கைவல்லிய நவநீதம்

[Tirumurti Vasudevan]

விஷி,
கைவல்லிய நவநீதம் படித்ததுண்டோ?
தங்களுக்கு சரியாக இருக்கும் என நினைக்கிறேன்.
திவே

--
BE HAPPY! LIFE IS TOO SHORT TO BE UNHAPPY!

[விஸ்வநாதன்]

ஒரு முறை அண்ணாமலை ஸ்வாமி அவர்களுக்கு ஆறு புத்தகங்கள் அடங்கிய பட்டியல்
ஒன்றை மஹரிஷி தந்தபொழுது, அதில் கைவல்ய நவநீதமும் இடம் பெற்றிருந்தது.
பட்டியல் கீழே:

1. சொரூப சாரம்
2. அஷ்டவக்ர கீதா
3. கைவல்ய நவநீதம்
4. ரிபு கீதா
5. யோக வசிஷ்டா
6. எல்லாம் ஒன்றே

- விஸ்வநாதன்
You are neither body nor mind. You are the birthless, deathless,
limitless SELF. To realise that, the enquiry 'Who am I?' is the
principal means - Ramana Maharishi

On Oct 19, 1:45 pm, "Tirumurti Vasudevan" <agnih...@gmail.com> wrote:
விஷி,
கைவல்லிய நவநீதம் படித்ததுண்டோ?

... .. ... ...

[திவே]

ஆம், கேள்விப்பட்டு இருக்கிறேன்.
ஆனால் என் கேள்விக்கு பதில் கிடைக்கவில்லையே!
திவே

On Oct 19, 5:01 pm, "விஸ்வநாதன்" <ongr...@azhagi.com> wrote:
> ஒரு முறை அண்ணாமலை ஸ்வாமி அவர்களுக்கு ஆறு புத்தகங்கள் அடங்கிய பட்டியல்

> ஒன்றை மஹரிஷி தந்தபொழுது, ................

> 3. கைவல்ய நவநீதம்

.....,,,,,,,,,

[விஸ்வநாதன்]

இதோ பதில்..... :):)

நான் நிறைய படைப்புகள் இரமண மஹரிஷி பற்றி படித்ததுண்டு, 23 வயது முதல்
(17 வருடங்கள் முன்பு), சில வருட காலங்கள். கணக்கே இல்லை[**]. இதில் பல,
பெரும்பாலும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளே! இதில் பலவற்றின் தலைப்பு மறந்தே
விட்டது. இணையத்திலும் (சமீபத்தில் சில வருடங்களாக) மஹரிஷி புத்தகங்கள்
படித்ததுண்டு, ஆங்கிலத்தில். ஆதலால், 'கைவல்ய நவநீதம்' படித்திருக்கிறேனா
இல்லையா என்று உறுதியாய்ச் சொல்ல முடியாத நிலையில் உள்ளேன்.
படித்திருக்கலாம். ஆனால், தமிழில் நிச்சயமாய்ப் படிக்கவில்லை! நேரம்
கிடைக்கையில் படித்து விடுகிறேன்.

[**] இரமண மஹரிஷி பற்றி மட்டும் அல்ல. ஏனைய பற்பல மகான்களின் வாழ்க்கை
சரிதத்தையும் அவர்தம் கூற்றுகளையும் படித்தேன், 23 வயது முதல்,
முழுமூச்சுடன். ஏன் படித்தேன் என்பது ஒரு கதை.............. ....
சாய்ராம்.

பணிவன்புடன்
விஸ்வநாதன்

[திவே]

நல்லது.
எனக்கு மிகப்பழைய பிரதி ஒன்று கிடைத்தது. உடையார்பாளையம் ஆறுமுக
சுவாமிகள் உரையுடன். 1950 இல் திட்டக்குடி மருத முதலியார் பதிப்பித்தது.
இரமண மஹரிஷி ஆச்சிரம வெளியீடு ஒன்று உள்ளது. ஆனாலும் அது கொஞ்சம்
சுருக்கமாகவே உள்ளது.
பழைய புத்தகத்தை நகலெடுக்க அனுமதி கிடைக்கவில்லை. அதனால் எல்லா
பாடல்களையும் கணினியால் எழுதி உள்ளேன். (மீண்டும் பரிசீலிக்க வேண்டும்.
ஏறத்தாழ முடிந்துவிட்டது.) இங்கு உள்ளவருக்கு ஆர்வம் இருப்பின்
ஒவ்வொருநாளும் 2 செய்யுள்களாக இங்கு பதிக்கிறேன்.
திவே

On Oct 20, 4:03 pm, "விஸ்வநாதன்" <ongr...@azhagi.com> wrote:
> இதோ பதில்..... :):)
>

> நான் நிறைய படைப்புகள் இரமண மஹரிஷி பற்றி படித்ததுண்டு, ...ஆனால், தமிழில் நிச்சயமாய்ப் படிக்கவில்லை! நேரம்

[விஸ்வநாதன்]

மிகவும் மகிழ்ச்சி திரு.வாசுதேவன் அவர்களே!

இன்றே ஆரம்பித்து வையுங்கள். ஓர் இழையிலேயே தொடர்ந்து உங்கள் செய்யுள்/
உரை மடல்கள் வந்து சேரும்படி பார்த்துக் கொண்டால் நலம். இது தவிர,
தனிமடலாக அச்செய்யுள்களை இட்டாலும் ஆட்சேபணை இல்லை.

அன்புடன்
விஸ்வநாதன்

[திவா]

சுமார் 700 வருடங்களுக்கு முன் தண்டவராய சுவாமிகள் என்பார் வட மொழியில்
உள்ள பிரஸ்தானத் த்ரயம் முதலான ஞான நூல்களின் சாரமான கருத்துக்கள் தமிழ்
மொழியில் செய்யுள் வடிவில் அமைத்து அருளினார். எளிய தமிழில் இது சரியாக
பிரித்தாலே புரியும் படி அமைந்துள்ளது.செய்யுளையும் அதன் கீழ் அதை சற்று
பிரித்தும் எழுதியுள்ளது. தேவையான இடத்தில் சிறு விளக்கங்கள் தரப்
பட்டுள்ளது. மேல் கொண்டு தேவையான விளக்கங்களை கேட்டு தெரிந்து கொள்ளலாம்.
தினமும் ஒன்று அல்லது இரண்டு செய்யுள்கள் மடலிட முயற்சிக்கிறேன். இது
முதலாவது. அடுத்து வியாழக்கிழமை வரும். (நடுவில் ஊரில் இல்லை). அதற்குப்
பின் தினமும் தொடர்ந்து வர சுவாமிகள் அருள் புரிய வேண்டும்.
திவா

தத்துவ விளக்கப்படலம்.
1.
நித்திய வநித்தியங்க ணிண்ணயந் தெரிவிவேகம்
மத்திய விகபரங்கள் வருபோகங் களினிராசை
சத்திய முரைக்க வேண்டுஞ் சமாதியென் றாறுகூட்டம்
முத்தியை விரும்புமிச்சை மொழிவர்சா தனமிந்நான்கே

நித்திய அநித்தியங்களில் நிண்ணயம் (நிர்ணயம்) தெரி(கின்ற) விவேகம்,
மத்திய (இடையில் உள்ள) இக (இந்த லோக) பரங்கள் (மறு லோகங்கள்) வரும்
போகங்களில் நிராசை, சமாதியென்று ஆறு கூட்டம் (சமம் முதலான ஆறு தொகுதி)
முத்தியை விரும்பும் இச்சை- சத்தியம் உரைக்க வேண்டும் (உண்மையாக
அதிகாரிக்கு உரிய) சாதனம் இந்நான்கே (என சத்துக்கள்) மொழிவர்.

நித்தியம் பிரமம். மற்றவை சிலகாலம் வந்து போகின்றவை. ஆகவே நித்திய
வஸ்துக்களில் பற்று வைக்க வேண்டும். எது நித்தியம் எது அநித்தியம் என
சதா விசாரித்துக் கொண்டு இருக்கவேண்டும். இந்த லோகத்தில் வரும்
போகவஸ்துக்களில் பற்றுதல் இன்மையும், ஸ்வர்க்கம் போன்ற மறு உலக
போகவஸ்துக்களில் பற்றுதல் இன்மையும் நிராசையாகும்.
இந்த நூல் யாருக்கு பொருந்தும் என சொல்லப்பட்டது.

[விஸ்வநாதன்]

".... ... பற்றுதல் இன்மையும் நிராசையாகும்."
இதற்குப் பிறகு, "இந்த நூல் யாருக்குப் பொருந்தும் என சொல்லப்பட்டது."
என்று வருகிறது. சரியாகப் புரியவில்லை.

"சமாதியென்று ஆறு கூட்டம் (சமம் முதலான ஆறு தொகுதி)
முத்தியை விரும்பும் இச்சை- சத்தியம் உரைக்க வேண்டும் (உண்மையாக

அதிகாரிக்கு உரிய).... ". இதற்கும் விளக்கம் சொல்லுங்கள்.

அன்புடன்

[Tirumurti Vasudevan]

On 10/23/07, விஸ்வநாதன் <ong...@gmail.com> wrote:
> ".... ... பற்றுதல் இன்மையும் நிராசையாகும்."
> இதற்குப் பிறகு, "இந்த நூல் யாருக்குப் பொருந்தும் என சொல்லப்பட்டது."
> என்று வருகிறது. சரியாகப் புரியவில்லை.

அந்த வரியை தனியாகப்படிக்க வேண்டும்.
முற்கால தத்துவ நூல்கள் யாருக்காக எழுதப்பட்டவை என்பது அந்த நூலின்
ஆரம்பத்திலேயே தெரியப்படுத்தப்படும். ஒரு பாதையை தேர்ந்தெடுத்து
பயணிக்கும் நபரை குழப்பாமல் இருக்கவே இந்த ஏற்பாடு. உதாரணமாக பக்தி
நெறியில் உள்ளவரிடம் ராமனும் கிருஷ்ணன் கூட மாயைதான் என்று தத்துவம்
பேசினால்...புரிகிறதல்லவா?

>
> "சமாதியென்று ஆறு கூட்டம் (சமம் முதலான ஆறு தொகுதி)
> முத்தியை விரும்பும் இச்சை- சத்தியம் உரைக்க வேண்டும் (உண்மையாக
> அதிகாரிக்கு உரிய).... ". இதற்கும் விளக்கம் சொல்லுங்கள்.

முன் சொன்னபடி யாருக்கு இந்த நூல் பயன்படுமோ அவர் சரியான உண்மையான
அதிகாரி ஆகிறார். இப்படி இப்படி இருப்பவர் இந்த நூலால் பயன்பெறுவார்,
இந்த நூலுக்கு சரியான அதிகாரி என்று சொல்லப்படுகிறது.

ஆமாம், இல்லத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட விஸ்வநாதன் உள்ளார்களா?

[திவா]

2.
சம தமாதிகளின் இலக்கணம்:
சமம்தமம் விடல் சகித்தல் சமாதானஞ் சிரத்தை யாறாம்
சமமகக் கரண தன்டன்ந் தமம்புறக் கரண தண்டம்
அமர்தரு கருமம் பற்றா தறுத்தலே விடலென்றாகும்
மமர்செயுங் காமமாதி வரினடக் குதல் சகித்தல்

சமம், தமம், விடல்=உபரதி, சகித்தல்=திதிக்ஷா, சமாதானம், சிரத்தை ஆறாம்.
சமம் அகக் கரண தண்டம் (மனதை அடக்குதல்) தமம் புறக் கரண தண்டம். (வெளி
விவகாரங்களை கவனிக்கும் ஐந்து இந்திரியங்களை அடக்குதல்) அமர்தரு கருமம்
(பொருந்திய பாவம் கலந்த கர்மங்களையும் புண்ணிய கர்மங்களையும்) பற்றாது
(பலன் விரும்பாது) அறுத்தலே (நீக்குதலே) விடல் என்றாகும். மமர் (மயக்கம்)
செயும் காமம் ஆதி (காமம் குரோதம் முதலியவை) வரின் அடக்குதல் (பொறுத்தல்)
சகித்தல்.

3.
சிரவணப் பொருளைத்தானே சித்தஞ்சிந் திக்குமாறு
சரதமா வைக்குமித்தைச் சமாதானமென்பர் மேலோர்
பரமசற் குருநூ லன்பு பற்றுதலே சிரத்தையாகும்
வரமிகு சமாதியாறு வகையின்சொற் பொருளிதாமே
(வேதாந்த) சிரவண (கேள்வி) பொருளைத்தானே சித்தம் (உள்ளம்) சிந்திக்குமாறு
சரதமாய் (சத்தியமாக) வைக்கும் இத்தை (இதை) சமாதானமென்பர் மேலோர். பரம
சற்குரு (ஈஸ்வரன்) நூல் (வேத சாத்திரங்கள்) மீது அன்பு பற்றுதலே
சிரத்தையாகும்.
வரமிகு (மேன்மை மிக்க) சமா ஆதி ஆறு வகையின் சொற் பொருள் இதாமே.

[விஸ்வநாதன்]

நன்றாக, அருமையாக விளக்கியுள்ளீர்கள். இப்பொழுது, முழுவதும் புரிந்தது.
மிக்க நன்றி.

On Oct 25, 3:08 pm, "திவா" <agnih...@gmail.com> wrote:
2.
சம தமாதிகளின் இலக்கணம்:

... ... ..
..

[Tirumurti Vasudevan]

நான் எங்கே விளக்கினேன்? தாண்டவராய ஸ்வாமிகள் விளக்குகிறார்!

On 10/25/07, விஸ்வநாதன் <ong...@gmail.com> wrote:
> நன்றாக, அருமையாக விளக்கியுள்ளீர்கள். இப்பொழுது, முழுவதும் புரிந்தது.
> மிக்க நன்றி.
>

> On Oct 25, 3:08pm, "திவா" <agnih...@gmail.com> wrote:
> 2.
> சம தமாதிகளின் இலக்கணம்:

--

[விஸ்வநாதன்]

:):)

[திவா]

முதலிலேயே வந்து இருக்க வேண்டிய பாயிரம் விட்டுப்போயிற்று.
இவற்றை முதலில் வாசிக்க வேண்டும்.

பாயிரம்

பொன்னிலமாத ராசைபொருந்தினர் பொருந்தாருள்ளந்
தன்னிலந் தரத்திற் சீவ சாட்சி மாத் திரமாய் நிற்கும்
எந்நிலங் களினு மிக்க வெழுநில மவற்றின் மேலாம்
நன்னில மருவும் ஏக நாயகன் பதங்கள் போற்றி.

பொன், நிலம், மாதர் (ஆகியவற்றிடத்து) ஆசை பொருந்தினர் (அதாவது
அஞ்ஞானிகள்) பொருந்தார் (நிராசை உள்ள ஞானிகள்) உள்ளந்தன்னில்
அந்தரத்தில் (பேதங்களிடத்தும்) சீவ (சிதாபாசனுக்கு) சாட்சி மாத்திரமாய்
நிற்கும்
எந்நிலங்களினும் (எந்தவித பூமிகளிலும்) மிக்க (மேலான) எழு (ஏழாவது) நிலம்
அவற்றின் மேலாம் (மேலாகிய) நன்னில மருவும் (துரிய பூமியில் பொருந்திய) ஏக
நாயகன் (ஒரே தலைவன்) பதங்கள் (திருவடிகளை) போற்றி.

(ஆசிரியரின் குருவும் நன்னிலம் என்ற ஊரில் தோன்றியவர் என்பதும் நினைவில்
கொள்ளத்தக்கது)

2.
ஈன்றளித்தழிக்குஞ் செய்கைக்கேதுவா மயனாய் மாலாய்
ஆன்ற வீசனுமாய்த் தானேயநந்த மூர்த்தியுமாய் நிற்கும்
பூன்றமுத் தனுமா யின்பப் புணரியா தவனாய் நாளுந்
தோன்றிய விமலபோத சொரூபத்தைப் பணிகின்றேனே.

ஈன்று (சிருட்டி செய்து) அளித்து (காத்து) அழிக்கும் செய்கைக்கு ஏதுவாய்
அயனாய், (பிரமன்) மாலாய், (விஷ்ணு) ஆன்ற (மாட்சிமை உள்ள) ஈசனுமாய்
(ருத்திரனாக) தானே அநந்த (கணக்கில்லா) மூர்த்தியுமாய் நிற்கும் பூன்ற
(பூரணமான) முத்தனுமாய் இன்பப் புணரியாய் (ஆனந்தசமுத்திரமாக) ஆதவனாய்
நாளும் (முக்காலத்திலும்) தோன்றிய விமல (குற்றமில்லாத) போத (அறிவு)
சொரூபத்தைப் பணிகின்றேனே.

3.
எவருடை யருளால் யானே யெங்குமாம் பிரம மென்பால்
எவருடைப் புவனமெல்லாங் கற்பித மென்றறிந்து
சுவரிடை வெளிபோயானென் சொரூப சுபாவமானேன்
அவருடைப் பதுமபாத மனுதினம் பணிகின்றேனே
எவருடைய அருளால் யானே எங்குமாம் பிரமம், என்பால் (என்னிடத்தில்) எவருடை
புவனம் (பிரபஞ்சம்) எல்லாம் கற்பிதம் என்றறிந்து, சுவரிடை வெளி போல்
யான் என் சுபாவ (உண்மை) சொரூபம் ஆனேன், அவருடைப் பதும (தாமரை) பாதம்
அனுதினம் (தினமும்) பணிகின்றேனே (வணங்குகின்றேன்).

4.
என்னுடை மனதுபுத்தி யிந்திய சரீரமெல்லாம்
என்னுடை யறிவினாலே யிரவிமுன் னிமமேயாக்கி
என்னுடை நீயுநானு மேகமென் றைக்கியஞ்செய்ய
என்னுடைக் குருவாய்த்தோன்று மீசனையிறைஞ்சினேனே

என்னுடைய மனது புத்தி (ஆகிய அந்தக்கரணங்களும்) இந்திய (இந்திரியங்கள்=
புலன்கள்) சரீரம் எல்லாம் என்னுடைய அறிவினாலே (சமாதி ஞானத்தாலே) இரவி
(சூரியன்) முன் இமமே (பனிபோல்) ஆக்கி நீயும் நானும் ஏகம் (ஒன்றே) என்று
என்னுடை ஐக்கியம் செய்ய என்னுடைக் குருவாய் தோன்றும் ஈசனை இறைஞ்சினேனே
(வணங்கினேனே).

[திவா]

பாயிரம்
(தொடர்ச்சி)

5.
அந்தமு நடுவுமின்றி யாதியு மின்றிவான்போல்
சந்ததமொளிருஞான சற்குரு பாதம்போற்றிப்
பந்தமும் வீடுங்காட்டப் பரந்தநூல் பார்க்கமாட்டா
மந்தரு முணருமாறு வத்துதத் துவஞ்சொல் வேனே
அந்தமும் (முடிவும்) நடுவும் இன்றி ஆதியும் (ஆரம்பமும்) இன்றி வான்போல்
சந்ததம் (எப்போதும்) ஒளிரும் ஞான சற்குரு பாதம் போற்றி; பந்தமும் வீடும்
(முத்தியும்) காட்டப் பரந்த நூல் (விரிவான வேதசாஸ்திரங்களை)
பார்க்கமாட்டா (ஆராய்ச்சி செய்ய முடியாத) மந்தரும் உணருமாறு [பர] வத்து
தத்துவம் சொல்வேனே.

6.
படர்ந்தவே தாந்தமென்னும் பாற்கடன் மொண்டு முன்னூற்
குடங்களி னிறைத்துவைத்தார் குரவர்க ளெல்லாங் காய்ச்சிக்
கடைந்தெடுத் தளித்தேனிந்தக் கைவல்ய நவநீதத்தை
அடைந்தவர் விடயமண்டின் றலைவரோ பசியிலாரே
படர்ந்த (விரிந்த) வேதாந்தம் என்னும் பாற்கடன் (பாற்கடலில்) மொண்டு முன்
நூல் குடங்களில் நிறைத்து வைத்தார் குரவர்கள் (ஆசாரியர்கள்). [சேகரித்த]
எல்லாங் காய்ச்சிக் கடைந்தெடுத்து அளித்தேன் இந்தக் கைவல்ய நவநீதத்தை,
(நவநீதம்=வெண்ணை) அடைந்தவர் (இதை புசித்தவர்) பசியிலாரே (நித்திய
திருப்தி அடைந்தவர் ஆதலால்) விடய (விஷய ஆநந்தம் ஆகிய) மண் தின்று அலைவரோ?

7.
முத்தனை வேங்கடேச முகுந்தனை யெனையாட்கொண்ட
கர்த்தனை வணங்கிச்சொல்லுங் கைவல்லியநவநீதத்தைத்
தத்துவ விளக்கமென்றுஞ் சந்தேகந் தெளிதலென்றும்
வைத்திரு படலமாக வகுத்துரை செய்கின்றேனே.
முத்தனை (முக்தி அடைந்தவனை) வேங்கடேச முகுந்தனை (நாராயணனை) எனை ஆட்கொண்ட
கர்த்தனை வணங்கி சொல்லும் கைவல்லிய நவநீதத்தை தத்துவ விளக்கம் என்றும்
சந்தேகம் தெளிதல் என்றும் வைத்து இரு படலமாக வகுத்து உரை செய்கின்றேனே.

[Tirumurti Vasudevan]

பாயிரம் முடிந்தது. தத்துவ விளக்கபடலம்  ஆரம்பிக்கிறது. அதில் அடுத்த 2 செய்யுட்கள். தொடர்ச்சி கருதி முன் வந்த 3 செய்யுட்களுடனேயே பதிக்கிறேன்.

திவா

--------------------------------------

தத்துவ விளக்கப்படலம்.

8.

நித்திய வநித்தியங்க ணிண்ணயந் தெரிவிவேகம்
மத்திய விகபரங்கள் வருபோகங் களினிராசை

சத்திய முரைக்க வேண்டுஞ் சமாதியென் றாறுகூட்டம்
முத்தியை  விரும்புமிச்சை மொழிவர்சா தனமிந்நான்கே

நித்திய அநித்தியங்களில் நிண்ணயம் (நிர்ணயம்) தெரி(கின்ற) விவேகம், மத்திய (இடையில் உள்ள) இக (இந்த லோக) பரங்கள் (மறு லோகங்கள்) வரும் போகங்களில் நிராசை,  சமாதியென்று ஆறு கூட்டம் (சமம் முதலான ஆறு தொகுதி) முத்தியை விரும்பும் இச்சை- சத்தியம் உரைக்க வேண்டும் (உண்மையாக அதிகாரிக்கு உரிய) சாதனம் இந்நான்கே (என சத்துக்கள்) மொழிவர்.

நித்தியம் பிரமம். மற்றவை சிலகாலம் வந்து போகின்றவை. ஆகவே  நித்திய வஸ்துக்களில் பற்று வைக்க வேண்டும். எது நித்தியம் எது அநித்தியம் என சதா  விசாரித்துக் கொண்டு இருக்கவேண்டும். இந்த லோகத்தில் வரும் போக வஸ்துக்களில் பற்றுதல் இன்மையும், ஸ்வர்க்கம் போன்ற மறு உலக போக வஸ்துக்களில் பற்றுதல் இன்மையும் நிராசையாகும்.
---

இந்த நூல் யாருக்கு பொருந்தும் என சொல்லப்பட்டது.

9.

சம தமாதிகளின் இலக்கணம்:

சமம்தமம் விடல் சகித்தல் சமாதானஞ் சிரத்தை யாறாம்
சமமகக் கரண தன்டன்ந் தமம்புறக் கரண தண்டம்
அமர்தரு கருமம் பற்றா தறுத்தலே விடலென்றாகும்
மமர்செயுங் காமமாதி வரினடக் குதல் சகித்தல்

சமம், தமம், விடல்=உபரதி, சகித்தல்=திதிக்ஷா, சமாதானம், சிரத்தை ஆறாம். சமம் அகக் கரண தண்டம் (மனதை அடக்குதல்) தமம் புறக் கரண தண்டம். (வெளி விவகாரங்களை கவனிக்கும் ஐந்து இந்திரியங்களை அடக்குதல்) அமர்தரு கருமம் (பொருந்திய பாவம் கலந்த கர்மங்களையும் புண்ணிய கர்மங்களையும்) பற்றாது (பலன் விரும்பாது) அறுத்தலே (நீக்குதலே) விடல் என்றாகும். மமர் (மயக்கம்) செயும் காமம் ஆதி (காமம் குரோதம் முதலியவை) வரின் அடக்குதல் (பொறுத்தல்) சகித்தல்.

10.

சிரவணப் பொருளைத்தானே  சித்தஞ்சிந் திக்குமாறு
சரதமா வைக்குமித்தைச் சமாதானமென்பர் மேலோர்
பரமசற் குருநூ லன்பு பற்றுதலே சிரத்தையாகும்
வரமிகு சமாதியாறு வகையின்சொற் பொருளிதாமே

(வேதாந்த) சிரவண (கேள்வி) பொருளைத்தானே சித்தம் (உள்ளம்) சிந்திக்குமாறு சரதமாய் (சத்தியமாக) வைக்கும் இத்தை (இதை) சமாதானமென்பர் மேலோர். பரம சற்குரு (ஈஸ்வரன்) நூல் (வேத சாத்திரங்கள்) மீது அன்பு பற்றுதலே சிரத்தையாகும்.
வரமிகு  (மேன்மை  மிக்க) சமா ஆதி ஆறு வகையின் சொற் பொருள் இதாமே.

11.

சாதன மின்றி யொன்றைச் சாதிப்பா  ருலகி லில்லை
ஆதலா  லிந்த நான்கு மடைந்தவர்க் கறிவுண் டாகும்
நூதன விவேகி யுள்ளி னுழையாது நுழையுமாகில்
பூதசென் மங்கள் கோடி புனிதனாம் புருட னாமே

சாதனமின்றி ஒன்றைச் (ஒரு தொழிலை) சாதிப்பார் உலகில் இல்லை. ஆதலால் இந்த [சாதனங்கள்] நான்கும் அடைந்தவர்க்கு அறிவு (சொரூப ஞானம்) உண்டாகும். நூதன விவேகி உள்ளின் (மனதில்) [ஞானம்] நுழையாது. நுழையுமாகில் பூத சென்மங்கள் கோடி [-இல் சித்த சுத்தி அடைந்த] புனிதனாம் புருடனாமே.

12.
முன் கூறிய சாதனங்கள் நிறைந்த ஒருவன் அதிதீவிர பக்குவத்தை  கூறல்
{இனி ஆசிரியர் ஒரு சீடனுக்கு உபதேசம் செய்வது போன்ற நடையில் நூல் செல்கிறது}

இவனதி காரி யானோ  னிந்திரி யங்க ளாலும்
புவனதெய் வங்க ளாலும் பூதபௌ  திகங்களாலும்
தவனமூன் றடைந்து வெய்யிற் சகித்திடாப் புழுப்போல் வெம்பிப்
பவமறு ஞானதீர்த்தம் படிந்திடப் பதறி னானே

இவன் [இந்த சாதனம் நான்கும் உடையவன்] அதிகாரியானோன். (இந்த நூலுக்கு அதிகாரியாவான்) இந்திரியங்களாலும், (உடல் சம்பந்தப்பட்ட வயிற்று வலி, சிரங்கு, கண்வலி போன்ற துன்பங்கள் -ஆதியாத்மிகம்) புவன தெய்வங்களாலும் (பனி, மழை, காற்று முதலியவை, சுவர் இடிந்து விழுதல், மரம் முறிந்து விழுதல் போன்ற தெய்வச்செயல்களாலும் -ஆதி தெய்விகம்), பூத பௌதிகங்களாலும் (மற்ற மனிதர், விலங்குகள் போன்றவற்றாலும் -ஆதிபௌதிகம்) தவன (தாபம்) மூன்று அடைந்து, வெய்யில் சகித்திடா புழு போல் வெம்பி பவம்அறு (பிறவி நீக்கும்) ஞான தீர்த்தம் படிந்திட (மூழ்க) பதறினானே (விரைந்தானே).
---
ஆதியாத்மிகம், ஆதி தெய்விகம், ஆதிபௌதிகம் ஆகியன தாபத் த்ரய அக்னிகளாகும். அதாவது துன்பம் தருபவை.

[திவா]

13.
தீவிரமுற்ற பக்குவன் என்செய்தான்?

ஆனவிம் மனைவி மக்க ளர்த்தவே டணைகண் மூன்றில்
கானவர் வலையிற் பட்டுக் கைதப்பி யோடு மான்போற்
போனவன் வெறுங் கையோடே போகாத வண்ணஞ் சென்று
ஞானசற் குருவைக் கண்டு நன்றாக வணங்கி னானே.

இம் மனைவி, மக்கள், அர்த்தம் (செல்வம்) ஆன [ஆகிய] ஏடணைகள் (ஆசைகள்)
மூன்றில் (ஈஷணாத் திரயம்) கானவர் (வேடர்) வலையில் பட்டு (சிக்கி) கைதப்பி
(பின் கைவசமாகாமல்) ஓடும் மான் போல் போனவன் வெறும் கையோடே போகாத வண்ணஞ்
சென்று ஞான சற்குருவைக் கண்டு நன்றாக வணங்கினானே.
--
தெய்வம், ராஜா, குரு, குழந்தை முதலானோரை வெறும் கையோடு பார்க்கச்
செல்லலாகாது. அவர்களுக்கு பயன் படுவதாக ஏதேனும் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

14.
வணங்கிநின் றழுதுசொல்வான் மாயவாழ் வெனுஞ்சோகத்தால்
உணங்கினே னையனேயென் னுள்ளமே குளிரும் வண்ணம்
பிணங்கிய கோசபாசப் பின்னலைச் சின்னமாக்கி
இணங்கிய குருவே யென்னை யிரட்சித்தல் வேண்டு மென்றான்.
வணங்கி நின்று அழுது சொல்வான்: மாய வாழ்வெனும் சோகத்தால் உணங்கினேன்
(வாடினேன்) ஐயனே, என் உள்ளமே குளிரும் வண்ணம் பிணங்கிய (ஒன்றினில்
ஒன்றாய் நெருங்கிய) [பஞ்ச]கோச பாசப் பின்னலை சின்னமாக்கி (சிதைத்து)
இணங்கிய குருவே என்னை இரட்சித்தல் வேண்டும் என்றான்.
--
பஞ்சகோசம்: ஐந்து உறைகள். அன்னமய, பிராணமய, மனோமய, விஞ்ஞானமய, ஆநந்தமய
கோசங்கள். மனிதன் இவ்வைந்து கோசங்கள் உள்ளவனாக சொல்லப்படுகிறான்.

[திவா]

15.
அன்னைதன் சிசுவையைய னாமைமீன் பறவை போலத்
தன்னகங் கருதி நோக்கித் தடவிச்சந் நிதி யிருத்தி
உன்னது பிறவி மாற்று முபாயமொன் றுண்டு சொல்வேன்
சொன்னது கேட்பாயாகிற்றொடர் பவந்தொலையு மென்றார்.
அன்னை (யை ஒத்த) ஐயன் தன் சிசுவை (சீடனை) ஆமை போலத் தன்னகம்
(தன்னுள்ளத்தில்) கருதி (சிந்தித்து), மீன் போல நோக்கி, பறவை போல தடவி
சந்நிதி (எதிரில்) இருத்தி, உனது பிறவி [துன்பத்தை] மாற்றும் உபாயம்
ஒன்றுண்டு சொல்வேன். சொன்னது கேட்பாயாகில் தொடர் பவம் (அனாதியாக
தொடர்ந்து வரும் சம்சார துன்பம்) தொலையும் என்றார்.

16.
தொடர்பவந் தொலையுமென்று சொன்னதைக் கேட்டபோதே
தடமடு மூழ்கி னான்போற் சரீரங் குளிர்ந்துள் ளாறி
அடருமன் பொழுகு மாபோ லானந்த பாஷ்பங் காட்டி
மடன்மலர்ப் பாத மீண்டும் வணங்கிநின் றீதுசொல்வான்.
தொடர் பவம் தொலையும் என்று சொன்னதைக் கேட்ட போதே, தட (விசாலமான) மடு
மூழ்கினான் போல் சரீரம் குளிர்ந்து உள்ளாறி அடருமன் பொழுகுமா போல்
(நிறைந்த அன்பானது பொங்கி வழிவது போல) ஆனந்த பாஷ்பங் காட்டி, மடல் (இதழ்)
[உள்ள தாமரை போன்ற] மலர்ப்பாதம் மீண்டும் வணங்கி நின்று ஈது (இதனை)

[திவா]

17.
சொன்னது கேட்கமாட்டாத் தொண்டனானாலுஞ் சுவாமி
நின்னது கருணையாலே நீரென்னை யாளலாமே
உன்னது பிறவிமாற்று முபாயமொன்றுண் டென்றீரே
இன்ன தென்றதைநீர் காட்டியீடேற்றல் வேண்டுமென்றான்.

சொன்னது கேட்க மாட்டா (உபதேசித்ததை அப்பியாசிக்காத) தொண்டன் ஆனாலுஞ்
சுவாமி, நின்னது கருணையாலே நீர் என்னை (இரட்சித்து) ஆளலாமே. உன்னது பிறவி
மாற்றும் உபாயம் ஒன்று உண்டு என்றீரே. இன்னது என்றதை நீர் காட்டி
ஈடேற்றல் வேண்டுமென்றான்.

18.
அடங்கிய விருத்தியானென் றறிந்தபின் செறிந்த மண்ணின்
குடம்பையுட் புழுமுன்னூங் குளவியின் கொள்கை போலத்
தொடங்கிய குருவுமான்ம சொரூபமே மருவவேண்டி
உடம்பினுட் சீவனைப்பார்த் துபதேச மோதுவாரே

அடங்கிய விருத்தியான் (இராகம் முதலான விருத்திகள் ஒடுங்கியவன்) என்று
{சோதித்து] அறிந்த பின் செறிந்த (நெருங்கிய) மண்ணின் குடம்பையுள்
(கூட்டுள்) புழு முன் ஊதும் (சப்திக்கும்) குளவியின் கொள்கை (தன்மை)
போலத் தொடங்கிய குருவும் ஆன்ம சொரூபமே மருவவேண்டி (அடையும் படி)
உடம்பினுள் சீவனைப் பார்த்து உபதேசம் ஓதுவாரே.

[திவா]

19.
வாராயென்மகனே தன்னை மறந்தவன் பிறந்திறந்து
தீராதசுழற்காற் றுற்றசெத்தை போற்சுற்றிச் சுற்றி
பேராத காலநேமிப் பிரமையிற் றிவன்போதம்
ஆராயுந் தன்னைத்தா னென்றறியுமவ் வளவுதானே
வாராய் என் மகனே! தன்னை [உண்மைசொரூபத்தை] மறந்தவன் பிறந்து இறந்து, தீராத
சுழற் காற்று உற்ற (அகப்பட்ட) செத்தை போல் சுற்றிச்சுற்றி பேராத (பெயராத)
காலநேமி (காலச்சக்கரம்) பிரமையில் திரிவன். போதம் ஆராயும் (ஞானத்தால்
அறியும்) தன்னை, தான் என்று அறியுமவ்வளவுதானே (அறியும்
வரைக்கும்தானே).

20.
தன்னையுந் தனக்காதாரத் தலைவனையுங் கண்டானேல்
பின்னையத் தலைவன்றானாய்ப் பிரமமாய் பிறப்புதீர்வன்
உன்னைநீ யறிவாயாகில் லுனக்கொரு கேடுமில்லை
என்னைநீ கேட்கையாலே யீதுபதேசித்தேனே.
தன்னையும் (சீவனையும்) தனக்காதார தலைவனையும் (கூடஸ்தனையும்) கண்டானேல்
(தரிசிக்கில்), பின்னை அத் தலைவன் தானாய் பிரமமாய் [உணர்ந்து] பிறப்பு
தீர்வன். உன்னை நீ அறிவாயாகில் உனக்கொரு கேடுமில்லை. என்னை நீ கேட்கையாலே
ஈது உபதேசித்தேனே.

[திவா]

21.
என்னைத்தான் சடனாவுள்ளத் தெண்ணியோ சொன்னீரையா
தன்னைத் தானறியா மாந்தர் தரணியி லொருவருண்டோ
பின்னைத் தானவர்களெல்லாம் பிறந்திறந் துழலுவானேன்
நின்னைத் தானம்பினோற்கு நிண்ணய மருளுவீரே

என்னைத்தான் சடனாய் (மூடனாக) உள்ளத்து எண்ணியோ சொன்னீரையா? தன்னை தான்
அறியா மாந்தர் தரணியில் (பூமியில்) ஒருவர் உண்டோ? பின்னை அவர்களெல்லாம்
பிறந்து இறந்து உழலுவானேன்? நின்னை நம்பினோற்கு நிண்ணயம் அருளுவீரே.

22.
இன்னது தேகந்தேகி யிவனென வுணர்வன் யாவன்
அன்னவன் றன்னைத்தா னென்றறிந்தவனாகு மென்றார்
சொன்னபின் றேகியாரித் தூலமல்லாம லென்றான்
பின்னது கேட்டவையர் பீடையும் நகையுங்கொண்டார்

இன்னது (ஸ்தூலமான=பருப்பொருளான) தேகம், [இவற்றுக்கு விலட்சணமாக இவற்றை
அறியும்] தேகி இவன் என உணர்வன் யாவன்? அன்னவன் (அப்படிப்பட்டவனே) தன்னை
தானென்று அறிந்தவன் ஆகும் என்றார். சொன்ன பின் இத் தூலமல்லாமல் தேகி
[வேறு] யார் என்றான். பின்னது கேட்ட ஐயர் (ஆசிரியர்) பீடையும்
(வருத்தமும்) நகையும் கொண்டார்.

[திவா]

வலைத்தொடர்பு இல்லாது போனதால் கடந்த சில நாட்களாக மடலிட முடியவில்லை.
மன்னிக்கவும்.
திவா
-------------------------------------------------

23.
தேகமல் லாமல் வேறே தேகியார் காணே னென்றாய்
மோகமாங் கனவில் வந்து முளைத்திடு மவனார் சொல்வாய்
சோகமாங் கனவு தோன்றாச் சுழுத்தி கண்டவனார் சொல்வாய்
ஆகநீ நனவி லெண்ணு மறிவுதா னேது சொல்வாய்

தேகமல்லாமல் (அனுபவத்தில் தேகமே தான் என்பதற்கு பொருள் அல்லாமல்) வேறே
(அன்னியமாக) தேகி யார் காணேன் என்றாய். [அப்படியானால் சரீரம் சேட்டையற்று
கிடக்க] மோகமாம் (நித்திரா மயக்க அறிவினால்) கனவில் (மாறுபட்டு) வந்து
முளைத்திடும் (இருப்பு முதலியவற்றை அறியும்) அவன் யார் சொல்வாய். [இந்த]
சோகமாம் கனவு தோன்றாச் சுழுத்தி (கனவில்லா ஆழ் துயில்) [சூன்யமாக]
கண்டவன் யார் சொல்வாய். [ஸ்வப்ன, சுசுப்தியில் பிரேதம் போல கிடந்த இந்த
உடலை] நீ ஆக நனவில் (ஜாக்ரத்தில்) எண்ணும் அறிவுதான் (பிரக்ஞைதான்) ஏது
சொல்வாய்.
--
கனவு, கனவில்லா ஆழ் துயில், நனவு (ஸ்வப்ன, சுசுப்தி, ஜாக்ரத்) ஆகியன
அவஸ்தா த்ரயம் எனப்படும்.

24.
நனவுகண்டது நான்கண்ட நனவுள நினைவுநீங்கிக்
கனவுகண்டதுஞ் சுழுத்தி கண்டதும் வேறொன்றேபோல்
தினமனுபவித்த தொக்கு தெரியவுமில்லை சற்றே
மனதினி லுதிக்கும் பின்னை மறைக்கும தருளுவீரே

[சாக்கிரத்தில்] நனவு கண்டதும், நான் கண்ட நனவுள (சாக்கிரத்தின்) நினைவு
நீங்கி கனவு கண்டதும், சுழுத்தி கண்டதும் வேறு ஒன்றே போல் தினம்
அனுபவித்தது ஒக்கும். (தினமும் அநுபவிப்பதால் பொருந்தும்) [ஆனால் அந்த
அநுபவத்தில் இரு எனில், அது நன்றாக எப்போதும்] தெரியவுமில்லை.
[உபதேசத்தின் பொழுது] சற்றே மனதினில் உதிக்கும். பின்னை (அஞ்ஞானம்)
மறைக்கும். அது அருளுவீரே! (தேகியின் சொரூபம் எப்போதும் விளங்கும்படி
உபதேசிப்பீராக)

[திவா]

25.
தாலத்தின் மரங்கள் காட்டித் தனிப்பிறை காட்டுவார்போல்
ஆலத்தினுடுக்கள் காட்டி யருந்ததி காட்டுவார்போல்
தூலத்தை முன்புகாட்டிச் சூக்கும சொரூபமான
மூலத்தைப் பின்புகாட்ட முனிவரர் தொடங்கினாரே

தாலத்தின் (பூமியில்) மரங்கள் (மரங்களின் கிளை நுனியை) காட்டி தனி பிறை
(சரியாக தெரியாத மூன்றாம் பிறை நிலவை) காட்டுவார் போல்; ஆலத்தின்
(ஆகாயத்தின்) உடுக்கள் (நக்ஷத்திரங்கள்) காட்டி, [அதன் மூலமாக சரியாக
தெரியாத நக்ஷத்திரமான] அருந்ததி காட்டுவார் போல்; தூலத்தை (கண்ணுக்கு
தெரியும் சீவ ஈஸ்வர ஜகத்தை) முன்பு காட்டி சூக்கும சொரூபமான மூலத்தை
(அனைத்துக்கும் மூலமான பிரமத்தை) பின்பு காட்ட முனிவரர் (மகா மௌனம்
உடையவர்) தொடங்கினாரே.
26.
அத்தியாரோபமென்று மபவாதமென்றுஞ் சொல்லும்
உத்தியாற்பந்தம் வீடென்றுரைக்கும் வேதாந்தமெல்லாம்
மித்தையாமா ரோபத்தாற் பந்தமாம பவாதத்தான்
முத்தியா மிவ்விரண்டின் முந்தியா ரோபங்கேளாய்

அத்தியாரோபம் என்றும் அபவாதம் என்றும் சொல்லும் உத்தியால் பந்தம், வீடு
என்று உரைக்கும் வேதாந்தமெல்லாம். மித்தையாம் (இல்லாத) ஆரோபத்தால்
பந்தமாம். அபவாதத்தால் முத்தியாம். இவ்விரண்டில் முந்தி ஆரோபம் கேளாய்.

[திவா]

இதுவரை சுலபமாக இருந்து இருக்கலாம். இனி சற்று கவனமாக படிக்க வேண்டும்.
விஷயம் சற்று தீவிரமாகிறது.
-------------------------------------

27.
ஆரோப மத்தியாசங் கற்பனையாவ வெல்லாம்
ஓரோர்வத்துவினில் வேறேயோர் வத்துவினை யோர்தல்
நாரூடுபணியாத் தோன்ற னரனாகிக்தறியிற் றோன்றல்
நீரூடுகானற் றோன்ற னிறந்தலம் வெளியிற் றோன்றல்

ஆரோபம் அத்தியாசம் கற்பனை ஆவவெல்லாம் (ஆகியவை எல்லாம்), ஓரோர்
வத்துவினில் வேறே ஒர் வத்துவினை ஓர்தல் (உணர்தல்). நார் ஊடு (கயிறில்)
பணியாய் (பாம்பாய்) தோன்றல். நரனாகி (மனிதனாக) தறியில் (கட்டையில்)
தோன்றல். கானல் ஊடு நீர் தோன்றல், வெளியில் (ஆகாயத்தில்) நிறம் தலம்
(கரு/நீலநிறம், கூடாரம் போன்ற இடம்) தோன்றல்.

28.
இப்படிப் போலநாம ரூபங்களிரண்டு மின்றி
ஒப்பமாயிரண் டற்றொன்றா யுணர்வொளி நிறைவாய் நிற்கும்
அப்பிரமத்திற் றோன்றுமைம் பூத விகாரமெல்லாம்
செப்புகற் பனையாலே செனித்தவென் றறிந்துகொள்ளே

இப்படி (இத்த்ருஷ்டாந்தங்கள்) போல நாம ரூபங்கள் இரண்டுமின்றி, ஒப்பமாய்
(சமமாக) இரண்டு அற்று ஒன்றாய் (அத்வைதமாய்) உணர் (சித்) ஒளி
(சுயம்பிரகாசமாய்) நிறைவாய் (பூரணமாய்) நிற்கும் அப்பிரமத்தில் தோன்றும்
ஐம் பூத விகாரம் (பிரக்ருதி முதலான ஐம்பூத காரியமெல்லாம்) எல்லாம்,
செப்பு கற்பனையாலே (ஆரோபத்தால்) செனித்தன (உண்டாகின) என்றறிந்து கொள்ளே.

[திவா]

குறிப்பு: ( ) அடைப்புக்குள் உள்ளவை பொருளாகும்.
[ ] அடைப்புக்குள் உள்ளவை பொருள் விளங்கும் பொருட்டு சேர்த்துப்படிக்க
வேண்டியவை.
--------------------------------------

29.
அதுதானெப்படி என்றக்கா லநாதியாஞ் சீவரெல்லாம்
பொதுவான சுழுத்திபோல பொருந்து மவ்வியந்தன்னில்
இதுகால தத்துவப் பேரீசனுட் பார்வையாலே
முதுமூல சுபாவம்விட்டு முக்குணம் வியத்தமாமே

அதுதான் (அக்கற்பனை) எப்படி [உண்டாயிற்று] என்றக்கால் (என கேட்பாயானால்)
அநாதியாஞ் (ஆதியில்லாத) சீவர் எல்லாம் பொதுவான சுழுத்தி [அவஸ்தை] போல
அவ்வியந்தன்னில் (மூலப்பிரகிருதியில்) பொருந்தும்
(கருமவாசனையுடன்அடங்கியிருக்கும்). இது காலதத்துவப் பேர் [அடைந்து] ஈசன்
உட்பார்வையாலே முது மூல (முன்னுள்ள பிரகிருதி) சுபாவம் விட்டு (தன்மை
விட்டு) முக்குணம் வியத்தமாமே. (முக்குணங்களாய் வெளிப்படும்)

30.
அந்த முக்குணங்களின் பெயர் முதலியன:

உத்தம வெளுப்புச் செம்மை யுரைத்திடு கறுப்பு மாகும்
சத்துவ குணத்தி னோடு ரசோகுணந் தமோகு ணந்தான்
சுத்தமோ டழுக் கிருட்டாச் சொல்லுமுக் குணமு மூன்றாய்
ஒத்துள வேனுந் தம்மு ளொருகுண மதிகமாமே

உத்தம (முதலாவதாக) வெளுப்பு, செம்மை, [அதமமாக] உரைத்திடும் கறுப்பும்
ஆகும். [முறையே] சத்துவ குணத்தினோடு, ரசோகுணம், தமோ குணந்தான் [அவற்றின்
பெயர்]. சுத்தமோடும், அழுக்கு (உடனும்), இருட்டாக[வும்] சொல்லும் [இந்த]
முக் குணமும் மூன்றாகி ஒத்துளவேனும் (ஒத்து இருப்பினும்) தம்முள்
(அவற்றுள்) ஒரு குணம் அதிகமாமே. (மேலானது)

[திவா]

31.
ஜகத் உற்பத்தி வேறு வழியாக சொல்லப்படுவது:

ஒருவழி யிதுவா மித்தை யொருவழி வேறாச் சொல்வர்
மருவுமவ் வியத்தந் தானே மகதத்துவ மாகு மந்த
அருண்மக தத்துவந்தா னகங்கார மாகு மென்றும்
கருவகங் காரமூன்றாக் காட்டிய குணமா மென்றும்

(சிருஷ்டி கிரமங்களில்) ஒரு வழி இதுவாம். இத்தை ஒரு வழி வேறாய் [உம்
பெரியோர்] சொல்வர். [சீவர்களிடம்] மருவும் (அடங்கியுள்ள) அவ்வியத்தந்தானே
மக தத்துவமாகும் [என்றும்] அந்த அருண் மக தத்துவந்தான் அகங்காரமாகும்
என்றும், கருவ (செகத்துக்கு காரணமான அகங்கார தத்துவம்) அகங்கார மூன்றாக
காட்டிய குணமாம் (வைகரி, தைசத, பூதாதி என மூன்று அகங்காரங்களாகும்)
என்றும் [சொல்வர்]

32.
முக்குணங்களால் ஜகஜீவ பரன் உற்பத்தி. முதலில் பரன் உற்பத்தி:

இக்குணங்களிலே விண்போன் றிருக்குஞ் சிற்சாயை தோன்றும்
முக்குணங்களி னுந்தூயதா முதற்குண மாயையாகும்
அக்குணப் பிரமச் சாயை யந்தரி யாமி மாயை
எக்குணங்களும்பற் றாதோ னிமித்தகா ரணனா மீசன்.

இக்குணங்களிலே (இந்த சத்துவம் முதலான குணங்களிலே) விண் போன்று (ஆகாயம்
போல நிரவயவமாயும், வியாபகமாயும், அதிசூக்குமமாயும், அசங்கமாயும்)
இருக்கும் சிற்சாயை (சித்தின் பிம்பம்) தோன்றும். முக்குணங்களினும்
தூயதான முதற் குணம் மாயையாகும் [சத்துவம் மாயை எனப்படும்]. அக்குண
(அந்தசத்துவத்தில்) பிரமச்சாயை (பிரதிபலிக்கும் பிரம சைதன்யத்தின்
சொரூபம்) அந்தரியாமி [எனப்படும்]. {இந்த அந்தரியாமி காரண சரீரத்தை
அபிமானித்துக் கொண்டு சகல சரீர உள்ளீடாக இருந்துகொண்டு ஆட்டுகிறவன்.}
மாயை(யிலும்) எக்குணங்களும் (களிலும்) பற்றாதோன் (சம்பந்தப்படாதவன்)
நிமித்த காரணனாம்; இவன் பெயர் ஈசன்.

[திவா]

[திவா]

தவறுதலாக 31, 32 இரு முறை பதிவாகிவிட்டத.
மன்னிக்க.
--------------------------------------------33.
ஈசனுக் கிது சுழுத்தி யிதுவே காரண சரீரம்
கோசமா னந்தமாகுங் குணமிரா சதம வித்தை
தேசறு மவித்தை தோறுஞ் சிற்சாயை சீவகோடி
நாசமா முயிர்க்கப் போது நாமமும் பிராஞ்ஞனாமே

ஈசனுக்கு இது (இந்த மாயையே) சுழுத்தி. இதுவே காரண சரீரம்; ஆனந்த மய கோசம்
ஆகும்; குணம் இராசதம், அவித்தை.

தேசறு (விளக்கமில்லாத) அவித்தை தோறும் (பிரதிபலித்த) சிற்சாயை (சித்தின்
நிழல்) சீவகோடி(சீவன்). நாசமா[கும்] உயிர்க்கு அப்போது நாமமும் (பெயரும்)
பிராஞ்ஞனாமே. (பிரஞ்ஞானன் ஆகும்).

{சகலத்தையும் சிருட்டித்து தான் ஒருவராலும் சிருட்டிக்கப்படாமையால் ஈசன்.
எல்லா பிரபஞ்ச வாசனையும் அடங்கி இருப்பதால் சுழுத்தி. பசைப்படம் போல
ஈஸ்வரன் தோன்றினதற்கும், மேல் தோன்றும் சகத்துக்கும் மூலம் -ஆதலால் காரண
சரீரம். பிரலய கால ஆநந்தத்தையும் சர்வமும் அறிகிற ஞான குணத்துடனும்
கூடிக்கொண்டு ஹிரண்யகர்ப முதலான சுகத்தையும் அநுபவிப்பதால் ஆநந்த மய
கோசம். மூங்கிலில் பிறந்த அக்னி மூங்கிலை எரிப்பது போல் வித்தையால்
அழிவதால் அவித்தை. ஆத்ம சொரூபத்தை மறைத்து அனாத்மகாரத்தை உண்டு
செய்ததால் தேசறுமவித்தை. செய்பவன், அனுபவிப்பவன், அறிந்தவன் ஆக
அனைத்தையும் செய்வதால் சீவகோடி. அழியும் ஜாக்ரத் முதல் மோட்சம் வரை
சீவனுக்கு தொழில் ஆனதால் நாசம். மனம் முதலான இந்திரியங்களை அசைப்பதால்
உயிர். வியட்டி காரண சரீரத்தை அபிமானித்துக்கொண்டு சுழுத்தியில்
அஞ்ஞானத்தையும் அதில் ஆனந்தத்தையும் கரண உதவி இல்லாது அறிவதால்
பிராஞ்ஞன்.}

34.
அழுக்கொடு பற்றுஞ்சீவர்க் கதுவேயா நந்தகோசம்
சுழுத்திகா ரணசரீரஞ் சொன்னதிம் மட்டுமோக
முழுக்குணத் திரண்டால் வந்த மூலவாரோபஞ் சொன்னோம்
வழுத்துசூக் குமவாரோப வழியுநீ மொழியக்கேளாய்

அழுக்கொடு (அவித்தையுடன்) பற்றும் (அவித்தையில் பொருந்தும்) சீவர்க்கு
அதுவே (அந்த அவித்தையே) ஆநந்த கோசம்; சுழுத்தி; காரண சரீரம். சொன்னது
இம் மட்டும் (இவ்வளவும்) மோக (மயக்கமாக தோன்றிய பிரக்கிருதியின்)
முழுக்குணத்து இரண்டால் (சத்துவ, ரஜோ குணங்கள்) வந்த மூல ஆரோபம் (காரண
அத்தியாசம்) சொன்னோம். வழுத்து (கூறாத) சூக்கும ஆரோப வழியும் மொழிய நீ
கேளாய்.

{ஸ்படிகம் அடுத்த வண்ணம் ஆவது போல அவித்தை அவித்யா காரியங்களில்
பொருந்துதலால் அது சீவனின் இயல்பும் ஆனதால் "அழுக்கொடுபற்றும்”. சுழுத்தி
சுகத்தையும் ஜாக்ரத் ஸ்வப்ன அவஸ்தைகளில் பிரியம், மோதம், பிரமோதம் முதலான
சகத்தை அனுபவிப்பதால் "ஆனந்த மய கோசம்”. ஜக்ரத் ஸ்வப்ன அவத்தை
அடங்கியிருத்தலால் "சுழுத்தி". சீவன் தோன்றினதற்கும் ஸ்தூல சூட்சும
சரீரம் உண்டாவதற்கும் மூலம் ஆகையால் "காரண சரீரம்".}

தாத்பர்யம்: சித்தின் நிழல்பொருந்திய சத்துவ ராசத குணம் மாயை, அவித்தை
எனப்படும். அந்த பிரதி பிம்பங்களின் பெயர்கள் முறையே ஈசன், சீவன்.
அவர்களுக்கு அந்த மாயை, அவித்தையே காரண சரீரம்; சுழுத்தி அவத்தை; ஆநந்த
மய கோசம். அந்த காரண சரீரங்களை அபிமானித்ததால் அவற்றின் பெயர்
அந்தர்யாமி, பிராஞ்ஞன். இவர்களுக்கு முறையே சிருட்டி முதலான, ஜாக்ரத்
முதலான தொழில்களில் பற்று அற்று இருப்பதும், வைப்பதும் இயல்பு. இவை
அனைத்தும் காரண அத்தியாசம் எனப்படும்.

[திவா]

35.
சீவ ஈஸ்வரர்களுக்கு சூட்சும சரீராதி உண்டான முறைமை கூறத்துவங்கி முதலில்
சக்திகளின் தோற்றம் சொல்லல்:

ஏமமாயாவினோதவீசனாரருளினாலே
பூமலியுயிர்கட்கெல்லாம் போகசாதனமுண்டாகத்
தாமதகுணமிரண்டு சத்தியாய்ப்பிரிந்துதோன்றும்
வீமமாமூடலென்றும்விவிதமாந்தோற்றமென்றும்.

ஏம மாயா வினோத ஈசன் ஆர் அருளினாலே, பூமலி (பொலிவு மிகுந்த) உயிர்கட்கு
எல்லாம் போக சாதனம் (ஆன சூக்கும தேகம் ) உண்டாக தாமத குணம் இரண்டு
சக்தியாய் பிரிந்து தோன்றும். வீமமா (பயங்கரமான) மூடல் (ஆவரணம்) என்றும்
விவிதமாம் தோற்றம் (விட்சேபம்) என்றும்.
தாத்பர்யம்: சித்தின் நிழல்தங்கிய தமோ குணமானது அறிவு விளங்காததாகிய ஆவரண
சக்தியாகவும் அறிவு விளங்குவதாகிய விட்சேப சக்தியாகவும் தோன்றியது.

36.
விட்சேப சக்தியில் தன் மாத்திரையான சூட்சும பூத உற்பத்தி கூறல்.

தோற்றமாஞ் சத்திதன்னிற் சொல்லிய விண்ணாம் விண்ணிற்
காற்றதாங் காற்றிற்றீயாங் கனலினீர் நீரின்மண்ணாம்
போற்றுமிவ் வைந்துநொய்ய பூதங்களென்று பேராம்
சாற்றுமற் றிவற்றிற்போக சாதனதநு வுண்டாகும்

[முன்] சொல்லிய தோற்றமாம் சத்திதன்னில் (விட்சேபசக்தியில்) (சத்தத்தின்
மாத்திரையான) விண்ணாம்; விண்ணிற் (ஸ்பரிசத்தின் மாத்திரையான) காற்றதாம்;
காற்றின் (ரூபத்தின் மாத்திரையான) தீயாம்; கனலின் (ரஸத்தின்
மாத்திரையான) நீர்; நீரின் (வாசனையின் மாத்திரையான) மண்ணாம். போற்றும்
இவ்வைந்தும் (இந்த 5 தன் மாத்திரைகளும்) நொய்ய (சூட்சுமமான) பூதங்கள்
என்று பேராம். சாற்றும் இவற்றில் போக சாதன[மான] தநு (சூட்சும தேகங்கள்)

[திவா]

37.
தன் மாத்திரையின் சத்துவ குணத்தில் அந்தக்கரண ஞானேந்திரிய உற்பத்தி:

ஆதிமுக் குணமிப் பூத மடங்கலுந் தொடர்ந்து நிற்கும்
கோதில்வெண் குணத்தி லைந்து கூறுணர் கருவியாகும்
ஓதிய பின்னை யைந்து முளம்புத்தி யிரண்டா ஞான
சாதன மாமிவ் வேழுஞ் சற்குணப் பிரிவி னாலே

ஆதிமுக்குணம் (தன் மாத்திரைகளுக்கு காரணமான சத் ரஜஸ் தமஸ் முதலான 3
குணங்களும்) இப்பூத மடங்கலும் (இத் தன்மாத்திரைகள் ஐந்திலும்) தொடர்ந்து
(கூடி) நிற்கும். கோதில் (குற்றமில்லாத) வெண் குணத்தில் (சத்துவம்) ஐந்து
கூறு உணர் கருவியாகும். (ஞானேந்திரியங்கள்). ஓதிய (சொல்லப்பட்ட) பின்னை
ஐந்தும் உளம் புத்தி இரண்டாம் (மனம் புத்தி எனும் இரு பரிணாமம் உடைய
அந்தக்கரணமாம்). இவ்வேழும் சற்குணப் பிரிவினாலே (சத்துவ குண அம்சமானதால்)
ஞான சாதனமாம் (ஞானேந்திரியங்கள், அறி கருவிகள்) .
--
நினைவுறுத்தல்: தன்மாத்திரைகள் ஐந்து- ஆகாயம், வாயு, அக்னி, நீர், மண்.
ஞானேந்திரியங்கள் ஐந்து- காது, மூக்கு, கண், நாக்கு, தோல்

38.
இராசத குணத்தில் வேறிட் டெடுத்தகூ றைந்து மைந்தும்
பிராணவா யுக்களென்றும் பெருந்தொழிற் கருவியென்றும்
பராவிய பெயரா மிந்தப் பதினேழு மிலிங்க தேகம்
சுராசுரர்நரர் விலங்காய்த் தோன்றியவுயிர் கட்கெல்லாம்.

இராசத (ரஜோ) குணத்தில் எடுத்த (எடுத்து ஒன்றாக்கிய) கூறு ஐந்தும் பிராண
வாயுக்கள் என்றும், வேறிட்டு எடுத்த (தனித்தனியே எடுத்து வைத்த) ஐந்தும்
பெருந் தொழிற் கருவி (கர்மேந்திரியங்கள்) என்றும் பராவிய (பரவிய)
பெயராம். இந்த பதினேழும் (ஞானேந்திரியங்கள் ஐந்து+மனம்+ புத்தி
+கர்மேந்திரியங்கள் ஐந்து= பதினேழு தத்துவங்களும்) சுரர் அசுரர் நரர்
விலங்காய் தோன்றிய உயிர்கட்கெல்லாம் (சீவர்க்கெல்லாம்) இலிங்கதேகம்.
(சூட்சும சரீரங்கள்)

[திவா]

39.
சூட்சும தேகத்தால் சீவ ஈஸ்வரர்களுக்கு உண்டாகும் பெயர்கள்:

இவ்வுடன் மருவுஞ் சீவனிலங்குதை சதனென் றாவன்
இவ்வுடன் மருவுமீசனிரணியகர்ப்பனாவன்
இவ்வுட லிரண்டு பேர்க்கு மிலிங்கசூக்குமச ரீரம்
இவ்வுடற்கோசமூன்றாமிதுகனாவவத்தையாமே

இவ்வுடல் [உடன்] மருவும் (சேரும்) சீவன் இலங்கு தைசதன் என்றாவன்.
இவ்வுடல் மருவும் ஈசன் இரணிய கர்ப்பன் ஆவன். இவ்வுடல் இரண்டு பேர்க்கும்
இலிங்க சூக்கும சரீரம். இவ்வுடல் கோச மூன்றாம் (பிராணமய, மனோமய,
விஞ்ஞானமய கோசங்கள்) இது கனா அவத்தையாமே.

{வியட்டி (வியக்தி) சூட்சும சரீரத்தை அபிமானித்துக்கொண்டு பிரகாசமாக
உள்ள அந்தக்கரணத்துடன் சம்பந்தப்பட்டவன் -தைசதன்.; சமட்டி (சமஷ்டி)
சூட்சும சரீரத்தை அபிமானித்துக்கொண்டு ஞான சக்தியுடன் கூடி சகல
அந்தக்கரணத்தையும் பிரகாசிபிக்கிறவன் -ஹிரண்யகர்பன்; காரண சரீரம் போலா
தெரியாது இராமலும், ஸ்தூல சரீரம் போல பிரத்தியட்சமாக தெரிவதாக இலாமலும்
லாஞ்சன படம் போல அநுமானத்தால் அறியப்படுகிறது; நான் கிரியாவான்,
இச்சாவான், பலவான், ஞானவான், சங்க்ற்பவான், மதிமான் என பலவிதமாக சீவன்
தன் யதார்த்த ஸ்வரூபம் தெரியாது சீவனிடத்தும், ஈஸ்வரன் இத்தையவன் என
சீவன் அறியாதவாறு ஈஸ்வரனிடத்தும் உள்ள பிராண மனோ விஞ்ஞான மறைப்பை 3
கோசங்களாக சொல்லப்பட்டது; வாசனா ரூபமாய் சூட்சுமமாயிருந்து மனோ ராஜ்யம்
செய்தல் சீவேஸ்வரர்களுக்கு ஸ்வப்னம் என்பதால் கனா அவத்தை எனப்பட்டது}
----------------------------
சரீரங்கள் மூன்று: ஸ்தூல சரீரம் - நாம் பார்க்ககூடியது. சூக்சும சரீரம் =
பார்க்க முடியாதது. காரண சரீரம் = இவற்றுக்கு காரணமாக உள்ளது.

40.
சூக்குமசகமிம் மட்டுஞ் சொல்லினோ மிப்பாற்றூலம்
ஆக்குமா ரோபந்தானு மடைவினின் மொழியக்கேளாய்
தாக்குமிவ் வுயிர்க்குத்தூல தநுவும்போகமு முண்டாகக்
காக்குமவ் வீசன்பஞ்சீ கரணங்கள் செய்தான்றானே

சூக்கும சகம் இம்மட்டும் (இது வரை) சொல்லினோம். இப்பால் தூலம் ஆக்கும்
(தூல தேகம் முதலான பிரபஞ்சம் உண்டாகும்) ஆரோபந்தானும் (அத்தியாசத்தையும்)
அடைவினில் (கிரமமாக) மொழிய கேளாய். [சூட்சும தேகத்தில்] தாக்கும்
(சம்பந்தமான) இவ்வுயிர்க்கு (இந்த சீவர்களுக்கு) [கர்மத்துக்கு தக்க] தூல
தநுவும் (தேகமும்) [விஷய] போகமும் உண்டாக, காக்கும் அவ்வீசன் (தமோ குண
அம்சம் ஐந்தினையும்) பஞ்சீகரணங்கள் (ஐந்தாக பிரித்தல்) செய்தான்.

[திவா]

41.
ஐந்து பூதமும் பத்தாக்கி யவைபாதி நன்னான் காக்கி
நந்துதம் பாதிவிட்டு நான்கொடு நான்குங்கூட்ட
வந்தன தூலபூத மகாபூத மிவற்றினின்றுந்
தந்தன நான்காந்தூல தநுவண்ட புவனபோகம்.

ஐந்து பூதமும் பத்தாக்கி (ஒவ்வொன்றையும் இரண்டாக்கி) அவை பாதி
நன்னான்காக்கி (அவற்றின் ஒரு பாதியை வைத்து மற்ற பாதியை ஒவ்வொன்றையும்
நான்கு ஆக்கி) நந்து தம் பாதி விட்டு (பெரிய அரைப்பாகங்களில் தத்தம்
பாகத்தை விட்டு ) நான்கொடு நான்கும் கூட்ட (மற்ற 4 பூதங்களின் அரைக்கால்
பாகத்துடன் கூட்ட) வந்தன தூல பூதம். மகாபூதம் இவற்றினின்றும் தந்தன
(சிருட்டிக்கப்பட்டன) நான்காம் (சராயுசம், அண்டசம், சுவேதசம், உற்பீசம்
ஆகிய 4 யோனிகளில் பிறக்கும்) தூல தநு (பரு உடல்) அண்ட (பிரமாண்டங்கள்)
புவன (பூ, புவ, சுவ, சன, தபோ, மகா, சத்திய ஆகிய7 மேல் உலகங்கள்+அதல,
விதல, சுதல, தராதல, இரசாதல, மகாதல, பாதால ஆகிய7 கீழ் உலகங்கள்) போகம்
(அன்னம் முதலானவை).

[திவா]

42.
தூலதேகத்தில் சீவேஸ்வரருக்கு அபிமான நாமாதிகள்:

தூலமே மருவுஞ்சீவன் சொல்லிய விசுவனாகும்
தூலமே மருவுமீசன் சொலும்விராட் புருடனாகும்
தூலமே யன்னகோசந் துன்னுஞ்சாக் கிரவவத்தை
தூலகற் பனையீதென்று தொகுத்தது மனதிற்கொள்வாய்

[முன்] சொல்லிய தூலமே (தூலதேகத்தில்) மருவும் (பொருந்தும்) சீவன்
விசுவனாகும். தூலமே மருவும் ஈசன் சொலும் விராட் புருடனாகும். [அன்ன
வீரியத்தால் உண்டாகி அன்னத்தால் விருத்தியாவதால்] தூலமே அன்னகோசம்;
துன்னுஞ் சாக்கிர அவத்தை; தூல கற்பனை (தூலப் பிரபஞ்சத்தின் அத்தியாசம்)
ஈது என்று தொகுத்தது (சுருக்கமாக கூரியதை) மனதில் கொள்வாய்.

43.
சீரிய வீசனார்க்குஞ் சீவர்க்கு முபாதியொன்றேல்
ஆரிய குருவேபேத மறிவதெப்படி யென்றக்கால்
காரிய வுபாதிசீவன் காரணவுபாதி யீசன்
வீரியமிகு சமட்டி வியட்டியாற் பேதமாமே

சீரிய (சிறந்த) ஈசனார்க்கும் சீவர்க்கும் உபாதியொன்றேல் (உபாதி ஒன்றாக
இருக்குமானால்) ஆரிய குருவே, பேதம் அறிவது எப்படி என்றக்கால் (என
கேட்பாயானால்) [ஸ்தூல சூட்சும] காரிய உபாதி [உடையவன்] சீவன்; [ஸ்தூல
சூட்சும] காரண உபாதி [உடையவன்] ஈசன். வீரிய மிகு சமட்டி வியட்டியால்
பேதமாமே.

[திவா]

மோடம் பழுது ஆனதால் ஒரு வாரம் போல வலை இணைப்பு இல்லாது போயிற்று. ஆகையால்
இத் தொடர் த்டை பட்டது. இறைவன் அருளால் இனி தொடரும்.
திவா

44.
மரங்கள்போல் வியட்டிபேதம் வனமெனல் சமட்டிபேதம்
சரங்கடா வரங்கள்பேதத் தனியுடல் வியட்டியென்பார்
பரம்பிய வெல்லாங்கூட்டிப் பார்ப்பதே சமட்டியாகும்
இரங்கிய பல சீவர்க்கு மீசர்க்கும் பேதமீதே

மரங்கள் போல் (கருதுவது) வியட்டி (வியஷ்டி) பேதம். வனமெனல் சமட்டி பேதம்.
சரங்கள் தாவரங்கள் பேதத் தனியுடல் வியட்டி என்பார். பரம்பிய
(விரிந்துள்ள) எல்லாம் (சகல தேகங்களையும்) கூட்டிப் பார்ப்பதே
சமட்டியாகும். இரங்கிய (வருந்துகின்ற) பல சீவர்க்கும் ஈசர்க்கும் பேதம்
ஈதே.


45.
அத்தியாரோப உத்தியினால் தன்னிடத்து ஆரோபமாகத் தோன்றிய சகசீவ பரங்கள்
மித்தை என உணர மித்தையா திருஷ்டியைக்கூறி, அதத்துவா விருத்தி
இலக்கணையால் அவை உண்டான கிரமப்படி லயிக்கும் அபவாத உத்தியை சுருக்கமாக
கூறல்:

கற்பனை வந்தவாறு காட்டினோங் காண்ப வெல்லாஞ்
சொற்பனம் போலுமென்றே துணிந்தவன் ஞானியாவன்
செற்புதை மழைக்காலம் போய்த் தெளிந்தவா காசம் போல
வற்புத முத்திசேரு மபவாத வழியுங்கேளாய்

கற்பனை (அத்தியாரோபம்) வந்தவாறு (வந்த வழியை) காட்டினோம். காண்ப எல்லாம்
(காணும் சீவேஸ்வர ஜகத் முழுதும்) சொற்பனம் (கனவு) போலும் என்றே
துணிந்தவன் (நிச்சயித்தவன்) ஞானியாவன். செற்புதை (மேகம் நெருங்கிய)
மழைக்காலம் போய்த் தெளிந்த ஆகாசம் போல அற்புத முத்தி (நிரதிசய ஆநந்த
மோட்சம்) சேரும் (அடைய காரணமாகும்) அபவாத வழியும் கேளாய்.

[திவா]

என்னப்பா இது சமட்டி வியட்டி? படிங்க!
------------------------------------

[AKR]

http://www.youtube.com/watch?v=3jF5DW2JZO8

[திவா]

46, 47 ஏனோ காணவில்லை. அதனால் திருப்பியும் இடுகிறேன்.
-------------------------------
46.
அதிட்டானத்தை தவிர ஆரோபமில்லை என அபவாத இலக்கணம் கூறல்:

அரவன்று கயிரென்றாற் போலாளன்றுதறி யென்றாற்போல்
குரவன்சொல் லுபதேசத்தாற் கூறுநூலொளி யைக்கொண்டு
புரமன்று புவனமன்று பூதங்களன்று ஞானத்
திரமென்னும் பிரமமென்று தெளிவதே யபவாதங்காண்

அரவு (பாம்பு) அன்று, கயிறு என்றால் போல்; ஆளன்று தறி (மரம்) என்றாற்
போல், குரவன் சொல்லும் உபதேசத்தால் கூறு நூல் ஒளியைக் கொண்டும் (ஆசாரியன்
வாக்கியத்தை உறுதி செய்யும் ஞான சாஸ்திர நூல்கள் வலிமையை கொண்டும்)
புரமன்று (சரீரம் அன்று) புவனமன்று (உலகங்கள் அன்று) பூதங்களன்று (பஞ்ச
பூதங்கள் அன்று) ஞான ஸ்திரம் என்னும் பிரமம் என்று தெளிவதே அபவாதம் காண்.

47.
படமுநூ லும்போற் செய்த பணியும் பொன்னும் போற்பார்க்கில்
கடமுமண் ணும்போ லொன்றாங் காரிய கார ணங்கள்
உடன்முதற் சுபாவமீறா வொன்றிலொன் றுதித்த வாறே
அடைவினி லொடுக்கிக் காணப தபவாத வுபாயமாமே

காரிய காரணங்கள் பார்க்கில் (காரியமான சகசீவ பரத்தையும், காரணமாகிய
பிரமத்தையும், உத்தியால் விசாரிக்குமிடத்து) படமும் (காரியமான துணியும்)
[காரணமாகிய] நூலும் போல், செய்த பணியும் (காரியமான ஆபரணமும்) [காரணமாகிய]
பொன்னும் போல், கடமும் (காரியமான குடமும்) [காரணமாகிய] மண்ணும் போல்
ஒன்றாம். உடன் முதல் சுபாவம் ஈறாக (தூல தேகம் முதல் பிரகிருதி முடிய)
ஒன்றில் ஒன்று உதித்தவாறே அடைவினில் (முறையே) ஒடுக்கிக் காண்பது அபவாத
உபாயமாமே. (உத்தியாமே)
48.
தூடண தமத்தில் வந்த தோற்றமாஞ் சத்தி செய்யும்
ஏடணை விகாரஞ் சொன்னீ ரிரண்டுசத் திகளென் றீரே
மூடலாஞ் சத்தி செய்யு மோகமுஞ் சொல்லு மையா
கேடறக்குருவே யென்னக் கிருபையோ டருளிச் செய்வார்

தூடண (தூற்றத்தக்க) தமத்தில் (தம மூல பிரக்கிருதியில்) வந்த தோற்றமாஞ்
சத்தி (விட்சேப சக்தி) செய்யும் ஏடணை (இச்சா ரூபமான பிரபஞ்ச) விகாரம்
சொன்னீர். இரண்டு சத்திகள் என்றீரே, மூடலாஞ் சத்தி (ஆவரண சக்தி) செய்யும்
மோகமும் (மயக்கத்தையும்) சொல்லும் ஐயா, கேடறக்குருவே! என்ன (என்று சொல்ல)
கிருபையோடு அருளிச் செய்வார்.

49.
தானிகர் தனக்கா மீசன் றனையுந்தங் களைத்தாங் கண்ட
ஞானிக டமையு மன்றி நாஸ்திநபாதி யென்னும்
ஊனிடை யுயிர்களுக்குள்ளத் துணர்விழி குருடாம் வண்ணம்
வானிலந் திசைகண் மூடு மழைநிசி யிருள்போன் மூடும்.

[பரி பூரண ஞானம், சர்வஞ்ஞத்வாதி குணங்களில்] தான் நிகர் தனக்காம்
[எனும்படியான] ஈசன்தனையும், [உண்மையான] தங்களைத் (பிரமத்தை) தான் கண்ட
ஞானிகள் தமையும் அன்றி, நாஸ்தி (பிரமமில்லை) நபாதி (பாநமாகவில்லை)
என்னும் ஊனிடை உயிர்களுக்கு (உடலில் உடலே நாம் என்கின்ற சீவர்களுக்கு)
உள்ளத்து உணர் விழி (அந்தக்கரணத்தின் ஞானவிழி) குருடாகும் வண்ணம் வான்
நிலம் திசை கண் (ஆகாயம், பூமி அனைத்து திசைகளிலும்) மூடும் மழை[க்கால]
நிசி (இரவு) இருள் போல் மூடும். [இதுவே ஆவரண சக்தியாம்]

தாத்பர்யம்: ஆவரண சக்தியானது ஈஸ்வரனையும் தத்துவ ஞானிகளையும் தவிர மற்ற
அனைத்து சீவர்களின் ஞான திருஷ்டியையும் மறைக்கும்.

[திவா]

[N Suresh, Chennai]

அன்புள்ள திவா

 

தெளிவான விளக்கம், நன்றி

அன்புடன்

என் சுரேஷ்

 

[திவா]

ஆஹா! சிலர் இதைப்படிக்கிறார்கள்!
விளக்கம் தாண்டவராய சுவாமியுடையது.
நன்றி!
திவா

On Dec 12, 9:55 am, "N Suresh, Chennai" <nsureshchen...@gmail.com>
wrote:

[திவா]

[திவா]

50.
பூன்றமாம் பிரமத்துக்கும் புறத்துள விகாரங்கட்கும்
ஆன்ற கூடஸ்தனுக்கு மகத்துள விகாரங்கட்கும்
தோன்றிய பேதஞ்சற்றுந் தோன்றாமன் மறைத்துமூடும்
ஊன்றிய பவவியாதி யுண்டாகு முபாதியீதே

பூன்றமாம் (பரி பூரணமான) பிரமத்துக்கும் புறத்து உள (வெளியில் உள்ள)
விகாரங்கட்கும் (35 தத்துவங்களுக்கும்), ஆன்ற (அறிவுருவமான)
கூடஸ்தனுக்கும் அகத்து (உள்ளே) உள விகாரங்கட்கும் (28
தத்துவங்களுக்கும்) தோன்றிய பேதம் (சுபாவமாக காணப்பட்ட சச்சிதானந்த
அசத்து சட துக்கங்களை) சற்றும் (கொஞ்சமும்) தோன்றாமல் (உணர் விழிக்கு
தோன்றாமல் ஒன்றின் இலட்சணத்தை ஒன்றின் மேலேற்றி) மறைத்து மூடும். ஊன்றிய
(கெடாத) பவ (பிறப்பு) வியாதி உண்டாகும் உபாதி ஈதே. (இந்த ஆவரண சக்தியே)
தாத்பர்யம்: அதிஷ்டான ஆரோபங்களின் பேதம் தெரியாமல் ஒருமைப்பாடாக மறைப்பது
ஆவரண சக்தியின் தன்மை.

51.
பேதத்தை மறைக்குமென்றதை சீடன் ஆதாரத்தை மறைக்கும் எனக்கருதி வினாவுதல்:

ஆதார மறைந்து போனா லாரோப மெங்கே தோன்றும்
ஆதார மறையா தாகி லாரோப மிலையே யென்றால்
ஆதாரஞ் சமம் விசேட மாமென விரண்டு கூறாம்
ஆதாரஞ் சமமா மெங்கு மாரோபம் விசேடமாமே

[காட்டு இருளில் கயிறு போன்ற பிரமமான] ஆதாரம் மறைந்து போனால் [பிராதி
பாசிகமான பாம்பு போன்ற சீவேஸ்வர ஜகத்தின்] ஆரோபம் எங்கே தோன்றும்?
[வெய்யிலில் கயிறு போன்ற பிரமமான] ஆதாரம் மறையாதாகில் [பிராதி பாசிகமான
பாம்பு போன்ற சீவேஸ்வர ஜகத்தின்] ஆரோபம் இலையே? என்றால், ஆதாரம் சமம்
(சாமான்யம்), விசேடமாம் என இரண்டு கூறாம். ஆதாரம் சமமாம் எங்கும் (அதிக
காலம் அதிக இடங்களில் உள்ள ஆதாரம் சாமான்யமாம்.) ஆரோபம் விசேடமாமே.
(குறைந்த காலம் குறைந்த இடங்களில் உள்ள) ஆரோபம் என்ற பெயர் கொண்ட ஆதாரம்
விசேடம்.
{கயிறாக தோன்றும் பிரமம் சாமான்ய ஆதாரம். பாம்பாக தோன்றும் கயிறு விசேட
ஆதாரம்.}
தாத்பர்யம்: ஆதாரம் மறைபடும்போதும் மறைபடாதபோதும் ஆரோபம் தோன்ற
வகையில்லையே என்ற சீடனை நோக்கி அந்த ஆதாரத்தை ஆதார அதிட்டானமாக பிரித்து
ஆதாரம் சமம் எனவும் அதிட்டானத்தை விசேடம் என்றும் கூறினார்.

[திவா]

52.
ஆதார அதிட்டானத்தில் ஆவரண சக்தி ஆதாரத்தை தெரிய ஒட்டாது மறைக்குமே தவிர
ஆதாரத்தையே மறைக்காது என திருஷ்டாந்தம் மூலம் தெரிவித்தல்:

சகமதி லிதுவென் சுட்டாஞ் சமானந்தான் மறைந்தி டாது
மிகவிது கயிறா மென்னும் விசேடந்தான் மறைந்து போகும்
அகமெனுஞ் சமானந் தன்னை யஞ்ஞான மறைத்திடாது
பகர்விசே டமதாஞ் சீவன் பரமெனு மதனை மூடும்.

சகமதில் (உலகில்) இதுவென்று சுட்டால் ( [இருட்டில் கயிறை பாம்பு என]
காட்டும்போது) சமானந்தான் மறைந்திடாது (சாமானிய ரூபம் இல்லாது போகாது).
இது கயிறாம் என்னும் விசேடந்தான் (விசேட ரூபமே) மறைந்து போகும். அகம்
எனும் (நான் இருக்கிறேன் என்ற சத்தான) சமானந் தன்னை (சாமான்யமான ஆதாரமான
பிரமத்தை) [ஆவரண சக்தியான] அஞ்ஞானம் மறைத்திடாது. பகர் (வெளி) விசேடமதாம்
சீவன் பரம் எனும் அதனை (அதிட்டானத்தை) மூடும்.

53.
ஆத்ம ஞானத்தை விட்சேப சக்தியானது அன்னமய கோசம் முதலியனவாகத் தோன்றி
மறைத்ததே அன்றி ஆவரணமெங்கே மறைத்தது?

கேவல நிலைதோன் றாமற் கெடுத்தது பஞ்ச கோசம்
சீவனுஞ் சகத்து மாகிச் செனித்தவிட்சேப மன்றோ
ஆவர ணந்தா னேபா ழனர்தமென் றுரைத்த தேதோ
மேவருங் குருவேயென்று வினாவிடின் மகனே கேளாய்

பஞ்சகோசம் சீவனும் சகத்தும் ஆகி செனித்த (உண்டாகிய) விட்சேபம் [சக்தி]
அன்றோ கேவல நிலை (பிரம ஆன்ம ஐக்கிய நிலை) தோன்றாமல் கெடுத்தது.
ஆவரணந்தானே (ஆவரண சக்திதானே) பாழ் [என்றும்] அனர்தம் [என்றும்] உரைத்தது
(செய்தது) ஏதோ? (என்ன காரணத்தாலோ?) மேவரும் (கிடைத்தற்கரிய) குருவே என்று
வினாவிடின், மகனே கேளாய்.

[திவா]

54.
விட்சேப சக்தி ஆவரண சக்திகளின் நன்மை தீமை கூறல்:
தோற்றாமாஞ் சத்திதானுந் துன்பமாம் பவமானாலும்
ஆற்றலான் முத்திசேர்வார்க் கநுகூல மாகுங்காணீ
ஊற்றமாம் பகற் காலம்போ லுபகார நிசியினுண்டோ
மாற்றமென் றுரைப்பேன் மைந்தா மறைப்பது மிகப்பொல்லாதே

தோற்றாமாம் சத்திதானும் (விட்சேப சக்தியும்) [அஞ்ஞானிகளுக்கு] துன்பமாம்
பவமானாலும் (சம்சாரத்தை கொடுப்பதானாலும்) ஆற்றலான் [சிரவணாதி
முயற்சியால்] முத்திசேர்வார்க்கு (முத்தியடைய விரும்பு முமூட்சுகளுக்கு)
அநுகூலமாகும் காண் நீ. ஊற்றமாம் பகற் காலம் போல் (அஞ்ஞானிகள்,
முமூட்சுகள் இருவருக்கும் நித்திரை சோம்பல் முதலியவற்றைப் போக்கும் பகல்
வேளை போல்) உபகாரம் நிசியில் (இரவில்) உண்டோ? மாற்றம் (வேறு பதில்) என்
உரைப்பேன் மைந்தா? மறைப்பது (மறைக்கும் ஆவரண சக்தி) மிகப்பொல்லாதே.
தாத்பர்யம்: விட்சேப சக்தி அஞ்ஞானிகளுக்கு துன்பமும் முமூட்சுகளுக்கு
மோட்ச இன்பமும், ஆவரண சக்தி இருவருக்கும் துன்பத்தையும் தரும்.

55.
அநுபவத்தால் ஆவரணத்தின் கொடுமை காட்டல்:
சுழுத்தியிற் பிரளயத்திற் றோற்றமாஞ் சகங்கண்மாண்டும்
அழுத்திய பவம் போய்முத்தி யடைவரொரு வருண்டோ
முழுத்தவிட் சேபமெல்லா முத்தியிற் கூட்டுகிற்கும்
கொழுத்த வாவரணமுத்தி கூடாமற் கெடுத்தகேடே

சுழுத்தியில் (தினப்பிரளயத்தில்) பிரளயத்தில் (பிரமப் பிரளயத்தில்)
தோற்றமாம் சகங்கள் மாண்டும் (விட்சேபமான சகங்கள் நசிந்து) [துன்பத்தில்]
அழுத்திய பவம் (பிறவி) போய் முத்தி அடைவர் ஒருவர் உண்டோ? (எவருமில்லை)
[ஆகவே,] முழுத்த விட்சேபம் எல்லாம் (உடல் முதலான விட்சேப சக்தியின்
விளைவெல்லாம்) முத்தியிற் கூட்டுகிற்கும். (பரம சுகம் தர வல்லது).
கொழுத்த (பலமான) ஆவரணம் முத்தி கூடாமற் கெடுத்தகேடே (முக்தி அடையாமல்
கெடுதல் மட்டும் செய்யும்)

தாத்பர்யம்: அறிவு விளங்கும் விட்சேபம் முத்தியின்பத்துக்கு சாதனமாகும்.
அறிவு விளங்காத ஆவரணம் பிறவி துன்பத்துக்கு காரணமாகும். இது அநுபவம்.

[திவா]

56.
மித்தையான விட்சேபத்தால் வெளிப்படும் முத்தியும் மித்தையாம் எனில்:
சுத்தியில் வெள்ளிபோலத் தோன்றிய தோற்றமான
சத்தியும் பொய்யேயென்றாற் சத்திசா தனமாவந்த
முத்தியும் பொய்யேமென்னின் மோகநித்திரை விலங்கால்
நித்திரை தெளியுமாபோ னிருவாண நிலைமெய்யாமே

சுத்தியில் (சிப்பியில் ஆரோபமான) வெள்ளி போல, தோன்றிய தோற்றமான சத்தியும்
(பிரமத்தில் ஆரோபமான விட்சேப சக்தியும்) பொய்யே என்றால் சத்தி சாதனமாக
வந்த முத்தியும் (விட்சேப சக்தியால் தோன்றிய குரு, சாஸ்திரம் முதலான
சாதனங்களால் கிடைத்த மோட்சமும்) பொய்யே என்னின், மோக நித்திரை விலங்கால்
(சிங்கத்தால்) நித்திரை தெளியுமா போல் (தூக்கம் நீங்கி விழிப்பு
ஏற்படுவது போல) நிருவாண நிலை மெய்யாமே.

57.
இம்பரி னஞ்சைநஞ்சா லிரும்பினை யிரும்பா லெய்யும்
அம்பினை அம்பாற்பற்று மழுக்கினையழுக்கான் மாய்ப்பர்
வம்பியன் மாயைதன்னை மாயையான் மாய்ப்பர் பின்னைத்
தம்பமா மதுவுங்கூடச் சவஞ்சுடுதடி போற்போமே

இம்பரில் (இவ்வுலகில்) நஞ்சை நஞ்சால் (அதன் பிரதி கூலமான நச்சாலும்)
இரும்பினை இரும்பால், ( அதன் பிரதி கூலமான இரும்பு அரத்தாலும்), எய்யும்
அம்பினை அம்பால், [துணியில்] பற்றும் அழுக்கினை அழுக்கால் (உவர்
மண்ணாலும்) மாய்ப்பர். வம்பியல் (நழுவும் சுபாவமுள்ள) மாயைதன்னை மாயையால்
மாய்ப்பர். பின்னை தம்பமாம் அதுவும் கூடச் சவஞ் சுடு தடி போல் போமே.
தாத்பர்யம்: தினமும் குறைந்து வருகின்ற படியால் நழுவுதல் சுபாவமான
அஞ்ஞானமும் மறைப்பாயும், பெண்ணாதி, பொன்னாதி, மண்ணாதி, அன்னாதியாயும்
இருக்கும் அசுத்த மாயையைச் சிரவணாதி சுத்த மாயை கெடுத்து பின் சவத்தை
சுட பயன்படுத்திய தடியை முடிவில் அத்தீயிலேயே போட்டு எரிப்பது போல தானும்
நீங்கும்.

[திவா]

ஜீவாத்மாக்களுகு இவ்விரு விதமான மாயையால் சப்தாவத்தைகள் வரும் வழி,
அவற்றின் பெயர்கள்:
இந்தமா யையினாற் சீவர்க் கேழவத்தைக ளுண்டாகும்
அந்தவே ழவத்தை தம்மையடைவினின் மொழியக்கேளாய்
முந்தவஞ் ஞானமூடன் முளைத்தல் காணாதஞானம்
சந்ததங் கண்டஞானந் தழல்கெடல் குளிர்மையாதல்.

இந்த மாயையினால் சீவர்க்கு ஏழு அவத்தைகள் உண்டாகும். அந்த ஏழு அவத்தை
தம்மை அடைவினில் (கிரமமாக) மொழியக் கேளாய். முந்த (முதலில்) அஞ்ஞானம்,
மூடல் (ஆவரணம்), முளைத்தல் (விட்சேபம்), காணாத (பரோட்ச) ஞானம், சந்ததம்
கண்ட ஞானம், தழல் கெடல் (துக்க நிவர்த்தி), குளிர்மையாதல் (தடையற்ற
ஆநந்தம்)

59. அந்த அவத்தைகளின் தன்மை:
பிரமமாந் தனைமறந்த பேதமையே யஞ்ஞானம்
பரனிலை காணோமென்று பகர்தலா வரணமூடல்
நரனொரு கருத்தாற்சீவ னானென முளைத்தறோற்றம்
குரவன்வாக் கியத்தாற்றன்னைக் குறிக்கொளல் பரோட்ச ஞானம்.

பிரமமாம் தனை மறந்த பேதமையே அஞ்ஞானம். பரன் (பிரம்மம்) இலை, காணோம் என்று
பகர்தல் ஆவரண மூடல். நரன், ஒரு கருத்தால் சீவன் நான் என முளைத்தல் (நான்
மனுடன், கர்மா செய்பவன், பலன்களை புசிப்பவன் என்ற எண்ணத்தால் சீவன் என
உண்டாதல்) தோற்றம் (விட்சேபமாம்). குரவன் (குரு) வாக்கியத்தால்
[பரமாத்மாவான] தன்னை [உண்டு என] குறிக்கொளல் (அறிதல்) [பிரமமில்லை எனும்
அசத்தான ஆவரணத்தை நீக்கும்] பரோட்ச ஞானம்.

[திவா]

60.
தத்துவ விசாரஞ் செய்து சகலசந் தேகமும் போய்
அத்துவி தந்தா னாதலப ரோட்ச ஞானமாகும்
கர்த்தனாஞ் சீவ பேதங் கழிவதே துக்கம் போகல்
முத்தனா யெல்லாஞ் செய்து முடித்தா னந்தமாமே

தத்துவ விசாரம் செய்து சகல சந்தேகமும் போய் அத்துவிதம் (அத்வைத, ஐக்கிய
சொரூபம்) தான் ஆதல் அபரோட்ச ஞானமாகும். (பிரமம் இல்லை என்னும் ஆவரணத்தை
நீக்கும் பிரத்தியட்ச ஞானமாகும்). கர்த்தனாம் சீவ பேதம் (கூடஸ்தனிடம்
ஆரோபித்த நான் செய்பவன் என்ற சீவ பாவனை) கழிவதே துக்கம் போகல். முத்தனாய்
எல்லாம் செய்து முடித்தது (சகல பந்தங்களில் இருந்தும் விடிபட்டது)
ஆனந்தமாமே. (தடையற்ற ஆனந்தமாம்.)

61.
இதுநினக் கறியும்வண்ண மிப்படி யொருதிட்டாந்தம்
புதுமையாங் கதைகேள் பத்துப்புருடரோ ராற்றை நீந்தி
உதகதீ ரத்திலேறி யொருவனொன் பதுபே ரெண்ணி
அதனொடு தசமன்றானென் றறியாமன் மயங்கி நின்றான்

இது நினக்கு (உனக்கு) அறியும் வண்ணம் இப்படி ஒரு திட்டாந்தம் புதுமையாம்
கதைகேள். பத்து புருடர் ஓர் ஆற்றை நீந்தி உதக (நீர் அதாவது நதி)
தீரத்தில் ஏறி, [அவற்றில்] ஒருவன் ஒன்பது பேர் எண்ணி அதனொடு தசமன்
(பத்தாவது நபர்) தான் என்று அறியாமல் மயங்கி நின்றான்.

[திவா]

62.
அறியாத மயலஞ் ஞான மவனில்லை காணோ மென்றல்
பிறியாவா வரணமாகும் பீழைகொண் டழல்விட் சேபம்
நெறியாளன் றசம ணுடு நிற்கின்றா னென்ற சொல்லைக்
குறியாக வெண்ணிநெஞ்சிற் கொள்வது பரோட்ச ஞானம்

அறியாத மயல் (9 பேரை கண்டும் பிராந்தியினால் தன்னை பத்தாவதாக அறியாத
மயக்கம்) அஞ்ஞானம். அவனில்லை காணோம் என்றல் பிறியாத (அபரோட்ச ஞானம் வரும்
வரை நீங்காத) ஆவரணமாகும். பீழை (துக்கம்) கொண்டு அழல் விட்சேபம்.
நெறியாளன் (வழிப்போக்கன்) தசமன் (பத்தாவது நபர்) உண்டு, நிற்கின்றான்
என்ற சொல்லை குறியாக (உண்மையாக) எண்ணி நெஞ்சில் கொள்வது பரோட்ச ஞானம்.

63.
புண்ணிய பதிகன் பின்னும் புருடரொன் பதின்மர் தம்மை
எண்ணுநீ தசமனாவை யென்னவே தன்னைக் காணல்
கண்ணினிற் கண்டஞானங் கரைதல்போ வதுநோய்போதல்
திண்ணிய மனதி லையந் தெளிதலா நந்த மாமே

புண்ணிய பதிகன் பின்னும் (மீண்டும்) புருடர் ஒன்பதின்மர் தம்மை
எண்ணு; நீ தசமன் ஆவை என்னவே தன்னைக் காணல் கண்ணினில் கண்ட ஞானம்.
(அபரோட்ச ஞானம்) கரைதல் (அழுதல்) போவது நோய் போதல்.
திண்ணிய (திடமான) மனதில் ஐயம் தெளிதல் ஆநந்தமாமே.

[Tirumurti Vasudevan]

64.
தன்னை தரிசிப்பிக்க வேண்டுமென்று சீடன் வினவியதற்கு விடை:

தசபுமான் றனைக்கண்டாற்போற் சற்குரு மூர்த்தியேயென்
நிசவடிவினை யான்காண நீர்காட்டல் வேண்டுமென்றான்
சுசிபெறு மிலட்சியார்த்தந் துவம்பதந் தற்பதங்கட்
கசிபத வைக்கியஞ் செய்யுமது செயுமுண்மை கேளாய்

தசபுமான்தனை கண்டால் போல், சற்குரு மூர்த்தியே, என் நிச வடிவினை யான் காண
நீர் காட்டல் வேண்டுமென்றான். "துவம்" பதம் "தத்" பதம் (ஸாம வேத மஹா
வாக்கியமான த்வம் (நீ) தத் (அது) பதங்களின்) சுசி பெறும்
இலட்சியார்த்தங்கட்கு (சுத்தம் பொருந்திய இலட்சிய அர்த்தங்களான கூடஸ்த
பிரமங்கட்கு) அசி பதம் (இருக்கிறாய் என்ற சொல்) ஐக்கியம் செய்யும்.
(ஐக்கிய சொரூபத்தை இலட்சணையால் போதிக்கும்) அது செயும் உண்மை
(அவ்வாக்கியம் அப்படி போதிக்கும் உண்மையை) கேளாய்.
65.
விண்ணொன்றை மகாவிண்ணென்று மேகவிண்ணென்றும் பாரின்
மண்ணொன்று கடவிண்ணென்று மருவிய சல விண்ணென்றும்
எண்ணுகற்பனைபோ லொன்றே யெங்குமாம் பிரமமீசன்
நண்ணுங் கூடஸ்தன்சீவ னான்குசைதன் னியமாமே

விண் (ஆகாயம்) ஒன்றை மகா விண் என்றும் மேக விண் என்றும் பாரின் (உலகில்)
மண் ஒன்றும் (மண்ணால் ஆகிய) கட விண் (குடத்தால் பிரிக்கப்பட்ட ஆகாயம்)
என்றும் மருவிய சல விண் (குடத்தில் உள்ள ஜலத்தில் ஆகாயம்) என்றும்
எண்ணும் கற்பனை போல், ஒன்றே எங்குமாம் பிரமம் (என்றும்), ஈசன் (என்றும்),
நண்ணும் கூடஸ்தன் (சரீரத்தில் வளைபட்டுள்ள பிரத்திய ஆத்மா என்றும்) சீவன்
[என்றும்] நான்கு [வகை] சைதன்னியமாமே.

[திவா]

66.
பூச்சிய வீசன் சீவன் புகல்பத மிரண்டி னுக்கும்
வாச்சிய மிலட்சியந் தான் மலமிலாப் பிரம மான்மா
காச்சியபா லினெய்போற் கலந்தொன்றாங் கடைந்தெடுக்கும்
ஆச்சிய மென்ன வுன்னை யறிந்துநீ பிரித்துக்கொள்ளே

பூச்சிய (பூசிக்கத்தக்க) ஈசன், [பூசிக்கின்ற] சீவன் [ஆகியவை] புகல் பதம்
(மகா வாக்கியம் கூறும் சொற்கள்) இரண்டினுக்கும் (முறையே தத் த்வம்)
வாச்சியம் (முக்கிய அர்த்தமாக உள்ளது). இலட்சியந்தான் (இலக்கிய
அர்த்தமாவது) மலமிலா பிரமம், ஆன்மா (கூடஸ்தன்). காச்சிய பாலில் நெய் போல்
கலந்தொன்றாங் (காய்ச்சிய பாலில் நெய் மறைந்து இருப்பது போல அவை ஒன்றாக
உள்ளன.) கடைந்தெடுக்கும் ஆச்சியம் (நெய்) என (இலட்சியார்த்தமாக) உன்னை
அறிந்து நீ (வாச்சியார்த்தமான சீவன் என்பதில் இருந்து) பிரித்துக்கொள்ளே.
---
கையினால் பிரிக்க முடியாத நெய்யை மத்தால் கடைந்து எடுப்பது போல,
வாச்சியார்தத்தில் (சீவனில்) கலந்து கர்ம பந்தத்தினால் பிரிக்க முடியாது
உள்ள இலட்சியார்த்த சொரூபத்தை (ஆத்மா) சிரவணம் (கேட்டல்) முதலானவற்றால்
பிரித்து அறிய வேண்டும்.

வியாக்கியானம்:
வாச்சிய அர்த்தம் இலட்சிய அர்த்தம்: தத் பதம்: ; த்வம் பதம்:

தத்

வாச்சிய அர்த்தம்: மாயை, மாயைக்கு அதிஷ்டான சேதனத்துடன்
உள்ள ஆபாச ரூபமான ஈசன்

இலட்சிய அர்த்தம்: அதிஷ்டான சேதனமான பிரமம்.

த்வம்

வாச்சிய அர்த்தம்: அவித்தை, அவித்தைக்கு அதிஷ்டான சேதனத்துடன்
உள்ள ஆபாச ரூபமான சீவன்

இலட்சிய அர்த்தம் அதிஷ்டான சேதனமான கூடஸ்தன்.

தாத்பர்யம்: தத்பத த்வம் பத வாச்சியார்த்தம் பர சீவர்கள்,
இலட்சியார்த்தம் பிரம கூடஸ்தர்கள். அத்தியாசத்தால் இரண்டு
வாச்சியார்த்தங்களும் இரண்டு லட்சியார்த்தத்தில் கலந்து இருக்கும். இதில்
வாச்சியார்த்தத்தை நீக்கி இலட்சியார்த்தத்தை அறிய வேண்டும்.

67.
வாச்சியார்த்தத்தை நீக்குவது எப்படி:

பிறிவதெப்படியென்றக்காற் பிணமாகுமுடனானென்னும்
அறிவினைக் கொல்லல் வேண்டு மைம்பூத விகாரமன்றோ
வெறியதோர் துருத்தி மூக்கின் விடுவது போலுன் மூக்கால்
எறிபிரா ணனுநீ யல்லை யிராசதகுணவி காரம்.

பிறிவதெப்படி என்றக்கால் (வாச்சியார்த்தத்தில் நின்று நான் வேறுபடுவது
எப்படி என்றால்) பிணமாகும் உடல் (அன்னமய கோசத்தை) நான் என்னும்
(பிராந்தி) அறிவினைக் கொல்லல் வேண்டும். [ஏனென்னில் அது] ஐம் பூத விகாரம்
(பஞ்சீ கிருதம் செய்யப்பட்ட பஞ்ச பூதங்களால் ஆனது) அன்றோ. வெறியது
(வெறுமையான) ஓர் துருத்தி மூக்கின் விடுவது போல் உன் மூக்கால் எறி[யும்]
பிராணனும் (பிராணமய கோசம்) நீ அல்ல. [அது பஞ்சீ கிருதம் செய்யப்படாத
பூதங்களின்] இராசத குண விகாரம். (காரியம்)

68
கரணமா மனது புத்தி கருத்தாவா மவையான் மாவோ
தரமுள விரண்டு கோசஞ் சத்துவ குண்வி காரம்
வரமறு துயிலா னந்த மயனையு நானென் னாதே
விரவிய தமவஞ் ஞான விருத்தியின் விகார மாமே
கரணமா[கிய] மனது, கருத்தாவாம் (கர்த்தா = செய்பவன் ஆகிய) புத்தி அவை
ஆன்மாவோ? தரமுள இரண்டு கோசம் (சங்கற்ப ரூபம், நிச்சய ரூபம் என
தாரதம்மியம் உள்ள மனோமய, விஞ்ஞானமய கோசங்கள்) சத்துவ குண விகாரம்.
வரமறு (உயர்வில்லாத) துயில் ஆனந்த மயனையும் (சுழுத்தியில் உள்ள ஆனந்த
மயனையும்) நான் என்னாதே. விரவிய (பொருந்திய) தம (தமோ ரூபமான) அஞ்ஞான
விருத்தியின் விகாரமாமே.
(ஆக 5 கோசங்களையும் ஆன்மா அல்ல என நிராகரித்தார்.)

69.
பஞ்ச கோசங்கள் நான் இல்லையானால் நான் யார்?

சத்தொடு சித்தாநந்தஞ் சமந்திரஞ் சாட்சியேகம்
நித்தியம் வியாபியான்மா நீயதுவா வறிந்து
பொத்தொடு சடந்துக்காதி பொருந்து பேதங்களான
குத்திர பஞ்ச கோசக் குகைவிட்டு வெளியிலாவாய்.

சத்தொடு சித்தாநந்தம் (சச்சிதானந்தமாய்) சமமாய், திரமாய், சாட்சியாய்,
ஏகமாய்,
நித்தியமாய் வியாபி[க்கும்] ஆன்மா நீ அதுவாக அறிந்து பொத்தொடு (பொய்யான)
சட துக்காதி (துக்க முதலியதாய்) பொருந்து[கின்ற] பேதங்களான (ஆன்ம
சுபாவத்துக்கு அன்னிய சுபாவங்களை உடையனவான) குத்திர (வஞ்சகமான) பஞ்ச
கோசக் குகை விட்டு (பஞ்ச கோசங்களாகிய குகைகளில் ஆன்ம புத்தியை ஒழித்து)
வெளியிலாவாய்.

[திவா]

70.
ஆசாரியர் உபதேசித்தப்படி அநுஷ்டித்து அதற்கு பின் சீடன் வினாதலைக்கூறல்:

பஞ்ச கோசமும் விட்டப்பாற் பார்க்கின்ற பொழுது பாழே
விஞ்சியத துவல்லாமல் வேறொன்றும் தெரியக் காணேன்
அஞ்சன விருளையோ நானகமென வநுபவிப்பேன்
வஞ்சமில் குருவேயென்ற மகன் மதிதெளியச் சொல்வார்.

பஞ்ச கோசமும் விட்டு அப்பாற் பார்க்கின்ற பொழுது பாழே (சூன்யமே)
விஞ்சியது. (மீதியாக இருந்தது). அது அல்லாமல் வேறொன்றும் தெரியக் காணேன்.
அஞ்சன (மை போல கருத்த) இருளையோ நான் அகமென (நானென) அநுபவிப்பேன்?
வஞ்சமில்[லாத] குருவே என்ற மகன் மதி தெளியச் சொல்வார்.

71.
முன்புகறசமன் புத்திமோகத்தா லெண்ணியெண்ணி
ஒன்பது பேரைக்கண்ட வொருவனாந் தனைகாணாத
பின்பவ னிடையிற்கண்ட பெரியபாழவனோ பாராய்
அன்புள மகனேகாண்ப தடங்கலுங் காண்பானீயே

முன்புகல் தசமன் புத்தி மோகத்தால் (அஞ்ஞானத்தால்) எண்ணி எண்ணி ஒன்பது
பேரைக் கண்ட ஒருவனாம் (பத்தாவதாக) தனைக் காணாத பின்பு, அவனிடையில்
(அவனிடத்து) கண்ட பெரிய பாழ் அவனோ பாராய். அன்புள மகனே காண்பது அடங்கலும்
(உன்னால் கண்ட ஸ்தூலமும் அவை நீங்கியபின் கண்ட சூன்யமும்) காண்பான்
(காண்பவன்) நீயே.

[Tirumurti Vasudevan]

72.

தூலசூக்கும வஞ்ஞானந் தோன்றுமூன்ற வத்தைதாமும்

காலமோர் மூன்றுஞ் சன்மக் கடலெழுங் கல்லோலங்கள்

போலவே வந்துவந்து போனவெத்தனை யென்பேனான்

ஆலமர் கடவுளாணை யவைக்கெலாஞ் சாட்சி நீயே

தூல சூக்கும அஞ்ஞானம் (ஸ்தூல சூஷ்ம காரண தேகங்களென மூன்று தேகங்களும்)
தோன்றும் (தோன்றுகின்ற) [ஜாக்ரத், ஸ்வப்னம், சுசுப்தி ஆகிய] மூன்று
அவத்தை தாமும், காலம் ஓர் மூன்றும் (இறந்த, நிகழ், எதிர் காலங்கள் ஆகிய
மூன்றும்) சன்மக் கடல் (ஜன்மமாகிய கடலில்) எழுங் கல்லோலங்கள் (எழுகின்ற
அலைகள்) போலவே வந்து வந்து போன நான் எத்தனை என்பேன். ஆல் அமர் கடவுள்
(தக்ஷிணாமூர்த்தி) ஆணை, அவைக்கு எல்லாம் சாட்சி நீயே.

73.

எல்லாம் அறிந்த தன்னை எதால் அறிவது?

எல்லாங்கண்டறியுமென்னை யேதுகொண்டறிவேனென்று

சொல்லாதே சுயமாஞ்சோதிச் சுடருக்கு சுடர்வே றுண்டோ

பல்லார்முன் றசமன்றன்னைப் பார்ப்பதுந் தனைகொண்டேதான்

அல்லாமற் பதினொன்றானு மவனிடத்துண்டோ பாராய்

[சூன்யம் முதலாக] எல்லாம் [சாட்சியாக] கண்டறியும் என்னை ஏது (எதை) கொண்டு
அறிவேன் என்று சொல்லாதே. சுயமாம் சோதி சுடருக்கு சுடர் வேறுண்டோ? பல்லார்
(பலர் =9 பேருக்கு) முன் தசமன் (பத்தாமவன்) தன்னைப் பார்ப்பதும் தனை
கொண்டேதான். அல்லாமல் (அன்னியமாக) பதினொன்றானும் (பதினொன்றாவது நபரும்)
அவனிடத்து (பத்தாமவனிடத்து) உண்டோ பாராய்.

தாத்பர்யம்: சடமான அனைத்தையும் அறிய வேறு அறிவு தேவையானாலும் சித் ரூபமான
தன்னை அறிய ஓர் சித் தேவையில்லை. தன்னைத் தானே அறிய வேண்டும்.

[திவா]

74.
அறிவுக்கு மறிவு செய்யு மறிவுவே றுண்டென்றெண்ணும்
அறிவற்ற குதர்க்க மூடர்க் கனவஸ்தை பலமாய்த் தீரும்
அறிபடும் பொருணீ யல்லை யறிபடாப் பொருணீ யல்லை
அறிபொரு ளாகு முன்னை யநுபவித் தறிவாய் நீயே

அறிவுக்கும் அறிவு செய்யும் அறிவு வேறுண்டு என்று எண்ணும் அறிவற்ற
குதர்க்க மூடர்க்கு (ஆத்மா சுயம் பிரகாசமுடையது எனும் அறிவில்லாத
மூடர்களுக்கு) அனவஸ்தை (வரையரை அற்ற தன்மையே) பலமாய்த் தீரும்.
(நிலைக்கும்). அறிபடும் பொருள் நீ அல்லை; அறிபடாப் பொருள் நீ அல்லை.
அறிபொருளாகும் உன்னை அநுபவித்து அறிவாய் நீயே.

75.
ஆத்மாவாகிய தான் ஞான சொரூபம் என்பதெப்படி:

மதுரமாங் கட்டி சுட்ட மாப்பணி யாரமெல்லாம்
மதுரமாக் கியவ தற்கு மதுரந்தான் சுபாவ மன்றோ
அதுவிது வெனுஞ் சடங்க ளறிவாக வறிவைத் தந்தே
அதுவிது விரண்டுமாகா வகம் பொருளறிவாய் நீயே.

மதுரமாம் (இனிப்பான) [வெல்ல] கட்டி [சேர்த்து] சுட்ட மாப் பணியாரம்
(பலகாரம்) எல்லாம் மதுரம் ஆக்கியவதற்கு (தன் சுபாவமான இனிப்பாக ஆக்கிய
வெல்லத்துக்கு) மதுரந்தான் சுபாவம் அன்றோ? அதுவிது எனும் சடங்கள் (தேகம்
இந்திரியம் முதலானவை) அறிவாக (அறிவையுடையனவாக) அறிவை தந்தே (ஞானத்தை
கொடுத்து) அதுவிது இரண்டுமாகா (தேகம் இந்திரியம் முதலானவற்றின் விகாரத்தை
அடையாத பிரத்யேக ஆத்மாவையே) அகம் பொருள் (அகம் என்பதற்கு பொருளாக)
அறிவாய் நீயே.

[Tirumurti Vasudevan]

76.
ஆரோபமான வாச்சியார்த்தங்களுக்கு ஐக்கியமின்றெனக்கூறல்.

இந்தநீ த்வம் பதத்தி னிலட்சியப் பொருளா மென்றும்
பந்தமில் பிரம மேதத் பதந்தனி லிலட்சியார்த்தம்
அந்தமாஞ் சீவ னீசனவர்களே வாச்சியார்த்தம்
சந்ததம் பேத மாவார் தமக்கயிக் கியங்கூடாதே

இந்த (ஞானமே சுபாவமான சொரூபமாக உள்ள) நீ த்வம் பதத்தின் இலட்சியப்
பொருளாம். (இலட்சியார்த்தம் ஆகும்). என்றும் பந்தமில்[லாத] பிரமமே தத்
பதந்தனில் இலட்சியார்த்தம். அந்தமாம் (தள்ளப்படுவதாகிய) சீவன் ஈசன்
அவர்களே வாச்சியார்த்தம். சந்ததம் (எப்போதும்) பேதமாவார்தமக்கு
(பேதமுடையவாராக உள்ள சீவ ஈஸ்வரர்களுக்கு) ஐக்கியம் (அபேதம்) கூடாதே
(சித்திக்காது).
தாத்பர்யம்: மகா வாக்கியத்தின் இலட்சியார்த்தமான கூடஸ்த பிரமம் அபேதம்
ஆதலால் அவர்கட்கு ஐக்கியம் கூடும்.

77.
ஜீவ ஈஸ்வர பேதத்தை கூறல்:

பேதமா னதுவுங் கேளாய் பெயராலு மிடங்க ளாலும்
ஓதரு முபாதி யாலு முடலாலு முணர்வி னாலும்
பாதலம் விசும்பு போலப் பலதூர மகன்று நிற்பர்
ஆதலாலிவர்க் கெந்நாளு மைக்கிய மென்பது கூடாதே

[சீவ ஈஸ்வரர்கள்] பேதமானதுவும் (வித்தியாசமானதுவும்) கேளாய். பெயராலும்
(சீவன் ஈசன்) இடங்களாலும் (பிண்டம், அண்டம்), ஓதரும் உபாதியாலும்
([ஒன்பது விதங்களாலும் நிச்சயித்து சொல்ல முடியாத] அவித்தை மாயை என்னும்
உபாதிகளாலும்) உடலாலும் (வியஷ்டி, சமஷ்டி), உணர்வினாலும் (சிற்றறிவு
பேரறிவு) பாதலம் விசும்பு (விண்ணுலகம்) போலப் பலதூரம் அகன்று (வேறுபட்டு)
நிற்பர். ஆதலால் இவர்க்கு எந்நாளும் ஐக்கியம் என்பது கூடாதே (அபேதம்
சித்திக்காது).
தாத்பர்யம்: வாச்சியார்த்த ஜீவ ஈஸ்வரர்களுக்கு பெயர் முதலான பேதம்
உள்ளதால் அபேதம் சித்தியாது.

[திவா]

78.
கூடஸ்தனுக்கும் பிரமத்துக்கும் இலக்கணையால் ஐக்கியம் செய்ய
சாஸ்திரங்களில் கூறும் 3 வித இலக்கணையை கூறுதல்:

வடநூல் வல்லவர்கள் சொல்லும் வாசகப்பொருள் சேராமல்
இடராகிற் பொருளாம் வண்ண மிலக்கணை யுரையாற் கொள்வார்
திடமான வதுவுமூன்றாச் செப்புவார் விட்டதென்றும்
விடவிலா தென்றும்விட்டு விடாதென் றும்பேராமே

வடநூல் வல்லவர்கள் சொல்லும் வாசகப்பொருள் (வாச்சியார்த்தம்) சேராமல்
(பொருந்தாமல்) இடராகில் (விரோதமானால்) பொருளாம் வண்ணம் (பொருளாகும்படி)
இலக்கணை உரையால் (இலட்சணா வாக்கியத்தால் [பொருள்]) கொள்வார். திடமான
அதுவும் (அந்த இலட்சணையையும்) மூன்றாய் செப்புவார்; விட்டதென்றும்,
விடவிலாது என்றும் விட்டு விடாது என்றும் பேராமே.

79
கங்கையில் கோஷமென்றுங் கறுப்புச்சேப் போடுதென்றும்
தங்கிய சோயந்தேவ தத்தனென்றுஞ் சொல்வார்கள்
இங்குதா ரணங்களாக்கி யிந்தமூன் றுரைகளாலே
துங்கநூல் விரோதமான சொல்லெல்லாம் பொருளாந்தானே

கங்கையில் கோஷம் (கிராமம்) [உள்ளது] என்றும், கறுப்பு தங்கிய சேப்பு
ஓடுது என்றும் ஸஹ அயம் (அந்த இந்த) தேவதத்தன் என்றும் சொல்வார்கள். இங்கு
(பொருள் விளங்காத இடத்தில்) [இந்த மூன்றையும்] உதாரணங்களாக்கி இந்த
மூன்று உரைகளாலே (இலட்சணா வாக்கியங்களால்) துங்கநூல் (பெருமை பொருந்திய
சாஸ்திரங்களில்) விரோதமான சொல் (வாக்கியங்கள்) எல்லாம் பொருளாந்தானே.
(தானே அர்த்தமாகும்)

எந்த பதம் தன் வாக்கிய அர்த்தத்தை (literal meaning) முழுவதும் விட்டு
அதன் சம்பந்தமானதை உணர்த்துகிறதோ அது விட்ட லட்சணை. கங்கையில் கிராமம்
உள்ளது என்பதன் நேரடிப்பொருள் கங்கையின் பிரவாகத்தில் கிராமம் உள்ளது
என்பது. ஆனால் அது அல்ல நாம் சொல்ல நினைப்பது. அது நடக்கக்கூடியதும்
இல்லை. இங்கு கங்கை என்பதன் பொருள் தன் பொருளாகிய நதி என்பதை முழுவதும்
விட்டுவிட்டு அதன் வாச்சியார்த்த சம்பந்தமான நதி தீரத்தை குறிக்கிறது.

எந்த பதம் தன் வாக்கிய அர்த்தத்தை (literal meaning) விடாமல் அதன் கூட
சம்பந்தமானதையும் உணர்த்துகிறதோ அது விடாத லட்சணை. “கறுப்பு தங்கிய
சேப்பு ஓடுது" என்பதன் வாக்கிய அர்த்தம் (literal meaning) கறுப்பு நிறம்
தங்கி இருக்க சிவப்பு நிறம் ஓடுகிறது என்பது. இது தகாது. கறுப்பு சிவப்பு
என்ற நிறங்களின் பதங்களுடன் அவற்றின் சம்பந்தமான பசுவையும் குதிரையையும்
உணர்த்துவதாக பொருள் கொள்ள வேண்டும். அப்போது அதன் உண்மைப்பொருள்
விளங்கும்.

எந்த பதம் தன் வாக்கிய அர்த்தத்தில் (literal meaning) ஒருபாகத்தை
விட்டுவிட்டு ஒருபாகத்தை ஏற்கிறதோ அது விட்டு விடாத லட்சணை. ஸஹ அயம்
(அந்த இந்த) தேவதத்தன் என்பதில் முன் ஒரு முறை வேறு இடத்தில் வேறு
காலத்தில் பார்த்த தேவ தத்தன் இப்போது இங்கு பார்க்கும் தேவதத்தன் என்பது
பொருந்தாது. {நான்கு வருஷங்களுக்கு முன் கல்கத்தாவில் தேவத்தனை
பார்த்தோம். இப்போது தேவதத்தனை சென்னையில் பார்க்கிறோம். அவரேதான் இவர்
என்கிறோம். உண்மையில் அவரேதானா? இல்லை. அவருக்கு 4 வயது கூட ஆகிவிட்டது.
முன் போல சுறுசுறுப்பாக இல்லை. ஆனால் இன்னும் புத்திசாலி ஆகிவிட்டார்.
இருந்தாலும் அவரே இவர் என்பதை ஏற்கிறோம்.} ஆகவே காலம் இடம் ஆகியவற்றை
தள்ளிவிட்டு தேவதத்தன் என்னும் தேகத்தை இரண்டு பதங்களும் உணர்த்துகின்றன.

[திவா]

80.
மூவித இலக்கணையில் இங்கு தேவையான விட்டுவிட்டாத இலக்கணைபடி
திருஷ்டாந்தத்துக்கு பொருள் கொள்வதை கூறல்:

பன்னிய சோயமென்னும் பதங்களின் வாச்சியார்த்தம்
அன்னிய தேசங்கால மவனிவ னென்ப வெல்லாம்
சொன்னவிவ் விரோதம்விட்டுத் தொடரிலக் கியம்விடாமல்
உன்னிடிற் றேவதத்த னொருவனை வெளியாக் காட்டும்.

பன்னிய (முன் கூறிய) சோ அயம் என்னும் பதங்களின் வாச்சியார்த்தம் அன்னிய
தேசம் காலம் (தூர தேசம், சமீப தேசம், கடந்த காலம், நிகழ்காலம் ஆகிய) அவன்
இவன் என்பன எல்லாம் (அந்த தேவதத்தன் இந்த தேவதத்தன் என்பன எல்லாம்) சொன்ன
இவ்விரோதம் (விரோதமான வாச்சியார்த்தத்தை) விட்டுத் தொடர் இலக்கியம்
(அவற்றை அநுசரித்த இலட்சிய அர்த்தமான தேகம் என்பதை) விடாமல், உன்னிடில்
(ஆலோசிக்கில்) தேவதத்தன் ஒருவனை (என்ற புருஷனை) வெளியாக் காட்டும்.
(தெளிவாக காட்டும்).

81.
தத்துவ மெனும் பதங்கள் பிரமமாய்ச் சாட்சியான
வத்துவை விடாமற் பேத வாச்சியார்த் தத்தை விட்டு
நித்தமு மதுநீ யாகு நீயது வாகு மென்னும்
அர்த்தமும கண்டமென்றேயசி பதவைக்கியங் காட்டும்.

தத், துவம் எனும் (ஸாம வேத மகா வாக்கியத்தில் உள்ள அது, நீ) பதங்கள்
பிரமமாய் சாட்சியான வத்துவை விடாமல் பேத வாச்சியார்த்தத்தை (பேத
தர்மங்களை உடைய வாச்சிய பாகங்களை) விட்டு நித்தமும் (எக்காலமும்) அது நீ
ஆகும் (பிரமமே நீயாம்), நீ அதுவாகும் (நீயே பிரமமாம்) என்னும் (என்று
சொல்லும்). அசி பத அர்த்தமும் அகண்டம் (கண்டம்= துண்டு அகண்டம்
துண்டாகாதது, ஒன்று) என்றே ஐக்கியங்காட்டும். (ஐக்கியத்தைப் போதிக்கும்).

மாயை, மாயையில் பிரதிபலித்த ஆபாசம், மாயைக்கு அதிஷ்டான சேதனம் ஆகிய
மூன்றும் கூடி ஈஸ்வரன் ஆயிற்று. ஈஸ்வரனின் சர்வ சக்தி முதலிய தர்மங்கள்
மாயா காரியமாகும். இந்த ஈஸ்வரனையே தத் பதத்தின் வாச்சியார்த்தமாய் கொள்க.
வியட்டி அவத்தை, அதில் பிரதிபலித்த ஆபாசம், அதன் அதிஷ்டான சேதனம்
மூன்றும் சேர்ந்து சீவனாகும். இதற்குள்ள அற்ப சக்தி முதலிய தர்மங்கள்
அவித்யா காரியம். இந்த சீவனை த்வம் பதத்தின் பொருளாய் கொள்க. ஆனால் இந்த
இருவருக்கும் ஏகத்துவம் கூடாது. ஆகவே ஆபாச சகித மாயை, மாயா காரிய
சர்வஞ்ஞத்துவாதி (அனைத்தும் அறியும் அறிவு முதலான) தர்மம் ஆகிய இவ்வளவு
தத்பத வாச்சிய பாகங்களை விடுத்து சேதன பாக மாத்திரத்திலும் அப்படியே ஆபாச
சகித அவித்தை, அவித்தையால் செய்யப்பட்ட அற்பஞ்ஞத்துவாதி (சிறிதே அறியும்
அறிவு முதலான) தர்மம் ஆகிய இவ்வளவு த்வம் பத வாச்சிய பாகங்களை விடுத்து
சேதன பாகத்தை மட்டும் விட்டுவிடாத இலட்சணையால் கொண்டு கேட்டல்
முதலியவற்றுக்கு முன்னும் அவை முடிந்த பின்னும் மட்டுமே ஏகம் என ஸாம வேத
மகா வாக்கியம் தெரிவிக்கிறது.

தாத்பர்யம்: ஆசாரியார் தானுபதேசித்தப்படி ஆவரண நிச்சயம் இருப்பது தோன்ற,
அதன் முடிவான மகா வாக்கியத்தின் இலக்கியார்த்தமான கூடஸ்த பிரமத்தின்
ஒருமையை உணர்த்தியதாம். மேலும் அது நீ ஆகும், நீ அதுவாகும் என்று
ஓதப்புரோத பாவமாய் அபேதம் சொன்னது முறையே பரோட்ச (மறைந்த) பிராந்தியும்
பரிச்சின்ன பிராந்தியும் நிவர்த்தியாகும் பொருட்டுக் கூறியதாம்.

[திவா]

82.
அத்வைத சொரூபத்தை அநுபவத்தில் அறிதல்:

கடநீரின் மேக நீரிற் கண்டவா னிரண்டும் பொய்யே
குடவானும் பெரிய வானுங் கூடியொன்றா மெப்போதும்
இடமான பிரமஞ்சாட்சி யிரண்டுமெப் போது மேகம்
திடமாகச் சுவாநு பூதி சிவோகமென் றிருந்தி டாயே

கடநீரில் (குடத்தில் உள்ள நீர்) மேக நீரில் கண்ட வான் இரண்டும் பொய்யே.
குடவானும் (குடத்தில் உள்ள வானும்) பெரிய வானும் கூடி ஒன்றாம்
எப்போதும். [அது போல] இடமான (வியாபகமான) பிரமம் சாட்சி (கூடஸ்தன்)
இரண்டும் எப்போதும் ஏகம் (ஒன்று). திடமாக (துணிவாக) சுவாநு பூதி
(உன்னநுபவத்தில்) சிவோகம் (சிவனே நான், நானே சிவன்) என்று இருந்திடாயே.
--
சுருதியாலும் உத்தியினாலும் ஆத்மாவை அறிந்தாலும் அசம்பாவனை (நிகழாது
என்ற நினைப்பு) நீங்காது. எனவே துணிவாக நான் பிரமம் என்பதை சுய
அநுபவத்தால் அறிய வேண்டும்.

83.
குரு உபதேசப்படி சீடன் அத்வைத சொரூபத்தை தரிசித்ததை கூறல்:

தஞ்சமாங் குருவுஞ் சொன்ன தத்துவ வழிதப் பாமல்
பஞ்சகோ சமுங்க டந்து பாழையுந் தள்ளி யுள்ளில்
கொஞ்சமா மிருப்பும் விட்டுக் கூடஸ்தன் பிரம மென்னும்
நெஞ்சமூ நழுவியொன்றாய் நின்றபூ ரணத்தைக் கண்டான்

தஞ்சமாம் (பெருந்துணையாகிய) குருவும் சொன்ன தத்துவ வழி தப்பாமல் [அன்னமய
கோசம் முதலான] பஞ்ச (ஐந்து) கோசமும் கடந்து, ([பந்தமாதலால்] தானல்ல என
தள்ளி) பாழையும் (அவற்றுக்கு அன்னியமாக கண்ட சூன்யமாகிய அவித்தையையும்)
தள்ளி உள்ளில் (அந்தக்கரணத்தில்) கொஞ்சமாம் இருப்பும் விட்டு (இந்த
த்வைதங்களை காணும் சாட்சியே நான் என்ற அற்ப சாட்சி விருத்தியான
ஸ்திதியையும் [பந்தமில்லாவிடினும் புருஷார்த்த சாதனமான ஞானமாக
இல்லாததால்] விட்டு) கூடஸ்தன் பிரமம் என்னும் நெஞ்சமும் நழுவி
(கூடஸ்தனாகிய தானே பிரமம் என்ற அகண்டாகார விருத்தியும் நிதித்தியாசன
பரிபாகத்தால் உறங்கினவன் கையில் உள்ள பொருள் போல நீங்கி) ஒன்றாய் நின்ற
பூரணத்தைக் கண்டான்.

[Tirumurti Vasudevan]

84.
சீடன் அநுபவ ஸ்திதியை கூறல்:

அனுபவா நந்த வெள்ளத் தழுந்தியே யகண்ட மாகித்
தனுகர ணங்க ளாதி சகலமு மிறந்து சித்தாய்
மனதுபூ ரணமாய்த் தேக மானசற் குருவுங் காண
நனவினிற் சுழுத்தி யாகி நன்மகன் சுபாவ மானான்.

அனுபவ ஆநந்த வெள்ளத்து அழுந்தியே அகண்டமாகி தனு கரணங்கள் ஆதி (முதலான 35
தத்துவங்கள்) சகலமும் (அனைத்தும்) இறந்து (நீங்கி) சித்தாய் மனது
பூரணமாய், [பரி பூரண சொரூபமே] தேகமான (தேகத்தை சட்டை போல ஏற்ற)
சற்குருவும் காண (பார்த்தருள) நனவினில் சுழுத்தியாகி (சுழுத்தி
உடையவனாய்) நன்மகன் (நல்ல சீடன்) [அகண்ட சொரூப] சுபாவமானான்.
தாத்பர்யம்: பிரமானந்தத்தில் அழுந்தி பிரபஞ்சத்தை நீக்கி
பெரிதுக்கெல்லாம் பெரிதான சுபாவ நிலை பெற்று இருந்தான்.
--
நனவினில் சுழுத்தி: இந்திரியங்கள் தம் காரணமான அஞ்ஞானத்தில் சுழுத்தி போல
லீனமாகாது, தம்தம் கோள்கையில் இருக்க அவற்றின் வியாபாரமான விஷயானுபவம்
அற்று இருப்பவன் என்றவாறு..
85.
சுபாவ நிலை பெற்ற சீடன் பின்பு யாது செய்தான்?

அளிமக னெடும்போ திவ்வா றானபின் மனது மெள்ள
வெளியில்வந் திடவுணர்ந்தான் விமலதேசி கனைக்கண்டான்
துளிவிழி சொரியப்பா தந்தொழுது வீழ்ந்தெழுந்து சூழ்ந்தான்
குளிர்முகச் சுவாமிகேட்கக் கும்பிட்டு நின்றுசொல்வான்

அளிமகன் (பிரமாநந்தம் பெற்ற சீடன்) நெடும்போது (நெடு நேரம்) இவ்வாறான
பின் (இப்படி சமாதியில் இருந்த பின்), மனது மெள்ள வெளியில் வந்திட,
உணர்ந்தான்; விமல (அவித்தை, மாய ஆகிய அழுக்குகள் இல்லாத) தேசிகனை
(ஆசிரியனை) கண்டான். [ஆநந்த கண்ணீர்] துளி விழி சொரிய, பாதம் தொழுது,
வீழ்ந்து எழுந்து சூழ்ந்தான் (வலம் வந்தான்). குளிர் முக சுவாமி கேட்க,
கும்பிட்டு நின்று சொல்வான்.
தாத்பர்யம்: சகசாநுபவம் வரும் பொருட்டு சமாதி அநுபவ ஸம்ஸ்காரத்துடன்
வெளியாகி சற்குருவை தரிசித்து வணங்கினான்.

[திவா]

86.
சீடன் தனக்கு அநுபவம் வரும்படி அநுக்கிரகம் செய்த ஆச்சாரியனை தோத்திரம்
செய்தல்.
ஐயனே யெனதுள் ளேநின் றனந்தசன் மங்க ளாண்ட
மெய்யனே யுபதேசிக்கவெளிவந்த குருவே போற்றி
உய்யவே முத்திநல்குமுதவிக்கோ ருதவி நாயேன்
செய்யுமா றொன்றுங் காணேன்றிருவடி போற்றி போற்றி
ஐயனே, எனதுள்ளே நின்று அனந்த சன்மங்கள் ஆண்ட மெய்யனே, உபதேசிக்க வெளி
வந்த குருவே போற்றி; உய்யவே (சனன துன்பத்திலிருந்து ஈடேற) முத்தி நல்கும்
உதவிக்கு ஓர் உதவி நாயேன் செய்யுமாறு ஒன்றும் காணேன். திருவடி போற்றி
போற்றி.
தாத்பர்யம்: தர்மார்த்த காமங்களை கொடாது கருணையால் பர மோட்சத்தை
கொடுத்ததற்கு கைம்மாறு காணேன் என துதித்ததாம்.

87.
குருவின் மறு மொழி:
சிட்டனிவ்வாறு கூறத் தேசிகர் மகிழ்ந்து நோக்கிக்
கிட்டவா வென விருத்திக் கிருபையோ டருளிச் செய்வார்
துட்டமாந்தடைகண்மூன்றுந் தொடராமற்சொரூபஞான
நிட்டனா யிருக்கினீதே நீசெய்யு முதவியாமே

சிட்டன் இவ்வாறு கூறத் தேசிகர் மகிழ்ந்து நோக்கி, கிட்ட வா என இருத்தி,
கிருபையோடு அருளிச் செய்வார். துட்டமாம் (தீமையாம்) தடைகள் மூன்றும்
(அபரோட்ச ஞானத்தையும் பேதிக்க வலிவுள்ள பிரதி பந்தங்கள் மூன்றும்)
தொடராமல் (வந்து பொருந்தாமல்) சொரூப ஞான நிட்டனாய் இருக்கில் ஈதே நீ
செய்யும் உதவியாமே.
தாத்பர்யம்: சமாதி அநுபவம் கிட்டிய சீடனை நோக்கி தான் என்ற அநுபவமான சுக
போதத்தை தவிர அவன் வேறு ஏதும் கருதாமல் இருக்க "உன் அநுபவம் தடையில்லாது
விளங்குமாயின் அதுவே கைம்மாறு" எனல்.
--பிரதிபந்தங்கள் எவை? பின்னால் வரும்.

[திவா]

88.
அத்வைத சொரூபத்தை அறிந்த ஞானம் பிரதி பந்தத்தால் நீங்குமோ?

நீநானென் றிரண்டிலாம னிறைந்தபூ ரணமா யெங்கும்
நானாகத் தெளிந்த ஞான நழுவுமோ குருவே யென்றான்
தானாகும் பிரம ரூபஞ் சற்குரு நூலாற் றோன்றும்
ஆனாலுந் தடைக ளுண்டே லநுபவ முறைத்திடாதே

நீ [பிரமம்] நான் [கூடஸ்தன்] என்று இரண்டிலாமல் நிறைந்த பூரணமாய் எங்கும்
நானாகத் தெளிந்த ஞானம் நழுவுமோ குருவே? என்றான். தானாகும் பிரம ரூபம்
சற்குரு[வின் உபதேசத்தாலும்] நூலால் (வேத சாஸ்திர விசாரத்தாலும்)
தோன்றும். ஆனாலும் (அப்படி பிரம அநுபவம் உண்டானாலும்) தடைகளுண்டேல்
அநுபவம் உறைத்திடாதே. (ஸ்திரப்படாது)

89.
பிரதி பந்தங்கள் யாவை? அவற்றை நீக்குதல் எப்படி?

தடைகளே தெனிலஞ்ஞான சந்தேக விபரீ தங்கள்
படர்செயுமிந்த மூன்றும் பலசன்மப் பழக்கத் தாலே
உடனுடன் வரும்வந் தக்கா லுயர்ஞானங் கெடுமி வற்றைத்
திடமுடன்கெடுப்பாய் கேட்டல் சிந்தித்தறெளிதலாலே

தடைகள் ஏது எனில் அஞ்ஞானம், சந்தேகம், விபரீதங்கள். படர் செயும் (துன்பம்
தரும்) இந்த மூன்றும் பல சன்ம பழக்கத்தாலே (வாசனையால்) உடனுடன்
(அடிக்கடி) வரும். வந்தக்கால் உயர் ஞானம் கெடும் (நஷ்டமாகும்). [ஆதலால்]
இவற்றை திடமுடன் (தைரியத்துடன் முழுதும் நீங்கும் வரை நின்று) கெடுப்பாய்
(நீக்குவாய்) [முறையே] கேட்டல், சிந்தித்தல், தெளிதலாலே. (சிரவண மனன
நிதித்தியாசங்களாலே)
--
த்வைத விசிட்டாத்வைத ஞானம் இல்லாது அத்வைத ஞானம் என்பதால் உயர் ஞானம்
எனப்பட்டது.

[திவா]

90.
பிரதி பந்தத்தை நீக்காவிடினும் அந்த ஞானத்தால் பவம் நீங்காதோ? அந்த
அசம்பாவனை முதலியவற்றை நீக்க கேட்டல் முதலானவற்றை கொஞ்சம்
அப்பியாசித்தால் போதாதோ?

அக்கினி கட்டுப்பட்டா லற்பமுஞ் சுடமா ட்டாது
மக்கின ஞானத்தாலே வந்தபந்த மும்வேவாது
சிக்கெனப் பழகிக்கேட்டல் சிந்தித்த றெளிதலாலே
விக்கின மடஞ்சந்தேகம் விபரீதம் போக்குவாயே

அக்கினி கட்டுப்பட்டால் (மணி மந்திர ஔஷதங்களால் அடக்கப்பட்டால்) அற்பமும்
(கொஞ்சம் கூட) சுட மாட்டாது. [அது போல்] மக்கின ஞானத்தாலே (பிரதி
பந்தங்களுடன் கூடிய ஞானத்தாலே) {theoretical knowledge} வந்த (ஆரோபமாய்
தோன்றிய) பந்தமும் (சம்சாரமும்) வேவாது (நாசமாகாது). சிக்கெனப் பழகி
(நெடுங்காலம் உறுதியாக நேசத்துடன் பழகி) கேட்டல், சிந்தித்தல், தெளிதலாலே
விக்கின (இடையூரான) மடம், சந்தேகம், விபரீதம் போக்குவாயே.

91.
ஆத்ம ஞானத்துக்கு தடையான அசம்பாவனையாதிகளின் தன்மை:

பிரம பாவனையைமூடிப் பேதங்காட் டுவதஞ்ஞானம்
குரவன் வாக்கியநம்பாமற் குழம்புவதாஞ் சந்தேகம்
திரமறு சகமெய்யென்றுந் தேகநானென்று முள்ளே
விரவிய மோகந்தானே விபரீதமென்பர் மேலோர்.

பிரம பாவனையை மூடி (மாற்றி) பேதம் காட்டுவது அஞ்ஞானம் (அசம்பாவனை
எனப்படுவது); குரவன் வாக்கியம் நம்பாமல் (சிரத்தை இல்லாது) குழம்புவதாம்
சந்தேகம்; திரமறு (இல்லாத) சகம் மெய் என்றும், தேகம் நான் என்றும், உள்ளே
விரவிய (பொருந்திய) மோகந்தானே விபரீதம் என்பர் மேலோர்.

மேல் விளக்கம்: அசம்பாவனை: தான் பிரமம் என்ற சிந்தனையை மாற்றி சீவேஸ்வர
சகத்து சிந்தனையை தோற்றுவிப்பது.

குழம்புதல்: ஆச்சாரியர் வாக்கியத்தில் (தத்த்வமஸி) நம்பிக்கை இல்லாது
நான் கர்த்தாவோ சாட்சியோ, சாட்சி என்றாலும் கர்த்துவத்துவாதி உண்டோ,
அப்படி கர்த்துவத்துவாதி இல்லாவிடினும் தனக்கு பூரணத்துவம் உண்டோ,
உண்டானாலும் தன்னை அப்படி அறியலாமோ கூடாதோ என இது முதலாக வரும்
சிந்தனைகளே குழப்பம்

விபரீதம்: பழுதையிடம் தோன்றின பாம்பு இல்லாதது போல தன்னிடத்தில்
விவர்த்தமாக தோன்றின சீவேஸ்வர சகத்து இல்லாது இருக்கவும் அதை சத்தியம்
எனவும் நான் மனுடன், நான் இந்த சாதி, நான் இந்த ஆசிரமத்தை உடையவன், நான்
உழவு யாகம் முதலானவற்றை செய்பவன், நான் அன்னம் முதலானவற்றை புசிப்பவன்,
நான் குடம் முதலானவற்றை அறிபவன் என இது முதல் வரும் சித்த விருத்திகளே
விபரீதம்.

தாத்பர்யம்: ஆத்ம சிந்தனையை மறைப்பது அசம்பாவனை. தான் ஆத்மாவோ அனாத்மாவோ
என மனம் கலங்குதல் சந்தேகம். தான் அனாத்மா பிரபஞ்சம் சத்தியம் என
தோற்றுவது விபரீதம்.

[திவா]

92.
அத்தடைகளை கெடுக்கும் கேட்டல் முதலானவற்றின் தன்மை:

தத்துவ வநுபோகந் தான் சாதித்தல் கேட்ட லென்பார்
ஒத்துள பொருளூ கத்தாலுசாவல்சிந் தித்த லென்பார்
சித்தமே காந்த மான தெரிசனந் தெளித லென்பார்
நித்தமிப்படிச்செய்தக்கா னிர்வாணம் பெறுவாய் நீயே

தத்துவ அநு போகந்தான் (தன் அந்தக்கரணத்தில் உள்ள நான் பிரமம் என்ற
ஞானம்தான்) சாதித்தல் (வேதாந்த சாஸ்திரங்களை அடிக்கடி சிரத்தையுடன்
அப்பியாசம் செய்தல்) கேட்டல் என்பார். ஒத்துள பொருள் (கேட்டலால் மனதுக்கு
சம்மதமான அர்த்தத்தை) ஊகத்தால் உசாவல் (விசாரித்தல்) சிந்தித்தல்
என்பார். சித்தம் ஏகாந்தமான தெரிசனம் (சித்தம் பிரமாகாரமாக இருத்தலே)
தெளிதல் என்பார். நித்தம் (தினசரி) இப்படி செய்தக்கால் (செய்வாயானால்)
நிர்வாணம் (பர மோட்சத்தை) பெறுவாய் நீயே.
--
குரு முகமாக ஆறு லிங்கத்தாலும் கூடஸ்த பிரம ஐக்கிய ஞானத்தை சொகிற வேதாந்த
சாஸ்திரத்தை அடிக்கடி அவதி வரை அப்பியாசம் செய்தலே விசார ரூபமான சிரவணம்.
சிரவணத்தால் மனதுக்கு சம்மதமான அர்த்தத்தை சூட்சும புத்தியால் சாக்கிரதை
முதலான அவத்தைகளும் சடமாயும் பலவாயும் ஒன்றினில் ஒன்று தோன்றி அழிகிறது
எனவும்; அவற்றை அறிகின்ற ஆத்மா சச்சிதானந்தமாய், ஏகமாய், பூரணமாய்,
நித்தியமாய் உள்ளது எனவும்; இது முதலாக நானா பிரகாரமான சையுத்தியினால்
விசாரிப்பது மனனம்.

சுத்த சத்துவ விருத்தியால் அகண்ட பரிபூரண சச்சிதானந்த பிரமமே நான், நானே
அந்த பிரமம் என விச்சின்னமில்லாது எப்போதும் த்யானித்து
வாக்கியாந்தரத்தில் சப்தம் முதலான விடயம் தோற்றாது த்யானமும் த்யானம்
செய்பவனும் இறந்து, பாலில் கலந்த நீர் போல அவ் வஸ்துவில் அவ் விருத்தி
அடங்கி ,அவ்வாகாரமாக இருத்தலே நிதித்தியாசனம். (தெளிதல்)

93.
இந்த கேட்டல் முதலான அப்பியாசம் எதுவரை? இப்படி செய்து முடித்த ஞானி
அடையும் முத்தி யாது?

எத்தனை நாண் ஞாதாவு ஞானமு மிருக்கு முன்பால்
அத்தனை நாளும் வேண்டு மப்பாலோர் செயலும் வேண்டா
நித்தமும் வெளிபோற்பற்றா ஞேயமாத் திரமாய்ச் சீவன்
முத்தரா னவர்வி தேக முத்திபெற் றிருப்பா ரென்றும்.

எத்தனை நாள் ஞாதாவும் (அறிபவனும்) [என்ற விருத்தி] ஞானமும் உன்பால்
இருக்கும், அத்தனை நாளும் [அப்பியாசம்] வேண்டும். அப்பால் ஓர் செயலும்
வேண்டா. நித்தமும் (தினமும்) வெளி (ஆகாயம்) போல் பற்றா ஞேய மாத்திரமாய்
(பந்தமிலாத ஞானமாய்) சீவன் முத்தரானவர் (சீவன் முத்தியடைந்தவர்கள்)
[பிராரர்த்த உடல் வீழ்ந்தபின்] என்றும் (எல்லாக்காலங்களிலும்) விதேக
முத்தி பெற்று இருப்பார்.

தாத்பர்யம்: மித்தை முதலான பார்வையை சத்தியமாக இது என சுட்டி அறியும்
உணர்வும் அதை அபிமானிக்கிற சீவனும் உள்ள வரை கேட்டல் முதலான
அப்பியாசங்களை செய்ய வேண்டும். அப்படி முடித்தவர் சீவன் முத்தராக இருந்து
பின் விதேக முத்தராக என்றும் இருப்பார்கள்.
--
சீவன் முத்தர்: பிரபஞ்ச விவகாரம் செய்யும் போதும் நிரவயமாய் சூட்சுமமாய்
வியாபகமாய் இருக்கின்ற சின்மாத்திரமே தான் என இருப்பவர்.

[திவா]

94.
சீவன் முத்தர் எத்தனை விதம்?

ஞானமார் சீவன் முத்தர் நால்வகை யாவர் கேளாய்
வானிகர் பிரம வித்து வரன்வரி யான்வ ரிட்டன்
ஆனவர் நாம மாகு மவர்களிற் பிரம வித்தின்
தானமு மற்றை மூவர் தாரதம்மியமுஞ் சொல்வேன்

ஞானமார் (பரி பூரண ஞானம் உள்ள) சீவன் முத்தர் நால்வகையாவர் கேளாய். வான்
நிகர் (ஆகாசத்துக்கு ஒப்பான) பிரம வித்து; வரன்; வரியான்; வரிட்டன்.
ஆனவர் நாமம் ஆகும். அவர்களில் பிரம வித்தின் தானமும் (ஸ்திதியும்) மற்றை
மூவர் தாரதம்மியமுஞ் சொல்வேன்.
--
இவர்களில் ஞானத்தில் வித்தியாசம் இல்லை, ஆனால் இவர்கள் நடத்தையில்
வேறுபாடு உள்ளது.

95.
பிரம வித்தின் இயல்பு:

தீரராய்ப் பிரம வித்தாய் தெளிந்தவர் தெளியு முன்னம்
வாரமாயிருந்த தங்கள் வருணமாச் சிரமஞ் சொன்ன
பாரகா ரியமானாலும் பலர்க்குப காரமாக
நேரதாச் செய்வார் தீர்ந்த நிலைவிடார் சீவன் முத்தர்.

தீரராய்ப் பிரம வித்தாய் தெளிந்தவர், தெளியும் முன்னம் வாரமாய்
(உரிமையாக) இருந்த தங்கள் வருண ஆச்சிரமம் சொன்ன பார (துன்பத்தை
கொடுக்கும் பெரிய) காரியமானாலும் பலர்க்கு உபகாரமாக நேரதா (நேர்த்தியாக
மந்திர லோபம், கிரியா லோபம், தன லோபம் ஆகியன இல்லாது விதிப்படி)
செய்வார். (அப்போதும்) தீர்ந்த நிலை (தான் பிரமம் என்ற முடிந்த நிச்சயம்)
விடார் (நீங்காது இருப்பார்) சீவன் முத்தர்.
--
தீரர்: ஆற்றில் எதிர்த்து நீந்துவது போல காமாதி உண்டாக்கும் விவகாரத்தில்
இருந்து கொண்டே மைத்ரி (சகோதரத்துவம்) முதலானதை சம்பாதிக்கும் வல்லமை
உடையவராய் இருத்தல்; ஆற்று ஜலத்தை அடத்து பயிர் செய்தல் போல் ஈஸ்வரனால்
வெளி முகத்துக்கு சிருஷ்டிக்கப்பட்ட இந்திரியங்களை தன் வசப்படுத்தி ஆத்ம
தரிசனம் செய்து ஆநந்தம் அனுபவிக்கும் வல்லவர்.

தெளிந்தவர்: மண் சேர்ந்து கலங்கிய ஜலம் தேற்றாம் கொட்டையால் தெளிந்தது
போல தாமஸ இராஜஸ விருத்திகளால் தோன்றிய சீவேஸ்வர ஜகத்தை சத்துவ
விருத்தியால் சிவாகாரமாய் காணல்.

தெளியு முன்னம்...செய்வார்: பிரம சொரூபமான தமக்கு கருமஞ் செய்ய
தேவையில்லை ஆயினும் செய்தால் துன்பம் வரக்கூடும் எனினும், கருமம் செய்யாத
அஞ்ஞானிகள் தம்மைப்பார்த்து கருமம் செய்து பரம்பரையாக முத்தி அடையும்
பொருட்டு தங்கள் வர்ணம் முதலானவற்றுக்கு உரிய கர்மத்தை மந்திர லோபம்
கிரியா லோபம் தனலோபம் இன்றி செய்வர்.

[திவா]

96.
அந்த பிரம வித்து கர்மம் செய்தால் காமம் முதலியன உண்டாகாதோ?

காமமாதிகள் வந்தாலுங் கணத்திற்போ மனத்திற்பற்றார்
தாமரை யிலைத்தண்ணீர் போற் சகத்தொடுங் கூடிவாழ்வார்
பாமர ரெனக்காண்பிப்பார் பண்டிதத் திறமைகாட்டார்
ஊமரு மாவாருள்ளத் துவகையாஞ் சீவன்முத்தர்.

காமமாதிகள் (காமம் முதலியன பிராரத்த வசத்தால்) வந்தாலும் கணத்தில் போம்.
மனத்தில் பற்றார். (அஞ்ஞானிகள் போல மனதில் அவற்றை வாசனையாக பற்ற
மாட்டார்). தாமரை இலைத்தண்ணீர் போல் சகத்தொடும் (உலகத்துடன்) கூடி
வாழ்வார். பாமரர் எனக்காண்பிப்பார்; பண்டிதத் திறமை காட்டார். ஊமரும்
ஆவார். (மௌனமாகவும் இருப்பர்) உள்ளத்து உவகையாம் (என்றும் உள்ளத்தில்
மகிழ்ச்சி கொண்டிருப்பார்கள்) சீவன்முத்தர்.
--
பிராரத்துவம் அனுபவித்து தீர இச்சை முதலியன ஒரு பொழுது ஏக தேசமாக
உதித்தாலும் அவற்றின் அனாத்ம சுகத்தை உடனே நசித்தலாலும்; ஆகாயத்தில்
தோன்றிய தூளியும் மேகமும் காற்றால் கலைவது போல, சத்துவ மனதில் காமாதி
அசுத்த வாசனைகள் ஏகதேசமாய் தோன்றினாலும் முன் பழகிய வைராக்கியம் முதலான
சுத்த வாசனைகளால் அக்கணமே நசித்தலாலும்; காற்று தனக்கு என்று துர்கந்தம்
சுகந்தம் இல்லாது இருப்பினும் செல்லுமிடத்தில் அவற்றை பற்றி பின் விடுதல்
போல ஞானிகள் காமாதிகள் சுபாவம் இல்லாது போனாலும் தொழில் செய்யுமிடத்தில்
அவை உதிக்கில் அந்த அந்த கணத்தில் நீங்கிப்போகும்.

ஞானிகள் மனம் சகலத்தையும் பூரண ஆநந்தமாக தெளிந்து இருத்தலால் ஆகாயத்தில்
சூரியனின் சூடும் சந்திரனின் குளிர்ச்சியும் பற்றாது போல காமாதிகளின்
இன்ப துன்பம் தங்காது. (மனதில் பற்றார்)

தாமரையில் ஜலம் பொருதியும் பொருந்தாமலும் உள்ளது போல ஞானிகள் வாக்கு
காயத்தால் சேர்ந்து மனதால் சேராது அதனை சொரூபத்தில் வைத்திருப்பார்.
யானையை குருடர் ஒவ்வோர் அவயத்தையும் ஒன்று ஒன்றாக தடவி இதுவே யானை என
கூறினாலும் கண்ணுடையோருக்கு அது யானையாக பூரணமாக தெரிவது போல, எவரெவர்
எப்படி வஸ்து நிச்சயம் கூறினாலும் அவையனைத்தும் தன் பரமார்த்த
சுபாவத்துக்கு ஒத்ததால் அந்நிச்சயங்களை மறுத்து கண்டிப்பதால் தன்
அனுசந்தானத்துக்கு விரோதமகையால் அவற்றை மறுக்க தெரியாத பேதையர் போல
காட்டுவார். (பாமரர் என...)

முமுட்சுத்துவம் இல்லாதவற்கு தம் அநுபவத்தை அறிவித்தால் அவர்கள்
புத்தியில் ஏறாது, இளைப்பே மிஞ்சும். ஆகவே பண்டித திறமை காட்டார். ஆநந்த
அநுபவத்து தடை வராது இருக்கும் பொருட்டு ஊமரும் ஆவர். செய்ய வேண்டியது
அனைத்தும் செய்து அடைய வேண்டியது அனைத்தும் அடந்ததால் நித்திய சந்தோஷம்
அடைவர்(- உள்ளத்து உவகையாம் ...)

97.
பிரம வித்துக்கள் இப்படி நான்கு விதமாக இருப்பானேன்?

பேதகர் மத்தால்வந்த பிராரத்த நாநாவாகும்
ஆதலால் விவகாரங்க ளவரவர்க் காவவாகும்
மாதவஞ் செயினுஞ்செய்வார் வாணிபஞ் செயினுஞ்செய்வார்
பூதலம் புரப்பாரையம் புகுந்துண்பார் சீவன்முத்தர்.

பேத கர்மத்தால் வந்த பிராரத்தம் நாநாவாகும். (அனேக விதமாக இருக்கும்)
ஆதலால் விவகாரங்கள் அவரவர்க்காக (அவரவருக்கு தக்கனவாக) ஆகும். மாதவம்
(பெரிய தவம்) செயினுஞ் செய்வார், வாணிபம் செயினும் செய்வார், பூதலம்
புரப்பார் (உலகளவார்), ஐயம் புகுந்துண்பார் (பிச்சை எடுத்து உண்பார்)
[இப்படி எது வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள்] சீவன்முத்தர்.

தாத்பர்யம்: பிரம வித்துக்களுக்கும் ஞானம் உதிக்குமுன் சஞ்சித கர்மத்தால்
உண்டான பிராரத்த கர்மம் பல விதமாகையால் அவர்களும் பல வகையாக இருப்பர்.

[திவா]

98.
சென்றது கருதார்நாளைச் சேர்வதுநினையார் கண்முன்
நின்றதுபுசிப்பார் வெய்யி னிலவாய்விண் விழுதுவீழ்ந்து
பொன்றின சவம்வாழ்ந்தாலும் புதுமையா வொன்றும்பாரார்
நன்றுதீ தென்னார்சாட்சி நடுவான சீவன்முத்தர்.

சென்றது கருதார் (முன்பு நீங்கினதை நினைத்து வாடார்) நாளைச் சேர்வது
நினையார் (நாளை வரக்கூடியதை நினைத்து மகிழ்ச்சி அடையார்). கண்முன் (நிகழ்
காலத்தில்) நின்றது புசிப்பார் (விதி வசத்தால் கிடைத்ததை அனுபவிப்பர்)
வெய்யில் நிலவாய் விண் விழுது வீழ்ந்து (வெப்பமான சூரிய கதிர்கள்
சந்திரன் போல குளுமையாக ஆகாயத்திலிருந்து விழுதாக இறங்கினாலும்) பொன்றின
(இறந்து போன) சவம் [உயிர் பெற்று] வாழ்ந்தாலும் புதுமையாய் ஒன்றும்
பாரார். நன்று தீது என்னார் (ஒரு பொருளை நல்லது என்றும் ஒரு பொருளை தீயது
என்றும் சொல்ல மாட்டார்) சாட்சி நடுவான (எல்லாவற்றையும் விலட்சணமாக
இருந்து அறியும்) சீவன் முத்தர்.
தாத்பர்யம்: பிரமவித்து, கோர மூட மனம் அடங்கி அநுபவமாக நிற்பதால் ஒன்றை
கருதுவதும் வியப்புறுவதும் இல்லை.

99.
மற்ற மூவரின் இயல்பு?

பின்னைமூ வரி லிரண்டு பேர்களுஞ் சமாதி யோகம்
தன்னையுற்றிருப்பார் தேக சஞ்சார நிமித்தந் தானாய்
உன்னுவோன் வரன்வேற்றோரா லுணர்பவன் வரியானாகும்
அன்னியர் தம்மாற்றன்னா லறியாதோன் வரிட்டனாமே

பின்னை மூவரில் இரண்டு பேர்களும் சமாதி யோகம் தன்னை உற்றிருப்பார். தேக
சஞ்சார (பயண) நிமித்தம் தானாய் உன்னுவோன் (சமாதியிலிருந்து வெளி வந்து
உணவு ஆகியவற்றை நினைப்பவன்) வரன்; [சீடன் முதலான] வேற்றோரால் உணர்பவன்
(சமாதி கலைந்து உணவு ஆகியவற்றை நினைப்பவன்) வரியானாகும். அன்னியர்
தம்மால் (மற்றவர்களாலும்) தன்னால் (தானாகவும்) அறியாதோன் (உணவு கொள்ளல்
முதலியனவற்றை கொள்ள அறியாதவன்) வரிட்டனாமே.

[திவா]

00.
வித்தியாசம் உள்ள இந்த நால்வருக்கும் மோட்சமும் வித்தியாசமானதா?

அரிதாகு மிவர்க ளிவ்வா றநேகரா னாலுமுத்தி
சரியாகும் பாடு பட்ட சமாதிக்குப் பலனே தென்றால்
பெரிதான திருஷ்ட துக்கம் பிரமவித் தநுப விப்பன்
வரியானும்வரனு மற்றை வரிட்டனுஞ் சுகமாய்வாழ்வார்.

அரிதாகும் இவர்கள் இவ்வாறு அநேகரானாலும் முத்தி சரியாகும். (முத்தியில்
வேறுபாடில்லை). [பின்னே] பாடு பட்ட சமாதிக்குப் பலன் ஏதென்றால்,
[விவகாரத்தில் பிரவிருத்தி உள்ளதால்] பெரிதான திருஷ்ட (பிரத்யக்ஷமான)
துக்கம் பிரமவித்து அநுபவிப்பன். [விவகாரம் இல்லை ஆதலாலும்
பிரவிருத்தியும் இல்லாததாலும்] வரியானும் வரனும் மற்றை வரிட்டனும்
சுகமாய் வாழ்வார்.
--
ஜகத்தில் உயிர்களுக்கு மற்ற விருப்பம் நீங்கி மோட்ச விருப்பம் வருதல்
அரிது; வரினும் கர்ம சாத்திரம் முதலியனவற்றை விட்டு வேதாந்த சாத்திர
விருப்பம் வருதல் அரிது; வரினும் அதில் சொன்னதை அநுசந்தானம் செய்தல்
அரிது; செய்யினும் சுகாநுபவம் கிடைத்தல் மிக அரிது (ஆகவே அரிதாகும்
இவர்கள்...) இவர்கள் நானா ரூபமாய் இருப்பினும் எல்லா நதிகளும்
சமுத்திரத்தில் ஐக்கியமாவது போல மோட்சத்தில் ஒரே தன்மை உடையவராவர்.
நித்திரையோடு வழி செல்வோனுக்கு வழியில் உள்ள கல் முள் இவற்றால்
நினைவுண்டாகி அச்சுகத்துக்கு கேடு உண்டாவது போல் பிராரத்தினால் வரும்
தொழில்களால் பிரவிருத்தி உண்டாகி தன் ஆனந்தத்துக்கு விக்கினமுண்டாகி
பிரமவித்து துன்பம் அனுபவிப்பான்.

101.
பிரமவித்துக்களும் அஞ்ஞானிகளைபோலே விவகாரம் செய்தால் சம்சார பந்தம்
எப்படி நீங்கும்?
பிரமஞானிகளுங் கன்மப் பேதையர் போலே வாழ்ந்தால்
திரமுறுமஞ்ஞா னம்போய்ச் செனியாத வழியேதென்றால்
பரவுமா காச மொன்றிற் பற்றாது மற்றை நாலும்
விரவின தோடுங் கூடும் விதமிரு வோரு மாவார்

பிரமஞானிகளும் (பிரமவித்துக்களும்) கன்மப் பேதையர் (கர்மிகளான
அஞ்ஞானிகள்) போலே வாழ்ந்தால், ஸ்திரமுறும் (நிலையான) அஞ்ஞானம் போய்
செனியாத (மீண்டும் பிறக்காத) வழியேது என்றால், பரவும் ஆகாசம் (மற்ற 4
பூதங்களில்) ஒன்றில் பற்றாது, மற்றை நாலும் (4 பூதங்களும்) விரவினதோடும்
கூடும் (கலந்து நிற்கும்) விதம் இருவோரும் ஆவார் (ஞானி அஞ்ஞானிகள்
இருவரும் ஆவார்)
தாத்பர்யம்: கர்மம் ஒன்றானாலும் கருத்து வேறானதால் பிரமவித்து அஞ்ஞானம்
நீங்கி மோட்சம் அடைவர்.

[திவா]

[திவா]

102.
கன்மத்திரயம் நீங்குதல்:
பஞ்சினை யூழித்தீப்போற் பலசன்ம விவித வித்தாஞ்
சஞ்சித மெல்லாஞானத் தழல்சுட்டு வெண்ணீறாக்கும்
கிஞ்சிதா காமியந்தான் கிட்டாமல் விட்டுப்போகும்
விஞ்சின பிராரத்தத்தின் வினையநு பவித்துத்தீரும்.

பஞ்சினை ஊழித்தீப்போல் பல சன்ம விவித (பல விதமான) வித்தாம் சஞ்சிதம்
எல்லாம் ஞானத் தழல்சுட்டு வெண்ணீறாக்கும். கிஞ்சித் (கொஞ்சம்)
ஆகாமியம்தான் கிட்டாமல் விட்டுப்போகும் (சம்பவியாமல் நீங்கும்). விஞ்சின
(மீதி) பிராரத்தத்தின் வினை அநுபவித்துத்தீரும்.
தாத்பர்யம்: சஞ்சித கர்மம் பரஞானத்தாலும், ஆகாமியம் ஜீவத்துவம்
நஷ்டமடைவதாலும், பிராரத்தம் அனுபவித்தும் தீரும்.
---
நினைவுறுத்தல்: சஞ்சித கர்மம்: பிறவி எடுக்கும் போது நாம் கொண்டு வந்த
மூட்டை. ஆகாமியம்: இந்த ஜன்மத்தில் நாம் உண்டாக்கிக் கொள்வது.
பிராரத்தம்: பலன் தர துவங்கிவிட்ட கர்மா.
--
அநுபவித்துத்தீருதல்: புலி என நினைத்து விட்ட அம்பு பசு என அறிந்தாலும்
எப்படி நிற்காதோ அது போல பலன் தர தொடங்கிவிட்ட கர்மா ஞானம் வரினும்
நிறுத்த இயலாமல் இச்சை, அனிச்சை, பர இச்சைகளாக புசித்து தீரும்..

103.
சீவன் முத்தர் செய்யும் இருவினை எப்படி நீங்கும்?

பொறுமையாற் பிராரத்தத்தைப் புசிக்குநாட் செய்யுங் கர்மம்
மறுமையிற் றொடர்ந் திடாமன் மாண்டுப்போம் வழியேதென்றால்
சிறியவ ரிகழ்ந்து ஞானி செய்தபா வத்தைக் கொள்வார்
அறிவுளோ ரறிந்து பூசித் தறமெலாங் கைக்கொள்வாரே

மறுமையில்[லாத சீவன் முத்தர்] பொறுமையால் பிராரத்தத்தை புசிக்கும் நாள்
[சீவன் முத்தராய் உள்ள போது] செய்யும் கர்மம் [அவர்களை] தொடர்ந்திடாமல்
மாண்டுப்போகும் வழி ஏதென்றால், [அவர்களை] சிறியவர் (மூடர்கள்) இகழ்ந்து
ஞானி செய்த பாவத்தைக் கொள்வார். அறிவுளோர் (விவேகிகள்) அறிந்து (அவர்கள்
தன்மை அறிந்து) பூசித்து அறமெலாம் (புண்ணியங்களை) கைக்கொள்வாரே
(ஏற்றுக்கொள்வார்).
தாத்பர்யம்: சீவன் முத்தர் செய்யும் வினைகளின் புண்ணிய பாப பலன்களை
விவேகியும் அவிவேகியும் ஏற்பர்.
--
பொறுமையால்- “சுக விஷயம்" வரின் உடனே முன்வந்தும் "துக்க விஷயம்" வரின்
பின் தங்கியும் இல்லாது இரண்டையும் சமமாக ஏற்பதால்.. சாரத்தைவிட்டு
சக்கையை பார்ப்பது போல மூடர்கள் பிராரத்தத்தால் வரும் அகுணத்தை பார்த்து
இகழ்ந்து பாவத்தை கைப்பற்றுவர். ஜலத்தை விட்டு பாலை கொள்ளும் அன்னம் போல்
முமுட்சுக்கள் அகுணத்தை விட்டு சொற்பமாக இருந்தாலும் குணத்தைப்பார்த்து
சிவ சொரூபமாய் எண்ணி அர்சனையாதி செய்து புண்ணியத்தை கைக்கொள்வர்.

[திவா]

104.
அதற்கு வேத பிரமாணம்:

சீவன்முத்தரைச் சேவித்தோர் சிவனயனெடு மாலான
மூவரு மகிழ நோன்பு முழுவதுஞ் செய்துசன்ம
பாவன மானாரென்று பழமறை முழங்கு மிப்பான்
மேவருஞ் சீவன்முத்தர் விதேகமுத்தியுநீ கேளாய்

சீவன்முத்தரைச் சேவித்தோர் சிவன், அயன் (பிரமன்), நெடு மாலான (விஷ்ணு)
மூவரும் மகிழ நோன்பு முழுவதும் (தவங்கள் அனைத்தும்) செய்து சன்ம
பாவனமானார் (பரி சுத்தமானார்) என்று பழ மறை முழங்கும். இப்பான் (இனி)
மேவருஞ் (மேவ அரும்=பொருந்துதற்கு அரிய) சீவன்முத்தர் [அடையும்]
விதேகமுத்தியும் (உடல் நீங்கிய முத்தி) நீ கேளாய் .

105.
சீவன் முத்தருக்கு சரீர த்ரயம் நீங்கும் விதம்:

அரியமெஞ் ஞானத்தீயா லவித்தையா முடனீறாகும்
பெரியதூ லமுங்காலத்தாற் பிணமாகி விழுமந்நேரம்
உரியசூக்கும சரீரமுலையிரும் புண்டநீர் போல்
துரியமாய் விபுவாய்நின்ற சொரூபத்தி லிறந்துபோமே.

அரிய மெஞ்ஞானத் தீயால் அவித்தையாம் உடல் (காரண சரீரம்) நீறாகும்
(சாம்பலாகும்). பெரிய தூலமும் (பருத்த ஸ்தூல சரீரம்) காலத்தால்
(காலப்போக்கில் பிரார்த்த கர்மா முடிந்ததும்) பிணமாகி விழும். அந்நேரம்
உரிய (தன்னை அறிய சாதனமான) சூக்கும சரீரம் உலை இரும்பு உண்ட நீர் போல்
(கொல்லன் உலையில் பழுக்க காய்ச்சிய இரும்பு மீது ஊற்றிய நீர் ஆவியாதல்
போல) துரியமாய் விபுவாய் நின்ற சொரூபத்தில் இறந்து போமே.
--
த்வைத, விசிஷ்டாத்வைதம் போல அல்லாது அத்வைத அப்ரதிபந்த அபரோட்ச ஞானம்
ஆகையால் அரிய மெய்ஞானம். ஜடமான ஸ்தூல சரீரமும் அறியாமையே சொரூபமான காரண
சரீரமும் தன்னை அறிய ஹேது இல்லை. சூக்கும சரீரமே ஹேதுவாம்.(-உரிய சூக்கும
சரீரம்) சூக்கும சரீரம் பிரளயத்தில் பிரதம சரீரத்துடன் உண்மையாகிய
பிரமத்தில் அத்தியாச ஐக்கியம் ஆதலின் மறுபடி ஜன்மிக்கும். ஆனால் அகண்ட
அறிவு சொரூபத்தில் "காய்ச்சின இரும்பு கிரகிக்கின்ற நீர் போல" இறந்த பின்
ஜன்மிக்காது.

தாத்பர்யம்: சீவன் முத்தருக்கு தத்துவ ஞானம் வந்தவுடன் காரண சரீரம்
நீங்கும். பிராரத்த கர்மம் புசித்து தீர்த்தவுடன் ஸ்தூல சரீரம் நீங்கும்.
அப்போது சூட்சும சரீரம் பரிபூரண சொரூபத்தில் லயித்து நீங்கும்.

[திவா]

106.
விதேக முத்தன் இயல்பு:

கடமெனு முபாதிபோனாற் ககனமொன் றானார்போல
வுடலெனு முபாதி போன வுத்தரஞ் சீவன்முத்தர்
அடிமுடி நடுவுமின்றி யகம்புற மின்றிநின்ற
படிதிகழ் விதேகமுத்திப் பதமடைந் திருப்பரென்றும்

கடம் (குடம்) எனும் உபாதி போனால் ககனம் (ஆகாயம்) ஒன்று ஆனார் போல
உடலெனும் உபாதி போன உத்தரம் (பிறகு) சீவன் முத்தர், அடி முடி நடுவும்
இன்றி அகம் புறம் இன்றி நின்றபடி திகழ் (இருந்தபடி விளங்குகின்ற) விதேக
முத்திப் பதம் அடைந்து என்றும் இருப்பர்.
--
எங்கும் பரவிய ஆகாயம் குட ஆகாயம். மகா ஆகாயம் என குடத்தால் மட்டுமே
பிரிக்கப்படுகிறது. குடம் உடைந்து போன அந்த வினாடியே எப்படி அந்த இரண்டு
ஆகாயங்களும் ஒன்றாகி விடுமோ அப்படி உடல் நீங்கிய அந்த வினாடியே சீவன்
முத்தரும் பரி பூரணமான பிரமமும் ஒன்றாவர்கள்.

107.
சீடன் முன் (88 ஆம் செய்யுளில்) கூறிய அநுபவம் புதிதன்று எனல்.-

சொல்லிய மகனேயெங்குஞ் சூழ்வெளியிருக்க மண்ணைக்
கெல்லிய பின்புதோன்றுங் கிணற்றினா காசம்போலே
ஒல்லையாம் பிரமநூலா லுற்றதுபோலே தோன்றும்
எல்லையி னாமெப்போது மேகமென் றிருந்து வாழ்வாய்

[அநுபவம்] சொல்லிய மகனே, எங்கும் சூழ் வெளி (space, ஆகாசம்) இருக்க
மண்ணைக் கெல்லிய பின்பு தோன்றும் கிணற்றின் ஆகாசம் போலே, (ஆகாசம்
எப்போதும் எங்கும் உள்ளது என அறியாதவனுக்கு கிணற்றில் புதிதாக ஆகாசம்
உள்ளதாக தோன்றுவது போல்) ஒல்லையாம் (அனாதியான) பிரமம் நூலால்
(வேதங்களால்) உற்றது போலே தோன்றும் (புதிதாக அப்போது பிரத்யேக ஆத்மா நாம்
மட்டுமே, நாம் என்றும் வியாபகமாக இருக்கிறோம் என்றும் அந்நிலை அப்போது
அடையப்பட்டது போலவும் தோன்றும். அது பிராந்தியேயாம்.) எல்லையில்லா நாம்
எப்போதும் ஏகம் என்றிருந்து வாழ்வாய்.

[vishalam raman]

அன்பு  திவாகர்  பொக்கிஷ்மாக காப்பாற்றி வைத்துக்கொள்ள

வேண்டிய தொகுப்பு கூட்   அர்த்தமும் இருப்பதால் நன்கு புரிகிறது ,இந்த நிலையெல்லாம் எட்ட    மனம் எவ்வளவு வலுவாக இருக்க வேண்டும் மிக்க நன்றி அன்புடன் விசாலம்

 

[Tirumurti Vasudevan]

நன்றி அம்மா!
சற்று ஊன்றி மீண்டும் மீண்டும் படிக்க வேண்டிய நூல்தான் இது.
அத்வைத சிந்தாத்தத்தில் பிரவேசிப்பவர்களை "தீரா" என்றே வேதம்
குறிப்பிடுகிறது. இந்த பிறவியில் சித்திக்காமல் போனாலும் அடுத்த
பிறவியில் இந்த ஆத்ம முன்னேற்றம் தொடரும் அல்லவா?

கடைசி மடலுக்கு பதில் எழுதும்போது என் பெயர் வாசுதேவன் என்று
குறிப்பிட்டு இருந்தேன்.
பரவாயில்லை உங்களுக்கு திவாகராகவே இருந்துவிட்டு போகிறேன்! வேறு
யாரையாவது மனதில் நினைத்துக்கொள்ளப்போகிறீர்களோ என்று எழுதினேன். வேறு
ஒன்றும் இல்லை. :-)

தொடர் முடிந்த பின் தேவையை தெரிவிப்போருக்கு பிடிஎஃப் ஆக அனுப்புகிறேன்.

திவா என்னும் தி.வாசுதேவன்.

2008/1/19 vishalam raman <rvis...@gmail.com>:

> அன்பு திவாகர் பொக்கிஷ்மாக காப்பாற்றி வைத்துக்கொள்ள
> வேண்டிய தொகுப்பு கூட் அர்த்தமும் இருப்பதால் நன்கு புரிகிறது ,இந்த
> நிலையெல்லாம் எட்ட மனம் எவ்வளவு வலுவாக இருக்க வேண்டும் மிக்க நன்றி
> அன்புடன் விசாலம்

--
My blogs: http://nallaseithi.blogspot.com/
http://kathaikathaiyaam.blogspot.com/

BE HAPPY! LIFE IS TOO SHORT TO BE UNHAPPY!

[திவா]

108.
சத் அசத்தின் தன்மை கூறி முன் சொல்லியபடி அநுபவித்து இருப்பாய் என்றது:

கானனீர் கிளிஞ்சில் வெள்ளி கந்தர்ப்ப நகர்க னாவூர்
வானமை கயிற்றிற் பாம்பு மலடி சேய் முயலின் கோடு
பீனமாந்தறி புமானிற் பிரபஞ்ச மெல்லாம் பொய்யே
ஞானமெய் மகனே யுன்னை நம்மாணை மறந்திடாதே

கானல் நீர், கிளிஞ்சில் வெள்ளி, கந்தர்ப்ப நகர், கனாவூர், வான மை
(ஆகாயத்தில் நீல வண்ணம்) கயிற்றில் பாம்பு, மலடி[யின்] சேய், முயலின்
கோடு (கொம்பு), பீனமாம் (பருத்த) தறி[யில்] (கட்டையில்)- புமான் (மனிதன்)
[போல] இப் பிரபஞ்சம் எல்லாம் பொய்யே. ஞானம் மெய் மகனே, நம்மாணை (நம்
மேல் ஆணை) உன்னை (நீ பிரமம் என்பதை) மறந்திடாதே.
-----------------------------
அடுத்த பாராவில் உள்ளவை சற்று குழப்பலாம். இதுவரை பொருளை தொடர்ந்து
புரிந்து வந்தால் மட்டும் படிக்கவும்.
-------------------------------------------------------
--
மலடியின் சேய், முயலின் கோடு என்றது சீவேஸ்வர ஜகத் அத்யந்தம் அசத்து;
பிரமமே உள்ளது என்றதாம். "பிரமமே உள்ளது, பிரபஞ்சம் அத்யந்தம்
அசத்தானால்" மலடியின் சேய், முயலின் கோடு போல தோன்றாமலே இருக்க வேண்டும்.
அப்படி இல்லாது தோன்றுவதால் எப்படி கூடும்?. பிரபஞ்சம் அசத்து என்பதற்கு
மட்டுமே மலடியின் சேய், முயலின் கோடு என்றதாகவும், பிரபஞ்ச தோற்றம்
கிளிஞ்சில் வெள்ளி, கயிற்றில் பாம்பு, பீனமாம் தறிபுமான், கந்தர்வ நகரம்
என்றது போல பொய்யான தோற்றம் என்றார். கிளிஞ்சலை தவிர வெள்ளியும்,
கயிற்றைத்தவிர பாம்பும், கட்டையைத்தவிர மனிதனும், சூன்யத்தைத் தவிர
கந்தர்வ நகரமும் இல்லை என தெளிந்தபின் வெள்ளி, பாம்பு ஆகியன தோன்றா.
அப்படி இல்லாமல் மண்ணையன்றி குடத்தின் பொருள் இன்னதென்று ஆய்ந்து அறிய
முயன்றால் பெயர்த்தும் தோன்றும். அது போல பிரபஞ்சம் காரணமான பிரமத்தை
தவிர இல்லை என உணரினும் அது தோன்றுகிறபடியால், இது எப்படிக்கூடும்?
பிரபஞ்சம் பொருள் அன்று என்பதற்கு மாத்திரம் கிளிஞ்சில் வெள்ளி ஆகிய
திட்டாந்தங்கள் சொல்லப்பட்டது. பிரபஞ்சம் பொய், பொருளற்றது என உணரினும்
அது மறுபடி கானல் நீர் போல தோன்றும். கானலில் நீரில்லை, ஆகாயத்தில் கரு
நிறம் இல்லை. இப்படி தெளிந்தபின்னும் அவை தோன்றினாலும் அவை அநுபவத்துக்கு
வருவதில்லை. பிரபஞ்சம் அப்படி இல்லாது சப்த ஸ்பரிசம் முதலானவற்றால்
அநுபவிக்கப்படுகிறது. பிரபஞ்சம் அசத்து என உணரினும் பெயர்த்தும்
தோன்றும். இதற்கே கானல் நீர் ஆகிய திட்டாந்தங்கள் சொல்லப் பட்டது.
பிரபஞ்சம் பொய் என உணர்ந்த பின்னும் சொப்பனப் பிரபஞ்சம் போல
அநுபவத்துக்கு வரும் எனக் கொள்க.
````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
தாத்பர்யம்:
த்ருஷ்யமாய் அசத்தான சகத்துக் கால த்ரயத்திலும் த்ருக்காய், சத்தா
மாத்திரமான ஆத்மா த்ரி காலத்திலும் உள்ளது. அவ்வாத்ம சொரூபம் தான் என்ற
அநுபவம் விட்டு நீங்காதிருப்பாய் என்றதாம்.

தத்துவ விளக்கப்படலம் நிறைவுற்றது. அடுத்து சந்தேகம் தெளிதல் படலம்.

சிவோஹம்

[vishalam raman]

அன்பு திவாகர்  எனக்கு அந்தப் பெயர் மிகவும் பிடித்திருக்கிறது மனதிலும் பதிந்துவிட்டது  ,பம்பாயில்  மராட்டிபெயருடன் திவாகர் கோட்பொலே

என்பவர் எங்கள் குடுமப நண்பர் ,,இனி வசுதேவன் என்று அழைக்கிறேன்

நன்றி  அன்புடன் விசாலம்

 

[திவா]

சந்தேகந் தெளிதல் படலம்

1.
நரர்குழி பறித்துமெள்ள நாட்டிய நெடிய கம்பம்
உரமுறக் குத்திக்குத்தி யுறைப்பிக்கு முபாயம் போலே
பரமசிற் சொரூபதன்னிற் பற்றிய மனோவிருத்தி
திரநிலை பெறச்சந்தேகந் தெளிதலை மொழிகின்றேனே

நரர்= மானுடர் குழி பறித்து மெள்ள நாட்டிய=நிறுத்திய நெடிய கம்பம்
உரமுறக்= வலிமையடைய குத்திக்குத்தி உறைப்பிக்கும் உபாயம் போலே
பரம (மேலான) சிற் (சின்மாத்திர ஆத்ம) சொரூபம் தன்னில் பற்றிய=பொருந்திய
மனோவிருத்தி (அபேதமாய் பொருந்திய அகண்டாகார விருத்தி) ஸ்திரநிலை பெறச்
சந்தேகந் தெளிதலை மொழிகின்றேனே.

2.
நற்கருத் துடையோனாகி ஞானவானாகி நின்றோன்
மர்கட நியாயம்போலே மகாபூத விகாரந்தொட்டு
நிற்குண விதேகமுத்தி நிலைபரி யந்தஞ் சொன்ன
சற்குரு வினைவிடாமற் சந்தத மநுசரித்தான்.

நற்கருத்து (சத்துவ விருத்தி) உடையோனாகி (அபரோட்ச) ஞானவானாகி நின்றோன்
(நின்ற சீடன்) மர்கட (குரங்கு) நியாயம் போலே மகாபூத விகாரம் (ஸ்தூல
சரீரம்) தொட்டு (முதலாக) நிற்குண விதேகமுத்தி நிலை பரியந்தம் (சத்துவ
குணமும் இறந்த கைவல்ய நிலை வரை) சொன்ன சற்குருவினை விடாமல் சந்ததம்
(எப்போதும்) அநுசரித்தான். (சேவை செய்து வந்தான்)
(மர்கடநியாயம்: குரங்கின் குட்டிதான் குரங்கை பிடித்துக் கொள்ளவேண்டும்.
அதுபோல் இறைவனை பக்தன்தான் பிடித்துக்கொள்ளவேண்டும். மார்ஜாலி நியாயம்:
பூனைக்குட்டி சும்மாதானிருக்கும். பூனை அதை கவ்விதூக்கிப்போகும். அது
போல் பக்தன் பூரணசரணாகதி செய்தால் இறைவன் தேவையானதை செய்வான்.)

[GEETHA SAMBASIVAM]

எது சரினு சொல்லலையே?

2008/1/22 திவா <agni...@gmail.com>:

[Tirumurti Vasudevan]

இதில் சரி தப்புன்னு எதுவும் இல்லையே?
அவரவர் சௌகரியம்தான்.
பக்தியில் இரண்டு விதமான மனப்போக்கு உள்ளது என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.
அவ்வளவே

திவா

2008/1/22 GEETHA SAMBASIVAM <siva...@gmail.com>:

> எது சரினு சொல்லலையே?
>
>

[vishalam raman]

மிகச் சரிதான் ,ஆனால் பூரண சரணகதியில் எனக்கு பல இயலாதது 

நடந்திருக்கிறது  ,,,,,,அன்புடன் விசாலம்

 

[Tirumurti Vasudevan]

இரண்டில் எதுவானாலும் மிக தீவிர நம்பிக்கை வேண்டும்.

மர்கட ஞாயத்தில் பகவான் என்ன செய்தாலும் விடாப்பிடியாக அவனை பற்றி இருக்க
வேண்டியிருக்கிறது. ஓடி ஒடி அவனை துரத்தி பிடிக்க வேண்டியுள்ளது. அவன்
அகப்படுகிறது போல காட்டி மீண்டும் விலகி விடுவான்; போக்கு காட்டுவான்.
தீவிர முயற்சியால்தான் அவனை பிடிக்கலாம்.

மார்ஜாலி ஞாயத்தில் நீ என்ன வேண்டுமானாலும் செய்துக்கொள் நான் தெய்வமே
என்று சும்மா கிடப்பேன் என்றால்...
நம் கர்ம வினை தீரும்வரை சில வேதனைகள் அனுபவித்து தீர வேண்டியிருக்கிறது.
அப்போது நிச்சயமாக தீவிர நம்பிக்கை வேண்டியிருக்கிறது. எத்தனை பூஜை
செய்தேன்? எத்தனை கோவில் சுற்றினேன்? எத்தனை நல்லது பண்ணேன் - எனக்கு ஏன்
இப்படி சோதனைகள் என்ற கேள்வியில்தான் பெரும்பாலானவர்கள் நம்பிக்கை போய்
தோற்றுப்போகிறார்கள்.

திவா

2008/1/22 vishalam raman <rvis...@gmail.com>:

> மிகச் சரிதான் ,ஆனால் பூரண சரணகதியில் எனக்கு பல இயலாதது
> நடந்திருக்கிறது ,,,,,,அன்புடன் விசாலம்

--

[விஸ்வநாதன்]

நன்றி: 'Talks with Sri Ramana Maharishi'
-------------------------------------------------------------------------
D(evotee): Men of the world that we are, we have some kind of grief or
another and do not know how to get over it. We pray to God and still
are not satisfied. What can we do?

M(aharishi).: Trust God.

D.: We surrender; but still there is no help.

M.: Yes. If you have surrendered, you must be able to abide by the
will of God and not make a grievance of what may not please you.
Things may turn out differently from what they look
apparently. ... ...

D.: But we are worldly. There is the wife, there are the children,
friends and relatives. We cannot ignore their existence and resign
ourselves to Divine Will, without retaining some little of the
personality in us.

M.: That means you have not surrendered as professed by you. You must
only trust God.
-------------------------------------

[விஸ்வநாதன்]

"To each person that way is the best which appears easiest or appeals
most. All the ways are equally good as they lead to the same goal,
which is the merging of the ego in the Self. What the Bhakta calls
surrender, the man who does Vichara (self-enquiry) calls Jnana. Both
are trying only to take the ego back to the source from which it
sprang and make it merge there."

- ஸ்ரீ இரமண மஹரிஷி

[விஸ்வநாதன்]

// தொடர் முடிந்த பின் தேவையை தெரிவிப்போருக்கு பிடிஎஃப் ஆக
அனுப்புகிறேன். //

எனக்கு நீங்கள் 'தெரிவிக்காவிட்டாலும்' அனுப்பிடுவீங்கதானே? :))) :)

// ... வேறு யாரையாவது மனதில் நினைத்துக்கொள்ளப்போகிறீர்களோ என்று

எழுதினேன். வேறு

ஒன்றும் இல்லை. :-) //

:)))

On Jan 20, 7:54 am, "Tirumurti Vasudevan" <agnih...@gmail.com> wrote:
... ....

[GEETHA SAMBASIVAM]

எல்லாமே படிச்சேன், நன்றி விஷியின் ரமணரின் கருத்துக்களின் மேற்கோள்களுக்கு.

 

பிடிஎஃப்க்கு இப்போவே சொல்லி வைக்கிறேன்.

2008/1/23 விஸ்வநாதன் <ong...@azhagi.com>:

// தொடர் முடிந்த பின் தேவையை தெரிவிப்போருக்கு பிடிஎஃப் ஆக
அனுப்புகிறேன். //

எனக்கு நீங்கள் 'தெரிவிக்காவிட்டாலும்' அனுப்பிடுவீங்கதானே? :))) :)

// ... வேறு யாரையாவது மனதில் நினைத்துக்கொள்ளப்போகிறீர்களோ என்று
எழுதினேன். வேறு
 ஒன்றும் இல்லை. :-) //

:)))

[Tirumurti Vasudevan]

அருமை! மிகப்பொருத்தமான மேற்கோள்!
திவா

2008/1/23 விஸ்வநாதன் <ong...@azhagi.com>:

> நன்றி: 'Talks with Sri Ramana Maharishi'

....... M.: That means you have not surrendered as professed by you. You must
> only trust God..............

[vishalam raman]

அன்பு வாசுதேவன் எனக்கும் அனுப்பி வையுங்கள்  நன்றி அன்புடன் விசாலம்

[Tirumurti Vasudevan]

2008/1/23 GEETHA SAMBASIVAM <siva...@gmail.com>:

> எல்லாமே படிச்சேன், நன்றி விஷியின் ரமணரின் கருத்துக்களின் மேற்கோள்களுக்கு.
>
> பிடிஎஃப்க்கு இப்போவே சொல்லி வைக்கிறேன்.
>
>
> 2008/1/23 விஸ்வநாதன் <ong...@azhagi.com>:
>
> >
> > // தொடர் முடிந்த பின் தேவையை தெரிவிப்போருக்கு பிடிஎஃப் ஆக
> > அனுப்புகிறேன். //
> >
> > எனக்கு நீங்கள் 'தெரிவிக்காவிட்டாலும்' அனுப்பிடுவீங்கதானே? :))) :)

விஷி, பேசாம இல்லத்துக்கே அனுப்பிடலாமா? இணைப்புகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி
அமைப்பு இருக்கிறதா? தனித்தனியாக அனுப்புவதில் ஒன்னும் பிரச்சினை இல்லை.
பிடிஎஃப் வேண்டுவோர் மின்னஞ்சல் முகவரி தேவையாக இருக்கிறதே? தேவையானோர்
agnihot3atஜிமெயில்டாட்காம் க்கு ஒரு அஞ்சல் அனுப்புங்கள். இன்று முதல்
பாகத்தின் கோப்பு தயார் ஆகிவிடும். ஒரு நிமிஷ வேலைதான். அதற்கு முன்
எழுத்துப்பிழை ஏதும் இருக்கிறதா என்று ஒரு முறை பார்க்க விரும்புகிறேன்.

திவா

[திவா]

3.
ஆசிரியர் சீடரை அனுபவம் வினாவுதல்.

சந்ததம் புருடன் றன்னைச் சாயைபோல் விடாமலன்பாம்
மைந்தனை நோக்கிச்சாட்சி மாத்திரமாய் நின்றாயோ
சிந்தையிலைய மெல்லாந் தீர்ந்தவோ தெளிவுனுள்ளே
அந்தரங் கலந்ததுண்டோ வநுபவமுரை செய்வாயே

சந்ததம் (எப்போதும்) புருடன் தன்னைச் சாயை (நிழல்) போல் விடாமல், (நடந்து
வந்த) அன்பாம் மைந்தனை (சீடனை) நோக்கி சாட்சி மாத்திரமாய் நின்றாயோ?
சிந்தையில் ஐயம் எல்லாம் தீர்ந்தவோ? தெளிவுனுள்ளே அந்தரம் (விபரீத பாவனை)
கலந்ததுண்டோ (உதித்துள்ளதோ)? அநுபவம் உரை செய்வாயே (சொல்லுவாயே).

4
மூன்று கேள்விகளுக்கும் சீடன் விடையாக விண்ணப்பம் செய்தல்.

எனவுரைத் தருளுமாசா னிருபதம் வணங்கியெந்தாய்
சனனவன் காட்டின்மோகத் தமத்தெழு பேதப்பேய்கள்
உனதரு ளுதயவெற்பி லுபதேச வருக்கன்றோன்றி
மனவிழி தெரியஞான வான்கதிர் பரந்தாலுண்டோ.

என உரைத்து அருளும் ஆசான் இருபதம் வணங்கி எந்தாய் (என் தந்தையே) சனன
(பிறவி என்னும்) அவன் (கடத்தற்கரிய) காட்டின் மோகத் தமத்து (தமத்தில்=
அஞ்ஞானத்தில்) எழு(ம்) பேத (விபரீத) பேய்கள், உனது அருள் உதய வெற்பில்
(உதய கிரியில்) உபதேச அருக்கன் (சூரியன்) தோன்றி மனவிழி தெரிய ஞானவான்
(ஞானமாகிய) கதிர் பரந்தால் உண்டோ (இருக்குமோ?).

[விஸ்வநாதன்]

ஆமாம். பிழைகள் சரி பார்த்த பிறகு, இல்லத்திற்கே அனுப்பி விடலாம்.
(இணைப்புகள் பலரும் அனுப்பியுள்ளனர். அதில் ஒன்றும் பிரச்சினை இல்லை)
கோப்பினை, இல்லத்தின் 'கோப்புகள்'
பகுதியிலும் (http://groups.google.com/group/illam/files) சேர்த்து
விடுகிறேன்.

- விஸ்வநாதன்

On Jan 23, 1:29 pm, "Tirumurti Vasudevan" <agnih...@gmail.com> wrote:
விஷி, பேசாம இல்லத்துக்கே அனுப்பிடலாமா? இணைப்புகளை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி

அமைப்பு இருக்கிறதா? ... ..... அதற்கு முன்

எழுத்துப்பிழை ஏதும் இருக்கிறதா என்று ஒரு முறை பார்க்க விரும்புகிறேன்.

- திவா

[திவா]

5.
சகசானுபவம் வரத்தையாய் உள்ளது குறித்து வினாவுதல்

மந்திர மூர்த்திதன்னான் மாற்றிய பேய்போனாலும்
எந்திர மெழுதிக்கட்டி யினிவராவகை செய்வார்போல்
முந்தியுன் னுபதேசத்தான் மோகம்போனாலு மையா
புந்திநின் றுறைக்கவின்னம் புகலும்விண்ணப்ப முண்டே

மந்திர மூர்த்தி தன்னான் (மூர்த்தியினால்) மாற்றிய (நீக்கிய) பேய்
போனாலும்
எந்திரம் எழுதிக்கட்டி இனி [அந்த பேய்கள்] வராவகை (வராதபடி) செய்வார்போல்
முந்தி உன் உபதேசத்தால் மோகம் போனாலும், ஐயா புந்தி (சத்துவ மனம்) நின்று
உறைக்க (ஆத்ம ஸ்வரூபத்தில் நின்று நிலைக்க) இன்னம் (மேலும்) புகலும்
விண்ணப்பம் உண்டே.

6.
ஆகமப் பிரமாணத்தா லறியென்றும் வாக்குக்கெட்டா
தேகமாம் பிரமமென்று மிதயத்தா லுணர்வாயென்றும்
சோகமா மனத்திற்கெட்டா சுயஞ்சோதி யென்றுஞ்சொன்னீர்
மோகமா மிரண்டு சங்கை முளைத்தன பறித்திடீரே

ஆகம (ஸ்ருதி) பிரமாணத்தால் அறி என்றும், வாக்குக்கெட்டாது, ஏகமாம்
(ஒன்றே) பிரமம் என்றும், இதயத்தால் உணர்வாய் என்றும், சோகமா(ன)
மனத்திற்கு எட்டா சுயஞ்சோதி என்றும் சொன்னீர். மோகமாம் (மயக்கமாம்)
இரண்டு சங்கை (சந்தேகங்கள்) முளைத்தன பறித்திடீரே (நிவர்த்தி செய்வீராக)

7. பிரமம் வாக்குக்கு அகோசரமாயும் கோசரமாயும் இருக்குமோ?

மற்றைமுப் பிரணமா னத்தால் வத்துநி ண்ணயம்கூ டாதே
உற்றதோர் விடயம் பூத முபயமன் றாத லாலே
குற்றமாம் குணவிசேடங் கூடாம லிருக்கை யாலே
இற்றது வாக்குக்கெட்டா தென்பது மறிவாய் நீயே

மற்றை முப்=மூன்று (பிரத்யட்சம், அநுமானம், உபமானம்) பிரணமானத்தால் வத்து
(பிரம்ஹம்) நிண்ணயம் கூடாதே (ஆகாது). உற்றதோர் விடயம் (இந்திரியங்களுக்கு
சம்பந்தப்பட்டது அல்ல) பூதம் (சீவன்[அல்ல]) உபயமன்று (த்வைதம் அல்ல)
ஆதலாலே, குற்றமாம் குணவிசேடம் கூடாமல் (பொருந்தாமல்) இருக்கையாலே இற்றது
(இப்பிரகாரமாக அந்த பிரமம்) வாக்குக்கு எட்டாது என்பதும் அறிவாய் நீயே.

[திவா]

8.
வாக்கியந் தனக்கெட்டாது வத்துவென் றுரைத்த வேதம்
வாக்கிய விருத்தி யாலவ் வத்துவைக் காட்டிற்றன்றோ
வாக்கியங்களிலே மான மாவதே தென்றாயாகில்
வாக்கியமிரண்டும் மெய்யே மறைகள் பொய்யாது கேளாய்.

வாக்கியந்தனக்கு எட்டாது வத்து (பிரமம்) என்று உரைத்த வேதம் (மகா)
வாக்கிய (த்தின் லக்ஷணா) விருத்தியால் அவ் வத்துவை காட்டிற்று அன்றோ?
வாக்கியங்களிலே மானமாவது (பிரமாணவாவது) ஏது என்றாய் ஆகில் வாக்கியம்
இரண்டும் மெய்யே மறைகள் பொய்யாது கேளாய்.

9.
பிரமம் ஸ்ருதிக்கு அகோசரமும் கோசரமுமாம்

தன்பதியல்லாப் பேர்க டமையல்ல னல்ல னென்றாள்
அன்பனைக் கேட்ட நேர மவள்வெட்கி மௌனமானாள்
என்பது போல நீக்கி யிதன்றிதன் றெனச்சே டித்த
பின்பரப் பிரமந் தன்னைப் பேசாமற் காட்டும் வேதம்.

தன் பதி அல்லாப் பேர்கள்தமை அல்லன் அல்லன் என்றாள், அன்பனை (கணவனை) கேட்ட
நேரம் அவள் வெட்கி மௌனமானாள் என்பது போல நீக்கி இதன்று இதன்று எனச்
சேடித்த (இல்லையென்ற) பின், பரப் பிரமந் தன்னைப் பேசாமல் காட்டும்
வேதம்.

10.
உகற்ப சிருட்டியாய் மனோ உற்பத்தி

முந்திய சங்கை தீர மொழிந்ததை யறிந்து கொள்வாய்
பிந்திய சங்கை தீரப் பேசுமுத் தரநீ கேளாய்
இந்தியங் களுக்கிராச னிதயமா மதினெண் ணங்கள்
புந்தியு மனமு மென்றே புறத்தகத் துலாவி யாடும்

முந்திய சங்கை (பிரமம் வாக்குக்கு எப்படி எட்டும் என்ற சந்தேகம்) தீர
மொழிந்ததை அறிந்து கொள்வாய். பிந்திய சங்கை (சுயஞ்சோதியாகிய பிரமம்
மனத்துக்கு எட்டும், எட்டாது எவ்விதம்) தீரப் பேசும் உத்தரம் (பதில்) நீ
கேளாய். இந்தியங்களுக்கு (சர்வேந்திரியங்களுக்கும்) இராசன் இதயமாம். அதன்
எண்ணங்கள் புந்தியும் மனமும் என்றே புறத்தகத்து உலாவி ஆடும் (ஆத்ம
ஸ்மரணமே மனமும் புத்தியும் ஆகத்தோன்றும்)

[திவா]

11.
சீவன் உற்பத்தி:

உன்முகம் போற்கண் ணாடிக் குள்ளொரு முகங்கண் டாற்போற்
சின்மய வடிவின் சாயை சித்துப்போல் புத்தி தோன்றும்
நின்மல விருத்தி யந்த நிழல் வழி யாயு லாவும்
தன்மநன் மகனே யித்தைத் தானன்றோ ஞானமென்பார்.

உன்முகம் போல் கண்ணாடிக்குள் ஒரு முகம் கண்டால் போல சின்மய வடிவின்
(ஆத்மாவின்) சாயை (நிழல்) சித்து (வேறொரு சேதனம்) போல் புத்தி தோன்றும்.
(புத்தியாக பிரதி பலிக்கும்). நின்மல (களங்கமில்லா) விருத்தி அந்த நிழல்
வழியாய் உலாவும். தன்ம (ஆனந்த அனுபவம் பெற்று உள்ள) நன் மகனே இதைத் தான்
அன்றோ ஞானமென்பார்.
[புத்தியில் பிரதிபலிக்கும் ஆத்ம சாயை சிதாபாசன் ஆகும். இதனுடன் சேர்ந்து
வெளி விஷயங்களில் செல்லும் விருத்தியே ஞானமாகும்.]

12
ஞேய உற்பத்தியும் ஒரு விஷயத்தை விளங்க வைக்க இரண்டு ஏதுக்கு எனில்

உருக்கிய தராநீர் நாநா வுருவங்க ளானாற் போல
விருத்திகள் கடப டாதி விடயமாய்ப் பரிண மிக்கும்
அருப்பல விடய மெல்லா மாபாசன் றோற்று விக்கும்
இருட்டினில் விளக்குங் கண்ணு மில்லாமற் பொருள் காணாதே

உருக்கிய தராநீர் (அச்சில் விட்ட உடன்) நாநா உருவங்கள் ஆனாற் போல,
விருத்திகள் (மன சங்கல்பங்கள்) கட (குடம்) பட ஆதி (முதலான) விடயமாய்
[அதாவது உலகாக] பரிணமிக்கும். அருப்பல (அருவமான) விடயம் எல்லாம் ஆபாசன்
தோற்றுவிக்கும். இருட்டினில் விளக்கும் கண்ணும் இல்லாமல் பொருள் காணாதே.
(காண இயலாது).
(அது போல ஆவரணத்தை போக்க விருத்தியும் ஸ்புரண ரூப பிரயோசன நிமித்தம்
சிதாபாசன் என்ற ஆத்ம சாயையும் இல்லாது ஆத்மாவல்லா பொருட்கள் பிரகாசியா)
மனோ விருத்தியே ஞேயம் (அறியப்பட்டது) ஆகும், அதை சிதாபாசன் விருத்தியுடன்
கூடி விளக்கி வைக்கும்.

[திவா]

13. பகிர்முக அந்தர் முக ஞானத்தால் அறிவது இவை:

எரிகிற விளக்காற் கண்ணா லிருட்பொருள் காணல் வேண்டும்
தெரிகிற பரிதி காணச் சென்றிடில் கண்ணே போதும்
விரிகின்ற சகத்தைக் காண விருத்தியும் பலமும் வேண்டும்
புரிகின்ற விருத்தி யொன்றே போதுமெய்ப் பொருள்காண்போர்க்கே

எரிகிற விளக்கால் கண்ணால் இருட்(டில் உள்ள) பொருள் காணல் வேண்டும்.
தெரிகிற பரிதி (சூரியனை) காணச் சென்றிடில் கண்ணே போதும். (பலவிதமாக)
விரிகின்ற சகத்தைக் காண விருத்தியும் (விருத்தி ஞானமும்) பலமும் (சிதாபாச
ஆத்ம நிழல்) வேண்டும். புரிகின்ற (விசார ரூபமான) விருத்தி யொன்றே போதும்
மெய்ப் பொருள் (ஆத்மாவை) காண்போர்க்கே
சடமான ஜகத்தை காண மனமும் சீவனும் வேண்டும். சித்து ரூபமான ஆத்மாவை அறிய
சத்துவ விருத்தி மட்டுமே வேண்டும்.

14.
மனத்தின் உருவம் கூறி பிரமம் மனத்துக்கு புலப்படும் புலப்படாது எனல்:

விருத்தியும் பலமும் கூடும் விகாரமே மனமென் பார்கள்
கருத்தெழு விருத்திவேண்டுங் கணக்கினான் மனத்திற்கெட்டும்
வருத்தியபலமாமிந்த மனத்திற்கெட்டாது கண்டாய்
அருத்தமிப்படியென்றைய மகன்றுநீ தெளிந்திடாயே
விருத்தியும் பலமும் (சிதாபாசன் என்ற ஆத்ம நிழல்) கூடும் விகாரமே
(பரிணாமமே) மனம் என்பார்கள். கருத்தெழு விருத்திவேண்டும் கணக்கினால்
(அந்தக் கரணத்தில் எழும் சுத்த சத்துவ விருத்தி வேண்டும் என்பதால்)
[பிரமம்] மனத்திற்கெட்டும். வருத்திய (துன்பம் தரும்) பலமாம்
(சிதாபாசனுடன் கூடிய) இந்த மனத்திற்கு [பிரமம்] எட்டாது கண்டாய். [ஸ்ருதி
வாக்கியத்துக்கு] அருத்தம் (பொருள்) இப்படியென்று ஐயம் அகன்று நீ
தெளிந்திடாயே. {பிரமம் ஜகத்தை சத்தியமாக அறியும் மனதுக்கு எட்டாது,
மித்தையாக அறியும் மனதுக்கு எட்டும்}

[திவா]

15
வஞ்சகமில் பரமார்த்த குருவே சொன்ன வழிகளறிந் தேனினியோர் வசனங்கேளீர்
சஞ்சலமற் றகண்ட பூரணமாய்ச் சித்தந் ததாகார மாவதன்றோ சமாதி யோகம்
உஞ்சலையொத் தலைவதுதன் சுபாவ மாகி யொருகணத்திற் பலவுலகா யுதிக்கு மிந்த
நெஞ்சகம்வத் துவிலசையா நிவாததீப நிலையடைவ தெப்படியோ நீர்சொல்வீரே


வஞ்சகமில்(லாத) பரமார்த்த குருவே சொன்ன வழிகள் அறிந்தேன். இனியோர்
வசனங்கேளீர். சஞ்சலமற்று அகண்ட பூரணமாய்ச் சித்தம் (மனம்) ததாகாரம்
(பிரமம்) ஆவதன்றோ சமாதி யோகம். உஞ்சலை (ஊஞ்சலை) ஒத்து அலைவது தன்
சுபாவமாகி ஒரு கணத்தில் பல உலகாய் உதிக்கும் இந்த நெஞ்சகம் வத்துவில்
அசையா நிவாததீப நிலை அடைவது எப்படியோ நீர் சொல்வீரே. {மனம் அலையாதிருக்க
உபாயம் கேட்டல்}

16.
மனத்தின் முக்குணமும் அவற்றின் காரியமும்.

கருதுமனோ குணமூன்றா மூன்றிலொன்று கதித்தெழுந்தான் மற்றிரண்டுங் கரந்து
நிற்கும்.
தருமமிகுஞ் சத்துவமே லானபோது சன்மார்க மான தெய்வ சம்பத்துண்டாம்.
மருவுரசோ குணமாகி லுலகதேக வாதனையாஞ் சாத்திரவா தனையுமாகும்
அருமகனே தமோகுணமே லானபோதி லசுரசம்பத்துண்டாகு மறிந்துகொள்ளே

கருதும் மனோ (மனத்தின்) குணம் மூன்றாம் மூன்றில் ஒன்று கதித்தெழுந்தால்
(ஓங்கி எழுந்தால்) மற்றிரண்டும் கரந்து (அடங்கி) நிற்கும். தரும மிகும்
(நிஷ்காம்ய புண்ய குணம் அதிகரித்ததால்) சத்துவம் மேலானபோது சன் (நல்ல)
மார்கமான தெய்வ சம்பத்துண்டாம். மருவும் ரசோ குணமாகில் (காம்ய
புண்ணியத்தால் ரஜஸ குணம் அதிகரித்தால்) உலக, தேக, சாத்திர வாதனையும்
(வாசனை) உண்டாகும். அரு மகனே [பாவ கர்மத்தால்] தமோ குணம் மேலான போதில்
அசுர சம்பத்துண்டாகும் அறிந்து கொள்ளே.

[திவா]

17. மனோலய உபாயம்:

மனது சத்துவ சொரூபமற் றிரண்டும் வந்து கலந்தன வவற்றைமாற் றினார்போம்
தனது சன்மார்கத் தைவிடா திருந்தபோது தமோ குணமும் ரஜோகுணமுஞ்
சமிக்கும்பின்னைக்
கன பரிணாமஞ் சலனம் போம் போனக்காற் களங்க மற்றுநின்ற வாகாசம் போலும்
நினதுள மப்படியா மப்பிரமத் தொன்றாய் நிருவிகற்ப சமாதியிலே நிற்குந் தானே

மனதுக்கு [இயல்பானது] சத்வ சொரூபம். மற்றிரண்டும் [இடையே] வந்து கலந்தன.
அவற்றை மாற்றினால் போம். (நீக்கினால் நீங்கும்). தனது சன்மார்கத்தை
விடாதிருந்த (நீக்காமல் அனுஷ்டித்த) போது [தேகத்தின் இயல்பான] தமோ
குணமும் [பிராணத்தின் இயல்பான] ரஜோகுணமும் சமிக்கும் (நீங்கும்).
பின்னைக்
கன (கனமாகிய விஷய) பரிணாமமும் (ஒரு விஷயத்திலிருந்து மற்றொரு
விஷயத்துக்கு தாவும்) சலனம் போம். போனக்கால் களங்கமற்று நின்ற ஆகாசம்
போலும் நினது உள்ளம் அப்படியாம் அப்பிரமத்து ஒன்றாய் நிருவிகற்ப
சமாதியிலே நிற்குந்தானே.

18.திருஷ்டாந்தத்துடன் விடை கூறி முடித்தல்

களங்கமற்ற கண்ணாடி தன்முன் வேறோர் களங்கமற்ற கண்ணாடி காட்டும் போது
விளங்கியதன் மயமாகி யபேதமாகி விகற்பமின்றி நிருவிகற்ப மானாற் போல
அளந்தறியப் படாவிடிவாய்ச் சத்தாய்ச் சித்தா யானந்த மாம்பிரமத் தைக்கிய
மான
உளந்தெளிந்த படியிருந்தா லுலக மெங்கே யுலைவெங்கேயென்று சங்கையொழிந்திடாயே

களங்கமற்ற கண்ணாடி தன்முன் வேறோர் களங்கமற்ற கண்ணாடி காட்டும் போது
விளங்கிய [து போல] தன் மயமாகி அபேதமாகி விகற்பமின்றி நிருவிகற்பமானால்
போல அளந்தறியப் படா விபுவாய் (வ்யாபகமாய்) சத்தாய் சித்தாய் ஆனந்தமாம்
பிரமத்து ஐக்கியமான உளந்தெளிந்த படி இருந்தால், உலகம் எங்கே? உலைவு
எங்கே? என்று சங்கை ஒழிந்திடாயே

[திவா]

19.
சத்து ரூபப் பிரமத்திற் சத்துவ மனம் லயித்த போது சத்துக்கள் பிராரத்த
போகம் அனுபவிப்பது எப்படி என வினாவுதல்.

ஏகமாய் மனமிறந்தாற் சீவன் முத்த ரிருக்குமட்டும் பிராரத்த மெதினா
லுண்பார்
போகமா னதுபுசித்துத் தொலைப்ப தன்றோ புசிப்பதென்றால் மனந்தானும் போன தன்றே
சோகமா மனமிறந்தாற் போகமில்லை தோன்றுமெனின் முத்தரென்று சொலக்கூடாதே
மோகமா மிதுதெளிய குருவே நன்றா மொழிந்தருள்வாய் தெளிவதன்றோ முத்திதானே

ஏகமாய் மனமிறந்தால் சீவன் முத்தர் இருக்கும் மட்டும் பிராரத்தம் எதினால்
உண்பார்? போகமானது புசித்துத் தொலைப்பது அன்றோ? புசிப்பதென்றால் மனம்
தானும் போனது அன்றே? சோகமாம் (துன்பம் தரும்) மனம் இறந்தால் போகமில்லை.
[மனம்] தோன்றும் எனின் முத்தரென்று சொலக்கூடாதே. மோகமாம் இது தெளிய
குருவே நன்றாய் மொழிந்தருள்வாய். தெளிவது அன்றோ முத்திதானே.

20.
மனோ நாசம் இருவிதம் என பதில்

மனநாசஞ் சொரூபமென்று மரூபமென்றும் வகுத்துரைப்பா ரிருவகையா வருமிவற்றில்
வினவாத சீவன்முத்த ரிடத்திலொன்றும் விதேக முத்த ரிடத்திலொன்று
மேவுங்கண்டாய்
தனதான சத்துவமாய் மனஞ்சே டித்துத் தமசுரசசு கணசித்தல் சொரூப நாசம்
அனகாசத் துவந்தானு மிலிங்க தேக மடங்கும்போ தடங்குதலே யரூப நாசம்.

மனநாசஞ் சொரூபமென்றும் அரூபம் என்றும் வகுத்துரைப்பார். இரு வகையாய்
வருமிவற்றில் வினவாத (கற்க வேண்டியது இல்லாத) சீவன் முத்தர் இடத்தில்
ஒன்றும், விதேக (தேகம் இல்லா அரூப)முத்தர் இடத்தில் ஒன்றும் மேவும்
(பொருந்தி இருக்கும்) கண்டாய். தனதான (தன் சுபாவமான) சத்துவமாய் மனம்
சேடித்து (மிஞ்சி) தமசு ரசசுகள் நசித்தல் சொரூப நாசம். அனகா
(குற்றமில்லா) சத்துவம் தானும் இலிங்க (சூக்ஷ்ம) தேகம் அடங்கும் போது
அடங்குதலே அரூப நாசம்.

[திவா]

21.
உருவமின்றி அருவாமாய் உணர்வுருவமான மனத்தினால் சீவன் முத்தி சுகமும்
பிராரத்த போகமும் அனுபவிக்கலாம்.

சுத்தமாஞ் சத்துவமே யுண்மையாகுந் துகளிருள்போ னான்மனமென்சொல்லும்
போம்போம்
வர்த்தமா னத்தில்வந்த வுணவை யுண்பார் வருவதும்போ வதுநினைந்து
மகிழார்வாடார்
கர்த்தரா மகந்தையைவிட் டகர்த்தராகிக் கரணவிருத் திகளவத்தை காண்பாராகி
முத்தரா யிருக்கலுமாம் புசிப்புங்கூடு முட்டிலையென் றறிந்துசங்கை
மோசிப்பாயே

சுத்தமாஞ் சத்துவமே உண்மையாகும் (மனதின் உண்மை சொரூபமாகும்) துகள்
(ராஜஸம்) இருள் (தாமசம்) [ஒழிந்து] போனால் மனம் என் சொல்லும்
(விவகாரமும்) போம்போம். (இறந்துவிடும்). வர்த்தமானத்தில்
(நிகழ்காலத்தில்) வந்த உணவை உண்பார்; வருவதும் (எதிர்காலம்) போவதும்
(இறந்தகாலம்) நினைந்து மகிழார் வாடார். கர்த்தராம் (இதை செய்பவன் நான்
என்னும்) அகந்தையை விட்டு அகர்த்தராகிக் கரண விருத்திகள் அவத்தை
காண்பாராகி, முத்தராய் இருக்கலுமாம் புசிப்பும் கூடும் (பிராரர்த்த போகம்
புசித்தலும் ஆகும்) முட்டிலை (தடை இல்லை) என்றறிந்து சங்கை (சந்தேகம்)
மோசிப்பாயே (நீக்குவாயே).

22
சத்துவ மனம் பிராரர்த்த கர்மப்படி விவகாரம் செய்கையில் சமாதியில்
இருத்தல் எப்படி?

விவகார வேலையெலாஞ் சமாதியென்றால் விகற்பமன்றோ மனமலைந்து விடாதோ விட்டால்
அவதான நழுவுமன்றோ வென்றாயாகி லதற்கொருதிட் டாந்தங்கே ளாசை கொண்டு
நவமாகப் பரபுருடன் றன்னைகூடி நயந்தசுக மநுபவித்த நாரி நெஞ்சந்
தவமாக மனைத்தொழில்கள் செய்யும்போதுந் தழுவியநு பவித்தசுகந் தனைவிடாதே.

"விவகார வேலை எலாம் சமாதியென்றால் விகற்பம் (விரோதம்) அன்றோ? மனமலைந்து
விடாதோ? விட்டால் அவதானம் (சொரூபம் நாமென்னும் ஞான நிச்சயம்)
நழுவுமன்றோ?” என்றாயாகில் அதற்கொரு திட்டாந்தம் கேள். ஆசை கொண்டு நவமாகப்
பரபுருடன்தன்னை கூடி நயந்த சுகம் அநுபவித்த நாரி நெஞ்சம் தவமாக மனை
தொழில்கள் செய்யும்போதும் தழுவி அநுபவித்த சுகந்தனை விடாதே. (அது போல என
அறிவாய்) [சுத்த சத்துவம் சொரூபானந்தத்தில் அழுந்தியிருப்பதால் விவகாரம்
செய்யும்போதும் சமாதியிலேயே இருக்கும்]

[Tirumurti Vasudevan]

21.
உருவமின்றி அருவாமாய் உணர்வுருவமான மனத்தினால் சீவன் முத்தி சுகமும்

பிராரத்த போகமும் அனுபவிக்கலாம்.

சுத்தமாஞ் சத்துவமே யுண்மையாகுந் துகளிருள்போ னான்மனமென்சொல்லும் போம்போம்
வர்த்தமா னத்தில்வந்த வுணவை யுண்பார் வருவதும்போ வதுநினைந்து மகிழார்வாடார்

கர்த்தரா மகந்தையைவிட் டகர்த்தராகிக் கரணவிருத் திகளவத்தை காண்பாராகி

முத்தரா யிருக்கலுமாம் புசிப்புங்கூடு முட்டிலையென் றறிந்துசங்கை மோசிப்பாயே

சுத்தமாஞ் சத்துவமே உண்மையாகும் (மனதின் உண்மை சொரூபமாகும்) துகள்
(ராஜஸம்) இருள் (தாமசம்) [ஒழிந்து] போனால் மனம் என் சொல்லும்
(விவகாரமும்) போம்போம். (இறந்துவிடும்). வர்த்தமானத்தில்
(நிகழ்காலத்தில்) வந்த உணவை உண்பார்; வருவதும் (எதிர்காலம்) போவதும்
(இறந்தகாலம்) நினைந்து மகிழார் வாடார். கர்த்தராம் (இதை செய்பவன் நான்
என்னும்) அகந்தையை விட்டு அகர்த்தராகிக் கரண விருத்திகள் அவத்தை

காண்பாராகி, முத்தராய் இருக்கலுமாம் புசிப்பும் கூடும் (பிராரர்த்த போகம்

புசித்தலும் ஆகும்) முட்டிலை (தடை இல்லை) என்றறிந்து சங்கை (சந்தேகம்)
மோசிப்பாயே (நீக்குவாயே).

22
சத்துவ மனம் பிராரர்த்த கர்மப்படி விவகாரம் செய்கையில் சமாதியில் இருத்தல் எப்படி?

விவகார வேலையெலாஞ் சமாதியென்றால் விகற்பமன்றோ மனமலைந்து விடாதோ விட்டால்
அவதான நழுவுமன்றோ வென்றாயாகி லதற்கொருதிட் டாந்தங்கே ளாசை கொண்டு
நவமாகப் பரபுருடன் றன்னைகூடி நயந்தசுக மநுபவித்த நாரி நெஞ்சந்
தவமாக மனைத்தொழில்கள் செய்யும்போதுந் தழுவியநு பவித்தசுகந் தனைவிடாதே.

"விவகார வேலை எலாம் சமாதியென்றால் விகற்பம் (விரோதம்) அன்றோ? மனமலைந்து
விடாதோ? விட்டால் அவதானம் (சொரூபம் நாமென்னும் ஞான நிச்சயம்)

நழுவுமன்றோ?" என்றாயாகில் அதற்கொரு திட்டாந்தம் கேள். ஆசை கொண்டு நவமாகப்

[திவா]

23.
அகண்ட மாகர்த்தனாக சீவன் முத்தர் கர்த்தத்வம் வராதபடி பிராரர்த்த போகம்
புசித்தல் 3 வகை.

தேகந்தன லனாகியகர்த் தனாகிச் சீவனின்றிப் பிரமமாய்த் தெளிந்தமுத்தன்
போகத்தை யுண்பனென்றாக் கருத்தாவாமே பூரணமாம கர்த்தனுக்குப் போகமுண்டோ
சோகத்தை யறுத்தருளுங் குருவேயிந்தத் துகளறுக்க வேண்டுமென்று சொன்னாயாகில்
மாகர்த்தன் மாபோகி மாத்தியாகி வகை மூன்றா யவரிருக்கு மகிமை கேளாய்.

தேகந்தன் அலன் (தேகம் தான் இல்லை என) ஆகி அகர்த்தனாகிச் சீவன் இன்றிப்
பிரமமாய்த் தெளிந்த முத்தன் போகத்தை உண்பன் என்றால் கருத்தாவாமே (செயல்
செய்பவனாகுமே) பூரணமாம் அகர்த்தனுக்குப் போகமுண்டோ? சோகத்தை அறுத்தருளும்
குருவே இந்தத் துகளறுக்க (சந்தேகத்தை நீக்க) வேண்டுமென்று சொன்னாயாகில்,
மாகர்த்தன் மாபோகி மாத்தியாகி வகை மூன்றாய் அவர் இருக்கும் மகிமை கேளாய்.

24.
மா கர்த்தன் இலக்கணம்:
செய்கையுஞ் செய்விக்கையு மற்றிருக்குங் காந்தச் சிலைமலைமுன்
னிரும்புகள்சேட் டிக்குமாபோல்
செய்கையுஞ் செய்விக்கையு மற்றிருக்கு மென்முன் சடமான வுலகெல்லாஞ் சேட்டை
செய்யும்
மெய்கலந்த விந்திரிய விகாரரூப விவகார விருத்திக்கும் விருத்திதானா
மெய்கலந்த சமாதிக்குஞ் சாட்சியேநான் வெயில் போலென் றுறைத்தவனே
விபுமாகர்த்தன்.

செய்கையும் செய்விக்கையும் அற்றிருக்கும் காந்தச் சிலை(கல்) மலைமுன்
இரும்புகள் சேட்டிக்குமா (நகருதல்) போல், செய்கையும் செய்விக்கையும்
அற்றிருக்கும் என் முன் சடமான உலகெல்லாம் சேட்டை செய்யும் (தானே
இயங்கும்). மெய் கலந்த இந்திரிய விகார ரூப விவகார விருத்திக்கும்,
விருத்திதானாம் (சத்துவ விருத்திக்கும்) மெய்கலந்த (லயமான) சமாதிக்கும்
சாட்சியே நான். வெயில் போல் (சூரியன் உலக விவகாரத்துக்கும் விவகாரம்
இன்மைக்கும் சாட்சியாய் உள்ளது போல) என்றுறைத்தவனே விபுமாகர்த்தன்.

[திவா]

25.
மாபோகி மாத்தியாகி இலக்கணம்:
அறுசுவையின் குணங்குற்ற மசுத்தங்சுத்த மபத்தியம் பத்தியமென
வூணாய்ந்திடாமல்
பொறுமையுடன் கிட்டினதைக் காட்டுத்தீப்போற் போகங்கள் புசிப்பவன்
மாபோகியாகும்
சிறிதுபெரிது கடனதந்நி யங்கணன்மை தீமைகள் சேரினும்படிகச்
செயல்போற்சித்தம்
வெறிதிருக்கு மவனேமாத்தி யாகியாவான் விரதமிம்மூன் றுடையவரே வீடுளோரே.

அறுசுவையின் குணம் குற்றம் அசுத்தம் சுத்தம் அபத்தியம் பத்தியம் என ஊண்
ஆய்ந்திடாமல் பொறுமையுடன் கிட்டினதைக் காட்டுத்தீப்போல் போகங்கள்
புசிப்பவன் மாபோகியாகும். சிறிது பெரிதுகள், தனது அந்நியங்கள், நன்மை
தீமைகள் சேரினும் ஸ்படிகச் செயல் போல் சித்தம் வெறித்திருக்கும் (பற்று
அற்று இருக்கும்) அவனே மாத்தியாகி ஆவான். விரதம் இம்மூன்று உடையவரே
வீடுளோரே.

26. கிருத கிருத்தியன் இலக்கணம் தெரியும் பொருட்டு வினா

மெய்யும் கொண்டு பிராரத்தத் தருவிதிவழி நின்றிடவும்
உய்யுங்கன்மிகளுக் கநுகுணமா வுறுதொழில் செய்திடவும்
செய்யுஞ்செய்கை முடிந்தவனென் றுரைசெப்புவதெப்படியோ
நையுந்துன்ப மகற்றிய குருவே நலமாவருள்வீரே.

மெய்யும் (உடலையும்) கொண்டு பிராரத்தம் தரும் விதி வழி நின்றிடவும்,
உய்யும் கன்மிகளுக்கு அநுகுணமாய் (அநுகூலமாய்) உறு தொழில் (பொருந்தும்
கர்மாக்களை) செய்திடவும், செய்யும் செய்கை முடிந்தவன் (ஞானியானவன் கிருத
கிருத்தியன்) என்று உரை செப்புவது எப்படியோ? நையும் துன்பம் அகற்றிய
குருவே நலமாய் அருள்வீரே. [தொழில் உண்டாக்கும் தேகமும் பிராரத்த கர்மமும்
உள்ள சீவன் முத்தர் விவகாரம் செய்ய எப்படி அவரை கிருத கிருத்தியன்
எனலாம்?]

[GEETHA SAMBASIVAM]

"துகள்" னா சந்தேகமா? இப்போதான் தெரியும், நன்றி.