்தான். கண்ணன் சிறுவனாய் இருந்த காலத்திலேயே அவனோடு சேர்த்து வளர்க்கவேண்டி கண்ணனின் சிற்றப்பன் ஆன தேவபாகன், தன்னுடைய மூன்றாவது குமாரன் ஆன உத்தவனை கோகுலத்துக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தான். கண்ணனோடு கூடவே அவனும் விருந்தாவனத்திற்கும் வந்திருந்தான். இவர்களோடு ஸ்ரீதாமா என்னும் சிறுவனும் கண்ணனோடு பாலியத் தோழனாக இருந்தான். நால்வரும் சேர்ந்து கொண்டு ஒருநாள் காட்டை நோக்கிச் செல்லும்போது, யாராலும் அடக்க முடியாத காளை ஹஸ்தினைக் கண்ணன் அடக்குகின்றேன் என்று பந்தயம் வைத்திருப்பது பற்றிப் பேச்சு வருகின்றது.

பலராமன் நாளைக்குக் கடைசிநாள் எனவும், கண்ணனால் அந்தக் காளையை அடக்கவே முடியாது என்றும் இந்தப் பந்தயத்திலிருந்து விலகும்படியும் சொல்லுகின்றான். கண்ணனோ கேட்கவில்லை. நாளை வரை நேரம் இருக்கே. நாளை மாலைக்குள் காளையை அடக்கிக் காட்டுகின்றேன் என்று சொல்ல, உத்தவனோ தான் விளையாட்டுக்குச் சொன்னதாகவும், இந்தக் கடுமையான பந்தயம் வேண்டாம் என்றும் சொல்ல, ஸ்ரீதாமா அதை ஆமோதிக்கின்றான். நந்தனுக்குத் தெரிந்தால் நந்தனும் இதை ஆதரிக்க மாட்டார் என்றும், அதிலும் நந்தனின் உயிரான கண்ணன் காளையை அடக்கப் போகும் விஷயம் தெரிய வந்தால் நந்தன் உயிரையே விட்டு விடுவான் என்றும் சொல்லுகின்றான்.

படங்கள் உதவி: கூகிளார். நன்றி.

[Geetha Sambasivam]

Tuesday, June 09, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

ஆனால் நம் கண்ணனா கேட்பவன்? அவன் தான் கன்று குடிலாய் எறியவெனவே பிறந்தவன் ஆயிற்றே?? தினம் தினம் காலையில் மாடுகள் கட்டி இருக்கும் தொழுவத்திற்குச் சென்று ஹஸ்தின் என்ற அந்த முரட்டுக் காளையின் அருகே சென்று பயிற்சி எடுத்துக் கொள்ளப் போவதாயும், இந்த விஷயம் ஒரு விளையாட்டாய்ச் சொல்லப் பட்டிருந்தாலும் தான் அவ்வாறு எடுத்துக் கொள்ளாமல் தனக்கு இடப்பட்ட ஒரு பந்தயமாகவே எடுத்துக் கொண்டிருப்பதாயும் கண்ணன் சொல்லுகின்றான். ஸ்ரீதாமா பயத்துடன், பலராமனைப் பார்த்து, “பலராமா? இது என்ன? என்ன நடக்கப் போகின்றது?” எனக் கேட்க பலராமனோ, தன் தம்பிக்கு இதன் மூலம் ஒரு பாடம் கிடைக்கும் என நம்புவதாய்ச் சொல்ல இருவரும் பயந்து போகின்றனர்.

இந்த ஹஸ்தின் விருந்தாவனத்துக் காளைகளுக்கெல்லாம் அரசன் போன்றது. பெரிய திமிலுடனும், நன்கு தீட்டி விடப் பட்ட கொம்புகளோடும், தீட்சண்யமான கண்களோடும், முறுக்கி விடப் பட்ட வாலோடும், பளபளவென்ற கருநிற மேனியோடும் காட்சி அளித்தது. அதைக் கட்டிப் போடவென்றே ஒரு பெரிய மரம் விருந்தாவனத்தில் உள்ளது. அங்கே நின்று கொண்டு தினமும் தன் கால்களால் பூமியில் குழி பறித்துக் கொண்டே இருக்கும். ஒரு இடத்தில் நிற்காது. பொறுமையின்றி அலையும். தன்னிடம் யார் நெருங்கினாலும் ஜன்ம விரோதி போல் பாவித்துக் கொண்டு, தலையைக் குனிந்து கொம்புகளால் முட்ட ஆயத்தமாகி, சீறும்.

இந்தக் காளையைத் தான் கிருஷ்ணன் அடக்கி அதன் மேல் ஏறி உட்காரவேண்டும் என்ற பந்தயம். அந்தக் காளையை முதன்முதலாய்ப் பார்த்தபோது பலராமனுக்குத் தன்னால் கூட இதை அடக்க முடியாது, இன்னும் பலவானாக ஆகவேண்டும் எனத் தோன்ற, அதை வாய்விட்டுச் சொன்னான். ஆனால் நம் கண்ணனோ தன்னால் அதை அடக்க முடியும் என்பதோடு அல்லாமல் அதன் மேல் ஏறியும் உட்கார முடியும் எனச் சொல்ல அன்றிலிருந்து ஒரு மாதத்துக்குள்ளாகக் கண்ணன் காளையை அடக்க முடிவு செய்யப் பட்டிருந்தது. அந்தப் பந்தயத்தின் கடைசி நாள் அன்று. நாளை கண்ணன் காளையை அடக்கவேண்டும். கண்ணன் தினம் தினம் தொழுவத்திற்குப் போய் தன் புல்லாங்குழலை ஊதித் தன் இன்னிசையால் முதலில் காளையைத் தன் வயப் படுத்தி இருந்தான்.

ஆனால் முதன்முறை கண்ணன் அந்தக் காளையைக் காண அதற்கு உணவளிப்பவரோடு சென்றபோது ஹஸ்தின் கண்ணனை முட்டவே வந்தது. கண்ணன் சாதுரியமாய் விலகிக் கொண்டதோடு உடனேயே தன் புல்லாங்குழலையும் எடுத்து ஊத ஆரம்பித்தான். காளை கண்ணனின் புல்லாங்குழல் இசைக்குப் பழக ஆரம்பித்திருந்தது. மெல்ல மெல்லக் கண்ணன் காளையின் அருகே சென்று அதைத் தடவிக் கொடுத்து, உணவு அளிக்கவும் ஆரம்பித்திருந்தான். என்றாலும் போட்டிக்கு முதல்நாள் பலராமன், ஸ்ரீதாமா, உத்தவன் ஆகியோருடன் கண்ணனும் சென்ற போது காளை மற்ற மூவரையும் பார்த்துப் பயங்கரமாய்ச் சீறியது. மூவரும் பயந்தனர். போட்டியே வேண்டாம் என்று கண்ணனை அந்த விஷயத்தை அதோடு விடுமாறு கூறினார்கள் கண்ணனோ கேட்கவில்லை.

முன்யோசனையாக உத்தவன் ராதையைத் தன்னோடு அழைத்து வந்திருந்தான். ராதைக்கு இந்த விஷயத்தைக் கேட்டதும் இருப்பே கொள்ளவில்லை. கண்ணனைக் காண ஓடோடி வந்துவிட்டாள். வந்ததுமே, கண்ணனைப் பார்த்து, “கானா, இது என்ன பைத்தியக்காரத் தனம்? பெரிய அண்ணா, ஏன் இப்படி ஒரு பந்தயம் போட்டீர்கள்? என பலராமனிடமும் ஒரே சமயத்தில் கேட்டாள். பலராமன் தாங்கள் விளையாட்டிற்கே சொன்னதாகவும், கண்ணன் அதைக் கேட்காமல் பந்தயமாக ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டதாயும் சொன்னார்கள். ராதை கோபத்துடன் கண்ணன் பக்கம் திரும்பினாள். “இது என்ன கானா?” கண்ணன் சிரித்தான், அவன் கண்களும் கூடவே சிரித்தன. “ராதே, எவ்வளவு அழகாய் இருக்கின்றாய்! கோபத்திலும் அழகாய் இருக்கும் பெண்ணை இப்போத் தான் பார்க்கிறேன். அதிலும் அந்தக் கண்கள், வைரங்கள் போல் ஜொலிக்கின்றனவே!”


“போதும் கண்ணா, பேச்சை மாற்றாதே! நீ நாளை ஹஸ்தினை அடக்கி அதன் மீது ஏறப் போவதில்லை.” ராதை திட்டவட்டமாய்க் கூறினாள். கண்ணனோ,”யார் சொன்னது, காளையை நான் அடக்கப் போவதில்லை என?” என்று கேட்க, கீழே படுத்திருந்த ஹஸ்தினுக்குத் தன்னைப் பற்றி ஏதோ பேசுகின்றார்கள் எனத் தோன்றியதோ என்னமோ, எழுந்து கூடி இருந்த அனைவரையும் ஒரு கோபப் பார்வை பார்த்துவிட்டு உறுமியது. மாலை மயங்கி இருள் சூழ்ந்து கொண்டிருந்த நேரம். அந்த உறுமலைக் கேட்ட ராதைக்கு உடல் நடுங்கியது. கண்ணன் கதி என்னவோ என எண்ணினாள். “கண்ணா, வேண்டாம், பிடிவாதத்தை விடு.” என்று கண்ணனைப் பார்த்துச் சொல்ல, பிடிவாதம் இல்லை எனக் கண்ணன் மறுக்கின்றான். பலராமனோ இப்போது கெஞ்சும் நிலைக்கு வந்துவிட்டான். ராதை தன் கடைசி ஆயுதத்தைக் கண்ணன் பேரில் பிரயோகிக்கின்றாள். “இதோ பார் கானா, நாளை நீ தனியாக ஹஸ்தினின் மேல் ஏற முடியாது. கூடவே நானும் வருவேன்.”

கண்ணன் கொஞ்சம் திகைத்துத் தான் போனான். அவன் ஒருவன் ஏறி அமர்ந்து அதை அடக்குவதே பெரிய வேலை. இதில் ராதை வேறே கூடவா? “அதெல்லாம் முடியாது” என வன்மையாக மறுக்க, “ அப்போ நான் இறந்ததும் தான் நீ அந்தக் காளை மீது ஏற முடியும்.” ராதை கண்ணனை விட வன்மையாகவும் உறுதியாகவும் கூறினாள். என்ன நடக்கப் போகிறதோ?

[Geetha Sambasivam]

Wednesday, June 10, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

சுரிகையும்தெறிவில்லும்செண்டுகோலும்
மேலாடையும்தோழன்மார்கொண்டோ ட
ஒருகையால்ஒருவன்தன்தோளையூன்றி
ஆநிரையினம்மீளக்குறித்தசங்கம்
வருகையில்வாடியபிள்ளைகண்ணன்
மஞ்சளும்மேனியும்வடிவும்கண்டாள்
அருகேநின்றாள்என்பென்-ஓக்கிக்கண்டாள்
அதுகண்டுஇவ்வூர்ஒன்றுபுணர்க்கின்றதே. 3(பெரியாழ்வார்)


“ஆனால் ராதை, நீ என்னுடன் காளையின் மேல் சவாரி செய்வது இயலாத ஒன்று!” கண்ணனும் திட்டவட்டமாய்த் தெரிவித்தான். ராதை கோபத்தில் கைகள் நடுங்க, கண்களின் ஒளி தீ போலப் பிரகாசிக்கப் பார்க்கவே பயம் மேலிடும்படிக் காட்சி அளித்தாள். கண்ணன் சற்று நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை. தன் கண்களின் கருணையும், பாசமும், அன்பும், காதலும் நன்கு தெரியும்படியான ஒரு பார்வையை ராதையின் மேல் பிரயோகம் செய்தான். கண்ணன் மனதில் தோன்றியது, நான் இவளைவிடச் சிறியவன் ஆனாலும், இவள் என்னைவிடச் சிறியவளாய்த் தோன்றுகின்றாளே எனக்கு? ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்..,., புன்னகை புரிந்த கண்ணன் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டான். “சரி, ராதை, நீ என்னுடம் ஹஸ்தின் மேல் சவாரி செய்யத் தயாராகிவிடு. அண்ணா, நீ ஸ்ரீதாமாவையும் உத்தவனையும் அழைத்துச் சென்று அங்கே இரு. “ பலராமன் தயக்கத்துடனேயே செல்ல, கண்ணன் ராதையைப் பார்த்து, “இங்கே சற்று நேரம் காத்திரு. நான் தயார் செய்து கொண்டதும் காளையின் மேல் சவாரி செய்ய உன்னையும் அழைத்துப் போகிறேன்.”

அவ்வளவில் கண்ணன் ராதையிடமிருந்து விலகி, பருத்திக் கொட்டையும், கடலைப் புண்ணாக்கும் கொண்ட கூடையை எடுத்து வந்து ஹஸ்தினிடம் சென்றான். காளை ஏற்கெனவேயே ஏதோ நடக்கின்றது, அல்லது நடக்கப் போகின்றது என்று பொறுமை இழந்திருந்தது. ராதையைக் கொஞ்சம் சந்தேகத்துடனேயே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. ராதையோ அடுத்து என்னவோ என்ற கலக்கத்துடன் காத்திருந்தாள். கூடையைக் காளைக்கு எதிரே சற்றுத் தொலைவில் வைத்த கண்ணன் தன் புல்லாங்குழலை எடுத்து இனிய கீதம் இசைத்தான்.

"சிறு விரல்கள் தடவிப் பரிமாறச் செங்கண் கோடச்
செய்யவாய் கொப்பளிப்பக் கோவிந்தன் குழல் கொடூதினபோது
பறவையின் கணங்கள் வந்து கிடந்து படுகாடு கிடப்பக்
கறவையின் கணங்கள் கவிழ்ந்திறங்கிச் செவியாட்ட கில்லாவே."(பெரியாழ்வார்)



கொஞ்ச நேரம் வரையில் பொறுமையற்றிருந்தது ஹஸ்தின். மெல்ல மெல்ல இனிமையான புல்லாங்குழலின் நாதம் அந்தச் சுற்றுப் புறத்தையே நிறைக்க ஹஸ்தினும் அந்த நாதத்துக்கு வசப் பட்டது. அதன் புலன்கள் சாந்தம் அடைய ஆரம்பித்தன. இப்போது கண்ணன் காளையின் அருகேயே அந்த உணவுக்கூடையை வைக்க இன்னும் ஆனந்தம் கொண்ட காளை ஒரு இன்பச் செறுமல் செறுமியது கண்ணனைப் பார்த்து.

காளயின் அருகே சென்ற கண்ணன் அதன் திமிலைத் தடவிக் கொடுத்து, அதைத் தட்டிக் கொடுத்து உடலை நீவி விட்டு உற்சாகப் படுத்தினான். காளை மேலும் உற்சாகம் அடைந்து உணவை உண்ண ஆரம்பித்தது. கண்ணன் காளையின் மேலே ரொம்பவும் சாவதானமாகச் சாய்ந்து கொண்டே புல்லாங்குழலை இசைத்த வண்ணம் இருந்தான். காளை உண்ணும்போதே ராதையிடம் கண்ணன், காளையை நீர் அருந்தத் தான் அழைத்துச் செல்லப் போவதாயும், அப்போதும் புல்லாங்குழலை இசைத்துக் கொண்டே இருக்கப் போவதாயும், அப்போது ராதை வந்து கண்ணனை இறுகக் கட்டிக் கொண்டு விடவேண்டும் என்றும் சொல்லுகின்றான். ராதை கேள்விக் குறியுடன் கண்ணனை நோக்கக் கண்ணன்,” நீ என்னைக் கட்டிக் கொண்டதும் தான் நான் காளையின் மேல் ஏறவே முடியும். இவ்வாறு நீ நின்று கொண்டிருந்தாயானால் காளை உன்னை முட்டிக் கொம்பால் குத்தித் தள்ளிவிடும். ஆகவே எவ்வளவு முடியுமே அவ்வளவு என்னை இறுகக் கட்டிக் கொண்டு அமர்ந்து விடு. விட்டுவிடாதே. என்ன தைரியம் இருக்கா உனக்கு?”

இந்தக் கேள்வி ராதையை உசுப்பிவிட, அவள் ஆறாத சினத்தோடேயே கண்ணனிடம், “ நீயும் அருகில் இருக்கையில் எனக்கு தைரியம் இல்லாமல் போகுமா என்ன?” என்று கேட்கின்றாள். காளை நீர் அருந்தச் சென்றது. கண்ணனின் புல்லாங்குழலின் கீதம் ஓயவில்லை. ராதை மெல்லத் தவழ்ந்து ஹஸ்தினுக்குத் தெரியாமல் மறைந்து மறைந்து கண்ணனுக்குப் பின்னே வந்து நின்றாள். கண்ணன் காளையைத் தட்டிக் கொடுத்துக் கொண்டே அதன் மேல் சாய்ந்தாற்போல் நின்று கொண்டான். ராதை அவன் முதுகில் ஏறப் போவது காளை அறியாவண்ணம் மறைத்துக் கொண்டான். காளை நீர் அருந்தி முடித்தது. கண்ணன் ஒரு குதி குதித்துக் காளையின் முதுகில் ஏறினான். ராதையும் கண்ணனை இறுகப் பிடித்த வண்ணம் அவன் முதுகில் தொங்கினாள். ராதை சரியாக அமர உதவிய வண்ணம் கண்ணன் காளையைக் கட்டியிருந்த மூக்கணாங்கயிற்றை மெல்லத் தன் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டான். ராதை நடுங்கிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.

ஹஸ்தின் நிமிர்ந்து பார்த்தது. அது இப்போது உணவும் அருந்தி நீரும் குடித்ததால் மிகவும் மகிழ்வான மன நிலையில் இருந்தது. மீண்டும் ஓர் வாய் நீர் குடித்துக் கொண்டது. கண்ணன் அதனிடம், "ஹஸ்தின், என் நண்பா, நாம இப்போக் காட்டுக்குப் போறோமே? எங்கே ஓடு பார்க்கலாம்," என்று கனிவும் பாசமும் மிகுந்த குரலில் கூறினான். காளையும் கண்ணன் சொன்னது புரிந்தாற்போல் நிமிர்ந்து பார்த்துச் செறுமி விட்டுச் சற்று வேகமான நடையாகக் காட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தது.

படங்கள் உதவி: கூகிளார். நன்றி.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

--

 

--

[Geetha Sambasivam]

Friday, June 12, 2009

கண்ணன் வருவான், கதை சொல்லுவான்!

நன்மணி மேகலை நங்கை மாரொடு நாள்தொறும்
பொன்மணி மேனி புழுதி யாடித் திரியாமே
கன்மணி நின்றதிர் கா னதரிடைக் கன்றின்பின்
என்மணி வண்ணனைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே 3(பெரியாழ்வார் பாசுரம்)


பறவைகளின் இனிய கீதம் காட்டையே நிறைத்திருந்தது. பல்வேறுவிதமான குரல்களில் பக்ஷிகள் கூக்குரல் எழுப்பிக் கொண்டிருந்தன. காட்டை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில் ஹஸ்தின் வீரநடை போட்டுக் கொண்டிருந்தது. பாதையில் நேர் எதிரே சூரியன் தன் தங்கநிறக் கதிர்களால் ஒளியைப் பாரபக்ஷமின்றி வாரி வழங்கிக் கொண்டிருந்தான். கண்ணன், ஹஸ்தினிடம், “ ம், வேகம், பையா, வேகம்! எங்கே ஓடு பார்க்கலாம்!” என்று மிக மிக மென்மையாகக் கூறிக் கொண்டிருந்தான். ஹஸ்தினுக்குப் புரிந்தது போல் வேகமெடுத்தது. ராதை தன் இரு கரங்களாலும் கண்ணனை இறுக்கிக் கட்டிக் கொள்ள, கண்ணன் அவள் கைகளை ஆதரவுடன் பிடித்துக் கொண்டு, தன் கால்களால் ஹஸ்தினை வேகமாய் ஓடும்படி பணித்துச் சிறு உதை கொடுத்தான்.

237 வண்ணக் கருங்குழல் மாதர் வந்துஅலர் தூற்றிட
பண்ணிப் பலசெய்துஇப் பாடி யெங்கும் திரியாமே
கண்ணுக் கினியானைக் கா னதரிடைக் கன்றின்பின்
எண்ணற் கரியானைப் போக்கினேன் எல்லே பாவமே 4

உத்தரவு கிடைத்தது தான் தாமதம், ஹஸ்தின் ஓட ஆரம்பித்தது. வேகமாய் ஓட, ஓட, ராதை இனம் புரியாத உணர்ச்சிக்கு ஆளானாள். மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் இத்தகைய அனுபவத்தை அவள் இன்றுவரை அனுபவித்ததில்லை. வேகமாய் ஓடின ஹஸ்தினுக்கு மூச்சு இரைக்க ஆரம்பித்தது. ஆனாலும் அதற்கும் இந்த அனுபவம் புதுமையாகவும், இனிமையாகவும் இருந்திருக்கவேண்டும். குன்று ஒன்றின் அருகே இருந்த சமவெளிக்கு வந்ததும், அது தன் ஓட்டத்தை நிறுத்தியது. ராதையும், கண்ணனும் மெதுவாய்க் கீழே இறங்கினார்கள். அவர்கள் இருவரையும் பார்த்த ஹஸ்தின் தனக்கு நேரிட்ட இத்தகையதொரு அனுபவத்துக்கு நன்றி கூறுவது போல் தலையை ஆட்டிவிட்டுப் பக்கத்தில் இருந்த புல்வெளிக்கு மேயச் சென்றது. ராதையும் கண்ணனும் அருகருகே அமர்ந்தனர். இருவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு விஷயம் சந்தேகம் ஏதுமின்றிப் புரிந்தது. இருவரும் ஒருவர், இனி யார் என்ன முயன்றாலும் இருவரையும் பிரிக்க முடியாது என்பது. வாய்விட்டுப் பேசிக் கொள்ளாமலேயே இருவரும் இந்த உணர்வை உணர்ந்ததோடு அல்லாமல், அது தங்களில் மற்றவருக்கும் தெரிந்திருக்கின்றது என்பதையும் புரிந்து கொண்டார்கள்.

238 அவ்வவ் விடம்புக்கு அவ்வாயர் பெண்டிர்க்கு அணுக்கன
சிந்துரப் பொடிக்கொண்டு சென்னி யப்பித்
திருநாம மிட்டங்கோ ரிலையந் தன்னால்
அந்தர மின்றித் தன்னெறி பங்கியை
அழகிய நேத்திரத் தால ணிந்து
இந்திரன் போல்வரு மாயப் பிள்ளை
எதிர்நின்றங் கினவளை இழவே லென்ன
சந்தியில் நின்று கண்டீர் நங்கை தன்துகி
லொடுசரி வளைகழல் கின்றதே 8

ராதை தன் சேலைத் தலைப்பால் கண்ணன் முகத்தில் முத்து முத்தாய்ப் பூத்திருந்த வியர்வைத் துளிகளை ஒற்றி எடுக்க, கலைந்திருந்த அவள் கூந்தலை கண்ணன் சரி செய்து கொடுத்தான். இவர்கள் இருவரின் உறவையும் பற்றி விருந்தாவனத்தில் என்ன பேசிக் கொள்ளுகின்றார்கள் என்பது பற்றி இருவரும் கவலை கொள்ளவும் இல்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் ராதை ஐயனையே மறந்துவிட்டாள். தான் அவனுக்கு நிச்சயிக்கப் பட்ட பெண் என்பதே அவள் நினைவில் இல்லை. ஆனால் அவள் தகப்பனோ ஐயன் எப்போது வருவான் எனக் காத்திருந்தான். சில நாட்களில் வந்து சேர்வதாயும், கம்சனின் அந்தரங்கப் பணியாளர்களில் ஒருவனாய் பணி உயர்வு கிடைத்திருப்பதாயும் செய்தி வந்திருந்தது. ஆனால் அதற்குள்??? ராதையும், கண்ணனும் ஒருவருக்காக ஒருவர் என்பதை உறுதி செய்யும் வண்ணம் ஒரு நிகழ்வு சில நாட்களில் அங்கே நடந்தது. அது............

ஸ்ரீதாமாவுடனும், உத்தவனுடனும் மற்றும் பணியாளர்களுடனும் அங்கே வந்த பலராமன் கண்ணனின் இத்தகைய வீரச் செயலால் நெகிழ்ந்து போயிருந்தாலும் தந்தைக்கு இது பிடிக்காது என்பது மட்டும் உறுதியாகப் புரிந்து கொண்டான். கண்ணனோ அவனிடம் தான் அடுத்துச் செய்யப் போவது என்ன என்பதைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தான். விருந்தாவனத்துக்கு அருகே கோவர்த்தனம் என்ற பெயரில் குன்று இருந்தது. அதை ஒட்டிய காட்டிற்கே மாடுகள் மேயச் செல்லும். அந்தக் காட்டில் விளையும் புற்கள் மென்மையாகவும், மாடுகளுக்குச் சத்து நிறைந்தும் காணப் பட்டதால் அங்கேயே அனைத்துச் சிறுவர்களும் மாடுகளை அழைத்துச் செல்லுவார்கள். கண்ணனுக்கு அந்தக் காட்டின் ஒவ்வொரு செடியும், கொடியும், மரங்களும், இலைகளும், பூக்களும், காய், பழங்களும் பரிச்சயம். முதலில் அவனைக் கவர்ந்தது விருந்தை என அழைக்கப் பட்ட துளசிச் செடியே ஆகும். அதன் மணமும் நிறமும் அதன் சுவையும், நீரில் போட்டுப் பருகினால் நீரின் சுவையும் அவன் மனதைக் கவர்ந்தது. அதன் பின்னர் கடம்ப மரங்களின் மீதும், அவற்றின் சிவந்த நிறமுள்ள மலர்கள் மீதும் அவன் கவனம் சென்றது. கோவர்த்தன கிரியின் ஒவ்வொரு பாகமும் கண்ணனுக்கு அத்துப்படியானது.

அதன் செடி, கொடிகளை மட்டுமின்றி, அந்த மலையையே அவன் மிகவும் நேசித்தான். மலையின் ஒவ்வொரு பாகமும் ஒவ்வொரு புதுமையுடன் ஒவ்வொரு நாளும் காக்ஷி அளித்து வந்தது கண்ணனுக்கு. மலையில் தினமும் ஒரு முறையாவது ஏறி இறங்காமல் போனால் அந்த நாள் நாளாகவே தோன்றாது கண்ணனுக்கு. பக்ஷிகளின் விதவிதமான கூக்குரல்களும், விநோதப் பழக்க வழக்கங்களும், காட்டு மிருகங்களின் நடத்தைகளும், உணவுப் பழக்கங்களும் என அனைத்துமே கண்ணனுக்குப் புரிய வந்திருந்தது. இந்த மலையில் அவ்வப்போது கண்ணன் தன் நண்பர் குழாமோடும், சில சமயம் தன்னந்தனியாகவும் உலாவுவான். அவ்வாறு தனியாக உலாவி வரும் வேளையில் கண்ணனுக்குத் தன்னிடம் ஏதோ ஒன்று உட்புகுந்து கொண்டிருப்பதாயும், அது தன்னை ஓர் அதிசய சக்தி கொண்டவனாய் மாற்றுவதாயும் தோன்றும். தன்னுடைய இந்த உணர்வுகளைப் பற்றி அவன் இன்னமும் தன் அண்ணன் பலராமனுடனோ, சிநேகிதனும், சகோதரனும் ஆன உத்தவனுடனோ, ஸ்ரீதாமாவுடனோ, ஏன் அன்புக்குரிய காதலியான ராதையுடனோ பகிரவில்லை. இது பற்றிச் சில நிச்சயங்கள் செய்து கொள்ள வேண்டி இருந்தது கண்ணனுக்கு. ஆனால் தன் உணர்வுகள் பொய்யல்ல என்று புரிந்து கொண்டிருந்தான்.

மலையில் ஏறி உச்சியில் நிற்கும்போதெல்லாம் கண்ணனுக்குத் தான் இந்த உலகிலிருந்து தனித்து இருப்பது போலவும், தனக்குக் கட்டுப் பட்டே இந்த மலை மட்டுமில்லாமல் உலகின் அனைத்து மலைகள், நதிகள், நீர்த்தேக்கங்கள், சமுத்திரங்கள், காடுகள், ரிஷி, முனிவர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள் என உயிர் வாழும் அனைத்து ஜீவராசியிலும் தன்னையே தான் காணுவதாய் அவனுக்குத் தோன்றும். ஒரு கணநேரம் தன்னை மறக்கும் அவனுக்கு அடுத்த கணம் தான் இருக்குமிடம் நினைவில் வந்து விடும். ஆனால் கண்ட காக்ஷி மறக்காது. ஏதோ ஓர் குரல் அவன் உள்ளிருந்து, “ நீ இவ்வுலகத்தைக் காக்கவென்றே பிறந்தவன். தர்மம் உன்னால் தான் காப்பாற்றப் படவேண்டும். அதற்குப் பாடுபடு!” என்று ஆணை இட்டுக் கொண்டே இருந்தது போல் தோன்றும். சில சமயம் அந்தக் குரலின் கூப்பாடு அதிகம் ஆகும். அப்போது அது தாங்க முடியாமல் கண்ணன் மலை மீது வேகமாய்த் தன்னந்தனியே ஏற ஆரம்பிப்பான். சில சமயம் தன் உணர்வுகளில் தான் கட்டுப்பாடுடன் நடந்து கொண்டால் தவிர முடியாது என்பது நன்கு புரியவர, தான் ஏதோ சாதிக்கப் பிறந்தவன், அதற்காகவும், உரிய தருணத்திறக்காகவும் தான் காத்திருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பது புரியும். காத்திருத்தல் எத்தனை நாள் என யோசிப்பான் கண்ணன்.

[Geetha Sambasivam]

Wednesday, June 17, 2009

கண்ணன் வருவான்! கதை சொல்லுவான்! காளிங்க நர்த்தனம்!

நஞ்சுமிழ்நாகம்கிடந்த நல்பொய்கைபுக்கு
அஞ்சப்பணத்தின்மேல் பாய்ந்திட்டுஅருள்செய்த
அஞ்சனவண்ணனைப்பாடிப்பற
அசோதைதன்சிங்கத்தைப்பாடிப்பற. 5.
கோவர்த்தனகிரியின் ஒரு பக்கம் ஒரு பெரிய மடு இருந்தது. அதில் நிறையத் தண்ணீர் இருக்கும். தண்ணீர் இருப்பதால் ஆய்ச் சிறுவர்கள் தாங்கள் மேய்த்த மாடுகளை அங்கே அழைத்துச் சென்று நீர் அருந்த வைப்பதுண்டு. ஆனால் அதில் நீர் அருந்தின மாடுகள் உடனே இறந்துவிடும். காரணம் புரியாமல் திகைத்த ஆய்ச்சிறுவர்களுக்குப் பின்னர் தெரிய வந்தது அதில் கொடிய விஷ நாகம் ஒன்று இருக்கின்றது எனவும், அது தான் தன் விஷத்தைக் கக்குகின்றது என்றும் புரிந்தது.. சுற்று வட்டாரத்து மக்கள் அந்த நாகத்தைக் காலியன் என்றே அழைத்து வந்தனர். அந்தக் காலியன் அவ்வப்போது கக்கும் கொடிய விஷத்தால் அந்த நீரை அருந்தும் மாடு, கன்றுகள் இறந்து கொண்டிருந்தன. காளியன்பொய்கைகலங்கப்பாய்ந்திட்டு அவன்
நீள்முடியைந்திலும்நின்று நடம்செய்து
மீளஅவனுக்கு அருள்செய்தவித்தகன்
தோள்வலிவீரமேபாடிப்பற
தூமணிவண்ணனைப்பாடிப்பற. 7

கண்ணன் இதைத் தெரிந்து கொண்டான். கண்ணனுக்கு இந்தப் பாம்புகளிடம் எப்போதுமே பயம் இருந்ததில்லை. ஒருமுறை ஒரு பெரிய மலைப்பாம்பு மாடு, கன்றுகளைத் தின்ன வர, கூட வந்த சிறுவர்கள் அனைவரும் பயந்து ஓட, கண்ணன் சற்றும் கலங்காமல் அந்தப் பாம்பை நெருங்கினான். அவன் கிட்டே வருவதைக் கண்ட மலைப்பாம்பு தன் வாயைத் திறக்கக் கையில் மறைத்து வைத்திருந்த கற்களை அதன் வாயில் கண்ணன் போட்டுவிட, ஏதோ உணவு என நினைத்த பாம்பு அதை விழுங்கப் பின்னர் இறந்தது. ஆகவே இப்போதும் இந்தக் காலியனிடமிருந்து ஆய்ப்பாடிச் சிறுவர்களையும் மாடு, கன்றுகளையும் காப்பது தன் பொறுப்பு எனக் கண்ணன் நினைத்தான்.

கண்ணனுக்கு ஏற்ற வகையில் பலராமனும் நன்கு வளர்ந்து அதீத பலத்துடன் இருந்தான். பலராமனின் கை முட்டி ஒரு சுத்தியல் போல வலுவுடன் மற்றவர் நெற்றியையோ, மண்டையையோ தாக்கும் வல்லமை பெற்றிருந்தது. இருவரும் சேர்ந்து தங்களைக்கொல்லவேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு கம்சன் அனுப்பும் நபர்களைத் தங்களை அறியாமலேயே எதிர்த்து வெற்றி கொண்டு வந்தனர். நந்தனின் மகன் கண்ணனின் இந்த அணுகுமுறை பற்றியும், பலராமன் வீரம் பற்றியும் பிருந்தாவனத்திலிருந்து பல செவிவழிச் செய்திகள் மதுரா நகரைப் போய் அடைந்தன. இப்போது காலியன் குடியிருக்கும் விஷப் பொய்கையில் கண்ணன் காலியனை வீழ்த்த நினைக்கின்றான்.

என்றும்போல் அன்றும் மாடுகளை மேய்த்துவிட்டு அந்தப் பொய்கையில் நீர் அருந்த மாடுகளை அழைத்துச் செல்லாமல் வேறு நல்ல நீர் இருக்குமிடம் செல்ல மற்றப் பையன்கள் யோசித்த வேளையில் கண்ணன் விஷப் பொய்கைக்குச் சென்றான். மற்றப் பையன்கள் பயந்து நடுங்க, கண்ணன் சற்றும் தயக்கம் இல்லாமல் பொய்கையைக் கூர்ந்து கவனித்தான். ப்ளாப்! ப்ளாப்! சத்தம் தொடர்ந்தது. பொய்கையின் நடுவில் ஆழமான பகுதியில் இருந்து முதலில் ஒரு வால் போன்ற பகுதி தென்பட்டது. மெல்ல மெல்ல தலையைத் தூக்கினான் காலியன் என்ற அந்த விஷ நாகம். தன் தலையைத் தூக்கிக் கரையில் இருக்கும் அனைவரையும் தனக்கு விருந்து என்ற மகிழ்வோடு பார்த்தானோ காலியன்?? கண்ணன் காலியனையே உற்றுக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். சுற்றிலும் இருந்தவர்கள் என்ன நடக்கிறது என ஊகித்துச் செயல்படுவதற்குள் கண்ணன் மடுவிலே பாய்ந்தான்.

வீல்,என்ற சப்தம். ஐயோ, என்ன?? என்ன ஆச்சு?? கண்ணன் எங்கே?? கண்ணா? கண்ணா?? ஒரே கூக்குரல். இதற்கு நடுவில் சில பையன்கள் மயங்கி விழ, ஸ்ரீதாமாவும், உத்தவனும் விருந்தாவனம் நோக்கி ஓட ஆரம்பித்தனர். உடனே சென்று நந்தனிடமும், யசோதா அம்மாவிடமும் சொல்லவேண்டும். ஆனால் அதுக்குள்ளே கண்ணன், கண்ணன்/// ஐயோ அவனுக்கு ஏதேனும் ஆகிவிட்டால்??? இருவரும் தலைகால் புரியாமல் ஓடினார்கள். இங்கே மடுவில்....... மடுவில் குதித்த கண்ணனுக்குக் காலியன் இருக்குமிடம் நோக்கி நீந்துவது ஒரு கஷ்டமான வேலையாகவே இருந்தது. நீர் ரொம்பவும் அசுத்தமாய் இருந்ததோடு அல்லாமல் பல்வேறுவிதமான நீர்ச் செடிகளும் கன்னா பின்னாவென முளைத்துக் கையிலும், காலிலும் மாட்டிக் கொண்டு, உடலில் சுற்றிக் கொண்டு கண்ணனை முன்னேற விடாமல் தடுத்துக் கொண்டிருந்தது. காலியன் தன்னிடத்திற்கு வந்திருக்கும் புதிய வரவை வரவேற்க முடியாமல் சீற ஆரம்பித்தான். வரட்டும், வரட்டும், வச்சுக்கறேன் உன்னை என்பது போல், சீறிவிட்டு வாலால் நீரை ஓங்கி ஓங்கி அடித்தான். நீர் கலங்கித் தெளிந்தது. கண்ணனை நோக்கிக் காலியன் முன்னேற ஆரம்பிக்க இறங்கும்போதேக் கையில் ஒரு பெரிய கயிற்றுடன் சென்றிருந்த கண்ணன் அந்தக் கயிற்றில் ஒரு சுருக்குப் போட்டு வீச, காலியனின் தலை படத்தோடு சேர்ந்து அந்தச் சுருக்கில் மாட்டிக் கொண்டது. காலியன் திணற ஆரம்பித்தான்.

விருந்தாவனம் சென்ற ஸ்ரீதாமாவும் உத்தவனும் அங்கே போய்ச் சொல்லுவதற்குள், மற்றச் சில பையன்கள் மூலம் விஷயம் தெரிந்து கொண்ட ராதையோ கண்ணனின் இந்தத் தற்கொலை முயற்சியால் அதிர்ச்சி அடைந்தாள். அவள் இதயமே வெடித்துச் சிதறிவிட்டதோ என்றே தோன்றியது அவளுக்கு. என்ன செய்கின்றோம், எங்கே இருக்கின்றோம் என்பதே புரியவில்லை. ஒரே ஓட்டம் தான். கோவர்த்தன மலையில் காலியனின் விஷப் பொய்கை இருக்குமிடம் நோக்கி ஓடினாள் ராதை. வேடுவனால் துரத்தப்படும் மான் உயிருக்குப் பயந்து ஓடும் ஓட்டத்தில் கூட வேகம் கம்மியாய் இருந்திருக்குமோ??? ராதை மடுவை அடைந்து மடுவின் உள்ளே பார்த்தால் மடுவில் நட்ட நடுவே ஒரு கையில் பாம்பின் வாலும் மற்றக் கையினால் அதன் வாயோடு கூடிய படத்தைக் கட்டிய கயிற்றால் பாம்பை அடக்கிக் கொண்டும் திணறிக் கொண்டிருப்பது போல் காட்சி அளித்த கண்ணனைக் கண்டாள். "கானாஆஆஆஆஆஆஆஆ!" அடுத்த கணம் ராதை மயங்கிக் கீழே விழுந்தாள். சுற்றி நின்றிருந்த மற்றவர் திகைத்தனர். விஷயம் தெரிந்து ஓடோடியும் வந்த நந்தனும், யசோதையும் ராதையின் நிலையைக் கண்டு செய்வதறியாது திகைத்தனர்.

[Tirumurti Vasudevan]

  அவன் கிட்டே வருவதைக் கண்ட மலைப்பாம்பு தன் வாயைத் திறக்கக் கையில் மறைத்து வைத்திருந்த கற்களை அதன் வாயில் கண்ணன் போட்டுவிட, ஏதோ உணவு என நினைத்த பாம்பு அதை விழுங்கப் பின்னர் இறந்தது.

ம்ம்ம்ம்ம்ம்

கொஞ்சம் உதைக்குது.
:-))
திவா

[Geetha Sambasivam]

//mmmmm???
he approached its awesome open mouth and thrust stones and blocks of wood into it, one after another.  it closed its mouth in sheer disgust and was found dead next day. //

இதை வரிக்கு வரி மொழிபெயர்க்காமல், என் மனசிலே பட்டதை எழுதிட்டேன். எங்கே தப்புனு சொன்னால் திருத்தம் கொடுக்கலாமே!

2009/6/18 Tirumurti Vasudevan <agni...@gmail.com>

[Tirumurti Vasudevan]

2009/6/19 Geetha Sambasivam <geetha...@gmail.com>

//mmmmm???
he approached its awesome open mouth and thrust stones and blocks of wood into it, one after another.  it closed its mouth in sheer disgust and was found dead next day. //

இதை வரிக்கு வரி மொழிபெயர்க்காமல், என் மனசிலே பட்டதை எழுதிட்டேன். எங்கே தப்புனு சொன்னால் திருத்தம் கொடுக்கலாமே!

// கையில் மறைத்து வைத்திருந்த கற்களை //

சின்னப்பயல் கையில் எத்தனை கல் கொள்ளும்? மலைப்பாம்பு வாயிலே  அதை போட்டா என்ன ஆயிடும்?

திவா

[Geetha Sambasivam]

சின்னப் பயல் குறும்புனு வச்சுக்குங்களேன்!

2009/6/19 Tirumurti Vasudevan <agni...@gmail.com>