Als we de tijd niet nemen, dan zíjn we niet
Mijn modus operandi is vrij snel. Niet dat ik marathons in recordtijden ren (of überhaupt ren, laat staan een marathon), maar ik haast mezelf wel een weg door het leven heen. Ik wandel snel, fiets snel, praat snel en ik ben zo iemand die op een roltrap niet stilstaat, maar doorstapt.
Chronische haast, noem ik het. Met de paplepel ingegoten door ondernemende ouders die niet stil konden zitten – althans, dat vertel ik mezelf om te verklaren waar die eeuwige onrust nou toch vandaan komt.
En dus moet ik mezelf eraan herinneren dat het ook langzamer kan, dat tempo. Onlangs kreeg ik die reminder van Dirk De Wachter, toen ik hem sprak over zijn nieuwe boek. ‘We leven sterk in de doe-tijd’, zegt hij. De psychiater pleit ervoor om ons tempo te matigen en te zoeken naar wat voldoende is. ‘Want als we de tijd niet nemen, de tijd niet beleven, dan zíj́n we niet.’
Dus bij deze een reminder aan jou: neem de tijd, voor je het weet vliegt-ie aan je voorbij.
PS Wil je zelf oefenen met onthaasten? Schrijf je in voor de Slow Down Challenge.
