KFC Duffel

[voetbal]

[knalprestatie op kv mechelen]

Echt grote bekerexploten hebben we maar zelden geleverd. In zowat de helft
van de gevallen lagen we er na de tweede wedstrijd reeds uit en in negen
gevallen overleefden we niet eens de eerste opdracht. Zesmaal werden we gewipt
door een provinciale club. En als bevorderingsclub (toen toch) doet dat toch
wel pijn. Er waren natuurlijk ook de mooie momenten zoals de eliminatie van
ploegen als Westerlo, Oostende en Harelbeke en de eervolle nederlagen tegen
toenmalige tweedeklassers Sint-Truiden en Tilleur. Op een alleszins merkwaardige
uit­stap naar La Louvière gaan we elders dieper in. Een verhaal waar, al
wie er bij was, nog jaren van genoot!

Drie clubs wipten ons tweemaal; SK Sint-Niklaas, Gerhees en Willebroek. Bij
de Duveldrinkers gebeurde dat éénmaal met de strafschoppen na een scoreloos
gelijkspel. Ook bij de provincialers Ourodenberg (4-2) en Eghezee (6-5) gingen
we er met de strafschoppen uit. Dat de prestatie van de doelman bij het penaltytrappen
van doorslaggevende aard kan zijn, bewees Luc Boonen in de jaren 1984 en
85, toen hij ons telkens twee ronden verder ‘pakte’! In 1984 wonnen we na
een wolkbreuk die het terrein blank zette, met de grootste moeite met 1-0
van Havré, het Henegouwse ploegje dat net naar 1ste provinciale was gepromoveerd.

De volgende weken hielden we Boussu-Bois (nu Francs Borains) en Oostende
in bedwang. De wedstrijden eindigden op 2-2 en 0-0, maar via de strafschoppen
geraakten we twee ronden verder omdat Boonen telkens twee penalty's on­schadelijk
maakte. Een stunt die nog meer allu­res kreeg, toen Boonen dat het jaar daarop
nog eens overdeed. Na een initiale zege zege bij het gereputeerde Racing
Gent (0-1), moesten we naar tweedeprovinciaker Sparta Zwijndrecht, een echte
bekerploeg. We geraakten er niet verder dan een gelijkspel (1-1). Onze doelman
stopte opnieuw twee elfmeters, zodat de nabeurt met 3-5 werd afgesloten.
De week daarop kregen we derdeklasser Harelbeke op bezoek. De ‘Ratten’ moesten
vrede nemen met een scoreloos resultaat, maar geraakten niet aan het ticket
dat recht gaf op een verplaatsing naar RC Mechelen. Boonen stakje er opnieuw
een stokje voor. Racing, toen in Tweede, was echter een maat te groot voor
onze jongens (3-0).

In 1956 waren er na het duel Duffel-Dessel ook strafschoppen, nadat de wedstrijd
was geëindigd op 1-1. Maar toen wisten wij ons bij voorbaat kansloos met
veldspeler Guido Schellemans in het doel. Guido werd vijfmaal gevloerd, terwijl
een aangeslagen Duffel er slechts drie benutte. We beëindigden de wedstrijd
immers met tien, nadat doelman Marcel Van den Brande was weggestuurd. Vervangen
kon toen nog niet. De boosdoener was de Mechelse ref Jan Peeters, maar die
kon niets verweten worden: hij had enkel het reglement toegepast, al waren
vele Duffelaars erg boos op die ‘vuile zwarte’ Maneblusser. Wat was er gebeurd?
Bij 1-0 score ging Dessel uiteraard op zoek naar de gelijkmaker en dat gebeurde
af en toe op nogal viriele wize. Op een gegeven ogenblik werd Marcel door
een tegenstrever belaagd, terwijl hij het leder plukte. Peeters bestrafte
die overtreding met een vrije trap voor Duffel. Niets aan de hand, ware het
niet dat Van den Brande de bal neerlegde en zijn belager een trap tegen het
achterwerk verkocht. Peeters stond er met de neus bij en liet zo'n kans om
in de kijker te lopen, niet onbenut. Hij stuurde Van de Brande naar de kleedkamer
en kende Dessel de logische strafschop toe. Guy Schellemans wurmde zich in
de keeperstrui, maar kon niet het mirakel uit de mouw schudden, waar gans
Duffel op gerekend had. Ook toen na de 90 minuten strafschoppen de beslissing
moesten brengen, stond Schellemans er machteloos bij.

Ook in 1990 werd het bekerpleit met de strafschoppen beslecht. Tijdens onze
eerste wedstrijd hadden we te Wijnegem met 1-2 gewonnen, maar deze zege werd
sterk gehypothekeerd door het uitvallen van Kris Van Vlasselaer. Zijn vervanger,
Jan Van der Veer, deed het voortreffelijk op Leest (1-1 en 3-4 met de strafschoppen)
en ook in de thuiswedstrijd tegen La Louvière (0-0 en 5-3). Dat effende de
weg naar de "risico-wedstrijd" tegen Antwerp. Het was de derde maal dat we
oog in oog stonden met een eersteklasser...

KV Mechelen - KFC Duffel
Een eerste keer gebeurde dat in 1980, toen we na overwinningen tegen Harchies
(8-0), Marchienne (2-0) en het inmiddels opgedoekte Jong Lede (toen derde
klasse 0-0 en 5-4 met de strafschoppen) op bezoek moesten bij KV Mechelen.
Na een moedig verweer bezweken we daar in de slotfase eervol met 2-1. Tegen
Lede had X. Raveschot nochtans onze eerste penalty gemist, maar Eddy Verlinden
stopte er ook één. Jos Thijs, Marc Van Immerseels, Roland Mersseman en Marc
Dijckmans troffen evenwel raak en zo werd het na vijf beurten 4-4. Toen we
er opnieuw aan begonnen, stopte Verlinden er nog één. Pascal Van Mullem knalde
de kwalificatie tegen de lat. Gelukkig miste Lede opnieuw en nu maakte Erik
Gijsels de klus af.

De lottrekking had Duffel als thuisploeg aangewe­zen, maar de Mechelaars
kochten het home-voordeel af, maar een financieel succes werd het met 1520
betalende kijkers niet. Volgende ploeg verdedigde de rood-gele kleuren: E.
Verlinden, M. Dijckmans, E. Gijsels, R. Mersseman, J. Thijs, J. Van Sebroeck
(75' P Van Mullem), X. Raveschot, A. Haemels, M. Van Immerseels, R. Vloeberghs
en D. Struyf, die tegen zijn gewezen club aantrad. Ref Thirion floot het
duel op gang. Duffel keek de kat uit de boom, maar een goede taktiek was
dat blijkbaar niet, want na 10' schoot Lisazo de thuisploeg op voorsprong.

Onze rood-gelen organiseerden zich na deze treffer uitstekend, hielden veel
volk achter de bal en zorgden voor verdienstelijk weerwerk. Kort na de rust
dwongen we zelfs drie opeenvolgende hoekschoppen af en uiteindelijk weerde
een Mechelse verdediger de bal met de hand af. Strafschop! Jos Thijs schoot
hem binnen en bracht de thuisploeg in vertwijfeling. Mechelen eiste wel opnieuw
het initiatief op, maar het duurde tot de 86' vooraleer Crabbé erin slaagde
Verlinden een tweede maal te verslaan. Het Duffelse sprookje kreeg geen happy-end,
maar we hoefden ons niet te schamen.

Sint-Niklaas - Duffel
In 1984 moesten we voor de tweede keer naar Sint-Niklaas dat nu in Eerste
Nationale speelde. We keken niet vrolijk tegen deze Waaslandtrip aan, want
drie jaar eerder hadden wij er met liefst 10-0 op onze donder gekregen en
toen speelden de Klaasjes ‘maar’ in Tweede! Ditmaal werd het geen catastrofe.
De thuisploeg moest tot de 55' wachten vooraleer Boonen verslagen werd. En
de zekerheid kwam er pas in de blessuretijd, want het tweede doelpunt viel
in de 92' in onze korf! Voor amper 1172 kijkers speelden volgende 13 spelers
een voortreffelijke wedstrijd: L. Boonen, A. Zagers, P. Van Mullem, J. Garcia,
J. Thijs, R. Mersseman, M. Lebruyn (W. Janssens), L. Dierckx, J. Van Looy,
D. Struyf en Y. Van BuIck (L. Sels).

Duffel - Antwerp
Van deze ploeg was er nog één speler bij toen FC Duffel op zondag 25 augustus
1990 ‘s lands oudste club, RAFC Antwerp, op bezoek kreeg. Een risicomatch!
Diverse rijkwachtcombi's en tientallen gendarmes waren alert. Ruim 2000 toeschouwers
(en de BRTN) zakten naar het sportcentrum af, waar Eric Blareau scheidsrechter
van dienst was. Doordat verscheidene titularissen wegens blessures onbeschikbaar
waren, moesten we met een ‘noodploeg’ het veld in tegen de Antwerpse eersteklassers.

Van Tongelen, Eggers, Croes en Van Vlasselaer ontbraken, zodat volgende ploeg
de Duffelse hoop probeerde hoog te houden: Jan Van der Veer, Alain Op de
Beeck, Alain Zagers, Alain Swerts, Tom Verbist, Ronnie Somers, Serge Geldof,
René Van Doren, Gerd Willems, Sini Askraba en Gunter De Wachter. Willems
werd na 67' vervangen door Peter Van Hoof.

Duffel speelde 40' goed mee, maar vlak voor de rust werd het verschil gemaakt.
Daardoor kwam er een overdreven 0-3 op het bord en meteen was de wedstrijd
gespeeld. De score liep uiteindelijk nog op tot 0-8. De doelpunten werden
gescoord door: 16' Geens 0-1; 43' Claessen 0-2; 45' Claessen 0-3; 51' Van
Rooy 0-4; 58' Van Geneugden 0-5; 75' Smidts 0-6; 75' Krohm 0-7; 87' Krohm
0-8.

[komen en gaan]

Het transfersysteem is pas in de jaren zestig in een stroomversnelling terecht
gekomen, maar het heeft altijd bestaan. Reeds in het eerste jaar van onze
werking is er sprake van trans­fers. Voor deze primeur tekenden onderwijzer
Rik Resseler en Julien Laerte die van Lyra hun vrijheid kregen in ruil voor
‘een jonge gast die Teppeke werd genoemd’. Karel Kuhn (Lierse) volgde in
1926 en ook de volgende Duffelse nieu­welingen kwamen uit Lier: Willy Schoons,
de juwelier die bijna 30 jaar voorzitter van Kon. Lierse BC zou zijn, van
Lyra (1933), Jean Schroyens (1934) van Lierse, Albert Truyens (1938) van
Lyra, Georges Mariën (1938) van Malinwa en Louis Ceulemans (1940) van Lyra
en cremerie Solange. Eerder was doelman Jozef Delafaille al overgekomen van
Wijnegem. Dat waren onze belangrijkste vooroorlogse aanwinsten.

Louis Heckmans en Petrus Claes waren de eerste (gekende) vertrekkers naar
Rumst. Van 1939 af was er een ware leegloop: Jef Diricx (Union), Frans Diricx
(Racing), L. Resseler en L. Somers (CS Halle), Fr. Van Leemput en E. De Pooter
(Nijvel). In 1948 verhuizen G. Verlinden en M. Bruyninckx naar Crossing Ganshoren
in ruil voor Jos Verhoeven. In 1951 werd Maurits Bosmans met Malinwa geruild
voor het trio E. Diesbecq, G. Selleslaghs en R. De Haeck. Ook Ludo Verbist
(den Tik) kwam dat jaar naar Duffel. Nog een belangrijke ruiltransfer werd
in 1960 met Racing afgesloten. De Mechelaars lieten J. Van der Auwera en
J. Liekens naar Duffel vertrekken in ruil voor Jan Van den Wijngaert.

Ondentussen waren er, in 1954, nog spraakmakende transfers tot stand gekomen,
die bij onze supporters niet in goede aarde vielen: de aanwerving van het
Lyraduo Jos Geysen (doel­man) en Fons (Blokske) Goyvaerts (spits) werd de
aanleiding tot felle polemieken, intern gekibbel en een hetze tegen ‘zondebok’
Verschaeren, die de boter gegeten had. In het voorjaar van 1995, kort voor
zijn overlijden, pleitte hij nog altijd onschuldig: "Ze wilden die twee in
Duffel absoluut hebben. Verschaeren moest ze gaan kopen. En toen het tegenviel,
werd ik met alle zonden van lsraël overladen. Dat noemen ze kazak draaien,"
zegde Verschaeren ons. Datzelfde jaar ventrokken J. Muys (Boortmeerbeek),
en M. Kuhn (Red-Boys), terwijl Mon Mariën al eerder (1950) zijn geluk mocht
beproeven in Reet. Nog te vermel­den: de komst van Jaak Van de Put (Antwerp)
en Gust De Keuninck (Rumst).

Na de promotie van 1962 begon de transfermolen pas echt te draaien, nadat
het jaar voordien de Lierenaars Fr. Van de Velde en Fr. Hermans en de Putse
doelman J. Aerts ons waren komen ver­sterken. In de indrukwekkende lijst
nieuwkomers die sinds 1962 onze rangen aanvulden, vinden we maar weinig gereputeerde
‘anciens’ die hun sporen in hogere regionen hadden verdiend. De uitzonderingen
zijn John Vanderwaeren (Beer­schot), Fons Bastijns (Club Brugge) en Ronnie
Somers (Lokeren). Beperken we ons tot de (naar ons gevoel) belangrijkste
en meest geslaagde overgangen uit de lijst van zowat 125 vreemde spelers
die sinds 1960 de weg naar ons fanionteam vonden:

1962 Robert Laenen zette acht jaar lang de lijnen uit. Guido Van Aken, lange
tijd onze beste schutter.
1964 Harry Heylen, speler-trainer, dan nog 10 jaar trainer. Piet Broos, vier
jaar vaste waarde als verdediger.
1969 Frans Sleeckx, zes jaar sterkhouder in verdediging.
1970 Frans Binnemans, vijf jaar gewaardeerd als werkpaard.
1971 Toptransfer met Rene Vloeberghs, Eddy Pouillion en Staf Bertels.
1976 Colin Andrews, Roland Mersseman (9 jaar titularis) en Erik Gijsels (5
jaar in de basis­ploeg).
1977 Dirk Struyf, 8 jaar de draaischijf
1979 John Van Looy, 7 jaar spelverdeler en schutter.
1984 Alain Zagers, 7 jaar vaste waarde in de verdediging.
1985 Fons Bastijns, 40 jaar, maar nog erg nuttig!
1989 Alain Op de Beeck, 7 jaar rots in de branding en clubspeler.
1990 Gunter De Wachter, viermaal tereke topschutter. Steve Van Tongelen,
polyvalente speler ondanks de vele letsels.
Recenter Walter Verstraeten, Jan Augustus, Peter Van Mieghem, Guy Bleyen...

Deze lijst is voor aanvulling vatbaar, want over verdiensten kan eindeloos
gediscussieerd worden.

Volgend overzicht leent ons welke clubs sinds 1960 de grootste leveranciers
waren van nieuw talent:

LIERSE Roland Mersseman, John Van Looy, Jan Garcia, Rudy Schiettecatte, Walter
Van den Eynde, Andre Mens, Raoul Peeters, Eddy Gorris, Freddy Kuhn, Frans
Van de Velde, Frans Hermans.
BERCHEM John Vanderwaeren, Colin Andrews, Juan Gomez, Alain Zagers, Guido
Van Aken, Frans Binnemans, Patrick Cassiers, Guy Bleyen.
KV MECHELEN Paul De Swert, Johan Van Linthout, Rene Vantilt, Willem Janssens,
Vic Schelkens, Dirk Struyf.
RC MECHELEN Jean Van der Auwera, Jan Liekens, Danny Van den Brande, Sinisa
Askraba, Alain op de Beeck, Danny Theys.
LYRA Herman Seghers, Harry Heylen, Gaston Van Beeumen, Frans Sleeckx, Gommaar
Schoen­maekers, Peter Cox.
BOOM Luc Keppens, Danny Maris, Yvan Van Bulck, Jan Lauwers, Gunter De Wachter,
Hakim Bouchouari.
BEERSCHOT Frans Janssens, Roland Anseeuw, Etienne Van Mele, Jos Wouters.

OUDE-GOD Vital Hens, Jan Verlinden, Alain Swents, Yves Mutambay.

Te noteren: in de jaren '90 kwamen, net als trainer Lodewijckx overigens
een aantal spelers over van Strombeek, maar dat waren ‘vrije’, dus niet-club-gebonden
spelers: Richard Vanderhulst, Jan Augustus, Walter Verstraeten. Om de transferbudgetten
in evenwicht te houden, werden ook heel wat eigen spelers van de hand gedaan.
We vermelden enkel diegenen die in het nationale voetbal terecht kwamen:

Erwin Cuypers: Berchem, RC Mechelen, Berlaar.

Peter Croes: Lyra, Wijnegem.

Philip Van Hoof: Verbroedering Geel, Kermt.

Peter Van Hoof: Herentals.

Juul Heylen: Heist.

Hierbij mogen we ook vermelden spelers die ‘eigendom’ van de club waren geworden:

Yves Huts: RC Mechelen, Kapellen, VK Tienen.

Dirk Struyf: Berchem.

Gunter De Wachter: KAV Dendermonde.

Nog een laatste vaststelling; het is opvallend hoeveel KFC'ers uitzwierven
naar VV Duffel. Ook hierbij houden we het bij de belangrijkste namen, d.w.z.
spelers die bij ons in de eerste ploeg hebben gespeeld, waarvan sommigen
vele jaren: R.Mariën, E. Van Bosstraeten, J. Poelemans, R. De Winter, Fr.
Verschueren, L. Dierckx, A.Verlinden, H. Verschaeren, B. Raveschot, A.De
Bruyn, M. Verboom, J. Van den Wijngaert, J.Sleeckx, M. Meachin, E. Feremans,
P.Lauwereijs, H. Slagmolen, E. Verlinden, G. Willems, W. Verelst, M. Baetens,
E. Ceulemans, R. Peeters e.v.a.

[driekwart eeuw buitenlanders]

In tegenstelling tot vele andere bevorderingsclubs heeft KFC Duffel nooit
veel te maken gehad met buitenlandse voetballers. In het Brusselse en in
Wallonië ontmoetten we echte vreemdelingenlegioenen, terwijl de kempense
clubs vaak goed voorzien zjjn van Hollandse huurlingen. Het gebeurde wel
steevast dat hier kleur­rijke gezichten, meestal van het Afrikaanse type,
liepen te testen, maar gewoonlijk bleef het daarbij.

Voor het seizoen 61-62 was onze transferlijst mooi internationaal gekruid
met de namen van de Schot David McIlroy, de Turk Ameth Said en de Spanjaard
Francesco, maar van hun aanwezigheid in het Sportcentrum is nooit veel te
merken geweest. Ze vertrokken met stille trom, voor het geval dat ze ooit
"gekomen" zijn. Maar als we sommige bizarre verhalen van andere clubs mogen
geloven, menen we niet dat we daar erg rouwig moeten om zijn.

We beperken ons in dit overzichtje tot hen die echt met de fanionkern of
met de eerste ploeg in aanraking kwamen en tot de echte buitenlanders. Zo
kan Jan Van der Veer niet echt als een buitenlander gecatalogeerd worden
en bezaten A. Swerts en Y. Mutambay ondanks hun donkere huidskleur de Belgische
nationaliteit.

1967 SOFOVEC - Joegoslaaf - Eenmaal op de bank.

1967 NORTES - Spanjaard - 25 wedstrijden in 2 seizoenen.

1975 ANDREWS - Brit - 58 wedstrijden in 3 seizoenen.

1977 WELCOCK - Brit - 37 wedstrijden in 2 seizoenen.

1978 MEACHIN - Brit - 33 wedstrijden in 2 seizoenen.

1982 DEBOKO - Zairees - Een paar oefenwedstrijden.

1983 GOMEZ - Spanjaard - 84 wedstrijden in 4 seizoenen.

1981 CHERGUI - Algerijn - 26 wedstrijden in 1 seizoen.

1988 ASKRABA - Joegoslaaf - 86 wedstrijden in 3 seizoen.

1991 STOJANOVIC - Joegoslaaf - Eenmaal ingevallen.

1996 AMOAH - Ghanees - Vaste titularis.

1996 BOUCHOUARE - Marokkaan - Vaste titularis.

Istvan Sofovic was een getalenteerd doelman. Maar in zijn bovenkamer bleek
niet alles ordelijk gerangschikt te staan. Op de tweede speeldag was Van
den Brande onbeschikbaar en daarom deed men een beroep op de 16-jarige Ward
Storms. Sofovic mocht als reserve mee naar Waaslandia (3-0), maar gelukkig
was hij daar niet mee. Hij vond dat hij een titularisplaats waard was. Misschien
had hij wel gelijk? Twee weken later daagde hij niet op voor de reservenwedstrijd
tegen Germinal en nog een paar weken later was het hoofdstuk definitief afgesloten.

Manuel Nortes, een kiene 23-jarige Spanjaard, kwam uit de Limburgse mijnstreek.
Hij was balvaardig, goed in de combinatie, maar eerder traag en loste de
verwachtingen als schutter niet in. Hij kreeg een tweede kans, maar dat tweede
seizoen werd een flop en Manuel kwam er nog weinig aan te pas. Hij had in
totaal 25 keer in de eerste ploeg gespeeld en zes doelpunten gescoord. Alleszins
te weinig voor een speler van zijn niveau.

Colin Andrews (juichend op de foto) was prof geweest bij het Londense QPR
(Queens Park Rangers). Speelde verder nog cricket, rugby en tennis. Hij was
ook spelend lid van de "Bobbies'. Na twee jaar Berchem kwam hij naar Duffel:
hij was professioneel ingesteld, voorbeeldig op gebied van werkkracht en
clubliefde. Voor Duffel was hij een versterking tot een incident met een
bestuurslid de samenwerking op de klippen deed lopen. Hij speelde 58 maal
in onze A-ploeg en scoorde 17 doelpunten. Nadien werd hij een succesvol trai­ner
bij o.m. Merksem, Tub, Poederlee, Overpelt, Kapellen.

Rod Wilcock was semi-prof bij het bescheiden Crewe. Week uit naar Antwerpen
en kwam via Andrews bij Duffel terecht. Aanvankelijk spits, bleek hij van
meer nut als beweeglijke, offensief ingestelde rechterflankverdediger. Joviaal
en vlot in de omgang, kon hij op ieders sympathie rekenen. Hij bleef twee
seizoenen, stond 37 maal in de eerste ploeg, maar scoorde slechts drie doelpunten.
Zijn stijl kon de kenner wel bekoren, maar hij was mm­der sterk dan de onverschrokken
Colin Andrews. Na zijn vertrek verloren wij hem uit het oog.

Mike Meachin was eveneens afkomstig van Crewe. Hij testte met de Engelse
jeugdelite op Wembley en was twee jaar aspirant-prof bij Aston Villa. Daarna
speelde hij nog voor West-Bromwich en Crewe tot hij in 1978 zijn geluk kwam
beproeven te Duffel, maar hij was iets te introvert en te frele om een rol
van betekenis op te eisen. Hij speelde 33 wedstrijden in 3 seizoenen, was
nadien nog actief bij ZVK Duffel (zaal) en VV Duffel. Een sympathieke, eenvoudige
jongen die speelde voor wat hij waard was.

Ouassini Chergui was een wat eigenzinnige 27-jarige Algerijn die overkwam
van Beveren. Hij kon zich moeilijk integreren, was uitermate balvaardig,
maar ook erg persoonlijk en vooral koppig, zodat hij als clubspeler niet
rendeerde. Hij zou 8 keer internationaal zijn geweest in zijn land en speelde
achtereenvolgens bij Tiarete, Oran, Bordeaux en Beveren. Hij was monteur­-draaier,
maar werken deed hij alleen als hij geld nodig had. Hij was een rasvoetballer
maar rendeerde te weinig. Bewijs: slechts drie doelpunten in 26 wedstrijden.

Isidore Diboko, een "bwana kitoko", een mooie jongen uit Zaire. Die ook graag
voetbalde. Hij studeerde in Bergen, maar bezat geen verblijfsvergunning en
werd het land uitgezet, nog voor hij kon bewijzen dat hij echt wat in zijn
mars had. Verder dan enkele oefenwedstrijden geraakte hij niet.

Juan Gomez was een vriendelijke, ambitieuze en werklustige Spanjaard! Niet
het grote talent, maar als verdediger best bruikbaar door inzet en soberheid.
Altijd goed gemutst en gedreven, lag hij goed in de groep. Speelde overigens
vier jaar bij Duffel en trok in 1987 naar Edegem Sport, waar hij in het
seizoen 96-97 nog altijd erg gewaardeerd was als trainer. Juan was overgekomen
van Berchem en werd ook in onze club erg gewaardeerd om zijn sportieve en
vooral menselijke kwaliteiten.

Sini Askraba, talentrijk, maar intovert, soms impulsief en daardoor moeiiijk
te benaderen, maar een intelligent en bekwaam voetballer. Hij was UEFA-internationaal
in zijn land en speelde ooit de 1/2 finale van de UEFA-beker met Serajevo.
Na 3 jaar RC Mechelen voigden drie seizoenen bij Duffel, maar hij sloot hier
zijn verblijf af met een provocerende uitsluiting tegen Putte. Hij speelde
nadien nog ettelijke jaren bij de twee Leestse clubs. Voor Duffel was hij
een bijzonder waardevolle pion, jammer genoeg moeilijk in de hand te houden...

lstvan Stojanovic was een raadselachtige kroaat die in 1991 op Strombeek
één helft meespeelde. Hij kwetste zich en verdween met de noorderzon. Alle
afspraken ten spijt keerde hij niet meer terug. De oorlog in zijn vaderland
verscheurde hem, maar hij was ook menselijk te onberekenbaar. Daardoor gaf
hij de indruk een avonturier te zijn. Hij kon nochtans voetballen.

Yves Mutambay, geboren ult vreemde ouders, was Belg. Gekwetst aan de rug
in een bekerpartij speelde hij dat seizoen geen enkele wedstrijd zodat het
afwachten bleef of hij de in hem gestelde verwachtingen zou inlossen. Terloops:
Yves Mutambay degradeerde voordien twee seizoenen met Oude-God en Willebroek
en deed er (zonder spelen) nog een derde bij te Duffel.

Gedegradeerd naar eerste provinciale, werden in l996 twee buitenlanders ingehaald;
de Ghanees Dennis Amoah Appau, die afgelopen seizoen (95-96) twintig keer
scoorde voor Nijlen en voor wie heel wat belangstelling bestond. Vraag is
of de taal geen handicap wordt.

De tweede was de jeugdige Marokkaan Hakim Bouchouari, die bij de Boomse reserven
speelde en die ons werd aanbevolen door oud-trainer Raoul Peeters.

[twee maten voor niets]

Na 34 jaar bevordering werd KFC Duffel midden jaren '90 verbannen naar het
provinciale voetbal. Heist en Wijnegem waren hetzelfde lot beschoren. Beide
teams stonden in de beslissende slotwedstrijd tegenover elkaar: Heist heroverde
zijn plaats in Bevordering, Wijnegem moest nog een trapje lager. KFC Duffel
strandde op een 6de plaats na een seizoen dat tweemaal een maat voor niets
werd.

We speelden een goede beker-campagne, maar misten compleet de competitiestart:
na 9 wedstrijden telden we 7 puntjes. We stonden op een beschamende 14de
plaats met amper één punt meer dan het hekkensluitersduo Kontich-Leest. De
achterstand op leider Vorselaar bedroeg reeds 16 punten. Een 2-0 zege tegen
Edegem zette ons eindelijk op het goede spoor. Dertien weken bleven we ongeslagen.
Een zege bij leider Olen dat thuis nog niet had verloren, gaf ons uitzicht
op de vijfde plaats en een periodetitel. Te Olen verloren we echter Peter
Van Mieghem en de week daarop verloren we met 2-1 bij Wijnegem. En meteen
gingen we aan het zwalpen. We geraakten in het beslissende duel om de vijfde
plaats niet voorbij Willebroek en meteen mochten we ook onze hoop op een
eindrondeticket opbergen.

Twee weken later werden we op Rapid Leest na verlengingen ook nog uit de
finale van de Beker van Antwerpen gehouden. Een povere troost was de finalezege
van Leest bij Meerhout. Het eerste seizoen in eerste provinciale werd dus
tweemaal een maat voor niets: geen eindronde en geen bekerfinale. Een zesde
plaats in het eindklassement met 45 punten, precies de helft van het maximum
van 90, kan slechts als middelmatig geëvalueerd worden. Dat we ons plaatsten
voor de Beker van Belgie is slechts een pleister op een houten been. We scoorden
51 doelpunten en stonden er 35 toe. Dennis Amoah (12), Kim Bouchouari (11)
en Alex Callens (7) waren onze beste schutters. Geert Van de Zande en Danny
Theys misten geen enkele wedstrijd. Thuis wonnen we tegen Buul (5-0), Leest
(5-2), Kontich (2-1), Sparta (3-0), Edegem (2-0), Veerle (3-0) en Wijnegem
(1-0). We speelden gelijk tegen Heist (1-1), Willebroek (0-0) en Schriek
(0-0) en verloren tegen Bornem (1-4), Meerhout (1-2), Olen (0-2) en Vorselaar
(1-2). Op verplaatsing wonnen we bij Olen (0-1), Meerhout en Nijlen (0-3)
Veerle (0-2) en Leest (1-6). Te Kontich (1-1). Bornem (2-2) en Heist (1-1)
pikten we één puntje mee. In de Beker van Belgie hadden we gewonnen van Heultje
(4-0) en Heist (2-1). Tegen Poederlee (0-0) verloren we met de strafschoppen.
In de Beker van Antwerpen klopten we Schriek (3-0), Tongerlo (1-2) en Wuustwezel
(1-2). Dat bracht ons in de halve finale op Rapid Leest (1-1) waar we in
de verlengingen uiteindelijk met 2-1 aan het kortste eind trokken.

Dame Fortuna stond alleszins niet aan onze zijde. Van Mieghem viel definitief
uit, Verlinden was ruim twee derde van het seizoen gekwetst. Ook Amoah (eerst
barst in het borstbeen, dan neusbreuk en uiteindelijk ook nog een beenkwetsuur)
speelde ook maar 21 wedstrijden. Ook Bleyen, Cox en Mutambay waren geregeld
onbeschikbaar. Bleyen, Van de Zande en Bouchouari kregen een rode kaart te
zien, Verstraeten en Ceuppens werden met dubbel geel vervroegd naar het stortbad
gestuurd. Provinciale reserven en veteranen zorgden vooreen titel en de provinciale
jeugdploegen mogen op een verdienstelijk seizoen terugblikken. Onze supporters
kregen eindelijk overdekte staanplaatsen, maar dat alles stemde toch niemand
echt tevreden over het seizoen 96-97.

Wordt het jubileumjaar beter en succesvoller? René Mucher volgt trainer Jaak
Kuterna op en oud-speler John Van Looy neemt de juniors onder z’n hoede.
Uit de basisploeg verdwenen Amoah, Van Mieghem, Augustus, Cox en Theys. Nieuwkomers
zijn Ahmed El Ahou (Atlas), Wim Bals (Reet), Philip Van Humbeeck en Peter
Dom (Lyra). Peter Croes waagt het opnieuw na een jaar inactiviteit. Het noeste
dagelijks bestuur met Paul Croes, Rik Van Leemput, Regy Van Saet, Jan Van
Gaens en Frans Slachmulders hoopte samen met alle supporters dat het jubileum-seizoen
(75 jaar KFC Duffel) veel sportieve vreugde en succes zou mogen inhouden
..

[jubileumwedstrijd 75 jaar KFC Duffel]

Op woensdag 29 juli 1998 werd een punt gezet achter de jubileumfestiviteiten
‘KFC Duffel 75’. De latere kampioen in Tweede Nationale, KV Mechelen, was
de gast voor de galawedstrijd die het jubileumprogramma afrondde. Ex-Duffelaar
Bart Somers van de lokale scheidsrechtersfamilie (Gust-Ivo-Bart) mengde zich
als ref in het rustige derbygewoel.

KFC Duffel: Van der Veer (Merckx), Molkens, Croes, Makhi (Kenis), Lathouwers,
Verlinden, Mutambay (46’ Faes, 75’ De Smet), Rohart, Verstraeten, Potoms
(Van Humbeeck).

KV Mechelen: Willockx (Lebegge), Verlinden (Diallo), Bal, K. Caluwé, Van
den Broeck (Elias), Jacob, T. Caluwé, Van Houdt (N’Gom Camara), Petier (Arambasic),
Myuezolo (Peeters) en Pantelic (Cedric Garni).

De wedstrijd startte aan een gezapig oefentempo en onze knapen trokken verrassend
goed hun streng, vooral dan in defensief opzicht. De meeste acties verliepen
richting Van der Veer. Toch kreeg die niet echt veel werk op te knappen,
want de Mechelaars wekten niet de indruk dat ze tien maanden later de titel
zouden vieren. Natuurlijk stond KV conditioneel een eindje verder dan de
Kuternaboys en na een half uur kregen we het behoorlijk lastig.

Dat overwicht resulteerde in het derde kwartier in twee doelpunten. Na zowat
35’ rolde KV met een combinatie Van den Broeck – Tom Caluwé – Gunter Jacob
onze ganse rechterflank op en de Bulgaarse tester Pantelic kreeg de open
ruimte en een radeloze Van der Veer voor zich. Een fraai doelpunt: 0-1.

We incasseerden vlak voor de verfrissing nog een tweede treffer via de linker
van de Zaïrees Myuezolo, die een dieptepas van Bal meepikte en in één dribbelbeweging
twee Duffelse verdedigers op het verkeerde been zette. Een doelpunt dat,
zowel in opbouw als afwerking, had (moeten) kunnen vermeden worden. Er waren
43’ gespeeld en plots leek een serieuze pandoering in de maak, want offensief
kwamen de jubilarissen nauwelijks in het scenario voor.

Na de hervatting haalden Kuterna en Verkempinck hun dug-out leeg. De talloze
vervangingen haalden het al niet zo hoge ritme helemaal uit de wedstrijd
en deden ook het samenspel geen goed. Bij Duffel werden Kenis en Faes en,
even later, ook De Smet de loopgraven ingestuurden, maar zij konden evenmin,
wat Mutambay tevoren niet had gekund. KV bleef dus de dominerende ploeg,
al gingen ook van de bezoekers nog weinig bruikbare ideeën uit. Zodoende
kon een moedig en goed verdedigend KFC Duffelteam de schade beperken.

Jan Van der Veer werd nog éénmaal voor schut gezet, wanneer de Australiër
Zlatko Arambasic na 65’ na een stilstaande fase leper anticipeerde op een
stiftbal van de Angolees Joao Elias. Het was één van de weinige wapenfeiten
uit een vrij matte en tempoloze tweede helft. Het bleef bij een logische
0-3 zege van onze buren.

[5 seizoenen in eerste provinciale - van kwaad naar erger]

In 1996 was ons bevorderingslied na 34 jaar uitgezongen. Een verrassing was
het niet: we waren in de jaren voordien al een paar keer aan de executie
ontsnapt. De rode lichtjes werden echter niet als een waarschuwing begrepen.
Wie eenmaal zijn evenwicht verliest, kan lelijk vallen en zich ernstig kwetsen.
Op de vooravond van ons 75-jarig bestaan kwam de degradatie heel pijnlijk
aan.

Ook een reeks lager kon de recessie geen halt toegeroepen worden, zodat we
in 2001 - precies 40 jaar nadat we uit 2de provinciale promoveerden (om in
twee seizoenen opnieuw door te stoten naar het nationale voetbalgebeuren)
- opnieuw vrede moeten nemen met voetbal dat qua amusementswaarde soms nauwelijks
beter kan genoemd worden dan wat de betere clubs uit alternatieve verbonden
als de KKSFA (Katholiek Sportverbond) en de KBLVB (Liefhebbersverbond) aan
de man brengen. Dat onze reserven twee jaar tereke (96-97 en 97-98) de titel
versierden en dat onze provinciale jeugd het verre van slecht deed, waren
pleisters op een houten been. Het is gemakkelijk vermeende schuldigen aan
de schandpaal te spijkeren. Mogelijk licht volgend citaat van Jaak Kuterna
in ‘Rood en Geel’ van 30 januari 1997 een tipje van de sluier op: "Ik las
deze week in een krant dat de club terug naar bevordering wil. Mij goed,
maar dan mag het niet bij woorden blijven. Ieder jaar vertrekken de betere
elementen. Ik wil dat de vervangers minstens van gelijke waarde zijn. Anders
spelen we een spelletje. Ik hou daar niet van, want vroeg of laat loopt dat
verkeerd af.”

Feit is dat de voorbije jaren (te) veel transfers de verwachtingen niet inlosten.
Denken we maar aan een rist buitenlanders die veel te weinig of nauwelijks
enige meerwaarde bijbrachten: Bouchouari, El Haou, Makhi, Schopenhauer, Elzer.
Klankrijke namen als Lormans en Dom kwamen nooit uit de lappenmand, enkele
eigen spelers die terugkeerden, konden evenmin overtuigen, Op de koop toe
was er de woordbreuk van Mutambay en het onverhoedse vertrek van Van Heurck
naar Dubai. Een aantal beloften uit eigen club zochten hun geluk elders omdat
ze, naar eigen inzicht, te weinig kansen kregen. Ook de aanwerving van René
Mucher als trainer bleek geen schot in de roos.

5 Jaar Eerste Provinciale

96-97: Ons eerste seizoen oogde niet slecht. De 6de plaats in de eindstand
kon doen verhopen dat we, mits enige versterking, onze plaats in Bevordering
op vrij korte tijd zouden kunnen heroveren. Dat optimisme kreeg al onmiddellijk
een fikse deuk.

97-98: We werden verbannen naar de 12de plaats met evenveel punten (32) als
Branddonk, dat minder overwinningen telde dan wij en zo als 4de laatste degradeerde.
Het ‘driepuntensysteem’ dat ons hier redde, zou ons trouwens in 2001 fataal
worden.

98-99: We eindigden opnieuw 12de, maar doordat Veerle in extremis 3 punten
voor de ‘groene tafel’ verloor, schoven we in extremis een plaatsje op: 11de
met 33 punten. Opnieuw was het een bibberjaar geworden. Maar ook nu hadden
we niets geleerd.

99-00: Hoewel we weer een punt meer sprokkelden (ondanks 7 thuisnederlagen),
eindigden we andermaal op de 12de plaats. Er waren weer 4 dalers, maar in
onze laatste thuiswedstrijd tegen Nijlen schoven we de wenkende degradatie
door naar Nijlen.

00-01: Vijfmaal gaven we op eigen veld in de slotseconden een overwinning
uit handen. We finishten met 26 povere punten weliswaar als 14de op gelijke
hoogte van Hemiksem, maar nu werd het driepuntensysteem ons door het geringe
aantal overwinningen fataal.

Tot zover in een notendop het relaas van vijf woelige jaren. In plaats van
de verhoopte terugkeer naar bevordering, werd het een nieuwe degradatie.
We vertoeven nu in 2de provinciale, waar alleen ‘the winner takes it all’.
Een moeilijke opdracht. Daar bovenop, werden we in deze periode ook nog geconfronteerd
met het overlijden van een aantal mensen, die een belangrijke rol in onze
clubgeschiedenis hebben gespeeld:

27-09-97: Jerome Van Gaens, oud-trainer en lid van de Raad van Beheer.

17-12-97: Dr. Jacques Raveschot, Erevoorzitter.

22-10-99: Albert Jacobs, terreinverzorger en lid van de Raad van Beheer

30-03-01: Romain Croes, 37 jaar Voorzitter.

---------------------------POST VIA--------------------------------
news://nntp.xusenet.com http://www.xusenet.com
===================================================================