Ahde Vefa

[murat Balkır]

AHDE VEFA
 
Hz. �mer arkada�lar�yla sohbet ederken, huzura �� gen� girer. Derler ki:
Ey halife, bu aram�zdaki arkada� bizim babam�z� �ld�rd�. Ne gerekiyorsa l�tfen yerine getirin.
Bu s�z �zerine Hz. �mer su�lanan gence d�nerek:
-          S�yledikleri do�ru mu diye sorar.
Su�lanan gen� der ki:
-          Evet do�ru. 
Bu s�z �zerine Hz �mer anlat bakal�m nas�l oldu diye sorar.
Gen� anlatmaya ba�lar:
-       Ben, bulundu�um kasabada hali vakti yerinde olan bir insan�m. Ailemle beraber gezmeye ��kt�k, kader bizi arkada�lar�n bulundu�u yere getirdi. Affedersiniz hayvanlar�m�n aras�nda bir g�zel at�m var ki d�nen bir defa daha bak�yor. Hayvana ne yapt�ysam bu arkada�lar�n bah�esinden meyve koparmas�na engel olamad�m. Arkada�lar�n babas� i�erden h���mla ��kt� at�ma bir ta� att�, at�m orac�kta �ld�. Nefsime bu durum a��r geldi, ben de bir ta� att�m, babas� �ld�. Ka�mak istedim fakat arkada�lar beni yakalad�, durum bundan ibaret, dedi.
Hz �mer:
-          S�yleyecek bir �ey yok, bu su�un cezas� idam. Madem su�unu da kabul ettin, dedi. Bu s�zden sonra delikanl� s�z alarak:
-          Efendim bir �zr�m var, diyerek konu�maya ba�la�:
-         Ben memleketinde zengin bir insan�m, babam, rahmetli olmadan bana epey bir alt�n b�rakt�. Gelirken karde�im k���k oldu�u i�in saklamak zorunda kald�m. �imdi siz bu cezay� infaz ederseniz yetimin hakk�n� zayi etti�iniz i�in Allah(cc) indinde sorumlu olursunuz, bana �� g�n izin verirseniz ben emaneti karde�ime teslim eder gelirim, bu �� g�n i�inde yerime birini bulurum, der.
Hz. �mer der ki:
-          Bu toplulu�a yabanc� birisin, senin yerine kim kal�r ki?
S�z�n buras�nda gen� adam kalabal��a bir g�z atar, der ki:
-          Bu zat benim yerime kal�r. O zat Hz. Peygamber Efendimizin (sav) en iyi arkada�lar�ndan, daha ya�arken cennetle m�jdelenen Amr Ibni As'dan ba�kas� de�ildir. Hz. �mer Amr'a d�nerek:
-          Ey Amr, delikanl�y� duydun, der. O y�ce sahabe:
-          Evet, ben kefilim, der ve gen� adam serbest b�rak�l�r.
���nc� g�n�n sonunda vakit dolmak �zere ama gen�ten bir haber yoktur. Medine'nin ileri gelenleri Hz. �mer'e ��karak gencin gelmeyece�i, dolay�s�yla Amr Ibni As'a verilecek idam yerine maktul�n diyetini vermeyi teklif ederler, fakat gen�ler raz� olmaz ve babam�z�n kan� yerde kals�n istemiyoruz derler. Hz. �mer kendinden beklenen cevab� verir, der ki:
-          Bu kefil babam olsa fark etmez, cezay� infaz ederim. Hz Amr Ibni As ise tam bir teslimiyet i�erisinde der ki:
-          Biz de s�z�m�z�n arkas�nday�z. Bu arada kalabal�kta bir dalgalanma olur ve insanlar�n aras�ndan gen� g�r�n�r. Hz. �mer gence d�nerek derki:
-          Evlad�m gelmeme gibi �nemli bir nedenin vard� neden geldin?
Gen� vakurla ba��n� kald�r�r ve (g�n�m�z insani i�in pek de �nemli olmayan):
-          'AHDE VEFASIZLIK ETTI' demeyesiniz diye geldim der. Hz. �mer ba��n� bu defa �evirir ve Amr Ibni As'a der ki:
-         Ey Amr, sen bu delikanl�y� tan�m�yorsun, nas�l oldu onun yerine kefil oldun? Amr Ibni As, Allah kendisinden ebediyyen raz� olsun, vakurla kan�m�z� donduracak bir cevap verir:
-          Bu kadar insan�n i�erisinden beni se�ti.' �NSANLIK �LD�' dedirtmemek i�in kabul ettim, der. S�ra gen�lere gelir, derler ki:
-          Biz bu davadan vazge�iyoruz.
Bu s�z �zerine Hz �mer:
-          Biraz evvel babam�z�n kan� yerde kalmas�n diyordunuz ne oldu da vazge�iyorsunuz, der. Gen�lerin cevab� da deh�etlidir:
-          MERHAMETL� �NSAN KALMADI' DEMEYESINIZ D�YE�
BU MA�L �S�ZE YOLLANDI. 'G�ZEL MA�L PAYLA�AN KALMADI' DEN�LMES�N D�YE.