[Hasti News] News from VOA in Persian

4 views
Skip to first unread message

hastinews

unread,
Feb 7, 2011, 1:46:22 PM2/7/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
VOANews.com Logo

دوشنبه, 07 فوريه 2011

مهم ترين خبرها

سفیر سوییس اجازه حضور در جلسه دادگاه کوهنوردان آمریکایی را نیافت

یک دادگاه انقلاب جمهوری اسلامی ایران که روز یکشنبه برای رسیدگی به پرونده سه شهروند آمریکایی در پشت درهای بسته آغاز شده بود بدون نتيجه پایان یافت و جلسه دادرسی به تاریخ اعلام نشده دیگری موکول گردید.

جلسه دادگاه انقلاب تهران برای رسیدگی به پرونده اتهامات سه کوهنورد آمریکایی شین بانُر، جاش فتال و سارا شورد با حضور وکیل مدافع آنها، آقای مسعود شفیعی، انجام گرفت، ولی دادگاه انقلاب تهران به سفیر سوئیس، که حافظ منافع آمریکا در ایران است، اجازه حضور در دادگاه را نداد.

سارا شورد، یکی از سه کوهنورد آمریکایی مهرماه گذشته به قید پانصد هزار دلار وثیقه از طریق کشور عمان که با دولت ایران و غرب روابط نزدیک دارد آزاد شد و ایران را ترک کرد.  وی در جلسه دادرسی یکشنبه حضور نداشت. ولی جاش فتال و شین بانُر، که همچنان در بازداشت دستگاه قضایی تهران باقی هستند، در دادگاه حضور داشتند.

به گزارش تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی در این جلسه بیانیه وکیل دادستان وهمچنین بیانیه وکیل مدافع سه آمریکایی مبنی بر بیگناهی آنها قرانُت شد. قرار است دادگاه رسیدگی به این پرونده ها ادامه یابد ولی تاریخی برای جلسه آینده دادرسی اعلام نشد.

هفته پیش جمهوری اسلامی رسما خواهان بازگشت سارا شورد برای حضور در دادگاه شد.

آقای مسعود شفیعی وکیل مدافع کوهنوردان آمریکایی روز یکشنبه در مصاحبه با صدای آمریکا گفت، هرچند پیش از دادگاه با موکلینش ملاقات نداشت، ولی در جلسه دادرسی یکشنبه در کنار آنها بود.

دستگاه قضایی جمهوری اسلامی، که مستقیماً توسط رهبران مذهبی اداره میشود، ظاهراً تقاضای تجدید نظر احمدی نژاد و ارفاق در این مورد را رد کرده است.

سارا شورد چند روز پس از آزادی خود با رییس جمهوری اسلامی ایران که برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک بسر می برد ملاقات کرد وخواهان دخالت در پرونده برای آزادی شین بانُرو جاش فتال شد.

احمدی نژاد پس از آن دریک مصاحبه با آسوشیتد پرس گفت از دستگاه قضایی جمهوری اسلامی خواهد خواست در رسیدگی به پرونده سرعت وحداکثرارفاق نشان داده شود. احمدی نژاد همچنین از این پرونده بمنظور جلب توجه نسبت به ایرانیهایی که در ایالات متحده در بازداشت بسر میبرند استفاده کرد.

هلند سفیر خود را از تهران فراخواند

به دنبال اعدام زهرا بهرامی، شهروند هلندی ایرانی تبار در ایران، هلند سفیر خود را از تهران فراخواند.

مقامات هلندی ایران را به بی حترامی به خانواده بهرامی متهم کرده اند. جسد زهرا بهرامی بدون اجازه و حضور خانواده اش در سمنان به خاک سپرده شده است.

مقامات وزارت خارجه هلند در لاهه می گویند سفیر ایران در هلند را نیز برای توضیح درباره شیوه دفن زهرا بهرامی احضار کرده اند.

زهرا بهرامی، روز ۲۹ ژانویه در تهران به دار آویخته شد. او به قاچاق کوکائین به ایران متهم بود اما در ابتدای امر در یک تظاهرات ضد حکومتی در جریان حوادث پس از انتخابات ۱۳۸۸ در تهران بازداشت شده بود.

در پی اعدام خانم بهرامی، هلند تمامی روابط دیپلماتیک خود با ایران را متوقف کرد و رفتار تهران با این شهروند هلندی –ایرانی را «وحشیانه» خواند.

گزارش ها حاکی است که خانواده بهرامی می گویند اتهام قاچاق مواد مخدر علیه زهرا بهرامی زمانی مطرح شد که او در یکی از تظاهرات ضد دولتی مردم علیه حاکمیت بازداشت شد.

تحلیل رسانه ها از واکنش ایران به قیام مردم مصر

در شرایطی که اعتراض های مردم مصر برای سرنگونی دولت حسنی مبارک و گذار به دموکراسی چهاردهمین روز خود را پشت سر می گذارد، رسانه های جهان تحلیل های متفاوتی از واکنش مقامات جمهوری اسلامی نسبت به قیام مردم مصر و بحران سیاسی در این کشور ارائه کرده اند.

روزنامه کانادایی نشنال پست در مقاله تحلیلی روز یکشنبه (٦ فوریه) خود به اظهارات علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی اشاره میکند و می نویسد رهبر ایران در حالی اعتراض های مردم مصر را مشروع و کاملاً توجیه پذیر خوانده است که هجده ماه پیش جمهوری اسلامی جدی ترین بحران مشروعیت خود را پشت سر گذاشت و اعتراض های گسترده مردم ایران پایه های قدرت روحانیون این کشور را لرزاند.

این روزنامه نوشته است رهبران و رسانه های دولتی ایران در حالی از اعتراض های مردمی در مصر استقبال می کنند و این قیام را به عنوان بخشی از احیای اسلام در منطقه تعبیر می کنند که مقامات امنیتی جمهوری اسلامی، با سرکوب شدید معترضان ایرانی، آن ها را مورد ضرب و شتم قرار دادند و به ضرب گلوله کشتند.

نشنال پست همچنین درباره واکنش میرحسین موسوی، از رهبران اپوزیسیون ایران به اعتراض های مردمی در مصر می گوید موضع گیری موسوی که قیام مردم مصر را الهام گرفته از جنبش سبز ایرانیان خوانده است از شکاف عمیق عقیدتی و سیاسی بین دولتمردان تهران و مخالفان دولت حکایت می کند.

از سویی دیگر روزنامه دویچه وله نیز در یادداشت تحلیلی در مورد موضع گیری ایران در قبال اعتراض های مردم مصر می نویسد با وجودی که مقامات جمهوری اسلامی از تغییر در مصر حمایت می کنند، اما از قیام و شورش مردمی در ایران هراس دارند.

نویسنده این مقاله می نویسد در حالی که منافع راهبردی و جغرافیایی استقرار یک حکومت دوستانه تر و جدید در مصر سبب شده است ایران از معترضان ضد دولتی در آن کشور حمایت کند، اما احتمال به راه افتادن موج ناآرامی و قیام مردم در ایران، موجبات نگرانی مقامات این کشور را برانگیخته است.

نویسنده دویچه وله خاطرنشان می کند با وجودی که بسیاری از رهبران جهان در موضع گیری های خود به دولت حسنی مبارک و حمایت از قیام مردم مصر جوانب احتیاط را رعایت می کنند اما ایران به عنوان تنها کشور منطقه که با قاهره مناسبات دیپلماتیک ندارد، آشکارا از معترضان مصری حمایت کرد.

این روزنامه ضمن اشاره به بیانیه وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی که قیام مردم مصر را «رنسانس اسلامی در خاورمیانه» خوانده است، می افزاید مواضع چند دهه گذشته حکومت حسنی مبارک علیه جمهوری اسلامی، به ویژه مخالفت قاهره با برنامه اتمی ایران و تصمیم مبارک برای امضای معاهده صلح با اسراییل و تلاش آشکار مصر برای کنترل و ممانعت قاچاق سلاح های ایران از مرزهای کشور و ارسال آن ها به ستیزه جویان حماس در غزه، موضع خصمانه تهران در قبال دولت مبارک و حمایت رهبر جمهوری اسلامی از معترضان ضد دولتی مصر را کاملاً توجیه می کند.

دویچه وله می نویسد با وجودی که برای ادعاهای موجود درباره نقش ایران در ناآرامی های اخیر در مصر شواهد محکمی وجود ندارد، اما اسناد دیپلماتیک سال ٢٠٠٩ سفارت ایالات متحده که از طریق تارنمای ویکی لیکس منتشر شد، حاکی از آن است که مبارک معتقد است ایران از طریق حزب الله و اخوان المسلمین در صدد بی ثبات کردن حکومت وی بوده است.

تحلیل گران معتقدند بی ثباتی در مصر و سقوط حکومت غیردینی و طرفدار غرب مبارک از نظر راهبردی و جغرافیای منطقه به سود ایران خواهد بود و تهران امیدوار است پس از سرنگونی دولت مبارک، یک حکومت اسلامی و تندروتر به قدرت برسد که مناسبات دوستانه تری با جمهوری اسلامی داشته باشد.

دکتر والتر پاش، کارشناس امور ایران در موسسه امور امنیتی و بین المللی در آلمان به نویسنده این روزنامه گفته است: «امید ایران به شکل گیری یک جبهه متحد اسلامی با دولت جدید مصر، غیرواقع بینانه است و حتی اگر اسلام گرایانه در مصر به قدرت برسند، به تلاش ایران برای ایفای نقش راهبردی در منطقه توجهی نخواهند کرد. در نهایت، کشورهای قدرتمند منطقه همچون ترکیه که اسلام گرا هستند، به رقیبی برای تهران تبدیل می شوند و حتی اگر بر فرض محال اخوان المسلمین در مصر به قدرت برسند، تهران به هدف خود برای اعمال سلطه بر اسلام گرایان منطقه دست نخواهد یافت.»

این روزنامه همچنین می افزاید ایران امیدوار است که رهبری جدید مصر نه تنها کمتر به ایالات متحده متکی باشد، بلکه به پیروی از دیدگاه های عقیدتی اسلامی تمایل بیشتری نشان بدهد.

نویسنده این مقاله تحلیلی در پایان به موضع رهبران مخالف جمهوری اسلامی و حمایت آن ها از جنبش های مردمی در منطقه اشاره می کند و به نقل از دکتر پاش می نویسد: «اعتراض های مردم تونس و مصر شباهت های بسیاری با جنبش مردمی ایرانیان در سال ٢٠٠٩ دارد که اقشار طبقه متوسط خواستار استقرار جامعه مدنی و حاکمیت قانون و رعایت حقوق بشر بودند.»

ون مالتزان، تحلیل گر دیگری به دویچه وله گفته است: «مرور تاریخ و فرهنگ اعتراض های مردمی در ایران نشان می دهد تصور قیام های مشابه (مصر و تونس) تحت حاکمیت جمهوری اسلامی غیرممکن است، زیرا اقشار طبقه متوسط جامعه ایران که در سال ٢٠٠٩ به خیابان ها ریختند، تجربه و خاطرات بسیار تلخ و ماندگاری از سرکوب دولتی دارند که ریشه آن به انقلاب سال ١٣٥٧ نیز بازمی گردد و به همین دلیل احتمال اعتراض های مردمی مشابه برای سرنگونی حکومت ایران، بسیار دور از ذهن به نظر می رسد.»

این تحلیل گر درعین حال یادآوری کرده است با این وجود احتمال وقوع شورش های مردمی در تهران وجود دارد و همین امر دولتمردان تهران را به شدت نگران کرده است.  

پلیس اندونزی درباره حمله به یک فرقه اسلامی تحقیق می کند

در پی حمله خشونت بار یک گروه هزار نفری به یک فرقه اقلیت اسلامی که سه کشته و دستکم هشت زخمی برجای گذاشت ، پلیس اندونزی تحقیقات در این ارتباط را آغاز کرد.

نمایندگان مجلس اندونزی روز دوشنبه خواستار رسیدگی کامل در خصوص این واقعه شدند. یک نوار ویدیویی منتشر شده در وب سایت های اندونزیایی نشان می دهد که حدود ۳۰ افسر پلیس هنگام حمله این گروه مسلح به سلاح های سرد به خانه ای در غرب جاوه در روز یکشنبه از آن منطقه عقب نشستند.

این گروه به خانه رهبر فرقه احمدیه حمله کردند و بیست و یک تن از ساکنان آن را بیرحمانه مورد ضرب و شتم قرار دادند. حال چند تن از مجروحان وخیم گزارش شده است. رسانه های محلی می گویند، اعضای این فرقه اسلامی از این خانه محافظت می کردند زیرا صاحب این خانه به اتهام تبلیغ برای گرویدن مردم به فرقه اش، توسط پلیس بازداشت شده بود.

اندونزی، پرجمعیت ترین کشور مسلمان جهان، به داشتن مدارای دینی در جهان شهرت دارد. اما جناح های تندرو در این کشور به سرعت درحال رشد هستند. این گروه ها هم هب مسیحیان و هم به گروه های اسلامی اقلیت حمله می کنند.

افزایش روابط بازرگانی ایران و ترکیه تا ۳۰ میلیارد دلار

ایران و ترکیه روز دوشنبه از توافق دو طرف برای ارتقاء حجم سالانه تجارت طرفین به میزان سه برابر، یعنی ۳۰ میلیارد دلار تا سال ۲۰۱۵ میلادی خبر دادند.

مقامات ایران و ترکیه طی بیست و دومین دور مذاکرات اقتصادی خود در روز یکشنبه به این توافق دست یافتند.

رسانه های خبری به نقل از علی اکبر صالحی، وزیر خارجه جمهوری اسلامی ایران اعلام کردند که توافق اخیر نشان می دهد ترکیه به گسترش روابط با ایران، متعهد است. آقای صالحی همچنین با استناد به میزان تجارت سالانه ۱۱ میلیارد دلاری دو کشور، دستیابی به چنین هدفی را در پنج سال آینده آسان توصیف کرد.

سودت ییلماز، وزیر مشاور دولت ترکیه اعلام کرد که روابط بازرگانی میان آنکارا و تهران، در ده سال گذشته از یک میلیارد به بیش از ده و نیم میلیارد دلار رسیده است که بیشتر آن مربوط به انتقال گاز طبیعی از ایران به ترکیه است. ترکیه نیز اغلب تخصص ها و مواد ساختمانی به ایران می دهد.

همکاری مشترک در برنامه های مختلف از جمله حمل و نقل، صنایع و انرژی، از دیگر محورهای مذاکرات میان نمایندگان دو کشور همسایه ایران و ترکیه بود.

در ماه های گذشته روابط ایران با دو کشور ترکیه و برزیل گرم شده است. این گرمی روابط اقتصادی پس از ارائه پیشنهاد انتقال سوخت اتمی به ایران در ماه مه گذشته رخ داده است.
در پاییز گذشته، ایران و ترکیه توافقنامه ای را درباره امور بازرگانی، کشاورزی، آموزش، بانکداری و نظام گمرکی امضا کردند.

ترکیه همچنین خواستار رویکرد سیاسی و دیپلماتیک در حل برنامه اتمی ایران شده است. این کشور میزبان آخرین مذاکرات بین المللی درباره برنامه اتمی ایران با شرکت کشورهای موسوم به ۱+۵ بود.

مدیر کل دفتر بودجه مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی: بودجه ریزی در ایران در سخت ترین مرحله قرار دارد

محمد قاسمی، مدیر کل دفتر بودجه مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، در تازه ترین گفت گوی خود با سایت خبری تحلیلی فردا نیوز، با تاکید بر این که بودجه ریزی در ایران به مرحله خیلی سخت خود رسیده است اظهار کرد: «بودجه ریزی همواره امری دشوار است؛ به این معنا که منابع محدود را باید بین مصارف نامحدود توزیع کرد و انتخاب‌های دشواری انجام داد.» 

مدیر کل دفتر بودجه مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، معتقد است تنها با یک محاسبه سر انگشتی می توان انتظار داشت که منابع در سال آینده کم تر از مصارف است.

مدیر کل دفتر بودجه مرکز پژوهش های مجلس تاکید می کند، «اگر آثار هدفمند کردن یارانه ها هم به کل نادیده گرفته شود، باز هم در سال آینده هزینه ها به طور طبیعی با رشدی مواجه خواهند شد.»

هم زمان تازه ترین گزارش واحد اطلاعات اکونومیست نیز حکایت از آن دارد، که ذخایر ایران به جز طلا در سال جاری کاهش بیش از شش میلیارد دلاری خواهد داشت.

در حالی که جهان نیوز متعلق به علیرضا زاکانی، نماینده اصول گرای مجلس شورای اسلامی، و دبيرکل جمعيت رهپويان انقلاب اسلامی، به تازگی در گزارشی «به رسوخ بی انظباطی مالی در بدنه اقتصاد ایران» پرداخته، و از «افزایش ۳۳ درصدی تخلفات دولت در اجرای بودجه» خبر داده و این موضوع را ناشی از قانونی می داند که مقامات بالاتر دستور می دهند.

جبار کوچکی نژاد، عضو کمیسیون برنامه، بودجه و محاسبات مجلس شورای اسلامی، از طیف اصول گرای مجلس، در تازه ترین گفت و گوی خود با پارلمان نیوز، سايت متعلق به اقلیت اصلاح طلب مجلس، با اشاره به حساب ذخیره ارزی اظهار داشت، «دولت می بایست مبلغ ۶ هزار میلیارد تومان از بودجه سال ۸۸ را به حساب ذخیره ارزی واریز می کرد که جمع این تخلفات ۲۱هزار میلیارد تومان کسری بودجه را برای دولت ایجاد کرده است.»

در همین حال احمد توکلی، رئیس مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، در تازه ترین گفت و گو خود با خبرگزاری فارس، ضمن تشریح فرایند زمانی تصویب بودجه در مجلس، گفت، «هر چند تصویب دو دوازدهم بودجه در سال جاری عواقب سیاسی و اقتصادی منفی را به دنبال خواهد داشت ولی برای اولین بار در ۲۰ سال اخیر مجبور به این کاریم.»



یادداشتی برای بازدید کنندگان سایت صدای آمریکا

روی سخن این یادداشت با بازدید کنندگانی است که با مهر گه گاه در بخش اظهار نظرهای برخی از گزارش ها و مقالات ما کلامی می نویسند و از روی علاقه، خشم، بی اعتنائی، منطق و تعصب نظر خود را به اطلاع دیگر بازدید کنندگان از وبسایت صدای آمریکا در میان می گذارند. نمی دانیم از چه رو است که برخی از نظر دهند گان به در خواست ما که در پائین صفحه به این شرح آمده است توجه نمیکنند و بسیاری را از نظرهای خود که گاه بسیار گرانبها است محروم می کنند. این است آنچه که در پائین بخش نظرها نوشته شده است.

«با ارسال نظرتان شما قبول می کنید که نظرات ارسالی پیش از انتشار در سایت بخش فارسی صدای آمریکا از زیر نظر سردبیران بگذرد. صدای آمریکا مجاز است تا نظرات شما را بهر شکلی که صلاح بداند با حذف بخشی که کلمات نامناسب در آن بکار رفته است منتشر کند. چون خط لاتین مشترکی برای زبان فارسی وجود ندارد از فرستادن نظر به خط لاتین خود داری کنید و دکمه ارسال را فقط یکبار فشار دهید».

مشکلی که با آن روبرو هستیم استفاده از خط لاتین است و نبودن معیار مشترکی برای استفاده از آن برای فارسی نویسی. بعنوان مثال حرف «شین» را گاه به این sch صورت، گاه به صورت ch و زمانی نیز به صورت sh می نویسند. این را می دانیم که احتمالا همه از بهره برداری از الفبای فارسی در کامپیوتر خود خبر ندارند و یا روش بکار بردن آن را نمی دانند. بهر حال در کامپیوترهای جدید و از زمان ببازار آمدن ویندوز ۲۰۰۰ و کامپیوتر اپل زبان های مختلف و از جمله فارسی در آنها برنامه ریزی شده و قابل استفاده است. با همه این احوال لینک زیر را در اینجا می گذاریم تا آنانی که مایلند از آن استفاده کنند.

 http://www.lexilogos.com/keyboard/persian.htm

فشار دادن دکمه ارسال هم مقوله دیگری است. بعضی از بازدید کنندگان پس از نوشتن نظر خود دکمه یا جعبه «بفرستید» را چندین بار فشار می دهند و ظاهراً علت آن اینست که نوشته خود را بلافاصله در بخش مورد نظرشان نمی بینند. تا کنون ما شاهد انعکاس نظری تا بیش از ۲۰ بار پی در پی بوده ایم. لطفاً بیاد داشته باشید که همه نظر ها قبل از انتشار مطالعه می شوند و در صورت لزوم اصلاح شده و پس از آن منتشر میشوند و یا در برخی از موارد نادر حذف میشوند چون کلمات بکار رفته نه در شان نویسنده آن است و نه در خور انتشار و بیحرمتی به دیگران. از توجه شما سپاسگزاریم و امیدواریم که این درخواست کوچک ما را قبول و رعایت کنید.

دوگانگی در برخورد مقامات آمريکا با قيام دموکراسی خواهانه مردم مصر

نيويورک تايمز قيام مردم مصر عليه حسنی مبارک را تهديدی برای استراتژی آمريکا در خاورميانه قلمداد کرده است. در مقاله ای به قلم ديويد سنگر آمده است که دوازده روز پس از آغاز تظاهرات دموکراسی خواهانه در مصر، دولت پرزيدنت اوباما هنوز مردد است که آيا با حفظ حکومت حسنی مبارک، يک انقلاب دموکراتيک در مصر می تواند به موفقيت بيانجامد؟ به نوشته اين روزنامه، از سويی فرستاده پرزيدنت اوباما به مصر، ادامه رهبری رييس جمهوری ۸۲ ساله مصر را برای آن کشور تعيين کننده خوانده است؛ و از سوی ديگرهيلاری کلينتون، وزير خارجه آمريکا، در کنفرانس مونيخ گفته است حسنی مبارک بايد از سر راه کنار برود تا معاون وی عمر سليمان بتواند با رهبران مخالفان بر سر خواسته های دموکراتيک آنها گفت و گو کند. نيويورک تايمز اين پيام های ضد و نقيض را نشانه غافلگير شدن واشنگتن در مورد مصر می خواند؛ و به نقل از يک مقام آمريکايی می نويسد در دوسال گذشته نشست های بی شماری در مورد خاورميانه برپا شد؛ اما در هيچيک از آنها امکان سقوط مصر از ثبات به دامن آشوب، در نظر گرفته نشده بود. آمريکا روز يکشنبه اعلام کرد که مواضع فرستاده ويژه آمريکا به مصر در مورد حفظ دولت حسنی مبارک نظر شخصی وی است. روزنامه گاردين نيز می نويسد «واقعگرايان» هشدار می دهند که خيزش مردم مصر ممکن است نه به دموکراسی، بلکه به يک ديکتاتوری به سبک رژيم جمهوری اسلامی منتهی شود؛ حکومتی که نه تنها برای مردم آن کشور، بلکه برای غرب نيز بدتر خواهد بود. اما ارزش ها و منافع درازمدت غرب ايجاب می کند که از تلاش های جاری در خاورميانه برای رسيدن به دموکراسی، پشتيبانی کنيم.

روزنامه نيويورک تايمز روز شنبه نوشت تظاهرات گسترده عليه دولت حسنی مبارک، نه تنها پيوند ميان واشنگتن با مهمترين هم پيمان عرب خود را متزلزل کرده است؛ بلکه پيوند عميق و شصت ساله ايالات متحده با اسراييل را نيز در مخاطره انداخته است. اين روزنامه با اشاره به گفتگوهای هر روزه و طولانی ميان مقامات دولت پرزيدنت اوباما با همتايان اسراييلی شان بر سر تحولات در همسايگی آن کشور بحران مصر را محکی برای آزمودن روابط ايالات متحده با اسراييل خوانده است؛ و نوشته است کاخ سفيد از سويی مصر را تشويق می کند که به سوی دموکراسی گام بردارد؛ و از سوی ديگر مايل نيست شاهد آن باشد که دولتی که جانشيــــــن حسنی مبارک خواهد شد از دوستی با اسراييل پرهيز کند. نيويورک تايمز رسيدن به چنين موازنه ای را چالش بزرگ دولت آمريکا در شرايط بحرانی کنونی می داند.

روزنامه استريلين با مقايسه حکومت روسيه با تونس و مصر نوشته است در هر سه اين کشورها، قدرت سياسی در دست يک گروه خاص است؛ سرانه توليد ناخالص ملی پايين است و محدوديت فرصت های اقتصادی، نقض حقوق بشر، فقدان رسانه های آزاد و انتخابات آزاد، فساد اداری و مالی، شکاف گسترده ميان طبقات اجتماعی؛ گوشه هايی از شباهت های دولت مسکو با تونس و مصر است. روس ها تا ابد سطح زندگی پايين و فساد دولتی را تحمل نمی کنند. ولی آيا می توان اميدوار بود که کرملين از قيام های مردمی در تونـس و مصر درس گيرد و به اصلاحات ريشه ای در روسيه بپردازد؟

اما در حالی که بحران مصر معادلات سياسی را در خاورميانه برهم زده است، برخی از تحليلگران بر اين باورند که سرنوشت منطقه را در نهايت نه مصر، بلکه لبنان رقم خواهد زد. لس آنجلس تايمز می نويسد هر چند اين روزها مصر در کانون توجه رسانه های جهان قرار گرفته است، سقوط دولت سعد حريری و روی کار آمدن دولتی تحت سلطه حزب الله در لبنان آينه تمام نمای پايه های لرزان دموکراسی در خاورميانه است. جان بولتون، سفير پيشين آمريکا در سازمان ملل متحد، در ادامه نوشته است بايد لبنان را از دست افراطگرايان وابسته به دولت ايران آزاد کرد تا دموکراسی بتواند در خاورميانه، رشد کند.

تحلیلگران درباره حال و آینده مصر چه می گویند؟ (بخش نخست)

هنوز جهان از بهت فرو پاشی حکومت زین العابدین بن علی رئیس جمهوری تونس به خود نیامده بود که شاهد رویدادهای مشابهی در مصر، اردن، الجزایر و یمن شد. اما در مصر بود که پس لرزه انفجار تونس ادامه یافت و خود به زلزله ای دیگر بدل شد.

در اواخر سال ۲۰۱۰ تونس با سلسله نا آرامی هایی در سراسر کشور روبرو شد که بر روی هم «انقلاب یاس» نام گرفت. ریشه این نا آرامی ها و شورش ها در وضعیت دشوار اقتصادی قرار داشت. بیکاری وسیع، فساد گسترده دولتی، شرایط وحشتناک زندگی، که با سرکوب هرگونه آزادی بیان همراه بود در کشور وضعیتی بحرانی ایجاد کرده بود که با خودسوزی جوانی به دلیل فقر به اعتراضی ضد حکومتی در سطح جامعه تبدیل شد و گسترش آن سرانجام به انحلال کابینه بن علی و خروج او از کشور و پیروزی معترضان انجامید.

با انقلاب تونس نوعی بی ثباتی در منطقه ایجاد شد. منطقه ای که تا چند روز پیش تر تصور می رفت که تحت سلطه رژیم های دیکتاتوری آن از ثباتی کامل برخوردارست، به ناگهان با باد رویدادهای تونس به لرزه افتاد و به ویژه کشورهای الجزیره، یمن، مصر و اردن را تکان داد. 

در مصر، جوانان مصری با الهام از آنچه در تونس روی داد، تحرک یافتند و پیشنهاد کردند که از فرصت «روز ملی پلیس» که در مصر در ۲۵ ماه ژانویه برگزار می شود، استفاده کنند و در اعتراض به فساد به تظاهراتی گسترده دست بزنند. با این حال دلایل عمده این اقدام را باید در شیوه اداره کشور و وضعیت مردم جست و جو کرد. رژیم مصر اساسا به صورت دیکتاتوری اداره می شد. «وضعیت اضطراری» که از سال ۱۹۶۷ به دلیل جنگ شش روزه اعراب و اسراییل در مصر اعلام شد تنها به مدت هجده ماه در سال ۱۹۸۰ برداشته شد و پس از ترور انور سادات، رئیس جمهوری پیشین مصر از سال ۱۹۸۱ بار دیگر برقرار شد و تا امروز ادامه یافته است. در دوران وضعیت اضطراری نیروهای پلیس گسسترش می یابد، حقوق و قوانین اساسی به حالت تعلیق در می آید و سانسور مجاز و مشروع می گردد. فعالیت سازمان ها و احزاب سیاسی و تجمع های خیابانی ممنوع می شود و هرگونه معامله و امر مالی و اقتصادی باید تحت نظر دولت انجام شود و در نهایت زمینه برای دیکتاتوری هموار می شود.

در مصر وضعیت اضطراری هیچگاه برداشته نشد. علاوه بر خشونت و شدت عمل پلیس مصر و فقر و فساد گسترده، دیکتاتوری طولانی مبارک نیز از دلایل عمده نارضایتی مردم بود. منابع حقوق بشری مصر، تعداد زندانیان سیاسی در مصر را حدود ۳۰ هزار نفر اعلام کرده اند  که ۱۷ هزار تن از آنان از اعضای  اخوان المسلمین بودند. در سپتامبر سال ۲۰۰۵ پس از انجام انتخاباتی که به نوشته الاهرام نتیجه آن اجتناب ناپذیر بود و با تصویب متمم اصل ۷۶ قانون اساسی مصر از طریق رفراندوم، که به گفته رهبر جنبش «کفایت»، جامه ای بود که بر قامت مبارک و سپس پسر او دوخته شده بود، مسئله انتخابات مصر به یکی از مسائل محوری مخالفان تبدیل شد.

حتی آمریکا هم که در راه ایجاد دموکراسی برای خاورمیانه بزرگ پیش می رفت، ناخرسندی خود را از وضعیت مصر نشان داده بود. یک ماه پیش از انتخابات سال ۲۰۰۵ کاندالیزا رایس، وزیر امور خارجه آمریکا در سخنانی که در دانشگاه آمریکایی قاهره ایراد کرد خواستار برگزاری انتخابات آزاد و عادلانه با مشارکت همه نیروهای مخالف و برخورداری آنان از امکان دسترسی به رسانه ها گردید. او با اشاره به این که آمریکا از خواست های دموکراتیک همه مردم جهان حمایت می کند گفت «فکر می کنم دوستان مصری ما این را درک می کنند و این مسئولیت را جدی می گیرند. چشم مردم جهان به این انتخابات دوخته شده، زیرا مصر برای منطقه، منطقه ای که به سرعت رو به تغییر می رود، کشور مهمی است.» پیش از این سخنرانی، خانم رایس در گفت و گو با مبارک برای او روشن کرده بود که مصر باید به سوی دموکراسی پیش برود که مسیر آن از انتخابات سپتامبر آغاز می شود.

 جنبش تازه پای «کفایت» پیش از انتخابات سال ۲۰۰۵ برای اولین بار توانسته بود تظاهرات ضد مبارک برگزار کند و به نوشته الاهرام «تابوی مبارک» را بشکند. این جنبش توانست به ویژه در شهرهای دیگر مصر چند راه پیمایی و تجمع به راه اندازد که با سرکوب شدید پلیس روبرو شد. با این حال جنبش «کفایت» با شعار «نه ریاست جمهوری مادام العمر، نه حکومت سلسله ای» به ویژه در میان جوانان مصری گسترش یافت که در غیاب برخورداری از حقوق و امکانات شهروندی برای گرد هم آیی، از طریق رسانه های اجتماعی با یکدیگر مرتبط می شدند.

این ها، همه جامعه مصر را به دیگ بخاری  بدل کرده بود که انرژی متراکم و گدازان آن منتظر ضربه ای برای انفجار بود. انقلاب در تونس، این انرژی متراکم را منفجر کرد و به خیابان ها کشاند. تظاهرات مسالمت آمیز مردم با سرکوب شدید پلیس و نیروهای امنیتی و لباس شخصی ها روبرو شد. اما با مقاومت مردم در شهرهای مختلف مصر گسترش یافت تا در قاهره متمرکز شد و به اوج خود رسید.

حکومت مصر برای جلوگیری از تماس های مردم برای سازمان دهی و تجمع از طریق توییتر و فیس بوک، دست یابی به این دو رسانه اجتماعی و سپس به کل اینترنت را مسدود و حکومت نظامی و منع آمد و شد اعلام کرد. مردم بی توجه به این مقررات خیابان ها را ترک نکردند. فراخوانی برای «راه پیمایی یک میلیونی» و تجمع در میدان آزادی قاهره دادند. شعارها رفتن مبارک و پایان حکومت او بود. مبارک وعده کناره گیری از قدرت و تدارک برگزاری انتخاباتی سالم و آزاد در ماه سپتامبر داد. ارتش در این میان برخلاف پلیس جانب مردم را گرفته بود. مردم همچنان در خیابان ماندند و خواستار رفتن فوری مبارک شدند. نیروهای هوادار حکومت با اسب و شتر و چماق و سنگ به مردم یورش بردند و درگیری ها خشن و خونین شد. در این میان آمریکا از مهم ترین متحد خود در منطقه خواست که به دیکتاتوری پایان دهد و به خواست مردم گوش دهد. وزیر خارجه آمریکا نیز هشدار داد که حکومت از اعمال خشونت با تجمع کنندگان خودداری کند.

نظر تحلیل گران آمریکایی

مصر مهم ترین کشور جهان عرب، مهم ترین کشور متحد آمریکا در جهان عرب و خاورمیانه و تنها کشور خاورمیانه است که معاهده صلح با اسراییل را امضا کرده است. تحولات مصر، نه تنها برای آینده مردم مصر، که از نظر موازنه ها  و محاسبه های سیاسی برای منطقه و جهان نیز اهمیت بسیار دارد. با وجود استقبال غربی ها و به ویژه آمریکا از رویدادهای مصر، حضور گروه «اخوان المسلمین» در میان معترضان یکی از دلایل نگرانی آن هاست. به طوری که مسئله مصر به نوعی معضل و دوراهی در برابر کشورهای غربی و به ویژه آمریکا تبدیل شده است.

جیمز روبین، معاون پیشین وزارت خارجه آمریکا در گفت و گویی تلویزیونی با تلویزیون بلومبرگ در روز ۳۱ ماه ژانویه از دو ترس وزارت خارجه آمریکا درباره مصر سخن گفت. به گفته او، وزارت خارجه آمریکا بر سر دو راهی قرار دارد یا  به گفته او «دو بیم دارد». یک سو مهم ترین متحد آمریکا ایستاده است که حمایت از او بر آمریکا شرط است و در سوی دیگر آینده مصر و رابطه این کشور با آمریکاست و این که اگر آمریکا در حمایت از جنبش مردم تعلل ورزد و اعتراض های مسالمت آمیز به خشونت کشیده شود، خطر رادیکالیزه شدن کشور و افتادن آن به دامن گروه های افراطی و به ویژه اسلام گرایان افراطی در کمین مصر باشد و احساسات خصمانه ضد آمریکایی بالا بگیرد. امری که نظیرش در انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران روی داد و به گفته منتقدانِ جیمی کارتر، «وقتی تهران در آتش می سوخت او وقت می گذراند.» (استیون پروترو، تحلیل گر سی ان ان). به نوشته او «کارتر، رسیدن انقلاب را نمی دید و وقتی که آن را دید با بی عملی اش آتش احساسات ضد آمریکایی را شعله ورتر کرد. با رفتن شاه دیگر کاری برای کارتر نمانده بود جز آن که گروگان هایش را بازگرداند.»

این روزها بسیاری از ناظران، رویدادهای مصر را با آنچه در ایران ۱۳۵۷ گذشت مقایسه می کنند و شباهت هایی ناگزیر در آن می یابند یا می بینند. امری که سبب نگرانی و حتی وحشت سیاست مداران از تداوم نا آرامی های اعتراضی مصر می شود. آنان وجود و حضور اخوان المسلمین را در جناح مخالف حکومت به ویژه با جریان اسلامی در ایران و رهبر آن آیت الله خمینی مقایسه می کنند و نگران هستند که آینده ای چون ایران برای مصر به بار آید و ثبات سیاسی منطقه و حتی جهان را برهم زند. از آن سو نیز تحلیل گرانی هستند که این دو رویداد را به کلی متفاوت می دانند و دلایل مختلفی برای آن ارائه می دهند. استیون پروترو، عمده ترین این تفاوت ها را در تفاوت میان نگرش تشیع و تسنن به سیاست و رهبری (امامت)، تفاوت میان البرادعی و خمینی، تفاوت میان نوار ضبط صوت و شبکه اینترنت و تفاوت میان واکنش کارتر و اوباما تشخیص می دهد.

باراک اوباما با درس گرفتن از تاریخ و با استفاده از نظر مشاوران، به جای وقت گذرانی، آشکارا وارد صحنه شد و حمایت خود را از معترضان و مخالفت خود را با ادامه حکومت حسنی مبارک که تدارک انتقال آن را  به پسرش فراهم کرده بود، اعلام کرد.

مایکل روبین، پژوهشگر موسسه امریکن اینترپرایز که در سال ۲۰۰۶ برای شرکت در کنوانسیون حزب دموکراتیک ملی (حزب حاکم) به قاهره رفته بود در مقاله ای از فقر شدید مردم و فاصله زیاد میان فقیران و پابرهنه ها و زاغه نشین ها در کنار ثروتمندانی که همه از نزدیکان رئیس جمهوری بودند  یاد می کند. به نوشته او اگرچه فاصله ثروتمندان و فقیران در کشورهای خاورمیانه امری عادی است، اما تراکم جمعیت در مصر که تقریبا همه جمعیت هشتاد میلیونی آن در دره تنگ نیل سکنی داشتند این وضعیت را چشمگیر تر می کرد و ثروتمندان نمی توانستند خود را از چشم ها پنهان کنند. زباله گردهایی که غذای خود را در تل زباله ها می جستند از همان جا می توانستند باندهای فرودگاه های اختصاصی ساکنان قصرهای اشرافی دوستان رئیس جمهور را نظاره کنند. مرسدس های مجلل آخرین مدل ناچار بودند از کنار فاضل آب های روباز و مردمی که در گورستان ها زندگی می کردند عبور کنند. به نوشته او پس از آن که به رغم مخالفت ژنرال ها، مبارک پسرش را به جانشینی اش گماشت نه فقط مردم مصر بلکه ارتش نیز از رفتن او غمگین نخواهد شد. او می نویسد: «مبارک نه تنها به مداوای اقتصاد بیمار مصر برنیامد، بلکه حتی به حرف کسی گوش نمی داد». او می نویسد اختناق چنان حکم فرما بود که وقتی نمایندگان مجلس مصر خواستند در آن جلسه شکایات شان را درباره نرخ بالای بیکاری، نداشتن مسکن، و فقدان زیربناهای اصلی و عمده  به گوش برسانند مقام های بالای مصری میکروفن شان را قطع می کردند.

مایکل روبین همچنین معتقد است که مبارک حتی متحد خوبی برای آمریکا نیز نبوده است. به نوشته او مصر در سازمان ملل بسیار کمتر از برمه و کوبا، سومالی و ویتنام و زیمبابوه در کنار آمریکا رای داده است. او به مقاومت مبارک در قبال آزادسازی کویت و عدم حمایت مصر از حکومت عراق پس از سال ۲۰۰۳ اشاره می کند. او همچنین میدان را برای پیروزی اسلام گرا ها و اخوان المسلمین هم مناسب نمی بیند و معتقد است که مردم مصر همچنان خشونت های آنان  را در دهه ۹۰ به یاد دارند. هرچند که به هرحال آینده را چندان مطمئن نمی یابد. او بدترین آینده برای مصر را افتادن قدرت به دست اخوان المسلمین می داند که به نظر او جلوی دموکراسی را سد خواهد کرد. وی معتقد است که برای اجتناب از به وجود آمدن ایرانی دیگر، آمریکا باید یک قدم جلوتر از اخوان المسلمین حرکت کند. یعنی انتخابات ماه سپتامبر را تضمین کند و تنها به گروه های مسالمت جو و موافق قانون اساسی مشروعیت بخشد.

رامی خوری، سردبیر دیلی استار و مدیر موسسه سیاست گذاری و امور بین الملل در دانشگاه آمریکایی بیروت، در مقاله ای با عنوان «حماسه آزادی اعراب» به رویدادهای مصر با نگاهی دیگر می نگرد.

او در این مقاله از رسانه های آمریکایی انتقاد می کند که مرکز توجه خود را به امور فرعی دوخته و از مسئله اصلی غفلت می کنند. به نظر او این که نقش فیس بوک در این رویداد چه بوده و یا اگر اخوان المسلمین نقشی در آینده مصر برعهده گیرد چه خواهد شد، حکایت از کوته فکری دارد. او جهان عرب را به عروسی تشبیه می کند که در روز عروسی از هماهنگی کیف و کفشش بگویند حال آن که مسئله اصلی زیبایی و شادی خود اوست. خوری در این مقاله سقوط حاکمان تونس و مصر را که به نظر وی به زودی به کشورهای دیگر منطقه هم منتقل خواهد شد، بر زمینه ای تاریخی بررسی می کند و آن را ادامه و در واقع سومین مرحله از باز شدن کلاف نظم دوران پس از استعمار می داند که در سال های دهه های بیست و سی قرن بیستم توسط انگلیس و فرانسه بر جهان عرب تحمیل شد و در دهه هفتاد با کمک آمریکا و شوروی، حدود نیم قرن ادامه یافت: در دهه بیست و سی، با تأسیس دولت های مدرن عربی به دست نیروهای در حال عقب نشینی استعماری اروپا، دولت هایی که بیشتر آنها به نوشته وی لنگ زنان وارد قرن بیست و یکم شده اند و در دهه هفتاد، وقتی این کشورها به مجموعه ای از دولت های پلیسی و امنیتی تبدیل شدند که با شهروندان خود چون بردگانی عاری از هرگونه حق بشری رفتار می کردند و پشت شان در حفظ نظم عربیِ ازهم گسیخته و پریشان شان به حمایت دو دولت خارجی امریکا و شوروی گرم بود.

به نوشته خوری، اکنون سومین و مهم ترین تحول جهان عرب در حال وقوع است. او این تحول را رویدادی خود انگیخته و برانگیخته از دل میلیون ها مردم عادی عرب می داند که سرانجام می خواهند از انسانیت خود دفاع کنند، حقوق خود را مطالبه کنند و در تعیین سرنوشت و وضعیت کشور خود مشارکت داشته باشند. خوری می نویسد که جهانیان اکنون شاهد لحظه حماسی و تاریخی زایش مفاهیمی هستند که برای مدت های بسیار طولانی از مردم عرب دریغ شده بود. مفاهیمی چون حق تعیین و اداره سرنوشت خود، حفظ ارزش های ملی، شکل دادن به نظام مدیریتی کشور، رابطه مسئولانه با یکدیگر و با جهان به عنوان انسان هایی آزاد  و برخوردار از حقوقی سلب ناپذیر.  

تحلیلگران درباره حال و آینده مصر چه می گویند؟ (بخش دوم - مصاحبه با عباس میلانی)

تحلیل گران ایرانی

اما چه شد که مردم مصر به خیابان ها ریختند و در حالی که تنها یک هفته پیش تر وزیر خارجه آمریکا مصر را حکومتی با ثبات و حسنی مبارک را دوست و متحد آمریکا اعلام کرده بود؟ چه شد که همه معادله ها و محاسبه ها به هم ریخت و کار به درخواست رفتن مبارک کشید؟ انگیزه ها و خواست های مردم مصر از این اقدام چیست؟ آینده مصر به کدام سو می رود؟ به سوی دموکراسی و گسترش جامعه مدنی و حقوق بشر و زنان  گام بر می دارد یا راه خشونت و افراط گرایی وسرکوب اسلامی را، از نوع آنچه در طالبان یا در ایران می بینیم، می پیماید؟ با تغییر سرنوشت مصر، سرنوشت خاورمیانه به چه سویی می رود؟ سرنوشت دیگر حکومت های خاورمیانه ای چه خواهد بود؟ سوریه و عربستان، دو دیکتاتوری با دو نظام حکومتی متفاوت چه سرنوشتی خواهند داشت و اسراییل در این میان چه خواهد کرد؟

در نظر خواهی از چند پژوهشگر و تحلیل گر برجسته مسائل ایران و جهان این سؤال ها را با ایشان در میان گذاشتم. برخی از آنان پاسخ ها را به صورت مقاله نوشتند (ایرج گرگین). برخی به سوال ها در گفت و گویی تلفنی پاسخ دادند (عباس میلانی) و برخی نیز پاسخ پرسش ها را کتبی نوشتند (ابوالحسن بنی صدر). این پاسخ هارا به ترتیبی که به دست ما رسیده اند در زیر می خوانید.

علت ها و انگیزه ها

دکتر عباس میلانی، پژوهشگر و مدیر برنامه مطالعات ایرانی در دانشگاه استانفورد و استاد دانشکده علوم سیاسی و سرپرست پروژه دموکراسی در ایران در موسسه هوور در گفت و گویی تلفنی با وب سایت فارسی صدای آمریکا درباره این که چگونه به ناگهان مردم آرام مصر به معترضانی تبدیل شدند که برای درخواست هایشان به خیابان ها ریختند و طالب برکناری و رفتن مبارک شدند می گوید:

عباس میلانی: «این که یک انقلاب چطور آغاز می شود، قابل پیش بینی نیست. همیشه مثل یک جرقه است که در یک آتشفشان  پنهان در می گیرد. آتشفشانی که ملتهب است و در آستانه انفجار است و هرچیزی ممکن است زلزله این آتشفشان را آغاز بکند. (علت) این را که جرقه چگونه پیدا می شود نمی دانیم. اما چیزی که می دانیم آن است که در همه این کشورها چند عامل مشترک وجود دارد. استبداد و سرکوب، وضع دشوار اقتصادی، وجود طبقه یا قشر روشنفکری که برای دموکراسی فشار می آورد، اتکای رژیم به ترس مردم و یا کمک خارجی و یا هردو. سکوت مردم علامت آرامش نیست بلکه ناشی از سرکوب است. اما کافی است که این ترس بریزد. همچنان که رمز ماندن آقای خامنه ای در همین شدت ارعاب و حکومت وحشت است. او می داند که وقتی ترس مردم ریخت دیگر نمی شود آن را مهار کرد.

از همان آغاز بروز نا آرامی ها جریان رویدادها به شکلی بود که سبب شد بسیاری از ناظران شباهت هایی میان انقلاب ایران و وضعیت امروز مصر و یا جنبش سبز و انقلاب مصر ببینند...

عباس میلانی: «در قرن اخیر در خاورمیانه سه کشوری که همواره تعیین کننده جریان های حاکم بوده اند ایران، مصر و ترکیه بوده اند. مثلثی سیاسی – فکری که جریان های سیاسی و فکری منطقه را تعیین کرده. اگر بشود امیدوار بود که در مصر جریان دموکراسی برقرار بشود، با توجه به روش دموکراتیک ترکیه که حاکمان آن با وجود متدین بودن دین را به حکومت منتقل نمی کنند و با توجه به سنت سکولار آن اگر دو پایه از این سه ضلعی دموکرات باشند آن وقت رویدادهای مصر حتما بر وضعیت ایران تاثیرگذار خواهد بود.

جریان تونس حتما از جنبش سبز تاثیر گرفته است. روش های سازمان دهی مردم، استفاده از تکنولوژی جدید و تظاهرات مسالمت آمیز... و البته با پیروزی این جنبش ها در تونس و مصر می شود گفت که این پیروزی ها تاثیر متقابلی بر ایران و کشورهای دیگر منطقه خواهند گذاشت و یک حالت علت و معلولی دارند که بعد جای علت و معلول عوض می شود و بالاخره کل منطقه را به حرکت در می آورد.

جمهوری اسلامی به رغم ظاهر خوشحالش مسلما الان گرفتار ترس شده. همین الان اگر سایت های ایران را نگاه کنید می بینید که مخالفان داخل کشور فعال تر شده اند و یک بارقه امیدی برای مخالفان به وجود آمده...»

آیا می شود شباهتی میان وضعیت امروز منطقه با بلوک شرق و دوران فروپاشی یافت که رژیم های کمونیستی کشورهای درون بلوک پشت سرهم راه گذار به دمکراسی را رفتند؟

عباس میلانی: «خاورمیانه به عنوان یک بلوک با اروپا قابل مقایسه نیست. در اروپا به غیر از یوگسلاوی و رومانی بقیه همه اقمار شوروی بودند و وقتی برادر بزرگ افتاد، هرکدام از آنها راه خود  را رفتند و بر زمینه و سنت فرهنگی شان حکومت های خود را بنا کردند. در بلغارستان حکومتی خودکامه سر کار آمد، مجارستان و چکسلواکی که سنت دموکراتیک داشتند حالا حکومت های دموکراتیک دارند. من در خاورمیانه این دینامیسم را متفاوت می بینم. مراکش، ایران، ترکیه ... این ها باهم خیلی تفاوت دارند.»

در جهان عرب چطور؟

عباس میلانی: «در جهان عرب هم همین طور است. برحسب نفوذ کشورهای فرانسه، انگلیس، آمریکا، شوروی... برحسب این که تا چه حد باد نیمه دموکراسی اسپانیای قبل از تجدد بهشان خورده، هرکدام دینامیزم های خودشان را دارند. اما به طور کلی جریان دموکراسی در همه این ها به درجات مختلف به منصه ظهور در آمده. البته وضعیت استبداد سوریه با کشورهای دیگر متفاوت است اما درصورت دموکرات شدن ایران، سوریه و عربستان هم باید شاهد چنین رویدادهایی باشند. اما یک نکته که می خواهم تاکید کنم این است که آنقدر رژیم در ایران خراب کاری کرده که تقریبا نیروهای اسلامی آنها آشکارا خودشان را از ایران جدا می کنند و تبری می جویند. یعنی این نشان می دهد که خمینی و خامنه ای به صورت الگوی بن لادن در کشورهای مسلمان دیده می شوند. حتی حسن نصرالله هم به عنوان ایرانی از آنها فاصله گرفت و برای آن که آن را بقبولاند، آنها را به عنوان عرب معرفی کرد.»

نقش آمریکا در مصر

عباس میلانی: «آمریکا در دهه قبل از انقلاب ایران، پشت پرده به شاه فشار می آورد که فشار را کم کند و هشدار می داد که جامعه را باز تر کند. شاه گاه با بی میلی می پذیرفت و گاه از این کار سر بازمی زد و بعدها هم (به خاطر پول نفت) احساس کرد نیازی به آنها ندارد. بعد (در دوران انقلاب ۵۷) آمریکا با دشواری عجیبی روبرو می شود بر سر این که از متحد دیرینش حمایت کند یا نکند. تا کار به رادیکال شدن وضعیت و جریاناتی منجر شد که دیدیم. آمریکایی ها از تجربه ایران درس گرفته اند و خیلی سریع تر خط شان را روشن کردند. سخنرانی خانم رایس که پنج سال پیش در قاهره ایراد کرد کاملا موضع آمریکا را درمورد مصر نشان می داد. خانم رایس مستقیما تأکید کرد که مصر باید انتخابات آزاد برگزار کند و به تلویح گفت که مبارک نباید پسرش را نامزد کند. ولی مبارک انتخابات را به وضعی که دیدیم برگزار کرد و بعد آمریکا درگیر (مسائل دیگر) شد و پس زد. این پس زدن بالمآل به ضرر آمریکا و مبارک شد. چون اگر آن اصلاحات را انجام داده بود کار به اینجا نمی کشید. در مورد شاه هم همین طور بود. اگر شاه در سال ۱۹۷۵ این امتیازات را داده بود می توانست خودش را نجات دهد. آمریکا در هر دو مورد چوب آن را می خورد که فشارهایش پشت پرده است (البته در مصر کاملا این طور نیست: سخنرانی رایس و سخنرانی اوباما هر دو علنی است.) این بندبازی دشواری است که بتواند هم متحدان را ناراضی نکند و هم درعین حال منافع دراز مدت را تأمین کند.»

آیا مصر با خلأ رهبری روبروست؟

عباس میلانی: «شواهد اولیه نشان می دهد که رهبری آینده مصر از دو گروه (تشکیل می شود): یک- گروهی که سال ها در مبارزه بوده اند (یعنی اخوان المسلمین) که سعی می کنند بگویند با ایران فاصله دارند و راه خشونت و تروریسم ایران را نمی روند و ۴۰،  ۵۰ سال است که در مصر مبارزه می کنند. این ها بخشی از قدرت هستند. بخش دیگر رهبری تازه نفس، شهرنشین، تحصیل کرده و طبقه متوسط است که صرفا حق رای می خواهد. در یکی از تصویرهای ویدیویی، یک خانم مصری که اتفاقاهم شکلش و هم حرف هایش شبیه ایرانی ها بود می گفت «سی ساله است و تا به حال در هیچ انتخاباتی شرکت نکرده و در عمرش رای نداده است.» این قشر نماینده شان البرادعی و تشکیلات آن هاست که خواستار رعایت حقوق بشر و حقوق مدنی و آزادی های دموکراتیک است که ازشان دریغ شده. البته در مصر از نظر آزادی های فرهنگی وضع خیلی بهتر از ایران بوده و در سی سال اخیر با ایران اصلا قابل مقایسه نیست. اولین حرفی که رهبر تونس زد گفت من خمینی نیستم یعنی می بینیم که اسم خمینی به لولویی تبدیل شده که اپوزیسیون دموکراتیک را از مردم دور می کند. حرکتی که در سی سال پیش در ایران شروع شد در ترکیه هم ادامه یافته اما در ترکیه حکومت به صورت حکومت قانون عرفی است و جای دین در خانه است و متدینی که در حکومت هست هم با دینش در خلوت است. این (حرکت) در خاورمیانه آغاز شده و برگشت ناپذیر است و کسانی که دنبال حکومت های جانشینی و یا ذوب در ولایت فقیه هستند باید بدانند که گره بر باد می زنند.»

در صورت بر سر کار آمدن حکومت دموکراتیک در مصر و سپس ایران، مسئله صلح اسراییل و فلسطینی ها چه خواهد شد؟

عباس میلانی: «در کوتاه مدت ممکن است نگرانی هایی ایجاد کند. اما در دراز مدت حضور حکومت های دموکراتیک در منطقه کار صلح را راحت تر می کند. حکومت دموکراتیک از حقوق حقه مردم فلسطین دفاع می کند اما حل همه مسائل خاورمیانه را در گرو فلسطین نخواهد گذاشت و این رهبرانی که خودشان را ریاکارانه هوادار جنبش فلسطین نشان می دادند دیگر چنین نخواهند کرد. شکسپیر می گوید: ذهن های نا آرام را با جنگ های خارجی مشغول بدار.»

طرفداران این عقیده کم نیستند که منافع غرب و به ویژه آمریکا در منطقه ایجاب نمی کند که در منطقه و در ایران، دموکراسی برقرار شود

عباس میلانی: «فکر نمی کم در دراز مدت منافع غرب با دموکراسی در تضاد باشد. این یک تفکریست برخاسته از کسانی مثل توده ای ها که می گویند امپریالیسم منافعش اجازه نمی دهد در کشورها رشد سیاسی صورت بگیرد. در صورتی که در دراز مدت چنین نیست. ممکن است به صورت کوتاه مدت گاه چنین روش هایی اعمال شده باشد. بسیاری از سیاستمداران آمریکا منافع کوتاه مدت را فدای منافع دراز مدت کردند. اما اگر آمریکا بخواهد با نفوذ رادیکالیسم اسلامی برخورد کند اتفاقا به کشورهای دموکرات نیاز دارد. عربستان با آن که متحد آمریکاست اما تاثیر خیلی زیادی در شکل گیری آن (اسلام افراطی) داشته. ویکی لیکس نشان می دهد که دولت فعلی آمریکا در پشت پرده، دائم به این کشورها برای اصلاحات دموکراتیک فشار می آورد. در مورد دولت بوش هم دیدیم که کاندولیزا رایس همین اصرار را داشت. اما مبارک در برابر آن به صورت کوتاه مدت آمریکایی ها را به عقب نشینی تاکتیکی وادار کرد و آن عقب نشینی هم به ضرر آمریکا و هم به ضرر مبارک شد. اگر وقتی در آن زمان که مبارک دوره خود را تمام کرد خود را نامزد نمی کرد و انتخابات آزاد برگزار می کرد مسلما وضع مصر این طور نمی شد. اما حالا با این که ۸۳ ساله است و سرطان دارد باز دست نمی کشد و می خواهد پسرش را جانشین خودش کند و جمهوریت را به مشروطیت تبدیل کند.

باید ملتفت باشیم که دوران ولایت فقیه و پادشاهی به سر آمده. ازبین رفتن ولایت فقیه و پادشاه آغاز ورود به مدرنیته است. در ضمن فراموش نکنیم که سلطنت در ایران یک شبه با انقلاب سال ۱۹۷۹ از بین نرفت. در ایران سلطنت از سال ۱۸۴۰ در بحران بود. این مهم است که در ایران در دویست سال اخیر تنها یک پادشاه بود که در ایران به مرگ طبیعی مرد. (بقیه یا ترور یا تبعید شدند). آن هم مظفرالدین شاه بود که فهمید دوره حکومت الهی و پادشاهی به سرآمده ... اگر این جریان تاریخی را ببینیم متوجه می شویم که سقوط پادشاهی در ایران از مدت ها پیش آغاز شده بود. با گسترش امکانات ارتباطی امروز، هم شاهد مرگ رژیم های دیکتاتوری از هرنوع آن (از جمله نوع حزب اللهی آن) که مثل جمهوری اسلامی گمان می کنند انحصار خبر و حقیقت را در دست دارند خواهیم بود.»

رسانه های اجتماعی نظیر فیس بوک و توییتر را در انقلاب مصر بسیار مؤثر می دانند...

عباس میلانی: «این که فیس بوک و توییتر در ایجاد ارتباط بین معترضان در غیاب امکان های ارتباطی دیگر مثل تجمع و گرد هم آیی ها و غیره نقش داشته درست است، اما یک رمانس و یک منافع اقتصادی هم در آن هست که در مورد اهمیت و نفوذ آن ها اغراق می کند. هنوز مطالعه جدی در مورد جنبش سبز و این که فیس بوک تا چه حد در آن مؤثر بوده انجام نشده. همیشه در انقلاب ها از تکنولوژی به صورت خلاق استفاده شده. استفاده از نوارهای صوتی و فتوکپی هم در دوران خمینی بسیار مهم بود. اما فراموش نکنیم که این امر همیشه یک جریان دو طرفه است. انقلاب تکنولوژیک می تواند هم به مردم کمک کند و هم امکان کنترل را به رژیم های دیکتاتوری دهد. در ایران در بازجویی ها به زندانیان دستگیر شده بعد از انتخابات، نقشه الکترونیک نقاطی را که در آنجا بوده اند، نشان می داده اند. بد نیست اینجا اضافه کنم که  در استانفورد، گروهی به عنوان تکنولوژی رهایی بخش (Liberation Technology) درست شده و با گذاشتن سمینارها و کلاس ها و پژوهش های مختلف می خواهند ببینند واقعا اشکال واقعی استفاده از این ابزار چگونه است و ورای های و هویی که درباره آن راه افتاده کجاها و تا چه حد (به آزادی خواهان) کمک کرده، چه ظرفیتی دارد و کجاها زیان رسانده. خیلی دانشگاه ها هم دارند کار در این زمینه را شروع می کنند. این کمی ساده دلی است که فقط بر نقش تکنولوژی (در انقلاب) اتکا کنیم. هرچند که تکنولوژی بنا به زمانه خود همواره در پیشبرد انقلاب ها موثر بوده. در ایران زمان مشروطه هم صنعت چاپ خیلی کمک کرد به آزادی خواهان برای آگاه شدن از افکار یکدیگر و برقراری ارتباط با هم. .. به هرحال نباید منکر شد که تکنولوژی (در جنبش) نقش داشته است اما چقدر تعیین کننده بوده معلوم نیست.»

نوروز در راه است و بخش فارسی صدای آمریکا سرگرم تهیه فهرستی است از مهمترین وقایع سال گذشته در زمینه های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، هنری و ورزشی. به ما بگویید به نظر شما مهمترین خبرهای سال گذشته چه بوده است.
نظرات خود را با ایمیل sh...@voanews.com با ما در میان بگذارید.
لطفاً در محل موضوع ایمیل بنویسید مهمترین خبرها تا دسترسی به نظرات شما آسانتر شود.

**********

پخش زنده برنامه های بخش فارسی صدای آمريکا از آيفون

**********

هنرمندان، ورزشکاران و شخصیتهای ایرانی به سئوالهای شما پاسخ می دهند. سئوالهای خود را از جيمی دلشاد (شهردار بورلی هيلز) با عنوان "سئوال هفتهبه ايميل آدرس: q...@voanews.com ارسال کنيد.

پاسخهای شاهين نجفی به پرسشها را از اينجا ببينيد.

**********

شبکه خبری فارسی صدای آمريکا آخرين خبرها و ويديوهای روز را روی تلفن موبايل، يا هر وسيله اينترنتی دستی ديگر، بطور رايگان عرضه می کند. لطفأ به آدرس سايت جديد موبايل صدای آمريکا توجه کنيد:

pnn.voa.mobi

DIT - پراکسی

Ultrareach - نرم افزار اولترا ريچ را از اينجا دانلود کنيد

UltraVOAPersian96

PSIPHON - نرم افزار

http://mardomdoost.com/

ماهواره های صدای آمريکا

Arabsat/Eurobird 8 (25.5 Deg East)

Downlink Frequency: 11,585 MHz

FEC: 3/4

Symbol Rate: 27.500 MSym/s

Polarization: V

VC/Service ID: 175

Eutelsat W3A (7 Deg East)

Downlink Frequency: 10,720.75 MHz

FEC: 1/2

Symbol Rate: 22.0 MSym/s

Polarization: H

VC/Service ID: 6

Asiasat - 3 (105.5 Deg E)

Downlink Frequency: 4,040 MHz

FEC: 1/2

Symbol Rate: 26.5 MSym/s

Polarization: H

VC/Service ID: 415

Telstar 12 (15 Deg W)

Downlink Frequency: 12,608 MHz

FEC: 2/3

Symbol Rate: 19.279 MSym/s

Polarization: H

VC/Service ID: 6

Nilesat (AB4) - (7 Deg W)

Downlink Frequency: 11,355 MHz

FEC: 3/4

Rate: 27.5 MSym/s

Polarization: V

VC/Service ID: 1004

 

در اين ايميل

خبرها
ايران
آمريکا
آمريکای لاتين
اروپا
خاورميانه
آسيا
آفريقا
مناطق ديگر
هنر و فرهنگ
حوادث و بلايا
اقتصادي
آموزش
محيط زيست
بهداشت
حقوق بشر
نيروی کار
سياست
مذهب
علم و فن آوری
مسايل اجتماعی
ورزش
زنان

فسخ آبونمان

اگرنمی خواهيد اين ايميل را دريافت کنيد فسخ آبونمان

کمک می خواهيد؟

اگر در مورد اين ايميل پرسشی داريد به ank...@voanews.com اطلاع دهيد.

صفحه نخست سايت از نو طراحی شده است تا دسترسی به اخبار و اطلاعات، ويديو، و برنامه های صدای آمريکا را تسهيل کند.

فسخ آبونمان | خبرهای بيشتر

Voice of America | 330 Independence Avenue, SW, Washington DC 20237


--
ارسال توسط hastinews به Hasti News در 2/07/2011 10:10:00 PM

hastinews

unread,
Feb 8, 2011, 1:20:45 PM2/8/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
VOANews.com Logo

سه شنبه, 08 فوريه 2011

مهم ترين خبرها

گیتس: اصلاحات در مصر حیاتی است

وزیر دفاع آمریکا معتقد است وعده مبارک به قول هایی که داده بسیار مهم است. رابرت گیتس روز سه شنبه، در نخستین اظهارنظر رسمی در باره اعتراض علیه رییس جمهوری مصر گفت« مهم این است که مصر روند انتقال سیاسی را با آرامش انجام دهد تا مردم روند پیشرفت در انجام اصلاحات را از نزدیک ببینند.» باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا خواستار انتقال دمکراتیک قدرت در مصر با مشارکت همه احزاب و برگزاری انتخابات آزاد شده است.

نگرانی از شکنجه عراقی ها در زندان

سازمان عفو بین الملل، دولت عراق را به تاسیس زندان های مخفی و شکنجه برای گرفتن اعتراف از برخی بازداشت شدگان متهم کرده است.

این سازمان روز سه شنبه با انتشار گزارشی وزارتخانه های کشور و دفاع عراق را به تاسیس بازداشتگاه های مخفی متهم کرد. این گزارش تصریح کرده که در این زندان ها از با بازداشت شدگان بدرفتاری شده است. نوری المالکی نخست وزیر عراق وجود زندان های مخفی را تکذیب کرده است. عفو بین الملل می گوید در سال های اخیر اسنادی از نمونه های گوناگونی از شکنجه نظیر تجاوز جنسی، تهدید به تجاوز، کتک زدن با کابل و لوله های پلاستیکی و شوک های الکتریکی در زندان های عراق در سالهای اخیر جمع آوری کرده است. گزارش ها حاکی از آن است که زندانیان عراقی هدف قطع اعضای بدن، سوراخ کردن بدن با مته، خفگی با کیسه های پلاستیکی، کندن ناخن های پا، و شکستن دست و پا قرار گرفته اند. عفو بین الملل اضافه می کند نیروهای امنیتی عراق این اقدام ها را علیه کودکان، زنان و مردان به کار گرفته اند به نحوی که ده ها تن از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون جان خود را ازدست داده اند. عفو بین الملل تاکید کرده حدود ۳۰ هزار مرد و زن در عراق در بازداشت هستند، و احتمال اعمال شکنجه و بدرفتاری در سطحی گسترده بسیار زیاد است، زیرا دولت عراق با ادامه خشونت، یک ساختار ویران شده، فقر گسترده و یک اقتصاد بیمار دست به گریبان است.

 

اعتراض کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران به روند پاکسازی وکلای مدافع حقوق بشر

«کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» به صدور حکم محکومیت برای خلیل بهرامیان، وکیل حقوق بشر اعتراض کرده و آن را بخشی از اقدامات اخیر مقامات جمهوری اسلامی به هدف «پاکسازی» وکلای حقوق بشر در ایران خوانده است.

«کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» در بیانیه روز یکشنبه ( ٦ فوریه ) خود از قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران خواسته است تا فوراً روند آزار و اذیت و محاکمه وکلای سرشناس حقوق بشر در این کشور را متوقف کند.

این نهاد مدافع حقوق بشر در ایران اقدام قوه قضاییه جمهوری اسلامی در محکوم کردن وکلای حقوق بشر را اقدام تلافی جویانه ای نسبت به فعالیت این وکلا برای دفاع از زندانیان عقیدتی خوانده است.

شعبه ٢٨ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی مقیسه، خلیل بهرامیان، وکیل ٧١ ساله مقیم ایران را به اتهام دفاع از فعالان سیاسی و نیز «تبلیغ علیه نظام» و «توهین به رئیس قوه قضاییه» به هجده ماه زندان و ده سال محرومیت از وکالت محکوم کرد.

خلیل بهرامیان که ٤٦ سال سابقه وکالت دارد، یکی از اعضای «کمیته بین المللی علیه اعدام» است و وکالت از زندانیان سیاسی همچون فرزاد کمانگر را به عهده داشته است.

هادی قائمی، سخنگوی «کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» در بیانیه خود می نویسد: «محکومیت بهرامیان بخشی از روندی است که قوه قضاییه ایران برای پاکسازی وکلای مدافع حقوق بشر پیش گرفته است و قصد دارد دفاع از فعالان حقوق بشر و پذیرش وکالت آن ها را جرم قلمداد کند.»

این کمپین خواستار تجدیدنظر فوری در حکم دادگاه این وکیل حقوق بشر و لغو حکم زندان آقای بهرامیان شده است.

آقای قائمی افزوده است این پاکسازی غیرقانونی نه تنها سبب می شود مردم ایران از دسترسی به خدمات حقوقی و دفاع وکلا محروم شوند، بلکه چنین روندی حمله به حقوق جهانی بشر و هنجارهای قانونی و حقوقی قوانین بین المللی است که ایران به رعایت آن ها متعهد شده است.

در بخش دیگری از بیانیه این نهاد مدافع حقوق بشر در ایران آمده است محکومیت آقای بهرامیان تداوم روندی است که به صدور احکام سنگین زندان و محرومیت از فعالیت های حرفه ای و اجتماعی برای نسرین ستوده، وکیل مدافع حقوق بشر، شیوا نظرآهاری، فعال حقوق بشر و یکی از موسسان کمیته حقوق بشر خبرنگاران، محمد سیف زاده، وکیل دادگستری، عمادالدین باقی و محمد اولیافر فعالان حقوق بشر منتهی شد.

«کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» در پایان بیانیه خود از قوه قضاییه ایران خواسته است تا فوراً به محاکمه، آزار و اذیت و محکومیت کردن وکلای مدافع حقوق بشر پایان دهد و به تعهدات بین المللی خود برای محافظت از مدافعان حقوق بشر احترام بگذارد.

آقای قائمی تاکید کرده است: «با تداوم بحران نقض حقوق بشر در ایران، هدف قرار دادن وکلای مدافع حقوق بشر و پاکسازی آن ها وضعیت وخامت بار کنونی را بدتر خواهد کرد.»

انتقاد مخالفان از دولت ایران

میر حسین موسوی و مهدی کروبی دو رهبر شناخته شده مخالف از دولت اسلامی انتقاد کرده اند.

در حالی که ایران برای برگزاری مراسم سی و دومین سالگرد انقلاب اسلامی در روز جمعه آماده می شود، میر حسین موسوی و مهدی کروبی اعلام کرده اند سانسور مطبوعات و شیوه های سرکوب بیش از انقلاب ۱۹۷۹ است. آنان تصریح کرده اند سرکوب ها با هدایت محمود احمدی نژاد علیه آرمان های حکومت اسلامی، ادامه دارد.

موسوی و کروبی از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۹ بودند. آنان پس از اعلام پیروزی محمود احمدی نژاد اعلام کردند که در رای گیری تقلب شده است . سال پیش، نیروهای امنیتی معترضین ضد دولتی را در جریان گردهمایی هایی به مناسبت سی و یکمین سالگرد انقلاب سرکوب کردند.  

تشکیل کمیته اصلاح قانون اساسی مصر

رییس جمهوری مصر کمیته هایی را برای اصلاح قانون اساسی تشکیل داده است.

در حالی که اعتراض علیه دولت وارد سومین هفته می شود، عمر سلیمان معاون رییس جمهوری روز سه شنبه گفت: «مبارک فرمان هایی صادر کرده که بر اساس آنها کمیته ای برای تدوین اصلاحات در قانون اساسی، و کمیته ای را برای نظارت بر اجرای آنها تشکیل شده است.» هدف از اصلاحات تغییر قوانین صلاحیت نامزدهای ریاست جمهوری و محدودیت انتخاب مجدد است.

سلیمان در سخنانی که از تلویزیون پخش می شد، همچنین گفت «مبارک کمیته سومی را هم برای تحقیق در باره درگیری مرگبار هفته گذشته بین هواداران خود و فعالان ضد دولتی در میدان تحریر قاهره تشکیل داده است. وی در پاسخ به اعتراض ها گفته است در انتخابات ماه سپتامبر نامزد نخواهد شد.

بسیاری از معترضان امتیازهای دولت را ظاهری خوانده و رد کرده اند. در حالی که منابع خبری از افزایش تعداد معترضان در میدان تحریر خبر می دهند،برخی معترضان گفته اند برای نخستین بار به میدان تحریر آمده اند.

مبارک روز سه شنبه با وزیر امور خارجه امارات متحده عربی ملاقات کرد. این نخستین دیدار او با یک مقام ارشد خارجی از زمان آغاز بحران در مصر است. رسانه های مصر می گویند شیخ عبداله بن زاید آل نهیان، پیام رییس امارات متحده را تسلی مبارک کرده است.

مبارک روز دوشنبه نیز نخستین جلسه کابینه جدید را تشکیل داد. در این جلسه افزایش ۱۵ درصدی حقوق میلیون ها کارمند مصری از ماه آوریل مورد تصویب قرار گرفت.

یادداشتی برای بازدید کنندگان سایت صدای آمریکا

روی سخن این یادداشت با بازدید کنندگانی است که با مهر گه گاه در بخش اظهار نظرهای برخی از گزارش ها و مقالات ما کلامی می نویسند و از روی علاقه، خشم، بی اعتنائی، منطق و تعصب نظر خود را به اطلاع دیگر بازدید کنندگان از وبسایت صدای آمریکا در میان می گذارند. نمی دانیم از چه رو است که برخی از نظر دهند گان به در خواست ما که در پائین صفحه به این شرح آمده است توجه نمیکنند و بسیاری را از نظرهای خود که گاه بسیار گرانبها است محروم می کنند. این است آنچه که در پائین بخش نظرها نوشته شده است.

«با ارسال نظرتان شما قبول می کنید که نظرات ارسالی پیش از انتشار در سایت بخش فارسی صدای آمریکا از زیر نظر سردبیران بگذرد. صدای آمریکا مجاز است تا نظرات شما را بهر شکلی که صلاح بداند با حذف بخشی که کلمات نامناسب در آن بکار رفته است منتشر کند. چون خط لاتین مشترکی برای زبان فارسی وجود ندارد از فرستادن نظر به خط لاتین خود داری کنید و دکمه ارسال را فقط یکبار فشار دهید».

مشکلی که با آن روبرو هستیم استفاده از خط لاتین است و نبودن معیار مشترکی برای استفاده از آن برای فارسی نویسی. بعنوان مثال حرف «شین» را گاه به این sch صورت، گاه به صورت ch و زمانی نیز به صورت sh می نویسند. این را می دانیم که احتمالا همه از بهره برداری از الفبای فارسی در کامپیوتر خود خبر ندارند و یا روش بکار بردن آن را نمی دانند. بهر حال در کامپیوترهای جدید و از زمان ببازار آمدن ویندوز ۲۰۰۰ و کامپیوتر اپل زبان های مختلف و از جمله فارسی در آنها برنامه ریزی شده و قابل استفاده است. با همه این احوال لینک زیر را در اینجا می گذاریم تا آنانی که مایلند از آن استفاده کنند.

 http://www.lexilogos.com/keyboard/persian.htm

فشار دادن دکمه ارسال هم مقوله دیگری است. بعضی از بازدید کنندگان پس از نوشتن نظر خود دکمه یا جعبه «بفرستید» را چندین بار فشار می دهند و ظاهراً علت آن اینست که نوشته خود را بلافاصله در بخش مورد نظرشان نمی بینند. تا کنون ما شاهد انعکاس نظری تا بیش از ۲۰ بار پی در پی بوده ایم. لطفاً بیاد داشته باشید که همه نظر ها قبل از انتشار مطالعه می شوند و در صورت لزوم اصلاح شده و پس از آن منتشر میشوند و یا در برخی از موارد نادر حذف میشوند چون کلمات بکار رفته نه در شان نویسنده آن است و نه در خور انتشار و بیحرمتی به دیگران. از توجه شما سپاسگزاریم و امیدواریم که این درخواست کوچک ما را قبول و رعایت کنید.

رییس جمهوری افغانستان: تیم های بازسازی باید خارج شوند

حامد کرزی رییس جمهوری افغانستان می گوید تیم های بازسازی خارجی باید از کشور خارج شوند تا دولت بتواند مسئولیت های امنیتی را بر عهده بگیرد.
کرزی روز سه شنبه در کابل به خبرنگاران گفت برنامه های عمرانی باید بعنوان بخشی از روند انتقال زیر کنترل افغانستان در آیند.
او همچنین تیم های بازسازی را با لوله کش ها مقایسه کرد، و گفت وقتی کار تمام شد، آنها باید بروند.
کرزی قبلا نیز از تیم های بازسازی انتقاد کرده است، و آنها را نهادهای موازی که نفوذ دولت را تضعیف می کنند می نامد.
رییس جمهوری افغانستان همچنین گفت آمریکا می خواهد پایگاه های دائمی در کشور تاسیس کند، و اظهار داشت دولت با مقامات آمریکا درباره جزییات یک توافق احتمالی دراز مدت گفت و گو می کند.
رهبر افغانستان روز یکشنبه در کنفرانسی در آلمان گفت کشور او روز اول فروردین تحویل گرفتن مسئولیت های امنیتی از نیروهای بین المللی را آغاز خواهد کرد، و تصمیم دارد رهبری افغانستان در روند انتقال را نشان دهد.

تحلیلگران درباره حال و آینده مصر چه می گویند؟ (بخش سوم- مصاحبه با ایرج گرگین)

در نیمه سده نوزدهم، مارکس و انگلس، بی خبر از فاجعه ای که یک قرن بعد کمونیسم در بخشی از جهان پدید می آورد، با توجه به خیزش ها و انقلاب های کوچکی که در اروپا جریان داشت، در مانیفست معروف خود اعلام کردند که «شبحی بر اروپا سایه افکنده است، شبح کمونیسم!»

اینک در پایان نخستین دهه سده بیست و یکم، با توجه به آنچه در جهان عرب و خاورمیانه می گذرد، باید بگوییم که شبحی بر بخشی از جهان از تونس تا یمن سایه افکنده که هیچگونه ایدئولوژی تدوین شده و «ایسم»ی ندارد: شبح تغییر و دگرگونی.

شاید نتوان بر آنچه در مصر و برخی از کشورهای عرب می گذرد نام «انقلاب» نهاد، ولی زود است که درباره نتایج و پی آمدهای آن ها نظر قطعی ابراز کرد. در مصر، به ویژه رویدادها در حال شکل گرفتن هستند. خیزشی که در اولین روزهای آن، نمونه کامل تظاهرات اعتراض آمیز مسالمت جویانه به شمار می رفت، با حمله هواداران نظام به صفوف معترضان، به زشتی و خشونت کشیده شد و مسیری که در روزهای آینده خواهد پیمود روشن نیست، گرچه خواست اصلی معترضان ضد دولتی – رفتن حسنی مبارک – در هر حال، زودتر از ماه سپتامبر عملی خواهد شد، زیرا این نه تنها نکته ای است که مخالفان او در مصر بر آن پافشاری می کنند، بلکه به نظر می رسد خواست حامی و متحد بزرگ مصر، واشنگتن و بسیاری از محافل سیاسی جهان است که نگران آینده مناسبات خود با قاهره و پیآمدهای رویدادهای اخیر در منطقه هستند. اما هزاران مردمی که در این هفته ها در تونس و مصر و الجزایر و اردن و یمن به خیابان ها ریخته اند و فریاد مخالفت با وضع موجود را سر داده اند، بی شک چشم انداز آینده ای بهتر را در پیش چشم دارند و خشم آنها در ابراز نفرت به رهبر و زعیمی تبلور می یابد که او را مسبب نامرادی های خود می شمارند و گمان می کنند که با رفتن او وضع آنها بهبود خواهد یافت، اگرچه احتمال دارد چنین نشود.

بدون تردید نابسامانی های اقتصادی و اجتماعی در کشاندن توده های میلیونی عرب به خیابان ها و تظاهراتشان برای تغییر وضع موجود، اصلی و مهم است اما همیشه چنین جنبش های اعتراضی در بدترین شرایط اقتصادی یک کشور پدید نمی آید. اکثریت مردم کشورهایی که از آنها نام بردم در تمام دهه های گذشته تحت حاکمیت یک خودکامه، یا دولت های ناکارآمد، زیر فشارهای اقتصادی بوده اند ولی دلیل خیزش ناگهانی و خودجوش آنها را در این هفته ها باید انباشته شدن نارضایتی از افزایش بیکاری و فاصله طبقاتی، کافی نبودن درآمدی که کفاف زندگی آنها را بدهد، فساد دستگاه های اداره کننده کشور و جباریت نظام حاکم که به آنها فرصتی برای شرکت در تصمیم گیری های مربوط به سرنوشت شان و یا ابراز مخالفت نمی دهد، به شمار آورد.

اما، اگر در دهکده جهانی ما، این ابراز مخالفت ها را برخی از دولت ها بر نمی تابند و می کوشند آنها را خاموش کنند، اکنون وسایلی در اختیار مردم قرار گرفته است که در گذشته صاحب آن نبودند و از طریق آن ها می توانند پیام های خود را مبادله کنند، از یکدیگر دعوت کنند که در روز و ساعت معین در محلی خاص گرد هم آیند و فریاد اعتراض سر دهند و تصاویر این اعتراض ها را به سراسر جهان بفرستند تا مردمان دیگر نقاط از وضع آنان آگاه شوند: وسایل پیشرفته ای که انقلاب الکترونیکی این سال ها در اختیار کشورهای غنی و فقیر قرار داده است.

در تونس به یاری همین ابزار مدرن، مردم زین العابدین بن علی را ناگزیر به فرار کردند. جنبش تونسی ها در پی خودکشی یک سبزی فروشِ جان به لب آمده، با به کار گرفتن توییتر و اینترنت و تلفن همراه پیروز شد، خیزشی که گرچه تا این لحظه آینده آن دقیقا روشن نیست ولی به بازماندگان کارتاژها این اعتماد به نفس را بخشیده که با اتحاد خود می توانند رئیس جمهوری را که نزدیک به سی سال به خواست خود بر آنها حکومت کرد و فساد سراپای دستگاه حکومت او را فرا گرفته بود، برکنار کنند گرچه در آغاز کارش، او را رهبری مورد قبول می دانستند.

گروهی از سیاست گزاران و دولت مردان و تحلیل گران غربی – به ویژه آمریکایی – ابراز نگرانی می کنند که رویدادهای اخیر در کشورهای عرب ممکن است به استقرار حکومت های تندرو اسلامی در آن کشور بینجامد و نمونه ایران سرمشق قرار گیرد ولی بسیاری دیگر معتقدند که چنین ترسی بی مورد است. من نیز به عنوان یک ناظر رویدادها از جمله آنانم. گمان من این است که دولت های جدیدی که خواه ناخواه در این کشورها از جمله در مصر به روی کار خواهند آمد به میزان گذشته و حال پیرو تصمیمات و توصیه ها و سیاست های واشنگتن نخواهند بود ولی همچون ایران مخالفت با غرب و روش ضد آمریکایی را در پیش نخواهند گرفت حتی اگر در مصر اخوان المسلمین در پارلمان آینده کشور فراکسیونی قدرتمند تشکیل دهد. در حقیقت گرچه اتحاد ناگسستنی آمریکا و اسراییل پیوسته مشکلی بر سر راه نزدیکی واشنگتن با اعراب – و نه دولت های عرب – بوده است و حملات احمدی نژاد، رئیس جمهوری اسلامی، به غرب و سیاست ضد آمریکایی جمهوری اسلامی ممکن است بر دل توده های ساده عرب نشسته باشد ولی نباید جدایی و رقابت دیرین مذاهب تشیع و تسنن را از نظر دور داشت، به ویژه آن که کشورهای سنی عرب ممکن است نگران اتحاد سیاسی و اقتصادی قدرتمندی باشند که کشورهای شیعه (یا دارای اکثریت شیعه) منطقه – ایران، عراق، سوریه و لبنان – ممکن است در آینده به وجود آورند. به هر حال آنچه تاکنون در کشورهای عرب روی داده ترس از روی کار آمدن نظام های تندرو مذهبی را نفی می کند. قنوشی، رهبر مذهبی تونسی ها، هفته گذشته به هنگام بازگشت از تبعید درازمدت خود به تونس در جمع هزاران نفری که به استقبال او شتافته بودند گفت «من نه خمینی ام و نه شیعه.» و بی تردید منظور او برطرف کردن نگرانی کسانی بود که بین بازگشت او به تونس و آیت الله خمینی به ایران شباهتی می دیدند. قنوشی همچنین وعده داد با یک حکومت سکولار در تونس مخالفتی نخواهد داشت. البته جهانیان به تجربه دریافته اند که رهبران مذهبی نیز اکنون همچون سیاستمداران به هنگام بازگشت پیروزمندانه از تبعید به کشورشان می توانند به مردم خود یک چیز بگویند و چون بر مسند قدرت نشستند، کار دیگری کنند.

اخوان المسلمین، قدرتمندترین حزب سیاسی مصر، نیز کوشیده است در صف اول تظاهرات وسیع مردم ابراز وجود نکند و اگرچه بر اساس سابقه، یک گروه مذهبی تندرو به شمار می رود که اعضای آن متهم به شرکت در اقدامات تروریستی هستند، با برقراری یک دولت سکولار پس از برکناری مبارک مخالفت نکرده است. من استقرار یک نظام تندرو و ضد غربی در مصر را که پیوسته مدعی رهبری جهان عرب بوده است بعید می شمارم، در تونس و اردن نیز گمان ندارم که چنین شود، گرچه در یمن هر اتفاقی ممکن است روی دهد. باید دانست جمهوری اسلامی ایران از نظر سیاسی و اقتصادی نمونه ای موفق برای دیگر کشورهای اسلامی نبوده است. نکته این است که دامن زدن به ترس از اسلام، توسط گروهی قابل توجه از سیاست گزاران و تحلیل گران در آمریکا و اروپا ممکن است خود به یکی از عوامل گرایش مسلمانان به طرد ارزش های غربی و مخالفت با جهان غرب تبدیل شود.

اکنون اصطلاح «اسلامیست» همچون «کمونیست» و «سوسیالیست» وارد ژارگن گفتارهای سیاسی روز شده است. با آن که کمونیسم و سوسیالیسم مکتب های سیاسی و اقتصادی هستند و اسلام یک دین است و پافشاری بر این که «اسلامیست» مکتبی در کنار آنان است ممکن است بسیاری از مسلمانان را که به اسلام سیاسی و حکومت اسلامی بر مبنای قوانین شرع اعتقادی نداشته باشند در ردیف افراطیون مذهبی قرار دهد. ما نیز در فارسی اصطلاح «اسلامیست» را به «اسلام گرایی» ترجمه می کنیم و به کار می بریم، بدون توجه به آن که گرایش به اسلام یا دینی دیگر به خودی خود اشکالی ندارد. افراد و گروه های ناباب و تروریست مسیحی، یهودی و هندو، مانند مسلمانان بسیار بوده اند. اصطلاح «مسیح گرایی» یا «یهود گرایی» یا «هندو گرایی» و «شینتو گرایی» در توصیف افراطیون یا گروه های تروریست وابسته به آن مذاهب و آیین ها در گفتمان سیاسی دیده نشده است. از این رو در تحلیل هایی که درباره خیزش های اخیر در دنیای عرب و مسلمان و پی آمدهای آنها می شود، شاید توجه به این گونه نکات بی مورد نباشد و از بدبینی به نتایج این رویدادها بکاهد.

کشورهای عرب، سال های بسیار از قرن گذشته و از هنگامی که دارای کشورهای مستقل شده اند درگیر مباحثی چون ناسیونالیسم عرب و پان عربیسم بوده اند و بیشتر آنان را، گمانِ داشتن یک دشمن مشترک – اسراییل – متحد کرده بود. تصور من این است که اکنون آنان نیز مانند کشورهای در حال توسعه یا از توسعه بازمانده دیگر، در دنیایی که همه از وضع هم می توانند آگاه شوند، در پی تغییر اوضاع خویش هستند. استقرار دموکراسی و انتخابات آزاد، که اینک ورد زبان هاست و کلیدهای درهای بهشت خوشبختی و خودسالاری و ترقی و آزادی به شمار می رود، خواست آنان نیز هست؛ به بالای سر خود می نگرند و رهبرانی را می بینند که دو یا سه دهه بر آنان هر گونه خواسته اند حکم رانده اند، برخی جز انباشتن جیب خود و نزدیکانشان کاری نکرده اند و برخی دیگر زندان ها را از مخالفان سیاسی شان انباشته اند و برخی نیز هردو کار را کرده اند. آنان می بینند و می خوانند که مردم کشورهای پیشرفته، حتی رهبران نامداری چون دوگل و چرچیل را که در دوران های خطر به آنها خدمات تاریخی کرده اند، در انتخابات آزاد از کار برکنار کرده اند، ولی آنان تنها از نعمت وجود رهبرانی برخوردارند که با ۹۵ درصد رای آنان، با وجود آن که پای صندوق رای نرفته و رای نداده اند، سال های دراز بر سر کار می مانند.

وزش باد تغییر و تحول، هر چند دهه ای، برخی از جهان را فرا می گیرد. دهه آخر قرن بیستم نوبت روسیه و شرق اروپا بود، اینک این باد بر مردمی وزیده است از مذهبی دیگر با شرایط زیست و تاریخ و گذشته و فرهنگی متفاوت، اما آرزوهایی یکسان. جهانیان در انتظار آن هستند که دریابند این خیزش ها برای تغییر، آن آرزوها را برآورده می کند یا ناکامی بیشتری به ارمغان می آورد.

در هفته های اخیر بسیاری از ناظران، تحولات اخیر تونس و مصر را با تجربیات تاریخ اخیر ایران مقایسه کرده و از آن هشدار داده اند. به گمان من، در بیش از یک صد سال گذشته آنچه ایرانیان کرده اند، از انقلاب مشروطیت و ملی شدن نفت تا انقلاب سال ۵۷ و حتی جنبش سبز، به گونه ای بر کشورهای دور و نزدیک تاثیر گذاشته است. به ویژه گمان می کنم تصاویری که جهانیان از راه پیمایی های خودجوش، مسالمت آمیز و بدون رهبر ایرانیان در اعتراض به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری دیدند و داستان هایی که از چگونگی گرد هم آمدن جوانان از طریق اینترنت و تلفن همراه و وسایل دیجیتال دیگر شنیدند، راه را برای جوانان جوامع دیگر گشود و سرکوب شدید وسایل ارتباطی مدرن توسط برخی دولت ها، از جمله حکومت حسنی مبارک، نشانه بیم آنان از تاثیر غیر قابل انکار این ابزارهای اطلاع رسانی ست.

باید منتظر بود و دید که آیا زمستان نارضایی اعراب، بهاری مطبوع و دلخواه در پی خواهد داشت یا نه.



--
ارسال توسط hastinews به Hasti News در 2/08/2011 09:44:00 PM

hastinews

unread,
Feb 9, 2011, 1:07:36 PM2/9/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
VOANews.com Logo

چهارشنبه, 09 فوريه 2011

مهم ترين خبرها

روحانی ايرانی فيلترينگ اينترنت را غير اسلامی می داند

هاآرتض زيرعنوان "روحانی ايرانی می گويد فيلترينگ اينترنت غير اسلامی است" می نويسد يک روحانی ايرانی توسل شديد آن کشور به فيلترکردن سايت های اينترنتی را غير اسلامی توصيف کرده است، چرا که می تواند موجب مسدود ساختن سايت های علمی و اسلامی نيز بشود.

کلمه، وب سايت اپوزيسيون، روز سه شنبه نظر مهدی هادوی تهرانی را نقل کرد که می گويد فيلتر شدن واژه هائی نظير سکس مانع از دسترسی به سايت های مفيد علمی و اسلامی می شود.

تهرانی که جزو صدها روحانی حوزه علميمه شهر قم است اين نظر را هفته گذشته با رسانه ای نه چندان شناخته، موسوم به خبرگزاری قرآنی ايران، در ميان گذاشته بود. نظر وی برای مقامات حائزاهميتی خاص و مستلزم اقدامی جدی نيست.

مقامات در ايران دسترسی به اينترنت را پس ازگزينش مجدد و پرسش برانگيز محمود احمدی نژاد به مقام رياست جمهوری بشدت محدود ساختند.

رژيم ايران ، به گزارش يک وب سايت دولتی، هفته گذشته پخش برنامه های آموزشی برای پختن غذاهای خارجی را از کانال های تلويزيونی کشور ممنوع ساخت.

جام جم آنلاين روز شنبه اظهارات علی دارابی معاون تلويزيون دولتی ايران را نقل کرد که اين ممنوعيت را در جريان ديدار از يکی از ۳۰ کانال تلويزيونی دولتی مطرح ساخت

نگرانی های بین المللی از افزایش صدور و اجرای احکام اعدام در ایران

   
   

همزمان با افزایش بی سابقه روند صدور و اجرای احکام اعدام برای شهروندان ایرانی، نگرانی های فعالان حقوق بشر و سیاستمداران بازتاب گسترده ای در رسانه های کانادا داشته است.

بنا به آمار منتشر شده، مقامات جمهوری اسلامی ایران از ٢٠ دسامبر سال ٢٠١٠  تا ٣٠ ژانویه سال ٢٠١١( ٥٠ روز)،  بیش از ١١٨ نفر را اعدام کرده است و ایران به نسبت سرانه جمعیت کشور، بالاترین نرخ اعدام در سراسر جهان را دارا است.

ناوی پیلای، کمیسر عالی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد روز چهارشنبه ( ٢ فوریه ) گفت تلاش ها و درخواست های سال های گذشته این شورا برای توقف اجرای احکام اعدام در ایران بی ثمر بوده است.

کمیسر عالی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو گفت: «من بسیار ناخشنودم که ایران، به جای پاسخ مثبت به درخواست های ما، صدور و اجرای احکام اعدام را افزایش داده است.»

خانم پیلای ضمن ابراز نگرانی شدید از انتشار گزارش هایی مبنی بر افزایش صدور حکم اعدام برای زندانیان سیاسی، قاچاقچیان مواد مخدر و زندانیان نوجوان هشدار داد «ابراز نارضایتی و مخالفت جرم قلمداد نمی شود و بازداشت افراد به دلیل ارتباط با گروه های مخالف، مطلقاً غیرقابل پذیرش است، چه رسد به این که این افراد به دلیل عقاید و یا وابستگی های سیاسی شان اعدام شوند».

روزنامه کانادایی ونکوورسان در مقاله ای در همین مورد به اجرای ٦٧ مورد اعدام طی سال جاری میلادی در ایران اشاره می کند و با افزایش تعداد اجرای این احکام، ایران پس از چین به دومین کشوری بدل شده است که بیشترین آمار اعدام در جهان را داراست.

ونکوور سان به نقل از دیپلمات های غربی می نویسد اظهارات اخیر خانم پیلای که معمولاً در انتقاد از کشورهایی همچون ایران، چین و سودان احتیاط به خرج می دهد و دیپلماسی «آرام» را پیش می گیرد، از نگرانی های شدید در مورد افزایش اعدام ها در ایران حکایت می کند.

اخبار مربوط به افزایش اجرای احکام اعدام در ایران در شرایطی در رسانه های کانادا انعکاس یافته است که دولتمردان اتاوا از صدور حکم اعدام برای سعید ملک پور، جوان ایرانی مقیم کانادا به شدت انتقاد کرده اند.

سعید ملک پور جوان ٣٥ ساله ایرانی مقیم شهر ریچموند هیل در استان انتاریو پس از بازگشت به ایران در سال ٢٠٠٨ دستگیر و روانه زندان اوین شد. آقای ملک پور به طراحی وبسایتی متهم شده است که مورد استفاده غیراخلاقی قرار گرفته و گفته می شود در ایران به اعدام محکوم شده است.

در شرایطی که همسر حمید ملک پور و فعالان حقوق بشر به احتمال اجرای قریب الوقوع حکم اعدام این جوان ایرانی مقیم کانادا ابراز نگرانی شدید کرده اند، لارنس کانن، وزیر امور خارجه دولت فدرال روز چهارشنبه ( ٢ فوریه ) با انتشار بیانیه ای خاطرنشان کرد «کانادا بارها تاکید کرده که مراحل رسیدگی قضایی به پرونده سعید مک پور پرسش برانگیز بوده و در نتیجه صدور حکم اعدام برای وی غیرقابل پذیرش است».

وزیر امور خارجه کانادا بار دیگر صدور حکم اعدام برای این تبعه ایرانی مقیم انتاریو را به باد انتقاد شدید گرفت و ضمن ابراز نگرانی شدید در مورد احتمال اجرای این حکم، آن را «بی اعتنایی آشکار» ایران به حقوق شهروندان مقیم کانادا خواند.

ایرنا، خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی ایران هفته گذشته از عباس جعفری دولت آبادی، دادستان تهران نقل کرد که احکام اعدام دو طراح تارنماهای غیراخلاقی برای تایید به دیوان عالی ارسال شده است.

با وجودی که دادستان تهران اسامی این محکومان به اعدام را اعلام نکرد، اما رسانه ها نام سعید ملک پور را به عنوان یکی از این افراد ذکر کرده اند.

در بیانیه آقای کانن آمده است ملک پور تحت شکنجه جسمی و روحی بسیار شدیدی قرار گرفته تا به دروغ به اتهامات جرائم اینترنتی اعتراف کند.

بنا به گزارش های رسیده، سعید ملک پور پس از گذراندن ٤٤٤ روز بازداشت در زندان انفرادی، در نامه ای به رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی اعلام کرد اعترافاتی که از وی گرفته شده، تحت شکنجه غیرقابل تصور، تهدید به تجاوز جنسی، بازجویی های طولانی و فشارهای جسمی و روحی شدید بوده که به عفونت اعضا، شکستن دندان و دررفتگی فک وی منتهی شد.    

از سویی دیگر، جبهه متحد دانشجویی در کانادا و دفتر برون مرزی کمیته دفاع از زندانیان سیاسی با حمایت مرکز بین المللی حقوق بشر، با انتشار اطلاعیه ای از ایرانیان مقیم کانادا خواسته اند تا برای اعتراض به «صدور و اجرای ناعادلانه احکام اعدام در جمهوری اسلامی»، برای روز پنج شنبه ( ١٠ فوریه ) در اتاوا، پایتخت کانادا گردهمایی برگزار کنند و خواستار اقدام عملی دولت کانادا در قبال این موضوع شوند.  

محاکمه کوهنوردان آمریکایی در ایران ادامه پیدا می کند

 

سخنگوی قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران می گوید محاکمه سه کوهنورد آمریکایی که به جاسوسی متهم هستند ادامه خواهد یافت.
رسانه های ایران بنقل از غلامحسین محسنی اژه ای می گویند تعداد جلسات محاکمه به تصمیم قاضی بستگی خواهد داشت. او روز چهارشنبه همچنین به خبرنگاران گفت دادگاه در این باره که آیا وثیقه سارا شورد، یکی از سه کوهنورد ضبط شود یا نه، تصمیم خواهد گرفت.
شورد در سپتامبر گذشته با یک وثیقه ۵۰۰ هزار دلاری آزاد شد. او در آغاز جلسات دادگاه در روز یکشنبه، غیابا خود را بی گناه اعلام کرد.
دو کوهنورد دیگر، شین بوئر و جاش فتال، که ۱۸ ماه است در بازداشت بسر می برند، نیز گفتند بی گناه هستند.
نیروهای امنیتی ایران سه نفر را در ژوئیه ۲۰۰۹ به اتهام عبور غیر قانونی از مرز با عراق دستگیر کردند. آنها می گویند اگر هم از مرز بدون علامت گذشتند، تصادفی بود.

انتقاد دادستان کل ایران از برگزاری تجمع اوپوزیسییون

دادستان کل جمهوری اسلامی ایران از طرح رهبران اوپوزیسیون برای برگزاری تجمعی به حمایت از قیام های جاری در کشورهای عربی انتقاد کرده است و آنرا حرکتی سیاسی با هدف تفرقه افکنی در میان مردم می نامد.
میر حسین موسوی و مهدی کروبی جهت نشان دادن همبستگی با قیام های ضد دولتی در مصر و تونس، برای برگزاری تجمعی در روز دوشنبه درخواست مجوز کرده اند.
غلامسحین محسنی اژه ای، که سخنگوی قوه قضاییه نیز هست، روز چهارشنبه گفت کسانی که می خواهند از قیام ها پشتیبانی کنند باید این کار را در تجمعاتی که روز جمعه بمناسبت سالگرد انقلاب اسلامی برپا می شود انجام دهند.
محسنی اژه ای گفت افرادی که سعی دارند تجمعاتی در تاریخ دیگری ترتیب دهند خود را از مردم دور می سازند و با هدف دستاورد های سیاسی ایجاد تفرقه می کنند.
موسوی و کروبی پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری درپی انتخابات ریاست جمهوری در خرداد ۲۰۰۹، که به گفته آنها با تقلب همراه بود، اعتراضات عمده ای سازمان دادند. اعتراضات تا زمانی که نیروهای امنیتی آنها را با خشونت سرکوب کردند، چند ماه ادامه یافت.
کروبی روز سه شنبه در مصاحبه ای با نیویورک تایمز گفت او پیش بینی می کند اگر دولت مجوزی برای تجمع هفته آینده صادر کند، تظاهرات عظیمی که پویایی جنبش سبز را نشان خواهد داد، برپا خواهد شد.
آیت الله علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی نیز از قیام های اعراب حمایت کرده است و آنها را علامتی از بیداری اسلامی در منطقه می نامد.
کروبی می گوید خودداری دولت از صدور مجوز برای تجمع پیشنهادی او جهت حمایت از همین قیام ها نشان خواهد داد که موضع دولت «جعلی» است.

عمر سلیمان: رشد اقتصادی مصر کاهش می یابد

معاون رییس جمهوری مصر می گوید ناآرامی های سیاسی کشور رشد اقتصادی سال جاری را به شدت کاهش خواهد داد. عمر سلیمان که می کوشد معترضان را از ادامه تظاهرات بازدارد ، روز چهارشنبه گفت رشد اقتصادی سال جاری از ۴/۳ درصد فراتر نخواهد رفت. دولت مصر در ماه دسامبر رشد ۶ درصدی را پیش بینی کرده بود.

تحلیل گران بانک بین المللی مریل لینچ آمریکا معتقدند که رشد اقتصادی سالانه مصر ممکن است حتی به یک یا دو درصد هو سقوط کند. در حالی که این رقم سال پیش ۵ درصد بود. هزاران کارگر در برخی صنایع عمده در این هفته دست از کار کشیدند یا به اعتراض ها پیوستند.

سلیمان به منابع خبری گفته دولت سرنگون نخواهد شد زیرا چنین اتفاقی کشور دچار هرج و مرج می کند. وی افزود مذاکرات بین مقام های دولت و گروه های مخالف نخستین راه برای برقراری ثبات است. دولت گزارش داده که در نخستین هفته آغاز اعتراض ها حدود یک میلیون گردشگر مصر را ترک کرده اند. ارتباط کشتیرانی مهم آسیا- اروپا از طریق کانال سوئز هنوز برقرار است، اما ۶ هزار کارگر در این منطقه دست به اعتصاب نشسته زده اند.

شرکت های بین المللی با توقف فعالیت در مصر، کارگران را اخراج کرده اند. شرکت نفت نروژی استات اویل اعلام کرده عملیات حفاری در مصر متوقف کرده است. این در حالی است که بازار سهام هم قرار نیست تا روز یکشنبه بازگشایی شود و قیمت مواد غذایی از جمله گوشت تا چهار برابر افزایش یافته و قفسه های مواد غذایی در اغلب فروشگاه ها خالی شده است. 

تعیین اختیار رییس جمهوری موقت در تونس

مجلس سنای تونس با تصویب لایحه ای به رییس جمهوری موقت اجازه می دهد با صدور فرمان حکومت کند. پیش از این مجلس نمایندگان این لایحه را تصویب کرده بود. لایحه جدید بخشی از کوشش برای اعاده نظم در پی برکناری زین العابدین بن علی در ماه ژانویه است.

خبرگزاری فرانسه به نقل از محمد الغنوشی نخست وزیر موقت گزارش داده که دولت از سوی مردم که خواستار بهبود شرایط اقتصادی، تحت فشار است. تونس پس از آن که خشم ناشی از بیکاری، بالا بودن قیمت مواد غذایی و حکومت خودکامه به ناآرامی های گسترده منجر شد، درصدد اعاده نظم است. دولت ائتلافی تشکیل شده پس از خروج بن علی، می گوید هواداران مقام های پیشین می کوشند با گسترش هرج و مرج بار دیگر قدرت را به دست گیرند.

یادداشتی برای بازدید کنندگان سایت صدای آمریکا

روی سخن این یادداشت با بازدید کنندگانی است که با مهر گه گاه در بخش اظهار نظرهای برخی از گزارش ها و مقالات ما کلامی می نویسند و از روی علاقه، خشم، بی اعتنائی، منطق و تعصب نظر خود را به اطلاع دیگر بازدید کنندگان از وبسایت صدای آمریکا در میان می گذارند. نمی دانیم از چه رو است که برخی از نظر دهند گان به در خواست ما که در پائین صفحه به این شرح آمده است توجه نمیکنند و بسیاری را از نظرهای خود که گاه بسیار گرانبها است محروم می کنند. این است آنچه که در پائین بخش نظرها نوشته شده است.

«با ارسال نظرتان شما قبول می کنید که نظرات ارسالی پیش از انتشار در سایت بخش فارسی صدای آمریکا از زیر نظر سردبیران بگذرد. صدای آمریکا مجاز است تا نظرات شما را بهر شکلی که صلاح بداند با حذف بخشی که کلمات نامناسب در آن بکار رفته است منتشر کند. چون خط لاتین مشترکی برای زبان فارسی وجود ندارد از فرستادن نظر به خط لاتین خود داری کنید و دکمه ارسال را فقط یکبار فشار دهید».

مشکلی که با آن روبرو هستیم استفاده از خط لاتین است و نبودن معیار مشترکی برای استفاده از آن برای فارسی نویسی. بعنوان مثال حرف «شین» را گاه به این sch صورت، گاه به صورت ch و زمانی نیز به صورت sh می نویسند. این را می دانیم که احتمالا همه از بهره برداری از الفبای فارسی در کامپیوتر خود خبر ندارند و یا روش بکار بردن آن را نمی دانند. بهر حال در کامپیوترهای جدید و از زمان ببازار آمدن ویندوز ۲۰۰۰ و کامپیوتر اپل زبان های مختلف و از جمله فارسی در آنها برنامه ریزی شده و قابل استفاده است. با همه این احوال لینک زیر را در اینجا می گذاریم تا آنانی که مایلند از آن استفاده کنند.

 http://www.lexilogos.com/keyboard/persian.htm

فشار دادن دکمه ارسال هم مقوله دیگری است. بعضی از بازدید کنندگان پس از نوشتن نظر خود دکمه یا جعبه «بفرستید» را چندین بار فشار می دهند و ظاهراً علت آن اینست که نوشته خود را بلافاصله در بخش مورد نظرشان نمی بینند. تا کنون ما شاهد انعکاس نظری تا بیش از ۲۰ بار پی در پی بوده ایم. لطفاً بیاد داشته باشید که همه نظر ها قبل از انتشار مطالعه می شوند و در صورت لزوم اصلاح شده و پس از آن منتشر میشوند و یا در برخی از موارد نادر حذف میشوند چون کلمات بکار رفته نه در شان نویسنده آن است و نه در خور انتشار و بیحرمتی به دیگران. از توجه شما سپاسگزاریم و امیدواریم که این درخواست کوچک ما را قبول و رعایت کنید.

شبح تغییر و دگرگونی بر جهان عرب و خاورمیانه



--
ارسال توسط hastinews به Hasti News در 2/09/2011 09:31:00 PM

hastinews

unread,
Feb 10, 2011, 1:40:07 PM2/10/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
VOANews.com Logo

پنج شنبه, 10 فوريه 2011

مهم ترين خبرها

مصر در انتظار سخنرانی مبارک

آنگونه که از اخبار بر می آید، در هفدهمین حضور پیاپی و گسترده مردم معترض مصر در میدان تحریر و دیگر خیابان های قاهره، اکنون وضعیت در مصر به نقطه عطفی نزدیک شده است.

تلویزیون دولتی مصر خبر داده است که تا ساعاتی دیگر بیانیه زنده حسنی مبارک از تلویزیون سراسری این کشور پخش خواهد شد. این در حالی است که منابع خبری دیگر می گویند این پیام از پیش ضبط شده است و از احتمال خروج آقای مبارک از قاهره خبر داده اند.

در حالی که کاخ سفید وضعیت در مصر را «متغیر» توصیف کرده است، تلویزیون الجزیره به نقل از تلویزیون دولتی مصر اعلام کرد که حسنی مبارک در کاخ ریاست جمهوری در یک جلسه اضطراری شرکت کرده است. سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سی آی ای، از احتمال بالای کناره گیری مبارک خبر داده است.

از سوی دیگر تصاویر و فیلم هایی که به شکل زنده حال و هوای میدان تحریر را نشان می دهند، حکایت از هیجان فراوان حاضران در این میدان دارد که پرچم مصر را در هوا تکان می دهند. بسیاری از مردم معترض مصر، با تاکید بر خواسته خود یعنی کناره گیری حسنی مبارک، روزها است که در این میدان چادر زده و در آنجا اتراق کرده اند.

این اخبار در حالی اعلام می شود که برخی چهره های سیاسی مصر پیشتر خبر داده بودند که طرح کناره گیری حسنی مبارک تحت بررسی بوده است. احمد شفیق، نخست وزیر مصر ساعاتی پیش به تلویزیون دولتی مصر گفته بود که هنوز هیچ تصمیمی از سوی رئیس جمهوری گرفته نشده و همه چیز «عادی» است.

هشدار جمهوری اسلامی در مورد ترویج ایران هراسی در کانادا

   
   

 

در شرایطی که نمایش فیلم بحث برانگیز «ایرانیوم» در مرکز ملی «کتابخانه و آرشیو» کانادا در صدر اخبار رسانه های این کشور قرار گرفته است، وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی در مورد رواج ایران هراسی در این کشور هشدار داد.

مستند شصت دقیقه ای «ایرانیوم» ساخته رافائل شور است که در مصاحبه با کارشناسان امور ایران و ناراضیان سیاسی ایرانی، به «سیاست های حکومت ایران از جمله پیگیری سلاح های اتمی و حمایت از گروه های تروریستی همچون حماس و حزب الله می پردازد و نسبت به تهدیدی که ایران متوجه جهان می کند، هشدار داده است».

در حالی که قرار بود مستند «ایرانیوم» به ابتکار «انجمن فیلم فکر آزاد»، روز ١٨ ژانویه  در مرکز ملی «کتابخانه و آرشیو» کانادا در اتاوا به نمایش درآید، اما مقامات این مرکز ادعا کردند پس ار دریافت تماس های تهدیدآمیز از جانب سفارت جمهوری اسلامی در اتاوا تصمیم گرفتند نمایش این مستند را لغو کنند.

با وجود جنجال های خبری بسیاری که در پی لغو نمایش این فیلم در محافل سیاسی و مطبوعاتی کانادا پدید آمد، جیمز مور، وزیر میراث فرهنگی دولت فدرال دستور داد این فیلم در اسرع وقت در این مرکز نمایش داده شود.

پس از گذشت کمتر از دو روز از نمایش این فیلم در کانادا و اولین اکران آن در ایالات متحده، وزارت امور خارجه ایران روز پنج شنبه ( ۱۰ فوریه ) با انتشار بیانیه ای، نمایش این «فیلم ضد ایرانی در کانادا را محکوم کرد و در مورد تلاش های دولت کانادا برای ترویج ایران هراسی در این کشور غربی هشدار داد».

رامین مهمان پرست، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران در این بیانیه نوشته است:«اکران این فیلم ضدایرانی در کانادا نمونه آشکار سیاست ایران هراسی است که اتاوا در پیش گرفته است.»

رسانه های کانادا در اواخر ماه ژانویه از ارسال یادداشت دیپلماتیک دولت فدرال کانادا و انتقاد شدید دولتمردان اتاوا از کارزار تهران برای لغو نمایش فیلم «ایرانیوم» خبر داده بودند.

اتاوا در بخشی از این یادداشت دیپلماتیک به دولتمردان تهران یادآوری کرده بود «کانادا یک کشور آزاد است و آزادی بیان، ارزش بنیادینی است که تحت هیچ شرایطی به خطر نخواهد افتاد».

آقای مهمان پرست در واکنشی نسبت به این اقدام، اظهارات وزیر میراث فرهنگی دولت کانادا را «بی اساس و خارج از نزاکت» خوانده و ابراز امیدواری کرده است افراد مطلع در کانادا این مقام دولت فدرال را با «ملزومات نزاکت دیپلماتیک» آشنا کنند. وی بار دیگر بر سیاست ایران هراسی دولت کانادا در قبال ایران تاکید کرده است.

سخنگوی وزارت امور خارجه ایران گفته است «بهانه احترام به آزادی بیان، به هیچ وجه ترویج نفرت را توجیه نمی کند».

وی افزوده است نمایش این فیلم، اولین و تنها نمونه « سیاست ایران هراسی و اسلام هراسی تحت حمایت دولت» در کانادا نخواهد بود.

سخنگوی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی در کنفرانس مطبوعاتی اوایل هفته جاری خود تاکید کرده بود ساخت این فیلم «ناخرسندی کشورهای غربی خاصی از فعالیت های صلح آمیز ایران را اثبات می کند و آن ها به هر ابزاری متوسل می شوند تا از پیشرفت فعالیت های اتمی ایران پیشگیری کنند».

رامین مهمان پرست در بخشی از اظهارات خود به اقدام مرکز ملی «کتابخانه و آرشیو» کانادا برای مخالفت با برگزاری یک مراسم فرهنگی سفارت ایران در اتاوا اشاره کرده و گفته است همه دولت ها موظف هستند «از ترویج نفرت فرهنگی بین ملت ها پیشگیری کنند».

با وجود واکنش های خشمگین تهران نسبت به نمایش فیلم «ایرانیوم» انتقادهایی نسبت به محتوای این مستند مطرح شده است. برخی از ناظران سیاسی ساخت این فیلم را اقدامی با هدف جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح های اتمی  و پیشبرد فعالیت های هسته ای این کشور ارزیابی کرده اند.

ميدان آزادی تهران جزو ۱۰ ميدان مشهور جهان در اعتراض های مردمی

تايم زيرعنوان "۱۰ميدان و محل مشهور در اعتراض ها" با اين يادآوری که ميدان تحرير در قاهره در دو هفته گذشته مملو از مصری های خواستار پايان بخشيدن به حکومت حسنی مبارک بوده است، از۹ميدان ديگری نام می برد که صحنه اعتراض ها و تظاهرات منجر به وقوع انقلاب ها و دگرگونی های عمده سياسی در نفاط مختلف جهان بوده اند، و ميدان آزادی در تهران نيز جزو آنهاست.

تايم می نويسد ميدان آزادی صحنه حضور دو جنبش اعتراضی مهم در ايران بوده است. در سال ۱۹۷۹ هزاران ايرانی برای اعتراض هائی متعدد که درغايت به سقوط شاه منجر شد در اين ميدان جمع می شدند. قريب ۳۰ سال بعد همين ميدان مملو از نسلی ديگر از ايرانی هائی شد که اين بار در تلاش راه انداختن انقلابی ديگر برای سرنگون سازی رژيمی بودند که زمانی انقلابی محسوب می شد، و اکنون به يک رژيم خودکامه مذهبی مبدل شده است. دولت ايران، که محمود احمدی نژاد رئيس جمهوری آن از ديدگاه بسياری از ناظران برنده انتخاباتی آلوده به تقلب در سال ۲۰۰۹ بود، تظاهرات اعتراضی اين نسل را سرکوب و خاموش ساخته است. ميدان آزادی از آن پس گاه صحنه عمليات کوچک ترضد دولتی، و گاه محل تجمع طرفداران دولت در آئين های مرتبط با وقايع انقلاب بوده است.

۸ ميدان و محل های ديگری که علاوه بر ميدان تحريرقاهره و ميدان آزادی تهران در فهرست تايم از آن ها نام برده شده است، عبارتند از:

ميدان تيانانمن (Tiananmen) در پکن، صحنه تظاهرات چند هفته ای دانشجويان خواستار اصلاحات دمکراتيک در چين کمونيست، که روز چهارم ژوئن ۱۹۸۹ با حمله تانک ها و سربازان دولت سرکوب شد.

ميدان ونچسلاس (Wenceslas) در پراگ که درسال ۱۹۸۹ صحنه تجمع صدها هزار نفر مردم خواستار سرنگونی حزب حاکم کمونيست چکسلواکی بود، و انقلاب موسوم به انقلاب مخملی را در پی داشت. همين ميدان ميدان بيست سال قبل از آن نيز باره صحنه تظاهرات ضد شوروی بود، که خودسوزی يک مرد معترض به حمله سال ۱۹۶۸ شوروی به چکسلواکی سرآغاز آن محسوب می شود.

زندان باستيل در پاريس که ديگر وجود ندارد، اما نام آن همواره با انقلاب ۱۴ ژوئيه ۱۷۹۸ فرانسه همراه است.

ميدان مرکزی محله Tlatelolco در مکزيکوسيتی، صحنه حمله سربازان و پليس به دانشجويان معترض در آستانه مسابقات المپيک سال ۱۹۶۸، که هنوز هم پس از گذشت بيش از ۴۰ سال شمار تلفات آن در پرده ای ار ابهام باقی مانده است.

ميدان سنت پيترزبورگ که بارها صحنه تظاهرات اعتراضی منجر به انقلاب بلشويکی سال ۱۹۱۷ در روسيه بود.

ميدان ترافالگار در لندن که در قرن نوزدهم بارها هم صحنه تجمع لندنی ها در آئين های جشن و سرور و هم محل برگزاری اعتراض های منجر به خشونت بوده است.

ميدان استقلال در کی يف، محل تظاهرات منجربه انقلاب موسوم به انقلاب نارنجی سال ۲۰۰۴ در اوکراين.

ميدان يونيون در نيويورک که در سال ۱۸۶۱ صحنه تجمع جمعيتی ۱۰۰ هزار نفری در پشتيبانی از دولت در وقايع منجر به شروع جنگ داخلی در آمريکا بود. همين ميدان در پی حملات تروريستی يازدهم سپتامبر به نيويورک در دهه اخير بارها صحنه گردهم آئی نيويورکی ها برای ادای احترام به قربانيان آن حملات بوده است.

مهدی کروبی در حصر خانگی قرار گرفت

سحام نیوز، پایگاه خبری حزب اعتماد ملی در ایران از حصر خانگی مهدی کروبی، رهبر این حزب خبر داد. به گفته سحام نیوز آقای کروبی، از دیدار با اعضای خانواده خود نیز منع شده است.

به گزارش پایگاه اینترنی خبری حزب اعتماد ملی «صبح روز پنجشنبه ۲۱ بهمن، مأموران امنیتی که در برابرساختمان منزل مسکونی مهدی کروبی بودند، به فرزند کروبی اعلام کردند که تا ۲۵ بهمن حق ورود به منزل پدری خود را ندارد».

۲۵ بهمن تاریخی است که مهدی کروبی و میرحسین موسوی، دو تن از چهره های شاخص معترضان حاکمیت در ایران، روز اعلام همبستگی با جنبش های مردمی و دمکراسی خواهانه خاورمیانه، تعیین کرده اند. آقایان کروبی و موسوی پیشتر از وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران تقاضا کرده بودند تا مجوز برگزاری راهپیمایی در اعلام همبستگی با حرکت‌های مردمی در منطقه، «به ویژه قیام آزادی ‌خواهانه مردم تونس و مصر علیه حکومت استبدادی در این دو کشور»، را صادر کند.

سحام نیوز همچنین به نقل از حسین کروبی گفت مادرش، خانم فاطمه کروبی، بیم آن را دارد که از منزل خارج شود «زیرا ممکن است که نیروهای امنیتی مانع از بازگشت مجدد او به منزل و در نتیجه تنها ماندن مهدی کروبی شود». نیروهای امنیتی اعلام کرده اند که هیچ یک از فرزندان، عروسان و نوه های آقای کروبی حق دیدار و ورود به خانه او را ندارد.

در تابستان گذشته و در ماه رمضان نیز، منزل مهدی کروبی به مدت ۵ شبانه روز تحت محاصره نیروهای «لباس شخصی» و شماری از نیروهای بسیجی بود و در دو شب متوالی منزل او هدف حمله این نیروها قرار گرفت.

غلامحسین محسنی اژه ای، دادستان کل کشور جمهوری اسلامی، روز چهارشنبه، در پاسخ به درخواست مجوز راهپیمایی میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای اعلام همبستگی با مردم مصر و تونس، این اقدام را «سیاسی» خواند و گفت: «اگر ضرورت داشته باشد مردم به آن پاسخ خواهند داد».

سایت جرس نیز می نویسد در اواسط هفته جاری، اردشیر میر ارجمند، مشاور حقوقی میرحسین موسوی گفته بود: «اگر مقامات ایرانی در حمایت از حق تعیین سرنوشت مردم مصر صداقت داشته باشند، با صدور مجوز راهپیمایی و تامین سلامت آن، صداقت خود را نشان خواهند داد و در غیر این صورت معلوم می شود که نوع حمایت آن ها، تنها جنبه تبلیغاتی دارد».

همچنین روز چهارشنبه، سرتیپ حسین همدانی، فرمانده سپاه تهران نیز گفت: «فتنه گران جنازه ای بیش نیستند و با هرگونه تحرک آنها به شدت برخورد می کنیم».

او تلاش مخالفان دولت برای برگزاری راهپیمایی در روز ۲۵ بهمن را تلاشی برای کاهش حضور مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن دانست و گفت: «فتنه گران باید بدانند که دیگر آنها را فریب خوردگانی نمی دانیم که به نتیجه انتخابات معترض هستند، بلکه قطعا آنها را ضد انقلاب و جاسوس می دانیم و به شدت با آن ها برخورد خواهیم کرد».

جمعه هفته گذشته، آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی در خطبه های نماز جمعه تهران، به زبان عربی، برای مردم معترض مصر و تونس که در هفته های گذشته علیه حاکمیت کشورهایشان اعتراض های خیابانی گسترده ای را برگزار کردند، پیام داد. آیت الله خامنه ای در این پیام  اعتراض های مردمی مصر و تونس را «انقلاب اسلامی» و «بیداری اسلامی» خوانده بود. وبسایت رسمی اخوان المسلمین، حزب اسلامی منتقد دولت مصر، پس از این سخنان نوشت جنبش اعتراضی مصر «اسلامی» نیست و مردمی است زیرا تمامی مردم مصر، از مسیحی تا مسلمان را در بر می گیرد. همچنین مردم معترض مصر که همچنان حضور خود را در میدان تحریر و در مقابل برخی ساختمان های دولتی قاهره از جمله مجلس حفظ کرده اند، در روزهای گذشته، شعارهایی را علیه آیت الله خامنه ای سردادند.

برگزاری راهپیمایی در اعتراض به صدور حکم اعدام برای دو تبعه ایرانی مقیم کانادا

با افزایش روند اجرای احکام اعدام در طی ماه های اخیر در ایران، نگرانی ها نسبت به اجرای حکم اعدام و سرنوشت دو تبعه ایرانی مقیم کانادا در زندان اوین نیز دوچندان شده اند.

در شرایطی که رسانه ها از صدور حکم اعدام برای سعید ملک پور، جوان ۳۵ ساله مقیم کانادا و حمید قاسمی شال، دیگر تبعه  ایرانی کانادایی خبر داده اند، گروهی از سیاستمداران و فعالان حقوق بشر ایرانی و کانادایی در اعتراض به صدور حکم اعدام برای این افراد و نگرانی نسبت به اجرای قریب الوقوع این احکام، گردهمایی اعتراضی در استان انتاریو برگزار کردند.

سعید ملک پور جوان ۳۵ ساله ایرانی مقیم شهر ریچموند هیل در استان انتاریو پس از بازگشت به ایران در سال ۲۰۰۸ دستگیر و روانه زندان اوین شد. آقای ملک پور به طراحی و فعالیت روی یک تارنمای غیراخلاقی متهم و بنا به گزارش های رسیده از ایران براساس حکم دادگاه انقلاب، به اعدام محکوم شده است.

گروهی ار نمایندگان لیبرال پارلمان که در این گردهمایی اعتراضی شرکت کرده بودند از دولت محافظه کار فدرال کانادا خواستند تا برای نجات جان ملک پور ۳۵ ساله موضع جدی اتخاذ کند.

اروین کاتلر، برایان ویلفرت، دن مک تیگ و مارتا هال فیندلی، نمایندگان لیبرال پارلمان دولت فدرال دادخواستی تهیه کرده اند از اتاوا خواسته اند تا با میانجی گری در پرونده سعید ملک پور، از مقامات دولت ایران بخواهند در اجرای این حکم تجدیدنظر کنند. این دادخواست توسط دهها تن از نمایندگان و اعضای حوزه های انتخابیه آن ها امضا شده است.

اروین کاتلر، وزیر دادگستری پیشین کانادا در این مورد گفته است: «ما نمی توانیم واکنش منفعلانه داشته باشیم، اعدام ملک پور ممکن است قریب الوقوع باشد».

در شرایطی که همسر حمید ملک پور و فعالان حقوق بشر نسبت به احتمال اجرای قریب الوقوع حکم اعدام این جوان ایرانی مقیم کانادا ابراز نگرانی شدید کرده اند، لارنس کانن، وزیر امور خارجه دولت فدرال روز چهارشنبه ( ۲ فوریه ) با انتشار بیانیه ای خاطرنشان کرد «کانادا بارها تاکید کرده مراحل رسیدگی قضایی به پرونده سعید مک پور پرسش برانگیز بوده و در نتیجه صدور حکم اعدام برای وی غیرقابل پذیرش است».

وزیر امور خارجه کانادا بار دیگر صدور حکم اعدام برای این تبعه ایرانی مقیم انتاریو را به باد انتقاد شدید گرفت و ضمن ابراز نگرانی شدید در مورد احتمال اجرای این حکم، آن را «بی اعتنایی آشکار» ایران به حقوق شهروندان مقیم کانادا خواند.

برایان ویلفرت، نماینده حزب لیبرال در پارلمان کانادا در این مورد گفته است: «دولت ( استفان هارپر) در مورد حقوق بشر در ایران صحبت می کند، اما به وضعیت ملک پور توجهی نمی کند. اگر مقامات ایران تصور کنند که هیچ کس توجهی به این مسئله ندارد، بی مهابا هر کاری که دوست دارند، انجام می دهند.»

با وجود انتقادهایی که در مورد پرونده سعید ملک پور متوجه دولت محافظه کار کانادا می شود، وزارت امور خارجه تاکید کرده است حوزه مداخله اتاوا در پرونده این تبعه ایرانی بسیار محدود است، زیرا او هنوز شهروند کانادا نیست و ایران نیز تابعیت دوگانه را به رسمیت نمی شناسد.

در اقدام دیگری در حمایت از این جوان ایرانی دربند، گروهی متشکل از ۹۶۲ دانشجو و دانش آموخته دانشگاه های ایران و جهان، به ویژه دانشگاه صنعتی شریف با امضای یک نامه اعتراضی، خواستار توقف فوری حکم اعدام سعید ملک پور، فارغ التحصیل دانشگاه صنعتی شریف شده اند.  

در بخشی از این دادخواست آمده است ما امضا کنندگان این نامه «ضمن محکومیت شدید رفتارهای غیرانسانی و غیرقانونی علیه سعید، همچون شکنجه، دوره های طولانی حبس در انفرادی و فشار برای اعتراف بی اساس تلویزیونی، اعلام می کنیم هرگونه اتهام اینترنتی علیه ایشان باید در دادگاه علنی و با رعایت ضوابط بدیهی قانونی، از جمله دسترسی به وکیل و جزئیات پرونده و با حضور هیات منصفه  و تحت کارشناسی متخصصان کامپیوتر که از دیدگاه جامعه علمی ایرانی مستقل و آگاه هستند، صورت پذیرد».      

قرار است در اعتراض به صدور حکم اعدام برای سعید ملک پور و حمید قاسمی شال، دو ایرانی مقیم کانادا، گردهمایی دیگری روز پنج شنبه ( ۱۰ فوریه ) در اتاوا، پایتخت کانادا برگزار شود.


کارشناسان: هزینه های دولت ایران افزایش می یابد

رحیم ممبینی، معاون بودجه معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری، در گفت و گو با خبرگزاری مهر، شتاب بخشیدن به رشد و توسعه اقتصادی را از موضوعات اساسی و کلیدی بودجه ۹۰ عنوان و تاکید کرد که «برای رشد و توسعه اقتصادی که مبنای آن توسعه زیر ساخت است از دو محل منابع عمومی و تسهیلات داخلی، خارجی و سرمایه گذاری باید منابع تامین شود، بنابراین به این بخش در بودجه ۹۰ توجه خاصی شده است.»

به گفته معاون بودجه معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری، «مصارف هزینه ای در بودجه ۹۰ کاهش یافته و بودجه سال آینده کاملا انقباضی در بخش مصارف هزینه ای است.»

در همین حال، نکته ای که همواره طی سال های گذشته یکی از موارد بحث انگیز بین کارشناسان بوده، نحوه تعیین قیمت نفت در بودجه است.

آگاهان بر این باورند، که قیمت نفت را نباید بالا در نظر گرفت تا اقتصاد کشور بیش از این متکی به در آمدهای نفتی نشود.

از این رو محمود جام ساز، اقتصاددان، در گفت و گو با خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در خصوص عواقب متكی بودن بودجه به درآمدهای نفتی با بيان اين‌كه درآمدهای نفتی، درآمد واقعی نيست، بلكه خام فروشی و فروش ثروت ملی است، گفت، «از آن‌جايی که دولت‌ها متولی اين درآمدها هستند، امر تخصيص منابع هيچ‌گاه از اصول علمی اقتصادی بازار محور تبعيت نکرده و منابع بيش تر در جهت اهداف دولت ها و تحکيم پايه‌های قدرت اقتصادی و سياسی آنان توزيع شده‌اند.»

به گفته این اقتصادان، «در صورتی كه در بودجه سال ۱۳۹۰ هر بشكه نفت با قيمت ۸۰ دلار تعيين شود، به طور قطع هزينه‌های دولت رو به افزايش خواهد گذاشت و برخلاف اهداف سياست‌های کلی نظام، دولت حجيم‌تر می‌شود.»

این اقتصادان، نتيجه اتکای ساليان متمادی بودجه به درآمدهای نفتی را مساوی با افزایش نرخ بیکاری، تورم و رکود در برخی از حوزه‌های صنعتی و اقتصادی کشور می داند.

اين اقتصاددان هشدار داد: «تا زمانی که وجوه حاصل از نفت به سمت توليد هدايت نشود، اقتصاد کشور قوام نخواهد گرفت.»

رییس جمهوری موقت تونس مردم را به شکیبایی دعوت می کند

رییس جمهوری موقت تونس کسانی را که خواهان اصلاحات هستند به شکیبایی فرا خوانده است و می گوید آنها باید وضع دشواری را که کشور با آن روبرو است بفهمند.
فوآد المبزع روز چهارشنبه در یک پیام تلویزیونی گفت تقاضاها مشروع است و او بزودی گفت و گو با مردم را در تمام بخش ها آغاز خواهد کرد.
مبزع این موضوع را پس از آن مطرح ساخت که سنای تونس لایحه ای را تصویب کرد که به او اجازه می دهد با صدور فرمان حکومت کند. این اقدام بخشی از کوشش برای برقراری نظم پس از برکناری زین العابدین بن علی رییس جمهوری است.
تونس پس از آن که بیکاری، گرانی و حکومت دیکتاتوری مردم را به خشم آورد و یک سلسله اعتراضات انبوه را موجب شد، در تلاش بوده است نظم را بر قرار کند.

الاهرام: حملات تازه حاميان مبارک در ميدان تحرير «اهانت به تمامی ملت» است

آتش اعتصابات کارگری که بر روی صنعت گردشگری، بافندگی، راه آهن و مؤسسات دولتی تأثير می گذارد روز چهارشنبه در سراسر مصر زبانه کشيد. اين در حالی است که اپوزيسيون آن کشور استراتژی متفاوتی را در کمپين خود برای برکناری حسنی مبارک، رييس جمهوری مصر، در پيش گرفت. آقای مبارک که مورد مخالفت اپوزيسيون است ۳۰ سال است مقام رياست جمهوری را در مصر بر عهده دارد.

بيش از ۶۰۰۰ کارگر ناراضی برای دومين روز پياپی به دليل دستمزد پايين و شرايط بد کار دست به تظاهرات زدند. اين کارگران در پنج شرکتی کار می کنند که در مالکيت مؤسسه دولتی کانال سؤئز قرار دارند که بخش عمده اقتصاد مصر را تشکيل میدهد. دو هزار کارگز بافنده در سوئز نيز تظاهرات کردند در حاليکه هزاران نفر که در اثر سقوط صنعت گردشگری در کشور آسيب ديده اند اعتراضات خود را در «لاکسور،» برپا کردند. همچنين هزاران زاغه نشين در بندر پورت سعيد که از فقدان مسکن ناراضی هستند مقر دولت را در کانال سوئز، به آتش کشيدند.

اعتراضات ضدمبارک در کوير خارگه در ۶۰۰ کيلومتری جنوب قاهره هنگاميکه تظاهرکنندگان چند پاسگاه پليس و ساختمان دولتی را به آتش می کشيدند، به مرگ چند نفر منجر شد.

تحولات اخير در مصر همزمان است با تغيير موضع شديد روزنامه مهم الاهرام که از مواضع دولت حمايت می کرده است. روز چهارشنبه در صفحه اول الاهرام که طی روزهای اخير اعتراضات را چندان قابل توجه نميدانست حملات تازه حاميان مبارک در ميدان تحرير «اهانت به تمامی ملت،» خوانده شده است.



--
ارسال توسط hastinews به Hasti News در 2/10/2011 10:00:00 PM

hastinews

unread,
Feb 10, 2011, 1:47:54 PM2/10/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
ارسال توسط hastinews به Hasti News در 2/10/2011 10:04:00 PM

hastinews

unread,
Feb 11, 2011, 1:13:08 PM2/11/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
VOANews.com Logo

جمعه, 11 فوريه 2011

مهم ترين خبرها

مبارک استعفا داد

عمر سلیمان معاون رییس جمهوری مصر دقایقی پیش اعلام کرد حسنی مبارک از مقام ریاست جمهوری استعفا داده است. وی همچنین گفت اینک نیروهای نظامی کنترل کشور را به دست گرفته اند.

تلویزیون دولتی مصر همزمان با انتشار این خبر، تصاویر هزاران معترض مصری در میدان تحریر را پخش می کرد که از شنیدن خبر شادی می کنند. در همین حال ارتش انتقال قدرت از حسنی مبارک به عمر سلیمان معاون رییس جمهوری را تایید کرده و خواستار بازگشت شرایط عادی به کشور شده است.

برگزاری سالگرد انقلاب اسلامی در ایران

روز جمعه هزاران نفر در میدان آزادی تهران، سی و دومین سالگرد انقلاب اسلامی را گرامی داشتند. انقلابی که حکومت پادشاهی را سرنگون کرد و روحانیان افراطی را به قدرت رساند.

 محمود احمدی نژاد رییس جمهوری در سخنانی گفت قیام های جاری در سراسر جهان عرب نوید تولد خاورمیانه ای است که در آن آمریکا یا اسراییل دخالت نخواهند داشت. جمعیت در حالی که پرچم های ایران را در دست داشتند، در همبستگی با معترضین مصری، حسنی علیه مبارک شعار می دادند. احمدی نژاد در بخش دیگری از سخنانش خطاب به معترضین مصری گفت«مردم مصر حق دارند، آزاد باشند و دولت و حاکمانی را که می خواهند انتخاب کنند.»

ایران در هفته های اخیر معترضین مصری را تشویق کرده تا یک حکومت اسلامی برقرار کنند. آیت اله علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی با ستایش از اعتراض های مصر و تونس گفته است آنها طنین انقلاب اسلامی هستند. اما برخی از تحلیل گران این عقیده را که تحولات مصر به استیلای اندیشه اسلامی منجر شود را رد کرده اند.

در این میان، سخنگوی شورای امنیت ملی آمریکا اقدام دولت ایران در دستگیری رهبران مخالفان و ارسال پارازیت بر روی برنامه تلویزیون فارسی بی بی سی را محکوم کرد و آن را تاکیدی بر «دو روئی رهبری ایران» نامید. این شورا در بیانیه ای گفت« حمایت دولت ایران از معترضین مصری حرف های توخالی است.» در این بیانیه تاکید شده دولت ایران باید به مردم خود اجازه دهد از حق جهانی برگزاری تجمع های مسالمت آمیز، تظاهرات و ارتباطات نظیر مردم مصر برخوردار شوند.

گروگان های سابق کارشان را با ايران تمام شده نمی دانند

نيويورک تايمز زير عنوان "گروگان سابق شکايت عليه ايران را کاری تمام نشده می داند" می نويسد سابقه شيفتگی و علاقه بری روزن (Barry Rosen) به ايران به سال ۱۹۶۷ باز می گردد که او از زادگاهش در بروکلين پس از آنکه داوطلب خدمت در سپاه صلح آمريکا شد به اصطلاح دل به دريا زد و برای سفری دوساله به ايران رفت. او بعدها گفت "ايران از بسياری جهات کشوردوم من بود".

اما به فاصله يک دهه اين کشوردوم خصمانه شد.

آقای روزن اين بار در مقام وابسته مطبوعاتی سفارت آمريکا به تهران بازگشته بود. او روز چهارم نوامبر ۱۹۷۹ يکی از ۵۲ نفر آمريکائيانی شد که برای ۴۴۴ روز توسط شبه نظاميانی خشمگين از موافقت آمريکا با ورود شاه مخلوع به آمريکا برای معالجات پزشکی به اسارت گرفته شدند.

بعضی از گروگان های آمريکائی را کتک زدند و مضروب ساختند. بعضی ديگر را برای ارعاب به صحنه های ساختگی اعدام بردند.

آقای روزن می گويد "ما نخستين قربانيان تروريسم مدرنی بوديم که دولت بانی آن بود".

بحران، روز بيستم ژانويه ۱۹۸۱، همزمان با انتقال مقام رياست جمهوری آمريکا از جيمی کارتر به رانلد ريگان به پايان رسيد. دقايقی پس از تحليف آقای ريگان، ايران اسيران را آزاد کرد. آنها چند روز بعد به آمريکا بازگشتند و با استقبال گرم خانواده ها وملتی تسکين يافته روبرو شدند که گوئی احساس می کرد خود نيز به گروگان گرفته شده بود.

گروگان های سابق اکنون خود را در مقابل کاری تمام نشده می بينند. چهل نفر از آن پنجاه و دو نفر زنده اند. آنها سالهاست برای جبران رنج هائی که متحمل شدند با درخواست غرامت از ايران، سراغ دادگستری رفته اند. اما شکايت آنها در محاکم آمريکائی هنوزبه جائی نرسيده است.

مانع اصلی توافقی ميان آمريکا و ايران است که يک روز قبل از آزادی گروگان ها حاصل شد و به عهدنامه های الجزاير معروف شده است. واشنگتن در ازای آزادی آنها متعهد به آزاد ساختن اموال ضبط شده ايران پس ازگروگان گيری، و مصون شناختن ايران از شکايات، نظيرشکايتی شده است که گروگان های سابق دنبال آن هستند.

موضع دولت آمريکا در دوران رياست جمهوری شش رئيس جمهور، جمهوريخواه ودمکرات مثل هم، اين بوده است که عهدنامه ها حاوی تعهد پايداری است که در جريان تلاش های کنگره برای عبور از آن از طريق وضع قوانين ضد تروريستی، وعملا تائيد حق گروگان های سابق برای شکايت از ايران، بدون تغيير باقی مانده است.

دادگاههای فدرال تاکنون جانب دولت را گرفته اند، هرچند که قاضی های استيناف در واشنگتن قرار است امسال پرونده را بررسی و بازبينی کنند.

از ديدگاه گروگان ها، عهدنامه ها به سود آنان است، زيرا در شرايط حاکی از تهديد مسلحانه حاصل شده است، و به اصطلاح سر آمريکا را با تفنگ نشانه گرفته بودند.

 توماس لنکفورد (Thomas Lankford) وکيل گروگان های سابق که در الکساندريای ويرجينيا مستقراست می گويد از بيانيه هائی که در آن موقع منتشر شد کاملا معلوم است که در ايران می خواستند آن ها را محاکمه کنند، مجرم بشناسند و به دار بياويزند. بنظر او، و موکلين اش، عهدنامه ها در حکم نامه ای حاکی ازباج خواهی است.

شکايت را قريب ۱۵۰ آمريکائی، شامل گروگان های زنده مانده، وارثين درگذشتگان، و بعضی از بستگان، دنبال می کنند. آنها در مجموع خواستار ۶ميليارد و ۶۰۰ ميليون دلار غرامت هستند، اما هيچيک از آنان مدعی واقعيت چنين رقمی نيست.

آقای انکفورد می گويد نيت واقعی از رقمی کلان نظيراين، آن است که از طريق گران ساختن هزينه توسل به تروريسم، موضعی قاطع عليه تروريسم مورد حمايت دولت اتخاذ و ابراز شود.

رییس جمهوری آمریکا به مردم مصر پیام می دهد

کاخ سفید پس از انتشار خبر استعفای رییس جمهوری مصر اعلام کرد که باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا عصر روز جمعه بیانیه ای صادر خواهد کرد.

بر اساس این گزارش رییس جمهوری آمریکا در جلسه ای در دفتر کار خود از تصمیم آقای مبارک به کناره گیری آگاه شده  و وقایع قاهره را از طریق گزارش های خبری تماشا کرد. پرزیدنت اوباما روز پنجشنبه در بیانیه ای گفته بود دولت مصر باید یک مسیر مطمئن، قاطع و روشن به سوی دمکراسی واقعی انتخاب کرده و در آن گام بردارد. وی بار دیگر تاکید کرده بود که آینده مصر را ملت مصر تعیین خواهند کرد.

تحلیلگران درباره حال و آینده مصر چه می گویند؟ (بخش نخست)

هنوز جهان از بهت فرو پاشی حکومت زین العابدین بن علی رئیس جمهوری تونس به خود نیامده بود که شاهد رویدادهای مشابهی در مصر، اردن، الجزایر و یمن شد. اما در مصر بود که پس لرزه انفجار تونس ادامه یافت و خود به زلزله ای دیگر بدل شد.

در اواخر سال ۲۰۱۰ تونس با سلسله نا آرامی هایی در سراسر کشور روبرو شد که بر روی هم «انقلاب یاس» نام گرفت. ریشه این نا آرامی ها و شورش ها در وضعیت دشوار اقتصادی قرار داشت. بیکاری وسیع، فساد گسترده دولتی، شرایط وحشتناک زندگی، که با سرکوب هرگونه آزادی بیان همراه بود در کشور وضعیتی بحرانی ایجاد کرده بود که با خودسوزی جوانی به دلیل فقر به اعتراضی ضد حکومتی در سطح جامعه تبدیل شد و گسترش آن سرانجام به انحلال کابینه بن علی و خروج او از کشور و پیروزی معترضان انجامید.

با انقلاب تونس نوعی بی ثباتی در منطقه ایجاد شد. منطقه ای که تا چند روز پیش تر تصور می رفت که تحت سلطه رژیم های دیکتاتوری آن از ثباتی کامل برخوردارست، به ناگهان با باد رویدادهای تونس به لرزه افتاد و به ویژه کشورهای الجزیره، یمن، مصر و اردن را تکان داد. 

در مصر، جوانان مصری با الهام از آنچه در تونس روی داد، تحرک یافتند و پیشنهاد کردند که از فرصت «روز ملی پلیس» که در مصر در ۲۵ ماه ژانویه برگزار می شود، استفاده کنند و در اعتراض به فساد به تظاهراتی گسترده دست بزنند. با این حال دلایل عمده این اقدام را باید در شیوه اداره کشور و وضعیت مردم جست و جو کرد. رژیم مصر اساسا به صورت دیکتاتوری اداره می شد. «وضعیت اضطراری» که از سال ۱۹۶۷ به دلیل جنگ شش روزه اعراب و اسراییل در مصر اعلام شد تنها به مدت هجده ماه در سال ۱۹۸۰ برداشته شد و پس از ترور انور سادات، رئیس جمهوری پیشین مصر از سال ۱۹۸۱ بار دیگر برقرار شد و تا امروز ادامه یافته است. در دوران وضعیت اضطراری نیروهای پلیس گسسترش می یابد، حقوق و قوانین اساسی به حالت تعلیق در می آید و سانسور مجاز و مشروع می گردد. فعالیت سازمان ها و احزاب سیاسی و تجمع های خیابانی ممنوع می شود و هرگونه معامله و امر مالی و اقتصادی باید تحت نظر دولت انجام شود و در نهایت زمینه برای دیکتاتوری هموار می شود.

در مصر وضعیت اضطراری هیچگاه برداشته نشد. علاوه بر خشونت و شدت عمل پلیس مصر و فقر و فساد گسترده، دیکتاتوری طولانی مبارک نیز از دلایل عمده نارضایتی مردم بود. منابع حقوق بشری مصر، تعداد زندانیان سیاسی در مصر را حدود ۳۰ هزار نفر اعلام کرده اند  که ۱۷ هزار تن از آنان از اعضای  اخوان المسلمین بودند. در سپتامبر سال ۲۰۰۵ پس از انجام انتخاباتی که به نوشته الاهرام نتیجه آن اجتناب ناپذیر بود و با تصویب متمم اصل ۷۶ قانون اساسی مصر از طریق رفراندوم، که به گفته رهبر جنبش «کفایت»، جامه ای بود که بر قامت مبارک و سپس پسر او دوخته شده بود، مسئله انتخابات مصر به یکی از مسائل محوری مخالفان تبدیل شد.

حتی آمریکا هم که در راه ایجاد دموکراسی برای خاورمیانه بزرگ پیش می رفت، ناخرسندی خود را از وضعیت مصر نشان داده بود. یک ماه پیش از انتخابات سال ۲۰۰۵ کاندالیزا رایس، وزیر امور خارجه آمریکا در سخنانی که در دانشگاه آمریکایی قاهره ایراد کرد خواستار برگزاری انتخابات آزاد و عادلانه با مشارکت همه نیروهای مخالف و برخورداری آنان از امکان دسترسی به رسانه ها گردید. او با اشاره به این که آمریکا از خواست های دموکراتیک همه مردم جهان حمایت می کند گفت «فکر می کنم دوستان مصری ما این را درک می کنند و این مسئولیت را جدی می گیرند. چشم مردم جهان به این انتخابات دوخته شده، زیرا مصر برای منطقه، منطقه ای که به سرعت رو به تغییر می رود، کشور مهمی است.» پیش از این سخنرانی، خانم رایس در گفت و گو با مبارک برای او روشن کرده بود که مصر باید به سوی دموکراسی پیش برود که مسیر آن از انتخابات سپتامبر آغاز می شود.

 جنبش تازه پای «کفایت» پیش از انتخابات سال ۲۰۰۵ برای اولین بار توانسته بود تظاهرات ضد مبارک برگزار کند و به نوشته الاهرام «تابوی مبارک» را بشکند. این جنبش توانست به ویژه در شهرهای دیگر مصر چند راه پیمایی و تجمع به راه اندازد که با سرکوب شدید پلیس روبرو شد. با این حال جنبش «کفایت» با شعار «نه ریاست جمهوری مادام العمر، نه حکومت سلسله ای» به ویژه در میان جوانان مصری گسترش یافت که در غیاب برخورداری از حقوق و امکانات شهروندی برای گرد هم آیی، از طریق رسانه های اجتماعی با یکدیگر مرتبط می شدند.

این ها، همه جامعه مصر را به دیگ بخاری  بدل کرده بود که انرژی متراکم و گدازان آن منتظر ضربه ای برای انفجار بود. انقلاب در تونس، این انرژی متراکم را منفجر کرد و به خیابان ها کشاند. تظاهرات مسالمت آمیز مردم با سرکوب شدید پلیس و نیروهای امنیتی و لباس شخصی ها روبرو شد. اما با مقاومت مردم در شهرهای مختلف مصر گسترش یافت تا در قاهره متمرکز شد و به اوج خود رسید.

حکومت مصر برای جلوگیری از تماس های مردم برای سازمان دهی و تجمع از طریق توییتر و فیس بوک، دست یابی به این دو رسانه اجتماعی و سپس به کل اینترنت را مسدود و حکومت نظامی و منع آمد و شد اعلام کرد. مردم بی توجه به این مقررات خیابان ها را ترک نکردند. فراخوانی برای «راه پیمایی یک میلیونی» و تجمع در میدان آزادی قاهره دادند. شعارها رفتن مبارک و پایان حکومت او بود. مبارک وعده کناره گیری از قدرت و تدارک برگزاری انتخاباتی سالم و آزاد در ماه سپتامبر داد. ارتش در این میان برخلاف پلیس جانب مردم را گرفته بود. مردم همچنان در خیابان ماندند و خواستار رفتن فوری مبارک شدند. نیروهای هوادار حکومت با اسب و شتر و چماق و سنگ به مردم یورش بردند و درگیری ها خشن و خونین شد. در این میان آمریکا از مهم ترین متحد خود در منطقه خواست که به دیکتاتوری پایان دهد و به خواست مردم گوش دهد. وزیر خارجه آمریکا نیز هشدار داد که حکومت از اعمال خشونت با تجمع کنندگان خودداری کند.

نظر تحلیل گران آمریکایی

مصر مهم ترین کشور جهان عرب، مهم ترین کشور متحد آمریکا در جهان عرب و خاورمیانه و تنها کشور خاورمیانه است که معاهده صلح با اسراییل را امضا کرده است. تحولات مصر، نه تنها برای آینده مردم مصر، که از نظر موازنه ها  و محاسبه های سیاسی برای منطقه و جهان نیز اهمیت بسیار دارد. با وجود استقبال غربی ها و به ویژه آمریکا از رویدادهای مصر، حضور گروه «اخوان المسلمین» در میان معترضان یکی از دلایل نگرانی آن هاست. به طوری که مسئله مصر به نوعی معضل و دوراهی در برابر کشورهای غربی و به ویژه آمریکا تبدیل شده است.

جیمز روبین، معاون پیشین وزارت خارجه آمریکا در گفت و گویی تلویزیونی با تلویزیون بلومبرگ در روز ۳۱ ماه ژانویه از دو ترس وزارت خارجه آمریکا درباره مصر سخن گفت. به گفته او، وزارت خارجه آمریکا بر سر دو راهی قرار دارد یا  به گفته او «دو بیم دارد». یک سو مهم ترین متحد آمریکا ایستاده است که حمایت از او بر آمریکا شرط است و در سوی دیگر آینده مصر و رابطه این کشور با آمریکاست و این که اگر آمریکا در حمایت از جنبش مردم تعلل ورزد و اعتراض های مسالمت آمیز به خشونت کشیده شود، خطر رادیکالیزه شدن کشور و افتادن آن به دامن گروه های افراطی و به ویژه اسلام گرایان افراطی در کمین مصر باشد و احساسات خصمانه ضد آمریکایی بالا بگیرد. امری که نظیرش در انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران روی داد و به گفته منتقدانِ جیمی کارتر، «وقتی تهران در آتش می سوخت او وقت می گذراند.» (استیون پروترو، تحلیل گر سی ان ان). به نوشته او «کارتر، رسیدن انقلاب را نمی دید و وقتی که آن را دید با بی عملی اش آتش احساسات ضد آمریکایی را شعله ورتر کرد. با رفتن شاه دیگر کاری برای کارتر نمانده بود جز آن که گروگان هایش را بازگرداند.»

این روزها بسیاری از ناظران، رویدادهای مصر را با آنچه در ایران ۱۳۵۷ گذشت مقایسه می کنند و شباهت هایی ناگزیر در آن می یابند یا می بینند. امری که سبب نگرانی و حتی وحشت سیاست مداران از تداوم نا آرامی های اعتراضی مصر می شود. آنان وجود و حضور اخوان المسلمین را در جناح مخالف حکومت به ویژه با جریان اسلامی در ایران و رهبر آن آیت الله خمینی مقایسه می کنند و نگران هستند که آینده ای چون ایران برای مصر به بار آید و ثبات سیاسی منطقه و حتی جهان را برهم زند. از آن سو نیز تحلیل گرانی هستند که این دو رویداد را به کلی متفاوت می دانند و دلایل مختلفی برای آن ارائه می دهند. استیون پروترو، عمده ترین این تفاوت ها را در تفاوت میان نگرش تشیع و تسنن به سیاست و رهبری (امامت)، تفاوت میان البرادعی و خمینی، تفاوت میان نوار ضبط صوت و شبکه اینترنت و تفاوت میان واکنش کارتر و اوباما تشخیص می دهد.

باراک اوباما با درس گرفتن از تاریخ و با استفاده از نظر مشاوران، به جای وقت گذرانی، آشکارا وارد صحنه شد و حمایت خود را از معترضان و مخالفت خود را با ادامه حکومت حسنی مبارک که تدارک انتقال آن را  به پسرش فراهم کرده بود، اعلام کرد.

مایکل روبین، پژوهشگر موسسه امریکن اینترپرایز که در سال ۲۰۰۶ برای شرکت در کنوانسیون حزب دموکراتیک ملی (حزب حاکم) به قاهره رفته بود در مقاله ای از فقر شدید مردم و فاصله زیاد میان فقیران و پابرهنه ها و زاغه نشین ها در کنار ثروتمندانی که همه از نزدیکان رئیس جمهوری بودند  یاد می کند. به نوشته او اگرچه فاصله ثروتمندان و فقیران در کشورهای خاورمیانه امری عادی است، اما تراکم جمعیت در مصر که تقریبا همه جمعیت هشتاد میلیونی آن در دره تنگ نیل سکنی داشتند این وضعیت را چشمگیر تر می کرد و ثروتمندان نمی توانستند خود را از چشم ها پنهان کنند. زباله گردهایی که غذای خود را در تل زباله ها می جستند از همان جا می توانستند باندهای فرودگاه های اختصاصی ساکنان قصرهای اشرافی دوستان رئیس جمهور را نظاره کنند. مرسدس های مجلل آخرین مدل ناچار بودند از کنار فاضل آب های روباز و مردمی که در گورستان ها زندگی می کردند عبور کنند. به نوشته او پس از آن که به رغم مخالفت ژنرال ها، مبارک پسرش را به جانشینی اش گماشت نه فقط مردم مصر بلکه ارتش نیز از رفتن او غمگین نخواهد شد. او می نویسد: «مبارک نه تنها به مداوای اقتصاد بیمار مصر برنیامد، بلکه حتی به حرف کسی گوش نمی داد». او می نویسد اختناق چنان حکم فرما بود که وقتی نمایندگان مجلس مصر خواستند در آن جلسه شکایات شان را درباره نرخ بالای بیکاری، نداشتن مسکن، و فقدان زیربناهای اصلی و عمده  به گوش برسانند مقام های بالای مصری میکروفن شان را قطع می کردند.

مایکل روبین همچنین معتقد است که مبارک حتی متحد خوبی برای آمریکا نیز نبوده است. به نوشته او مصر در سازمان ملل بسیار کمتر از برمه و کوبا، سومالی و ویتنام و زیمبابوه در کنار آمریکا رای داده است. او به مقاومت مبارک در قبال آزادسازی کویت و عدم حمایت مصر از حکومت عراق پس از سال ۲۰۰۳ اشاره می کند. او همچنین میدان را برای پیروزی اسلام گرا ها و اخوان المسلمین هم مناسب نمی بیند و معتقد است که مردم مصر همچنان خشونت های آنان  را در دهه ۹۰ به یاد دارند. هرچند که به هرحال آینده را چندان مطمئن نمی یابد. او بدترین آینده برای مصر را افتادن قدرت به دست اخوان المسلمین می داند که به نظر او جلوی دموکراسی را سد خواهد کرد. وی معتقد است که برای اجتناب از به وجود آمدن ایرانی دیگر، آمریکا باید یک قدم جلوتر از اخوان المسلمین حرکت کند. یعنی انتخابات ماه سپتامبر را تضمین کند و تنها به گروه های مسالمت جو و موافق قانون اساسی مشروعیت بخشد.

رامی خوری، سردبیر دیلی استار و مدیر موسسه سیاست گذاری و امور بین الملل در دانشگاه آمریکایی بیروت، در مقاله ای با عنوان «حماسه آزادی اعراب» به رویدادهای مصر با نگاهی دیگر می نگرد.

او در این مقاله از رسانه های آمریکایی انتقاد می کند که مرکز توجه خود را به امور فرعی دوخته و از مسئله اصلی غفلت می کنند. به نظر او این که نقش فیس بوک در این رویداد چه بوده و یا اگر اخوان المسلمین نقشی در آینده مصر برعهده گیرد چه خواهد شد، حکایت از کوته فکری دارد. او جهان عرب را به عروسی تشبیه می کند که در روز عروسی از هماهنگی کیف و کفشش بگویند حال آن که مسئله اصلی زیبایی و شادی خود اوست. خوری در این مقاله سقوط حاکمان تونس و مصر را که به نظر وی به زودی به کشورهای دیگر منطقه هم منتقل خواهد شد، بر زمینه ای تاریخی بررسی می کند و آن را ادامه و در واقع سومین مرحله از باز شدن کلاف نظم دوران پس از استعمار می داند که در سال های دهه های بیست و سی قرن بیستم توسط انگلیس و فرانسه بر جهان عرب تحمیل شد و در دهه هفتاد با کمک آمریکا و شوروی، حدود نیم قرن ادامه یافت: در دهه بیست و سی، با تأسیس دولت های مدرن عربی به دست نیروهای در حال عقب نشینی استعماری اروپا، دولت هایی که بیشتر آنها به نوشته وی لنگ زنان وارد قرن بیست و یکم شده اند و در دهه هفتاد، وقتی این کشورها به مجموعه ای از دولت های پلیسی و امنیتی تبدیل شدند که با شهروندان خود چون بردگانی عاری از هرگونه حق بشری رفتار می کردند و پشت شان در حفظ نظم عربیِ ازهم گسیخته و پریشان شان به حمایت دو دولت خارجی امریکا و شوروی گرم بود.

به نوشته خوری، اکنون سومین و مهم ترین تحول جهان عرب در حال وقوع است. او این تحول را رویدادی خود انگیخته و برانگیخته از دل میلیون ها مردم عادی عرب می داند که سرانجام می خواهند از انسانیت خود دفاع کنند، حقوق خود را مطالبه کنند و در تعیین سرنوشت و وضعیت کشور خود مشارکت داشته باشند. خوری می نویسد که جهانیان اکنون شاهد لحظه حماسی و تاریخی زایش مفاهیمی هستند که برای مدت های بسیار طولانی از مردم عرب دریغ شده بود. مفاهیمی چون حق تعیین و اداره سرنوشت خود، حفظ ارزش های ملی، شکل دادن به نظام مدیریتی کشور، رابطه مسئولانه با یکدیگر و با جهان به عنوان انسان هایی آزاد  و برخوردار از حقوقی سلب ناپذیر.  

تحلیلگران درباره حال و آینده مصر چه می گویند؟ (مصاحبه با عباس میلانی)

چه شد که مردم مصر به خیابان ها ریختند و در حالی که تنها یک هفته پیش تر وزیر خارجه آمریکا مصر را حکومتی با ثبات و حسنی مبارک را دوست و متحد آمریکا اعلام کرده بود؟ چه شد که همه معادله ها و محاسبه ها به هم ریخت و کار به درخواست رفتن مبارک کشید؟ انگیزه ها و خواست های مردم مصر از این اقدام چیست؟ آینده مصر به کدام سو می رود؟ به سوی دموکراسی و گسترش جامعه مدنی و حقوق بشر و زنان  گام بر می دارد یا راه خشونت و افراط گرایی وسرکوب اسلامی را، از نوع آنچه در طالبان یا در ایران می بینیم، می پیماید؟ با تغییر سرنوشت مصر، سرنوشت خاورمیانه به چه سویی می رود؟ سرنوشت دیگر حکومت های خاورمیانه ای چه خواهد بود؟ سوریه و عربستان، دو دیکتاتوری با دو نظام حکومتی متفاوت چه سرنوشتی خواهند داشت و اسراییل در این میان چه خواهد کرد؟

در نظر خواهی از چند پژوهشگر و تحلیل گر برجسته مسائل ایران و جهان این سؤال ها را با ایشان در میان گذاشتم. برخی از آنان پاسخ ها را به صورت مقاله نوشتند. برخی به سوال ها در گفت و گویی تلفنی پاسخ دادند و برخی نیز پاسخ پرسش ها را کتبی نوشتند. این پاسخ هارا به ترتیبی که به دست ما رسیده اند در زیر می خوانید.

علت ها و انگیزه ها

دکتر عباس میلانی، پژوهشگر و مدیر برنامه مطالعات ایرانی در دانشگاه استانفورد و استاد دانشکده علوم سیاسی و سرپرست پروژه دموکراسی در ایران در موسسه هوور در گفت و گویی تلفنی با وب سایت فارسی صدای آمریکا درباره این که چگونه به ناگهان مردم آرام مصر به معترضانی تبدیل شدند که برای درخواست هایشان به خیابان ها ریختند و طالب برکناری و رفتن مبارک شدند می گوید:

عباس میلانی: «این که یک انقلاب چطور آغاز می شود، قابل پیش بینی نیست. همیشه مثل یک جرقه است که در یک آتشفشان  پنهان در می گیرد. آتشفشانی که ملتهب است و در آستانه انفجار است و هرچیزی ممکن است زلزله این آتشفشان را آغاز بکند. (علت) این را که جرقه چگونه پیدا می شود نمی دانیم. اما چیزی که می دانیم آن است که در همه این کشورها چند عامل مشترک وجود دارد. استبداد و سرکوب، وضع دشوار اقتصادی، وجود طبقه یا قشر روشنفکری که برای دموکراسی فشار می آورد، اتکای رژیم به ترس مردم و یا کمک خارجی و یا هردو. سکوت مردم علامت آرامش نیست بلکه ناشی از سرکوب است. اما کافی است که این ترس بریزد. همچنان که رمز ماندن آقای خامنه ای در همین شدت ارعاب و حکومت وحشت است. او می داند که وقتی ترس مردم ریخت دیگر نمی شود آن را مهار کرد.

از همان آغاز بروز نا آرامی ها جریان رویدادها به شکلی بود که سبب شد بسیاری از ناظران شباهت هایی میان انقلاب ایران و وضعیت امروز مصر و یا جنبش سبز و انقلاب مصر ببینند...

عباس میلانی: «در قرن اخیر در خاورمیانه سه کشوری که همواره تعیین کننده جریان های حاکم بوده اند ایران، مصر و ترکیه بوده اند. مثلثی سیاسی – فکری که جریان های سیاسی و فکری منطقه را تعیین کرده. اگر بشود امیدوار بود که در مصر جریان دموکراسی برقرار بشود، با توجه به روش دموکراتیک ترکیه که حاکمان آن با وجود متدین بودن دین را به حکومت منتقل نمی کنند و با توجه به سنت سکولار آن اگر دو پایه از این سه ضلعی دموکرات باشند آن وقت رویدادهای مصر حتما بر وضعیت ایران تاثیرگذار خواهد بود.

جریان تونس حتما از جنبش سبز تاثیر گرفته است. روش های سازمان دهی مردم، استفاده از تکنولوژی جدید و تظاهرات مسالمت آمیز... و البته با پیروزی این جنبش ها در تونس و مصر می شود گفت که این پیروزی ها تاثیر متقابلی بر ایران و کشورهای دیگر منطقه خواهند گذاشت و یک حالت علت و معلولی دارند که بعد جای علت و معلول عوض می شود و بالاخره کل منطقه را به حرکت در می آورد.

جمهوری اسلامی به رغم ظاهر خوشحالش مسلما الان گرفتار ترس شده. همین الان اگر سایت های ایران را نگاه کنید می بینید که مخالفان داخل کشور فعال تر شده اند و یک بارقه امیدی برای مخالفان به وجود آمده...»

آیا می شود شباهتی میان وضعیت امروز منطقه با بلوک شرق و دوران فروپاشی یافت که رژیم های کمونیستی کشورهای درون بلوک پشت سرهم راه گذار به دمکراسی را رفتند؟

عباس میلانی: «خاورمیانه به عنوان یک بلوک با اروپا قابل مقایسه نیست. در اروپا به غیر از یوگسلاوی و رومانی بقیه همه اقمار شوروی بودند و وقتی برادر بزرگ افتاد، هرکدام از آنها راه خود  را رفتند و بر زمینه و سنت فرهنگی شان حکومت های خود را بنا کردند. در بلغارستان حکومتی خودکامه سر کار آمد، مجارستان و چکسلواکی که سنت دموکراتیک داشتند حالا حکومت های دموکراتیک دارند. من در خاورمیانه این دینامیسم را متفاوت می بینم. مراکش، ایران، ترکیه ... این ها باهم خیلی تفاوت دارند.»

در جهان عرب چطور؟

عباس میلانی: «در جهان عرب هم همین طور است. برحسب نفوذ کشورهای فرانسه، انگلیس، آمریکا، شوروی... برحسب این که تا چه حد باد نیمه دموکراسی اسپانیای قبل از تجدد بهشان خورده، هرکدام دینامیزم های خودشان را دارند. اما به طور کلی جریان دموکراسی در همه این ها به درجات مختلف به منصه ظهور در آمده. البته وضعیت استبداد سوریه با کشورهای دیگر متفاوت است اما درصورت دموکرات شدن ایران، سوریه و عربستان هم باید شاهد چنین رویدادهایی باشند. اما یک نکته که می خواهم تاکید کنم این است که آنقدر رژیم در ایران خراب کاری کرده که تقریبا نیروهای اسلامی آنها آشکارا خودشان را از ایران جدا می کنند و تبری می جویند. یعنی این نشان می دهد که خمینی و خامنه ای به صورت الگوی بن لادن در کشورهای مسلمان دیده می شوند. حتی حسن نصرالله هم به عنوان ایرانی از آنها فاصله گرفت و برای آن که آن را بقبولاند، آنها را به عنوان عرب معرفی کرد.»

نقش آمریکا در مصر

عباس میلانی: «آمریکا در دهه قبل از انقلاب ایران، پشت پرده به شاه فشار می آورد که فشار را کم کند و هشدار می داد که جامعه را باز تر کند. شاه گاه با بی میلی می پذیرفت و گاه از این کار سر بازمی زد و بعدها هم (به خاطر پول نفت) احساس کرد نیازی به آنها ندارد. بعد (در دوران انقلاب ۵۷) آمریکا با دشواری عجیبی روبرو می شود بر سر این که از متحد دیرینش حمایت کند یا نکند. تا کار به رادیکال شدن وضعیت و جریاناتی منجر شد که دیدیم. آمریکایی ها از تجربه ایران درس گرفته اند و خیلی سریع تر خط شان را روشن کردند. سخنرانی خانم رایس که پنج سال پیش در قاهره ایراد کرد کاملا موضع آمریکا را درمورد مصر نشان می داد. خانم رایس مستقیما تأکید کرد که مصر باید انتخابات آزاد برگزار کند و به تلویح گفت که مبارک نباید پسرش را نامزد کند. ولی مبارک انتخابات را به وضعی که دیدیم برگزار کرد و بعد آمریکا درگیر (مسائل دیگر) شد و پس زد. این پس زدن بالمآل به ضرر آمریکا و مبارک شد. چون اگر آن اصلاحات را انجام داده بود کار به اینجا نمی کشید. در مورد شاه هم همین طور بود. اگر شاه در سال ۱۹۷۵ این امتیازات را داده بود می توانست خودش را نجات دهد. آمریکا در هر دو مورد چوب آن را می خورد که فشارهایش پشت پرده است (البته در مصر کاملا این طور نیست: سخنرانی رایس و سخنرانی اوباما هر دو علنی است.) این بندبازی دشواری است که بتواند هم متحدان را ناراضی نکند و هم درعین حال منافع دراز مدت را تأمین کند.»

آیا مصر با خلأ رهبری روبروست؟

عباس میلانی: «شواهد اولیه نشان می دهد که رهبری آینده مصر از دو گروه (تشکیل می شود): یک- گروهی که سال ها در مبارزه بوده اند (یعنی اخوان المسلمین) که سعی می کنند بگویند با ایران فاصله دارند و راه خشونت و تروریسم ایران را نمی روند و ۴۰،  ۵۰ سال است که در مصر مبارزه می کنند. این ها بخشی از قدرت هستند. بخش دیگر رهبری تازه نفس، شهرنشین، تحصیل کرده و طبقه متوسط است که صرفا حق رای می خواهد. در یکی از تصویرهای ویدیویی، یک خانم مصری که اتفاقاهم شکلش و هم حرف هایش شبیه ایرانی ها بود می گفت «سی ساله است و تا به حال در هیچ انتخاباتی شرکت نکرده و در عمرش رای نداده است.» این قشر نماینده شان البرادعی و تشکیلات آن هاست که خواستار رعایت حقوق بشر و حقوق مدنی و آزادی های دموکراتیک است که ازشان دریغ شده. البته در مصر از نظر آزادی های فرهنگی وضع خیلی بهتر از ایران بوده و در سی سال اخیر با ایران اصلا قابل مقایسه نیست. اولین حرفی که رهبر تونس زد گفت من خمینی نیستم یعنی می بینیم که اسم خمینی به لولویی تبدیل شده که اپوزیسیون دموکراتیک را از مردم دور می کند. حرکتی که در سی سال پیش در ایران شروع شد در ترکیه هم ادامه یافته اما در ترکیه حکومت به صورت حکومت قانون عرفی است و جای دین در خانه است و متدینی که در حکومت هست هم با دینش در خلوت است. این (حرکت) در خاورمیانه آغاز شده و برگشت ناپذیر است و کسانی که دنبال حکومت های جانشینی و یا ذوب در ولایت فقیه هستند باید بدانند که گره بر باد می زنند.»

در صورت بر سر کار آمدن حکومت دموکراتیک در مصر و سپس ایران، مسئله صلح اسراییل و فلسطینی ها چه خواهد شد؟

عباس میلانی: «در کوتاه مدت ممکن است نگرانی هایی ایجاد کند. اما در دراز مدت حضور حکومت های دموکراتیک در منطقه کار صلح را راحت تر می کند. حکومت دموکراتیک از حقوق حقه مردم فلسطین دفاع می کند اما حل همه مسائل خاورمیانه را در گرو فلسطین نخواهد گذاشت و این رهبرانی که خودشان را ریاکارانه هوادار جنبش فلسطین نشان می دادند دیگر چنین نخواهند کرد. شکسپیر می گوید: ذهن های نا آرام را با جنگ های خارجی مشغول بدار.»

طرفداران این عقیده کم نیستند که منافع غرب و به ویژه آمریکا در منطقه ایجاب نمی کند که در منطقه و در ایران، دموکراسی برقرار شود

عباس میلانی: «فکر نمی کم در دراز مدت منافع غرب با دموکراسی در تضاد باشد. این یک تفکریست برخاسته از کسانی مثل توده ای ها که می گویند امپریالیسم منافعش اجازه نمی دهد در کشورها رشد سیاسی صورت بگیرد. در صورتی که در دراز مدت چنین نیست. ممکن است به صورت کوتاه مدت گاه چنین روش هایی اعمال شده باشد. بسیاری از سیاستمداران آمریکا منافع کوتاه مدت را فدای منافع دراز مدت کردند. اما اگر آمریکا بخواهد با نفوذ رادیکالیسم اسلامی برخورد کند اتفاقا به کشورهای دموکرات نیاز دارد. عربستان با آن که متحد آمریکاست اما تاثیر خیلی زیادی در شکل گیری آن (اسلام افراطی) داشته. ویکی لیکس نشان می دهد که دولت فعلی آمریکا در پشت پرده، دائم به این کشورها برای اصلاحات دموکراتیک فشار می آورد. در مورد دولت بوش هم دیدیم که کاندولیزا رایس همین اصرار را داشت. اما مبارک در برابر آن به صورت کوتاه مدت آمریکایی ها را به عقب نشینی تاکتیکی وادار کرد و آن عقب نشینی هم به ضرر آمریکا و هم به ضرر مبارک شد. اگر وقتی در آن زمان که مبارک دوره خود را تمام کرد خود را نامزد نمی کرد و انتخابات آزاد برگزار می کرد مسلما وضع مصر این طور نمی شد. اما حالا با این که ۸۳ ساله است و سرطان دارد باز دست نمی کشد و می خواهد پسرش را جانشین خودش کند و جمهوریت را به مشروطیت تبدیل کند.

باید ملتفت باشیم که دوران ولایت فقیه و پادشاهی به سر آمده. ازبین رفتن ولایت فقیه و پادشاه آغاز ورود به مدرنیته است. در ضمن فراموش نکنیم که سلطنت در ایران یک شبه با انقلاب سال ۱۹۷۹ از بین نرفت. در ایران سلطنت از سال ۱۸۴۰ در بحران بود. این مهم است که در ایران در دویست سال اخیر تنها یک پادشاه بود که در ایران به مرگ طبیعی مرد. (بقیه یا ترور یا تبعید شدند). آن هم مظفرالدین شاه بود که فهمید دوره حکومت الهی و پادشاهی به سرآمده ... اگر این جریان تاریخی را ببینیم متوجه می شویم که سقوط پادشاهی در ایران از مدت ها پیش آغاز شده بود. با گسترش امکانات ارتباطی امروز، هم شاهد مرگ رژیم های دیکتاتوری از هرنوع آن (از جمله نوع حزب اللهی آن) که مثل جمهوری اسلامی گمان می کنند انحصار خبر و حقیقت را در دست دارند خواهیم بود.»

رسانه های اجتماعی نظیر فیس بوک و توییتر را در انقلاب مصر بسیار مؤثر می دانند...

عباس میلانی: «این که فیس بوک و توییتر در ایجاد ارتباط بین معترضان در غیاب امکان های ارتباطی دیگر مثل تجمع و گرد هم آیی ها و غیره نقش داشته درست است، اما یک رمانس و یک منافع اقتصادی هم در آن هست که در مورد اهمیت و نفوذ آن ها اغراق می کند. هنوز مطالعه جدی در مورد جنبش سبز و این که فیس بوک تا چه حد در آن مؤثر بوده انجام نشده. همیشه در انقلاب ها از تکنولوژی به صورت خلاق استفاده شده. استفاده از نوارهای صوتی و فتوکپی هم در دوران خمینی بسیار مهم بود. اما فراموش نکنیم که این امر همیشه یک جریان دو طرفه است. انقلاب تکنولوژیک می تواند هم به مردم کمک کند و هم امکان کنترل را به رژیم های دیکتاتوری دهد. در ایران در بازجویی ها به زندانیان دستگیر شده بعد از انتخابات، نقشه الکترونیک نقاطی را که در آنجا بوده اند، نشان می داده اند. بد نیست اینجا اضافه کنم که  در استانفورد، گروهی به عنوان تکنولوژی رهایی بخش (Liberation Technology) درست شده و با گذاشتن سمینارها و کلاس ها و پژوهش های مختلف می خواهند ببینند واقعا اشکال واقعی استفاده از این ابزار چگونه است و ورای های و هویی که درباره آن راه افتاده کجاها و تا چه حد (به آزادی خواهان) کمک کرده، چه ظرفیتی دارد و کجاها زیان رسانده. خیلی دانشگاه ها هم دارند کار در این زمینه را شروع می کنند. این کمی ساده دلی است که فقط بر نقش تکنولوژی (در انقلاب) اتکا کنیم. هرچند که تکنولوژی بنا به زمانه خود همواره در پیشبرد انقلاب ها موثر بوده. در ایران زمان مشروطه هم صنعت چاپ خیلی کمک کرد به آزادی خواهان برای آگاه شدن از افکار یکدیگر و برقراری ارتباط با هم. .. به هرحال نباید منکر شد که تکنولوژی (در جنبش) نقش داشته است اما چقدر تعیین کننده بوده معلوم نیست.»

تحلیلگران درباره حال و آینده مصر چه می گویند؟ (مصاحبه با ابوالحسن بنی صدر)

درباره وقایع اخیر مصر و وضعیت متغیر آن، و همچنین تحلیل وضعیت این کشور در مقایسه با وضعیت مشابه در ایران سه دهه پیش و درعین حال تاثیر چنین جنبش مردمی در منطقه، صدای آمریکا پرسش هایی را با ابوالحسن بنی صدر، اولین رئیس جمهوری اسلامی ایران در میان گذاشته است.

به نظر شما چه دلایلی انگیزه چنین جنبش ها وانقلاب هایی در چند کشور خاورمیانه به ویژه مصر شده است؟

بنی صدر: رژیم های دیکتاتوری پیر می شوند و عامل پیر شدن هر رژیمی، بی هدف شدن آن است. رژیم مبارک دنباله رژیم ناصر است که حاصل «انقلاب افسران آزاد» بود. آن رژیم هدف داشت: ناسیونالیسم عرب به معنای بازیافت غرور ملی و اتحاد اعراب و بازگرداندن سرزمین فلسطینی به فلسطینیان و رشد؛ می دانیم که مصر با اسرائیل صلح کرد و از اتحادیه عرب اخراج شد. پس، از هدف ها، یکی بیشتر باقی نماند و آن رشد بود. فساد و فقر گسترده و تحقیری که جامعه جوان مصر به آن معترض است نشان می دهد که رشد نیز به مثابه هدف رها شده است. رژیم بی هدفی که جز حفظ قدرت جبار هدفی نداشته باشد، مردنی است. مصر یک جمعیت ۸۴ میلیونی دارد. بنابراین، جمعیت جوان به مثابه نیروی محرکه ای که نیروهای محرکه دیگر را می سازد و نظام اجتماعی را بازتر و تحول پذیر تر می کند، در جامعه امروز کشورهایی چون مصر و ایران، به آبی می ماند که در دیگ دربسته ای می جوشد. دیر یا زود، دیگ را منفجر خواهد کرد. معنای بیکاری جوان در جامعه ای چون جامعه مصر، نقش «مرده متحرک» پیدا کردن است.

آیا صرف وجود نابسامانی های اقتصادی و اجتماعی می تواند مردم را به صورت توده های میلیونی به خیابان ها بکشد و حتی آنها را به رغم نبودن رهبری و تشکیلات سیاسی و وجود خطر رویارویی با خشونت و هلاک در خیابان ها نگاه دارد؟

بنی صدر: هر جامعه ای که به جنبش در می آید، به رژیم میرنده نه می گوید اما می باید به رژیم جانشین نیز آری بگوید. استبدادها مدار بسته ایجاد می کنند و جامعه را در مدار بسته زندانی می کنند. ترس از بدتر سبب می شود که جامعه به بد تن دهد. از وقتی ولایت مطلقه فقیه بر ایران استبداد جبار را برقرار کرد، در کشورهای اسلامی، «اسلام گرایی» خطری شد که باید کشور را از آن حفظ کرد. رژیم های تونس و مصر که بی هدف شده بودند، این حفظ کشور از این خطر را جایگزین هدف کردند. هم امروز نیز، مصری ها را از آن می ترسانند که اخوان المسلمین جانشین رژیم مبارک شود. علاء الاسوانی، از نویسندگان بزرگ مصر، راست می گوید: آنچه رژیم مبارک را حفظ می کرد، پلیس او نبود، ترس از پلیس او بود. پس هر زمان، جامعه از آن مدار بسته رها شود، دیوار ترس نیز فرو می ریزد. جامعه ها دریافتند که چنین اسلامی راه حل نیست بلکه مانع از یافتن راه حل است. از این رو، ضعیف و ضعیف تر شد و امروز دیگر، جامعه های عرب خود را در آن مدار بسته نمی بینند.
از سوی دیگر، اسلام سازگار با استقلال و آزادی و حقوقمندی انسان و طرز فکرهای دیگر و زندگی در جامعه دارای نظام دموکراسی، قوت گرفته اند. با این حال، قوت این اندیشه های راهنما و نیز فرهنگ دموکراسی آن اندازه نیست که بتوان گفت: استقرار مردم سالاری در تونس و مصرو در کشورهای عرب دیگر، برگشت ناپذیر است. دلیل آن اینکه بدیل دموکرات توانمند در صحنه حضور ندارد.

چرا دامنه جنبش در تونس به چند کشور دیگر کشیده شد؟ چه نکات مشترکی بین این کشورها وجود داشت که جامعه را برای انقلاب آماده کرده بود؟

بنی صدر: جنبش وقتی همگانی می شود که جمهور مردم، از هر قشر اجتماعی و هر قشر سنی در آن شرکت کنند. هرگاه خشونت و فسادی که دولت تجسم آن است، سبب گسترش آسیب ها و نابسامانی های اجتماعی بگردد و جمهور مردم تمامی راه های بیرون رفتن از فضای بسته و خفقان آور را برخود بسته ببینند، محرومیت توأم با تحقیر جمهور مردم را به حرکت در می آورد. جامعه ما و جامعه های تونس و مصر و... خود را در چنین فضای بسته و خفقان آوری می بینند و همه قشرهای سنی و اجتماعی هدف مشترک پیدا می کنند. این مرحله، مرحله ای است که وجدان همگانی رهبری جامعه را برعهده می گیرد و جنبش همگانی میسر می شود.

خواست مردم این کشورها، و بویژه مصر، از این تظاهرات چیست؟ آیا می دانند چه می خواهند؟ آیا می دانند چه نمی خواهند؟

بنی صدر: هدف مشترکی که جامعه می یابد، هرگاه دقیق نباشد و یا دقیق باشد اما نیروی جانشین سازگار با خود را نداشته باشد، جنبش همگانی می تواند پیش رود و رژیم را نیز از میان بردارد اما ممکن است نتواند مانع از بازسازی دیکتاتوری بگردد. در ایران چنین شد. در حال حاضر، جنبش مصریان خواهان تغییر نظام سیاسی و نیز نظام اجتماعی (عدالت و آزادی) است. اما توأم شدن عدالت با آزادی، نیاز به تعریف هایی از این دو دارد که شفاف و دقیق باشند و جمع این دو را میسر بگردانند. وگرنه، یکی می تواند قربانی دیگری بگردد. هرگاه فشار محرومان و تحقیر شدگان مقاومت ناپذیر باشد، تقدم عدالت بر آزادی می تواند عامل بازسازی استبداد بگردد. باوجود این، توأم شدن این دو در این مرحله از جنبش، موجب ضعف آن نمی شود.
سازمان های سیاسی در شخص آقای البرادعی به عنوان طرف گفت وگو با رژیم – به شرط رفتن مبارک – توافق کرده اند. اما برکسی پوشیده نیست که این سازمان ها وقوع جنبش را پیش بینی نیز نکرده بودند، هیچ، معلوم هم نیست که چه موقعیتی نزد نسل جوان دارند. دو ضعف عمده در جنبش مردمی مصر قابل مشاهده است: ضعف وجود بدیل نیرومند و ضعف ناشی از شفاف نبودن هدف.

غرب برای مصر چه راهی را می پسندد؟

بنی صدر– جنبش در استقلال آغاز شده است. گرچه برخی می گویند جنبش خود جوش نیست و سال ها کار برده است تا به وقوع بپیوندد و حتی اسم و رسم اشخاص و گروه های دخیل در آن را – که اخوان المسلمین در میان آن ها نیست – بر زبان و قلم می آورند، اما جوانان ۲۰ و ۲۲ ساله ای که ابتکار عمل را از آن خود کردند، نمی توانسته اند طی سال ها تربیت شده باشند. در حقیقت، جامعه امروز مصر مشاهده کرد که از بیرون، تهدید نمی شود. و در همان حال، رژیم میرنده را نیز بی پشتیبان یافت. هواداری آقای نتانیاهو، آن هم بعد از وقوع جنبش، اگر برای آقای مبارک زیان مند نباشد، مفید هم نیست. آسوده خاطری از بیرون و برخورداری از حمایت افکار عمومی جهانیان، عامل عمده ای از عوامل پیدایش جنبش و ادامه آن تا پیروزی است.

آیا مبارک می تواند بر قدرت بماند؟ نقش ارتش چگونه است؟

بنی صدر: از دید من، روز ۲ فوریه، روزی تعیین کننده بود. در این روز، رژیم مبارک بر قوای سرکوبگر خود لباس شخصی پوشاند و با بسیج چماقداران، به میدان تحریر، حمله کرد. اگر موفق می شد جمعیت غافلگیر شده را از جا بکند و میدان را در روز اول، به تصرف در بیاورد، می توانست به خود وعده بدهد که، همچون رژیم ایران، با سرکوب جنبش توانا می شود. با آن که قوای ارتش مانع از هجوم لباس شخصی ها به میدان تحریر نشد و به آن ها اجازه داد مجهز وارد جنگ با مردم شوند، اما قوای سرکوب از تصرف میدان ناتوان شدند. معنای این ناکامی این است که ترس خانه عوض کرده است. در حقیقت، یکی از عوامل پیدایش و ادامه هر جنبشی، انزوای رژیم و از کار افتادن ابزار سرکوب آنست. در حقیقت، از زمانی که هدف تغییر رژیم تعیین می شود، آن ها که در خدمت رژیم هستند، در می یابند که رژیم رفتنی است. پس ترجیح می دهند حساب خود را از حساب رژیم جدا کنند. در مقابل، استقامت مردم، جامعه را به حرکت در می آورد و پیروزی را زود رس می کند – چنانکه گفته اند جنبش مشروطیت از ایران برخاست و در تبریز ماند. از تبریز برخاست در محله سکونت گاه ستارخان و باقر خان ماند و از این محله نیز برخاست و در این دو خانه ماند و مقاومت این دو خانه، مشروطیت را به ایران بازگرداند.

ایران و انقلاب های خاورمیانه، شباهت ها و تفاوت ها

این روزها، کارشناسان و تحلیلگران مسائل خاورمیانه و ایران، وقایع تونس و به ویژه مصر را با انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ و نیز با جنبش سبز ایران مقایسه می کنند. مصرِ امروز و ایرانِِ سال ۱۳۵۷ از نظر ساختار سیاسی، اجتماعی، اقتصادی چه شباهت هایی دارند؟ نقش آمریکا و متحدان خارجی در دوانقلاب چگونه بود وهست؟

بنی صدر: هر جنبش همگانی ویژگی خود را دارد و وجود همانندی ها و ناهمانندی ها در این میان، ویژگی خاص هر جنبش را بسا نمایان تر نیز می کند. این همانندی ها و ناهمانندی ها را می کوشم به طور واقعی و نه صوری در زیر نشان دهم:
۱- از لحاظ هدف، جنبش های تونس و مصر با انقلاب ایران همانند و با جنبش سال ۸۸، ناهمانند هستند. زیرا تغییر نظام و نه اصلاح آن را هدف گرفته اند.
۲- از نظر خودجوش بودن جنبش و نقش اولی که نسل جوان برعهده گرفته است، جنبش های تونس و مصر هم با انقلاب ایران و هم با جنبش سال ۸۸ همانند هستند. از لحاظ برقرار کردن «رادیو بازار» که ایرانیان در دوران انقلاب برای برقرار کردن جریان اطلاعات، به کار گرفتند و در جنبش سال ۸۸، این کار را با استفاده از تلفن دستی و اینترنت انجام دادند، ایرانیان معلم معترضان تونسی و مصری بوده اند.
جنبش های همگانی شباهت ها و تفاوت های دیگری دارند که در پاسخ به پرسش اول، شناسانده شدند. از راه فایده تکرار، باید گفت:
• نه اسلام حزب های اسلامی شفاف است و نه طرز فکرهای دیگر و میزان سازگاری شان با کثرت گرایی که لازمه مردم سالاری است- در همان حال اتحاد- معلوم است. مهم تر این که معلوم نیست نسل جوان تونس و مصر، اندیشه های سازمان های سیاسی را می شناسد یا خیر؟ بگذریم از فرهنگ دموکراسی که میزان برخورداری این دو جامعه از آن، دانسته نیست.
• جنبش های تونس و مصر، از لحاظ قشرهای اجتماعی و سنی به انقلاب ایران می مانند اما از لحاظ وسعت نه. در مقایسه با جنبش ۸۸، از لحاظ قشرهای اجتماعی شرکت کننده نیز ناهمانند هستند.
• از لحاظ رهبری، کسی چون آقای خمینی را ندارند. در جریان انقلاب ایران، باور این بود که او، به بیان آزادی که در برابر دنیا اظهار کرده است، وفا می کند. غافل از این که وقتی فکر راهنمای او بیان قدرت آن هم از نوع ولایت فقیه است، چون بر مرکب چموش قدرت نشست، ولایت فقیه را وسیله کار بازسازی استبداد می کند. دو جنبش مصر و تونس این اقبال را دارند که کسی چون خمینی را با طرز فکری که داشت و طرز فکری که اظهار می کرد، ندارند. (بعدها گفت از راه مصلحت دم از ولایت جمهور مردم و... زده است). باوجود این، کمبود یک بدیل توانمند در هر دو جنبش مشاهده می شود.
• از لحاظ حمایت افکار عمومی جهان و نیز حمایت دولت ها از جنبش، دو جنبش تونس و مصر با انقلاب ایران متفاوت و با جنبش ۸۸، همانندی نسبی دارند. در انقلاب ۵۷، دو ابر قدرت وجود داشتند و هردو از رژیم شاه حمایت می کردند. باوجود این، مردم ایران دریافتند که دوران انبساط دو قدرت جهانی به پایان رسیده و دوران انقباض آنها شروع شده است. پس می توانند بدون بیم از دخالت مؤثر قدرت خارجی، فعالیت کنند و آن را تا پیروزی ادامه دهند. همان عامل مهم، در دو جنبش تونس و مصر، مشاهده می شود. در حال حاضر، دولت روسیه سیاست محتاطانه دارد حال آنکه حکومت اوباما خواهان توقف خشونت رژیم مبارک بر ضد مردم و تغییر بلافاصله است.
۴- از این نظر که سازمان های سیاسی و روشنفکران وقوع انقلاب را ندیدند – در مورد ایران و مصر، اقلیت انگشت شماری وقوع انقلاب را دیدند و در تدارک آن کوشیدند – میان دو جنبش مصر و تونس و جنبش ۵۷ و جنبش ۸۸ ، همانندی وجود دارد.
۵- ویژگی هر دو جنبش مصر و تونس – که با دو جنبش ۵۷ و ۸۸ ناهمانندند – این است که اندیشه راهنمای معینی ندارند. هرگاه بیان آزادی اندیشه راهنما بود، از استقرار قطعی مردم سالاری اطمینان حاصل بود. هرگاه بخواهیم به قول نویسندگان مصری و اروپایی اعتماد کنیم، جامعه جوان به جای آنکه بیانی را اندیشه راهنما کند، جریان آزاد اطلاعات و اندیشه ها را برقرار کرده است تا طرز فکرهای مختلف بتوانند جریان پیدا کنند و به محک دموکراسی صیقل بخورند. باوجود این، در صورتی که دولت نسبت به طرز فکر ها و باورها - از جمله اسلام- بی طرف شود و اختیار باور افراد از دست دولت خارج شود، ویژگی بارزی است که این دو جنبش به آن ها، شناخته خواهند شد.
۶- رفتار ارتش های تونس و مصر، تا این هنگام، با رفتار ارتش تا مرحله اعلان بی طرفی در انقلاب ۵۷ و نیز سپاه در جنبش ۸۸ نایکسان و با رفتار ارتش ایران، از آن پس تاکنون، همانند است.

خاورمیانه به کجا می رود؟

با برنامه هایی که آمریکای جورج بوش برای ایجاد خاورمیانه بزرگ داشت فکر می کنید که این رویدادها، بویژه در مصر، تا چه حد راه را برای رؤیای خاورمیانه بزرگ باز می کند؟

بنی صدر- آن ها که با استقرار دموکراسی در کشورهای مسلمان مخالفند تئوری نیز ساخته اند: طرح خاورمیانه بزرگ را بوش تهیه کرد و اوباما دارد اجرا می کند. الگو نیز دولت عراق است: دموکراسی ای که آمریکا آن را هدایت می کند و دو پایه دارد. یکی ارتش و دیگری اسلام گرایان. به نظر آن ها، آمریکا دارد در مصر، برابر الگوی عراق، دولت را به اخوان المسلمین و ارتش می سپارد. چنین دموکراسی نمی تواند از مهار آمریکا خارج شود.
این نظر، با به کار بردن منطق صوری، ساخته شده است. چرا که طرح بوش تحول از بالا بود. دولت های استبدادی، از راه اصلاح خود، فضای اجتماعی را باز می کردند و نسل جوان جامعه فضای فعالیت می یافت و به گرد «اسلام رادیکال» نمی گشت. حکومت بوش فشار لازم را نیز وارد آورد اما ناکام شد و طرح را رها کرد. در آن طرح، جنبش مردم محلی از اعراب نداشت. پیش بینی نیز نمی شد. به قول یک کارشناس (لویی لما)، آمریکا نه وقوع جنبش ها در تونس و مصر را دید و نه راه حلی برای آن دارد. چنان که جنبش مردم ایران را ندید و راه حلی نیز برای آن نداشت. نه در تونس ابتکار عمل با اسلام گرایان بود- که تازه غنوشی رهبر حزب نهضت اعتراض می کند که چرا او را با خمینی مقایسه می کنند – و نه در مصر، ابتکار عمل در دست اخوان المسلمین است. در هر دو کشور، تا این زمان، ارتش نسبتا بی طرف مانده است.

آیا از این پس باید منتظر بود که سرنوشت سیاسی خاورمیانه تغییری شدید پیداکند یا با تحولات آرام و گام به گام روبرو خواهیم بود؟

بنی صدر: همانطور که در پاسخ به پرسش اول توضیح دادم، اگر اسلامِ [از نوع] توجیه کننده ی خشونت برای تصرف دولت و در اختیار گرفتن دائمی آن شکست نمی خورد، هیچیک از دو جنبش تونس و مصر، روی نمی دادند. باوجود سیاست غلط بوش – که در آغاز دم از جنگ صلیبی نیز زد – و با وجود اسلام ستیزیِ غرب و دستگاه تبلیغاتی و سیاسی اسرائیل، سازمان های سیاسی که اسلام را وسیله توجیه خشونت و تحصیل قدرت کرده اند، قربانی خشونت خود شده اند. در حال حاضر، اسلامی که دارد اعتبار روز افزون می جوید، اسلام به مثابه بیان آزادی است که در انقلاب ایران، گل را بر گلوله پیروز کرد؛ اسلامی که انسان را حقوقمند و حاکمیت را از آن جمهور مردم می شناسد. الگوی ترکیه، (واشنگتن تایمز اردوغان را بنی صدر ترکیه خوانده است)، وقتی با اسلام القاعده و حماس و رژیم سعودی مقایسه شود، جامعه های مسلمان را به سوی خود می خواند. هیچ سازمان اسلامی در کشورهای سنی نشین، نمی تواند نسبت به الگوی ترکیه لاقید بماند. هرچند از دید من، این اسلام نیز بیان قدرت است و از اسلام به مثابه بیان آزادی فاصله دارد.

آیا خاورمیانه گذاری مسالمت آمیز به سوی دمکراسی خواهد داشت یا گرفتار رادیکالیسم افراطی (مذهبی، نظامی، یا آمیزه ای از هردو) خواهد شد؟

بنی صدر: دو جنبش تونس و مصر نخستین آزمایش در دنیای عرب و نیز جامعه های سنی مذهب هستند. هرگاه در این دو کشور اسلام سازگار با مردم سالاری به کرسی قبول نشیند و حق اختلاف و اصل کثرت گرایی پذیرفته شود، تحول عمومی، در خاورمیانه و دنیای مسلمان، تحول از استبداد به دموکراسی است. امر مهم این است که همگان می باید بکوشند تا اسلام به مثابه بیان آزادی و سازگار با دموکراسی تبیین گردد تا که راه رشد بر میزان عدالت اجتماعی باز شود و جامعه های مسلمان نظام های اجتماعی باز و تحول پذیر بجویند.
بدین قرار، هرگاه در تونس و مصر، حزب های اسلامی و ارتش «دموکراسی هدایت شده» را پدید نیاورند، تحول در جهان اسلام بسیار شتاب خواهد گرفت. مانند گذشته باید بکوشیم که جامعه های مسلمان دریابند هدف دین باید استقلال و آزادی انسان باشد و نه وسیله کار دولت.
به نظر می رسد که راه بر «اسلام رادیکال»، به خاطر شکستش در ایران و در جامعه های دیگر، بسته شده است و بسته نیز می ماند. حتی سیاستی از نوع سیاست بوش و سیاست حکومت نتانیاهو و اسلام ستیزی غرب نیز نمی تواند راه را برآنها باز کند. زیرا این اسلام بی هدف و بنابراین مرده است. از زیادت نیاز حکومت نتانیاهو و راست گراهای غرب است که این مرده زنده تصور می شود.

آیا می توان از خاورمیانه به گونه یک بلوک ( مانند بلوک شرق سابق و بلوک اتحادیه اروپا) وبه عنوان یک بلوک دیکتاتوری سخن گفت و پیش بینی کرد که در صورت وقوع دمکراسی در مصر و تونس و ....مانند آنچه در مورد بلوک کمونیستی دیدیم دیگر دیکتاتوری های خاورمیانه نیز یک به یک فرو خواهند ریخت؟

بنی صدر: در خاورمیانه رژیم های دیکتاتوری وجود دارند. هوای یکدیگر را نیز دارند. اما بلوکی همچون بلوک کمونیست را تشکیل نمی دهند. نه یک قدرت جهانی ارباب آنها هست و نه می تواند هربار که رژیمی به خطر افتاد، قشون برای نجاتش گسیل کند و نه حتی می تواند حمایت مالی جدی برای بیرون بردن رژیمی که در تنگنا قرار گرفته است، بکند. باوجود این، استقرار دموکراسی در تونس و مصر، نقش تعیین کننده ای در تحول دنیای اسلام پیدا می کند. اثر تونس دموکراتیک بر شمال افریقا و اثر مصر دموکراتیک هم بر شمال آفریقا و هم برخاورمیانه مستقیم خواهد بود. بجای نقش منفی که دموکراسی دست پخت بوش در عراق و افغانستان در منطقه بازی کرد، دموکراسی تونس و مصر نقش مثبت بازی خواهد کرد.

آیا سرنوشت ایران نیز به دیگر کشورهای خاورمیانه پیوسته است؟

بنی صدر:با توجه به این که ایران، به لحاظ فرهنگی، نقش قلب را در دنیای مسلمان بازی می کند، استقرار دموکراسی در ایران، عامل مؤثر سومی خواهد شد در برچیدن بساط دیکتاتوری ها در دنیای اسلام. امید که موج های جنبش مردمی که از تونس به مصر و از مصر به اردن و یمن رسیده است، به ایران برسد و ایران مانع استبداد را از سرراه بردارد و تحول جهان به عصر استقلال و آزادی و رشد انسان در جهان، شتاب گیرد.

نظرگاهی وجود دارد که می گوید وجود دیکتاتوری ها در خاورمیانه نفت خیز برای سرمایه داری های غربی و بویژه آمریکا سود آور است. به نظر شما دمکراسی در ایران ، عربستان ،...و به طور کلی در خاورمیانه تا چه حد با منافع دولت های غربی و در راس آنها آمریکا هم سویی دارد؟

بنی صدر: بتازگی اسناد محرمانه ۳۰ سال پیش انگلستان انتشار یافته است. در آن اسناد، استقلال طلبی بنی صدر، مانع برای منافع غرب ارزیابی شده است. در حقیقت، هرگاه در کشورهای ما، دموکراسی بر اصول استقلال و آزادی مستقر شود، تنظیم کننده رابطه این کشورها با دنیای خارج، حقوق ملی خواهد بود. هرگاه دولت های آمریکا و اروپا، از دید سلطه جویانه، برای خود در کشورهای ما منافع قائل شوند، البته استقرار دموکراسی واقعی را موافق منافع خود نخواهند یافت. چنان که استقرار این دموکراسی را درایران بعد از انقلاب، موافق منافع خود نیافتند. گروگان گیری و پیش کشیدن ولایت فقیه و محاصره اقتصادی و جنگ ۸ ساله و تقدم بخشیدن به دولت قوی ضد شوروی (در این مورد، سندی از سندهای محرمانه انگلستان که توضیح می دهد چرا حفظ ایران از نفوذ شوروی تقدم دارد، بسیار گویا است) و... وسائلی بودند که برای جلوگیری از موفق شدن تجربه دموکراسی در ایران به کار رفتند.
باوجود این، استقرار دموکراسی بر اصول استقلال و آزادی، نظام های اجتماعی را باز و تحول پذیر می کند و رشد جامعه های ما، به سود جهانی خالی از جنگ و ترور است. بنا براین، این دموکراسی با برخورداری جامعه های آمریکایی و اروپایی از حقوق ملی خود بسیار سازگار است.
موضع اسرائیل در قبال وضعیت فعلی، بویژه در قبال مصر، و نیز در قبال سرنوشت خاورمیانه چگونه است؟

بنی صدر:اسرائیل هم اکنون «دموکراسی هدایت شده» را پیشنهاد می کند. دموکراسی که نگران تحقیر شهروندان عرب در مناطق فلسطینی و هیچ جای دیگر جهان نباشد و مهار آن نه در دست مردم مصر که در دست آمریکا و اسرائیل باشد. از دید من، رفتار حکومت نتانیاهو حتی برای رژیم مبارک نیز زیان مند است. به سود مردم اسرائیل است که [این کشور] رابطه خود را با مردم فلسطینی خصوصاً و با جامعه عرب و چه بسا دنیای اسلام عموماً بر رعایت حقوق ملی مردم این کشورها تنظیم کند و مستقیم و غیرمستقیم در امور این کشورها دخالتی از نوع دخالت فعلی حکومت نتانیاهو در مصر، نکند.

آیا درست است که قرن بیست و یکم قرن نابودی دیکتاتوری ها است؟ و آیا شما در قبال سرنوشت خاورمیانه خوش بین هستید؟

بنی صدر: نیروهای محرکه ای که در هر کشور ایجاد می شوند، در نظام های اجتماعی بسته و بسا نیمه باز، نمی توانند در رشد به کار افتند. تخریب آنها حیات را تهدید می کند. آلودگی محیط زیست و نیز افزایش میزان خشونت در جهان و در همان حال، وجدان یافتن بر خطری که حیات انسان و محیط زیست را تهدید می کند، وجدان به ضرورتِ بازایستادن از تخریب نیروهای محرکه و به کار بردن آن ها را در تخریب حیات، ارتقاء می بخشد. همچنین وجدان به نقش انسان مستقل و آزاد و حقوقمند، عامل جنبش ها شده اند و می شوند که به استبدادها پایان بخشیده اند.

کابینه جدید پاکستان سوگند یاد می کند

مراسم تحلیف اعضای کابینه جدید و کوچکتر پاکستان روز جمعه در حضور رییس جمهوری انجام گرفت . این اقدام نخستین مرحله تجدید ساختار دولت است که به قصد کاهش هزینه ها صورت می گیرد.

آصف علی زرداری سرپرستی آیین سوگند ٢٢ وزیر را ، که بسیاری از آنها از دولت قبلی هستند، برعهده داشت. انتظار می رود اندازه نهایی کابینه از کابینه پیشین که بیش از ٥٠ وزیر داشت به مراتب کوچکتر باشد.

در مراسم روز جمعه غیبت شاه محمود قریشی وزیر امور خارجه نمایان بود. در مورد دلیل نبود او گزارش ها مختلف است. پست وزارت امور خارجه در ماه های آینده در حالی که پاکستان مذاکرات صلح با هند را دوباره آغاز می کند مهم خواهد بود.

کابینه قلبی پاکستان روز چهارشنبه، در پی در خواست های اوپوزیسیون که نخست وزیر دولت را کوچک کند و به اجرای اصلاحات اقتصادی بپردازد، استعفا داد.

مطبوعات در مورد ايران و مصر بحث می کنند

نيويورک تايمز به برنامه مخالفان دولت جمهوری اسلامی داير بر اعلام راه پيمايی روز دو شنبه ۲۵ بهمن به پشتيبانی از جنبش های آزاد يخواهانه مردم تونس و مصر پرداخته و می نويسد اين برنامه موجب خشم مقامات جمهوری اسلامی شده است. نيويورک تايمز با نقل سخنان غلامحسين محسنی اژه ای دادستان کل جمهور ی اسلامی داير بر سياسی بودن اين اعلام برنامه می نويسد آقای اژه ای اين اقدام مخالفان دولت را سياستی تفرقه افکنانه قلمداد کرده و گفته است چرا آنها روز ۲۲ بهمن را برای اعلام پشتيبانی از مردم تونس و مصر اعلام نکرده اند؟ روزنامه، اين سخنان را نشانه مخالفت حکومت با دادن مجوز برای راه پيمائی ۲۹ بهمن دانسته و می نويسد آيت اله خامنه ای و ساير سران محافظه کار حکومت، قيام مردم مصر و تونس را پيامد انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ ايران قلمداد کرده اند. آيت اله خامنه ای در نماز جمعه به ستايش از قيام مردم اين دو کشور پرداخته و مخالفان می گويند اگر مجوز راه پيمايی به آنها داده نشود سخنان رهبر جمهوری اسلامی در نماز جمعه داير بر حمايت ازآن جنبش هانآ رياکارانه تلقی خواهد شد.

واشنگتن پست به نقل از کارشناسان هسته ای می نويسد پاکستان ممکن است درحال ساختن چهارمين رآکتور هسته ای با سوخت پلوتونيوم باشد. اين رآکتور که به گفته کارشناسان مستقل درمنطقه هسته ای خوشاب پاکستان ساخته می شود به مسابقه تسليحات هسته ای با هند در شبه جزيره دامن خواهد زد. به نوشته واشنگتن پست ماهواره ها در ماه گذشته عکسهايی از فعاليت های ساختمانی گسترده در منطقه خوشاب مخابره کرده اند و اين ساختمانها در نزديکی همان رآکتورهای پيشين پاکستان و هم اندازه آنها است که آنها هم با سوخت پلوتونيوم کار می کنند. اويلی هاينونن، مقام پيشين آژانس بين المللی انرژی اتمی، گفته است اين اقدام اسلام آباد موجب بی ثبات تر شدن هرچه بيشتر منطقه ای است که هم اکنون نيز از ثبات چندانی برخوردار نيست.

روزنامه گاردين چاپ لندن از دست داشتن ارتش مصر درشکنجه و بازداشت معترضان خبر داده و از قول فعالان حقوق بشر می نويسد ارتش مصر صدها مخالف دولت مبارک را هدف بازداشت و شکنجه قرار داده است. خبرنگار اين روزنامه در ميدان تحرير قاهره، گزارش داده است نيروهای ارتش مصر از زمان اوج گيری تظاهرات جاری، صدها و شايد هزاران معترض مخالف مبارک را مخفيانه بازداشت کرده و شکنجه کرده اند. خبرنگار اين روزنامه با شماری از اين افراد که پس ازبازداشت و شکنجه آزاد شده اند گفتگو کرده و آنها گفته اند ارتش با اين اقدامها تلاش می کند مردم را بترساند و به خانه هايشان بازگرداند.

مهمترين عنوان های مطبوعات دنيای عرب نيز به ادامه تظاهرات مخالفان و نيز روند تحولات در مصر اختصاص دارد.

روزنامه ی الشرق الوسط که بطور همزمان در اروپا، آمريکا وخاورميانه منتشر می شود می نويسد اقليت های دينی و قومی در مصر از جمله مسيحيان، بهائيان و شيعيان جبهه ای برای تشکيل حکومتی مدنی در مصر تشکيل داده اند. به نوشته اين روزنامه آنها تهديد کرده اند چنانچه در اين مذاکرات شرکت داده نشوند تظاهرات ميليونی جداگانه ای برگزار خواهند کرد. اين روزنامه می نويسد مسحيان مصر با انتشار بيانيه ای خواستار شرکدت در مذاکرات ِ مخالفان با عمرسليمان معاون رئيس جمهوری مصر شده اند. الشرق الاوسط می نويسد اقليت های دينی و قومی در مصر از جمله مسيحيان بهاييان، شيعيان، نوبی ها و آمازيق ها جبهه ای با نام جبهه ملی مصری برای دفاع از اقليت ها و حکومتی مدنی تشکيل داده اند.

عادل حموده، روزنامه نگار سرشناس مصری، در مقاله ای با عنوان مبارک می رود اما مصر ماندگار ست که در روزنامه ملی گرای الفجر به چاپ رسيده ضمن انتقاد از آنچه فساد مالی و سياسی در مصر خوانده است خواستار انتقال مسالمت آميز قدرت در اين کشور شده است.

همزمان روزنامه نيمه رسمی الاهرام اظهارات عمر سليمان معاون رئيس جمهوری مصر را منتشر ساخته که می گويد برخی از گفته های او در مصاحبه با شبکه تلويزيونی ای بی سی آمريکا نادرست تعبير شده است. عمر سليمان می گويد او در اين مصاحبه تاکيد کرده است که به دموکراسی اعتقاد دارد و در راه گسترش آن در مصر می کوشد وی می افزايد هرگونه تعبير ديگری از گفته های او در اين مصاحبه نادرست است. به نقل از عمر سليمان گفته شده است که مصر آمادگی برای دموکراسی ندارد.

الحيات نيز می نويسد تظاهرات مخالفان در مصر از ميدان تحرير به خيابانهای اطراف دو مجلس مصر مجلس شور و مجلس خلق کشيده شده است.

در اردن روزنامه الرای مانند بسياری ديگر از مطبوعات عرب اين خبر را منتشر ساخته است که کميته اصلاح قانون اساسی مصردر جهت خواست مخالفان حکومت با تغيير ۶ ماده، موافقت کرده است.

در بحرين روزنامه الرای خبر داده است که ملک عبدالله دوم پادشاه عربستان گفته است عربستان متعهد می شود چنانچه آمريکا کمک های نظامی و مالی خود را به مصر قطع کند کمک های مالی لازم را در اختيار مصر قرار دهد.

در ايران روزنامه تهران امروز در مقاله ای به درخواست ميرحسين موسوی و مهدی کروبی برای برگزاری راه پيمايی در حمايت از مردم مصر و تونس در ۲۵ بهمن ماه اعتراض کرده و آن را توطئه ی جديد، و يک حرکت انحرافی خوانده است. تهران امروز می نويسد اقدام اين افراد كه به جای ۲۲ بهمن از روز ديگری برای برگزاری حركت اعتراضی خود سخن گفته‌اند، نشان ديگری از فاصله گرفتن آشكاراز رهبری و انقلاب است.

گزارش: مأمور سابق پليس مصر از آمريکا به معترضان کمک می کند

برای مخالفان دولت مصر درميدان تحرير قاهره فرار از بازداشت پليس مستلزم تلاش های هماهنگ کننده از همان روز نخست برپائی تظاهرات بوده است، تلاشهايی که تا اين زمان ادامه يافته است.

يک نفر در آمريکا به جوانان مصری آموزش می دهد که چگونه از چنگ پليس فرار کنند. اين کار به ياری فناوری بسيار پيشرفته انجام می شود.

خبرنگار صدای آمريکا که اين گزارش را تهيه کرده است می گويد سفارت مصر در واشنگتن حاضر به اظهارنظر دراين باره نشده است.

کسی که اين کمک هارا به معترضان مصری می کند مامور پيشين پليس آن کشور است و می گويد برای سرش جايزه تعيين کرده اند.

مرکز فرماندهی شخصی عمر عفيفی سليمان، اين مأمور پيشين پليس، يک آپارتمان کوچک به فاصله ده دقيقه از واشنگتن است. عمر عفيفی سليمان با اسکايپ، توئيتر، فيس بوک و تلفن همراه با هموطنانش درمصر گفتگو می کند. او می گويد: «خدا يارتان. شما همه چيز اين تحول هستيد و ما بدون شما هيچ نيستيم.»

روز جمعه از جنوب مصر به او گفته اند ۲۰۰ نفر هستند که می خو اهند به انقلاب بپيوندند. می گويد دراين شک نکنيد که روزانه برشمار ما افزوده می شود. يک نفر که مورد بازجويی مقامهای مصری قرار گرفته حالا دارد با عمر عفيفی سليمان گفتگو می کند. می گويد آنها از همان آغاز می خواستند با استفاده از شوک الکتريکی مارا بترسانند و عمر عفيفی به آنها ياد می دهد چگونه از رويارويی با پليس بپرهيزند. او خودش پليس بوده و همه راه و کارها را می داند. کتابی هم درباره آموزش دادن برای شهروندان عادی نوشته است.

کتاب اين مأمور پيشين پليس مصر درمصر ممنوع شده و او از ترس جان خود ناچار به ترک آن کشور شده است و به آمريکا آمده و به قول خودش سه سال انتظار آمدن انقلاب را کشيده است. وی می گويد تظاهرات درمصر همگانی، انبوه، خودجوش و صلح آميزاست. صددرصد بدون خشونت. و اصافه می کند که روز ۱۴ ژانويه در يوتيوپ به هزاران نفر چگونگی شورش آموزش داده شده است.عمر عفيفی می گويد او هم به سه گروه ديگر پيوسته و تظاهرات را سازماندهی کرده است. به آنها يادداده چگونه پليس را گول بزنند و خودرا به ميدان تحرير برسانند.

عمر عفيفی می گويد پليس مصر را بخوبی می شناسد. اين نيرو حداکثر ۶۰۰ تا ۷۰۰ نفر را می تواند کنترل کند. وقتی جمعيت زياد باشد کنترل آن برايش دشوار می شود. می گويد او هم همان چيزی را می خواهد که معترضان در مصر؛ يعنی برکناری حسنی مبارک و استقرار دموکراسی همين حالا. کسی هم نمی تواند انقلاب را متوقف سازد.هيچکس!

درآمريکا فواد عجمی کارشناس مسائل خاورميانه در داشگاه جانز هاپکينز می گويد: «بايد کل فرهنگ پليس مصر را دگرگون کرد. بايد آنهارا به گونه ای آموزش داد که بفهمند برخورد خشن بامردم جواب نمی دهد. با مشت و لگد به جان مردم افتادن نيز کارايی ندارد.»

عمر عفيفی با موافقت با اين سخن می گويد از هر ۷ مامور پليس مصر يک مامور فاسد است .



--
ارسال توسط hastinews به Hasti News در 2/11/2011 09:39:00 PM

hastinews

unread,
Feb 12, 2011, 1:26:20 PM2/12/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
VOANews.com Logo

شنبه, 12 فوريه 2011

مهم ترين خبرها

ايران و کره شمالی ۲ کشور کمتر محبوب نزد آمريکائيان

واشنگتن پست زير عنوان "ايران و کره شمالی کشورهائی هستند که نزد آمريکائيان کم ترين محبوبيت را دارند" می نويسد آمريکائيان، براساس نظر سنجی سالانه گالوپ در باره امورجهانی که روز جمعه منتشر شد، اشتياق چندانی به ايران و کره شمالی ندارند، از کانادا و بريتانيا راضی اند، و با نظری مساعد تربه فرانسه نگاه می کنند.

ايران و کره شمالی از سال ۲۰۰۴ ببعد هر سال دراين نظر سنجی دررديف دو کشور برخوردار از پائين ترين درصد محبوبيت نزد آمريکائيان جا داشته اند. در نظر سنجی امسال، هر دو کشور، اين پائين ترين رديف را با کسب نظر مساعد فقط ۱۱درصد از پاسخ دهندگان حفظ کرده اند.

نظر سنجی نشان می دهد که آمريکائيان بيشترين نظر مثبت را، با ۹۲ درصد، به کانادا، و پس از آن، با ۸۸ درصد، به بريتانيا داشته اند. هر دو کشور در يازده سالی که از عمر اين نظرسنجی سالانه می گذرد، همواره در راس فهرست کشورهای مورد علاقه آمريکائيان بوده اند.

آلمان با ۸۲ درصد، ژاپن با ۸۰ درصد و هند با ۷۲ درصد، به ترتيب در رديف هائی پائين تراز کانادا و بريتانيا جا گرفته اند.
محبوبيت فرانسه در نظر سنجی امسال برای نخستين بارپس از سال ۲۰۰۲ به بالاتراز ۷۰ درصد رسيد. اين محبوبيت که در سال ۳۰۰۳ با افزايش نظر منفی آمريکائيان در جريان وقايع منجر به جنگ عراق نسبت به فرانسه مخالف جنگ به ۳۴ درصد تنزل کرده بود، از آن پس مداوما سير صعودی داشته است.

نظر مساعد آمريکائيان به کره جنوبی نيزسير صعودی را حفظ کرده است و از ۴۹ درصد در سال ۲۰۰۱ به ۶۵ درصد در نظرسنجی امسال ترقی کرده است. آمريکا و کره جنوبی اواخر سال گذشته در مورد گشودن بازارهای دو کشور به روی يکديگر به توافقی رسيدند که در انتظار تائيد در مجالس قانونگذاری هر دو کشور است.

درهمين حال نظر مساعد آمريکائيان به مکزيک در سالهای اخير به سرعت رو به کاهش گذاشته و از ۷۴ درصد در سال ۲۰۰۵ به ۴۵ درصد در سال جاری تنزل کرده است. گالوپ می گويد اين تنزل احتمالا ناشی از مسئله بحث انگيز مهاجرت های غيرقانونی و خشونت های مرتبط با کارتل های مواد مخدر است.

محبوبيت مصر در نظر سنجی امسال به ۴۰ درصد تنزل کرده است که معرف کاهشی ۱۸ درصدی در مقايسه با نظر سنجی سال قبل است. اين نظر سنجی در فاصله دوم تا پنجم فوريه انجام گرفت که مصر با التهاب ناشی از اعتراض های ضد دولتی روبرو بود، وگالوپ می گويد موجب شد آن که آمريکائيان از ماهيت ديکتاتوری اين دولت متحد آمريکا در خاورميانه اطلاعات بيشتری کسب کنند.

ميزان محبوبيت اسرائيل نزد آمريکائيان در نظر سنجی امسال ۶۸ درصد و محبوبيت خودگردانی فلسطينی فقط ۱۹ درصد بود.

افغانستان با ۱۴ درصد، پاکستان با ۱۸ درصد و خود مختاری فلسطينی با ۱۹ درصد به ترتيب سه کشوری هستند که در نظر سنجی امسال گالوپ پس از ايران و کره شمالی کمترين ميزان محبوبيت را نزد آمريکائيان کسب کرده اند.

صدور حکم دستگیری پرویز مشرف

یک دادگاه مبارزه با تروریسم در پاکستان، حکم دستگیری پرویز مشرف، رییس جمهوری پیشین را در ارتباط با ترور بی نظیر بوتو، نخست وزیر سابق صادر کرده است.

دادستان پرونده، ذوالفقار علی چودری، روز شنبه گفت پرویز مشرف به شرکت در توطئه گسترده ای که بی نظیر بوتو را کشت متهم است. او جزییات دیگری ارائه نداد.

بوتو، مخالف مشرف، در ۲۷ ماه سپتامبر سال ۲۰۰۷، هنگامی که برای کمپین انتخاباتی به شهر راولپندی رفته بود، در یک حمله انتحاری ترور شد.

آقای مشرف بارها این اتهامات را که او در ترور درگیر بوده یا حفاظت کافی برای بوتو فراهم نیاورده تکذیب کرده است.

حکم دستگیری به مشرف دستور می دهد روز ۳۰ بهمن ماه در دادگاه در پاکستان حاضر شود، اما احتمال نمی رود او حکم را رعایت کند.

پرویز مشرف از زمان کناره گیری از ریاست جمهوری در خارج از کشور زندگی کرده است و بیشتر وقتش را در لندن و دوبی گذرانده است.

سخنگوی مشرف روز شنبه در گفت و گو با تلویزیون الجزیره اعتبار اتهامات را زیر سئوال برد و گفت مشرف فقط زمانی که مناسب بداند در دادگاه حاضر خواهد شد.

تحقیقات سازمان ملل متحد درباره قتل بی نظیر بوتو از مقام های امنیتی پاکستان به دلیل جلوگیری از تحقیقات انتقاد کرد. گزارش سازمان ملل متحد همچنین تشکیلات نظامی پاکستان را تهدیدی برای نخست وزیر سابق معرفی کرد.

در ماه دسامبر، دو افسر پلیس پاکستان به اتهام کوتاهی در فراهم آوردن حفاظت کافی از خانم بوتو دستگیر شدند.

واکنش محتاطانه جهان به رویدادهای مصر

چین در واکنشی احتیاط آمیز به استعفای حسنی مبارک رییس جمهوری مصر، خواهان حفط ثبات در آن کشور شده است.

حزب حاکم کمونیست چین روز شنبه در بیانیه ای گفت قدرت های خارجی نباید در سیاست های مصر مداخله کنند.

رسانه های دولتی چین استعفای مبارک را گزارش داده اند، اما اعتراضات انبوهی را که منجر به استعفای وی شد زیاد منعکس نکردند. کارشناسان می گویند چین نگران آن است که امکان دارد حوادث مصر اعتراضات مشابهی را علیه دولت موجب شود. سایت های اینترنتی چین اظهار نظرهای عمومی درباره نا آرامی در مصر را محدود کرده اند.

جولیا گیلارد، نخست وزیر استرالیا روز شنبه از مقام های مصری خواست جدول زمانی روشنی برای برگزاری انتخابات آزاد و عادلانه تهیه کنند.

نخست وزیر ژاپن گفت توکیو امیدوار است مصر نقش سازنده تری در منطقه خاورمیانه ایفا کند.

سخنگوی وزارت امور خارجه کره جنوبی گفت سئول به تصمیم مبارک برای کناره گیری احترام گذاشته و قول می دهد دولت کره جنوبی از نزدیک با دولت جدید مصر کار کند.

در حمله شورشیان طالبان به قندهار ۱۶ تن کشته شدند

شورشیان طالبان روز شنبه در حمله عمده به یک قرارگاه پلیس در شهر قندهار در جنوب افغانستان، دست کم ۱۶ تن را کشته و بیش از ۴۰ نفر را مجروح کردند.

مقام ها می گویند مردان مسلح که جلیقه های انتحاری پوشیده بودند، با نارنجک و تفنگ های اتوماتیک به شهربانی حمله کردند. برخی از آنان در یک تالار عروسی در ساختمان مقابل مرکز پلیس موضع گرفته بودند.

امکان دارد برخی از بمب گذاران خود را در جریان نبرد با پلیس منفجر کرده باشند، در حالی که گفته می شود در حمله از دست کم یک اتومبیل که در آن بمب کار گذاشته شده بود نیز استفاده شد.

به گفته مقام ها ۱۵ پلیس و یک مامور امنیتی کشته شده اند.

طالبان مسئولیت حمله را بر عهده گرفتند. علیرغم هجوم سربازان خارجی به منطقه، ولایت قندهار همچنان به صورت یک مرکز عمده فعالیت های طالبان باقی است.

کشته شدن ۲۸ زائر شیعه در عراق

مقام های عراقی می گویند یک بمب گذار انتحاری به گروهی از زائران شیعه در نزدیکی شهر سامره، در شمال بغداد، حمله کرد و دست کم ۲۸ تن را کشت.

به گفته مقام ها، بمب گذار، خود را روز شنبه در اتوبوس حامل زائران منفجر کرد. گزارش می رسد دست کم ۲۸ نفر نیز مجروح شدند.

این دومین حمله ای است که در این هفته در نزدیکی سامره صورت می گیرد. در آنجا زائران شیعه برای برگزاری مراسم سالگرد رحلت امام حسن عسگری جمع می شوند.

روز پنجشنبه، انفجار یک اتومبیل دست کم هشت زائر را که رهسپار مسجد عسگری در سامره بودند کشت و دست کم ۳۹ نفر را مجروح کرد.

خشونت در عراق نسبت به آنچه در اوج مناقشات فرقه ای در چند سال گذشته بود کاهش یافته است. اما ستیزه گران هنوز تقریبا روزانه به بمب گذاری و تیراندازی دست می زنند و اغلب زائران شیعه را هدف می گیرند.

اعلام برنامه های برگزاری انتخابات فلسطینیان

تشکیلات خودگردان فلسطینی برنامه هایی را برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی در شهریور ماه اعلام کرده است.

یکی از دستیاران محمود عباس، رییس تشکیلات، روز شنبه جدول زمانی برای انتخابات را اعلام کرد. دوره چهارساله محمود عباس در سال ۲۰۰۹ به پایان رسید، اما به طور نامحدود تمدید شد.

رهبران حماس، که بر نوار غزه حکومت می کنند، برنامه ها را رد کرده اند. در اوائل فوریه، سخنگوی حماس گفت تا دو دولت به آشتی نرسند، انتخاباتی در کار نخواهد بود.

در این میان، مذاکره کننده اصلی فلسطینی با اسراییل استعفا داد. خبرگزاری فرانسه می گوید صائب اریغات در نتیجه اطلاعاتی که ماه پیش درز کرد استعفا داده است.

در اواخر ژانویه، اریغات شبکه تلویزیونی الجزیره را متهم ساخت با انتشار اسنادی که حاکی است او در جریان مذاکرات با اسراییل امتیازاتی را پیشنهاد کرده، زندگی اش به خطر افتاده است. به گفته شبکه تلویزیونی الجزیره اسناد نشان می دهد دولت فلسطینی امتیازات بسیار زیادی پیشنهاد کرده در حالی که در مقابل امتیاز عمده ای نگرفته است.

تاکید آمریکا بر حمایت از اسراییل و اردن

قرار است یک مقام ارشد نظامی آمریکا از اسراییل و اردن دیدن کند و آنها را از حمایت آمریکا در پی استعفای حسنی مبارک، رییس جمهوری مصر مطمئن سازد.

به گفته سخنگوی پنتاگون دریادار مایک مولن، رییس ستاد مشترک ارتش روز یکشنبه در امان با ملک عبدالله پادشاه و دیگر مقام های اردن ملاقات خواهد کرد.

او سپس برای گفت و گو با بنیامین نتانیاهو نخست وزیر، شیمون پرز رییس جمهوری و نیز رهبران نظامی اسراییل در روز دوشنبه به تل آویو خواهد رفت.

مصر نیرومندترین متحد عرب اسراییل بوده است و رهبران اسراییل نگران آن هستند که تغییر رهبری به مناسبات دو کشور صدمه بزند.

اردن نیز به تازگی نا آرامی هایی را که موجب برکناری حسنی مبارک و زین العابدین بن علی، رییس جمهوری تونس شد شاهد بوده است. روز چهارشنبه، ملک عبدالله مراسم تحلیف دولت جدیدی را که قول داده است بر آزادی های عمومی بیفزاید و به اصلاحات سیاسی ادامه دهد، برگزار کرد.

ارتش مصر: تمام پیمان های بین المللی رعایت خواهد شد

مردم مصر استعفای حسنی مبارک را جشن گرفته اند.

ارتش مصر بعد از ظهر شنبه در اعلامیه ای که از تلویزیون پخش شد گفت وزیران کابینه فعلی تا زمان انتخاب کابینه جدید در پست های خود باقی خواهند ماند. ارتش همچنین وعده داد تمام پیمان های بین المللی، از جمله قرارداد های صلح، را رعایت کند.

از شمار جمعیت در میدان تحریر قاهره، محل آغاز اعتراضاتی که به استعفای مبارک منجر شد، کاسته شده است. سربازان به برداشتن راه بندان ها و سیم های خاردار و جمع کردن آشغال و خرده ریز از میدان و اطراف دیگر ساختمان های دولتی پرداخته اند و در برخی موارد معترضینی که به داوطلب تبدیل شده اند به آنها کمک می کنند.

عمر سلیمان، معاون رییس جمهوری روز جمعه استعفای مبارک را اعلام کرد و هیجان سراسر مصر را فرا گرفت. او گفت اختیارات مبارک به ارتش، که مردم به آن اعتماد دارند، تفویض شده است.

مبارک قاهره را ترک کرده و به استراحتگاه ساحلی شرم الشیخ رفته است.

موج اعتراضات کشورهای عرب را فرا می گیرد

یک روز پس از آن که حسنی مبارک رییس جمهوری مصر، استعفای خود را اعلام کرد، روز شنبه در صنعا پایتخت یمن، هزاران معترض از علی عبدالله صالح، رییس جمهوری خواستند استعفا دهد.

معترضین راه پیمایی به سوی سفارت آن کشور را آغاز کردند اما با گروهی از تظاهرکنندگان طرفدار دولت روبرو شده و با آنها به زد و خورد پرداختند.

به نظر می رسید نقطه های تجمع برای معترضین، دانشگاه قاهره و میدان تحریر صنعا باشد.

همانند مبارک، بن علی از سال ۱۹۸۷ بیش از سه دهه در قدرت بوده است. او در تلاش برای فرونشاندن نا آرامی، قول داده است در پایان دوره ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۳ کنار برود.

در این میان، در الجزیره پایتخت الجزایر حدود ۳۰ هزار پلیس برای مقابله با تظاهرات اعتراضی علیه دولت، که بر اساس قوانین فوق العاده ۱۹ ساله کشور قدغن است، مستقر شده اند. اما گزارش ها حاکی است نزدیک به ۲ هزار نفر به هر حال در خیابان ها جمع شده اند. آنها می خواهند قوانین فوق العاده لغو شود و عبدالعزیر بوتفلیقه رییس جمهوری استعفا دهد.

دولت الجزیره قول داده است این قوانین را در آینده لغو کند.

فعالان در بحرین خواهان آغاز اعتراضات از روز دوشنبه شده اند. در تلاش برای آرام ساختن تظاهر کنندگان احتمالی، پادشاه بحرین روز جمعه اعلام کرد هر خانواده بحرینی به عنوان نشانه ای از «قدردانی پادشاه از مردم بحرین» یک هزار دلار دریافت خواهد کرد.

دو تحليلگر انقلاب های مصر و ايران را مقايسه می کنند

همزمان با سالگرد انقلاب اسلامی ايران، در مقطعی که مردم مصر يکپارچه عليه حکومت فعلی خود دست به اعتراض زده اند، بسياری از رهبران جهان با نگاهی به گذشته، و با توجه به شباهت روند تحولات سياسی اخير مصر با تحولاتی که ۳۲ سال پيش در ايران به وقوع پيوست، مجموعه مناسبات خود را با مصر مورد ارزيابی مجدد قرار می دهند. اما به باور برخی از ناظران سياسی اعتراضات سياسی مصر به هيچ وجه جنبه مذهبی ندارد.

بسياری از رهبران جهان در ارزيابی های خود از تحولات سياسی اخير در مصر به اين می انديشند که چه انگيزه ای امواج ميليونی مردم مصر را به خيابانها کشانده است؟ مردم مصر به دنبال چه هستند؟ و به کجا رهنمون خواهند شد؟

بعضی از تحليلگران سياسی معتقدند، تاريخ تکرار می شود، انقلاب مصر، تکرار انقلاب ۱۹۷۹ ايران است، اما کسانی مانند ماهر شيراز که خود در بطن اعتراضات مردم مصر حضور داشته اند، با اين تحليل موافق نيستند.

ماهر شيراز که از پژوهشگران برجسته مرکز بين المللی مطالعات افراط گرايی در لندن است، می گويد: «اين يک حرکت اسلامی نيست. من برای مطالعه و تحقيق برای سازمانمان به شخصه در ميدان تحرير حضور داشته ام و پای صحبت تظاهر کنندگان نشسته ام، خواسته های آنها فقط جنبه ابتدايی و اساسی دارد. آنها به دنبال کسب حقوق انسانی اند. آنها خواهان آزادی، استقلال و هويت مصری خود هستند.»

با نگاهی اجمالی به صحنه های اعتراضات خيابانی و خشونتهای مصر، به طرز شگفت آوری صحنه های انقلاب ۱۹۷۹ ايران تداعی می شود.

سير وقايع اخير مصر همچون وقايع ۳۲ سال پيش ايران، ابتدا با چندين تظاهرات و گردهمايی پراکنده آغاز شد و به ناگاه به سيل عظيمی تبديل شد که همچون انقلاب ايران که پايه های حکومت شاه را، باوجوديکه او هم مانند مبارک از حمايت قاطع آمريکا برخوردار بود، به يکباره از جا کند.

اما بر خلاف ماهر شيراز، هژير تيموريان، يک تحليلگر سياسی که در دوران انقلاب ايران گزارشها و رويدادهای مربوط به انقلاب ايران را پوشش داده است، می گويد: «ايرانيها به خودشان می گفتند، از اين که هست بدتر نمی شود. ما فقط می خواهيم شاه برود، بگذار اول تکليف شاه روشن شود، بعد تصميم می گيريم چه کسی روی کار بيايد. مصريها هم دقيقاً همين اشتباه را می کنند و متأسفانه ممکن است خيلی وضعيت بدتر شود. چون متأسفانه آنها نيز با هم اتحاد ندارند و هنوز نمی دانند چه کسی را به جای مبارک می خواهند.»

از آنجا که در حال حاضر هيچيک از گروههای اپوزيسيون مصر از حمايت قاطع مردم برخوردار نيستند، در نتيجه گروه اخوان المسلمين، گرچه خود مدعی است که نه در پی قدرت و نه به دنبال اعمال اسلام گرايی بر مصر است، اما تنها گروه سياسی منسجم و با نفوذ در اين کشور به شمار می رود.



--
ارسال توسط hastinews به Hasti News در 2/12/2011 09:54:00 PM

hastinews

unread,
Feb 13, 2011, 1:34:24 PM2/13/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
VOANews.com Logo

يکشنبه, 13 فوريه 2011

مهم ترين خبرها

طرح برگزاری تظاهرات در روز دوشنبه، علی رغم هشدارها

چهره های شاخص اپوزیسیون ایران برای برگزاری راهپیمایی روز دوشنبه در تهران در حمایت از جنبش ضد دولتی در مصر و تونس، طرح هایی را اعلام کردند.

وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران از صدور مجوز برای راهپیمایی روز ۲۵ بهمن در تهران خودداری کرده است. مقامات دولتی تهران این راهپیمایی را «شورش فتنه گران» خوانده اند.

مهدی کروبی یکی از چهره های شاخص مخالفان دولت در ایران، تحت حصر خانگی به سر می برد. فرزند آقای کروبی اقدام نیروهای دولتی و سپاه در محاصره منزل پدرش را در رابطه با درخواست وی برای برگزاری راهپیمایی ۲۵ توصیف کرده است. اما روز یکشنبه وبسایت های آقایان کروبی و میرحسین موسوی، دو چهره شاخص مخالفان دولت در ایران، درخواست مجدد برگزاری راهپیمایی را منتشر کرده اند.

بیانیه مهدی کروبی که در وبسایت کلمه منتشر شده است خودداری دولت از صدور مجوز راهپیمایی حمایت از مردم مصر و تونس در ایران را نشانه «ضعف و ترس» از آرام ترین تظاهرات سیاسی و مدنی توصیف کرده است.

رهبران دولت در تهران، از ناآرامی های مردمی مصر و تونس حمایت کرده اند. آیت الله علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی ایران مردم معترض این کشورها را «بیداری اسلامی» در منطقه خوانده بود.

رهبران اپوزیسیون در ایران می گویند تظاهرات ضد دولتی مصر و تونس، شبیه به حرکات مردم ایران در اعتراض به نتایج انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ در ایران بود. آقایان موسوی و کروبی، با رد نتایج اعلام شده آن انتخابات گفتند در آن تقلب شده است و سپس آغاز به سازماندهی تظاهرات مردمی کردند که در نهایت توسط سپاه پاسداران و نیروهای بسیج، سرکوب شد.

روز شنبه، تام دانیلون، مشاور امنیت ملی آمریکا دولت ایران را به صدور مجوز برگزاری تظاهرات آرام مردم در تهران ترغیب کرده است.

سفر رئيس جمهوری ترکيه به ايران به رغم ريسک های اقتصادی و سياسی

نشنال، روزنامه انگليسی زبان امارات متحده عربی زير عنوان «ديدار عبدالله زمينه ای برای تقويت مناسبات ايران و ترکيه» می نويسد سفر چهار روزه عبدالله گل رئيس جمهوری ترکيه به ايران، که از روز يکشنبه آغازمی شود، به رهبران ترکيه فرصت می دهد پس از بی نتيجه ماندن مذاکرات بين المللی اخير درباره برنامه اتمی ايران، مود و به اصطلاح حال و هوای سياسی جاری در تهران را شخصا برای نخستين بار ارزيابی کنند.

در اين سفر، که نخستين سفر يک رئيس جمهوری ترکيه به ايران طی ده سال اخير است، احمد داووداوغلو وزير امور خارجه، و يک هيات بزرگ تجاری نيز آقای گل را همراهی می کنند.

گرچه تلاش برای گسترش مناسبات اقتصادی در کانون مذاکرات آقای گل در تهران، تبريز و اصفهان است، اما به گفته يک ديپلمات ارشد ترکيه، مسئله اتمی نيز قطعا مطرح خواهد شد.
اين ديپلمات که به شرط معرفی نشدن صحبت می کرد می گويد «ما همواره به مقام های ايرانی قويا توصيه کرده ايم در مورد برنامه اتمی خود، که غرب فکر می کند ممکن است اهداف نظامی داشته باشد، انعطاف پذيری بيشتری از خود نشان دهد. اما آنها هميشه استدلال می کنند که نمی توانند به غرب اعتماد کنند.»

به گفته اين ديپلمات از آنجا که رئيس جمهوری ترکيه تعيين کننده سياست ها نيست، سفر آقای گل «بيشتر نمادين» است. با اينحال آقای گل بدان جهت که پيشتر نخست وزير و وزير امورخارجه نيز بوده است، در صحنه بين المللی يک رهبر مورد احترام است و حرفش وزنه و نفوذ دارد.

ترکيه ماه گذشته ميزبان مذاکرات ميان نمايندگان ايران و قدرت های برخوردار از حق وتو در شورای امنيت سازمان ملل متحد، شامل: آمريکا، بريتانيا، فرانسه، چين و روسيه، بعلاوه آلمان بود. اما از جلسات دو روزه آنها در استانبول نتيجه ای حاصل نشد و برای مذاکرات بيشتر هم موعدی در نظر گرفته نشده است.

اين ديپلمات ترک با اشاره به جلسه ای که در ماه دسامبر در ژنو برگزار شد، و بعد مذاکرات استانبول، می گويد «ما نمی دانيم آيا دور سومی از مذاکرات نيز در کار خواهد بود يا نه. فعلا بی اعتمادی عميقی ميان دو طرف وجود دارد.»

ترکيه مذاکرات استانبول را فرصتی برای تحکيم نقش خود به عنوان يک قدرت منطقه ای می ديد، و بنا به گزارش های خبری آن زمان، آنکارا به مقام های ايرانی گفته بود اگر تهران در مذاکرات انعطاف پذيری از خود نشان ندهد برنامه سفر آقای گل ممکن است لغو شود. اما ترکيه پس از آن تصميم گرفت اين برنامه را به اجرا بگذارد و توجه خود را به پيشبرد مناسبات دوجانبه با ايران معطوف کند، که در سال های اخير به ميزانی قابل توجه گسترش يافته است.

بايرام سينکايا (Bayram Sinkaya) کارشناس امور ايران در مرکز مطالعات استراتژيک خاورميانه موسوم به Orsam دريک گزارش تحليلی نوشته است «هدف اصلی، گسترش مناسبات اقتصادی با ايران وافزايش صادرات به آن کشور است.»

به گفته ظفر چاقلايان (Zafar Caglayan) وزيرتجارت خارجی ترکيه هدف، رساندن ارزش مبادلات بازرگانی دو کشور از سالی ۱۰ ميليارد دلار کنونی به ۳۰ ميليارد دلار ظرف چهار سال آينده است. ايران پس از روسيه مهم ترين صادر کننده گاز طبيعی به ترکيه است.

اقدامات ترکيه برای گسترش مناسبات با تهران، با ريسک های اقتصادی و سياسی روبروست.

آنکارا تحريم های مصوب سازمان ملل متحد عليه تهران را پذيرفته است اما می گويد به تحريم های جداگانه ای که آمريکا و اتحاديه اروپا عليه تهران وضع کرده اند اهميت نمی دهد.

پيشتر در اين ماه، آمريکا سه شرکت ترکيه را برای داشتن مناسباتی تجاری با ايران که در چارچوب تحريم های آمريکائی ممنوع است، در فهرست سياه گذاشته است.

از نظر سياسی نيز سفر آقای گل به ايران می تواند موجب بروز نگرانی های جديدی شود که اين کشور عضو ناتو و خواستار عضويت در اتحاديه اروپا، بيش از حد با همسايگانی نظير ايران و سوريه در خاورميانه گرم گرفته است حال آنکه مناسباتش را با اسرائيل به وضعيتی بحرانی کشانده است.

ترکيه در پاسخ به انتقادهای غرب همواره استدلال می کند که موقعيت اش به عنوان يک کشورهمسايه ايران ايجاب می کند برای همزيستی با رژيم تهران راه هائی بيابد و نبايد انتظار داشت دقيقا راه هائی را دنبال کند که کشورهای اروپای غربی و آمريکا عليه تهران برگزيده اند.

«ما دانمارک نيستيم» جمله ای است که وزارت امورخارجه ترکيه زمانی با مطرح ساختن آن چگونگی موضع خود را در اين زمينه شرح داد. اما ترکيه در عين حال می گويد با غرب نيزموافق است که نمی تواند ايران مسلح به تسليحات اتمی را بپذيرد.

تظاهرات ضد دولتی در یمن برای سومین روز پیاپی

صنعا، پایتخت یمن روز یکشنبه صحنه سومین روز پیاپی تظاهرات مردم علیه دولت علی عبدالله صالح، رئیس جمهوری این کشور بود.

تظاهرکنندگان یمنی که جمعیتشان به صدها نفر می رسید، در جریان اعتراض های روز یکشنبه خود سعی کردند در میدان مرکزی شهر، وارد کاخ ریاست جمهوری شوند و گزارش هایی مبنی بر درگرفتن برخی خشونت ها میان تظاهرکنندگان و پلیس منتشر شده است.

همچنین در شهر تعز در جنوب یمن نیز تظاهرات برگزار شد که طی آن ۱۲۰ نفر دستگیر شدند.
مانند مصر، هدف تظاهرکنندگان یمنی نیز سقوط آقای صالح است که از سال 1978، یعنی پیش از آغاز ریاست جمهوری حسنی مبارک در مصر، بر مسند ریاست جمهوری یمن نشسته است.

علی عبدالله صالح، رهبر یمن اخیرا از قصد خود برای کناره گیری از قدرت در سال ۲۰۱۳ و در هنگام پایان دوره ریاست جمهوری خود خبر داد. او همچنین پذیرفت که مذاکره با اپوزیسیون را از سربگیرد؛ اقدامی که از سوی تحلیلگران به عنوان تلاشی برای پرهیز از ناآرامی های مانند مصر تعبیر شد.

تظاهرات ضد دولتی در الجزایر

مخالفان دولت الجزایر اقدام مردم این کشور در برپائی تظاهرات اعتراض آمیز درشهر الجزیره - پایتخت- را ستایش کردند.این راه پیمائی در روز شنبه به رغم حضور سنگین پلیس انجام شد.
جمعیتی بالغ بر دو هزار نفر از شهروندان الجزایر روز شنبه در میدان «اول مه» در الجزیره تجمع کردند و خواستار برکناری عبدالعزیز بوتفلیقه رئیس جمهوری شدند.

تحرکات ضد دولتی مردم الجزایر از اقدامات مشابه مردم کشورهای مصر و تونس که با حضور اعتراض آمیز درخیابانها رهبرانشان را وادار به کناره گیری کردند الهام گرفته است.

دولت با به کار گرفتن سی هزار مامور پلیس درصدد جلوگیر ی ازبرپائی تظاهرات بود. پلیس با محاصره میدان مانع از راه پیمایی جمعیت معترض درخیابان ها شد اما بسیاری از مردم با گذر از موانع راه خود را به میدان باز کردند.

راه پیمایان می گویند پلیس پس از چند ساعت درگیری با تظاهرکنندگان موفق شد جمعیت را پراکنده سازد.علی یحیا عبد نور از فعالان کهنه کار حقوق بشر الجزایر از جمله حاضران در راه پیمایی روز شنبه الجزیره بود که با پلیس درگیر شد. پلیس عده ا ی را برای چند ساعت بازداشت کرد اما گزارشی از خشونت نرسیده است.

رهبران اپوزیسیون الجزایر، راه پیمایی را موفقیت آمیز قلمداد می کنند چون توانسته اند ممنوعیت یک دهه ای برپایی تظاهرات و نگرانی از سرکوب دولتی را نادیده بگیرند و به خیابانها بیایند.

عبدالعزیز بوتفلیقه، از سال ۱۹۹۹ تاکنون رئیس جمهوری الجزایر بوده است. بسیاری از مردم الجزایر او را رهبر خودکامه ای می دانند که در کاهش فقر و بیکاری گسترده، ناموفق عمل کرده است. فقر و بیکاری دو عامل بروز ناآرامی ها در مصر و تونس نیز بود.

دیدار رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا از اسرائیل و اردن

در پی استعفای حسنی مبارک ، رئیس جمهوری پیشین مصر ، دریادار مایکل مولن رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا ، برای مطمئن ساختن دو متحد اصلی آمریکا در منطقه، درباره ادامه حمایت های آمریکا به اردن و اسرائیل ، سفر خواهد کرد.

دریادار مولن در امان با ملک عبدالله پادشاه اردن و همتای نظامی خود ملاقات خواهد کرد. وی سپس به اسرائیل سفر خواهد کرد و با بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر و شیمون پرز، رئیس جمهوری آن کشور دیدار و گفتگو خواهد داشت.

انتظار می رود آدمیرال مولن ، با ژنرال بنی گَانتز، که به جای ژنرال گَبی اشکنازی به ریاست ستاد مشترک ارتش اسرائیل گمارده شده است، ملاقات کند.

مصر قوی ترین متحد عرب اسرائیل بوده است و رهبران اسرائیل نگرانی خود را از تغییر در رهبری مصر ابراز داشته اند و می گویند این تغییرات می تواند به روابط دو کشور لطمه بزند.

به دنبال حرکات اعتراضی مردمی در مصر و تونس که به سقوط زین العابدین بن علی و حسنی مبارک از ریاست جمهوری این کشورها منجر شد، اردن نیز اخیرا صحنه برگزاری تظاهرات اعتراضی مردم بود. روز چهارشنبه ملک عبدالله پادشاه اردن، در دولت جدیدی سوگند یاد کرد که به افزایش آزادی های عمومی و ادامه اصلاحات سیاسی وعده داده است.

شورای نظامی مصر پارلمان را منحل و قانون اساسی را تعلیق کرد

شورای عالی نظامی مصر در پاسخ به مطالبات کلیدی تظاهرکنندگان دمکراسی خواهی که تظاهرات ۱۸ روزه شان منجر به سقوط حسنی مبارک رئیس جمهوری مصر شد، پارلمان را منحل کرد و قانون اساسی را به حال تعلیق درآورد.

شورای عالی نظامی که از روز جمعه و به دنبال کناره گیری مبارک زمام امور مصر را در دست گرفته است دربیانیه روز یکشنبه خود یادآور شد تا ماه سپتامبر که انتخابات ریاست جمهوری برگزار می شود کشور را اداره خواهد کرد.

بیانیه شورا اندکی پس ازآن منتشر شد که احمد شفیق، نخست وزیر مورد پشتیبانی ارتش اعلام کرد دولت درنظر دارد امنیت و نظم را به کشور بازگرداند تازندگی در مصر به حال عادی بازگردد. نخست وزیر با اشاره به چند پست خالی درکابینه اطمینان داد که افراد جدیدی که برای تصاحب این پست ها در نظر گرفته شوند، پیشتر درباره صلاحیتشان تحقیق کامل و جامع خواهد شد.

این، اولین کنفرانس خبری نخست وزیر مصر پس از کناره گیری حسنی مبارک ، رئیس جمهوری مصر در روز جمعه و تحویل قدرت به ارتش به شمار می رود. آقای مبارک، در ۲۹ ژانویه، چهار روز پس از آغاز تظاهرات آقای شفیق را به عنوان نخست وزیر اعلام کرد.
ارتش در نظر دارد با فرستادن سربازان به میدان تحریر و برچیدن چادرها و سرپناه هایی که معترضان برپا کرده بودند وضعیت عبور و مرور را در این میدان عادی سازد.

صدها هزار تن از شهروندان مصر شامگاه جمعه و روز شنبه، پیش از بازگشت به خانه هایشان، در میدان تحریر سقوط مبارک را جشن گرفتند اما صدها تن همچنان در میدان ماندند و گفتند تا زمانی که مطالباتشان برای اصلاحات دمکراتیک انجام نشوند، همچنان در آنجا باقی می مانند. سربازان مصری امروز در جریان پاکسازی میدان تحریر قاهره با جمعیتی که درآنجا حاضر بودند درگیر شدند.

ائتلاف گروه های جوانی که تظاهرات را سازماندهی کردند، با صدور فهرست مطالبات خود در روز شنبه، از جمله خواستار انحلال پارلمان هستند که در کنترل حزب حاکم است همچنین می خواهند قانون وضعیت اضطراری که از سی سال پیش در مصر به اجرا گذاشته شده است لغو شود. ارتش گذار مسالمت آمیز مصر به اصلاحات و دموکراسی را وعده داده است.

در نقاط دیگر قاهره، صدها مامور پلیس در مقابل وزارت کشور مصر تجمع کرده و خواستار افزایش دستمزدها و همچنین تنبیه مسئولانی در این وزارتخانه شدند که به گفته معترضان موجب بدنامی پلیس شده اند. سربازان مصری که حفاظت از وزارت کشور را برعهده دارند، مجبور به شلیک تیر هوایی و درگیری با شماری از ماموران پلیس معترض شدند.

پلیس مصر در زمان زمامداری حسنی مبارک، فساد و خشونت مشهور بود. ماموران پلیس قاهره پیشتر برای درهم شکستن تظاهرات ضد مبارک که در ۲۵ ژانویه آغاز شد، دست به خشونت زدند اما بعدا از خیابان ها خارج شدند.

شورای عالی نظامی مصر، دربیانیه ای اعلام کرد تا تشکیل کابینه جدید، کابینه کنونی به کار خود ادامه خواهد داد و دولت به پیمان های بین المللی دولت پیشین احترام می گذارد. این بیانیه با پشتیبانی مردم حاضر درخیابانهای قاهره رو به روشد.

ازجمله پیمان ها ی بین المللی که مورد قبول قرار گرفته است پیمان صلح مصر با اسرائیل درسال ۱۹۷۹ است. تحولات چند هفته گذشته موجب نگرانی در اسرائیل شده بود.

عزم مخالفان دولت ایران برای برگزاری راهپیمایی پشتیبانی از مردم مصر

«شورای هماهنگی راه سبز امید» با صدور بیانیه ای پشتیبانی خود را از راهپیمایی روز ۲۵ بهمن ماه اعلام کرده است. این شورا همچنین وزارت کشور جمهوری اسلامی را طبق اصول قانون اساسی مسوول برقراری امنیت و اتخاذ تدابیری برای برگزاری باشکوه راهپیمایی دانسته است.

متن کامل این بیانیه شامگاه شنبه در سایت های «کلمه» نزدیک به میرحسین موسوی و «سحام نیوز» نزدیک به مهدی کروبی بازتاب یافته است.

در بیانیه شورای هماهنگی آمده است: «مردم شریف ایران و رهروان جنبش سبز با عزم راسخ و حفظ آرامش در این راهپیمایی مسالمت آمیزشرکت نمایند و به عوامل نفوذی خشونت طلبان در هر حالتی اجازه تغییر روند راهپیمایی و اعمال خشونت را ندهند.»

این بیانیه همچنین تاکید کرده: «لازم است وزارت کشور در اجرای وظائف قانونی خود و در جهت حق قانونی مردم، تضمین شده در اصل ۲۷ قانون اساسی، با اعلام صدور مجوز برای راهپیمایی ۲۵ بهمن در حمایت از جنبش های مردمی تونس و مصر پاسخگوی درخواست راهپیمایی آقایان موسوی و کروبی باشد.»

این در حالی ست که خبرگزاری فارس به نقل از معاون مدیرکل سیاسی وزارت کشور گفته است دولت به این راهپیمایی مجوز نخواهد داد.

در همین حال سردار حسین همدانیان، فرمانده سپاه تهران، در خصوص احتمال شعله ور شدن آتش زیر خاکستر حوادث بعد از انتخابات سال گذشته به خبرآنلاین گفت: این دفعه اجازه نخواهیم داد که با فتنه در یک دوره کوتاهی متوقف شویم.

سردار حسین همدانیان در این گفت و گو هرچند افزود «انقلابات مردمی تونس و مصر ناشی از تجربه راهپیمایی های معترضان به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته ایران نیست.» اما به گفته یک کارشناس این ابراز نظر موید گسترش و اقتدار این دیدگاه است که خیزش های آزادیخواهانه اخیر تونس، مصر و الجزایر ناشی از تجربه بهره مندی از شبکه های اجتماعی فضای مجازی از جمله فیس بوک، تویتر و ... توسط مخالفان دولت ایران بوده است.

آمریکا مخالفت دولت ایران با راهپیمایی ۲۵ بهمن را محکوم کرد

خبرگزاری فارس به نقل از معاون مدیركل سیاسی وزارت كشور اعلام کرد: این وزارتخانه برای برگزاری راهپیمایی ۲۵ بهمن مخالفان دولت، مجوز نخواهد داد.

درخواست برای این راهپیمایی از سوی میرحسین موسوی و مهدی کروبی و برای ابراز همبستگی مردم ایران با خیزش های صلح جویانه مردمی منطقه به ویژه تونس و مصر به وزارت کشور ارائه شده است.

مهدی علیخانی صدر، معاون دبیر کمیسیون ماده ۱۰ احزاب دلیل عدم صدور مجوز برای راهپیمایی در  پشتیبانی از مردم مصر را «اجرای خط القای انگلیس» نامیده و درخواست کنندگان را «عناصر»ی نامید که «به غیرقانونی بودن درخواستشان كاملاً واقف هستند و می‌دانند كه مجوز اغتشاش دریافت نمی‌كنند.»

معاون دبیر کمیسیون ماده ۱۰ احزاب در تاکید بر عدم صدور مجوز راهپیمایی به مخالفان، شمار شرکت کنندگان در راهپیمایی دولتی ۲۲ بهمن را بیش از پنجاه میلیون در کشور دانست؛ در حالی که رسانه های مستقل و مخالف به اتکای عکسبرداری های هوایی از راهپیمایی دولتی در ۲۲ بهمن شمار این افراد را چند ده هزار نفری ارزیابی کرده اند.

در همین حال تام دانیلون، مشاور امنیت ملی آمریکا در واکنش به این ممنوعیت با صدور بیانیه ای گفت ما از حکومت ایران می خواهیم به ایرانیان اجازه دهد همچون مصریان، از حقوق جهانی آزادی برگزاری اجتماعات اعتراضی صلح آمیز برخوردار شوند.

رهبران نظامی برمه نسبت به هرگونه تظاهرات خیابانی هشدار دادند

ژنرال «تان شاو» فرمانده ارشد نظامیان حاکم بر برمه روز شنبه و در سالگرد روز اتحاد در این کشور طی بیانیه ای با ستایش از «ساختار نوین دموکراتیک حاکم» که توسط شورای نظامیان پی ریزی شده خواستار همکاری کلیه شهروندان برای سازندگی کشورشان و پشتیبانی از سیستمی شد که او آن را «دموکراسی» نامید.

این پیام که در رسانه های دولتی منتشر شده، توسط معاونش «تین انگ میانت او» و دیگر عضو شورای نظامی حاکم برمه از تلویزیون دولتی خوانده شد.

ژنرال تان شاو حاکم نظامی برمه در این بیانیه همچنین به کسانی که خواستار تظاهرات خیابانی و برهم زدن نظم و سیستم نظامی هستند، هشدار داد.

کشورهای غربی می گویند: انتخابات پارلمانی سال گذشته برمه که توسط نظامیان و بدون شرکت احزاب مخالف برگزار شد، انتخاباتی فرمایشی و آرایه شورای نظامی حاکم است که در چندین دهه اخیر قدرت را در این کشور در دست دارد.

ادامه تعطیلی بانک های محلی در آمریکا

ناظران بانکی آمریکا می گویند: روز جمعه هجده بانک محلی در ایالت های میشیگان، کالیفرنیا، فلوریدا و ویسکانسن تعطیل شده اند.

کارشناسان اقتصادی می گویند: شرایط بد اقتصادی و مشتریان ناتوان از پرداخت به گاه وام هایشان به بانک ها زمینه ساز تعطیلی این بانک ها بوده است.

کارشناسان بانکی می گویند در سال ٢٠٠٩ بیش از ۱۴۰ بانک در سراسر ایالات متحده آمریکا بسته شدند که در سال ۲۰۱۰ و در ادامه بحران مالی بازهم ۱۵۷ بانک دیگر در آمریکا از ادامه کار باز ماندند.

شرکت بیمه دولتی پشتوانه پس اندازهای مردم که دارایی مشتریان در بانک ها را تا میزان دویست و پنجاه هزار دلار برای هر حساب بیمه کرده می گوید زیان های ناشی از تعطیلی بانک ها در سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ بیش از ۵۲ میلیارد دلار خواهد بود.

نوروز در راه است و بخش فارسی صدای آمریکا سرگرم تهیه فهرستی است از مهمترین وقایع سال گذشته در زمینه های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، هنری و ورزشی. به ما بگویید به نظر شما مهمترین خبرهای سال گذشته چه بوده است.
نظرات خود را با ایمیل sh...@voanews.com با ما در میان بگذارید.
لطفاً در محل موضوع ایمیل بنویسید مهمترین خبرها تا دسترسی به نظرات شما آسانتر شود.

**********

پخش زنده برنامه های بخش فارسی صدای آمريکا از آيفون

**********

هنرمندان، ورزشکاران و شخصیتهای ایرانی به سئوالهای شما پاسخ می دهند. سئوالهای خود را از جيمی دلشاد (شهردار بورلی هيلز) با عنوان "سئوال هفتهبه ايميل آدرس: q...@voanews.com ارسال کنيد.

پاسخهای شاهين نجفی به پرسشها را از اينجا ببينيد.

**********

شبکه خبری فارسی صدای آمريکا آخرين خبرها و ويديوهای روز را روی تلفن موبايل، يا هر وسيله اينترنتی دستی ديگر، بطور رايگان عرضه می کند. لطفأ به آدرس سايت جديد موبايل صدای آمريکا توجه کنيد:

pnn.voa.mobi

DIT - پراکسی



--
ارسال توسط hastinews به Hasti News در 2/13/2011 09:58:00 PM

hastinews

unread,
Feb 14, 2011, 1:12:26 PM2/14/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
VOANews.com Logo

دوشنبه, 14 فوريه 2011

مهم ترين خبرها

راهپیمایی در خیابان های مرکزی تهران و هجوم نیروهای امنیتی

بنا به گزارش های رسیده، جمعیت فراوانی از مردم در خیابان های مرکزی شهرهای تهران و شیراز تجمع کرده اند.

تازه ترین گزارش ها حاکی از شلیک گاز اشک آور در تجمع های مردمی در تهران است و در برخی از خیابان های مرکزی درگیری ها میان مردم و نیروهای امنیتی دولتی شدید است.

همچنین به گفته شاهدان عینی، معترضان در خیابان ها شعار می دهند: «پلیس جدا از دولت، بیا کنار ملت»، «ای ارتش با غیرت، حمایت حمایت» و «خامنه ای حیا کن، مبارک را نگاه کن».

نیروهای امنیتی به خیابان های تهران اعزام شده و در نقاط کلیدی مستقر شده اند. گفته می شود این نیروها مجهز به سلاح هایی از جمله گاز اشک آور، اسپری فلفل و اسپری خردل هستند و در اطراف میدان انقلاب صدای شلیک تیر هوایی به گوش رسیده است. نیروهای امنیتی سعی می کنند از حرکت مردم به سوی میدان آزادی جلوگیری کنند. همچنین گفته می شود جمعیت چشمگیری در میدان صادقیه، میدان توحید، چهار راه ولیعصر و پل کالج سعی می کنند به سوی میدان آزادی حرکت کنند.

نیروهای امنیتی منزل مسکونی مهدی کروبی و میرحسین موسوی را محاصره کرده اند تا از شرکت آنان در تظاهرات از پیش برنامه ریزی شده ۲۵ بهمن، جلوگیری کنند. دو چهره شاخص اپوزیسیون ایران، پیشتر برای برگزاری این تظاهرات با هدف اعلام حمایت از مردم معترض مصر و تونس تقاضای مجوز کرده بودند. وزارت کشور جمهوری اسلامی ایران این تقاضای مجوز راهپیمایی را رد کرده بود.

شاهدان می گویند پلیس ضد شورش سوار بر موتورسیکلت، از بامداد دوشنبه در خیابان های مرکزی تهران در حرکت هستند. علی رغم عدم صدور مجوز راهپیمایی ۲۵ بهمن از سوی وزارت کشور جمهوری اسلامی، مردم ، بویژه جوانان از بیش از یک هفته پیش، از طریق دیوار نویسی های خیابانی و یا فعالیت های اینترنتی از جمله ساختن صفحات ویژه فراخوان شرکت در تظاهرات در فیس بوک، اطلاع رسانی گسترده درباره برگزاری تظاهرات را آغاز کردند.

آقایان کروبی و موسوی گفته بودند قصدشان از برگزاری این راهپیمایی اعلام حمایت و همبستگی مردم ایران با اعتراض های مردمی مصر و تونس است که در هر دو این کشورها منجر به سقوط رئیس جمهوری آن ها شد. مقامات ایرانی درباره این اقدام به مهدی کروبی و میرحسین موسوی هشدار داده و آن را عاملی برای تحریک تظاهرات ضد دولتی و احیای جنبش سبز خواندند.

وبسایت کلمه، متعلق به میرحسین موسوی می گوید به محاصره درآوردن منزل او برای پیشگیری از خروج آقای موسوی و همسرش زهرا رهنورد از منزل و شرکت در راهپیمایی است. به گفته این وبسایت، مقامات همچنین خطوط تلفن منزل آقای موسوی و موبایل او را قطع کرده اند.

کلمه، اقدامات سرکوبگرانه دولتی را نشانه «ضعف و ترس» خوانده است.
مهدی کروبی و میرحسین موسوی، از رهبران تظاهرات گسترده ضد دولتی در ایران در سال ۲۰۰۹ هستند که به دنبال اعلام نتایج انتخابات آن را مخدوش خواندند و محمود احمدی نژاد را به تقلب متهم کردند. طی ناآرامی های پس از انتخابات ریاست جمهوری اخیر در ایران، صدها هزار نفر در اعتراض به نتیجه ای که آن را مخدوش دانستند، به خیابان ها ریختند.

اعتراض های مردمی با اقدام سرکوبگرانه و خشن نیروهای امنیتی دولتی، بسیج و لباس شخصی ها مواجه شد. در این درگیری های چند ماهه بسیاری از مردم در خیابان ها و بازداشتگاه ها کشته و مجروح شدند.

آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی ایران، اخیرا خیزش مردم مصر و تونس را ستود و در پیامی که به زبان عربی در خطبه نماز جمعه برای آنان ایراد کرد اقداماتشان را «بیداری اسلامی» خواند که به دنبال انقلاب ۱۳۵۷ در ایران اکنون در کشورهای دیگر منطقه نیز رخ می دهد. اما اصلاح طلبان دمکراسی خواه ایرانی جنبش های اعتراضی کشورهای عربی را بیشتر شبیه درگیری های اخیرشان با نیروهای دولتی و حاکمیت مذهبی فعلی در ایران شبیه سازی می کنند.

روز شنبه، تام دانیلون، مشاور امنیت ملی آمریکا تهران را به احترام به حقوق برگزاری تجمعات مسالمت آمیز مردمی ترغیب کرد و گفت مردم ایران نیز باید بتوانند مانند مردم مصر حق برگزاری تظاهرات آرام داشته باشند.

اقتصاد چين دومين اقتصاد بزرگ جهان شد

دولت پرزيدنت براک اوباما روز دوشنبه لايحه بودجه سال ۲۰۱۲ کشور را به کنگره آمريکا ارائه ميکند. بودجه دستکم ۳ تريليون و ۵۰۰ ميليارد دلاری جديد ظرف ده سال آينده يک تريليون ۱۰۰ ميليارد دلار از کسری بودجه کشور کاسته  و آنرا تا پايان دوره اول رئيس جمهوری پرزيدنت اوباما به نصف تقليل خواهد داد.

در خبری ديگر کارخانه هواپيماسازی بوئينگ آمريکا مدل هشت هواپيماهای جت ۷۴۷ قاره پيمای خود را در محل کارخانه در ناحيه اوِرِت ايالت واشنگتن به نمايش گذاشت، که جديد ترين مدل هواپيماهای جت مسافری ۷۴۷ اين کارخانه بشمار ميرود. هواپيمای جديد که نسبت به مدلهای فعلی  بزرگتر و سازگارتر با محيط زيست است، قابليت حمل ۴۶۷ مسافر را دارد، که ظرفيت آن ۵۱  نفر بيشتر از مدل های فعلی ۷۴۷ است.

اگرچه ظاهر مدلهای جديد و فعلی هواپيماهای جت ۷۴۷ بسيار مشابه يکديگر هستند، ولی اليزابت لوند ، معاون شرکت بوئينگ ميگويد بالها، سيستم پرواز، سازگاری با محيط زيست و تزيئنات داخلی مدلهای جديد ۷۴۷ بسيار پيشرفته تر از مدلهای فعلی است.  

در خبری ديگر وزير اقتصاد ژاپن روز دوشنبه اعلام کرد که از ارزش حجم توليدات داخلی ژاپن در سه ماه چهارم سال گذشته يک و يکدهم درصد کاسته شد. در ۱۵ ماه گذشته اين اولين باری بود که از رشد اقتصادی ژاپن کاسته شد. عليرغم اين کاهش اقتصادی ژاپن در سال گذشته نزديک به ۴ درصد رشد کرد.  ارقام اقتصادی منتشرشده روز دوشنبه ژاپن نشان ميدهد که اقتصاد چين در سال گذشته از اقتصاد ژاپن پيشی گرفته، عنوان دومين اقتصاد بزرگ جهان را بخود اختصاص داد و اقتصاد ژاپن را در مقام سوم قرار داده است.

در خبری ديگر، افزايش واردات چين مازاد موازنه تجارت خارجی اين کشور را به پائين ترين سطح خود در نه ماه گذشته رساند. دولت چين اعلام کرد که مازاد تجارت خارجی چين در ماه گذشته شش ميليارد و پانصد میلیون دلار بود که ۵۰ درصد نسبت به ماه مشابه  خود در سال گذشته کاهش نشان ميدهد. مازاد تجارت خارجی چين رو به کاهش گذاشته است.  مازاد تجارت خارجی چين در ماه نوامبر ۲۳ ميليارد دلار، در ماه دسامبر ۱۳ ميليارد،  ودر ماه ژانويه شش ونيم ميليارد دلار بود. 

انتقاد شورای نظامی مصر از اعتصاب های عمومی

شورای عالی نظامی در مصر اقدام کارگران و کارمندان خدمات عمومی را که به دنبال سقوط رئیس جمهور مبارک، در طلب دستمزد بیشتر اعتصاب کرده اند، را مورد انتقاد قرار داد.

یک سخنگوی نظامی، بیانیه این شورا را روز دوشنبه در تلویزیون مصر قرائت کرد و خواستار پایان ناآرامی ها در کشور به منظور بازگشت روال زندگی به وضعیت عادی شد.

در جریان موج ناآرامی ها و نارضایتی های اخیر در مصر، هزاران کارمند دولتی این کشور، اعتصاب کرده اند.

صدها تظاهرکننده روز دوشنبه در میدان تحریر قاهره تجمع کردند. شمار این تظاهرکنندگان در مقایسه با تظاهرات چند هفته اخیر مردمی، بسیار کمتر بود.

بنا به گزارش ها در برخی نقاط نیروهای پلیس به تظاهرات کارمندان دولت پیوسته اند. کارمندان چندین موسسه دولتی برای ابراز مطالباتی چون شرایط بهتر کار و دریافت دستمزد بیشتر، تظاهرات یا تحصن کرده اند.

کارمندان اعتصاب کننده بانک ها مقامات را مجبور کردند که دوشنبه را روز تعطیلی بانک ها اعلام کنند.

همزمان، وائل غنیم، فعال دمکراسی خواه مصری و عمرو سلامه، وبلاگ نویس مصری در وبسایت های خود از تعهد به مذاکرات با شورای نظامی مصر خبر داده اند که به دنبال استعفای حسنی مبارک، کنترل مصر را در دست گرفت.

وائل غنیم، از مدیران اجرایی گوگل و دیگر فعالان سایبر در سازماندهی اعتراض ها و تظاهرات ۱۸ روزه سراسری و ضد دولتی مصر که منجر به سقوط حسنی مبارک پس از سه دهه حاکمیت بر مصر شد،نقشی کلیدی داشتند.

آقای غنیم می گوید شورای نظامی مصر به آنان وعده داده است که یک کمیته جدید کار پیش نویس متمم های قانون اساسی را در ده روز آینده انجام خواهد داد و ظرف دو ماه طی رفراندومی سراسری به دنبال تأیید عمومی آن خواهد بود. رهبران نظامی مصر این جدول زمانی را تأیید نکرده اند.

شورای نظامی قانون اساسی را به حالت تعلیق درآورده و روز یکشنبه پارلمان کشور را منحل کرد و به این ترتیب دو خواسته تظاهرکنندگان دمکراسی خواه که پارلمان و قانون اساسی را ابزار حاکمیت خودکامه مصر می دانستند، عمل شده است.

رهبران نظامی مصر، در بیانیه ای که در روز یکشنبه منتشر شد گفتند برای شش ماه و یا تا زمان برگزاری انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری، اداره کشور را برعهده خواهند داشت. انتخابات در مصر قرار است در ماه سپتامبر، حدود هشت ماه دیگر برگزار شود.

گسترش روابط ترکیه و ایران

ایران می گوید قصد دارد روابط سیاسی و اقتصادی خود را با ترکیه هرچه بیشتر گسترش دهد.

روز دوشنبه محمود احمدی نژاد و عبدالله گل، رئیس جمهوری ترکیه، در کنفرانسی خبری شرکت کرده و به سؤال های خبرنگاران پاسخ دادند.  

رئیس جمهوری ترکیه همراه با هیئتی از رهبران بازرگانی و وزیران این کشور برای بازدیدی چهار روزه در تهران به سر می برد.

رهبران ترکیه و جمهوری اسلامی به خبرنگاران گفتند که قصد دارند تا پنج سال آینده روابط تجاری خود را سه برابر کنند و به ۳۰ میلیارد دلار برسانند.

رئیس جمهوری اسلامی از موضع ترکیه در قبال برنامه اتمی ایران سپاس گزاری کرد.  آنکارا می گوید مسئله اتمی ایران باید از طریق دیپلماسی و مذاکره حل شود. ترکیه  ماه گذشته میزبان آخرین مذاکرات ایران با شش قدرت جهان بود.

مخالفت ایران با قطع برنامه غنی سازی اورانیوم خود به نگرانی های غرب در مورد این که این کشور قصد دست یابی به سلاح هسته ای دارد، دامن زده است.

لایحه پیشنهادی بودجه ایالات متحده برای سال ۲۰۱۲

باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا روز دوشنبه لایحه پیشنهادی بودجه کشور را برای  سال ۲۰۱۲ اعلام کرد. این لایحه بودجه به گونه ای تنظیم شده که در مدت ده سال بتواند یک هزار و یک میلیارد دلار از کسر بودجه دولت فدرال را ترمیم کند. با این حال جمهوری خواهان خواستار ترمیم بیشتری هستند.

روز دوشنبه آقای اوباما در حالی لایحه بودجه سه و نیم تریلیون دلاری خود را به کنگره فرستاد که در سال جاری این کشور با کسر بودجه ای بیش از یک تریلیون و ششصد میلیارد دلار روبروست.

جیکوب لیو، مسئول برنامه بودجه کاخ سفید، روز یکشنبه گفت بر اساس این لایحه پیشنهادی، کسر بودجه کشور تا پایان دوره ریاست جمهوری آقای اوباما در سال ۲۰۱۳ به نصف، کاهش خواهد یافت.

با این حال جمهوری خواهان خواستار رساندن هزینه داخلی به حد سال ۲۰۰۸، یعنی سال پیش از رسیدن باراک اوباما به ریاست جمهوری و حذف هزینه ها در بسیاری از زمینه ها مانند حفاظت از محیط زیست، تحقیقات پزشکی و تقویت مرزهای ایالات متحده شده اند.

از آنجا که در حال حاضر جمهوری خواهان اکثریت را در مجلس نمایندگان تشکیل می دهند اما اکثریت در سنا به دست دموکرات هاست، به نظر می رسد که بحث بر سر  حذف هزینه های فدرال در لایحه بودجه به درازا بینجامد.

حذف های پیشنهادی در لایحه بودجه آقای اوباما بیش از دو برابر ۴۰۰ میلیارد دلاری است که او در گزارش سالانه اش اعلام کرده بود. این صرفه جویی ها شامل حذف هایی در یارانه انرژی برای فقیران و در برخی از برنامه های زیربنایی است.

رئیس جمهوری آمریکا در این لایحه بودجه، همچنین قصد دارد درآمدهای دولت را، با کاستن از تقلیل های مالیاتی برای ثروتمندان آمریکایی، افزایش دهد.

روز شنبه آقای اوباما گفت برنامه بودجه طوری تنظیم شده که دولت فدرال بتواند «با آنچه دارد» به کار خود ادامه دهد.

سازمان بهداشت جهانی: سالانه دو و نیم میلیون انسان قربانی مصرف الکل می شوند

بنا به گزارش «سازمان بهداشت جهانی»، مصرف بیش از حد الکل عامل مرگ و میر سالانه دو و نیم میلیون انسان در سراسر جهان است.

«سازمان بهداشت جهانی» در گزارشی که روز جمعه ( ۱۱ فوریه ) منتشر کرد، از دولت ها خواسته است تا برای جلوگیری از تداوم افزایش آمار تلفات ناشی از مصرف الکل اقدامات جدی تری به عمل آورند.

در گزارش این نهاد وابسته به سازمان ملل آمده است حدود ۴ درصد مرگ و میر در سراسر جهان با مصرف الکل ارتباط مستقیم دارد.

رانندگی در حال مستی، سرطان، نارسایی های کبدی، بیماری های قلبی  و سکته از جمله عوامل عمده مرگ و میر ناشی از مصرف الکل هستند.

ملوین فریمن، وزیر بهداشت آفریقای جنوبی که در تهیه این گزارش همکاری کرده است، در جمع خبرنگاران در ژنو گفت: «الکل جان انسان ها را می گیرد و این مسئله از دیدگاه بهداشت عمومی به هیچ وجه خوشایند نیست.»

بنا به اعلام «سازمان بهداشت جهانی»، بیش از ۶ درصد مرگ مردان و بیش از یک درصد مرگ زنان در سطح جهان با الکل ارتباط داد و تقریباً ۱۰ درصد مرگ و میر بین جوانان ۱۵ تا ۲۹ سال نیز به اثر مصرف الکل است.

در این گزارش جهانی به دولت ها پیشنهاد شده است که با افزایش مالیات مشروبات الکلی، محدود کردن فروش الکل و ممنوع تر کردن برخی از تبلیغات الکل، به کاهش ارقام مرگ و میر سالانه کمک کنند.

«سازمان بهداشت جهانی» از ارائه میزان قابل قبول مصرف الکل خودداری کرده و آن را به عهده کشورهای عضو این سازمان گذاشته است.

شکهار ساکسنا، مدیر بخش سلامت روان «سازمان بهداشت جهانی» می گوید اثرات مخرب الکل بین اقوام گوناگون، متفاوت است. در مقام نمونه، اقوام آسیایی بیشتر از سایر ملت ها به سرطان حنجره مبتلا می شوند.

وی همچنین افزوده است براساس دیدگاه «سازمان بهداشت جهانی» خودداری کامل از مصرف الکل، همیشه بی خطرترین روش ( پیشگیری ) است.  

در حاشیه مراسم معارفه یک وزیر دولت احمدی نژاد

محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری اسلامی ایران، اخیرا از برنامه دولت برای کاهش وزارت خانه ها از ۲۱ به ۱۷ وزارت خانه خبر داد، و این اقدام را در راستای برنامه پنجم توسعه دانست.

البته ابوالقاسم رحمانی، عضو کميسیون عمران مجلس شورای اسلامی، روز شنبه ۲۳ بهمن ماه، در گفت و گو با خبرگزاری فارس ضمن اشاره به پیشنهادات خود در خصوص نحوه ادغام وزارتخانه های راه و مسکن و تایید بر سپردن بخشی از وظایف به وزارت کشور، برنامه فعلی دولت برای این ادغام را عجولانه توصیف کرد و عملیاتی شدن آن را منجر به ایجاد بحران در وزارت راه دانست.

با این وجود رضا تقی پور، وزیر ارتباطات، روز شنبه ۲۳ بهمن ماه در گفت و گو با خبرگزاری فارس در خصوص احتمال ادغام وزرات راه – با وزارت ارتباطات و مسکن گفت، «بر اساس نظر رئیس جمهوری، وزارت راه با چند وزارت خانه زیر بنایی ادغام می شود.»

روزنامه جام جم، در شماره روز یکشنبه ۲۴ بهمن ماه، عنوان اصلی بخش اقتصادی خود را به این موضوع اختصاص داد، و نوشت، «طرح ادغام وزارت خانه های زیربنایی دیروز رسمیت پیدا کرد.»

روزنامه جهان صنعت نیز، روز یکشنبه ۲۴ بهمن ماه، عنوان اصلی صفحه اول را، به مراسم تودیع حمید بهبهانی، وزیر استیضاح شده راه و ترابری و معارفه علی نیکزاد، سرپرست منصوب شده این وزارتخانه اختصاص داده، و نوشت، «اگر چه بهبهانی و احمدی نژاد در روز استیضاح در مجلس حاضر نشدند اما جلسه تودیع او به جلسه ای برای دفاع از مسن ترین وزیر کابینه تبدیل شد و البته مخالفان بهبهانی در مجلس نیز از سخنان تند محمد رضا رحیمی، معاون اول رئیس جمهوری، بی بهره نماندند. معاون اول رئیس جمهوری ایران، در این مراسم گفت، «موضوع استیضاح تاسف شدیدی برای احمدی نژاد داشت.»

در همین حال علی نیکزاد، وزیر مسکن و شهرسازی و سرپرست وزارت راه ترابری، در اولین واکنش گفت، از این پس روزهای زوج به وزارت مسکن و شهرسازی و روزهای فرد به وزارت راه و ترابری خواهد رفت.

سایت خبری تحلیلی فردا نیوز، پیش از ظهر یکشنبه ۲۴ بهمن ماه، در یادداشتی با عنوان «حل مشکلات مسکن در وزارت راه» نوشته است، «از آن جایی که تمامی گوش ها آماده وعده های نیکزاد برای بهبود صنعت هوایی کشور بوده و این جلسه هم به وعده های برای مسکن کارکنان وزرات راه خلاصه شد، تنها باید دست به دعا برداشت که با چنین تدبیرهای پیش رویی، حوادت گذشته تکرار نشود و شاید هم بتوان خوشبین بود به این که داشتن مسکن کارکنان وزارت راه، از سقوط هواپیما جلوگیری کند.»

چهارمین روز تظاهرات در یمن

معترضان یمنی چهارمین روز تظاهرات خود را در صنعا پایتخت یمن برگزار کردند. خواست این فعالان برکناری علی عبدالله صالح، رئیس جمهوری اقتدارگرای یمن است.

روز دوشنبه دست کم هزار تن از دانشجویان، وکیلان دادگستری و دیگر فعالان از دانشگاه صنعا به سوی مرکز شهر راه پیمایی کردند. این تظاهرات که در آن شعارهای مخالف صالح سرداده می شد، یادآور تظاهرات هجده روزه مردم مصر است که هفته گذشته به حکومت سی ساله حسنی مبارک پایان داد.

معترضان یمنی همچنین فساد گسترده در دستگاه های حکومتی یمن را محکوم کردند.

در همین حال گروهی از هواداران صالح در صنعا برای مقابله با مخالفان رئیس جمهوری گرد آمده بودند. پلیس یمن می کوشید نیروهای رقیب را از یکدیگر جدا کند. در شهر طایز در جنوب یمن نیز پلیس کوشید تظاهرات صدها معترض مخالف حکومت را تحت کنترل درآورد.

روز یکشنبه پلیس یمن برای درهم شکستن راه پیمایی صدها تن از مخالفان صالح در صنعا از باتون استفاده کرد. سازمان دیده بان حقوق بشر این اقدام را سرزنش کرد و پلیس را به استفاده از باتون برقی شوک آور برای حمله به تظاهرات مسالمت آمیز و غیر تحریک آمیز مردم متهم کرد. این سازمان استفاده از باتون برقی شوک آور را «وحشیانه» توصیف کرده است.

به گفته تلویزیون دولتی یمن روز یکشنبه به دلیل نا آرامی ها، آقای صالح دیدار خود را از ایالات متحده که قرار بود در اواخر ماه فوریه انجام شود، لغو کرده است.

تظاهرات علیه صالح از روز جمعه و در پی تجمع مردم یمن برای ابراز شادمانی از برکناری حسنی مبارک آغاز شد و تاکنون ادامه یافته است. رئیس جمهوری یمن نیز به مدت سی و دو سال – ازسال ۱۹۷۸ تاکنون- در این مقام باقی مانده است.

کيهان: چرا نظام به «سران فتنه» اجازه يک راه پيمايی جداگانه را نمی دهد؟

 
 
 
 
 

روزنامه کيهان چاپ تهران با انتشار مطلبی تلاش کرده است به اين پرسش پاسخ بدهد که چرا نظام به آنهايی که «سران فتنه» می نامد اجازه يک راه پيمايی جداگانه را نمی دهد تا به قولی وزن جريان ها مشخص شود؟

مطلب کيهان سپس اينطور ادامه پيدا می کند که يك نقطه شروع مناسب، اين است كه توجه كنيم نظام اتفاقا بيش از اين به روشنی و صراحت تمام نشان داده كه هيچ واهمه ای از اين كه به گروه های مختلف سياسی اجازه خودنمايی در خيابان را بدهد، ندارد، با اين كه می داند- و بديهی هم هست- كه در كشوری كه مكانيسم های انتخاباتی برای جابجايی قدرت بين گروه های سياسی وجود دارد و تكليف همه چيز پای صندوق های رأی مشخص می شود ديگر نيازی به قشون كشی خيابانی نيست.

در ادامه اين مطلب، کيهان، يکی از دلايل خودداری وزارت کشور از صدور مجوز برای راه پيمايی اصلاح طلبان را خشونت طلبی معترضان عنوان کرده است.

روزنامه ابتکار نيز پيام عباس جعفری دولت آبادی، دادستان عمومی و انقلاب تهران، را به سران به اصطلاح فتنه، به چاپ رسانده است و اقدام ميرحسين موسوی و مهدی کروبی در دعوت به راه پيمايی روز دوشنبه ۲۵ بهمن را موجب زحمت، حکومت توصيف کرده است. آقای جعفری دولت آبادی درحاشيه راه پيمايی روز جمعه تهران بی آنکه از آقايان موسوی و کروبی نام ببرد گفته است: «سران فتنه عرض خود می برند و زحمت ما می دارند.»

در خبری ديگر دادسرای جديد فرهنگ و رسانه از روز يکشنبه در ايران آغاز بکار کرد. عباس جعفری دولت آبادی، دادستان تهران، حوزه وظايف اين اداره را رسيدگی به جرائم فرهنگی، سينما، راديو و تلويزيون، شبکه های اجتماعی، سايت های اينترنتی، سرگرمی، طبيعت و محيط زيست، اعلام کرد.

وال استريت جورنال: رژيم تهران از سرايت قيام دموکراسی خواهانه خاورميانه به ايران هراس دارد

آيا سقوط دو ديکتاتوری ديرپای شمال آفريقا به فاصله چند روز از يکديگر، و ادامه قيام های مردمی در چند کشور خاورميانه و آفريقا نويدبخش تولد دوباره دنيای عرب در عصر دموکراسی است؟ يا کشورهای عرب راه اسلام گرايی از نوع جمهوری اسلامی را دنبال خواهند کرد؟ رسانه  های معتبر جهان توجه خود را در پی سقوط حسنی مبارک در مصر، به اين سؤال معطوف کرده اند.

سرمقاله وال استريت جورنال با عنوان «مصر پس از مبارک» اين برهه را بهترين فرصت برای پيوستن اعراب به دنيای مدرن، قلمداد کرده است. اين روزنامه می نويسد شعار های مردم مصر آزادی، مدرنيزه شدن، کار و هويت فرهنگی بود؛ و از اسلام سياسی به سبک انقلاب اسلامی ايران در آن خبری نبود. وال استريت جورنال يادآوری می کند که سال ۱۳۸۸ در جمهوری اسلامی نيز شعارهای جوانان ايرانی آزادی و دموکراسی و هويت ايرانی بود، نه اسلام؛ و انقلاب مصر می تواند الهامبخش مردم ايران در حرکت به سوی آزادی باشد. مقاله ديگری در اين روزنامه می گويد: «رهبران تندروی تهران اکنون می خواهند از آب گل آلود ماهی بگيرند؛ و سقوط حسنی مبارک را يک پيروزی بزرگ در مقابل آمريکا جلوه دهند.» و در ادامه گفته می شود که هر چند محمود احمدی نژاد در سالگرد انقلاب اسلامی، قيام مردم مصر و تونس را الهام گرفته از غرب ستيزی آيت الله خمينی خواند، اعمال دولت ايران آشکارا بيانگر وحشت رژيم از تکرار رويدادهای خرداد ۱۳۸۸، يعنی هنگامی است که گروه های ميليونی مردم برای مطالبه آرای دزديده شده خود به خيابان ها ريختند؛ و تظاهرات آرام آنها به وحشيانه ترين شکلی سرکوب شد. اکنــون دولت جمهوری اسلامی حتی برپايی تظاهراتی به دعوت ميرحسين موسوی و مهدی کروبی در همبستگی با جنبش مردم تونس و مصر را بر نمی تابد. و اين همه، نشان دهنده وحشت رژيم تهران از سرايت قيام دموکراسی خواهانه خاورميانه به ايران است.

روزنامه لوموند نيز انقلاب مصر را انقلابی می داند که دوران اسلامگرايی را پشت سر گذاشته است. لوموند با اشاره به وجوه تشابه ميان قيام مصر و جنبش سال ۱۳۸۸ مردم ايران می نويسد مخالفان حسنی مبارک، جوانانی بودند که بيشترشان دوران پيش از مبارک را به ياد نمی آورند؛ و در ايران نيز مخالفان احمدی نژاد، بيشتر معترضان به نتيجه انتخابات، نوجوانانی بودند که تمام عمرشان را در ايران پس از انقلاب اسلامی زندگی کرده اند، و دموکراسی و آزادی ای را می خواستند که هرگز طعم آن را نچشيده اند.

نيويورک تايمز نوشته است مصر پس از حسنی مبارک مسير انقلاب سال ۱۳۵۷ ايران را دنبال نخواهد کرد؛ و يک دليل عمده اش اين است که در مصر چهره مذهبی پرجاذبه ای وجود ندارد؛ و روحانيون، رهبری اخوان المسلمين را بر عهده ندارند.

گاردين می نويسد: «ديروز مصر، امروز الجزاير،» شعار مردم الجزاير است که با الهام از قيام مردم مصر، شجاعانه به پاخاسته اند و نخستين شکاف را در ديوار رژيم ارعاب و وحشت يازده ساله عبدالعزيز بوتفليقه، ايجاد کرده اند. گاردين می نويسد درخواست اوليه تظاهرکنندگان الجزايری، برداشتن وضعيت اضطراری ۱۹ ساله در آن کشور است، و اگر موفق شوند، تا سرنگونی ديکتاتور پيش خواهند رفت. همچنين روزنامه گاردين با اشاره به استعفای حسنی مبارک نوشته است، با کنار رفتن ديکتاتور، چالش اصلی در مصر آغاز شده است. گاردين اشاره می کند که با برچيده شدن بساط پادشاهی در ايران، هيچکس فکر نمی کرد خواستهای مردم برای اصلاحات، جای خود را به خشک انديشی مذهبی بدهد، و هشدار می دهد که تغيير و تحول اساسی در ساختار سياسی و اقتصادی مصر بايد با برنامه ريزی دقيق صورت گيرد تا آن کشور بار ديگر به دامان استبداد - يا اسلامگرايی افراطی – نيفتد.

واشنگتن پست قيام مردم مصر را نقطه پايان ديکتاتوری سی ساله و حکومت ظالم، فاسد و سرکوبگر حسنی مبارک خوانده و نوشته است دستاورد مهمتر و ارزشمندتر اين انقلاب، تلاش برای زنده کردن دنيای عرب و بازگرداندن حاکميت، آزادی، و بالندگی اعراب است. واشنگتن پست همچنين به روايت جمهوری اسلامی از قيام های مردمی در خاورميانه اشاره دارد. اين روزنامه می نويسد در حالی که در تونس و مصر و ديگر کشورهای منطقه، مردم با شعار دموکراسی، ديکتاتور را بيرون راندند؛ رييس جمهوری اسلامی اين قيام ها را ضد آمريکايی و ضداسراييلی جلوه می دهد و می گويد امام زمان رهبری قيام را در آن دو کشور سنّی مذهب برعهده داشته است.

اما روزنامه کيهان چاپ تهران در شماره روز يکشنبه خود جزئياتی از برنامه پرتاب ماهواره های ظفر و نويد به فضا را منتشر کرد که در آن مدير مرکز تحقيقات ماهواره دانشگاه علم و صنعت از احتمال ارسال پيام امام دوازدهم شيعيان به محض قرار گرفتن ماهواره نويد در مدار زمين خبر داد. خبرگزاری جمهوری اسلامی، ايرنا، نيز می گويد که محمود احمدی نژاد با صدور حکمی فريدون عباسی از اعضای دانشکده مهندسی هسته ای دانشگاه شهيد بهشتی را به سمت معاون رييس جمهوری و رياست سازمان انرژی اتمی ايران منصوب کرده است. فريدون عباسی و مجيد شهرياری در آذرماه امسال هدف حمله تروريستی قرار گرفتند. مجيد شهرياری در آن حادثه به قتل رسيد.

در همين حال کابينه اسراييل روز يکشنبه تشکيل جلسه داد. اين اولين جلسه دولت اسراييل پس از آغاز تظاهرات در مصر است. مو ضوع های داخلی، اوضاع مصر و ديگر مسائل خاورميانه از زمره گفتگوهای نشست کابينه اسراييل بود. در اين جلسه بنيامين نتانياهو، نخست وزير آن کشور، مساله کناره گيری حسنی مبارک را با وزيران خود در ميان نهاد. دولت اسراييل از اين که ارتش مصر اعلام کرده است پيمان صلح مصر با اسراييل را محترم می شمارد، خشنود است. آقای نتانياهو گفت: «پيمان صلح با اسراييل سابقه طولانی دارد و دولت های مختلف مصر آن را حفظ کرده اند و ما معتقديم اين پيمان اساس و پايه نه تنها صلح و ثبات در مناسبات دو کشور، بلکه در تمامی خاورميانه است.» پيمان صلح اسراييل و مصر پس از ۴ سال جنگ بين دو کشور در سال ۱۹۷۹ به امضا رسيد؛ پيمانی که دو سال پس از امضا آن، موجب ترور انور سادات، رييس جمهوری فقيد مصر، بدست يک مصری افراط گرا شد. بدنبال انور سادات، جانشين وی، حسنی مبارک، نيز اين پيمان را ارج نهاد و برای پايداری آن کوشيد. کابينه اسراييل همچنين انتصاب ژنرال بنی گنتس به فرماندهی جديد ارتش آن کشور را مورد تصويب قرار داد. ژنرال بنی گنتس در حالی اين منصب را به عهده می گيرد که نه تنها بايد اوضاع نامعلوم مصر، همسايه اسراييل، را زير نظر داشته باشد بلکه بايستی تهديد های ستيزه گران از لبنان در شمال، و نوار غزه در جنوب، را خنثی کند و تهديد يک ايران اتمی را نيز به چالش های آتی خود بيافرايد.



--
ارسال توسط hastinews به Hasti News در 2/14/2011 09:37:00 PM

hastinews

unread,
Feb 15, 2011, 1:33:49 PM2/15/11
to hasti-news+g...@googlegroups.com
VOANews.com Logo

سه شنبه, 15 فوريه 2011

مهم ترين خبرها

نخست وزیر ایتالیا محاکمه می شود

یک قاضی ایتالیایی دستور محاکمه سیلویو برلوسکونی نخست وزیر به اتهام پرداخت پول به یک دختر ۱۷ ساله مراکشی برای سکس و سواستفاده از قدرت را صادر کرده است.

این مقام قضایی روز سه شنبه در میلان زمان محاکمه را روز ۶ آوریل اعلام کرد. برلوسکونی تاکنون این اتهام را تکذیب کرده و دختر جوان نیز گفته است رابطه ای با نخست وزیر نداشته است. برلوسکونی همچنین به سواستفاده از قدرت برای آزادی این دختر از زندان متهم شده است. روسپیگری در ایتالیا قانونی است، اما پرداخت پول برای سکس به دختران کمتر از ۱۸ سال غیر قانونی است. برلوسکونی همه این اتهام ها را سیاسی خوانده است.

چالش کنونی پرزيدنت اوباما-تصويب بودجه سال آينده آمريکا

پرزيدنت باراک اوباما بودجه فدرال ۳ تريليون و ۷۳۰ ميليارد دلاری سال ۲۰۱۲ کشور را به کنگره آمريکا ارائه کرد، که در آن کاهش کسری بودجه و افزايش رشد اقتصادی کشور در نظر گرفته شده است. لايحه بودجه فدرال سال ۲۰۱۲ دولت بيدرنگ قانونگزاران آمريکا را به بحث و جدل سختی واداشته است. اکثر قانون گذاران جمهوری خواه، که مجلس نمايندگان آمريکا را کنترل ميکنند، به دليل هزينه های هنگفت و بقول آنها ناديده گرفته شدن کسری فاحش بودجه کشور، تصويب لايحه بودجه سال آينده کشور را سخت به چالش گرفته اند.

پرزيدنت اوباما می گويد لايحه بودجه سال ۲۰۱۲ با قطع و يا کاهش هزينه های غير ضروری کسری بودجه کشور را بشدت کاهش خواهد داد. پرزيدنت اوباما تأکيد کرد که به تعهدات خود عمل خواهد کرد و وی لايحه بودجه را پيش درآمدی برای بازسازی اقتصادی آمريکا و مقابله با کسری بودجه کشور خواند. رئيس جمهوری آمريکا گفت که نميتوان آينده اقتصادی کشور را قربانی کاهش بودجه برنامه های حياتی کشور کرد.

ولی پال رايان، قانون گذار جمهوريخواه مجلس نمايندگان، بحران کسری بودجه و  بدهیهای سرسام آور آمريکا را ناشی از هزينه های بالای دولت خواند و خواستار کاهش بيشتر و سريعتر کسری بودجه کشور شد.

در خبری ديگر، ديدار ماهانه وزيران دارائی اتحاديه اروپا روز سه شنبه، يک روز پس از آنکه آنها در مورد صندوق کمکهای اضطراری اتحاديه اروپا، بنام صندوق «مکانيسم ثبات اروپا» به توافق رسيدند، در بروکسل برگزار شد. وزيران دارائی ۱۷ کشور حوزه يوروی اتحاديه اروپا روز گذشته موافقت کردند که بمنظور ارائه وام های اضطراری به کشورهای عضو، از سال ۲۰۱۳ يک صندوق اعتباری  بنام «مکانيسم ثبات اروپا» به اعتبار ۵۰۰ ميليارد يورو ايجاد کنند. اعتبار اين صندوق را کشورهای عضو اتحاديه اروپا، صندوق بين المللی  پول، و بخش خصوصی تأمين خواهند کرد.

اما در مصر، عليرغم قيام افتخار آميز مردم، کسادی گسترده ای صنعت جهانگردی اين کشور را فرا گرفته و راهنمايان و  شرکتهای توريستی  از کار بيکار شده مصری مصراً خواستار بازگشت توريست ها به اين کشور هستند.  صنعت توريسم و کارهای خدماتی  ۵۰ درصد اقتصاد مصر را تشکيل ميدهند.

واکنش فرانسه و اتحادیه اروپا نسبت به سرکوب مردم ایران

 مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا از ایران خواسته تا معترضان دولت اجازه برگزاری تظاهرات مسالمت آمیز را داشته باشند.

کاترین آشتون روز سه شنبه و یک روز پس از آن که رسانه ها از سرکوب گسترده معترضان در تهران خبر دادند این درخواست را اعلام کرده است. شاهدان عینی گفته اند نیروهای امنیتی ایران برای متفرق ساختن معترضان در تهران از گاز اشک آور وسلاح گرم استفاده کرده اند. در بیانیه دفتر خانم اشتون تصریح شده آزادی بیان و حق برپایی تجمع های مسالمت آمیز از حقوق اساسی ملتهاست و نباید نادیده گرفته شود.

در همین حال فرانسه نیز سرکوب معترضان در ایران را محکوم کرده است.  سخنگوی وزارت امور خارجه فرانسه روز سه شنبه گفت ما با اعمال خشونت علیه تظاهرکنندگان مخالفیم و می خواهیم معترضان بازداشت شده نیز آزاد شوند.

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران سرکوب معترضان را محکوم کرد

«کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» از نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی خواست تا بهره گیری از زور بی حد و حصر، هراس افکنی و بازداشت های خودسرانه معترضان آرام را متوقف کند.

«کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» روز ۲۵ بهمن با انتشار بیانیه ای مقامات جمهوری اسلامی را متهم کرد در حالی ادعای حمایت از مردم مصر را دارند که حق آزادی تجمعات مردم ایران را نقض می کنند.

این نهاد مدافع حقوق بشر در ایران ضمن اشاره به گردهمایی هزاران تن از شهروندان تهران و چندین شهر بزرگ دیگر ایران برای ابراز همبستگی با مردم مصر و تونس در این بیانیه می نویسد:« نیروهای امنیتی ایران تظاهرکنندگان سراسر کشور را سرکوب کردند و براساس گزارش های رسیده از گاز اشک آور، شلیک گلوله رنگ، چوب، باتوم های برقی و مواد منفجره (علیه مردم تظاهرکننده) استفاده کردند. گزارش هایی مبنی بر کشته شدن یک نفر نیز منتشر شده است.»

آرون رودز، سخنگوی «کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» خاطرنشان کرده است: «سرکوب امروز تردیدی باقی نمی گذارد که دولت ایران مصمم است مخالفان خود را به هر هزینه ای و با اعزام تعداد وسیعی از نیروهای پلیس، بسیج  و نیروهای اطلاعاتی لباس شخصی سرکوب کند و مردمی را که براساس حقوق مشروع خود خواهان برگزاری تجمعات هستنتد را با اعمال خشونت به سکوت وادارد.»

آقای رودز افزوده است تظاهرکنندگان در ایران به این دلیل به خیابان ها ریختند که از رویدادهای مصر و تونس انرژی گرفته بودند.

سخنگوی کمپین خاطرنشان کرده است دولت ایران که از حسنی مبارک به دلیل نقض حقوق مردم مصر انتقاد می کند، خود هم اکنون با بهره گیری از خشونت، ایجاد رعب  و وحشت و بازداشت قصد دارد شهروندانی را که نظر خود را در خیابان ها ابراز می کنند، به سکوت وادارد.

در بخشی از بیانیه «کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» به نقل از یک فعال ایرانی آمده است بنا به گزارش های رسیده دو فعال اینترنتی که به هماهنگی اعتراض ها کمک کرده بودند، مورد ضرب و شتم نیروهای امنیتی قرار گرفتند و به بیمارستان منتقل شدند، اما پس از آن مفقود شدند.

بنا به گزارش های رسیده به دفتر این کمپین، نیروهای امنیتی ایران در تلاشی به منظور تحت الشعاع قرار دادن تظاهرات در شهرهای بزرگ کشور تعداد زیادی از فعالان و تظاهرکنندگان را بازداشت کردند. محسن برزگر و حسین ضامن ضرابی  دو تن از این فعالان هستند که بنا به گزارش این بیانیه بازداشت و به محل نامعلومی برده شده اند.

برگزاری گردهمایی های ۲۵ بهمن به تهران محدود نبود و تظاهرات گسترده ای در شهرهای اصفهان، شیراز، مشهد، کرمانشاه و  گیلان نیز برگزار شد.

آقای رودز در پایان بیانیه «کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران» تاکید کرده است: «عدم تحمل و مدارای دولت ایران برای برگزاری تظاهرات عمومی شوک آور است. مقامات باید هرچه سریع تر به سرکوب این گردهمایی های اعتراضی پایان دهند و متحدان ایران نیز، همانگونه که از مصر انتظار می رفت، باید بر اصل احترام به حقوق بشر در ایران پافشاری کنند.»


قانونگذاران ایران خواهان اعدام رهبران اوپوزیسیون شده اند

شماری از قانونگذاران ایران خواسته اند رهبران اوپوزیسیون به دلیل سازمان دادن تجمعات ضد دولتی در چندین شهر در روز دوشنبه، اعدام شوند.

قانونگذاران محافظه کار روز سه شنبه گفتند میر حسین موسوی و مهدی کروبی باید بدلیل «فتنه گری» محاکمه شوند. آنها مردم را دعوت کرده بودند به نشانه همبستگ