തൊണ്ണൂറാണ്ട് പിന്നിടുമ്പോള്‍ ചരിത്രസത്യങ്ങള്‍ ഖബറടക്കാമോ?

[asas foundation]

തൊണ്ണൂറാണ്ട് പിന്നിടുമ്പോള്‍ ചരിത്രസത്യങ്ങള്‍ ഖബറടക്കാമോ? 

അബ്ദുല്‍ജബ്ബാര്‍ തൃപ്പനച്ചി

കേരളത്തിലെ മുസ്‌ലിംകളില്‍ ഭൂരിഭാഗവും സുന്നികള്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്നവരാണ്. തങ്ങള്‍ ശാഫിഈ മദ്ഹബിനെ തഖ്‌ലീദ് ചെയ്യുന്നവരാണെന്നവര്‍ അവകാശപ്പെടുന്നു. അവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും ‘സമസ്ത’ എന്ന പേരിലറിയപ്പെടുന്ന ഒരു സംഘടനയിലാണെന്ന് പറയുന്നു. ഈ സമസ്ത അതിന്റെ തൊണ്ണൂറാം വാര്‍ഷികം കഴിഞ്ഞ വാരത്തില്‍ ആഘോഷിച്ചു. ഏതൊരു പ്രസ്ഥാനവും സംഘടനയും അതിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ചില പ്രത്യേക മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളില്‍, പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കാനുള്ള അവസരമെന്ന നിലയില്‍ ജൂബിലികളും ഷഷ്ടിയും സപ്തതിയും മറ്റും ഉപയോഗപ്പെടുത്താറുണ്ട്. ഇങ്ങനെ നവതിയുടെ നിറവില്‍, സമസ്ത അതിന്റെ തൊണ്ണൂറാം വാര്‍ഷികം ആഘോഷിക്കുമ്പോള്‍ പ്രധാനമായും വേണ്ടത്, തങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുത്ത ദൗത്യം എത്രത്തോളം നടപ്പിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെന്നും തങ്ങളുടെ കര്‍മമണ്ഡലത്തില്‍ എന്തെല്ലാം പരിവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി എന്നും പരിശോധിക്കുകയാണ്. മറ്റൊരു സംഘടനയുടെ ചരിത്രം നാം പറയുന്നതില്‍ അസംഗതമായി ഒന്നുമില്ല. വിശേഷിച്ചും ചില ഓര്‍മപ്പെടുത്തലുകള്‍ അനിവാര്യമായി വരുമ്പോള്‍. 

സമസ്ത കേരള ജംഇയ്യത്തുല്‍ ഉലമ എന്ന പണ്ഡിത വിഭാഗം സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ട പശ്ചാത്തലമെന്തായിരുന്നു? അവര്‍ ഏറ്റെടുത്ത ദൗത്യമെന്തായിരുന്നു? സമൂഹത്തില്‍ കര്‍മരംഗത്ത് അവരുടെ സംഭാവനകള്‍ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു? ഇപ്പോള്‍ എവിടെ എത്തിനില്ക്കുന്നു? 

സമസ്ത കേരള ജംഇയ്യത്തുല്‍ ഉലമ സെക്രട്ടറി സമാദരണീയനായ കോട്ടുമല ബാപ്പു മുസ്‌ലിയാര്‍ സമ്മേളനത്തിന്റെ മുന്നോടിയായി പത്രങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കിയ ‘സമസ്ത: നവതിയുടെ നിറവില്‍’ എന്ന ലേഖനം താത്പര്യപൂര്‍വം ശ്രദ്ധിച്ചു; മേല്‍പറഞ്ഞ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരം അതില്‍ കാണുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ. എന്നാല്‍ പല കാര്യങ്ങളും പറയാതിരിക്കാന്‍ അദ്ദേഹം വളരെ പാടുപെട്ട ഒരു മെയ്‌വഴക്കം പ്രസ്തുത ലേഖനത്തില്‍ കാണാം. പ്രത്യേകിച്ചും വര്‍ത്തമാനകാല സമൂഹത്തിനിടയില്‍ ഒരു പൊതുമുഖം കൂടിയുള്ള മഹദ്‌വ്യക്തിത്വമെന്ന നിലയില്‍ അദ്ദേഹത്തിന് അത് അനിവാര്യമായിരുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ ചില വസ്തുതകള്‍ കൂടി നവതി ആഘോഷിക്കുന്നവരുടെയും അല്ലാത്തവരുടെയും ശ്രദ്ധയില്‍ കൊണ്ടുവരണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നു. 

‘സമൂഹത്തില്‍ അശുഭകരമായ അപശബ്ദങ്ങള്‍ മുഴക്കാന്‍ ചിലര്‍ രംഗത്തുവന്ന ഘട്ടത്തിലാണ് സമസ്ത രൂപീകരിച്ചത്’ എന്ന് ഉപരിസൂചിത ലേഖനത്തില്‍ കാണുന്നു. എന്തായിരുന്നു ആ പശ്ചാത്തലം എന്നത് ആലോചനാ വിഷയമാക്കുന്നത് നന്ന്. 

വര്‍ഷം 1924. ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ആലുവയില്‍ ഒരു ചരിത്രനിയോഗം നടന്നു. കേരളത്തിലെ മുസ്‌ലിം പണ്ഡിതന്മാര്‍ ഒത്തുചേര്‍ന്നു. കേരളത്തിലെ ഒട്ടുമിക്ക പണ്ഡിതന്മാരുടെയും ഗുരുവായ അബ്ദുല്‍ജബ്ബാര്‍ ഹസ്‌റത്താണ് അധ്യക്ഷന്‍. മൗലവി ഫാദില്‍ ബാഖവി (എം എഫ്ബി) ബിരുദം നല്കുന്ന തമിഴ്‌നാട്ടിലെ വെല്ലൂര്‍ അല്‍ബാഖിയാത്തുസ്സ്വാലിഹാത് അറബിക്കോളെജിന്റെ പ്രിന്‍സിപ്പല്‍. സുന്നിയോ മുജാഹിദോ ജമാഅത്തോ ഇല്ലാത്ത അന്ന് കേരളത്തിലെ പണ്ഡിതന്മാര്‍ക്കായി ഒരു സംഘടന രൂപീകരിച്ചു. കേരള ജംഇയ്യത്തുല്‍ ഉലമ (കെ ജെ യു). കേരള മുസ്‌ലിം നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തമായ അടിത്തറ. കേരളത്തിലെ പ്രഥമ പണ്ഡിത സംഘടന. 

സഭാരൂപീകരണ ചര്‍ച്ചയ്ക്കിടയില്‍ ഒരു ബാഖവി മുസ്‌ല്യാര്‍ ഒരു സംശയം ഉന്നയിച്ചു: ”ഇങ്ങനെ പണ്ഡിതന്മാര്‍ക്ക് ഒരു സംഘടിത രൂപം നല്‍കാന്‍ ദലീല്‍ (തെളിവ്) വല്ലതും ഉണ്ടോ?” വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ 3:194ന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ഇത് നടത്തുന്നതെന്ന് അധ്യക്ഷ വേദിയില്‍ നിന്ന് വിശദീകരണം. ”അത് ഖുര്‍ആനല്ലേ, ദലീല്‍ (തെളിവ്) ആണ് ഞാന്‍ ചോദിച്ചത്” എന്ന് പറഞ്ഞ ചോദ്യകര്‍ത്താവിനെ ഹസ്‌റത്ത് രൂക്ഷമായൊന്ന് നോക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ ദലീല്‍ ആക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് സംശയിക്കുന്ന ആലിമീങ്ങള്‍ ഉള്ള കാലത്ത് അവരെക്കൂടി ബോധവത്കരണം നടത്തല്‍ കെ ജെ യുവിന്റെ ബാധ്യതയായിരുന്നു. 

എന്നാല്‍ ഹസ്‌റത്തിന്റെ സന്നിധിയില്‍ ഐക്യപ്പെട്ടുനിന്നെങ്കിലും ശിഹാബുദ്ദീന്‍ അഹ്മദ്‌കോയ ശാലിയാത്തിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ചിലര്‍ 1926-ല്‍ കോഴിക്കോട്ടുവെച്ച് ഒരു സമാന്തര പണ്ഡിത സംഘടനയ്ക്ക് രൂപം നല്കി. പിന്നെയും എട്ടുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാണ് ഈ വിമത സംഘടന രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്യുന്നത്. കേരള ജംഇയ്യത്തുല്‍ ഉലമായില്‍ നിന്ന് വിഘടിച്ചതായതിനാല്‍ സമസ്ത എന്ന ഒരു പ്രീഫിക്‌സ് ചേര്‍ത്തുകൊണ്ട് അത് നിലവില്‍ വന്നു. അപ്പോള്‍ 1934-ല്‍ രൂപീകരിച്ച ‘സമസ്ത’യുടെ തൊണ്ണൂറാം വാര്‍ഷികമാണ് 2016-ല്‍ എണ്‍പതാം വര്‍ഷത്തില്‍ ആഘോഷിക്കുന്നത്! അതിരിക്കട്ടെ. അത് കേവലം സാങ്കേതികം. 

ഖുര്‍ആന്‍ ദലീലാക്കാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന് ഇന്ന് ഒരു പണ്ഡിതനും കേരളത്തില്‍ പറയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.  പിറവിയുടെ പശ്ചാത്തലം പുതിയ തലമുറയെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തിയതാണ്.

 സമസ്ത ഏറ്റെടുത്ത ദൗത്യമെന്താണെന്ന് മേല്‍ സൂചിപ്പിച്ച ലേഖനത്തില്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: ”മുസ്‌ലിംകളുടെ വിശ്വാസത്തെയും ആചാരത്തെയും യാതൊരു പരുക്കുമില്ലാതെ സമസ്ത കാത്തുപോന്നു”. വിശദീകരണവും വിശകലനവും അര്‍ഹിക്കുന്ന ഒരു വാക്യമാണിത്. 

ആറു പതിറ്റാണ്ടു മുന്‍പുള്ള മുസ്‌ലിം ഉമ്മത്തിന്റെ വിശ്വാസവും ആചാരവും അതേപടി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക എന്ന ശ്രമകരമായ ദൗത്യം സ്വയം ഏറ്റെടുത്തതായിരുന്നു അവര്‍. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനിന്റെ ആശയമറിയാത്ത മുസ്‌ലിം സമൂഹം പ്രഭാതങ്ങളിലും പ്രദോഷങ്ങളിലും പുണ്യകര്‍മമെന്നു കരുതിയിരുന്ന പല കീര്‍ത്തനകാവ്യങ്ങളും (കുപ്പിപ്പാട്ട്, പക്ഷിപ്പാട്ട്, വിവിധ മാലകള്‍, റാതീബുകള്‍ മുതലായവ) മാത്രം പാടിയിരുന്ന ദുരവസ്ഥ, രോഗം വന്നാല്‍ ചികിത്സിക്കണമെന്നബോധമില്ലാതെ മാല പാടി, എഴുതിയൂതിക്കെട്ടി കാലം കഴിച്ചിരുന്ന സാമൂഹികസ്ഥിതി. നബിചര്യ എന്നോ ഹദീസ് എന്നോ കേട്ടുകേള്‍വി പോലുമില്ലാതിരുന്ന മുസ്‌ലിം സാമാന്യജനം. തങ്ങളുടെ മുസ്‌ല്യാര്‍ പറയുന്നതിന്നപ്പുറം ദീന്‍ ഇല്ലെന്നു ധരിച്ചുവശായ പാവപ്പെട്ട സമുദായത്തെ സമുദ്ധരിക്കാന്‍ വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനിന്റെയും നബിചര്യയുടെയും വഴി തെളിയിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ വേണ്ടി അബ്ദുല്‍ജബ്ബാര്‍ ഹസ്‌റത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ തുടങ്ങിയ നവോത്ഥാനപാതയില്‍ മുള്ളുവിതറി അരങ്ങേറിയ സമസ്ത ഈ വക കാര്യങ്ങളില്‍ കഴിഞ്ഞ ആറു പതിറ്റാണ്ടിലെ നാള്‍വഴികള്‍ പരതുന്നത് അഭികാമ്യമാണ്. 

വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങിവെച്ച ഖുര്‍ആന്‍ ക്ലാസുകളെ ഭത്സിച്ചും ഖുര്‍ആന്‍ പരിഭാഷപ്പെടുത്തല്‍ നിഷിദ്ധമാക്കിയും നടത്തിയ വാമൊഴികളും വരമൊഴികളും എത്രയാണെന്ന് ഇന്നത്തെ ഭാരവാഹികള്‍ പരിശോധിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. ‘ലോകത്തിനു മാതൃക സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് 1951-ല്‍ സമസ്ത ആവിഷ്‌ക്കരിച്ച പിഞ്ചുകുട്ടികള്‍ക്ക് മതം പഠിക്കാനുള്ള വ്യവസ്ഥാപിതമാര്‍ഗം (മദ്‌റസ) തുടര്‍ന്ന് പലരും സ്വീകരിച്ചു’വത്രേ. സമസ്ത വിദ്യാഭ്യാസ ബോര്‍ഡുണ്ടാക്കുന്നതിന് നാലു പതിറ്റാണ്ടു മുന്‍പ് (1910) ചാലിലകത്ത് കുഞ്ഞഹമ്മദ് ഹാജി പ്രാഥമിക മദ്‌റസാ സംവിധാനം വാഴക്കാട് ദാറുല്‍ ഉലൂമില്‍ കൊണ്ടുവന്നതും അവിടുന്ന് അദ്ദേഹം പടിയിറക്കപ്പെട്ടതും അന്നത്തെ സുന്നി ആലിമീങ്ങള്‍ അതിനോടു സ്വീകരിച്ച നിലപാടും മദ്‌റസയെപ്പറ്റി പാടിപ്പറഞ്ഞിരുന്ന പദ്യശകലങ്ങളും ഓര്‍ക്കാതെ പോകരുതല്ലോ. ഇസ്‌ലാഹീ പ്രസ്ഥാനം മദ്‌റസ നടത്താന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടതിന് പ്രധാന കാരണം പണമില്ലയ്മയോ സൗകര്യക്കുറവോ ആയിരുന്നില്ല, അന്നത്തെ പണ്ഡിതന്മാരുടെ പ്രതിലോമപരമായ നിലപാടായിരുന്നു. 

സമസ്ത സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ സമുദായത്തിലെ ആചാരങ്ങള്‍ എന്തായിരുന്നു? ശീഅകള്‍ കേരളത്തിലേക്ക് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത ഖബര്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കലും ജാറം വ്യവസായവും അനുബന്ധമായ ചന്ദനക്കുട ഉറൂസാദികളും ഹൈന്ദവ സമുദായങ്ങളില്‍നിന്ന് കടന്നുകൂടിയ ചാവടിയന്തിരം പോലുള്ള ആചാരങ്ങളും ക്രൈസ്തവരുടെ ജയന്തിയാഘോഷത്തിന്റെ പകര്‍പ്പുമെല്ലാം നവോത്ഥാനത്തിന്റെ വേലിയേറ്റത്തില്‍ തകര്‍ന്നുപോകാതിരിക്കാന്‍ സമസ്ത പെടാപാടു പെട്ടു എന്നത് ചരിത്രവസ്തുതയാണ്. ഏതൊരു പ്രസ്ഥാനവും ജനങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന പ്രമേയങ്ങളും മുദ്രാവാക്യങ്ങളും കാലാകാലങ്ങളില്‍ ചര്‍ച്ചയ്ക്കു വിധേയമാകാറുണ്ട്. സമസ്ത കേരള ജംഇയ്യത്തുല്‍ ഉലമയുടെ മണ്ണാര്‍ക്കാട് പ്രമേയം നവതലമുറ അറിയാതെ പോയിക്കൂടാ. ഭൗതിക കലാലയങ്ങളില്‍ പഠിക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നു മാത്രമല്ല ആര്യനെഴുത്ത് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട മലയാളം (മാതൃഭാഷ) പഠിക്കാന്‍ പാടില്ല, ഇംഗ്ലീഷ് നരകത്തിലെ ഭാഷയാണ് എന്നെല്ലാം പറഞ്ഞതിനു പുറമെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എഴുത്തുപഠിക്കല്‍ മതപരമായി നിഷിദ്ധമാണ് (ഹറാം) എന്ന മണ്ണാര്‍ക്കാട് പ്രമേയം ഔപചാരികമായി തിരുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പ്രയോഗത്തില്‍ ആ പ്രമേയത്തിന്റെ പ്രസക്തി പ്രസ്താവയോഗ്യമല്ലാത്ത വിധം കാലഹരണപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞുവെങ്കിലും.

 സമസ്തയുടെ മീഞ്ചന്ത പ്രമേയവും വിസ്മരിക്കാവതല്ല.  കേരളക്കരയില്‍ വെള്ളിയാഴ്ച നടത്തപ്പെട്ടിരുന്ന ജുമുഅ ഖുതുബ, ഇബ്‌നു നുബാത്തതുല്‍ മിസ്‌രി എന്ന ഈജിപ്ഷ്യന്‍ പണ്ഡിതന്റെ ഖുതുബകള്‍ നോക്കി വായിക്കലായിരുന്നു. നാല്പതു ആലിമീങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്ന് തയ്യാറാക്കി അംഗീകരിച്ച അതിന്റെ പരിഭാഷയോടെയായിരുന്നു അത് നിര്‍വഹിക്കപ്പെട്ടുപോന്നിരുന്നത്. ‘ഖുതുബ പരിഭാഷപ്പെടുത്തല്‍’ ഹറാമാക്കിക്കൊണ്ടുള്ളതാണ് മീഞ്ചന്ത പ്രമേയം. സമുദായത്തെ പിറകോട്ടു വലിക്കാനുള്ള പ്രധാന ആയുധങ്ങളായിരുന്നു ഈ രണ്ടു പ്രമേയങ്ങള്‍.

കൊരൂര്‍, ചോറ്റൂര്‍, നൂരിഷ ത്വരീഖത്തുകളെ എതിര്‍ത്തു തോല്പിച്ചത് സമസ്തയാണ് എന്ന് അതിന്റെ ഇന്നത്തെ സെക്രട്ടറി അവകാശപ്പെടുമ്പോള്‍ നമുക്കത് അവഗണിക്കാനാവില്ല. എന്നാല്‍ ഇസ്‌ലാമില്‍ കേട്ടുകേള്‍വി പോലുമില്ലാത്ത ത്വരീഖത്തു സമ്പ്രദായം കേരളത്തിലേക്ക് പിടിച്ചുവലിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതും ഇവര്‍ തന്നെയായിരുന്നുവല്ലോ. ഹൈദരാബാദില്‍ നിന്ന് നൂരിഷയെ മുറബ്ബിയായ ശൈഖാണ് എന്നു പറഞ്ഞ് കൊണ്ടുവന്ന് കൂടിയിരുത്തിയതും സമസ്ത. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരില്‍ പട്ടിക്കാട് ജാമിഅ നൂരിയ സ്ഥാപിച്ചതും സമസ്ത. ആദര്‍ശപരമല്ലാത്ത മറ്റെന്തോ കാരണത്താല്‍ ചില നേതാക്കളുമായി നൂരിഷ ഇടഞ്ഞപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ത്വരീഖത്തിനെയും കാഫിറാക്കി പടിയടച്ചതും സമസ്ത. ഇതല്ലേ വസ്തുത? ത്വരീഖത്ത് എന്ന ആശയത്തില്‍ മാറ്റം വരുത്തിയിട്ടില്ലാത്ത സമസ്ത ഇപ്പോള്‍ തങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് പൊട്ടിമുളച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ത്വരീഖത്തുകള്‍ കൊണ്ട് വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്നു. 

സാമൂഹിക തലത്തില്‍ ഏറ്റവും വലിയ ദുരാചാരം നിലനിന്നിരുന്നത് വൈവാഹിക രംഗത്തായിരുന്നു. സ്ത്രീധനവും കമ്മീഷനും മുത്തലാക്കും ചടങ്ങുനില്ക്കലും മറ്റ് മാമൂലുകളുമായി മലീമസമായ വിവാഹരംഗത്ത് സ്ത്രീധനം തെറ്റാണെന്ന ധാരണയെങ്കിലും സമ്മതിക്കാന്‍ സമസ്ത പതിറ്റാണ്ടുകളെടുത്തു. 

കാലത്തിന്റെ കണ്ണാടിയില്‍ കഴിഞ്ഞുപോയ പതിറ്റാണ്ടുകളിലെ ചില സംഭവവികാസങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചത് കേവലവിമര്‍ശനത്തിനല്ല. നവതലമുറയ്ക്ക് ഒരു ഉണര്‍ത്തല്‍ എന്ന നിലയ്ക്കാണ്. 

വിശ്വാസ- അനുഷ്ഠാന- ആചാര രംഗങ്ങളിലും വിദ്യാഭ്യാസ സാമൂഹിക സാംസ്‌കാരിക രംഗങ്ങളിലുമൊക്കെ തികഞ്ഞ പതിതാവസ്ഥയില്‍ ആയിരുന്ന കേരള മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തെ കഴിഞ്ഞ ഒരു നൂറ്റാണ്ടുകാലമായി വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനിന്റെയും തിരുനബിയുടെ ചര്യയുടെയും വെളിച്ചത്തില്‍ സംസ്‌കരിച്ചെടുത്ത് മത- ഭൗതികരംഗങ്ങളില്‍ അവരെ പുരോഗതിയിലേക്ക് നയിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ പ്രവര്‍ത്തനമാരംഭിച്ച നവോത്ഥാന സംരംഭങ്ങള്‍ക്കെതിരില്‍ യാഥാസ്ഥിതികതയെ സംരക്ഷിച്ചുനിര്‍ത്താനാണ് സമസ്ത ഉടലെടുത്തതുതന്നെ. എന്നാല്‍ സംഭവിച്ചതെന്താണെന്നുകൂടി വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ടല്ലോ. ഇസ്‌ലാഹീ പ്രസ്ഥാനം വാരിവിതറിയ വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനിന്റെ ദിവ്യദീപ്തിയില്‍ ഞെളിപിരികൊണ്ട പൗരോഹിത്യത്തെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്താന്‍ കാലത്തിന്റെ പെന്‍ഡുലം പിടിച്ചുവയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച സമുദായ നേതൃത്വത്തെയും കൊണ്ട് ആ പെന്‍ഡുലം നിമിഷം തെറ്റാതെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കാലത്തിന്റെ ചലനത്തോടൊപ്പം സമൂഹം നീങ്ങാന്‍ തയ്യാറായപ്പോള്‍ നിലനില്‍പിന്റെ ഭാഗമായി സമസ്തയും സമൂഹത്തോടൊപ്പം നീങ്ങേണ്ടിവന്നു. മണ്ണാര്‍ക്കാട് പ്രമേയം തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ, വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് മുസ്‌ലിംസമൂഹം മുന്നേറി. സമസ്തയും കൂടെ നിന്നു. മീഞ്ചന്ത പ്രമേയം നിലനില്ക്കുന്നുവെങ്കിലും വെള്ളിയാഴ്ച ഉദ്‌ബോധനം പരിചയിച്ച സമൂഹത്തിന്റെ ആവശ്യം തള്ളാനാവാതെ മൂന്നാം ഖുതുബയെങ്കിലും മാതൃഭാഷയില്‍ നടത്താത്ത പള്ളികള്‍ ഇന്ന് ചുരുക്കം. പ്രവാചകചര്യയനുസരിച്ച് കേരളത്തിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം ജുമുഅകളിലും ജമാഅത്തുകളിലും സ്ത്രീകള്‍ പങ്കെടുക്കുന്നത് നേരിട്ടനുഭവിക്കുകയും സൗകര്യം വര്‍ധിച്ചപ്പോള്‍ മക്കയും മദീനയും കണ്ടുപഠിക്കുകയും ചെയ്ത സമൂഹത്തിന്റെ ഇംഗിതം തട്ടാനാവാതെ നാടുനീളെ ‘പെണ്‍പള്ളികള്‍’ പ്രചാരത്തില്‍ വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പെണ്ണിനെ മാലപ്പാട്ടിനപ്പുറം ദീനിലേക്കടുപ്പിക്കാത്തവരുടെ പിന്‍മുറക്കാരില്‍നിന്ന് പെണ്‍ക്ലാസ് സ്‌പെഷ്യലിസ്റ്റുകള്‍ ഉയര്‍ന്നുവരുന്നു. കാലത്തിന്റെ കണ്ണാടിയില്‍ അത്ഭുതകരമായ പല പ്രതിബിംബങ്ങളും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് നവതിയുടെ നിറവില്‍ വിസ്മരിക്കരുത്. 

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യദശകങ്ങളോടു കൂടി സമുദായ നവോത്ഥാനത്തിന്റെ പൊതുധാരയിലേക്ക് കടന്നുവന്ന സമസ്ത സമുദായപുരോഗതിക്ക് നിരവധി സംഭാവനകളര്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങള്‍, പത്രപ്രസിദ്ധീകരണങ്ങള്‍, ടി വി ചാനലുകള്‍ തുടങ്ങി പല മേഖലകൡലും. എന്നാല്‍ സമുദായത്തില്‍ അടിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്ന കുറ്റിയറ്റുപോയ അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ക്ക് പുനരാവിഷ്‌കാരം നടത്താനും ഐ ടി@അന്ധവിശ്വാസം എന്ന നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയര്‍ത്താനും ഇസ്‌ലാമിനന്യമായ നിരവധി നവകര്‍മങ്ങള്‍ ആവിഷ്‌കരിക്കാനും ഗവേഷണം നടക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. മാത്രമല്ല, കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലെ നവോത്ഥാന ചരിത്രത്തെ അണികളില്‍ നിന്ന് തമസ്‌കരിക്കാനും ഒരുവേള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ പുനര്‍വായന നടത്തി ഉപജ്ഞാതാക്കളെ മാറ്റി നിര്‍ത്തി പേറ്റന്റ് വാങ്ങാനും ചിലര്‍ ശ്രമിക്കുന്നതായി കാണുന്നു. 

മുന്‍ഗാമികളുടെ കുറവുകളില്‍ നിന്ന് പാഠം പഠിച്ച് മികവിന്റെ പാത പുല്കുമ്പോള്‍ തെറ്റുകള്‍ തിരുത്തുക എന്നത് ഒരു കുറവായി കാണേണ്ടതില്ല. മുന്‍ഗാമികളെ പഴിപറയാതെത്തന്നെ അവരുടെ പിഴവുകള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കുക എന്നത് പുരോഹിതസമൂഹത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയാവട്ടെ എന്നുകൂടി ഉണര്‍ത്തുകയാണ്. 

‘പാരമ്പര്യത്തില്‍ ഉറച്ചുനിന്ന് പുതിയ കാലത്തോട് സംവദിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെ സൃഷ്ടിക്കുക’ എന്നതിനു പകരം ഇസ്‌ലാമിക പ്രമാണങ്ങളില്‍ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ട് ആധുനികതയോട് സംവദിക്കുക എന്ന തലത്തിലേക്ക് മുസ്‌ലിം സമൂഹം ഉയര്‍ന്നെങ്കിലേ നഷ്ടപ്പെട്ട ഇസ്സത്ത് തിരിച്ചുപിടിക്കാനാവൂ. 

അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരോട് പ്രാര്‍ഥന നടത്തുന്നത് കൊടിയ പാപമാണ് എന്നതാണ് ഇസ്‌ലാമിന്റെ അടിത്തറ. സമുദായത്തെ ഇക്കാര്യം പഠിപ്പിക്കാതെ മറ്റെന്തൊക്കെ പുരോഗതി കൈവരിച്ചാലും അത് അപൂര്‍ണമാണ്. പരേതാത്മാക്കളെ വിളിച്ചുതേടുകയും സിദ്ധസങ്കല്പത്തില്‍ വ്യക്തിപൂജകള്‍ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് ഇസ്‌ലാമിന് അന്യമാണ്. എല്ലാവിധ ആള്‍ദൈവ സങ്കല്പങ്ങളും (പേരെന്തായാലും) ഇസ്‌ലാം നിരാകരിക്കുന്നു. ശ്മശാന ബന്ധിതമായ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും വരുമാനമാക്കി മാറ്റി അതുകൊണ്ട് വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്നത് എന്തുമാത്രം വൈരുധ്യമാണ്! നവോത്ഥാനവിരുദ്ധമാണ്!