«إنّ المَشورَةَ لا تكونُ إلّا بِحُدُودِها الأربَعةِ ... فأوَّلُها أن يكونَ الذي تُشاوِرُهُ عاقِلاً، و الثانيةُ أن يَكونَ حُرّاً مُتَدَيِّناً، و الثالثةُ أن يكونَ صَديقاً مُواخِياً، و الرابعةُ أن تُطلِعَه على سِرِّكَ فَيكونَ عِلمُهُ بهِ كَعِلمِكَ ثُمّ يُسِرَّ ذلكَ ويَكتُمَهُ» (مکارم الاخلاق، ص 171)؛
امام صادق علیه السلام فرمودند:
«مشورت جز با حدود چهارگانه آن تحقق نپذيرد؛ نخستين حدّ آن اين است كه كسى كه با او مشورت مىكنى، خردمند باشد، دوم اين كه آزاده و متديّن باشد، سوم اين كه دوست و برادروار باشد و چهارم اين كه راز خود را به او بگويى و او به اندازه خودت از آن راز آگاه باشد امّا آن را بپوشاند و به كسى نگويد».