نام كتاب : ده گفتار شهيد استاد مرتضي مطهري صفحه ي 25

[روح الله محمّدزاده به نیابت از شهید مرتضی مطهّری‎]

در خطبه 16 نهج‏البلاغه می‏فرمايد : « ذمتی بما أقول رهينة ، و انا به‏ 
زعيم ، ان من صرحت له العبر عما بين يديه من المثلات حجزته التقوی عن‏ 
تقحم الشبهات » . يعنی ذمه خود را در گرو گفتار خود قرار می‏دهم و صحت‏ 
گفتار خود را ضمانت می‏كنم . اگر عبرتهای گذشته برای شخصی آينه آينده‏ 
قرار گيرد تقوا جلو او را از فرو رفتن در كارهای شبهه‏ناك می‏گيرد . . . 
تا آنجا كه می‏فرمايد : « الا و ان الخطايا خيل شمس حمل عليها اهلها و 
خلعت لجمها ، فتقحمت بهم فی النار الا و ان التقوی مطايا ذلل حمل عليها 
اهلها و اعطوا ازمتها فاوردتهم الجنة » . يعنی مثل خلافكاری و زمام را به‏ 
كف هوس دادن مثل اسبهای سركش و چموشی است كه لجام را پاره كرده و 
اختيار را تماما از كف آنكه بر او سوار است گرفته و عاقبت آنها را در 
آتش می‏افكنند ، و مثل تقوا مثل مركبهائی رهوار و مطيع و رام است كه‏ 
مهار آنها در اختيار آن كسانی است كه بر آنها سوارند و آنها را وارد 
بهشت می‏سازد . 
در اينجا درست و با صراحت كامل تقوا يك حالت روحی و معنوی كه ما از 
آن به ضبط نفس و يا مالكيت نفس تعبير می‏كنيم معرفی شده . ضمنا در 
اينجا حقيقت بزرگی بيان شده . آن اينكه لازمه مطيع هوا و هوس بودن و 
عنان را به نفس سركش واگذاردن ، زبونی و ضعف و بی‏شخصيت بودن است . 
انسان در آن حال نسبت به اداره حوزه وجود خودش مانند سواره زبونی است‏ 
كه بر اسب سركشی سوار است و از خود اراده و اختياری ندارد . و لازمه‏ 
تقوا و ضبط نفس ، افزايش قدرت اراده و شخصيت معنوی و عقلی داشتن است‏ 
، مانند سوار ما هر و مسلطی كه بر اسب تربيت شده‏ای سوار است و با 
قدرت فرمان می‏دهد و آن اسب با