نام كتاب : ده گفتار شهيد استاد مرتضي مطهري صفحه ي 27

[روح الله محمّدزاده به نیابت از شهید مرتضی مطهّری‎]

تقوا و آزادی 

گفتيم كه لازمه اينكه انسان از زندگی حيوانی خارج شود و يك زندگی‏ 
انسانی اختيار كند اينست كه از اصول معين و مشخص پيروی كند ، و لازمه‏ 
اينكه از اصول معين و مشخصی پيروی كند اينست كه خود را در چهار چوب‏ 
همان اصول محدود كند و از حدود آنها تجاوز نكند و آنجا كه هوا و هوسهای‏ 
آنی او را تحريك می‏كند كه از حدود خود تجاوز كند خود را " نگهداری " 
كند . نام اين " خودنگهداری " كه مستلزم ترك اموری است تقوا است . 
نبايد تصور كرد كه تقوا از مختصات دينداری است از قبيل نماز و روزه ، 
بلكه تقوا لازمه انسانيت است . انسان اگر بخواهد از طرز زندگی حيوانی و 
جنگلی خارج شود ناچار است كه تقوا داشته باشد . در زمان ما می‏بينيم كه‏ 
تقوای اجتماعی و سياسی اصطلاح كرده‏اند . چيزی كه هست تقوای دينی يك علو 
و قداست و استحكام ديگری دارد و در حقيقت تنها روی پايه دين است كه‏ 
می‏توان تقوائی مستحكم و با مبنا به وجود آورد . و جز بر مبنای محكم ايمان‏ 
به خدا نمی‏توان بنيانی مستحكم و اساسی و قابل اعتماد به وجود آورد . در 
آيه‏ای كه اول سخن قرائت كردم می‏فرمايد : « افمن اسس بنيانه علی تقوی من‏ 
الله و رضوان خير ام من أسس بنيانه علی شفا جرف هار »آيا آنكس كه‏ 
بنيان خويش را بر مبنای تقوای الهی و رضای او بنا كرده بهتر است يا 
آنكه بنيان خويش را بر پرتگاهی سست مشرف بر آتش قرار داده است ؟ 
به هر حال تقوا اعم از تقوای مذهبی و الهی و غيره لازمه انسانيت است و 
نه خود بخود مستلزم ترك و اجتناب و گذشتهائی است .