ഇബാദത്തിന്റെ ആദര്‍ശതലം

[asas foundation]

ഇബാദത്തിന്റെ ആദര്‍ശതലം

അബ്ദുല്‍ജബ്ബാര്‍ തൃപ്പനച്ചി

”അല്ലാഹുവിനു മാത്രമേ ഇബാദത്ത് ചെയ്യാന്‍ പാടുള്ളൂ. അല്ലാഹു അല്ലാത്തവര്‍ക്ക് ഇബാദത്ത് ചെയ്യുന്നത് ബഹുദൈവാരാധന (ശിര്‍ക്ക്) ആയിത്തീരുന്നു. ശിര്‍ക്ക് അല്ലാഹു ഒരിക്കലും പൊറുക്കാത്ത പാപമാണ്. മറ്റു പാപങ്ങള്‍ പാപമോചന പ്രാര്‍ഥന മൂലം അല്ലാഹു പൊറുത്തുകൊടുത്തേക്കാം.” ഇത്രയും പറഞ്ഞത് ഇസ്‌ലാമിന്റെ അടിസ്ഥാനാദര്‍ശമാണ്. ഇതിലാര്‍ക്കും തര്‍ക്കമില്ല. അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിന്നിടയില്‍ ഭിന്നാഭിപ്രായമോ ഇതിന്റെ പേരില്‍ ചേരിതിരിവോ ഉണ്ടാകേണ്ടതില്ലല്ലോ. ഇസ്‌ലാമിന്റെ അടിസ്ഥാന വാക്യവും സാക്ഷ്യവചനവുമാണ് ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്. ഇബാദത്തിന് അര്‍ഹതപ്പെട്ടവര്‍ എന്നാണ് ഇലാഹ് എന്നതിന്റെ പൊരുള്‍. അല്ലാഹുവല്ലാതെ യാതൊരു ഇലാഹുമില്ല എന്നതാണ് ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ് എന്നതിന്റെ ആശയം. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ എന്താണ് ഇബാദത്ത്? എന്താണ് ഇലാഹ് കൊണ്ടുദ്ദേശിക്കുന്നത്? ഇവയുടെ വിശദാംശങ്ങളിലും വിശകലനങ്ങളിലും തന്നെയാണ് ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളും ഒരു പരിധി വരെ ചേരിതിരിവുകളും ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്; പണ്ടും ഇപ്പോഴും. പ്രാര്‍ഥനയും ആരാധനയും അല്ലാഹുവിന് മാത്രം ചെയ്യേണ്ടതും അല്ലാഹു അല്ലാത്ത മറ്റാര്‍ക്കു ചെയ്താലും ശിര്‍ക്കായിത്തീരുന്നതുമായ ഏത് കാര്യത്തെയും ഇബാദത്ത് എന്നു പറയാം. പ്രാര്‍ഥനയും നേര്‍ച്ചയും വഴിപാടും സത്യം ചെയ്യലുമെല്ലാം ഇതില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നു. ഓരോ കര്‍മവും വിശകലനം ചെയ്ത് ഇന്നത് ഇബാദത്താണോ അല്ലേ എന്ന് വേര്‍തിരിക്കുന്നതിനു പകരം എന്താണ് ഇബാദത്ത് എന്ന് നിര്‍വചിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ആ നിര്‍വചനത്തില്‍ വരുന്നതെല്ലാം ഇബാദത്തായി ഗണിക്കാം. അത് അല്ലാഹുവിന്നാണെങ്കില്‍ തൗഹീദും മറ്റാര്‍ക്കെങ്കിലുമാണെങ്കില്‍ ശിര്‍ക്കുമായി. 

നബി(സ) വളരെ ലളിതമായി ഇബാദത്തിനെ വിശദീകരിക്കുന്നു: അദ്ദുആഉ ഹുവല്‍ ഇബാദ. ദുആ അതുതന്നെയാണ് ഇബാദത്ത്. പക്ഷേ വീണ്ടും വിശദീകരണം വേണ്ടതുണ്ട്. എന്താണ് ദുആ? ദുആ എന്ന അറബി പദത്തിന് ഭാഷയില്‍ വിളി, ക്ഷണം, അര്‍ഥന, പ്രാര്‍ഥന എന്നെല്ലാം അര്‍ഥം വരും. ഇവയിലേതാണ് ദുആ? നമുക്ക് സാമാന്യമായി പറയാവുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. മനുഷ്യര്‍ പരസ്പരം ചെയ്തുകൊടുക്കാന്‍ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നതിന് പ്രാര്‍ഥന എന്ന് മലയാളത്തിലോ ആ അര്‍ഥത്തിലുള്ള ദുആ എന്ന് അറബിയിലോ പറയാറില്ല. മറ്റൊരു രീതിയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മനുഷ്യകഴിവിന്നതീതമായ കാര്യങ്ങള്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നതിനു മാത്രമേ പ്രാര്‍ഥന അഥവാ ദുആ എന്ന് പറയൂ. ഈ വസ്തുതയാണ് ഇസ്‌ലാഹീ പ്രസ്ഥാനം ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചത്. സാധാരണ ഗതിയിലുള്ള അര്‍ഥനകളും സഹായം ചോദിക്കലും പ്രാര്‍ഥനയല്ല. അതെത്ര വിനീതവിധേയമായിട്ടാണെങ്കിലും. 

നാട്ടില്‍ കുടിവെള്ളമെത്തിക്കാന്‍ സര്‍ക്കാറിനു നല്‍കുന്ന അപേക്ഷ പ്രാര്‍ഥനയല്ല; ഇബാദത്തല്ല. എന്നാല്‍ നാട്ടില്‍ വരള്‍ച്ച ബാധിച്ചാല്‍ മഴയ്ക്കുവേണ്ടി അപേക്ഷിക്കേണ്ടത് മഴ നല്‍കാന്‍ കഴിവുള്ള അല്ലാഹുവിനോടു മാത്രം. അപ്പോള്‍ മഴയെ തേടല്‍ പ്രാര്‍ഥനയാണ്; ഇബാദത്താണ്. മഴ നല്‍കല്‍ മനുഷ്യകഴിവില്‍ പെട്ടതല്ല. വരുണ ദൈവത്തോടോ മരണപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും ശൈഖിനോടോ മഴ തേടിയാല്‍ അത് ശിര്‍ക്കാണ് അഥവാ ബഹുദൈവ വിശ്വാസമാണ്. പ്രാവചകന്‍ പഠിപ്പിച്ച ഇസ്തിസ്ഖാഅ് നമസ്‌കാരം ഇസ്‌ലാമികാചാരവും ജാറത്തിലെ കൊടിയെടുത്ത് ഊരുചുറ്റല്‍ അനാചാരവും ആണ്. ‘മഴ തരണേ’ എന്ന പ്രാര്‍ഥന അടങ്ങുന്നതിനാല്‍ വരുണ പൂജയും കൊടിയെടുക്കലും ഇബാദത്താണ്. ദൈവേതരര്‍ക്കായതിനാല്‍ ശിര്‍ക്കുമാണ്. വളരെ ലളിതമാണ് ആശയം. പൗരോഹിത്യം ദുര്‍വ്യാഖ്യാനിച്ച് സങ്കീര്‍ണമാക്കിയെന്നേയുള്ളൂ. 

ഇബാദത്ത് എന്നതിന്റെ ഏതാണ്ട് സര്‍വാംഗീകൃതമായ മലയാള പരിഭാഷ ആരാധന എന്നാണ്. ആരാധന എന്ന മലായളപദം ആലങ്കാരികമായി മറ്റു പലതിനും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ഇബാദത്തിന് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ പരിഭാഷ ആരാധന എന്നുതന്നെയാണ്. ആരാധനയും വീരാരാധനയും ആലങ്കാരികമായി പ്രയോഗിക്കുന്നതാണ്. യഥാര്‍ഥത്തിലുള്ള ആരാധനക്കര്‍ഹതപ്പെട്ട ആള്‍ക്കാണ് ആരാധ്യന്‍ എന്ന് പറയുന്നത്. അറബിയില്‍ ഇലാഹ് എന്ന് പറയുന്നു. ലാഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ് എന്ന ഇസ്‌ലാമിന്റെ സാക്ഷ്യവചനത്തിന് ‘ആരാധനയ്ക്ക് അര്‍ഹനായി അല്ലാഹുവല്ലാതെ മറ്റൊരും തന്നെയില്ല’ എന്ന് സാര്‍വാംഗീകൃതമായി മൊഴിമാറ്റം നടത്തപ്പെടാന്‍ കാരണവും ഇതുതന്നെ. ഇതിലെന്താണിത്ര സങ്കീര്‍ണത? ഇതിലെന്താണ് പ്രയാസകരമായത്? ഇബാദത്തിന്റെ ആരാധന എന്ന ലളിത സാരത്തിലെന്താണ് അപാകം? യഥാര്‍ഥത്തില്‍ സംഗതി ലളിതമാണ്. പക്ഷേ, ജനങ്ങളെ വസ്‌വാസിലാക്കാനും പൗരോഹിത്യത്തിനനുസൃതമായി തളച്ചിടാനും മുട്ടുന്യായങ്ങളുമായി ചിലര്‍ രംഗത്തുവന്നു.

അല്ലാഹു അല്ലാത്ത പലരെയും മരിച്ചുപോയ മനുഷ്യരെയും വിളിച്ചുപ്രാര്‍ഥിച്ചിരുന്ന മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിന്റെ തെറ്റുകള്‍ തിരുത്തി ശരിയായ വിശ്വാസാചാരങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിനുപകരം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളില്‍ അവരെ തളച്ചിടാന്‍ യാഥാസ്ഥിതിക നേതൃത്വം ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ‘ബദ്‌രീങ്ങളേ കാക്കണേ; മുഹ്‌യുദ്ദീന്‍ ശൈഖേ, മമ്പുറം തങ്ങളേ രക്ഷിക്കണേ’ എന്നത് ഒരു കാലത്ത് സാമാന്യമുസ്‌ലിമിന്റെ നിത്യപ്രാര്‍ഥനകളിലൊന്നായിരുന്നു. ഈ പ്രാര്‍ഥന ശിര്‍ക്കാണെന്ന് തെളിവുസഹിതം മുജാഹിദ് പണ്ഡിതന്മാര്‍ പറഞ്ഞുകൊടുത്തപ്പോള്‍ ഇത് പ്രാര്‍ഥനയല്ല, കേവലം ഇസ്തിഗാസയാണ്, അതിനു വിരോധമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് ന്യായീകരിക്കുകയായിരുന്നു ചില മുസ്‌ല്യാക്കള്‍. ബദ്‌രീങ്ങള്‍ ഇലാഹാണെന്ന് തങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലല്ലോ. ഇലാഹാക്കലാണ് ശിര്‍ക്ക് എന്നും ന്യായീകരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. 

കാര്യകാരണ ബന്ധങ്ങള്‍ക്കതീതമായി നാം സഹായം തേടുകയോ ആപത്തില്‍ നിന്ന് ശമനം അര്‍ഥിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുവെങ്കില്‍ അത് പ്രാര്‍ഥനയാണ്, ഇലാഹാക്കലാണ് എന്ന സത്യം ജനങ്ങളെ പറഞ്ഞുബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ കാലമേറെയെടുത്തു. ഈ രംഗത്ത് ഖണ്ഡന മണ്ഡനങ്ങളും സംവാദങ്ങളും വാദപ്രതിവാദങ്ങളും നടന്നു. കാര്യങ്ങള്‍ ഏറെക്കുറെ ശരിപ്പെട്ട കാലത്തിന്റെ ഇങ്ങേത്തലക്കിലിരുന്നുകൊണ്ട് ‘ഇതിനൊക്കെ ഇത്രയേറെ സമയം കളയേണ്ടിയിരുന്നോ’ എന്ന് സന്ദേഹിക്കുന്ന ചിലരെയെങ്കിലും കാണാവുന്നതാണ്. നിര്‍വചനം ഇസ്‌ലാഹീ പ്രസ്ഥാനം ഇബാദത്ത് എന്ന ഇസ്‌ലാമിക സാങ്കേതിക പദത്തിന് ആരാധന എന്ന ലളിതസാരം ജനങ്ങള്‍ക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുത്തു. 

ഇബാദത്തിന്റെ നിര്‍വചനമായി ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചത് ഇപ്രകാരമായിരുന്നു: ‘കാര്യകാരണ ബന്ധങ്ങള്‍ക്കതീതമായി (അഭൗതികമായി) ഉപകാരം ലഭിക്കാനോ ഉപദ്രവം നീക്കാനോ വേണ്ടി ചെയ്യുന്ന വാഗ്‌വിചാര കര്‍മങ്ങളെല്ലാം ഇബാദത്താണ്. ബര്‍കത്ത് പ്രതീക്ഷിക്കല്‍, കുരുത്തക്കേട് ഭയം, സഹായതേട്ടം, പൂജാദികര്‍മങ്ങള്‍, നേര്‍ച്ച വഴിപാടുകള്‍ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം അതില്‍ പെടുന്നു. ഒരു പദത്തിന്റെ നിര്‍വചനം ആര്‍ക്കും ഉണ്ടാക്കാം. പക്ഷേ, അത് ജാമിഉം മാനിഉം ആയിരിക്കണം. ഉള്‍ക്കൊള്ളേണ്ടതെല്ലാം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതാണ് ജാമിഅ് എന്നതിന്റെ പൊരുള്‍. അതില്‍ പെടാത്തതെല്ലാം മാറ്റിനിര്‍ത്തുന്നതിന് മാനിഅ് എന്നും പറയുന്നു. അതാണ് നിര്‍വചനം. മേല്‍പറഞ്ഞ നിര്‍വചനത്തില്‍ പെടാത്ത ഒരു സംഗതി ഇബാദത്താവില്ല. അദ്ദുആഉ ഹുവല്‍ ഇബാദ എന്ന നബിവചനവും അഖ്‌സ്വാ ഗായതില്‍ ഖുദൂഉ വതദല്ലുല്‍ എന്ന മുഫസ്സിറുകളുടെ നിര്‍വചനവും, അദൃശ്യത്തിലുള്ള (ഗൈ്വബ്) വിശ്വാസമാണ് ഇബാദത്തിന്റെ മര്‍മമെന്ന ഖുര്‍ആന്‍ വചനങ്ങളുമെല്ലാം ഉള്‍ച്ചേര്‍ന്നതാണ് മേല്‍പറഞ്ഞ നിര്‍വചനം.

 പോലീസ് ഓഫീസറുടെ നിര്‍ദേശവും കോടതിയുത്തരവും അനുസരിക്കുന്നത് തികച്ചും ഭൗതികമാണെങ്കില്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ കല്പനയനുസരിക്കുന്നത് അദൃശ്യവും അഭൗതികവുമായ നിലയില്‍ അല്ലാഹുവിനെ സ്‌നേഹിക്കുകയും ഭയക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനാലാണ്. ഒരു സിദ്ധന്റെയോ കണക്കുനോട്ടക്കാരന്റെയോ നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ അവരുടെ അസാന്നിധ്യത്തിലും അക്ഷരംപ്രതി പാലിക്കുന്നത് അഭൗതിക ഭയം മൂലമായതിനാല്‍ അത് ഇബാദത്താണ്. പ്രതീക്ഷയും ഭയവും അല്ലാഹു അല്ലാത്തവര്‍ക്കായതിനാല്‍ ശിര്‍ക്കുമാണ്. ഇബാദത്തും ചില വസ്‌വാസുകളും ഇങ്ങനെ പ്രമാണബദ്ധമായി ഇസ്‌ലാമികാദര്‍ശം ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ച് അന്ധവിശ്വാസങ്ങളില്‍ നിന്ന് സമൂഹത്തെ മോചിപ്പിക്കാന്‍ പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ പണിയെടുത്ത ഇസ്‌ലാഹീ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ അനാവശ്യമായ ശ്മശാന വിപ്ലവമായിരുന്നു എന്ന് ആക്ഷേപിച്ച് നല്ലപിള്ള ചമഞ്ഞുനടന്ന ഒരു വിഭാഗമാണ് ജമാഅത്തെ ഇസ്‌ലാമി എന്ന പേരില്‍ സംഘടിച്ചവര്‍. ശ്മശാന വിപ്ലവമെന്ന പരിഹാസം കേവലം ഒരു അഭിപ്രായപ്രകടനമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, മുസ്‌ലിംകള്‍ മനസ്സിലാക്കിയ തൗഹീദിന് സമാന്തരമായി മെനഞ്ഞെടുത്ത, തീര്‍ത്തും ഭൗതികപ്രധാനമായ ഒരു ആദര്‍ശമായിരുന്നു. തൗഹീദ് പഠിപ്പിച്ച് ഒരു സമൂഹത്തെ ഇരുണ്ട യുഗത്തില്‍ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നയിച്ച പതിറ്റാണ്ടിന്റെ അധ്വാനം വെറുതെയായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു രംഗത്തുവന്നവര്‍ തൗഹീദിന് പുതിയ വ്യാഖ്യാനം നല്‍കുകയായിരുന്നു. മുസ്‌ലിം സമൂഹം ഒന്നടങ്കം മനസ്സിലാക്കിവച്ച ഇലാഹ്, ഇബാദത്ത്, ദീന്‍, റബ്ബ് എന്നീ സാങ്കേതിക സംജ്ഞകള്‍ക്ക് തികച്ചും നൂതനമായ നിര്‍വചനങ്ങള്‍ ചമച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു ആ വ്യാഖ്യാനം. ദീന്‍ എന്നാല്‍ സ്റ്റെയ്റ്റ്, ശരീഅത്ത് അതിന്റെ ഭരണഘടന, ആ ഭരണഘടനയനുസരിക്കല്‍ ഇബാദത്ത് -ഇതായിരുന്നു വാദത്തിന്റെ ചുരുക്കം. സ്റ്റെയ്റ്റിന് അഥവാ ഗവണ്‍മെന്റിന് ഇലാഹിന്റെ പദവി കല്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആധുനിക രാഷ്ട്രീയ വ്യാഖ്യാനം ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ ആകര്‍ഷകവും ആവേശദായകവുമാണ്.

സയ്യിദ് അബുല്‍അഅ്‌ലാ മൗദൂദി അവതരിപ്പിച്ച ഈ വാദങ്ങളെ മുഴുവന്‍ അപഗ്രഥിക്കാന്‍ ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍ അനിസ്‌ലാമിക ഗവണ്‍മെന്റിനെ അനുസരിക്കല്‍ ശിര്‍ക്കാണ്, ഇസ്‌ലാമിന്റെ ലക്ഷ്യം ഭരണ സംസ്ഥാപനമാണ്, ഭരണമില്ലാത്ത ദീന്‍ അയഥാര്‍ഥമാണ് തുടങ്ങിയ അതിവാദങ്ങള്‍ക്ക് ഉപോദ്ബലകമായി കൊണ്ടുവന്ന സൈദ്ധാന്തികാടിത്തറയായ ഇബാദത്തിന്റെ നിര്‍വചനവും ചില വസ്‌വാസുകളും മാത്രമാണിവിടെ പരാമര്‍ശിക്കുന്നത്. കേരള മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിനിടയില്‍ പ്രാര്‍ഥനയും ഇസ്തിഗാസയും തവസ്സുലും ശിര്‍ക്കുമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട ഇബാദത്ത് ഒരു പുതിയ മേഖലയിലേക്ക് തിരിയുകയായിരുന്നു. ഇബാദത്തിന്റെ നിര്‍വചനം അനുസരണം, അടിമവേല, ആരാധന എന്നീ മൂന്ന് അര്‍ഥങ്ങളും ചേര്‍ന്നതാണെന്ന് സിദ്ധാന്തിച്ചവര്‍ ചെയ്തത്, അഭൗതികത, ഗൈബിയായ വിശ്വാസം തുടങ്ങിയ മര്‍മങ്ങള്‍ മാറ്റിനിര്‍ത്തി ഭൗതികമായ ഒരു സംഗതിയാക്കി ഇബാദത്തിനെ തരംതാഴ്ത്തി എന്ന് മാത്രമല്ല, അല്ലാഹുവോ റസൂലോ പഠിപ്പിക്കാത്ത ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ ഇസ്‌ലാമിക പ്രബോധനത്തിന് കല്പിച്ചരുളുകയും ചെയ്തു എന്നതാണ്. ഇന്ത്യാ ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ നിയമങ്ങള്‍ അനുസരിക്കുക വഴി ഓരോ മുസ്‌ലിമും ദിനേന ശിര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്നു എന്ന അത്യന്തം അപകടകരമായ വാദങ്ങള്‍ ആദര്‍ശമായി സ്വീകരിച്ചവരാണവര്‍. തവസ്സുലും ഇസ്തിഗാസയും ശിര്‍ക്കും ബിദ്അത്തും ചര്‍ച്ചകള്‍ അനാവശ്യ വിവാദങ്ങളുണ്ടാക്കി സമൂഹശൈഥില്യം ഉണ്ടാക്കുകയാണ് എന്ന് ആക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ട് മുജാഹിദ് പണ്ഡിതന്മാരെ കൊച്ചാക്കുകയായിരുന്നു. പകരം അവതരിപ്പിച്ചതാകട്ടെ, ഇസ്‌ലാമിന് രാഷ്ട്രീയവ്യാഖ്യാനം നല്കി ഒരുതരം മതരാഷ്ട്രവാദത്തിലേക്ക് ജനങ്ങളെ നയിച്ച വിതണ്ഡവാദങ്ങളും. 1940-കളുടെ അന്ത്യം മുതല്‍ തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കം വരെ കേരളക്കരയെ സജീവമാക്കിയ ഇബാദത്ത് ചര്‍ച്ചകള്‍ ഈ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തില്‍ നിന്നുകൊണ്ടാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്. ജമാഅത്ത്- മുജാഹിദ് പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ നടന്ന ഈ ആശയസംവാദം അത്രതന്നെ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നുന്നവര്‍ക്കും അത് എന്തായിരുന്നു എന്ന് ഒട്ടും അറിയാത്ത പുതിയ തലമുറയ്ക്കും അതിന്റെ ഗൗരവം പിടികിട്ടിയിരിക്കില്ല. പോളിസി മാറ്റം എന്ന പേരില്‍ ആദര്‍ശം തന്നെ മാറ്റിയെഴുതുകയും സ്ഥാപക നേതാവിനെത്തന്നെ തള്ളിപ്പറയേണ്ട ഗതികേടിലെത്തുകയും ചെയ്ത് ഒടുവില്‍ രാഷ്ട്രീയ ഗോദയിലേക്കെടുത്തു ചാടിയവര്‍, തങ്ങള്‍ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് ഇബാദത്തിന് അനുസരണം എന്ന് അര്‍ഥം പറയണമെന്ന് ശഠിച്ചതെന്ന് ആലോചിക്കാവുന്നതാണ്. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനിലെ പ്രാരംഭാധ്യായത്തിലെ തൗഹീദ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ആയത്തായ ഇയ്യാക നഅ്ബുദു വ ഇയ്യാക്ക നസ്തഈന്‍ എന്നതിന്റെ പരിഭാഷയില്‍ നിന്നെ മാത്രം ഞങ്ങള്‍ അനുസരിക്കുകയും നിന്നോടു മാത്രം സഹായം തേടുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന അര്‍ഥകല്പന ഇസ്‌ലാമിക വിരുദ്ധവും അപ്രായോഗികവുമാണെന്ന് തെളിവുകള്‍ സഹിതം ഖണ്ഡിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ നിരുപാധികം അനുസരണമാണ് ഇബാദത്ത് എന്ന് മാറ്റിപ്പറയേണ്ടിവന്നു. ഇത്തരം മാറ്റിപ്പറയലുകളും പുസ്തകങ്ങള്‍ തന്നെ രചിക്കലും പിന്‍വലിക്കലും അധ്യായങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കലും ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ജമാഅത്തിന്റെ നവതലമുറയ്ക്ക് ഇതെല്ലാം പുതുമയായി അനുഭവപ്പെടാം. അറുപത് കൊല്ലം ആവര്‍ത്തിച്ച ആശയങ്ങള്‍ മാറ്റിവച്ച് രാഷ്ട്രീയ- ഭരണ കാഴ്ചപ്പാടുകളില്‍ അവര്‍ മുസ്‌ലിം സമൂഹത്തിന്റെ ധാരയിലേക്കെത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്തത് അപ്രിയമെങ്കിലും ചരിത്രസത്യമാണ്. 

ഇബാദത്ത് എന്ന ഒരു പദത്തിന്റെ അര്‍ഥ കല്പനയിലുള്ള വൃഥാസ്ഥൂലമായ ചര്‍ച്ചയായിരുന്നില്ല പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ കേരളക്കരയില്‍ നീണ്ടുനിന്നത്. മറിച്ച്, ഇസ്‌ലാമിന്റെ അടിസ്ഥാനാദര്‍ശം (തൗഹീദ്) മനസ്സിലാക്കുന്നതില്‍ യാഥാസ്ഥിതികര്‍ക്കും ജമാഅത്തുകാര്‍ക്കും പറ്റിയ തെറ്റുകളും തിരുത്തലുകളുമായിരുന്നു അത്. തന്റെ ജീവിതാന്ത്യത്തില്‍ വയോധികനായ ഒരു ജമാഅത്ത് പണ്ഡിതന്‍ അതേറ്റു പറയുകയും ചെയ്തു. അതായത് തെറ്റ് പറ്റിയാല്‍ അത് തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് സമ്മതിക്കലാണ് ഏറ്റവും വലിയ ശരി എന്ന് അദ്ദേഹം തുറന്നെഴുതി. ഇബാദത്ത് എന്ന പദത്തിന്റെ ആരാധന എന്ന ലളിതസാരം സങ്കീര്‍ണമാക്കിയ ചര്‍ച്ചകള്‍ നിലനിന്ന പോയ പതിറ്റാണ്ടുകളില്‍ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന പുതിയ ചില പാഠങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുത്താതിരിക്കാന്‍ വയ്യ. ശൈഖ് മുഹമ്മദ് കാരക്കുന്ന്, വാണിദാസ് എളയാവൂര്‍ എന്നിവര്‍ ചേര്‍ന്ന് രചിച്ച് ഐ പി എച്ച് 2003-ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഖുര്‍ആന്‍ ലളിതസാരം എന്ന പരിഭാഷാ ഗ്രന്ഥത്തില്‍ ഇബാദത്തിന് നല്കപ്പെട്ട ‘ലളിതസാരം’ ആരെയും വിസ്മയിപ്പിക്കത്തക്കതാണ്. ഇയ്യാക നഅ്ബുദു- നിനക്കുമാത്രം ഞങ്ങള്‍ ആരാധനകള്‍ അര്‍പ്പിക്കുന്നു- എന്ന പ്രഥമാധ്യായത്തിലെ അഞ്ചാം സൂക്തഖണ്ഡത്തിന് നല്കപ്പെട്ട ലളിതസാരം ഇങ്ങനെ വായിക്കാം: ‘നിനക്കുമാത്രം ഞങ്ങള്‍ വഴിപ്പെടുന്നു (ഖുര്‍ആന്‍ ലളിതസാരം പേജ് 21).   അനുസരണമെന്ന പഴകിപ്പുളിച്ചതും പൊരുതിത്തോറ്റതുമായ അര്‍ഥകല്പനയുടെ മറ്റൊരു ഭാഷ്യം മാത്രമാണ് വഴിപ്പെടുക എന്നത്. ‘കുറ്റമറ്റതും തെളി മലയാളത്തില്‍ തടസ്സമില്ലാതെ വായിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതു’മെന്ന് ആമുഖത്തില്‍ സ്വയം വിശേഷിപ്പിച്ച ഈ ഖുര്‍ആന്‍ പരിഭാഷയില്‍ ഇബാദത്ത് എന്ന പദനിഷ്പത്തി മുഴുവന്‍ ഇത്തരത്തില്‍ വികലമാക്കപ്പെട്ടത് യാദൃച്ഛികമായിരിക്കാന്‍ വഴിയില്ല. (തുടരും)