[ANEKDOTARO] La tren-kajego
Partaka
La puero, qua duras esar en mea internajo, nul-tempe perdis sua amo al mondumo fer-voyal, do me duras juar ol…
Pasable recente, paro de yari ante nun, me experiencis mea lasta aventuro relatanta fer-voyi: me sucesis acesar la kajego fer-voyal per tre alta ed eskarpa rampo lokizita subponte…
La rel-voyi, quin me acesis, destinesas a varo-treni, ma, pos sequar olti dum sat longa tempo, li abutas a kruco-voyo, ube aparas altra fer-voyi, qui rezervesas a treni rapidega…
Dum marchar alonge, survoye al kruco-punto, me sentis enirir aparta mondumo, quan me prizegas… Nul altra homo, nula bestio, nur fera voyi rekta, infinita… Nur me ipsa, elevita, inter la blua cielo e la fertila tero proxim la fluvio…
Pos sat longa marchado, me tandem povis acesar la rel-voyi dil treni rapidega, e me duris marchar alonge, dum ke plura treni pasis apud me, sama-sinse e kontre-sinse…
De l’unesma instanto, me serchis ula truo tra olqua me povus ekirar la kajego, ube me ipsa enkarcerigabis me, ma me trovis nul posibla ekireyo, e me esis singla-foye plu fore…
Sempre restis a me la posiblajo irar retroe al sama truo, tra olqua me enirabis, ma olca esis advere tre fora, do me rezolvis durar e durar marchar… E lore me renkontris ulo mem plu mala: por atingar l’extremajo dil kajego, me mustis evitar metala klozilo, qua esas survoye, per pasar flanke super la voyo dil treni, qua lokizesas ye 3 o 4 metri sube, abutant a tunelo…