شعری از عماد خراسانی: ای عشق
Sepideh Khoshsaliqeh
از تو ای عشق در این دل چه شررها دارم
یادگار از تو چه شبها چه سحــــر ها دارم
با تو ای راهــــزن دل چه سفــــر ها دارم
گرچه از خود خبرم نیست خبر هــــا دارم
تو مــــرا واله و آشفته و رســــوا کردی
تو مــرا غافل از اندیشـــــه ی فردا کردی
آری ای عشق تو بودی کـــــــه فریبم دادی
دل ســــودا زده ام را به حبیبــــــم دادی
بوســــه ها از لب یارم به رقیـبـــــم دادی
داروی کشتــــن من یاد طبیبــــم دادی
وارنه اینقــدر مَهَم جور و جفا یاد نداشت
هیچ شیرین، سرِ خونریزی فرهاد نداشت
حُسن در بردنِ دل همره و همکار تو بود
غمزه دمساز تو، عشـوه مدد کار تو بود
وصل و هجران سبب گرمی بازار تو بود
راست گویم دل دیوانه گرفتـــار تو بود
گر تو ای عشق نه مشاطه خوبان بودی
تَرک آن ماه جفا پیشه چه آسان بودی
چون نکو مینگــرم شمع تو پروانه توئی
حــرم و دیر توئی کعبه و بتخانه توئی
راز شیرینــــی این عالم افسانه توئی
لب دلـدار توئی طـره ی جانانه توئی
گرچه از چشم بتی بیدل و دینم ای عشق
هر چه بینم همه از چشم تو بینم ای عشق
گرچه ای عشق شکایت ز تو چندان دارم
که بعمــری نتوانم همــــه را بشمارم
گرچه از نرگس او ساخته ای بیمارم
گرچه زآن زلف گره ها زده ای در کارم
باز هم گرم از این آتشِ جانسوزِ توام
سر خوش از آه و غم و درد شب و روز توام
باز اگر بوی منی هست ز میخانه ی تست
باز اگــر آب حیاتیســت به پیمانه تست
باز اگر راحت جانی بود افسانه ی تست
باز هم عقل کسی راست، که دیوانه تست
شِکوه بیجاست مرا کُشتی و جانم دادی
آنچــه از بخـــت طمع داشتم آنم دادی
خواهم ای عشق که میخانه ی دلها باشم
بیخبــر از حرم و دیر و کلیسا باشم
گرچه زاین بیشتر از دست تو رسوا باشم
بی تو یک لحظه نباشد که به دنیا باشم
بعد از این رحم مکن بر دل دیوانه ی من
بفرست آنچه غمت هست به غمخانه ی من
من ندیدم سخنی خوشتر از افسانه ی تو
عاقلان بیهــده خنـــدند به دیوانه ی تو
نقد جان گرچـه بود قیمت پیمانه ی تو
آه از آن دل که نشد مست ز میخانه ی تو
کاش دائم دل ما از تو بلرزد ای عشق
آن دلی کز تو نلرزد به چه ارزد ای عشق
Pari Shan
با درود خدمت یاران گلچندتا از غزل های عماد خراسانی رو برات می فربستمغزل اولی از اون هایی است که من خیلی دوست دارم و غالبا زمزمه می کنمبقیۀ غزل هاشم انصافا دل نشینه
پيش ما سوختگان، مسجد و ميخانه يكيست
حرم و دير يكي، سبحه و پيمانه يكي است
اينهمه جنگ و جدل حاصل كوتهنظريست
گر نظر پاك كني، كعبه و بتخانه يكيست
هر كسي قصه شوقش به زباني گويد
چون نكو مينگرم، حاصل افسانه يكيست
اينهمه قصه ز سوداي گرفتارانست
ورنه از روز ازل، دام يكي، دانه يكيست
ره هركس به فسوني زده آن شوخ ار نه
گريه نيمه شب و خنده مستانه يكيست
گر زمن پرسي از آن لطف كه من ميدانم
آشنا بر در اين خانه و بيگانه يكيست
هيچ غم نيست كه نسبت به جنونم دادند
بهر اين يك دو نفس، عاقل و فرزانه يكيست
عشق آتش بود و خانه خرابي دارد
پيش آتش، دل شمع و پر پروانه يكيست
گر به سرحد جنونت ببر عشق عماد
بيوفايي و وفاداري جانانه يكيست
چيست اين آتش سوزنده كه در جان من است ؟چيست اين درد جگر سوز كه درمان من است ؟از دل اي آفت جان صبر توقع داريمگر اين كافر ديوانه بفرمان من استآنچه گفتند ز مجنون و پريشاني اودرغمت شمه اي ازحال پريشان من استماه را گفتم و خورشيد وبخنديد به نازكاين دو خود پرتوي از چاك گريبان من استعالمي خوشتر از ان نيست كه من باشم و دوستاين بهشتي است كه درعالم امكان من استآمد ورفت و دلم برد وكنون حاصل وصلاشك گرمي است كه بنشسته بدامان من استكاش بي روي تو يك لحظه نمي رفت زعمرورنه اين وصل كه باز اول هجران من استاندر اين باغ بسي بلبل مست است عمادداستاني است كه او عاشق دستان من استگر چه مستيم و خوابيم چو شبهاي دگربا زكن ساقي مجلس سرميناي دگرامشبي را كه در آنيم غنيمت شمريمشايد اي جان نرسيديم به فرداي دگرمست مستم مشكن قدر خود اي پنجه غممن به ميخانه امشب تو برو جاي دگرچه به ميخانه چه محراب جرامم باشدگر بحز عشق توام هست تمناي دگرتا روم از پي يار دگري مي بايدجز دل من دلي وجز تو دلاري دگرنشينده است گلي بوي تو اي غنجه نازبوده ام ورنه بسي همدم گلهاي دگرتو سيه چشم چو آئي بتماشاي چمننگذاري بكسي چشم تماشاي دگرباده پيش ار كه رفتند از اين مكتب رازاوستادان و فرودند معماي دگراين قفس را نبود روزني اي مرغ پريشآرزو ساخته بستان طرب زاي دگرگر بهشتي است رخ تست نگارا كه در آنمي توان كرد بهر لحظه تماشاي دگراز تو زيبا صنم اينقدر جفا زيبا نيستگيرم اين دل نتوان داد بزيباي دگرميفروشان همه دانند عمادا كه بودعاشقان را حرم و دير و كليساي دگر