محسن سازگارا جمعه 23 بهمن: در امنيتی ترين روز تاريخ معاصر ايران، مردم با پاگذاشتن در خيابان و شعار دادن، نشان دادند که نميترسند

[pouya green]

محسن سازگارا جمعه 23 بهمن: در امنيتی ترين روز تاريخ معاصر ايران، مردم با پاگذاشتن در خيابان و شعار دادن، نشان دادند که نميترسند

متن خلاصه صحبتها: خسته نباشيد، دستتان درد نکند / 6 موضوع مطرح ميشود / اوّل، بحث تظاهرات ديروز در تهران و تمام شهرهای ايران است که انصافاً در يکی از امنيتی ترين روزهای رژيم، يا شايد بهتر باشد بگوييم در يکی از امنيتی ترين روزهای تاريخ معاصر ايران، مردم نشان دادند که نميترسند و پا در خيابان گذاشتند و تندترين شعارهايشان را دادند و خواسته هايشان را ابراز کردند / با وجود اينکه حکومت و وزارت اطلاعات از قبل هم به خانه های مردم تلفن ميزد، تهديد به اعدام و محارب بودن ميکرد، امّا اين شجاعت مردم در سراسر کشور، مورد تحسين همه دنيا هم قرار گرفت / باز هم ميگويم خسته نباشيد، دستتان درد نکند / نکته دوّم، در تحليل آنچه ديروز گذشته، من هنوز تصوير کامل را ندارم، چرا که همانطور که ميدانيد، سرعت اينترنت را خيلی پايين آورده اند يا در خيلی جاها بسته بوده وتمام فيلمها نرسيد، احتياج دارم که تمام فيلمها و اخبار را با جزئيات دنبال کنم تا بتوانم يک گزارش کاملی خدمت شما بدهم که ابعاد و اندازه حرکت مردم در 22 بهمن 88 چقدر بوده و چگونه ما حرکت کرديم / در روزهای آينده، با رسيدن تمام فيلمها، گزارشها، خبرها، اميدوارم که بتوانم گزارش کاملی را داشته و خدمت شما ارائه کنم / در اصفهان، شيراز، مشهد، اهواز، تبريز، شهرکرد، و.... تظاهرات بوده و به اندازه های مختلف درگيری و دستگيری و برخورد داشته ايم و گاهی و جنگ و گريز و تير اندازی هوايی هم در بعضی شهرها بوده / به هر حال جنبش نشان داد که غير از تهران در سراسر ايران حضور دارد / در تهران هم تا ساعتها بعد از مراسم، در سراسر شهر تظاهرات پراکنده و درگيريها ادامه داشته و همانطوری که گفتم در روزهای آينده گزارشش را خدمتتان ميدهم / نکته سوّم، در اتفاقی که ديروز افتاد، به قول يکی از روزنامنگاران، تظاهرات دولتی در داخل ميدان در حصار و مردم در خيابانها بودند/ در واقع چيزی که ديده شد اين بود که حکومت حتی چند نفر مردم طرفدار خودش را هم نتوانست نشان بدهد و يک تظاهرات کاملاً دولتی، کاملاً فرمايشی و با خرج پول و هزينه و آوردن آدم از سراسر نقاط کشور و آدمهای پادگانها، غذا دادن ، پول دادن، سانديس دادن و ... يک تظاهرات کاملاً دولتی حکومت برگزار کرد و در سمت مردم که با شجاعت در همه مسيرها حضور پيدا کردند، تلويزيون مجبور شد گاهی صدا را ببندد و سرود پخش کند و يا رنگ را تک رنگ کند تا سبز مردم را نشان ندهد / همين موضوع در دنيا هم منعکس شد، يعنی دولتی بودن تظاهرات حکومت و شجاعت مردم / نکته جالبتر اينکه زمانی که به خبرنگاران خارجی که ظاهراً 60 نفر بيشتر نبودند ابلاغ کرده بود حکومت که فقط حق داد نطق آقای احمدی نژاد را منعکس کنيد و گزارشی از خيابانها منعکس نکنيد، همين موضوع در دنيا منعکس شد و آبروريزی بزرگی را بوجود آورد / از اخبار ديروز ايران، حمله به آقای کرّوبی و خانم رهنورد و بخصوص آن فيلم کوتاهی که نشان ميدهد که يک جوان مورد ضرب و شتم قرار گرفته، تبديل به فيلم اوّل همه اخباری شد که فرستندگان راجع به ايران نشان ميدادند / اين وجه تظاهرات بقدری در دنيا مطرح شد که هم وزارت خارجه آمريکا و هم کشورهای اروپايی ايران را بخاطر رفتار بی رحمانه مقامات امنيتی محکوم و ابراز نگرانی کردند و گاهی اخطارهای تندی هم به حکومت دادند / بنابر اين حکومت در سطح جهانی، از نمايشی که ديروز سعی کرد درست بکند، ترفی نتونست ببندد، برعکس آبروريزی بزرگی برايش بوجود آمد / در سطح داخلی هم، آن تصوری که ميکرد که مردم را ميترساند و سر جايشان مينشاند با شکست مواجه شد و نتوانست آنطوری که فکر ميکند مردم را در همه جای کشور خانه نشين کند / نکته چهارم، کمپانی گوگل هم اعلام کرده که در ايران حکومت اينترنت را بسته، گوگل را بسته و ابراز اميدواری کرده که جهانی داشته باشيم که اينترنت در آن سانسور نشود و انصافاً بايد گفت که کمپانی گوگل فوق العاده حساس برخورد ميکند، و آن فيلمهايی را که هک کنندگان از روی يوتوب پاک کرده بودند، به محض اينکه فهميد که ما خودمان هستيم و مسئول اين فيملها هستيم، در فاصله چند دقيقه روی يوتوب قرار داد و اطمينان داد که امنيت ايميل ليستها، ايميل خود ما و آنچه با ما ارتباط دارد کاملاً محفوظ است برای همين هم هست که حکومت در ايران جی-ميل را بسته چرا که نميتواند آن را بشکند و امنيت مردم را به خطر بياندازد / نکته پنجم، اين سوال هست که بعضی ها از من پرسيده اند که آيا توازن قوا در روز 22 بهمن توانست به نفع ملّت در خيابان بهم بخورد، و آيا آن گزينه دوگانه ای که پيش پای آقای خامنه اي بعد از 22 بهمن انتظار ميرفت قرار بگيرد که يا رضايت به دادن کف مطالبات مردم بدهد يا هر لحظه منتظر حرکتهای بزرگی باشد که کارش را يکسره کند؟ به نظر من، ارزيابی اين موضوع کمی زمان احتياج دارد و بيشتر بايد صبر و حوصله به خرج بدهيم، امّا اگر بخواهيم دقيقتر نگاه کنيم، رو به آينده حرکت ديروز به ما نشان داد که بيشتر از اين بايد کار بکنيم، بخصوص اينکه معلوم شد که حکومت در روزهای راهپيمايی خودش هم که ما به عنوان يک تاکتيک انتخاب ميکرديم که در روزها و مسيرهای رژيم برويم و حرفمان را بزنيم ،نشان داد که حکومت از مشروعيت زدايی خودش هيچ باکی ندارد وديگر اين روزهای حکومتی امن نيست، عاشورا که يک روز مذهبی بود و 22 بهمن اين را نشان دادند/ بنابر اين ما هم بايد ياد بگيريم که وسوسه اينکه شات بزرگی بگيريم که چند ميليون را در آن ببينند، احتمالاً بگذاريم کنار، ما بيشماريم، چند ميليون هستيم به همين دليل وقتی در سطح شهر پخش بشويم، امکان اينکه اگر تمام قشونهای دنيا را هم جمع کنند، بتوانند با ما برخورد کنند را ندارند برای همين اينجای کار بايد تاکتيکمان را کمی عوض کنيم با توجه به برخوردی که ديروز شد /بدترين بلايی که به سر يک حکومت می آيد مشروعيت زدايی است و حکومت زمانی که در عاشورا حمله ميکند مشروعيت دينی خود را از دست ميدهد يا با حمله در 22 بهمن مشروعيت تشکليل و وجود خود را از دست ميدهد، زير پای خودش را خالی ميکند، امّا در کوتاه مدت ما درسی که ميتوانيم از ديروز بگيريم اينست که با تاکتيکهای آتيمان بدانيم ديگر روزهای رژيم امن نيست، در نتيجه حضور مان در خيابانها بايد پراکنده باشد، وقتی لازم شد به خيابان بياييم برق آسا جمع و متفرق بشويم / نکته آخر، يگانه تاکتيک ما برای برخورد با رژيم حضور در خيابان نيست، اين فقط يکی از تاکتيکهای ماست / تاکتيکهای که رژيم را فلج، حکومت را حکومت ناپذير، هزينه را کم و مشارکت را بيشتر ميکند، در مراحل آتی بيشتر به درد ميخورد و بايد بشتر روی آنها کار کنيم / در روزهای آينده بيشتر در اين مورد صحبت ميکنم، از همه شما  

تصویری هوایی از میدان آزادی روز گذشته و اثبات دروغگویی رسانه های دولتی

شبکه جبش راه سبز (جرس): با آنکه رسانه های دولتی از راهپیمایی رسمی روز گذشته آمار غلو آمیزی ارائه دادند و حتی خبرگزاری فارس وابسته به سپاه پاسداران این رقم را در تهران 5 میلیون نفر ذکر کرد.

تصاویری هوایی از جمله عکسهای سرویس "گوگل ارث" نشان دهده واقعیت دیگری است.

 

 

در همین زمینه:

---

۲۳ بهمن > مهم- ویدئو حمله به مهدی کروبی در روز ۲۲ بهمن
۲۳ بهمن > ویدیو - 22 بهمن سری دهم - 5 ویدیو
۲۳ بهمن > ویدیو - 22 بهمن سری نهم - 5 ویدیو
۲۳ بهمن > ویدیو - 22 بهمن سری هشتم - 5 ویدیو
۲۳ بهمن > ویدیو - 22 بهمن سری هفتم -5 ویدیو
۲۳ بهمن > حضور مهدی کروبی در راهپیمائی ۲۲ بهمن
۲۳ بهمن > راهپیمایی و درگیری پراکنده در سالگرد انقلاب
۲۳ بهمن > ویدیو - 22 بهمن سری ششم -5 ویدیو
۲۲ بهمن > خشونت برای همه؛ هیچ کس در امان نبود
۲۲ بهمن > اختصاصی / اعتراض به سفارت ایران در لندن و تشنج در جریان گردهمائی سالروز ۲۲ بهمن   منطقی باشيد و نااميد نشويد: جنبش امروز پيروز نشد، امّا به حداقل 50 % خواسته هايش رسيد

جنبش امروز پيروز نشد، امّا عزيزان، باور کنيد امروز کار بزرگی کرديد، برنامه های حکومت را نقش بر آب کرديد. مگر انتظار داشتيد که بيشتر از اين چه کار کنيد؟ تهران را به دست بگيريد؟ آن هم با حضور دهها هزار نيروی امنيتی مسلح؟ کمی منطقی باشيد عزيزان، کمی احساسات را از خود دور کنيد بزرگان. ما خودمان انتظارات را آنقدر بالا برديم که هر اتفاقی به جز شق القمر برايمان نا اميدی به بار می آورد. بياييم کمی اتفاقات را منطقی تحليل کنيم:

اوّل، حکومت مدتهاست که برنامه ريزی کرده بود برای اين روز. همه ميدانستيم که از تمام ايران آدم و مزدور جمع خواهد کرد که به تهران بياورد، در اين کار هم بسيار موفق بود. هزاران نيروی امنيتی مستقر کرد، هزاران هزار آدم از تمام نقاط دور افتاده ايران جمع کرد، همه را به تهران آورد که يک نمايشی بدهد. پس تا اينجا حکومت موفق عمل کرد.

دوّم، بحث نمايش است. حکومت در انجام موفق نمايشش شکست خورد. چند ده هزار نفر را در ميدان آزادی جمع کرد، و بدليل وجود مخالفين حتی نتوانست از نمای بالا آنها را نشان بدهد. تنها نمای از بالای که نشان دادند، از خيابان آزادی بود، که آنجا هم پرچمها و پارچه ها و بادکنکهای سبز ما ، با پرچمها و تابلوهای آنها کنار به کنار هم بودند، که نشان ميداد سبزها حضور داشتند. مهمتر از آن بحث تبليغات بود که حکومت روی خبرنگاران خارجی حساب ويژه اي باز کرده بود، امّا آنها بر عليه حکومت نوشتد که "در سی و يکمين سالگرد انقلاب، مخالفين موجوديت آن ار زير سوال بردند." بی بی سی و سی ان ان و خبرگزاری فرانسه و ... همه به نفع جنبش واقعيات را گفتند. پس در اين موضوع هم حکومت به نتيجه اي که ميخواست نرسيد.

سوّم، نمايش ماست که بايد مورد تحليل قرار بگيرد. آری، ميپذيرم که ما همانند گذشته نتوانستيم که خودی نشان بدهيم، امّا توقع قدرتنمايی در مقابل دهها هزار نيروی امنيتی کمی غير منصفانه است. منطقی باشيد، هدف اصلی ما خراب کردن جشن سالگرد انقلاب و اجازه ندادن به قدرت نمايی آنها بود که به اين هدف نيز رسيديم. زمانی که صدا و سيما هم مجبور ميشود در ميان پخش سخنرانی احمدی نژاد، صدای او را قطع کند که مبادا شعار "مرگ بر ديکتاتور" سبزها از اين رسانه پخش بشود، اين يک پيروزی برای ماست.

در شرايطی که اجازه شکل گيری تجمعات را به ما ندادند، در شرايطی که ميدان آزادی را حصار کشی کرده بودند و با نيروی امنيتی محافظتش ميکردند، در شرايطی که به آقايان کرّوبی و خاتمی و ... حمله کردند و اجازه پيوستن آنها را هم به مردم ندادند، در شرايطی که از تمام امکانات برای محدود کردن ما استفاده کرده بودند، در شرايطی که هزاران هزار آدم را به بهانه سفر مجانی و غذا و پول تو جيبی و ... جمع کرده بودند، ما باز هم حداقل به 50% از خواسته هايمان رسيديم.
حال منطق حکم ميکند که نه نا اميد بشويم و نه بر طبل پيروزی بکوبيم، بلکه فکر کنيم که دليل عدم موفقيت 50% ما کجا و به چه دليل بود و سعی کنيم که به سرعت آن را ترميم کنيم.

چهارشنبه سوری نزديک است، بفکر موفقيت 100% در آن روز باشيم

 

۲۲ بهمن ۱۳۸۸: فقط يک رويارويی ديگر

صحنه ای از تظاهرات هوادار دولت در ۲۲ بهمن در تهران.

۱۳۸۸/۱۱/۲۳

مجید محمدی (جامعه‌شناس)

حکومت جمهوری اسلامی در ۲۲ بهمن ۱۳۸۸ به دنبال اجرای مراسم ختم جنبش سبز بود. بلافاصله پس از اتمام تظاهرات دولتی، پيام رهبری اخطار به رهبران مخالفان و القای معنای فوق بود (فارس، ۲۲ بهمن ۱۳۸۸).

رسانه های دولتی نيز با همين مضمون به تبليغات در مورد اين مراسم پرداختند. برنامه ريزان و مجريان صنعت دولتی تظاهرات در ايران به ولی فقيه وعده‌ی يک مراسم بهت آور را داده‌ بودند. (آیت الله خامنه‌ای: «ملت در ۲۲ بهمن جهان را مبهوت خواهد کرد»، کيهان ۱۹ بهمن ۱۳۸۸)

نسخه برداری حضور کادر نيروی هوايی در حضور رهبری از روی حضور همافران در برابر خمينی در سال ۱۳۵۷ با اين هدف صورت گرفت که رهبری اقتدارگرايانه‌ی خامنه‌ای در دو دهه‌ی اخير را با رهبری يک جنبش انقلابی در سال ۱۳۵۷ مساوی قرار دهد و مردم معترض را ضد انقلاب معرفی کند. دستگاه تبليغاتی رژيم، حکومتی مستقر را پس از سه دهه هنوز با انقلابی که يک رويداد تاريخی در سال ۱۳۵۷ بود مساوی قرار می دهد تا بر همه‌ی مخالفان برچسب ضد انقلاب زده شود.

از نگاه حاکمان پس از سرکوب خيزش معترضان در روز عاشورا، برگزاری راهپيمايی دولتی در ۹ دی، موج ديگری از بازداشت های گسترده‌ی روزنامه نگاران و فعالان دانشجويی و سياسی، محاکمه‌ی برخی از معترضان روز عاشورا با اتهام محاربه که مجازات مرگ را به دنبال دارد، اعدام دو نفر از زندانيان سياسی و وعده‌ی اعدام چند نفر ديگر (بدون ذکر اسامی آنها) پيش از ۲۲ بهمن، ديگر معترضان جرات نمی کردند دوباره به خيابان‌ها بيايند. از نگاه حاکمان آن قدر زخم به جنبش وارد آمده و آن چنان ياس بر معترضان حاکم شده بود که فاتحه‌ی سبزها بايد خوانده می شد.

از سوی ديگر سبزها به دنبال آن بودند که نشان دهند علی رغم تهديدها و اعدام‌ها و سرکوب‌ها و بازداشت‌های گسترده، جنبش سبز زنده است و يک راهپيمايی دولتی ديگر را از آن خود خواهد ساخت. از اين جهت ۲۲ بهمن يکی ديگر از گردنه های تاريخی مثل ۱۸ تير، ۱۳ آبان، ۱۶ آذر و عاشورا برای اين جنبش بود. آيا دو طرف تا چه حد به انتظارات خود دست يافتند؟ هر طرف برای رسيدن به اهداف خود چه اقداماتی را در پيش گرفت؟

رويارويی جدی

حکومت در طی هشت ماه پس از انتخابات رياست جمهوری نشان داد که نمی خواهد چالش‌های سياسی بر سر صندوق‌های رای، با همه پرسی، با گفتگوهای رسانه ای يا مباحثه در تريبون‌های حوزه‌ی عمومی دنبال شده و بر سر آنها تصميم گيری شود.

همچنين حکومت نشان داد که به هيچ وجه نمی خواهد يک قدم عقب بگذارد و با معترضان بر سر مطالبات آنها مذاکره کند. حکومت اهل کنش ميدانی است و معترضان نيز در همان ميدان با هزينه‌ی بسيار حضور پيدا کرده‌اند. ۲۲ بهمن ۱۳۸۸ نه آخرين رويارويی بلکه از نقاط جدی رويارويی رژيم و جنبش بود. در اين روز دوباره دو طرف در ظرفی تازه و با شرايط تازه با يکديگر مواجه شدند.

هزينه‌های آمدن

با توجه به اخطارهای فرماندهان سپاه و نيروی انتظامی مبنی بر تعيين ضرب الاجل برای رهبران جنبش (توسط دفتر سياسی سپاه در نشريه‌ی صبح صادق) و آماده باش کامل نيروهايشان، حکومت قرار نبود همانند روز قدس به مخالفان امان نامه دهد که آنها را زير چرخ‌های خودروهای نيروی انتظامی نخواهد گرفت يا به روی آنها اسلحه نخواهد کشيد يا آنها را از بلندی به پايين پرت نخواهد کرد.

تهديدها به شکل جدی بر قرار بودند: «مردم به محض مشاهده نشانه ای که از وابستگی افراد به جنبش سبز- همان فتنه سبز- حکايت کند، به شدت با آنان برخورد کرده و احتمال زنده ماندن آنها بسيار اندک است. مردم باانگيزه دفاع از امام حسين(ع) و امام زمان(عج) به آنها حمله خواهند کرد و برای اين حرکت خود ثواب فراوانی هم قائل هستند بنابراين هيچ پليسی نمی تواند مانع آنها شود.» (کيهان، ۱۹ بهمن ۱۳۸۸)

برای ايجاد ارعاب و سرکوب معترضان، مراجع حکومتی بايد مخالفت با حکومت در مراسم ۲۲ بهمن را حرام اعلام می کردند (جوادی آملی: «اغتشاش و اخلال در اين مراسم‌ها (۲۲ بهمن) حرام عينی است»، تابناک، ۱۹ بهمن ۱۳۸۸). دليل اين فتوا هم اين بود که «حفظ نظام اسلامی از واجبات عينی است» (همانجا) در حالی که چنين وجوبی در هيچ يک از متون شريعت غير از شريعت اسلامگرايان قابل استخراج نيست. نتيجه‌ی اين فتوا آن است که «خروج از لوای پرچم ولايت فقيه گناهی نابخشودنی است» (نماينده ولی فقيه در ارتش جمهوری اسلامی، کيهان، ۱۹ بهمن ۱۳۸۸).

همچنين حکومت تلاش کرد با اعلام کنترل تلفن‌ها و اينترنت فضای رعب و وحشت را برای فعالان در بسيج نيروها ايجاد کند. پايين آوردن سرعت اينترنت و قطع کامل آن در برخی استان‌ها و قطع يا اختلال در پيامک ها حکايت از تلاش حکومت برای ايجاد اختلال در شبکه های مجازی ارتباطی داشت. اين امر از نگاه حکومت از تعداد معترضان در مراسم ۲۲ بهمن می کاست و آنها را در برابر سرکوب ضربه پذير تر می کرد. سبزها از اين شبکه‌ها برای بسيج نيرو جهت شرکت در تظاهرات ۲۲ بهمن و نيز ارسال اخبار آن از مجاری غير دولتی استفاده می کنند.

هزينه‌های نيامدن

همه‌ی مخالفان حکومت در داخل و اکثر مخالفان در خارج کشور معترضان را به حضور در مراسم ۲۲ بهمن دعوت کردند.

اما حکومت در اين ميان بيکار نمی نشست و تلاش حکومت بر اين امر متمرکز بود که بيشترين نيرو را برای حضور بالاخص در ميدان آزادی يا مسير معمول راهپيمايی بسيج کند. تقريبا همه‌ی هواداران نظام همراهان خود را به شرکت دعوت کردند. در ديگر نقاط شهر تهران و نيز شهرستان‌ها امکان برخورد نيروهای نظامی و انتظامی با معترضان می رفت.

حکومت از همان تاکتيکی که در ۱۳ آبان استفاده کرد بهره برد تا هم فضا را برای خودی ها امن کند و همه از پيوستن معترضان به مراسم جلوگيری کند. اين امر توانست مثل روز عاشورا يا ۱۳ آبان از به هم پيوستن معترضان جلوگيری کند. از سوی ديگر افرادی که با اتوبوس به منطقه اورده شده بودند در فضای امنی که نيروهای امنيتی در گرد آنها فراهم کرده بودند به نمايش حمايت خود از حکومت پرداختند.

در صورت موفقيت تام و تمام رژيم در ممانعت از حضور سبزها، اعدام‌ها و محاکمات نمايشی تشديد می شد اما حکومت همان طور که رای ۴۵ ميليونی انتخابات را رای به نظام تلقی کرد حضور موافقان و معترضان در مراسم ۲۲ بهمن را نيز بيعت با نظام معرفی کرد و از اين جهت در تن ندادن به مصالحه اصرار بيشتری خواهد کرد. در صورت عدم حضور فعالان جنبش سبز، حکومت نظاميان بسيار خطرناک تر از اين تداوم می يافت، همان طور که با انسداد سياسی در دوران خاتمی، دولت احمدی نژاد بر سر کار آمد.

بستر مناسب

با توجه به نياز حکومت برای نمايش مردمی بودن خود و دزديدن حضور مردم (مثل دزديدن رای آنها)، دست بردن به کشتار در ۲۲ بهمن در برابر صدها خبرنگار خارجی دعوت شده برای حکومت بسيار پر هزينه بود. همچنين هشت ماه سرکوب به اندازه‌ی کافی انرژی در جنبش سبز برای تخليه (اعتراض مدنی) ايجاد کرده بود تا معترضان در اين روز هم به خيابان‌ها بيايند. همين هزينه‌ها و انرژی‌ها بود که بستر حضور معترضان را فراهم می کرد.

مصادره به نفع نظام

حتی پيش از برگزاری تظاهرات ۲۲ بهمن ۱۳۸۸ و در حالی که ترکيب شرکت کنندگان روشن نبود و رخدادهای اين روز را نمی شد پيش بينی کرد مقامات جمهوری اسلامی و روحانيت حامی آن به مصادره‌ی آنها و مراسم پرداختند: «بيست‌ و دوّم‌ بهمن‌ و راهپيمايی‌ آن‌، هميشه‌ مربوط‌ به‌ اصل‌ نظام‌ مقّدس‌ جمهوری‌ اسلامی‌ و تجديد بيعت‌ با آرمان های‌ بزرگ‌ اسلام‌ و انقلاب‌ اسلامی‌ است‌.» (حسين مظاهری، تابناک، ۱۴ بهمن ۱۳۸۸) مقامات جمهوری اسلامی هر گونه رخداد سياسی را با دستکاری های تبليغاتی و چينش زمينه‌ها از آن خود می سازند.

نصب بلندگو در سرتاسر مسير راهپيمايی، سفارش پلاکاردهای بسيار بزرگ با شعارهای دولتی و آوردن پرچم‌های سه رنگ برای شنيده نشدن صدای مردم و ناديده واقع ناشدن رنگ‌های سبز و در مقابل، شنيده شدن صدای رسمی حکومت و شعارهای آن بود. با انتساب شعارهای ضد ولايت فقيه، مخالف نظام و عليه خامنه ای به سرويس‌های اطلاعاتی بيگانه، دستگاه‌های امنيتی با شعارهای مبهم و چند پهلو مثل "استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی" (که اسلامگرايان مخالف نيز آنها را قبول دارند) تلاش کردند تا همانند انواع انتخابات و تظاهرات، نفس حضور مردم با ديدگاه های متفاوت، بيعت با نظام و رهبری معرفی شود.

در اين که روزی ديگ جوشان مطالبات مردم و دادخواهی از ستم حکومت دينی، دودمان نظام را بر باد خواهد داد شکی نيست اما در شرايطی که جنبش نتوانست در روز ۲۲ بهمن ۱۳۸۸ سرزندگی و طراوت خود را بار ديگر نشان دهد و معترضان صحنه‌ای مثل ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ را بيافرينند فعالان جنبش اين کار در فرصتی ديگر انجام خواهند داد.

همه‌ی مطالبات معترضان بر سر جای خود باقی است و تنها عنصر سرکوب بيان ‌انها را به تعويق انداخته است. تاريخ مقابله‌ی نظام جمهوری اسلامی و مخالفانش در ۲۲ بهمن ۱۳۸۸ به پايان نرسيد. حکومت دينی بواسطه‌ی نا کارآمدی و عدم آمادگی برای شنيدن، اصولا ناراضی تراش و بی ثبات است. حکومت ولايت فقيه نشان داده است که اصلاح پذير نيست و تنها زبان زور را به خوبی می فهمد.

 

سنای آمریکا به دنبال تحریم ناقضان حقوق بشر در ايران

 

سناتور جوزف ليبرمن

۱۳۸۸/۱۱/۲۳

سناتور جوزف ليبرمن يکی از تدوين‌کنندگان لايحه تازه در سنای آمريکا درباره ايران، به راديو اروپای آزاد-راديو آزادی، گفته است که اين لايحه بر تحريم‌های تنبيهی عليه ناقضان حقوق بشر در حکومت جمهوری اسلامی ايران تمرکز دارد.

جزئيات لايحه‌ای که از سوی سناتور جمهوريخواه جان مک کين و جوزف ليبرمن، سناتور مستقل ايالت کنکتيکت، تهيه و تدوين شده و گروهی از سناتورهای ديگر از آن پشتيبانی کرده‌اند، روز چهارشنبه انتشار يافت.

اين لايحه تحريمی و تنبيهی، با لوايح تحريم‌های پيشين تفاوت عمده‌ای دارد و تمرکز آن نه بر مسئله اتمی دولت ايران که عليه مقام‌های  جمهوری اسلامی که در سرکوب‌ها و نقض حقوق بشر در ايران نقش داشته‌اند، است.

 

بیشتر بخوانید:

• «آمریکا درصدد تحریم عوامل سرکوب مخالفان در ایران است»

سناتور ليبرمن يکی از دو تن تدوين‌کنندگان اين لايحه، درتوضيح مفاد آن به راديو اروپای آزاد – راديو آزادی می‌گويد: «اين لايحه، در مورد برنامه تسليحات اتمی ايران نيست. اين اقدام، افرادی را در دولت ايران هدف قرار می‌دهد که با ارتکاب نقض حقوق بشر، عليه مردم ايران عمل می‌کنند.»

وی افزود: «ما از جانب مردم آمريکا سخن می‌گویيم که آشکارا به نقض مکرر حقوق بشر توسط دولت ايران اعتراض می‌کنند و در همان حال به مردم ايران، به تظاهرکنندگان، به جنبش سبز می‌گويیم که ما کنش‌ها را می بينيم، صدای تظاهرکنندگان را می‌شنويم و در کنار آنها قرار داريم. به دولت ايران نيز که حقوق شهروندان ايرانی را زيرپا می‌نهد، تأکيد می‌کنيم که برآنيم تا عليه شما اقدام کنيم.»

اين لايحه به ويژه از رئيس جمهور آمريکا می‌خواهد تا دولت وی، فهرستی از کسانی که در حکومت ايران، حقوق بشر را ناديده انگاشته، تهيه و همواره آن را به روز کند و سپس تحريم‌های هدفمند عليه آنان اعمال نمايد؛ مانند منع صدور رواديد، محدود کردن مسافرت‌های برون‌مرزی آنها و جلوگيری از فعاليت‌های مالی اين افراد.

باراک اوباما، رئيس جمهوری آمريکا، روز سه شنبه گذشته، از تحريم‌های جديد عليه جمهوری اسلامی سخن گفت که به خاطر تقابل جمهوری اسلامی با جامعه جهانی برسر برنامۀ اتمی ايران پيش بينی شده است.

دو مجلس نمايندگان و سنای آمريکا نيز پيش از اين، هر يک به طور جداگانه، دو لايحه تحريم صدور بنزين به ايران را تصويب کرده‌اند که به برنامه‌های اتمی دولت ايران مربوط است، ولی ماهيت و هدف‌های لايحه جديد پيشنهادی سناتورها، با آنچه تاکنون تصويب شده متفاوت است و بر مسئله حقوق بشر در ايران تمرکز و تأکيد دارد.

اين لايحه برای تصويب، بايد يک سلسله مراحل قانونی را طی کند و پس از تصويب سناتورها، در صورت توشيح آن از سوی رئيس جمهوری آمريکا، قانونی بر قوانين موجود تحريم‌ها می‌افزايد.

سناتور ليبرمن همچنين گفت: «سرنوشت رژيم بنيادگرا و سرکوبگری که سی و يک سال با خشونت فزاينده حکومت کرده است، هنگامی رقم خورد که با تظاهرات مردم ايران عليه انتخابات ناعادلانه برخورد کرد.»

آقای ليبرمن افزود: «ما به عنوان امضاکنندگان پيمان‌های بين‌المللی درباره حقوق مدنی و سياسی ملت‌ها، مسئوليت اصولی داريم تا عليه ديگر امضاکنندگانی که امروز مانند دولت ايران اين پيمان‌ها را زير پا می‌نهند، اعتراض کنيم.»

سناتور جوزف ليبرمن همچنين در گفت‌وگو با راديو اروپای آزاد – راديو آزادی ضمن تحسين از مردم ايران گفت: مردم آمريکا در کنار ايرانيان هستند، ما صدای شما را می‌شنويم و از هر آنچه که در جهت کمک به تعيين سرنوشت‌تان بتوانيم انجام دهيم، دريغ نخواهيم کرد. بدانيد، سرانجام هدف شما که همانا آزادی جهانشمول شماست، پيروز خواهد شد.