Early Spring i opcenito Yasujiro Ozu
Mew
Kurosawe cijih me 7 samuraja i Rashomon nisu nesto opcinili, iako bi prava
usporedba mozda bolje isla sa Ikiru posto kao i vecina Ozuovih filmva kroz
egzistencijalnu sferu prikazuje Japan u postratnom periodu 50ih.
No da se vratim na Ozua i Early Spring koji je istovremeno sniman skromno,
no i neopisivo tecno, bez usiljenog glamura i pretjerane teatralnosti poput
onog sto je u istom periodu izlazilo iz Holywooda.
Gledatelj se cesto nalazi tocno "izmedju" sugovornika cime se stjece dojam
kao da smo dijelom same konverzacije, dok se za prikaz kretnji aktera
koriste udaljeni kutni krupni planovi. Fluidnost izmjene kadrova je
jednostavno nevjerojatna i kamera suptilno skace na tocno ono sto bi u
datom trenutku htjeli pogledati, kako bi se stekao dojam kao da se okrecemo
da bi vidjeli sto se dogadja oko nas. Nema pomicanja, okretanja kamere niti
zoomiranja cime se u novjim filmovima pretjeruje kako bi se zanimljivim
prikazalo nesto uobicajeno. Ovdje nema potrebe za tim jer je bas uobicajeno
i svakodnevno ono cime se bavi ovaj film. Zivot onakav kakvim ga vecina
ljudi i dozivljava, s naglaskom na egzistencijalna pitanja, razmatranje
donesenih odluka i promisljanje o buducim unutar kruga prijatelja i
supruznika. Osjecaj koji se proteze tokom tih 144min bi mogao povezati sa
upoznavanjem novih ljudi koji bez maska, skromno, no odlucno govore o
stvarima koje nas se ustvari stvarno ticu. No da se ne izgubim u vlastitim
apstrakcijama, napisat cu jos samo kako svima zeljnih neceg prizemnog,
iskrenog, jednostavnog i istovremeno nevjerojatno dubokog da pogledaju
Early Spring i Ohayo(Good Morning) koji pak prikazuje dva osnovnoskolca
koji se upustaju na odredjene mjere kako bi nagovorili starce da im kupe TV
:)
Strasno simpaticni i meditativni filmovi.
--
galerija: http://www.db-view.info/
mail: MAKNI_OVO...@gmail.comMAKNI_OVO
Saša
> No da se vratim na Ozua i Early Spring koji je istovremeno sniman
> skromno, no i neopisivo tecno, bez usiljenog glamura i pretjerane
> teatralnosti poput onog sto je u istom periodu izlazilo iz Holywooda.
> Gledatelj se cesto nalazi tocno "izmedju" sugovornika cime se stjece
> dojam kao da smo dijelom same konverzacije, dok se za prikaz kretnji
> aktera koriste udaljeni kutni krupni planovi. Fluidnost izmjene kadrova
To je nesto po cemu je Ozu i poznat. Likovi koji razgovaraju nalaze se u
sredini kadra, umjesto da izmjenjuju strane, kao sto je uobicajeno.
Poznat je i po karakteristicnoj perspektivi snimanja - tatami shot.
Sjecam se jednog predavanja Toma Gotovca o eksperimentalnom i avangardnom
filmu na kojem je bash Ozua isticao kao jednog od najvecih inovatora u
povijesti filma, koji je dosta kasno prepoznat, pogotovo na zapadu. I
meni se cini, kao sto si rekao, da je Ozu zapostavljen u odnosu na
Kurosawu.
a
je s pravom poznatiji (razvikaniji). Dok kod Ozua imamo iznimno
kvalitetne drame i slične filmove kod Kurosawe je opus iznimno žanrovski
bogatiji, pored drama, tu je niz jidaigeki filmova (između ostalog i oni
spadaju u drame), pa samurajski povijesni spektakli do noira i skoro pa
dokumentarnog Dersu Uzale! Sve u svemu oba su vrhunski režiseri......
Hellraiser
znanja:
> Gledatelj se cesto nalazi tocno "izmedju" sugovornika cime se stjece dojam
> kao da smo dijelom same konverzacije, dok se za prikaz kretnji aktera
> koriste udaljeni kutni krupni planovi.
upravo to mi je i najbolje kod ozua. stvarno je dobro za promjenu pogledat
nešto takvo umjesto klasike prvi lik - drugi lik i tako 50 puta tokom
jednog razgovora, a svi su današnji filmovi upravo takvi.
eto, za nešto originalno treba otić na drugi kraj svijeta i ktome 60 godina
u prošlost. stvarno su mu filmovi kao japanska čajna ceremonija - sjedneš,
gledaš dva sata i pročistiš mozak od svega.
što se tiče C/B, nema mi do ozua i johna forda.
--
------------------------------------------
And even when the memory of us
fades completely, mankind will
still have a lot to learn...