രാഷ്ട്രപതി അറിയാന്‍ നൈനി സെന്‍ട്രല്‍ ജയിലില്‍ നിന്നും ഒരു കത്ത്‌

[Noufel K Mohamed]

രാഷ്ട്രപതി അറിയാന്‍ നൈനി സെന്‍ട്രല്‍ ജയിലില്‍ നിന്നും ഒരു കത്ത്‌

http://varthamanam.com/?p=21773

സര്‍,
ഞാന്‍ മുഹമ്മദ് ഇര്‍ഫാന്‍. 1974ല്‍ ടിട്രോണ്‍ നഗരത്തിലെ പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തില്‍ ജനിച്ചു. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ക്കിടയിലും എന്നെയവര്‍ ഡിപ്ലോമ വരെ പഠിപ്പിച്ചു. 2004ല്‍ ഞാന്‍ ദല്‍ഹിയിലെ  സംങംവിഹാറില്‍ ഒരു ക്ലിനിക്ക് ആരംഭിച്ചത് വിജയിക്കുകയും എന്റെ കുടുംബത്തിന് അത് സഹായകരമാകുകയും ചെയ്തു.

ദല്‍ഹിയിലെ സംങംവിഹാര്‍ ഉത്തര്‍പ്രദേശില്‍ നിന്നും ബീഹാറില്‍ നിന്നും രാജ്യത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും ആളുകള്‍ ജോലിക്ക് വന്ന് കുടുംബം പുലര്‍ത്തുന്നവര്‍ ഏറെയുള്ള പ്രദേശമാണ്. എന്റെ ക്ലിനിക്കിന് സമീപം ചെറിയ ചായക്കട, മിഠായിക്കട, ബാര്‍ബര്‍ ഷോപ്പ്, അലക്കുകാര്‍, മെഡിക്കല്‍ സ്റ്റോര്‍, ക്ലിനിക്ക് എന്നിവയുണ്ട്. അവിടെ എല്ലാവര്‍ക്കും മൊബൈല്‍ ഫോണുകള്‍ ഇല്ല. അവിടെയുള്ള താമസക്കാര്‍ പലരും ബന്ധുക്കള്‍ക്കും കുടുംബക്കാര്‍ക്കുമൊക്കെ മറ്റുള്ളവരുടെ മൊബൈല്‍ നമ്പറുകളാണ് നല്കാറുണ്ടായിരുന്നത്. അങ്ങനെയൊരാള്‍ക്ക് ഫോണ്‍ വന്നാല്‍ മറ്റെയാളെ വിളിക്കും. പരസ്പരം സഹായിക്കുന്നവരുള്ള ആ പ്രദേശത്ത് അത് പതിവായിരുന്നു. ഒരാളുടെ ഫോണില്‍ ചാര്‍ജ്ജ് തീര്‍ന്നാല്‍ മറ്റൊരാളുടെ ബാറ്ററി വാങ്ങി ഫോണിലിട്ട് സംസാരം തുടരും. ബാലന്‍സ് തീര്‍ന്നാല്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ ഫോണില്‍ സംസാരിക്കും. ഞാന്‍ തെറ്റായ പ്രവര്‍ത്തനത്തിലൊന്നും ഏര്‍പ്പെട്ടിട്ടില്ല. ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തതായി എനിക്ക് അറിയുകയുമില്ല. ഞാന്‍ ഒരു ഡോക്ടറാണ്. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുകയാണ് എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം.

ടിട്രോണില്‍ എന്റെ അനിയന്‍ സുഹൈലിന് ഒരു ടെലിഫോണ്‍ ബൂത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് 15 വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. ശാന്ത സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്ന എന്റെ ഉപ്പ കൃഷിപ്പണി നോക്കിനടത്തുകയായിരുന്നു. പൊടുന്നനെ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലേക്ക് ദുരിതങ്ങള്‍ വന്നെത്തി. 2005 ജൂലൈ ആദ്യ വാരത്തില്‍ എന്റെ സഹോദരനെ പൊലീസ് പിടികൂടി. അന്നേരം എന്റെ ഫോണ്‍ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയതിനാല്‍ അവര്‍ എന്റെ അമ്മായിയെ വിളിച്ചറിയിച്ചു. അവരുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു ഞാന്‍ താമസിച്ചിരുന്നത്. സുഹൈലിനെ പൊലീസ് പിടിച്ചതറിഞ്ഞ് ഞാന്‍ ദല്‍ഹിയില്‍ നിന്ന് ടിട്രോണിലേക്ക് തിരിച്ചു.
പൊലീസ് തെരയുന്നത് പി സി ഒ ടെലഫോണ്‍ബൂത്തിന്റെ ഉടമയെയാണെന്ന് വീട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞു. എന്റെ വകയില്‍ സഹോദരനായ ഇജാസ് ഖാനും ബന്ധുക്കള്‍ക്കും ഒപ്പം ഞാന്‍ നൂകൂര്‍ സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫിസില്‍ ചെന്നു. തുടര്‍ന്ന് സമാജ് വാദിപാര്‍ട്ടി നേതാവ് ഷഫ്ഗുണബീഗത്തെ കാണാന്‍ പോയി. ഷഫ്ഗുണബീഗം സര്‍ക്കിള്‍ പൊലീസ് ഓഫിസറോട് ഫോണില്‍ വിവരങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചു. അവര്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. തുടര്‍ന്ന് രണ്ട് പൊലീസുകാര്‍ ഷഫ്ഗുണയുടെ വീട്ടില്‍ വന്നു. അവരോടൊപ്പം ഞങ്ങള്‍ സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫിസിലെത്തി. ഗാസിയാബാദ് സ്‌പെഷ്യല്‍ ടാസ്‌ക് ഫോഴ്‌സ് പറഞ്ഞിട്ടാണ് സുഹൈലിനെ പിടിച്ചതെന്ന് സര്‍ക്കിള്‍ ഓഫിസര്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ എത്തിയ ഉടനെ സുഹൈലിനെ വിടുമെന്ന് അറിയിച്ചു. സര്‍ക്കിള്‍ എന്റെ മൊബൈലിനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. അത് എന്റെ സഹോദരിയുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു. സഹോദരിയെ വിളിച്ച് മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ കൊണ്ടു വരാന്‍ സര്‍ക്കിള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഫോണ്‍ കിട്ടിയ ഉടനെ സര്‍ക്കിള്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറെ വിളിച്ചുവരുത്തി ഫോട്ടോയെടുത്തു. തുടര്‍ന്ന് എന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാറില്‍ ഗാസിയാബാദിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയി. സുഹൈലിനെ വിട്ടയച്ച് ഗാസിയാബാദില്‍ സ്‌പെഷ്യല്‍ ടാസ്‌ക് ഫോഴ്‌സ് എന്നെ ഒരാഴ്ച തടഞ്ഞു വെച്ചു.

സ്‌പെഷ്യല്‍ ടാസ്‌ക് ഫോഴ്‌സ് എന്നെ സംങം വിഹാറിലെ എന്റെ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. ക്ലിനിക്ക് രാത്രിയില്‍ തുറപ്പിച്ച് രോഗികളുടെ രജിസ്റ്റര്‍, മെഡിക്കല്‍ ഉപകരണങ്ങള്‍, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പണം എന്നിവ എടുത്തു തിരിച്ച് എന്നെ ഗാസിയാബാദിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. അവിടെ  ഒരു ജവാല സിംങ്(ബീഹാര്‍)ഉണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ അമ്മാവന് ഒരു ഭീകരാക്രമണവുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടതായി മൊഴിയുണ്ട്. അയാളെ നാല് അടി കൊടുത്ത് വിട്ടയച്ചു. പിന്നെ എന്റെ ഊഴമായിരുന്നു. ത്യാഗി എന്നു പേരുള്ള ഒരു പൊലീസുകാരന്‍ എന്റെ മുഖത്ത് തുപ്പി. എന്നെ നഗ്നനാക്കി എന്റെ രോമങ്ങള്‍ പിഴുതെടുക്കുകയും പിറകിലൂടെ ദണ്ഡ് കയറ്റുകയും ചെയ്തു. വെള്ളത്തിനായി യാചിച്ചപ്പോള്‍ അത് എന്റെ മൂക്കിലൂടെ ഒഴിച്ചു തന്നു. മെഴുകുതിരി കത്തിച്ച് അതിന്റെ തുള്ളികകള്‍ എന്റെ ലിംഗത്തിലേക്ക് ഉറ്റിച്ചു. ഞാന്‍ കരഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. എന്നെയവര്‍ പ്രകൃതിവിരുദ്ധ പീഡനത്തിന് ഇരയാക്കി. എട്ടോ പത്തോ ദിവസം എനിക്ക് എന്റെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ കാണാന്‍ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

ഉന്നത റാങ്കിലുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ വന്നപ്പോള്‍ അവരുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിലും അതിക്രമം തുടര്‍ന്നു. എന്റെ വായിലേക്ക് മൂത്രം ഒഴിച്ച് അത് കുടിക്കാന്‍ ത്യാഗിയും കൂട്ടരും നിര്‍ബന്ധിച്ചു. ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് തുപ്പുമ്പോള്‍ എന്നെ ക്രൂരമായി അടിക്കുമായിരുന്നു.
ത്യാഗി മുഖത്ത് പാടുള്ള ഉയരം കൂടിയ ആളാണ്. കൂടെയുള്ളവര്‍ രാവിലെ എക്‌സൈസ് ചെയ്യുകയും ഹിന്ദു പ്രാര്‍ഥനകളായ ഹനൂമാന്‍ ചാലിസയും, ദുര്‍ഗ്ഗാചാലിസയും ഉരുവിടുകയും ചെയ്യുന്നത് പതിവായിരുന്നു. അവരുടെ കൈയില്‍ എ കെ14 തോക്കുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
സ്‌പെഷല്‍ ടാസ്‌ക് ഫോഴ്‌സ് (എസ് ടി എഫ്) എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് എന്റെ  സംങം വിഹാറിലെ അയല്‍ക്കാരന്‍ മുടിവെട്ടുകാരനായ അലീമിന്റെയും അലിയുടെയും അടുത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. അവര്‍ പേടിച്ച് കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ത്യാഗി അവരെന്തോ തെറ്റ് ചെയ്‌തെന്ന രീതിയില്‍ അവരോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് പേരും വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായി. ത്യാഗി അവരോട് എന്നെ തല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു. അവര്‍ നിരസിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് പൊതിരെ കിട്ടി. അവര്‍ക്ക് എന്നെ തല്ലേണ്ടി വന്നു. പിന്നീട് ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് പേരോടും പരസ്പരം മുഖത്തേക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. മരിക്കുന്നതാണ്  നല്ലതെന്ന് തോന്നി. അവരെ രണ്ടു പേരെയും കുറെ മര്‍ദ്ദിച്ച് വിട്ടയച്ചു.
ത്യാഗി പറയാറുണ്ട്: ഞങ്ങള്‍ക്ക് സുന്നത്ത് കഴിച്ചവരെ ഇല്ലാതാക്കേണ്ടതുണ്ട്. അവരെ പാകിസ്താനിലേക്ക് പറപ്പിക്കുമെന്ന്. അയാളുടെ അടിയേറ്റ് എന്റെ പൃഷ്ഠം (ചന്തി)ചുവന്നിരുന്നു.
ആ സമയത്ത് ഉന്നത പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ ത്യാഗിയെ ഫോണില്‍ വിളിക്കുക പതിവായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമില്ലെന്നും പിടിയിലായ ആടിനെ നമ്മുടെ രീതിയില്‍ ഇല്ലാതാക്കണമെന്നും അയാള്‍ ഫോണിലൂടെ പറയുമായിരുന്നു.
ഏറ്റവും വലിയ മുസ്‌ലിം സൗഹൃദമുള്ള മുലായം സിംഗ് ഗവണ്‍മെന്റിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തില്‍ ഇതായിരുന്നു എന്റെ അവസ്ഥ.
ഇതിനെല്ലാം ശേഷം എന്നെ നാട്ടിലേക്ക്, നുകൂറിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. എന്റെ പേരില്‍ വ്യാജ മെഡിക്കല്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും തയ്യാറാക്കിയിരുന്നു. പൊലീസ് സൂപ്രണ്ട് എന്നെ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു. അതിനു മുമ്പ് എന്റെ നെഞ്ചില്‍ തോക്ക് അമര്‍ത്തി എസ് പി പറഞ്ഞു: മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ ഒരു വാക്കും പറയരുത്. നീ ഞങ്ങളോട് ഒപ്പമാണ് താമസിക്കുന്നതെന്ന് ഓര്‍ക്കണം.
എന്നെ സഹാറന്‍പൂര്‍ കോടതിയില്‍ ഹാജരാക്കി. എന്നെ പുതുതായി അറസ്റ്റ് ചെയ്തതാണെന്ന് കോടതിയില്‍ രേഖ കാണിച്ചു. സഹാറന്‍പൂരില്‍ നിന്ന് ഫൈസാബാദിലേക്ക് എന്നെ ജീപ്പില്‍ കൊണ്ട് പോയി. യാ്രയില്‍ രണ്ട് രാത്രികളിലും പൊലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ താമസിപ്പിച്ചു. രാത്രികളില്‍ എനിക്ക് വസ്ത്രം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.  സ്റ്റേഷനില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും എന്നെ മര്‍ദ്ദിച്ചു.

എന്നെ പിന്നെ ഫൈസാബാദ് കോടതിയില്‍ ഹാജരാക്കി. ശേഷം ഫൈസാബാദ് ജയിലിലെ ഏകാന്ത മുറിയില്‍ ഞാന്‍ എത്തി. ആ ചെറിയ മുറിക്കകത്ത് ടോയ്‌ലെറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മണ്‍കൂടം വെള്ളമായിരുന്നു കിട്ടിയിരുന്നത്. അത് കൊണ്ട് ടോയ്‌ലെറ്റ് വൃത്തിയാക്കാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നില്ല. ദുര്‍ഗന്ധം കൊണ്ട് എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടി. അവിടെ തന്നെയായിരുന്നു ഭക്ഷണവും കിട്ടിയിരുന്നത്.
ഭീകരബന്ധം തെളിയിക്കാനായി പോലീസ് എന്നെ റിമാന്റില്‍ എടുത്തു. പൊലീസ് സ്റ്റേഷനില്‍ ഞാന്‍ വിവസ്ത്രനായിരുന്നു. ആ രീതിയില്‍ എന്നെ കോടതിയില്‍ ഹാജരാക്കാനും അവര്‍ക്ക് നാണക്കേട് തോന്നിയില്ല. ഇതങ്ങനെ മൂന്ന് മാസം തുടര്‍ന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി വാദിക്കാതിരിക്കാനായി ലോയേഴ്‌സ് അസോസിയേഷന്‍ കോടതി ബഹിഷ്‌കരിച്ചു. ഞാന്‍ അലഹബാദിലെ നൈനി സെന്‍ട്രല്‍ ജയിലിലായി.
ഫൈസാബാദിലേക്കും തിരിച്ചുമുള്ള യാത്രകള്‍ സ്ഥിരമായി. എനിക്ക് വക്കീലിനെ ഏര്‍പ്പെടുത്താന്‍ 12 മാസമായി സാധിച്ചില്ല. എന്റെ വീട്ടുകാര്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കി അയക്കുന്ന വക്കീലിനെ പിന്തുടര്‍ന്ന് പൊലീസ് മര്‍ദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. കോടതിയില്‍ പോലും ഇത് തുടര്‍ന്നു. ഒടുവില്‍ എനിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള വക്കീലന്മാര്‍ പിന്മാറുകയും എന്റെ അവസ്ഥ എന്റേതുമാത്രമാക്കി അവര്‍ കീഴടങ്ങുകയും ചെയ്തു.

വാര്‍ധക്യത്തില്‍ മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് സഹായകമാകേണ്ടിയിരുന്ന ഞാന്‍ അവര്‍ക്കൊരു ഭാരമായി തീര്‍ന്നു. ഒരു രാജ്യസ്‌നേഹി വഞ്ചകനായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടു. പാവം മാതാ പിതാക്കള്‍ നിസ്സഹായരായി കരഞ്ഞു. ദാരിദ്ര്യം ഒരു ശാപമാണ്. അവര്‍ക്കെങ്ങനെ കരുത്തനായ അഭിഭാഷകനെ ലഭിക്കും? അവര്‍ അത് വിധിയായി സമാധാനിച്ചു. അവര്‍ക്ക് നല്ല ഭക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നില്ല. രാംജെത്മലാനിയെ പോലെയുള്ള വലിയ വക്കീലന്‍മാരെ സമീപിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവര്‍ക്ക് പത്ത് ലക്ഷമൊക്കെ കൊടുക്കണമല്ലോ. അതിനര്‍ഥം ഇന്ത്യയില്‍ നീതി ലഭിക്കാന്‍ ഒരു വാദത്തിന് പത്ത് ലക്ഷമെന്ന നിരക്കില്‍ വേണമെന്നല്ലേ. പാവങ്ങള്‍ക്ക് ഇതെങ്ങനെ സാധിക്കും? ഇതിനര്‍ഥം പാവങ്ങള്‍ക്ക് നീതി ലഭിക്കില്ലെന്നാണ്. ഇന്ത്യയില്‍ ജയിലില്‍ കഴിയുന്നവരില്‍ 99 ശതമാനം പേരും ഇത്തരം പാവങ്ങളാണ്. ഞാന്‍ എട്ട് വര്‍ഷം ഭീതിയോടെ ജയിലില്‍ അന്തബാരക്കിലെ വെള്ളമോ, വായുവോ, സൂര്യപ്രകാശമോ ലഭിക്കാത്ത ഇരുട്ടില്‍ കഴിഞ്ഞു. അവിടത്തെ ഭക്ഷണം കണ്ടാല്‍ തന്നെ പേടിയാകും. പക്ഷേ, എന്തു ചെയ്യാനാകും?
ജയിലിന് പുറത്ത് പാവപ്പെട്ട മാതാപിതാക്കള്‍  ജയിലില്‍ കിടക്കുന്ന മകനെ രക്ഷിക്കാന്‍ സഹായത്തിനായി ആരോടെക്കെയോ കെഞ്ചി. ആരാണതിന് തയ്യാറാകുക? നിയമത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും ചട്ടങ്ങള്‍ ഇന്ത്യയിലെ ഏതെങ്കിലും മൂലയില്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് ഞാന്‍ അറിയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യ എന്റെ രാജ്യമാണ്. എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ യശസ്സിന് വേണ്ടി  ഞാന്‍ സ്വയം ത്യാഗം ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറാണ്. എങ്കിലും, എങ്കിലും, ബഹുമാനപ്പെട്ട രാഷ്ട്രപതീ, സര്‍, ഞാന്‍ അങ്ങയോട് എന്നെ കൊല്ലാനായി യാചിക്കുകയും അഭ്യര്‍ഥിക്കുകയുമാണ്. അത് എന്നോട് ചെയ്യുന്ന ദയയായിരിക്കും. അത് എന്നോട് ചെയ്യുന്ന വലിയ കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയായിരിക്കും.

എന്താണ് എന്റെ കുറ്റം? 2005 ജൂലൈ അഞ്ചിനാണ് ഫൈസാബാദ് കോടതിയില്‍ സ്‌ഫോടനം ഉണ്ടായത്. അതിനും മാസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഒരാള്‍ എന്റെ ഫോണ്‍ വാങ്ങി അയാളുടെ സിം ഉപയോഗിച്ച് രണ്ടോ മൂന്നോ മിനിറ്റ് സംസാരിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍ സംശയിക്കപ്പെടുന്ന ആ ഭീകരവാദിയെ കണ്ടെത്തിയില്ല. ആ സിമ്മിനെ കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങള്‍ പോലും കണ്ടെത്തിയില്ല. അതിനാണ് എന്നെ ജയിലില്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്. എന്താണ് നിയമം പറയുന്നത്?  സുപ്രീം കോടതി വിധികള്‍ ഇതേ കുറിച്ച് എന്താണ് പറയുന്നത്? നൂറ് കുറ്റവാളികള്‍ രക്ഷപ്പെട്ടാലും ഒരു നിരപരാധിയും ശിക്ഷിക്കപ്പെടരുത് എന്നല്ലേ പറയാറുള്ളത്? ഇപ്പോള്‍ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്? തികച്ചും നിരപരാധിയായ ഒരാളുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കുന്നതിനാണോ നീതി എന്ന് പേരു വിളിക്കുക? സ്‌പെഷല്‍ ടാസ്‌ക് ഫോഴ്‌സും ജയിലും കോടതിയും എല്ലാം കണക്കാണ്. ഇതെല്ലാം അനുഭവിക്കാന്‍ മാത്രം ഞാന്‍ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തതെന്ന് അവരില്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഒരാള്‍ക്ക് ചോദിക്കാമായിരുന്നു.

പത്ത് ജഡ്ജിമാര്‍ ഇക്കാലയളവിന് ഉള്ളില്‍ മാറി മാറി വന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ പേരൊഴിച്ച് എല്ലാവരും എന്നോട് മനുഷ്യത്വരഹിതമായാണ് പെരുമാറിയത്. എന്നെ അവര്‍ വെറുപ്പോടെയും പുച്ഛത്തോടെയുമാണ് കണ്ടത്. ഞങ്ങളെ അപമാനിക്കുകയും സാക്ഷികളെ അവര്‍ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഞങ്ങളുടെ അഭിഭാഷകന്‍ ഒരു സാധാരണ ആള്‍ മാത്രമാണ്. അയാള്‍ ഉയര്‍ന്ന അഭിഭാഷകരുടെ ഗ്രൂപ്പില്‍ പെടുന്നയാളല്ല. സി ആര്‍ പി എഫില്‍ നിന്നും ഇന്റലിജന്‍സ് ഏജന്‍സികളില്‍ നിന്നുമുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥരായ സാക്ഷികളെ അയാള്‍ ക്രോസ് വിസ്താരം നടത്തുന്നു പോലുമില്ല. സാക്ഷികള്‍ മുന്‍കൂട്ടി എഴുതി തയ്യാറാക്കിയ കാര്യങ്ങള്‍ കോടതിക്ക് മുന്നില്‍ വായിക്കുക മാത്രമാണ്  ചെയ്യുന്നത്. ഇനി എന്താണ് ചോദിക്കാനുള്ളതെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ വക്കീല്‍ വിസ്താരം നിര്‍ത്തി. ഇതാണ് നമ്മുടെ കോടതികള്‍!

ഞങ്ങളുടെ മേല്‍ ഗൂഢാലോചനാകുറ്റമാണ് ചുമത്തിയിരിക്കുന്നത്. നടന്നുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന കുറ്റവുമായി ഞങ്ങള്‍ക്ക് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല എങ്കിലും സാക്ഷികളെയും വിളിക്കുന്നുണ്ട്. സാക്ഷികള്‍ ഹാജരായില്ലെങ്കില്‍, സമന്‍സ് അയക്കും. അവര്‍ രണ്ടാമതും ഹാജരായില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെയും സമന്‍സ് അയക്കും. അങ്ങനെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. ആറ് മാസം ഒരു സാക്ഷി ഹാജരാകാതിരുന്നിട്ടും, കോടതി പിന്നെയും പിന്നെയും സമന്‍സ് അയക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഞങ്ങളെ ജയിലില്‍ തന്നെ കിടത്താനായിരുന്നു ഈ പണി. പ്രതിചേര്‍ക്കപ്പെട്ടയാളുടെ അവകാശമാണ് കേസ് വേഗത്തിലാക്കേണ്ടത് എന്ന് നിയമം പറയുന്നു. പക്ഷേ, എവിടെയാണ് നിയമം?
കേസ് എട്ട് മാസത്തിനുള്ളില്‍ തീര്‍ക്കണമെന്ന് ഉത്തര്‍പ്രദേശ് ഹൈക്കോടതി 2011 ആഗസ്റ്റ് രണ്ടിന് ഉത്തരവിട്ടു. ശേഷം ഒരു പാട് എട്ട് മാസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി.

15-20 ദിവസത്തെ അവധിയാണ് ഓരോ സമയവും കോടതി കൊടുക്കുന്നത്. സാക്ഷികളെ അറിയിക്കാന്‍ അത്രയും സമയം വേണമെന്നാണ് നിലപാട്. എങ്കില്‍ പിന്നെ എന്തിനാണ് വയര്‍ലസ് സന്ദേശങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളില്‍ പോലീസ് സ്റ്റേഷനുകളും? ഓരോ അവസരത്തിലും കോടതികള്‍ എന്തിനാണ് സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്? എട്ട് വര്‍ഷം കടന്നു പോയെങ്കിലും ഇതു വരെയായി ഒറ്റ സാക്ഷി പോലും  ഞങ്ങള്‍ക്കെതിരെ ഒരു തെളിവ് പോലും ഹാജരാക്കിയിട്ടില്ല. പിന്നെ എന്തിനാണ് ഈ നാടകങ്ങള്‍?
ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ പേരില്‍ താഴെ പറയുന്ന നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കുക വഴി ദുഷിച്ച മനസ്സിന്റെ അയിത്തമെങ്കിലും പോയിക്കിട്ടും:

1- സാക്ഷികള്‍ക്ക് സമന്‍സ് അയക്കുന്നതിന് പകരമായി പൊലിസ് സ്റ്റേഷന്‍ വഴിയോ, വയര്‍ലെസിലൂടെയോ സന്ദേശം അയക്കുകയും, ചോക്കിക്ക് സാക്ഷിയെ കോടതിയില്‍ ഹാജരാക്കുന്നതിന്റെ ഉത്തരവദിത്തം നല്കുകയും ചെയ്യുക.
2- ഒരു സമന്‍സിന് ശേഷം നേരിട്ട് എസ് ബി ഡബ്ല്യൂ ഇഷ്യൂ ചെയ്യുക.
3- ഇത്തരം കേസുകള്‍ വിചാരണക്ക് വരുമ്പോള്‍ ജില്ലാ ജഡ്ജിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഒരു ടീം ഉണ്ടാക്കി സാക്ഷിപ്പട്ടിക പരിശോധിച്ച് ആ സാക്ഷികള്‍ക്ക് ഈ കേസുമായി ആരോപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പ്രതികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുണ്ടോ എന്നെങ്കിലും പരിശോധിക്കണം. കേസുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത സാക്ഷികളെ വിളിച്ചു വരുത്തി സമയം കളയരുത്.
4- ഗവണ്‍മെന്റ് ഹൈക്കോടതിയില്‍ നല്കുന്ന റിട്ട് ഹരജിയിലൂടെ ഇത്തരത്തിലൂള്ള എല്ലാ കേസുകളും 90 ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ സമയബന്ധിതമായി തീര്‍ക്കാനുള്ള നടപടി വേണം.
5- സുപ്രീം കോടതി സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാറിന് പ്രതികള്‍ക്ക് പരോള്‍ അനുവദിക്കാനുള്ള അനുമതി നല്കിയിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ എന്തു കൊണ്ടാണ് മുലായം സിംഗ് അനാവശ്യതടസ്സവാദം ഉന്നയിക്കുന്നത്?  പരോള്‍ നല്കുകയും ബാക്കി കാര്യങ്ങള്‍ പിന്നെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുകയും ചെയ്യാമല്ലോ. വിഷയത്തില്‍ മുലായം സിംഗ് സുപ്രീം കോടതിയുടെ റൂളിംഗ് കാണണം. പൊതുജനങ്ങളും അത് കാണേണ്ടതാണ്:
സര്‍ക്കാര്‍ മൃദുസമീപനം സ്വീകരിക്കുകയാണെങ്കില്‍ നിയന്ത്രിതമായ വ്യവസ്ഥകളോടെ നീണ്ട പരോളുകള്‍ അനുവദിക്കാവുന്നതാണ്. അത് വഴി കുറ്റവാളിയെന്ന് സംശയിക്കുന്നയാള്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്ന പൂര്‍ണ്ണസ്വാതന്ത്യം അയാള്‍ ചൂഷണം ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ അത് വെട്ടിച്ചുരുക്കാവുന്നതുമാണ്. പരോളിന്റെ മനുഷ്യത്വപരമായ കാലം നമ്മുടെ സംവിധാനത്തിന്റെ  ദയാപരമായ ഭാഗമാണ്. (1978.1 സുപ്രീം കോടതി കേസ് 240; ജസ്റ്റിസ് വി ആര്‍ കൃഷ്ണയ്യര്‍ മുമ്പാകെ, ക്രിമിനല്‍ മിസലാനിയന്‍ പെറ്റീഷന്‍ നമ്പര്‍: 1443/1977. 1977 ഡിസംബര്‍ 6ന്റെ വിധി.)സുപ്രീം കോടതി തന്നെ ദീര്‍ഘകാല പരോളിന് അനുമതി നല്കുമ്പോള്‍ പിന്നെ എന്താണ് സര്‍ക്കാറിന് മുന്നിലുള്ള തടസ്സം? മുലായം സിംഗ് ഹിന്ദു വോട്ട് ബാങ്കില്‍ കണ്ണ് വെച്ച് കളിക്കുകയാണ്. അതാണ് കാരണം.
6- ഇത്തരം കേസുകളില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഒരു നിരീക്ഷകനെ ഏര്‍പ്പെടുത്തുകയും സാക്ഷികള്‍ സമയാസമയങ്ങളില്‍ കോടതിയില്‍ ഹാജരാകുന്നുണ്ടെന്നും കോടതി നടപടികള്‍ നടക്കുന്നുണ്ടെന്നും ഉറപ്പ് വരുത്തേണ്ടതാണ്.
7- സര്‍ക്കാര്‍ സ്വന്തം ചെലവില്‍ സുപ്രീം കോടതിയിലെ മുതിര്‍ന്ന അഭിഭാഷകരെ വിളിച്ച് ഇത്തരം കേസുകള്‍ വേഗത്തില്‍ അവസാനിപ്പിച്ച് നീതി ഉറപ്പ് വരുത്താനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗരേഖ തയ്യാറാക്കേണ്ടതാണ്.
8- ഇത്തരം കേസുകളില്‍ മേല്‍ പറഞ്ഞ അഭിഭാഷകര്‍ കേസ് വീണ്ടും ആദ്യം മുതല്‍ വാദിക്കണം. എങ്കില്‍ കേസ് വിചാരണയിലേക്ക് തന്നെ എത്തുകയില്ല. അതിനു മുമ്പേ എല്ലാ പ്രതികളെയും മോചിപ്പിക്കാന്‍ സാധിക്കും.
9- ആശിഷ് കേതനെ പോലെയുള്ള സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകരെ സര്‍ക്കാര്‍ പിന്തുണക്കുകയാണെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് നിഷ്‌കളങ്കരായ മനുഷ്യരുടെ അറസ്റ്റിന് പിന്നിലുള്ള സത്യങ്ങളെ പുറത്ത് കൊണ്ട് വരാന്‍ സാധിക്കും. കാര്യങ്ങളുടെ മറുവശം കോടതിയെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ അത് വഴി സാധിക്കും. അക്കാര്യം വളരെ വിരൂപവും, അസഹനീയവും, ലജ്ജാകരവും, വേദനാജനകവും ആയിരിക്കും.
അവസാനമായി ഞാന്‍ വ്യക്തിപരമായ ചിലത് കൂടി സൂചിപ്പിക്കട്ടെ. ഞാന്‍ ദിവസവും അഞ്ച് നേരം നിസ്‌കരിക്കാറുണ്ട്. ഖുര്‍ആനിനെയും, അല്ലാഹുവിനെയും സാക്ഷിനിര്‍ത്തി ഞാന്‍ പറയുന്നു, ഞാന്‍ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഇതു വരെയും ഒരു തീവ്രവാദിയെ കണ്ടിട്ടു പോലുമില്ല. ഇത്തരം പ്രശ്‌നങ്ങളെ കുറിച്ച് എനിക്ക് അറിയുകയുമില്ല. ഞാന്‍ മാനവികതയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ഒരു ഡോക്ടറാണ്. എനിക്ക് മുറിവുകള്‍ തുന്നാന്‍ മാത്രമേ അറിയൂ, മുറിവുകള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ അറിയില്ല.
തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ മത്സരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പള്ളിയുടെയും അമ്പലത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയം കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ അറിയാം. എല്ലാ മനുഷ്യരും പരമകാരുണികനാല്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. എല്ലാം മനുഷ്യരും ഒരേ മാതാവിന്റെയും പിതാവിന്റെയും സന്താനങ്ങളാണെന്ന് അവന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ ഈ ചേരിതിരിവുകളുടെയെല്ലാം പ്രചോദനം എന്താണ്?
എല്ലാ മനുഷ്യരെയും അല്ലാഹുവാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. ഏതു ഗ്രന്ഥമാണ് പരസ്പരം വെറുക്കാന്‍ പറയുന്നത്? ആരും പറയുന്നില്ല. ഏത് മതമാണ് പരസ്പരം പോരടിക്കാന്‍ പറയുന്നത്? ഈ അനുഭവങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷവും എനിക്ക് ആരെയും വെറുക്കാന്‍ ആവുന്നില്ല. എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ ആരോടും മതപരമായ വിവേചനം ഇല്ല. എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം എന്നെ സമീപിക്കുന്നവരെ ശു്രശൂഷിക്കുകയെന്നതാണ്. അത് സ്രഷ്ടാവിന്റെ തീരുമാനമാണ്. ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഡോ. ഇര്‍ഫാന്‍ ഖാന്‍
ഹൈ സെക്യൂരിറ്റി ബാരക്ക്
നൈനി സെന്‍ട്രല്‍ ജയില്‍,
അലഹബാദ്‌