وَ قالَ - عليه السلام - : يَتَعَلَّمُ عُلُومَنا وَيُعَلِّمُها النّاسَ.
[...] پارهاى از شيعيان على عليه السّلام روز قيامت در محشر حاضر مىگردند و گناهان آنها در كفه ميزان چنان سنگين مىگردد كه از كوههاى بلند و امواج درياها هم سنگينتر است، مردم مىگويند: اين بنده هلاك شد و نجاتى براى او نيست و همواره در عذاب خواهد بود.
در اين هنگام از طرف خداوند ندا مىآيد: اى بنده خطاكار...آيا در برابر اين همه گناه حسنهاى هم دارى که مورد عنايت خداوند قرار گيرى و مشمول وعده خدا شوى؟
بنده مىگويد: من نمىدانم،
منادى خداوند به او مىگويد: خداوند امر مىكند كه در ميان مردم فرياد بزن و خود را معرفى كن و بگو اينك گناهان زيادى با خود آوردهام و در مقابل آن حسناتى ندارم، اگر از كسى كمكى برمىآيد از من يارى كند، زيرا من اكنون به آن نياز دارم.
هنگامى كه اين مرد با فرياد استغاثه مىكند نخستين كسى كه به او پاسخ مىدهد على بن ابى طالب عليه السّلام مىباشد و مىگويد: لبيك اى كسى كه در محبت من مورد آزمايش قرار گرفتى و براى دشمنى با من مظلوم واقع شدى.
[...]
(سپس طلبکاران این بنده گناهکار گویند) اى برادر رسول خدا! ما در برابر مطالبه خود از شما مىخواهيم فقط ثواب يكى از نفسهائى را كه در هنگام خوابيدن بر فراش رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله داشتهايد، به ما بدهيد.
[...] بعد از آن، خداوند مقام آنها را در بهشت نشان مىدهد که هرگز ديدگان آنها نديده و گوشها آن را نشنيده و در دل هيچ انسانى خطور نكرده است وآنها خيال مىكنند كه همه بهشت را به آنها دادهاند...
گفته می شودكه اینها، ثواب يك نفس از نفسهاى على عليه السّلام در ليلة المبيت است و خداوند به اين وسيله على را ضامن قرار مىدهد و او طلب مؤمنان و دوستان خود را مىدهد.
ايمان و كفر ( ترجمه الإيمان و الكفر بحار الأنوار)، ج1، ص: 241
--
«حُسْنُ الْخُلْقِ فى ثَلاثٍ اِجْتِنابُ الْمَحارِمِ وَ طَـلَبُ الْحَلالِ وَ التَّـوَسُّعُ عَلَى الْعِيالِ»
خوش اخلاقى در سه چيز است دورى كردن از حرام، طلب حلال و
فراهم آوردن آسايش و رفاه براى خانواده.