نوروز در پی 9 ماه استقامت و پایداری بر همه خجسته بادنوروز در پی 9 ماه استقامت و پایداری بر همه خجسته با

[pouya green]

چه کسی پارسال در همین ایام فکر می کرد نوروز 1989
سبز خواهد شد؟!

نه مادر ندا تصورش را می کرد که جای ندا در پای سفره هفت سین امسال خالی است و نه مادر کیانوش آسا. هیچکدام از مادرانی که فرزندان خود را در راه سبز کردن ایران از دست دادند چنین فکری نمی کردند.

اگر اشتباه نکنم جوانترینشان اشکان سهرابی بود، 18 ساله و حتمن داشت خود را برای ورود به دانشگاه آماده می کرد. بعد از مادر سهراب که جانباختن فرزندش را چند ماه از او مخفی کردند، مادر مصطفی میرابراهیمی است که پسرش بر مزار ندا دستگیر شد و خانواده او به مدت  6 ماه در جستجوی او بودند تا اینکه بالاخره پیکر پاک او را به پدرش (فقط) نشان دادند.

ترانه موسوی داستانی بس غم انگیزتر دارد و انسان هرگز نمی تواند تصور کند که سربازان گمنام امام زمان حتی پیکر او را سوزانده باشند! سرنوشت ترانه که هنوز در پرده ای از ابهام پیچیده است روزی روشن خواهد شد که ایران آزاد شود و پدر و مادر او بتوانند حقیقت را فاش نمایند.

نام ها زیادند، یک لیست بلند بالا برای آنها باید نوشت.

مادران داغدیده  آگاهند که فرزندانشان در چه راهی جان باخته اند و از همین روست که آنها خود نیز به بند کشیده شدند. ایرانی که امروز مردم جهان می شناسند نه ایران پیش از 24 خرداد 88 است و نه ایران زمان پهلوی. در زمان پهلوی غیر ایرانیها عمومن فکر می کردند ایرانیها بخاطر نفتی که دارند آدمهای پولداری هستند، با اینحال ما می دانیم که در زمان پهلوی نیز چون امروز گروهی پولدار بودند نه همه.

کشورهای متمدن و پیشرفته در سی سال تسلط ملایان بر ایران، نگاه دلچسبی به ایرانیان نداشتند، چرا که فکر می کردند نظامی عقب افتاده و قرون وسطایی مانند جمهوری اسلامی توسط این مردم بر سر کار آورده شده است.

اما تصویری که امروز جهان از ایرانیان دارد کاملن با دو نگاه پیش متفاوت است. ایران امروز سمبل ملتی است قهرمان. ملتی که برای آزادی سرزمین خود از چنگ آدمکشانی همچون سید علی خامنه ای، محمد علی جعفری، احمد رضا رادان، اسماعیل احمدی مقدم، و جانورانی همچون احمد خاتمی و احمد جنتی قربانی داده، به زندان افتاده، شکنجه شده و سربازان گمنام امام زمان حتی در سیاهچال ها به فرزندانش تجاوز کرده اند!

مخابره عکس ها و ویدئوها بخارج از کشور در حالیکه دیوارهای بلند سانسور توسط اشغالگران میهنمان در تمام امور کشیده شده بود، یکی دیگر از برجستگی های جنبش نوین مردم ایران است. بویژه آنکه رژیم کلیه امکانات فنی را در اختیار داشت و سعی می کرد تا از طریق کانال های ماهواره ای روز و شب دروغ بهم ببافد و به جنبش لطمه بزند.

اگر فناوری رسانه ای در زمان اعدام های سال 67 در حد تکامل امروز بود، شاید اشغاگران را پس از آن از سرزمین خود بیرون رانده بودیم، چرا که این فناوری نقش اصلی و اساسی را در سامانه مبارزاتی جنبش اخیر بازی کرد.

کار بدانجا کشید که رژیم مجبور شد برای پنهان ساختن حقایق، هزاران وبسایت و وبلاگ را مسدود کرده و ماهواره های مخابراتی را آماج پارازیت های خود قرار دهد، اما این طرفند ها جز بدنامی خودشان در سطح جهانی بهره  دیگری بهمراه نداشت.

جالبتر از همه تشکیل ارتش سایبری است. رژیمی که رفتارش در میان حیوانات هم تا کنون مشاهده نشده، می خواهد از آخرین فناوری روز که انسان های متمدن ساخته اند برای تسلط خود بر جهان پیشرقته استفاده کند.

شعارهایی که مردم در خیابانها فریاد می زدند بتنهایی بازگو کننده قصه محزون اما شگفت انگیز این ملت است. ملتی که با یک رژیم توتالیتر و وحشی سروکار دارد و هنوز می ترسد در مقابل حاکمانی که باورهای او را ببازی گرفته اند متحد شود، پس برای جبران آن بخود دلداری می دهد؛ "نترسیم ما همه با هم هستیم". براستی که هر بار این شعار را در ذهن خود تکرار می کنم دچار احساسات شدیدی می شوم.

اکنون در آستانه سال 1389 (3735 مبدأ اندازه گیری گاهشماری ایرانی) ایستاده ایم و مردم قهرمان ایران یکپارچه، دست آورده های گرانبهای 9 ماه مبارزه را، که با خون پاک فرزندان این سرزمین در بهار رو به سوی آزادی به میوه نشسته، با خود به سال جدید می برند.

درود بر روان جانباختگان
درود بر مادران و پداران داغدیده
درود بر زندانیان سیاسی

نوروز خجسته باد