रङ्गरामानुज-पुरुष-सूक्त-भाष्ये क्वचिद् दोषः?

[विश्वासो वासुकिजः (Vishvas Vasuki)]

उपनिषद्-भाष्यकाराद् भिन्नप्रायेण केनचिद् रङ्गरामानुजेन पुरुषसूक्त-व्याख्या रचिता, यत्रैवम् भाषितम् - 

सर्वा॑णि रू॒पाणि॑ वि॒चित्य॒ धीरः॑ ।  
नामा॑नि कृ॒त्वाऽभि॒वद॒न् यद् आस्ते॑ । १६

…

**धीरः** धिया रममाणः परमविद्वान्  
**अभिवदन्** तैस् तैर् नामभिर् आभिमुख्येन वदन्  
**यदा आस्ते**, तदा तं पुरुषं वेत्ति । इतश् चाहं वेद्मि ॥ १६ ॥

भट्टभास्करोऽपि - 

कृतकृत्यो यदा अभिवदन् आभिमुख्येन वदन् विश्वमनुगृह्णन् आस्ते तदा सर्वदा एवमेव सृष्टिर्वेदितव्येति ॥

इदं यकार-स्वरेण न सङ्गच्छते। यदा इति ह्य् अन्तोदात्तः। अपि ममावगतौ दोषः?

सायणोक्तिस् तु समञ्जसा - 

'यत्' यः पुरुषः, 'सर्वाणि रूपाणि' देवमनुष्यशरीराणि, 'विचित्य' विशेषेण निष्पाद्य, 'नामानि' च देवोऽयं पशुः अयमित्यादीनि, 'कृत्वा', अभिवदन् तैर्नामभिरभितो व्यवहरन्, 'आस्ते', 

--

--
Vishvas /विश्वासः