Ommen
5 views
Skip to first unread message
Freek
Sep 27, 2008, 1:55:00 PM9/27/08
to Freeks loopgroep
Ondanks dat het prachtig weer was om b.v. te tuinieren waren er veel
lopers van de loopgroep aanwezig in Ommen. Aangekomen bleek dat de
start- en finish op een andere plek was dan vorig jaar. Bij de
inschrijving was het even schrikken, want we waren meer dan 16 euro
kwijt. Omkleden konden we in een legertent. De start en finish was
goed geregeld.
Het mooie parcours liep van Ommen naar Junne en Stegeren en ook bij
"onze" boerderij langs, waar mensen op het mooie gras zaten. Daarna
konden we via de Stuw dezelfde weg terug. Na de finish kregen we nog
een medaille.
De verzorging was verder prima geregeld. De prestaties van de
loopgroep waren verschillend.Enkelen liepen een pr, maar er waren er
ook die niet helemaal tevreden waren met hun prestatie.
Prettig weekend Freek
lopers van de loopgroep aanwezig in Ommen. Aangekomen bleek dat de
start- en finish op een andere plek was dan vorig jaar. Bij de
inschrijving was het even schrikken, want we waren meer dan 16 euro
kwijt. Omkleden konden we in een legertent. De start en finish was
goed geregeld.
Het mooie parcours liep van Ommen naar Junne en Stegeren en ook bij
"onze" boerderij langs, waar mensen op het mooie gras zaten. Daarna
konden we via de Stuw dezelfde weg terug. Na de finish kregen we nog
een medaille.
De verzorging was verder prima geregeld. De prestaties van de
loopgroep waren verschillend.Enkelen liepen een pr, maar er waren er
ook die niet helemaal tevreden waren met hun prestatie.
Prettig weekend Freek
Kevin Timmerman
Sep 28, 2008, 6:45:15 AM9/28/08
to freeks-l...@googlegroups.com
Met nauwelijks duurtraining in de benen moest het dit jaar in Ommen toch
gebeuren: mijn eerste halve marathon.
Trainer Freek adviseerde te gaan lopen met een richttijd van 1:40:00.
Dat leek me verstandig voor de eerste halve marathon.
Ik hoopte stiekem dat ik wel sneller kon, en een eindtijd rond de 1:45:00
kon realiseren.
Maar toch besloot ik naar het wijze advies van de trainer te luisteren, en
rustig te starten.
Met een lekker zonnetje, en een aangename temperatuur van 20 graden om
lekker een biertje te drinken op een terrasje,
gingen wij 21,1 km draven door het mooie vechtdal.
Het startschot werd gelost, en daar liep dan de Spurt groep met een
richttijd van 1:40.
Met op kop Freek Vosjan. Daarachter Manon, Gerrit-jan Sturris, Roel Otten en
ik.
We liepen erg stabiel door de doorgewinterde ervaring
van trainer Freek die al ontelbaar veel Halve Marathons had gelopen.
De eerste 5 kilometer werden we geconfronteerd met de hitte,
en ik vooral met het stevige tempo.
Ik kon de groep wel bijhouden maar toch wist ik al tijdens de eerste
kilometers dat het niet goed zat.
Het was net een tikkie te snel om 21 kilometer lang vol te houden.
Maar toch gaf ik er niet aan toe omdat ik hoopte het toch bij te kunnen
benen.
Na 5 kilometer was de doorkomsttijd keurig. We liepen zelfs iets voor op
schema.
Nadat eindelijk de eerste drinkpost was bereikt knapte ik weer iets op.
Ik kreeg weer vleugels dankzij het sportieve publiek dat voor de pittoreske
boerderijtjes stond te applaudisseren.
Ik bedacht dat er eigenlijk niets mis kon gaan vandaag.
Want wat voor tijd er ook op de klokken kwam, het werd altijd een PR.
Finishen was vandaag het enige doel.
Nadat we bij de stuw in Junne waren aangekomen, en zo'n 8 kilometer hadden
gelopen werd het weer moeilijker.
Ik wist dat ik eraf moest. Ik probeerde nog bij te blijven en hoopte op
vleugeltjes.
Maar het enige dat ik kreeg was steek in mijn buikspieren. Het wilde niet
meer en ik zakte terug tot achterin de groep.
Bij het doorkomstpunt na 10 km was ik er nog bij, maar even later was het
gebeurd en moest ik Freek en de rest laten gaan.
Ook Manon moest de groep laten lopen.
De moed zakte me in de schoenen. Ik was vermoeid.
En dat al na 11 km op een tempo dat nog lager lag als 4:30 op de kilometer!
Ik begreep er niks meer van.
Het ging alleen nog bergafwaarts. Alles ging pijn doen, en elke kilometer
was er eentje te veel.
Toch liep ik na 15 km nog steeds. De finish kwam langzaam dichterbij. De
kilometerbordjes kropen voorbij,
en de tweede inzinking was er op het 19 km punt. Alle energie was opgebrand,
en mijn lichaam wilde niet meer.
Ik liep als een slak op een tempo van dik 5 minuten per kilometer richting
Ommen, met benen die aanvoelden als lood.
De laatste 2 kilometer voelden als 10 kilometer, en vele lopers passeerden
mij.
Toch kwam de vechtbrug in zicht, en wist ik ook dat ik de finish ging
bereiken.
Ik wilde graag versnellen, maar het kon niet meer. In hetzelfde tempo sjokte
ik over de brug,
om na de laatste bocht toch nog in een aardig tempo te finishen.
Ik was helemaal kapot. Misselijk, dorstig en met hoofdpijn kon ik alleen nog
uitbrengen: 'Ik doe het nooit meer'.
Duizelig ging ik even later op een stoeprand zitten, waarna het wel een
halfuur duurde totdat ik enigszins was hersteld.
Ik had hem gelopen. De halve marathon. Een persoonlijk record. En het was
zeker niet mijn laatste halve marathon.
Maar zonder goede duurtrainingen begin ik er in ieder geval niet meer aan.
Want dit kan niet gezond zijn.
gebeuren: mijn eerste halve marathon.
Trainer Freek adviseerde te gaan lopen met een richttijd van 1:40:00.
Dat leek me verstandig voor de eerste halve marathon.
Ik hoopte stiekem dat ik wel sneller kon, en een eindtijd rond de 1:45:00
kon realiseren.
Maar toch besloot ik naar het wijze advies van de trainer te luisteren, en
rustig te starten.
Met een lekker zonnetje, en een aangename temperatuur van 20 graden om
lekker een biertje te drinken op een terrasje,
gingen wij 21,1 km draven door het mooie vechtdal.
Het startschot werd gelost, en daar liep dan de Spurt groep met een
richttijd van 1:40.
Met op kop Freek Vosjan. Daarachter Manon, Gerrit-jan Sturris, Roel Otten en
ik.
We liepen erg stabiel door de doorgewinterde ervaring
van trainer Freek die al ontelbaar veel Halve Marathons had gelopen.
De eerste 5 kilometer werden we geconfronteerd met de hitte,
en ik vooral met het stevige tempo.
Ik kon de groep wel bijhouden maar toch wist ik al tijdens de eerste
kilometers dat het niet goed zat.
Het was net een tikkie te snel om 21 kilometer lang vol te houden.
Maar toch gaf ik er niet aan toe omdat ik hoopte het toch bij te kunnen
benen.
Na 5 kilometer was de doorkomsttijd keurig. We liepen zelfs iets voor op
schema.
Nadat eindelijk de eerste drinkpost was bereikt knapte ik weer iets op.
Ik kreeg weer vleugels dankzij het sportieve publiek dat voor de pittoreske
boerderijtjes stond te applaudisseren.
Ik bedacht dat er eigenlijk niets mis kon gaan vandaag.
Want wat voor tijd er ook op de klokken kwam, het werd altijd een PR.
Finishen was vandaag het enige doel.
Nadat we bij de stuw in Junne waren aangekomen, en zo'n 8 kilometer hadden
gelopen werd het weer moeilijker.
Ik wist dat ik eraf moest. Ik probeerde nog bij te blijven en hoopte op
vleugeltjes.
Maar het enige dat ik kreeg was steek in mijn buikspieren. Het wilde niet
meer en ik zakte terug tot achterin de groep.
Bij het doorkomstpunt na 10 km was ik er nog bij, maar even later was het
gebeurd en moest ik Freek en de rest laten gaan.
Ook Manon moest de groep laten lopen.
De moed zakte me in de schoenen. Ik was vermoeid.
En dat al na 11 km op een tempo dat nog lager lag als 4:30 op de kilometer!
Ik begreep er niks meer van.
Het ging alleen nog bergafwaarts. Alles ging pijn doen, en elke kilometer
was er eentje te veel.
Toch liep ik na 15 km nog steeds. De finish kwam langzaam dichterbij. De
kilometerbordjes kropen voorbij,
en de tweede inzinking was er op het 19 km punt. Alle energie was opgebrand,
en mijn lichaam wilde niet meer.
Ik liep als een slak op een tempo van dik 5 minuten per kilometer richting
Ommen, met benen die aanvoelden als lood.
De laatste 2 kilometer voelden als 10 kilometer, en vele lopers passeerden
mij.
Toch kwam de vechtbrug in zicht, en wist ik ook dat ik de finish ging
bereiken.
Ik wilde graag versnellen, maar het kon niet meer. In hetzelfde tempo sjokte
ik over de brug,
om na de laatste bocht toch nog in een aardig tempo te finishen.
Ik was helemaal kapot. Misselijk, dorstig en met hoofdpijn kon ik alleen nog
uitbrengen: 'Ik doe het nooit meer'.
Duizelig ging ik even later op een stoeprand zitten, waarna het wel een
halfuur duurde totdat ik enigszins was hersteld.
Ik had hem gelopen. De halve marathon. Een persoonlijk record. En het was
zeker niet mijn laatste halve marathon.
Maar zonder goede duurtrainingen begin ik er in ieder geval niet meer aan.
Want dit kan niet gezond zijn.
--------------------------------------------------
From: "Freek" <vos...@wanadoo.nl>
Sent: Saturday, September 27, 2008 7:55 PM
To: "Freeks loopgroep" <freeks-l...@googlegroups.com>
Subject: Ommen
Bert de Lange
Sep 28, 2008, 11:16:11 AM9/28/08
to freeks-l...@googlegroups.com
Hoi Kevin
Goed dat je hebt doorgezet en niet bent uitgestapt. De volgende halve marathon gaat vast beter. Ik herinner me nog wel mijn eerste: een drama: ik deed er bijna 2 uur over.
Overigens als ik je verslag zo lees, dan zou het wel eens kunnen zijn dat je te weinig koolhydraten "aan boord" had. Voor een halve marathon in wedstrijdtempo moet je echt wel een bord macaroni extra eten en daarbij veel water drinken om de koolhydraten te kunnen verteren. Dat extra vocht komt je op de wedstrijddag weer goed van pas: kun je zweten.
Gewoon 11 oktober nog eens proberen in Meppel.
groeten, Bert de Lange
Op 28 september 2008 12:45 schreef Kevin Timmerman <kevintim...@hotmail.com> het volgende:
Reply all
Reply to author
Forward
0 new messages