Sevmekten Korkan Yürekler!

[Cengiz AK]

Sevmekten Korkan Yürekler!
 
  Kalp yarası nedir bilir misiniz? Gece yarılarında kendine kanamak bir   sızı gibi sürekli taşımak bedeninizde o küçük yüreği ne demek bilir   misiniz?
 
  Kalp bir kere darbe almışsa bir daha toparlanmaz. Kırılmış bir vazo gibi   yapıştırsan da hep su sızdırır. İçine istediğin güzellikte renkte   şekilde çiçek koysan bir yanı oturmaz gözünü yorar.
 
  Gönül dediğin aslında öyle ota böceğe kırılmaz. Dayanıklıdır. Kim bilir   neler atlatmıştır? Eğer yaralanmışsa mutlaka çok canı yanmıştır.
 
  Kadının kalbi kendi aynasıdır. İçinde ne kadar sevda artığı birikmişse o   kadar katılaşmıştır. Kolay kolay devrilmez düşmez. Düşse de hemen   kırılmaz. Nasıl kalkılacağını daha önce öğrenmiştir.
 
  Yaşam denilen bu büyük yolculuk bir an kadar kısa sürer. Sona geldiğinde   hani film şeridi gibi geçer derler ya şaşırıyordur herhalde herkes   kendine bu kadar kısa zamana bu uzun metrajlı film nasıl sığdı diye! O   yüzden hepsi boş demek gelir içimden. Yanımızda gelmiyor işte ne gözyaşı   ne kahkaha..
 
  Tadını çıkarmak lazım hayatın ama nasıl? Herkes aynı şeyi söylüyor da   pratikte beceren yok. Kimse yapamadıysa olmuyor demek ki! O zaman   anların tadına varmalı insan.
 
  Sürekli mutluluk mümkün değil. Ancak insan biraz kendine zaman   ayırabilir. Bir deniz kenarında martıları seyretmek için kalabalık bir   caddenin ortasında durup insanları gözlemek için bir bardak demli çay   için veya aşk için mutlaka vakit ayırabilir.
 
  İnsanın da mevsimi olur. Bir kışa bir yaza geçer. Her geçişte aşkla   dolmalı yürek yoksa yaşamak dediğin büyük eziyet. Sevmemek için bolca   bahane üretenler sevmek için sebep say desen üçü geçemezler.
 
  Kötüyü söylemek de kolay yapmak da; işin özü iyiyi başarmak hatta en   olmayanı başarmak. Yoksa bu devirde aşk mı var demek işin en kolayı ben   de ederim üstüne iki cümle bitiririm yazıyı. Olmayanı oldurtanlar   yaşamın gerçekten tadını çıkarırlar. Onlar savaşçıdır. Bahanelerin   öfkelerin arkasına saklanmazlar.
 
  Savaşçılar en çok kalbi yara almış olanlardan çıkar. Acı görmemiş yürek   nazlanır. Zordan geçmemiş kalp şımarır. Oysa kanayan gönüllerin böyle   lüksleri yoktur. Onlar düşer kalkar bir daha düşer ve yine kalkarlar.
 
  Kırılmış vazolar su sızdırır yaralanmış kalpler kan. İncinen ruhlar   gözyaşı akıtır karanlık saatlerde ama yine de güçlü kılar onu zorluklar.   Yıkılmış bir yürek asla eskisi gibi olmaz ancak biraz cesaret ederse   eskisinden daha dik daha mağrur daha olgun çıkar yaşam arenasına.   Diyeceğim şudur ki yoruldukça acıdıkça kanadıkça büyüyeceksiniz.   Korkmayın aşktan sevgiden çünkü başka hiçbir şey daha iyi öğretemez   hayatı sevmekten…

--
Kaç gece bekledim bir telefonunu belki ararsın diye ama yok...
Sen gideli çok olmuş anlaşılan...
Çünkü güller dikensiz kalmış arkanda
Sahi neden gittin sen öyle sessiz ve nedensiz.
Çok mu sevdim seni? Gerçekten çok sevdim veee kaybettim seni kollarımın arasından
Ne çok şiir yazdım sana ama sen yoksun ne anlamı var ki yazdıklarımın Ne anlamı var sensiz bu boş havayı solumanın
Hep ben mi kaybedecektim?

ary...@hotmail.com