Yalnızlik

[Melike KOÇAK]

Nasıl da yalnızlaşıyoruz giderek..

Nasıl da yabancılaşıyoruz birbirimize..

Biz miyiz bu insanlar;

Bu konu komşu,

Bu arkadaş,eş dost,

Bu mahalle, 

Bu sokak,

Bu çoluk çocuk, ana baba,

Biz miyiz ?

Biz ne hale geldik böyle ?

Mal davası, mülk davası derken,

kardeşin kardeşle ölümlük olduğu..

Benlik, senlik kavgaları yüzünden yuvaların,

Menfaatler yüzünden dostlukların bozulduğu..

İnternetti, televizyondu, hazır gıdaydı derken komşulukların unutulduğu..

Bırakın omuz omuza, göz göze gelmeye korkar oldu insanlar..

Sanırsınız ki parayla satılıyor küçücük gülümsemeler, günaydınlar, bir kuru merhabalar..

Herkesin burnu Kaf Dağı'nda, oysa herkes sadece bizim gördüğümüz kadar;

Bilmiyorlar, başımızı çevirsek, hiç yoklar ..!

Ne yazık ki miras karşılığı sevilir oldu ana babalar.. 

Ve yalan oldu gerçek sevdalar..

Eskiden bir bakıştan, bir gülüşten titrerdi yüreklerimiz..

Şimdilerde ise kızın fiziği, oğlanın para pul fizibilitesiyle doğru orantılı oldu sevgilerimiz..

Ne olacak sanki, iki gün gönlümüzü eğler, heyecanımız bitince de, yeni heyecanlara doğru çeker gideriz..

Kısacası öğütürüz biz;

İnsanı,

Aşkı,

Sevdayı,

Vefayı,

Dostluğu,

Arkadaşlığı öğütürüz biz...

Sanırım hep katkılı gıdalar yüzünden bunlar, 

Ya da internet mi acaba neden,

Belki de, giderek kaybolan vicdanlarımız...

Öğütüle öğütüle un ufak olmuş insanlığımız..!

Alıntı

Öyle biri ol ki hayatımda, gören imrensin benim niye yokki desin.. Öyle bir sev ki beni hic bitmesin..Öyle bir seveyim ki seni baska kimse sevmeye cesarete edemesin... ve Öyle bi biz olalım ki Önümüze Kimse geçemesin

 

 

 

 http://hazirangunesi.blogcu.com