,گارا چهارشنبه 21 بهمن: سيلی محکم ملّت در 22 بهمن، پاسخ خشونت ورزی و خون ريزی کودتاچيان خواهدبود

[pouya green]

 

متن خلاصه صحبتها: 5 موضوع مطرح ميشود / اوّل، طبيعتاً راهپيمايی بزرگ و سرنوشتساز فردا، پنجشنه، 22 بهمن ماه است / همانطور که هم قبلاً هم صحبت کرديم 8 تا دستورالعمل ساده است که با اجازتان يکبار ديگر با هم مرور ميکنيم، البته شما اينها را بهتر از من ميدانيد، من برای ياد آوری عرض ميکنم: 1- شناختن مسير راهپيمايی است که همانطوری که قبلاً هم اعلام کرديم از مسيرهايی که حکومت اعلام کرده راهپيمايی ميکنيم برای اينکه امنيت داشته باشد، در تهران هم 7 مسير اعلام شده انتهايش ميدان آزادی است، بنابر اين حضور چند ميليونی که پيشبينی ميشود، قاعدتا ميدان آزادی و همه اطراف آن را پر خواهد کرد و چند ده هزار مزدوری را که حکومت از سراسر کشور جمع کرده، در خودش بخار خواهد کرد / بحث بلندگوهايی را که کشيده اند و اينکه ميخواهند صدای بلندی را بفرستند و شعار واحد بدهند، اين فکر را نکردند که اگر مرکز آن شعار دادن دست بچه ها بيافتد آنوقت همه اين بلندگوها دست جنبش قرار ميگيرد / يا بعضی بچه ها پيشنهاد کرده اند که سوتهای داوری فوتبال را با خودمان بياوريم و چند هزار نفر با هم سوت بزنند ،صدای هر بلندگويی را خنثی ميکند، پيشنهاد بدی نيست، امّا به شرط اينکه پنبه همراهتان باشد برای اينکه ممکن است گوش خودتان يا دوستان اطرافتان را اذيت کند / همانطوری که قبلاً صحبت کرديم در مورد مسيرهای راهپيمايی، ما اگر با هر مشکلی مواجه بشويم و هر نوع ممانعتی باشد، مسيرهای جايگزين هم داريم، ولی عصر به تلويزيون و به بالا، و مسير ميدان توحيد به بالا تا زندان اوين، که اين مسيرها در صورت احتياطی است که اگر مسير اصلی امام حسين به آزادی و از 3 طرف ديگر وارد ميدان آزادی شدّن باشد اگر با مشکلی مواجه بشود، حتی اگر مسيرهای جايگزين هم مشکلی داشته باشد، تمام سطح شهر در اختيار ماست، آنچنان که قبلاً هم اينکار را تمرين کرده ايم / 2- اسقرار در محلهای مناسب مسير برای گرفتن عکس و فيلم است / همانطوری که قبلاً هم صحبت کرديم ،عکس و فيلم جز لاينفک همه حرکتهای ماست، و برای ارسال آنها هم اگرچه حتماً سرعت اينترنت را پايين می آوردن يا ميبندند، امّا بچه ها راه حلهای مناسبی دارند که اجرا ميکنند / 3- دعوت از ديگران برای شرکت در راهپيمايی است که در فاصله 24 ساعتی که فرصت هست، به همه ياد آوری کنيد که هرکس به نوعی با دولت احمدی نژاد يا آقای خامنه ای يا نظام جمهوری اسلامی ميخواهد مخالفتش را اعلام کند، بايد پا در خيابان بگذارد برای اين روزی است که خود حکومت هم از موافق و مخالف دعوت کرده که به خيابان بيايند تا معلوم بشود چکسی بيشتر است، بنابر اين حرکت ما در اين روز در کمال آرامش و در امانی که حکومت در واقع داده، ميتواند اکثريت 92% ما را نشان بدهد / 4- جدا نشدن از يکديگر، زن و مردم، پير و جوان، کودک و بزرگ است، همه با هم حرکت کنيم و بخصوص بعد از راهپيمايی که اگر تمام شد ميتوانيم ساعتها در خيابان باشيم امّا حتالمقدور زير دسته های 50 نفری نباشيم / 5- آوردن اتومبيل و حضور در خيابانهاست که حتماً کسانی که از نقاط دور دست تر می آيند، تا يک مسيری را با اتومبيل می آيند و تجربه نشان داده که اتومبيل به پياده ها کمک ميکند که ترافيک ايجاد بشود و اگر کودتاچيان بخواهند جابجا بشود، تردد آنها را با مشکل ايجاد ميکند / 6- سر ساعت آمدن است يعنی اگر شروع تظاهرات ساعت 10 صبح است، حتماً سعی کنيم از محلهايی که ميخواهيم مجتمع و وارد مسيرهای اصلی بشويم، سر ساعت حرکت کنيم تا ديگران به اشکال نخورند / 7- ندادن دستگيری است، تجربه نشان داده که اگر به سراغ کسی بروند برای دستگيری، وقتی احاطه اش بکنند بچه ها و حرف بزنند با پليسها و ماموران، ميتوانند آن همراهشان را نجات بدهند / 8-همراه داشتن پاره اي علامتهای بخصوص عکس شهداست، که در اين روز با علامتهای سبز، از وی نشان دادن و عکس شهدا و ... بايد حضور داشت که کمک کند صف ما از صف آنها جدا بشود / 9- حفظ انضباط مبارزات بی خشونت است که آقای مهندس موسوی هم بر آن تاکيد کرده بودند / در جريان اين تظاهرات بزرگ بايد حواسمان باشد که کماکان انضباط مبارزات بی خشونت به اين معنيست که ما هرگز کاری نميکنيم که خشونت ورزی طرف مقابل در ذهنش برای او يا برای ديگرانی که مشاهده ميکنند موجه جلوه کند امّا اگر کسی بخواهد رو به ما دست دراز کند از خودمان دفاع و با او برخورد ميکنيم / نکته دوّم، ماجرای هک کردن سايت بنده است که اينجوری که بچه ها در 10-12 ساعت گذشته برای من فرستاده اند و خيلی راهنمايی کرده اند، اينست که اينها از تابستان چند تا کارشناس از شرکت کاسپرسکی روسيه استخدام کرده اند و تعدادی هم از کارشناسهای چينی را هم به خدمت گرفته اند و اسمش را هم ارتش سايبری گذاشته اند، چندن ماه زحمت کشيده اند که سايت بنده را هک کنند و بروند توی يوتوب يا فيس بوک يا توييتر و به اين ترتيب به خيال خودشان مبارزه کنند / جالب اينست که پسر بنده، شهاب، که پشت دوربين است و الان دارد اين فيلم را ميگيرد و نميتواند بيايد جلو و با شما صحبت کند، ارتش سايبری بنده است، با چند تا از دوستهايش امروز ظرف 3-4 ساعت مشورت کردند و با هم کمک کردند و يوتوب دوباره برگشت، فيس بوک سر جاش است، توييتر سر جاش است و سايت هم به دليل اينکه اين سروری که ما داريم مقداری پروسه اداری دارد، يکی دو روز طول ميکشد که اين کارها را انجام بدهند و برميگردد سر جايش / من نکته ام اينست که کسانی که اين کارها را ميکنند، خدا ميداند که چند صد نفر يا چند هزار نفرند که از اين راه نون ميخورند، امّا اميدوارم که اگر باز هم دست به اين کار بزنند، برايشان يک حقوق دايمی باشد و بتوانند کارشان را بکنند، امّا مطمئن باشند برای ما با همين بضاعتی که داريم و با همين چند نفری که هستيم، برای ما زحمت چند ساعت است و جوابشان را کف خيابان از ملّت ايران خواهند گرفت و سيلی و تودهنی محکمی که ملّت روز پنجشنبه به آنها ميزند چرا که خوشخيالانه فکر ميکنند با گرفتن جلوی اطلاع رسانی يا 4 کلمه حرفی که من ميزنم، ميتوانند جلوی حرکت يک ملّت بزرگ را بگيرند / نکته سوّم، 44 برنده جايزه نوبل، در نامه اي خطاب به رهبران اروپا و آمريکا، در مورد سرکوب و نقض حقوق بشر در ايران هشدار داده اند و به جامعه جهانی اخطار کرده اند که بايد جلوی رفتار حکومت ايران را نسبت به شهروندانش بگيرند، و اين همان موجی است که ديروز هم در موردش صحبت کرديم، فشاری که روشنفکران، شخصيتهای علمی و برجسته دنيا دارند به همه سياستمداران می آورند که يک حکومت خونريز و آدم کش حق ندارد با شهروندان خودش رفتارهای اينچونينی داشته باشد، برای همين دنيا بايد با آن برخورد کند / نکته چهارم، برای ترساندن مردم قبل از 22 بهمن از آن پرونده اي که گفته بودند 9 نفر را محارب اعلام ميکنند، اعلام شد ديروز که يکنفر را به اعدام محکوم ميکنيم و 8 نفر را به حبس / به نظرم هرکسی ميخواهد کمک کند به زندانيان و جلوی دست خون ريزها را بگيرد، آمدنش در خيابان در 22 بهمن کودتاچيان و خونريزها را به عقب خواهند راند و تکليفشان را يکسره خواهد کرد/ دکتر يزدی را با سن زيادو بيماری از زندان به بيمارستان خاتم الانبيا منتقل کردند و 5 سال حبس آقای نبوی را هم در دادگاه تجديد نظر ابرام کردند/ اين خشونت ورزی که ميکنند در زندانها، برای پيشگيری از 22 بهمن است که باز هم اعلام ميکنم، سيلی محکم ملّت در 22 بهمن پاسخگوی آنهاست / نکته آخر، تعداد زيادی از کارگرانی که برای تونل توحيد در تهران کار ميکرده اند، چون حقوقشان را نگرفته اند جلوی تونل دراز کشيدند و آن را بستند و درمقدار زيادی ترافيک ايجاد کردند
video: http://aryo-barzan.blogspot.com/2010/02/21-22.html

 

300 خبرنگار خارجی،800خبرنگارخارجی،سفرا و کارداران سفارتخانه ها حفاظ امنیتی قوی سبزها ،بیایید دیگه بهانه ای نیست برای شرکت نکردن بند کفشهاتون را محکم ببندید اگر می خواهید 22 بهمن سال آینده  همین کار را تکرار نکنید .پاشین دشمن رو از هم بپاشین .!

 

رو به سقوط

 

کاری از گروه تحلیلگران انقلاب سبز

لینک دانلود: تحلیل

شواهد و قرائن متعدد حکایت از آن دارد که روز 22 بهمن به یک نقطه عطف، نه تنها در مبارزه هشت ماهه جنبش سبز، بلکه در تاریخ آزادی خواهی مردم ایران تبدیل خواهد شد. در ادامه به برخی از مهم ترین این شواهد بررسی خواهد شد.

1. بازداشت های کور

حاکمیت جنبش سبز را به مثابه یک تهدید امنیتی تعریف کرده است بنابراین ناچار است که با وبلاگ نویس و استاد دانشگاه (و گاه بستگان آنها) مانند سازمانهای تروریستی برخورد کند و افراد را به صورت تصادفی یا فله ای بازداشت کند. این امر نشان دهنده یاس و استیصال دستگاه اطلاعاتی است، چرا که هزاران نفر از فعالان جنبش سبز در حین زندگی عادی خود مشغول فعالیت هستند. سرداران و امنیتی ها در حال حاضر نه برای مدیریت بحران، بلکه برای حفظ موقعیت شغلی خود دست و پا میزنند. شبکه های اجتماعی جنبش سبز تثبیت شده اند و کودتاچیان دیگر قادر به انهدام آن نیستند.

اقدامات مذبوحانه آنان بارها آزموده شده و ناکام مانده است: فیلترینگ، پارازیت، کاهش سرعت اینترنت، بازداشت فراگیر و ... همه راهکار های موقتی هستند که فقط میتوانند نقش مسکن را ایفا کنند، نه درمان. از طرفی کارتهای حاکمیت برای بعد از 22 بهمن هم سوخته است: نمایش هتک حرمت اجرا شده و دیگر نمیتوان بعد از 22 بهمن تظاهرات ساندیسی برگزار کرد و در صورت حضور میلیونی و مسالمت آمیز سبزها در تظاهرات 22 بهمن، امکان خشونت و سرکوب به هیچ وجه وجود ندارد. بهترین معیار برای درک استیصال حکومت این است که هنوز بعد از گذشت هشت ماه از انتخابات، دادگاه تشکیل میدهند که در آن متهمی کتک خورده به قاضی صلواتی میگوید که انتخابات 22 خرداد درست بوده و تقلب نشده است! کودتاچیان جز تکرار دروغ و بازداشت هیچ برنامه منسجمی برای مهار جنبش سبز ندارند، مگر این که حاکمیت بتواند با تحریک هوادارن جنبش و رادیکالیزه کردن آن، شهروندان مسالمت جو را به سمت شورش شهری (حمله به مراکز دولتی یا اموال عمومی) سوق دهد. اما با توجه به تجربه ماه های اخیر، این تلاش نیز ناکام خواهد ماند، چرا که سبزها در 22 بهمن به صورت تاکتیکی بر سقوط دولت کودتا تاکید خواهند کرد تا شکاف درون حاکمیت را گسترش دهند.


2. سخنان رهبر نظام (19 بهمن)

رهبر نظام در آستانه 22 بهمن یک بار دیگر تلاش کرد تا سبزها را در برابر کل نظام قرار دهد و به این ترتیب از گسترش شکاف درون حاکمیت جلوگیری کند. ادامه این قمار هزینه مهلکی برای نظام خواهد داشت، چرا که هر قدر این بحران به طول بینجامد و هر قدر انطباق دولت احمدی نژاد بر کل نظام ادامه پیدا کند، موقعیت رهبری در درون نظام تضعیف میشود. آگاهی از این امر موجب انفعال رهبری شده است به طوری که وی نقدهای سخنان خود را به دقت دنبال میکند. به همین دلیل این بار از واژه "دشمن" کمتر استفاده کرد و با تاکید بر "افکار عمومی دنیا" و وجود شکنجه در غرب [مثل کهریزک] به فرافکنی پرداخت. آشکار است که 22 بهمن، 9 دی را محو خواهد کرد، اما رهبر نظام سعی کرد با یادآوری مجدد تجمع دولتی 9 دی خود را خونسرد و مطمئن نشان دهد و روحیه قوای خودی را حفظ نماید. او از "لجاجت" رهبران جنبش سبز سخن گفت و این یعنی که محاسبات کودتاچیان در خصوص پایداری جنبش کاملا اشتباه بوده است.

3. هسته ای کردن 22 بهمن

در روزهای منتهی به 22 بهمن ابتدا آمادگی ایران برای مبادله سوخت اعلام شد و اندکی بعد "فرمان" غنی سازی 20 درصدی صادر گردید. اما شتاب در این امر نشان داد که این حرکت یک مانور رسانه ای برای تحت الشعاع قرار دادن تظاهرات 22 بهمن بوده است. کودتاچیان در یک اشتباه فاحش دیپلماتیک تصمیم گرفتند به قیمت تقویت موضع غرب در برابر چین و روسیه، توجه محافل غربی را از جنبش سبز منحرف و به پرونده اتمی معطوف کنند. با اعلام غنی سازی 20 درصد از سوی ایران، هدف تاکتیکی غرب تضعیف موقعیت چین در شورای امنیت محقق شد. بنابراین آمریکا و اتحادیه اروپا در بیانیه ای مشترک و کم سابقه بدون اشاره به پرونده هسته ای، از نقض حقوق معترضان در ایران ابراز نگرانی کردند و در خصوص سرکوب معترضان در سالروز تاسیس جمهوری اسلامی هشدار دادند. در نتیجه بلوف 20 درصدی رئیس دولت کودتا با بدل 80 درصدی غرب به غنی سازی 100 درصدی جنبش سبز در آستانه 22 بهمن تبدیل شد.

اکنون رسانه های بین المللی بدون توجه به تخیلات هسته ای کودتاچیان، در انتظار حرکت جنبش سبز در 22 بهمن هستند؛ به زودی یکی از آخرین معضلات بزرگ بشریت، حل و فصل خواهد شد.

روز مباهله، پیشنهادهای انقلاب سبز در خصوص سبز کردن 22 بهمن

Share

 Yesterday at 10:24pm

لطفا از لینک ارائه شده دانلود و در زمان کم باقیمانده ما را در اطلاع رسانی یاری نمائید.

لینک دانلود شماره یک : نسخه مخصوص پرینت و پخش

لینک دانلود شماره دو : نسخه مخصوص پرینت و پخش

لینک دانلود نسخه کامل پی دی اف: جهت پخش

از مدتی پیش عنوان شد که کودتاچیان برای تظاهرات 22 بهمن از نیروهای مزدور استفاده خواهند کرد تا میدان آزادی را به هر طریق اشغال کنند. منابع اختصاصی انقلاب سبز این خبر را تایید میکنند و مسلما جمعیتی از تظاهر کنندگان مزدور (تماما از روستاییان و به ویژه از استانهای همجوار تهران) به پایتخت اعزام خواهند شد.

به این ترتیب تعداد آنها در روز 22 بهمن قابل توجه خواهد بود، اما استفاده از نیروی مزدور اشتباهی تاکتیکی است که با هوشیاری سبزها می تواند به شکست فاحش کودتاچیان تبدیل شود.

باید توجه داشت که کودتاچیان سنگر به سنگر در حال عقب نشینی هستند: آنها در روز 9 دی، جمعیتی از کارمندان قراردادی و اقشار مذهبی را با تهدید و به بهانه هتک حرمت امام حسین به خیابان آوردند، اما با شعار اشتباه "مرگ بر موسوی" موجب انزجار و ریزش آنان شدند، به طوری که امکان بسیج مجدد جمعیت روز 9 دی را از دست دادند.

نکته اساسی این است که جمعیت مزدور 9 دی، در آوردگاهی خالی از رقیب به میدان آمد اما در 22 بهمن نیروی مزدور در محاصره اکثریت سبزها قرار دارد و برخورد این دو صف میتواند به یک پیروزی شیرین برای ملت ایران تبدیل شود. هر چند تعداد مزدوران در روز 22 بهمن قابل توجه است، اما همین تعداد زیاد می تواند به شکست برنامه کودتاچیان منجر شود، چرا که شاخص ها و متغیرهای متعدد و غیر قابل پیش بینی در این روز وجود دارد و هر یک از این شاخص ها یک فرصت بالقوه برای جنبش سبز است. فراموش نکنیم که همواره بخشی از پیروزی جنبش سبز، مدیون اشتباهات بلاهت آمیز کودتاچیان بوده و خواهد بود!

استفاده از نیروی مزدور در همه دیکتاتوری های رو به زوال آزموده شده و شکست خورده است. اجازه دهید ابتدا به دو نمونه تاریخی اشاره کنیم:

1. در کشاکش مبارزات در انقلاب 57 در یکی از مراکز استانها، اداره ساواک تصمیم میگیرد که جمعیتی را از روستاهای اطراف برای حمایت از پادشاه به مرکز شهر گسیل کند. زمانی که کامیون حامل روستاییان به محل تظاهرات رسید، انقلابیون داشتند شعار مرگ بر شاه خائن سر می دادند و روستاییان که با دیدن این صحنه عصبی و دستپاچه شده بودند، با شعار "زنده باد شاه خائن" به مقابله با تظاهر کنندگان پرداختند ... در نهایت جمعیت مزدور با شلیک خنده انقلابیون و بدون درگیری متلاشی شد!

2. نقل شده است که در جنگ قادسیه، پیاده نظام ارتش یزدگرد، از نیروهای مزدور تشکیل شده بود. این نیروها که در صف اول سپاهیان قرار گرفته بودند، آن قدر تعلل کردند که سواره نظام از پشت رسید و آنها زیر سم اسبان له شدند.

و اما در 22 بهمن سبز،

* باید توجه داشت که نیروهای مزدور اگر از هم جدا شوند، گم می شوند و به همین دلیل کاملا ساکن و بی تحرک هستند. آنها یک شب در راه هستند و از صبح زود در محل تظاهرات مستقر میشوند و همین امر آنها را خسته و بی نظم خواهد کرد. طولانی شدن تظاهرات و کشیده شدن آن به عصر به نفع سبزها خواهد بود.


** هشیار باشیم و بدل نخوریم! اگر معتبر ترین رسانه های جهان اعلام کردند موسوی در فلان مسیر در محاصره کودتاچیان است، یا سبزها در مقابل اوین یا صدا و سیما با کودتاچیان درگیر شده اند و نیاز به کمک دارند، تا ساعت 2 عصر نباید از میدان آزادی یک قدم دور شویم. در 22 بهمن مسیرهای منتهی به میدان آزادی تنگه احد جنبش سبز هستند، اگر آن را رها کنیم، بهره ای جز پشیمانی نخواهیم برد.

ابراهیم نبوی در این خصوص هشداری داده است که عینا نقل میکنیم: "نقشه ای منتشر شده است که نشان می دهد سبزها از مسیر دیگری جز مسیر راهپیمایی اصلی میدان آزادی به طرف مراکز حساس حکومتی حرکت کنند و در حقیقت از روز 22 بهمن به عنوان روزی برای جدال با حکومت استفاده کنند. این طرح جز آنکه با اندیشه جنبش سبز که همان حضور گسترده در خیابان ها و قدرتنمایی ملی در برابر دولت است مخالف است و در عمل شر سبزها را از تظاهرات حکومتی می کند و میدان آزادی را برای حامیان استبداد باز می گذارد، یک دام خطرناک برای درو کردن تندروهای جنبش سبز است ... از این دام باید پرهیز کرد و دچار خام دستی و ساده دلی نباید شد. جنبش سبز باید با حضوری عظیم در همه شهرها، بخصوص تهران فضای عمومی را تحت الشعاع قرار دهد و شعارهای جنبش سبز را تکرار کند". گفته شده است که کروبی یا موسوی ممکن است مسیر اعلام کنند. میتوان تظاهرات را از هر نقطه ای آغاز کرد، اما تاکید بر آن است که همه مسیرها به سوی آزادی باشد و تحت هیچ شرایطی حرکت بر خلاف مسیر یا به سمت مسیرهای انحرافی صورت نگیرد. به عبارت ساده تر، میتوانیم از هر جایی شروع کنیم، اما هر جا که هستیم نباید به عقب یا چپ و راست برگردیم و فقط به سمت آزادی حرکت کنیم.

* ما بیشماریم و به شیوه های بیشمار می توانیم با کودتاچیان مبارزه کنیم. ممکن است عده ای به هر دلیل (کهولت سن، بیماری، شناخته شده یا سابقه دار بودن ...) نتوانند در تظاهرات اصلی شرکت کنند. اما این امر از مبارزه آنها جلوگیری نمیکند. در روز 22 بهمن، تماس تلفنی با پلیس 110 و گمراه سازی سرکوبگران یک روش مناسب برای گیج کردن سرکوبگران است. اگر به هر دلیل امکان حضور در محل اصلی تظاهرات را نداریم، با خرید یک کارت تلفن می توانیم ساعات خوشی را برای سرکوبگران رقم بزنیم! می توانیم (با رعایت اصول ایمنی) به پلیس تلفن زده و نقش یک جاسوس بسیجی را ایفا کنیم و بگوییم در فلان محل اغتشاش شده است! اگر از این کار خسته شدید، میتوانید برای پلیس 110 یک شعر دکلمه کنید.

همچنین از کار انداختن دوربین های کنترل و بلندگوها – اگر به "محاربه" منجر نشود – مفید خواهد بود. در روز 22 بهمن، خیابانهای شهر، به خصوص خیابانهای فرعی بسیار خلوت هستند. میتوان در روز روشن با یک اسپری روی شعار های جنبش سبز را بر دیوارها (به خصوص اماکن دولتی) نوشت و از این حرکت فیلمبرداری کرد. این کار از فتح زندان اوین ارزشمند تر است چرا که دنیا می فهمد که کودتاچیان قادر به کنترل جنبش سبز و اداره امور نیستند. همچنین ایده ها و ابتکاراتی مثل فرستادن بادکنک سبز و ... نیز برای کسانی که قادر به شرکت در تظاهرات نیستند، توصیه میشود. هر چند بهترین کار این است که در تظاهرات شرکت کنیم، اما شرکت نکردن در تظاهرات بد ترین کار نیست؛ بدترین کار در روز 22 بهمن، بیکار نشستن در خانه و پیگیری اخبار از ماهواره و اینترنت است! فراموش نکنیم که ما بیشماریم و به شیوه های بیشمار می توانیم با کودتاچیان مبارزه کنیم.

* حامیان دولت به دو بخش اصلی تقسیم میشوند:

1 – پیاده نظام: نیروهای مزدور که برای اشغال میدان به تهران آورده شده اند و به هیچ وجه درگیر نمیشوند.

2 – سواره نظام زرهی: چماقداران و لباس شخصی ها که توسط یگان ویژه حمایت میشوند.

باید مانند جنگ قادسیه، این دو گروه را با یکدیگر درگیر کرد و شیرازه سپاه کودتا را در هم ریخت. برای این کار تاکتیک "اسب تروا" پیشنهاد شده است تا بخشی از سبزها با سکوت در صف مزدوران نفوذ کنند، اما صف اصلی سبزها در پشت سر صف مزدوران قرار خواهد گرفت و بعد از آنها به میدان می رسد. سواره نظام رو به سمت سبزها و پشت به پیاده نظام دارد زیرا هدف اصلی و تنها برگ برنده سرکوبگران این است که از اختلاط و تماس سبزها با نیروهای مزدور جلوگیری کنند (اصولا یک پایه دیکتاتوری، قطع ارتباط بین مردم و ایجاد ترس و نفرت متقابل در میان آنهاست). بنا براین باید تلاش کرد به هر طریق ممکن، حتی از طریق فشار جمعیت و عقب راندن چماقداران، به درون جمعیت مزدور نفوذ کنیم و شعارهایی بدهیم که برای آنها هم جذاب باشد. این حرکت باید از طرف سبزهایی که به درون جمعیت مزدوران نفوذ کرده اند (اسب تروا) تقویت شود. مزدوران شستشوی مغزی شده اند و تصور می کنند که دارند از روزی حلال و ناموس خود دفاع می کنند. خیلی اهمیت دارد که شعارها حاوی اهانت به روستاییان و ساندیس خورها نباشد و هویت آنها را زیر سوال نبرد.

به عنوان مثال نشان دادن پول یا پرتاب سکه، ساندیس یا ... به طرف آنها به تقویت آرمان جنبش سبز – یعنی وحدت ملی – کمک نمیکند، بلکه موجب تحقیر و تحریک آنها میشود و این خواست کودتاچیان است. در مجموع بهتر است شعارها ایجابی و در تایید آرمانهای جنبش سبز و حتی الامکان ساده و بی ابهام باشد نه در تهاجم به آرمانها یا اهداف سایرین. یک چوپان معنی رفراندوم یا سفله پروری را نمیفهمد اما اگر عکس یک شهید یا یک قربانی تجاوز جنسی را ببیند، خونش به جوش می آید! (این امر توسط اعضای فعال انقلاب سبز در چند استان، از طریق نمایش تصاویر و CD های روشنگر به روستاییان تست شده است).

مهم تر از این، روحیه سلطه پذیری، نفاق و همرنگی با جماعت است که در مزدوران وجود دارد؛ آنها معمولا جرأت مخالفت و ابراز وجود در برابر اکثریت را ندارند و زود جا میزنند، به همین دلیل به راحتی و بدون تهاجم میتوان کنترل آنها را در دست گرفت. بنا براین باید به هر طریق ممکن با آنها یکی شویم و موانع و حصارهای کودتاچیان را دور بزنیم یا پشت سر بگذاریم. کارکرد تاکتیک "اسب تروا" وقتی بهینه میشود که سبزها در هر دو صف تظاهرات حضور داشته باشند، چرا که با این کار سرکوبگران و نیروهای حائل محاصره می شوند. وقتی سواره نظام با صف تظاهر کنندگان سبز درگیر شد، باید از درون جمعیت مزدوران و از پشت سر سواره نظام، تحرکات و شعارها را آغاز کرد. پس از یکی شدن جمعیت چماقداران هیچ کاری نمیتوانند بکنند، جز این که افراد را به صورت تک و انفرادی شناسایی و دستگیر کنند که این امر باید با مقابله و هجوم همه جانبه اطرافیان خنثی شده و فرد مورد تهاجم فورا نجات داده شود. سرکوبگران در این حالت مقاومت چندانی نخواهند کرد، چرا که تظاهرات نباید بر هم بخورد.

* با خالی شدن استانها از نیروهای مزدور، سبز کردن تظاهرات 22 بهمن در شهرستانها با موانع کمتری مواجه خواهد بود. برای شهرستانها صرف حضور (حتی با سکوت) در تظاهرات 22 بهمن میتواند بخشی از نیروهای سرکوب را زمین گیر کند.

* به خاطر داشته باشیم که بعد از پایان تظاهرات، بخش زیادی از مزدوران (به علت عدم آشنایی با مسیر ها و کثرت جمعیت) قادر به پیدا کردن اتوبوس خود نخواهند بود و به صورت رقت انگیزی گم میشوند. برخورد دلسوزانه سبزها میتواند تظاهرات 22 بهمن را به فرصتی برای ریزش آنها تبدیل کند؛ حتی میتوان کاری کرد که آنها در بازگشت هم ولایتی های خود را نیز سبز کنند.

ما بی شماریم و هر عملی که هر یک از ما در هر لحظه انجام میدهیم، توسط هزاران نفر دیگر هم انجام میشود. یک CD سبز 150 تومانی که شبانه در یک خانه محقر پایین شهر انداخته میشود، همه آثار مخرب رسانه انحصاری، پارازیت و فیلترینگ را با وجود آن همه مخارج نجومی، بی اثر می کند. شکست و زوال کودتاچیان قطعی و منطبق بر سنتهای تاریخی و الهی است، اما پیروزی ما فقط و فقط به تلاش شبانه روزی و هوشمندانه خودمان بستگی دارد.

22 بهمن روز مباهله است؛ ما با خانواده هایمان می آییم، کودتاچیان با مزدوران!

اختصاصی جرس / دیدار مهم  امروز هاشمی رفسنجانی با رهبر جمهوری اسلامی

هاشمی با رهبری اتمام حجت کرد، دست از این اقدامات "خجالت آور" بردارید

شبکه جنبش راه سبز (جرس):اکبر هاشمی رفسنجانی در دیدار با رهبر جمهوری اسلامی از وی به خاطر تلاش ماموران برای بازداشت همسر علیرضا بهشتی مشاور ارشد میرحسین موسوی به شدت انتقاد کرد و اینگونه رفتارها را "خجالت آور" توصیف کرد. او همچین با آیت الله خامنه ای اتمام حجت کرد.    

 به گزارش جرس، به دنبال مراجعه ماموران برای دستگیری همسر علیرضا بهشتی و عدم توفیق آنها در دستگیری وی، همسر مشاور میرحسین موسوی از مخفی گاه خود در تماس با اکبر هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس خبرگان رهبری تظلم خواهی کرد و گفت:" کار به جائی رسیده که نوه های نخستین رئیس قوه فضائیه شهید مظلوم آیت الله بهشتی باید در دهه فجر آواره باشند و از ترس ماموران زندگی زیرزمینی داشته باشند. "

هاشمی که بعد از این تماس تلخ به شدت متأثر شده بود و بغض کرده بود در دیدار امروز - سه شنبه - با مقام رهبری آزادی فوری علیرضا بهشتی و پایان دادن به این کارهای "خجالت آور" را خواستار شد. ظاهرا با توجه به دیدار چند روز قبل آیت الله موسوی اردبیلی و تقاضای مشابه، علیرضا بهشتی قرار است بزودی آزاد شود.

هم اکنون سید محمدرضا بهشتی برادر بزرگ علیرضا ساعتهاست پشت در زندان اوین منتظر برادر است.

خبرنگار جرس می افزاید هاشمی رفسنجانی در این دیدار طولانی مسائل مهمی را در ارتباط با نحوه مدیریت کشور و بحران پس از انتخابات و مسئله زندانیان و مطبوعات با آقای خامنه ای مطرح و با وی اتمام حجت کرده است.

جزئیات بیشتر این دیدار مهم در گزارشهای بعدی به اطلاع خوانندگان خواهد رسید
 

 

 

بهروز ستوده

تحلیل گر سیاسی

و سرانجام ۲۲ بهمن! فوریه 10, 2010 در 01:15 · طبقه بندی شده زیر جامعه, حقوق انسانی, سیاسی ·برچسب‌ها ۲۲ بهمن, آزادی, انقلاب سبز, جنبش سبز به قول مطرب و ساقی برون رفتم، که منبررُو از این راهِ گران منزل، خبر دشوار می‌آورد. حافظ و سرانجام ۲۲ بهمن دارد از راه می‌رسد. روزی که چندین ماه است انتظارش را می‌کشیم. روزی که فرصت داریم به خیابان‌ها بیاییم و از آزادی و خواسته‌های انسانی خود دفاع کنیم. روز جشن ملی، روز شادی و دلهره، تمام جهان در آن روز دارد ما را می‌نگرد که چه می‌کنیم! که چه می‌خواهیم! که چقدر آمده‌ایم! کسی از ما انتظار ندارد در این روز «جمهوری اسلامی» را سرنگون کنیم. نه ما دون کیشوت هستیم نه این رژیم آسیاب بادی! کسی انتظار ندارد ما صدا و سیما را تسخیر کنیم یا پادگان‌ها را اشغال کنیم، کسی انتظار ندارد ما با نیروی پلیس درگیر شویم. ما مردمی صلح‌جو هستیم، از جنگ، از مرگ، بیزاریم. ما عدالت و آزادی می‌خواهیم. برابری و زندگی شرافت‌مندانه‌ی انسانی. ما خود را قوم و نژادی که برتر است و تخم‌دوزرده می‌گذارد نمی‌دانیم. مردمی هستیم مانند سایر مردمان این روزگار با تاریخی که گاه می‌توانیم به آن ببالیم و گاه شرمسار هستیم. ما در پیشرفت بشریت و رساندنش به «کره‌ی ماه» و «دل اتم» نقش داشته‌ایم و از تلاش سایر مردمان نیز بهره‌ی فراوان برده‌ایم. می‌خواهم بگویم ما نژادپرست و شوونیست و خودبزرگ‌بین و دیگران حقیرشمار نیستیم. ما سلطه‌طلب هم نیستیم، نمی‌خواهیم برای مردم سایر کشورهای دنیا تعیین تکلیف کنیم. ملتی بی تفاوت هم نیستیم. همان‌گونه که انتظار داریم دیگران در هنگام مشکلات ما را یاری رسانند ما هم در حد وسع و توان خود برای یاری سایر مردمان دستی گشاده داریم. روز بیست دوم بهمن مانند جنگ‌جویان به میدان نمی‌رویم انگار که می‌خواهیم به مهمانی برویم به جشن خانوادگی می‌رویم. همه با هم، پدرها مادرها! نگران در خانه نشینید دست فرزندانتان را بگیرید و با هم به راهپیمایی بروید. روز ۲۲ بهمن قرار است قلب‌هایمان به هم نزدیک‌تر شود، قرار است شادتر شویم، قرار است انرژی بگیریم. سبز می‌پوشیم، سبز با خود برمی‌داریم و تهران و جهان را سراسر سبز می‌کنیم. وقتی دور هم جمع شدیم وقتی هزار، و ده‌هزار و صدهزار و میلیون شدیم. خواسته‌های خود را که خواسته‌های عجیب و غریبی هم نیست زمزمه می‌کنیم، فریاد می‌کنیم، ترانه می‌کنیم و می‌خوانیم. ما چیز زیاد نمی‌خواهیم حق ساده و قانونی خود را می‌خواهیم که ۳۱ سال پیش وقتی آقای خمینی آمدند در همین بهشت‌زهرا، روز اول ورود میثاقش را بستند. چیزهایی شبیه به این گفتند که: «مردم هر روزگار باید انتخاب خودشان را داشته باشد گیرم‌پدران ما کسی را انتخاب کردند چرا ما باید تن به انتخاب آن‌ها بدهیم.» ما هم حالا همین را می‌گوییم. رفراندوم می‌خواهیم. مگر شما نمی‌گویید «ولی‌فقیه»تان را خدا و امام زمان نصب کرده‌اند. خب چرا از رفراندم می‌ترسید؟ مگر نمی‌گوید خدا نعمت «جمهوری اسلامی» را به مردم داده است؟ خب چرا «خدا» را ضعیف می‌شمارید؟ یعنی «خدایتان» اینقدر ناتوان است که باید با ضرب باتوم پلیس‌هایتان، با کهریزک و شکنج‌گاه‌هایتان، با کتک‌زدن مادران داغدار و پدران کمرشکسته زیر بار جوان از دست داده، با اعدام جوانان… نعمت خود را استمرار بخشد! چرا تصور می‌کنید اگر «رفراندوم» بگذارید دست «خدا» را بسته‌اید یعنی «خدای» شما فقط بلد است زور بگوید؟ مگر نمی‌گفتید «خون بر شمشیر» پیروز است؟ پس چرا شمشیرهایتان را غلاف نمی‌کنید؟ اگر ما می‌خواستیم طبق غریزه و زور و اجبار زندگی کنیم که «فرشته» می‌شدیم که «سیب» گاز نمی‌زدیم و «گندم» نمی‌خوریدم. ما انسانیم و انسان یعنی آزادی اراده. اراده برای «رنج کشیدن»، «لذت بردن». ما برهوت هبوط را به جبروت بهشت واگذاشتیم تا انسان شویم. و حال شما می‌خواهیم انسانیت ما را بگیرید و وکیل ما شوید و ما را به زور به آخور بهشت ببندید و این از هر دوزخی برای ما رنج‌آورتر است… ۲۲ بهمن دارد از راه می‌رسد ما دست افشان و پای‌کوبان، سبز و سرخوش از انقلاب به آزادی می‌رویم تا بگویم ما دیکتاتوری نمی‌خواهیم، ما فساد و تباهی نمی‌خواهیم، ما جنگ و خون‌ریزی نمی‌خواهیم، ما بند و زنجیر نمی‌خواهیم، ما فقر و گرسنگی و تبعض و بی‌عدالتی نمی‌خواهیم. ما می‌خواهیم شیوه‌ی زندگی‌مان را خودمان انتخاب کنیم. این شاید آخرین بار باشد که خواسته‌های خود را با گل و لبخند بیان می‌کنیم. اگر زنجیر سگ‌هایتان را رها کنید و به جان ما اندازید، اگر دست تعرض به مادران و پدران‌مان برید، اگر بخواهید دوباره با منطق زور با ما طرف شوید. بدانید که روزگار را چنان بر شما تنگ خواهیم کرد که «جهنم» خدایتان پیشش «بهشت» باشد. این آخرین فرصت شماست که صلح‌جویانه پای رفراندوم بروید و به نظر مردم احترام بگذارید. اگر چنین نکنید سرنوشتی برایتان رقم خواهد خورد که در بدترین کابوس‌های‌تان هم خوابش را نمی‌بیند. شما تمام زور و بازوی خود را تا کنون نشان داده‌اید گروه گروه به زندان انداختید شکنجه کردید، اعدام کردید، بمب گذاشتید به سرها شلیک کردید به قلب‌ها و می‌بینید که هیچ کاری از پیش نبرده‌اید و ما فقط شعار داده‌ایم و شعر خوانده‌ایم و روی دیوارها شعار نوشتیم. ما هنوز کاری نکردیم داریم با شما یک‌جانبه سخن می‌گویم و شما مشت به چهره‌ی ما می‌زنید. آماده باشید که با مشت‌های گره‌کرده‌ی ما روبه‌رو شوید. امروز اگر به خواست ما که خشونت‌طلب نیستیم گردن ننهید فردا کسانی عرصه‌گردان می‌شوند که دودمان‌تان را به باد می‌دهند که مانند صدام از سوراخ بیرون‌تان می‌کشند و به دارآویزانتان می‌کنند. دوستان وعده‌ی ما ۲۲ بهمن، شاد و پرانرژی و بی‌واهمه می‌آیم با نور امید در دل‌هایمان و برق شوق در چشمانمان. ما می‌آییم تا عزم و اراده‌ی خود را برای زندگی بهتر و دنیایی انسانی‌تر و ایرانی آباد و آزاد و انسانی به تمام جهانیان نشان دهیم و بدانید اگر نیاییم اگر «کم» بیاییم سرنوشتی شوم‌تر از آن‌چه تا کنون داشته‌ایم خواهیم داشت. راه سومی نیست یا می‌آییم و آزاد می‌شویم یا در خانه می‌نشینیم تا سقف بر سرمان خراب شود. حاشیه‌ی امنی وجود ندارد به خیابان بیاید از نفس هم گرم می‌شویم و می‌روییم و گل می‌دهیم. مرگ یک بار شیون هم یک بار! تا کی می‌خواهید تنتان بلرزد و سفره‌تان روزبه‌روز خالی‌تر شود. «رنج» این سال‌ها را تحمل کردیم حیف است به «گنج» نرسیم. ما که «نابرده رنج، گنج طلب» نمی‌کنیم. سال‌هاست داریم برایش رنج می‌کشیم و اکنون در یک قدمی ما قرار دارد یک «خسته نباشید» به هم بگویم و این بار زمین مانده را برداریم.   لحظه ای است تاریخی، به مارزخمی ولایت فقیه فرصت ندهیم و این همان خوابی است که بیت رهبری ولایت فقیه برای مردم ایران و خیزش سبز آنان دیده است تا در فردای 22 بهمن ، پیروزی لشکر اسلام را برکفار و دشمنان اسلام ، دربوق های دروغ پرداز خود بدمد و عوام جاهل را بزیر پرچم پاره پاره ی ولایت فقیه فرا خواند !! درزندگی ملت ها ، لحظات حساس و تاریخی وجود دارد که اگر این لحظات درست ارزیابی نگردند و در پاسخ دهی به ضرورت های این لحظات غفلت شود ، چه بسا که همین غفلت می تواند نتایج فاجعه باری را برای ملتی به ارمغان آورد که حتی نسل های آینده نیز می بایستی تا سالیان دراز، تاوان غفلت پدران خود را بپردازند ، کما اینکه سرنوشت تیره و تاری که برای نسل های پس از انقلاب 22 بهمن ماه 57 رقم زده شد ، نتیجه ی غفلت نسلی بود که اینک گرد پیری بر رخساره اش نشسته است و بسیاری ازآنان برغفلت خویش در شکل گیری حکومت خون وجنون اسلامی معترف اند ، نسل پیری که درایام جوانی ، آنقدر درآرمانهای دینی و غیر دینی خود غوطه ورگردیده بود که تولد و رشد هیولای آدمی خوارحکومت شریعت مداران اسلامی را ندید و یا دید و آنرا زود گذر ارزیابی نمود و یا به امیدی واهی دل در گرو اتحاد با این هیولای وحشی بست ! وتاریخ اینک یکبار دیگر، لحظه ی سرنوشت سازدیگری را در مقابل مردم ایران و نسل جوان این کشور قرار داده است ، تا این بار پاسخ ملت ایران و نسل جوان این کشور که برای آزادی وعدالت و زندگانی بی تبعیض ، در مقابل غداترین وکثیف ترین حکومت روی زمین قد برافراشته است ، به این لحظه تاریخی چه باشد ؟ صورت مسئله کاملاً روشن است : جبهه ارتجاع و فاشیسم برآمده از چاه جمکران ، برای درهم کوبیدن رستاخیز ملی ایرانیان که طی هشت ماه گذشته ، در قالب جنبش سبزسربلند کرده و جان تازه ای را در کالبد تکیده ی ایرانیان دمیده است ، نقشه های پلید وخون آلودی برای روز 22 بهمن ماه ترسیم کرده اند که این نقشه ها را فقط و فقط با ظهور یک اراده ملی و حضور ملیونی وسرتاسری مردم ایران در خیابانهای تهران وشهرستانها و برپا کردن یک قیام ملی وسرتاسری در مقابل نمایش دولتی ، می توان درهم شکست ، مارزخمی بیت رهبری که بر اثر خیزش های پی درپی مردم ایران در ماههای گذشته به خود می پیچد ، در روز 22 بهمن ماه ، تمامی نیروهای سرکوب گر و اراذل واوباش را در هیأت "امت اسلام" در سرتاسر ایران وارد میدان خواهد کرد تا بدین وسیله "مشروعیت و پایگاه مردمی" خود را به مردم ایران وجهان نشان دهد و همین به اصطلاح "مشروعیت" را وسیله ی توجیه جنایات بعدی خویش نماید . روز 22 بهمن برای کودتاچیان نابکار، روز ترمیم کشتی به گِل نشسته ی ولایت فقیه وبیعت با سید علی خامنه ای است ، علاوه براراذل واوباش داخلی ، تمامی تروریستها و آدم کشان در کشورهای عربی و اسلامی ، ازحزب الله لبنان و جهاد اسلامی فلسطین وجیش المهدی عراق گرفته تا دزدان دریائی سومالی و طالبان افغانستان و تجزیه طلبان شیعه یمن ، همگی برای بیرون کشیدن کشتی شکسته ی جمهوری اسلامی از گِل ولای حکومت جهل وجنایت اسلامی وبیعت با ناخدای فرتوت و درحال مرگ آن ، به ایران فرا خواننده شده اند تا "قدرت" خویش را به رخ مردم ایران وجهان بکشانند و در فردای 22 بهمن ماه خاک در چشم مردم ایران و جنبش سبز بپاشند که : قدرت امت اسلام و هیبت ولایت را دیدید !! پس دیگر از خانه هایتان بیرون نیایئد که کشتی بان ولایت فقیه را سیاستی دگرآمده است و اگر توبه نکنید شمشیرهای آخته سربازان امت اسلام در هر کوی وبرزن در انتظار شما است ، آنچنانکه دیدید و چشیدید طعم شمشیر سپاهیان اسلام در سالهای 60 !! و این همان خوابی است که بیت رهبری ولایت فقیه برای مردم ایران و خیزش سبز آنان دیده است تا در فردای 22 بهمن ، پیروزی لشکر اسلام را برکفار و دشمنان اسلام ، دربوق های دروغ پرداز خود بدمد و عوام جاهل را بزیر پرچم پاره پاره ی ولایت فقیه فرا خواند !! باند فاسد نظامی – امنیتی خامنه ای که آفتاب عمرش برلب بام رسیده است ، گیریم که در روز 22 بهمن ماه ، تمامی اراذل و اوباش جیره خوار و تروریست های منطقه را برای بیعت با خود و پشتیبانی از ولایت خون ریز فقیه ، وارد صحنه سازد ، تعداد این مزدوران ذوب شده در ولایت فقیه روی هم چقدر است ؟ 100 هزار ؟ 300 هزار ؟ 500 هزار ؟ آیا اینها در مقابل 70 ملیون ناراضی ایرانی رقم مهمی است ؟ در شهر 12 ملیونی تهران ، کشاندن 500 هزار نفر از اطراف و اکناف ایران به میدان آزادی آنهم با وعده و وعید و تهدید و استفاده از امکانات دولتی کار دشواری است ؟ بدون شک این تعداد در مقابل سیل ملیونی مردم ایران قطره ناچیزی بیش نیست ، اگر که سیل خروشان مردم ، حساسیت زمان و پاسخ گوئی به ضرورت های آن را احساس نماید و مانند هشت ماه گذشته ، درپیکره ی سبز وحدت ملی ایرانیان ، برای برچیدن دستگاه خون ریز ولایت فقیه وجدا نمودن دین از دولت به حرکت در آید . هرگونه سستی و ترس و هرگونه شک وتردیدی در مورد برپا کردن یک قیام ملی و سرتاسری در روز 22 بهمن ماه ، برای دفاع ازرستاخیز سبز ملت ایران ، می تواند به از دست رفتن تمام دستاوردهای خیزش های ماههای اخیر و پایمال شدن خون صدها جوان و از جان گذشتگی ها و فداکاری های هزاران زن ومردی گردد که طی هشت ماه گذشته ، مورد شکنجه وآزار و تجاوز قرار گرفتند . جبهه فاشیستی بیت کودتا ، به رهبری خامنه ای برای روز 22 بهمن ماه ، خواب های سیاه وخون آلودی را برای مردم ایران دیده است که این خواب ها را فقط و فقط با حضور واعتراض ملیونی وسرتاسری مردم در تهران وشهرستانها می توان آشفته ساخت و جنبش مدنی مردم ایران را به مرحله ای بالاتر ارتقاء داد. حرف آخر اینکه ، اگر نمایش دولتی خامنه ای و ولایت فقیه در روز 22 بهمن با موج سبز و ملیونی مردم ایران درهم شکسته نگردد و آدم کشان وحشی و ضدبشر قادر گردند که ادعای "مشروعیت و پشیبانی مردمی" نمایند ، بی هیچ تردیدی در فردای 22 بهمن ، دستگیری های وسیع ، شکنجه ها و تجاوزها و اعدام ها ، سیر صعودی خواهد گرفت و مار زخمی ولایت فقیه ، به هیچکس و هیچ چیزی رحم نخواهد کرد و هرکس را که طی هشت ماه گذشته قدمی در راه آزادی خویش و میهن خود برداشته است از زهر خویش بی نصیب نخواهد ساخت . آقایان موسوی و کروبی و خاتمی بدانند که اگر مار زخمی و زهرآگین ولایت ، تا به امروز آنان را از پای در نیاورده است فقط و فقط به بخاطر حضور سبز و فعال و ملیونی مردم ایران در خیابانهای تهران و شهرستانها بوده است ، و اگر این جنبش افول نماید و شکست بخورد[که چنین روزی مباد] خود این آقایان نیز در شمار نخسین کسانی خواهند بود که در پیشگاه حکومت ولایت فقیه قربانی خواهند شد . بنابراین در این لحظات حساس وسرنوشت ساز، هرگونه مماشت و سازشی با مارزخمی ولایت فقیه ، بمثابه جدا شدن از ملت بپاخاسته ایران است که هم اینک این مار زخمی را نشانه رفته است . هرگونه عقب نشینی در مقابل مار زخمی ولایت فقیه ، نتیجه اش پیش روی این جانور وحشی و خطرناک و از پای درآوردن زنان و مردان آزادیخواه این سرزمین خواهد بود . امان اش نباید داد که ضرورت مرحله ای خیزش سبز 22 بهمن ماه ، تمرکز بر کوبیدن سراین مار زخمی است . کسانی که خامنه ای قاتل و دستگاه خون ریز ولایت فقیه را "ساختار" به حساب می آورند و از مردم ایران می خواهند که ساختار را نشکنند و در روز 22 بهمن ماه بهانه ای بدست نیروهای انتظامی برای حمله به مردم ندهند !! خوب است بیاد بیاورند که هشت ماه پیش ، در آن هنگام که هنوز هیچ صحبتی از ساختار در میان نبود و مردم در "راهپیمائی سکوت" فقط شمردن رأی خود را مطالبه می کردند ، وحشیان بیت ولایت و کودتا با مردم متمدن و مسالمت جوی تهران چه کردند ؟! پس به هوش آیید و با این توصیه ها سرخود و ملت را بر باد ندهید که مار زخمی ولایت فقیه اگر از این مهلکه جان سالم بدر برد به هیچکس حتی به خود شما نیز رحم نخواهد کرد . 20 بهمن ماه 1388 9 فوریه 2010

سایت نویسنده: http://www.iranglobal.info/I-G.php?mid=3&autorid=385

برگرفته از : سایت ایران گلوبال مشروح سخنان مهم میرحسین در دیدار با جوانان و دانشجویان     تحول سبز: در آستانه ۲۲بهمن ماه و سی و یکمین سالگرد پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی صبح امروز مهندس میرحسین موسوی در دیداری صمیمی با جمعی از دانشجویان و جوانان سراسر کشور به بیان دیدگاه ها و نظرات خود پیرامون اهداف و آرمان های انقلاب اسلامی پرداختند.    میرحسین موسوی تأکید کرد: جنبش سبز ملت ایران مستقل است و به هیچ وجه اجازه دخالت بیگانگان را در امور خود نمی دهد. به گزارش کلمه،مهندس موسوی که در جمع دانشجویان سخن می گفت افزود: دلیل اینکه به جنبش سبز با چنین شدتی هجمه می شود این است که روی مراجع، روحانیت و متدینین اثر بگذارند اما به صراحت اعلام می دارم جنبش به هیچ وجه به خارج وابسته نیست. موسوی تاکید کرد نیرویی که امروز به صحنه آمده و تنها خواسته‌اش این است که به قانون و به ارزش‌های اصلی انقلاب اسلامی برگردیم که یکی از آنها استقلال است، مورد تهمت قرار می‌گیرد که آیا به بیگانه وصل است یا تحت تأثیر آنها است یا نیست.   وی افزود: اما یادآور می شوم این هجمه ها نیز ما را در شعار دچار عدم تعادل نمی کند.   مهندس موسوی۲۲ بهمن ماه را یک روز جامع و از ایام الله خواند و گفت: باید با روحیه جمع بودن اما ضمن حفظ هویت در این گونه حرکت ها حضور داشته باشیم.   مهندس موسوی جنبش سبز را جنبش جوانی نامید که جوانان در آن سهم بالایی دارند، اما تصریح کرد: جنبش جنبه احساسی ندارد و خردگرایی در این جنبش بسیار قوی است.   وی حفظ خردگرایی در کنار شور جوانان را سرمایه ای بزرگ برای کشور خواند و با اشاره به اینکه باید حرکت ناصحانه خود را حفظ کنیم، افزود: حرکت جنبش سبز مسالمت آمیز بوده و باز هم قویاً باید این مسئله ادامه یابد.   به گزارش کلمه، مشروح سخنان مهندس میر حسین موسوی، نخست وزیر محبوب امام خمینی(ره) به شرح زیر است:   دهه فجر را خدمت شما دانشجویان و جوانان عزیز تبریک می‌گویم. این دهه یادآور یک انقلاب بزرگ است. وقتی می‌گوییم انقلاب بزرگ فقط به قضاوت یک طیف، گستره و یا دسته در نظام خودمان مربوط نیست.این انقلاب یک پدیده شگفت‌آور در دوران خود بود که آ‌ثار بسیار عمیقی در سطح جهانی بر جای گذاشته است.   نکته‌ای که فوق‌العاده مهم است این‌که خود انقلاب نتیجه ۲۰ سال تلاش ملت است و این‌گونه نیست که فقط یک عده‌ای در یک سال یا در روندهای محدودی به صحنه آمدند و فداکاری کردند و این انقلاب پیروز شد. این انقلاب نتیجه تلاش‌های بی‌شمار و تجارب فراوان بود. از نظر اندیشه‌ای سابقه موضوع به بیش از چند دهه می‌رسد. منتها اتفاقاتی نزدیک پیروزی انقلاب در کشور افتاد که انقلاب را تسریع کرد و وسعت بخشید و آن را گسترش داد و ما شاهد یک انقلاب عظیم بودیم.   دلایل مختلفی هم برای پیروزی انقلاب در سال ۵۷ ذکر کرده‌اند، دلایل سیاسی، اقتصادی و مهم‌تر از آن رهبری درخشان حضرت امام (ره) که نقش بسیار اساسی در این رابطه داشته‌اند. اما هیچ‌یک از این دلایل نباید ما را از ریشه‌ها غافل کند. باید مجموعه عوامل را با هم دید.   تحلیل شعارهایی که مردم در دوران پیروزی انقلاب و بعد از پیروزی انقلاب سر می‌دادند برای ما مهم است، «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» یک شعار کلیدی در آن موقع بود که باید معنای آن تبیین شود و دلایل تاریخی که مردم به این شعارها رسیدند مورد توجه قرار گیرد. اما شعارهای دیگری وجود دارد که امروز در سایه قرار گرفته و آن شعارها نیز خود تکمیل‌کننده این شعار اصلی است.   یکی از شعارهایی که در راهپیمایی‌های بعد از پیروزی انقلاب اسلامی مطرح شد، چون در فاصله ۲۲ بهمن ۵۷ تا تقریباً یک سال بعد، هر چند روز یک بار راهپیمایی داشتیم. مخصوصاً در بهار سال ۵۸ این شعار سر داده شده که «در بهار آزادی، جای شهدا خالی»؛ این شعار را کسی به مردم یاد نمی‌داد، بلکه مردم خود لمس می‌کردند که عده‌ای برای آزادی ایستادند و جنگیدند چون یکی از اهداف اصلی انقلاب اسلامی نیل به آزادی بود و حسرت دوستان خود را می‌خوردند که آنها «بهار آزادی» را ندیدند و لذت و وسعت آن را لمس نکردند. ضمن اینکه آن موقع باب شد وقتی خانواده‌ای شهید می‌داد به او تبریک می‌گفتند. به یاد دارم، در بالای منزل خانواده شهدا پرچم می‌زدند. این مسائل از ابتدای دوران پیروزی انقلاب شروع شد و به دفاع مقدس هم رسید. ولی در عین حال این حسرت وجود داشت که عده‌ای از یاران، این دوران را ندیدند.   خود این شعار به نظر من اگر دقت کنیم و فراگیری آن را لمس کنیم هم در ایجاد و تفسیر قانون اساسی و هم در تفسیر شعار «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی»، نقش بزرگی می‌تواند داشته باشد.   وقتی به قانون اساسی باز می‌گردیم، بسیار مهم است که فضایی که منجر به نوشتن این قانون شد را در نظر بگیریم. دقت در آن فضا منجر به این می‌شود که اگر شناخت دقیقی از مسئله نداریم، که این قانون اساسی چه معنایی دارد، بتوانیم وابستگی و پیوستگی اصول آن را درک کنیم.   به هر حال خود آن مقدمات و سوابق، اهمیت زیادی دارد. بویژه شعارها و فضای آن موقع بسیار مهم است. به همین دلیل با توجه به آیاتی که در این جلسه قرائت شد، باید بگویم ما همیشه در معرض این موضوع هستیم که وقتی کتاب خدا را تحریف می‌کنند، طبیعی است که میثاق ملی بشری را هم با گذشت زمان و دور شدن از سرچشمه و سرمنشأ آن و بنا به دلایل گوناگون از جمله منافع فردی و باندی تحریف می‌کنند. اما برای اینکه به آن سرچشمه‌ها برسیم باید یک بازسازی از آن شرایط در دست داشته باشیم، در عین حال نگاه نو و امروزی خود را هم در این تفسیرها از یاد نبریم.   حقیقت این است که اگر ترکیب مجلس خبرگان قانون اساسی و سخنان اعضای این مجلس مورد بررسی قرار گیرد، دغدغه‌هایی را نشان می‌دهد که به نظر می‌رسد بخشی از آن دغدغه‌ها هنوز وجود دارد و آن دغدغه‌ها در مورد اصول مهمی که در مورد حقوق اساسی مردم، مسائل اقتصادی و … مطرح بوده و بحث‌های خیلی طولانی را به خود اختصاص داده بی‌دلیل نبوده. خود آن گفت و گوها به نظر من، حاصل یک گفت و گوی وسیع و طولانی تاریخی میان ملت‌ ما بوده است و این‌گونه نیست که تعداد محدودی از خبرگان بحث کردند و این قانون را نوشتند. این مسائل تحت تأثیر شرایط تاریخی، گفتمان‌های موجود در جامعه و گفت و گوی میان احزاب و گروه‌ها بوده است.   اینگونه بحث‌ها بعد از مشروطه نیز در جریان بود. شما اگر به اصول اقتصادی، حقوق مردم و عدم تجسس در امور خصوصی در قانون اساسی باز گردید، درواقع نتیجه عمری تجربیات تلخ در رژیم‌های سابق بوده که چنین کارهایی را انجام می‌دادند. لذا به خاطر این‌که برداشت درستی از قانون اساسی و انقلاب داشته باشیم، باید شرایط آن موقع کاملاً سنجیده شود.   این موضوع به این خاطر است که در شرایط فعلی و وجود فضای خاص سیاسی چه بسا افراد و گروه‌هایی با توجه به مشکلاتی که آنها با انقلاب داشته و یا انقلاب با آنها، سعی کنند تحریفی را در این زمینه باعث شوند و ما می‌بینیم حقایقی گفته نمی‌شود و برعکس، یک نوع شک و تردیدهایی در مورد بنیان‌های انقلاب اسلامی صورت می‌گیرد. ولی فقط این مسئله نیست که چهره واقعی انقلاب اسلامی را تهدید می‌کند بلکه در این سو هم افرادی که صاحب مال، امکانات و منافعی هم شده‌اند باز هم تفسیر خاص براساس منافع خود از قانون اساسی را ارائه می‌دهند.   برای همین می‌بینیم که برخی اصول برجسته و برخی اصول کم‌رنگ می‌شود، در حالی که قانون اساسی یک مجموعه به هم پیوسته است و باطل شدن بخشی از آن می‌تواند به باطل شدن بخش‌های دیگری منجر شود و آ‌ن را بی‌اثر کند و پشتوانه مردمی از قانونی اساسی را حذف کند.   به همین دلیل به نظر من، بسیار مهم است که این مسائل با هم دیده شود. باید دید که چه کسانی از بسته شدن روزنامه‌ها و رسانه‌ها سود می‌برند و یا سایر اصول قانون اساسی که باید به آن پرداخت. قانون اساسی وقتی به مسئله اقوام، زنان، حقوق مردم باز می‌گردد، فکر می‌کنم معدل نتایج و چالش‌هایی است که در دهه‌های قبل از انقلاب اسلامی در کشور ایجاد شده و به این دلیل، هیچ دلیلی ندارد که ما را قانع کند، که ما از بخشی از این اصول صرف‌نظر کنیم.   مثالی در این مورد مطرح می‌کنم. البته بحث‌های دیگری هم وجود دارد که لازم است مطرح شود و جا دارد در این روزها مسائلی که شاید کم‌اهمیت به نظر می‌رسد هم مطرح شود. یکی از بحث‌های اول انقلاب اسلامی، برقراری نظام شورایی بود.   همه می‌گفتند؛ باید از شورا استفاده شود. این مسئله منجر به این شد که فکر می‌کنم ۷ اصل در قانون اساسی در مورد شوراها وجود داشته باشد ولی متناسب با این ۷ اصل که بحث‌های مفصلی پشت آن هست، غیر از بحث‌های مجلس خبرگان؛ به یاد دارم در صحن مساجد، منابر، دانشگاه‌ها بحث بود، اما از این ۷ اصل به اندازه کافی استفاده نکرده‌ایم و ظرفیت عظیم آن را که می‌تواند بسیاری از مشکلات کشور را حل کند و سایه دیکتاتوری، استبداد، حاکمیت نظرهای شخصی و منافع گروهی را از نظام دور کند، هنوز استفاده نکرده‌ایم.   اول انقلاب بحث بود که کشور ما با توجه به تنوع اقوام و قومیت‌ها و فرهنگ‌ها نمی‌تواند به سمت یک حکومت فدرالی پیش برود ولی عدم تمرکز را در اصول مربوط به شوراها در نظر گرفته شد واقعاً چنین ظرفیتی در این اصول وجود دارد.   شاید زمانی به دلیل نپختگی و شرایط جنگ و سایر دلایل، اجرای آن به عقب افتاده سه بار در دهه اول انقلاب، اگر ذهنم درست یاری کند، ما طرح هایی را در مورد شوراها به مجلس دادیم. ولی متأسفانه به تدریج دامنه اختیارات کم شد و منجر به همین شوراهای شهر و روستا شد که البته شوراهای شهر هم باز غنیمت است و به نظر من یکی از قوانین خوب ما همین قانون شوراها است. ولی چرا به این اصول نمی‌پردازیم، محل سؤال است و فکر می‌کنم جای سؤال برای همه ما باید باشد. من نمی‌خواهم بگویم سوء‌نیتی وجود دارد، ولی یکی از بحران‌های رایج و مسائلی که در کشور پیش آمده به نوعی نتیجه این تفکر است که بسیاری از این اصول قانون اساسی که ظرفیت فراوانی دارند را به کنار گذاشته‌ایم.   آنچه بعد از انتخابات دهم ریاست جمهوری در کشور اتفاق افتاد و حرکت عظیمی را باعث گردید و اندیشه‌های تازه‌ای در آن زاده شد، از این نظر اهمیت دارد که ممکن است به ما کمک کند تا مجدداً بتوانیم «باز تفسیر نو» و زنده‌ای را از قانون اساسی ارائه کنیم. تفسیری که بتواند مشکلات کشور را حل کند.   شما در نظر داشته باشید که به هر حال جامعه ما به شدت تغییر کرده است و جامعه جهانی و محیطی ما هم تغییر کرده است و به تبع آن، به دلیل تغییرات فضای جهانی، دگرگونی‌هایی هم در کشور اتفاق افتاده است. فروپاشی شوروی را نباید دست کم گرفت، آثار آ‌ن در کشور ما بسیار عمیق است. به یاد داشته باشیم که در مشروطیت اتفاقاتی که در شمال رخ داد در اندیشه سیاسی داخل کشور آثار فوق‌العاده‌ای داشت و این آثار تا دورانی که بلوک شرق وجود داشت در کشور و سیاست‌های آن منعکس بود تا این‌که بلوک شرق فروریخت.   این رخدادادی است که در فضای بیرونی کشور اتفاق افتاده ولی فقط این موارد نیست. پیشرفت‌های اقتصادی، تکنولوژی و گسترش فضای مجازی، ماهواره‌ها، که عملاً آگاهی را در میان ملت‌ها گسترش می‌دهند و در حقیقت تمام این موارد به اضافه مسائلی که در کشور به دلیل تغییراتی که پیش آمده منجر به تغییرات عمیقی در میان ملت گردیده است.   یکی از مهمترین مشکلات کشور این است که بین این تغییرات و تغییرات حاکمیت فاصله افتاده است. یعنی به سرعتی که فرهنگ، اقتصاد و نگاه جامعه عوض شده است، به نظر من، حاکمیت این تغییر را نداشته است و این یک مشکل وسیع است. به همین دلیل، یک عقب‌افتادگی را حس می‌کنیم که به چالش بسیار عمیقی منتهی می‌شود. وگرنه، راه حل مسائلی که در خیابان‌ها اتفاق می‌افتد، با توپ و تفنگ و امثال آن حل نمی‌شود. بلکه، با صدا و سیما، سایر رسانه‌ها، فضای آزادی و فضای گفت و گو، برهان و عقل قابل حل است که این مسائل در قانون اساسی و دین ما ریشه دارد.   درحقیقت، رسانه‌ها مانند دادگاه‌هایی باید عمل کنند که هیأت منصفه آن ملت بزرگ ایران باشد.و ما به آن ملت اعتماد می ‌کنیم و من اعتقاد دارم ملت صلاح خود را می‌خواهد و عقل جمعی، عقل برتر موجود در صحنه است و انقلاب اسلامی برای همین رخ داده و قانون اساسی نیز برای حاکمیت مردم بر سرنوشت خود تدوین شد. این زمانی اتفاق می‌افتد که بحث و گفت و گویی در میان مردم به صورت آزاد صورت گیرد و حاکمیت به اصول و مبانی و قاعده بازی آن تن در دهد.   بنابراین باید نگاه خود را به تبع شرایط جهانی، تغییرات اعجاب‌انگیز در توسعه تکنولوژی عوض کنیم و از ارتباطات و رسانه‌ها نهایت استفاده را ببریم. اما می‌بینیم در این رابطه مشکلاتی داشته‌ایم و نتیجه می‌شود که حتی یک یا دو مناظره را هم برنمی‌تابند و احساس خطر می‌کنند. برنامه را قطع می‌کنند و درست برعکس آن عمل می‌کنند. اما اگر نگاه خود را عوض کنیم، خواهیم دید نه تنها آن دو مناظره، بلکه گسترش آن می‌تواند بسیار مهم باشد.   درست گاهی برعکس مسئله عمل می‌شود. اکنون در مجلس بحث این است که چقدر پیام‌ های کوتاه را ، یا خبرها را کنترل کنند که این بحث در جای خود خوب است ولی نوع نگاه اگر اصلاح نشود، نمی‌تواند منجر به اصلاح امور شود.   آن نگاهی می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد و کشور را به آرامش برساند که ریشه در دین ما داشته باشد و اجازه دهیم مردم تمام حرف‌ها را بشنوند و بهترین آن را انتخاب کنند و ما یقین داریم مردم درست انتخاب خواهند کرد.   نکات دیگری هم وجود دارد که می‌تواند کمک کند که ما قانون اساسی را امروز بهتر ‌بینیم. متأسفانه گفته‌های بریده، بریده‌ای از حضرت امام(ره) در صدا و سیما و جاهای دیگر نقل می‌شود که مورد اعتراض نوه گرامی حضرت امام هم قرار گرفت. اما حقیقت این است که اگر ما نتوانیم فضای زنده، پر شور و پر از معنویت و نورانیت که در اول انقلاب وجود داشته و سخنان امام را تفسیر می‌کند، بشنویم، منجر به این می‌شود که ما یک چهره تاریک و چهره قطعه قطعه شده از انقلاب را امروز ارائه دهیم و این می‌تواند به این موضوع منجر شود که نه تنها مردم از انقلاب بلکه از اسلام هم جدا شوند. چون نظام ما به نام دین و اسلام است و مهمترین دغدغه بنیان‌گذاران جمهوری اسلامی، این بود که به اسلام لطمه نخورد.   البته ممکن است که دو روزی منفعتی را به دست آ‌وریم و حجتی را از کلام امام(ره) بگیریم و از آن علیه گروهی استفاده کنیم ولی وقتی که این کار را با لحاظ منافع خود می‌بینیم و به آن سرچشمه رجوع نمی‌کنیم این زیان را دارد که زبان کسانی که از اول با انقلاب بد بوده‌اند و هنوز هم بد هستند باز شود و تمام دستاوردهای انقلاب را زیر سؤال ببرند.   در حالی که، انقلاب اسلامی در حقیقت حاصل جمع همه حرکت‌هایی است که بعد از انقلاب مشروطه ایجاد شد. مانند انقلاب مشروطه، نهضت ملی شدن نفت، ۱۵ خرداد و سایر جریانات و تجربیاتی که ملت داشته است. بنابراین، باید این مسائل را در مجموع مورد توجه قرار داد. بنابراین براساس چنین رویکردی می‌توان ملت را در کنار انقلاب اسلامی نگه داشت. در غیر اینصورت استفاده ابزاری از دین و مقدسات می‌تواند دین را در معرض سؤال‌های جدی قرار دهد و خود این خطر بزرگی است.   مسئله بعدی این که اگر در شعار «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» دقت کنیم، موضوع استقلال است. ملت ایران بعد از جنگ ایران و روسیه دائم در معرض تهاجم بیگانه بود. قطعات بزرگی هم از کشور جدا شده است و این مسئله تا زمان شاه هم ادامه داشت ولی عملاً تمام این موارد منجر به این شد که ملت ما نسبت به نفوذ بیگانه، حساس و حتی دچار هراس شوند که ریشه بسیاری از گفتمان‌های موجود در کشور به حساسیت مردم نسبت به نفوذ بیگانگان بود بویژه روس‌ها و انگلیس‌ها و بعد آمریکا و الی آخر، این مسائل در کشور وجود داشته و برای همین، در شعار «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی»، موضوع استقلال اهمیت زیادی دارد.   اکنون این حساسیت مردم و خود این شعار مورد سوء استفاده قرار می‌گیرد یعنی نیرویی که امروز به صحنه آمده و تنها خواسته‌اش این است که به قانون و به ارزش‌های اصلی انقلاب اسلامی برگردیم که یکی از آنها استقلال است، مورد تهمت قرار می‌گیرند که آیا به بیگانه وصل است یا تحت تأثیر آنها است یا نیست. من می‌خواهم بگویم که برای رهایی از سلطه بیگانه باید کشوری پیشرفته داشت و باید با نگاهی نو به جهان نگریست. با تغییراتی که در داخل و خارج اتفاق می‌افتد خود را با حفظ ارزش‌ها تغییر دهیم. آن موقع می‌توانیم استقلال واقعی خود را داشته باشیم. وقتی از این شعارها به صورت ابزاری استفاده می‌کنیم نتیجه آن تناقض‌هایی است که اکنون می‌بینیم. از یک سو نامه‌های مکرر برای نصیحت سران کشورهای مختلف می‌فرستیم و آنها را با عنوان «مدیریت جهانی» دعوت به اسلام می‌کنیم و سعی می‌کنیم با آنها ارتباط برقرار کنیم و از سوی دیگر، در ارتباط با جهان حتی نمی‌توانیم یک دوست نزدیک و صمیمی در منطقه و جهان داشته باشیم.   فرض کنیم امریکا به عنوان یک قدرت بزرگ در جهان، می‌خواهد سیاستی را در مورد ما اعمال کند، با اینکه این کشور قدرت بزرگی است و نیروی نظامی و اطلاعات وسیعی دارد و دستگاه‌های تبلیغاتی و پول زیاد دارد، به بودجه سالانه آمریکا نگاه کنید و آن را با بودجه کشور مقایسه کنید. با این مقایسه حجم اقتصاد آ‌ن کشور را درک می‌کنیم. این کشور باز خود را بی‌نیاز نمی‌بیند که نظر انگلیس، فرانسه، آلمان، چین و روسیه را جلب کند تا سیاستی را در مورد کشور ما اجرا کند. مثلاً در مورد تکنولوژی اتمی، اما عملاً در مقابل این جریان که علیه ما است چند کشور و یا ملت را در کنار خود داریم که مؤثر هستند؟   این در حالی است که با آنها نامه‌نگاری می‌کنند به ما می‌گویند بیایید و به این کشورها ناسزا بگویید و با آنها مقابله کنید. ما می‌گوییم مسائل انتخابات خانوادگی است و ربطی به خارج ندارد و یقیناً ملت ما حاضر نیست تحت تأثیر منافع دیگران کار کند ولی این‌که ما هم مثل شما، سیاستی ماجراجویانه داشته باشیم، یک روز ناسزا بگوییم، یک روز بخندیم و روزی نامه فدایت شوم بنویسیم، را نمی‌پذیریم.   جنبش سبز یا این شعار بوجود آمده که می‌خواهیم تعاملی سازنده با جهان داشته باشیم و ما از این مسئله غفلت نمی‌کنیم و دچار ماجراجویی نخواهیم و افراط و تفریط نمی‌شویم. ما به دنبال یک عقلانیت در رابطه خود با خارج و ملت هستیم. باید براساس منافع درازمدت ملت حرکت کنیم. اگر به شعار استقلال به این معنا بازگردیم به هیچ‌وجه، منافع بیگانگان تعیین‌کننده حرکت ما نباید باشد. و ما به این موضوع اعتقاد راسخ داشته و خواهیم داشت.   جنبش سبز ملت ایران مستقل است و به هیچ‌وجه اجازه دخالت بیگانگان را در امور خود نمی‌دهد ولی این که ما منفعل باشیم. و هر کاری که می‌کنیم در ترازو بگذاریم که یکی خوشحال شود و دیگری بدحال شود، این کار را هم نمی‌کنیم. ملت ما اهداف درازمدتی را دنبال می‌کند و یک ملت در این رابطه باید حساس باشد. از آخوند خراسانی داریم که وقتی بحث روس و انگلیس را مطرح می‌کند و در پاسخ به عده‌ای که می‌گویند چرا بعضی از مشروطه‌طلبان، در سفارت انگلیس هستند که بحث مفصلی دارد، می‌گوید که اگر قرار باشد فلان کار را نکنیم چون به نفع انگلستان است و کار دیگری را نکنیم چون به نفع روسیه است، هیچ کاری نمی‌توانیم انجام دهیم چون هر کاری صورت گیرد، کشورهای دیگری از آن نفعی خواهند برد و یا می‌خواهند ضرری را دفع کنند. ولی استراتژی یک نظام مستقل و جنبش مستقل این است که براساس منافع درازمدت حرکت کند و متأثر از بیگانگان نشود.   دلیل این که این مسائل امروزه با جنبش شدتی مطرح می‌شود، به خاطر این است که روی مراجع و روحانیت و متدینین اثر بگذارند اما اینجانب به صراحت اعلام می‌دارم به هیچ‌وجه جنبش سبز به خارج وابستگی ندارد و با این مسئله مخالف است و تحت تأثیر این مسائل نیز قرار نمی‌گیرد و براساس منافع ملی حرکت می‌کند و کارهای ما ارتباطی با بیگانه ندارد. در عین حال، این هجمه‌ای که به جنبش سبز می‌شود، ما را در شعارها دچار عدم تعادل نمی‌کند. نصیحت ما به حاکمیت این است که سیاست متعادلی را در پیش بگیرید و در جهان دوست پیدا کنید و متحد داشته باشید و از ظرفیت های منطقه استفاده شود و دامنه نفوذ کشور را با دوستی و ارتباط محکم نمائید تا آسیبی به کشور نرسد. این نصیحت را به همه دارم. این موضوع برآمده از دل همه ملت ما است و خود جنبش سبز هم این گونه است و خواهد بود.   در شرایط فعلی آن چه جوانان می‌توانند انجام دهند این است که از ظرفیت عظیم تغییرات در کشور به بهترین وجه در سایه اصولی که به خاطر آن شهدای زیادی تقدیم کرده‌ایم استفاده کند.   جنبش سبز، جنبش جوانی است که در آن جوانان سهم بسیار بالایی دارند. اما خوشبختانه جنبش جنبه احساسی ندارد و خردگرایی در این جنبش بسیار قوی است.   باید خردگرایی را در کنار شور جوانان اعم از زن و مرد حفظ کنیم چون سرمایه بزرگی برای کشورمان، انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی است و بدانیم تغییرات و تحولاتی که هست، علی‌رغم تلخی‌ها، مشکلات، سرمایه‌ای برای آتیه کشور برای ورود به فضای نو محسوب می شود و ما باید برای ورود به فضای نو، متناسب با تغییرات جهانی و مسائل خود این دشواری‌ها را تحمل کنیم و با خرد مسائل را پیش ببریم.   باید حالت ناصحانه، شفقت و دلسوزی خود را نسبت به نظام از دست ندهیم. از اول حرکت جنبش سبز مسالمت‌آمیز بوده و باز هم قویاً باید این مسئله ادامه یابد.   متأسفانه منافع عده‌ای در دو قطبی کردن جامعه است تا در نتیجه این دوقطبی بهتر مردم را سرکوب کنند و بهتر به اهداف خود برسند. جنبش سبز با همه دوست است. با کارگران، معلمان، جنبش زنان دوست است حتی با کسانی که عقاید ما را ندارند، دوست است. چون بخشی از ملت ما هستند و آنان برادران و خانواده ما هستند. جزو ملت ما هستند و ما با همه آنها دوست هستیم.   نهادهایی در کشور وجود دارد که قابل احترامند اما با خشونت، زدن، سرشکستن و کشتن مخالفیم. ما با بسیج، سپاه و نیروی انتظامی مخالف نیستیم. اینها نهادهایی هستند که یک نظام به طور طبیعی دارد و در آنجا برادرانی هستند که جزو ملت هستند و دلسوز ما هستند لذا با این روحیه باید در صحنه حاضر باشیم. عصبانیت‌ها و تلخی‌ها نباید کنترل را از ما بگیرد. ۲۲ بهمن ماه پیش رو است. حقیقتاً یکی از روزهایی است که باید نام «روز جمع» و «روز جامع» بر آن نهاد. یکی از ایام‌الله است. و می‌تواند ویژگی‌های گوناگونی را در خود جمع کند. همه به این مسئله علاقه دارند. احساس من این است که با روحیه جمع بودن در ضمن حفظ هویت باید در این‌گونه حرکت‌ها حضور داشته باشیم و سعی کنیم با رفتار خود اثرگذار باشیم تا در سطح ملی آثار خوبی را در جای خود به جای گذارد.   تذکر آخر این که برخورد با حرکت‌های مسالمت‌آمیز مردم به نام اسلام باعث اسلام‌گریزی می‌شود. کسانی که به دین اعتقاد دارند، مخصوصاً روحانیت باید بدانند که زندانی کردن، ضرب و شتم، گرفتن‌ و بستن‌ها، چون به نام اسلام و حکومت اسلامی صورت می‌گیرد ضرر آن به اسلام بازمی‌گردد و باید همه تلاش کنیم که این حالت از بین برود.   اگر می‌خواهیم که اسلام را به عنوان سرمایه برای کشور نگاه داریم نباید منافع ما، مصالح اسلام را تحت تأثیر قرار دهد.   زدن، گرفتن و بستن چه ربطی به اسلام دارد و یا جلوی برهان و گفت و گو را گرفتن چه ربطی به اسلام دارد. جستجو در احوال شخصی مردم چه ربطی به اسلام دارد. وارسی ایمیل‌های مردم چه ربطی به اسلام دارد. این مسائل با اعتقادات دینی و اصول قانون اساسی منافات دارد.   اهانت به مردم، اهانت به آزادی اندیشه، ارتباطی به اسلام ندارد و انشاء‌الله همه متوجه باشند که کاری نکنند که در کشور رویگردانی از اسلام را شاهد باشیم.   هیچ کشوری به پیشرفت نرسیده مگر اینکه در دوره‌هایی از این مسائل را داشته و بسیار خوش‌بین هستم که خداوند نتیجه این تلاش‌ها را به ثمر می‌رساند و ما وضعیت بهتری را برای ملت خواهیم داشت تا از اندیشه‌ها، از اقوام و از گویش‌های مختلف نترسیم.   هند با صدها زبان و مذهب و تنوع قومیتی به عنوان بزرگ‌ترین دموکراسی ایستاده است و این تجارب وجود دارد. آیا زبان برای این کشور مشکلی ایجاد کرده که ما این‌قدر برای این موضوع مسئله ساخته‌ایم. در انتخابات هر جا می‌رفتیم، می‌گفتند، اینجا با موضوع زبان این‌گونه برخورد کردند.   ما از آزادی، اعتماد به ملت، گردش آزاد اطلاعات لطمه نمی‌بینیم. ممکن است به من نوعی فشار وارد شود ولی عملاً برای جامعه مفید است و به نفع اسلام و آینده کشور است.   والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته