Leven naast iemand die worstelt met zijn mentale gezondheid
Er wordt veel gesproken over hoe zwaar het is om te léven met een dwang- of angststoornis, maar bijna nooit over wat het betekent om ernaast te staan. Ja, het is zwaar voor de persoon die hieraan lijdt, maar ook voor de mensen daaromheen. Zwaar op een andere manier, maar niet minder ingrijpend.
Er is weinig ruimte voor de vraag wat het doet met degene die géén dwang heeft. Die geen verslaving heeft. Geen angststoornis of persoonlijkheidsstoornis. Maar die er wél dagelijks mee geconfronteerd wordt. Misschien ben je niet degene met het gevecht in het hoofd, maar wel de persoon die het gevecht – op alle fronten – moet aanzien. En daarnaast zichzelf overeind moet houden.
Je huis voelt misschien niet meer als thuis. Niet omdat er constant iets misgaat, maar omdat je – op rustige momenten – moet doen alsof het er niet is. Alsof je de roze olifant in de kamer maar beter kunt negeren, uit angst het allemaal nóg groter te maken. Of misschien mag het er wél over gaan en is het bespreekbaar, maar is het uiteindelijk nooit opgelost.
Als naaste verlang je misschien evengoed naar een gesprek met familie of vrienden waarin jíj́ even centraal staat, zonder je daar meteen schuldig over te voelen. Waarin alles benoemd mag worden, zonder dat het de situatie verergert.
Meer begrip voor deze positie begint bij het erkennen dat ook de mensen rondom iemand met een mentale stoornis geraakt worden – en dat dit óók aandacht en zorg verdient.
