EVRENESEL VAROLUS V - Sevmek Var Ol’maktır
Nilgun Nart
Bayraminiz Kutlu Ol’sun, her gununuz bayram tadinda Ol’sun…..sevgiyle paylastim…..Nilgun
*************************************************************************
EVRENESEL VAROLUS V - Sevmek Var Ol’maktir
Sevdiginizde Yalniz degildiniz Yalniz Degilsiniz Asla yalniz Ol’madiniz. Cunku; sevdiginizde ve sevgi Ol’dugunuzda butun Evren sizinle birlikte Ol’ur. Sah damarinizda nabiz gibi atar.
Sevgi; Var Ol’usun bicimidir. Ve; Var Ol’us once kabi yaratir icine akmak icin. Kap; bicim Ol’An insandir. Sonra Var Ol’us bicimin icine ufler, sevgi Ol’arak doldurur kabi; Insani. Hadis-i Kudside “yere goge sigmam mu’min kulumun kalbine sigarim” buyurdugu gibi, Var Ol’us; Insan, sevgi Ol’dugunda insanin icine dolandir. Insan’da tecelli Eden’dir. Sevgi basitce Ol'maktir. Tam ve Butun Ol'maktir. Tam ve Butun isek eksIk olamayiz. EksIk Ol'dugumuzu saniyorsak da yanilsama icindeyizdir. EksIklik algisi yanilsamadir. Sevgi Ruh icin tipki nefes almak gibidir. Nefes beden icindir. Fiziksel Yasamin devami ile ilgilidir. Ya nefes alirsiniz yasamdasinizdir. Ya da nefes almazsiniz ve yasamda degilsinizdir. Olusunuzdur.
Sevgi Gonul-Ruh ile ilgilidir. Yureginizde manalardan Ol’usan Ebedi Yasamin devami ve fiziksel dunyada da gecek kilinmasi ile ilgilidir. Ya sevgisinizdir. Sevgi sizden akmakta ve tasmaktadir. Canlisinizdir. Ya sevgi degilsinizdir. Sevgiyi hissedememekte, sevgi olamamaktasinizdir. Cansizsinizdir.
Nefes almak; fiziksel varligin fiziginde Ol’An bir kendiligindenliktir. Basitce nefes aliriz. Sevgi; tipki nefes almak gibi varligimizda basitce kendiliginden Ol’dugunda gercek Ol’uruz.
Fakat sevgi; illuzyon alemlerinden Ol’usa cikarken, kendimizi yuregimizde ki gibi gercek kilmak isterken mana ve goruntu kirilmasina ugrar. Kirilma; manada eksIk algiya ve ayriliga, goruntude ise cokluga ve ikilige neden Ol’ur. Burada Tekamulun Yasasi devrededir. Aslinda yine her sey yuksel planlardan bakildiginda bir sekilde sevgidir, sevgidendir. Cunku her yerde Ol’An ve gorunuse cikan, yine kendini kendi Aleminde arayan; ve sevgiyi; kendini “sevgi Ol’arak” gercek kilmaya (hatirlama) calisan O’ndan baskasi degildir.
Butun bu telas ve kaos; kendini unutusun ve icin icin yeniden yanip tutusan kendine kavusma arzusunun; Askin, gorunuse cikmasindan baska bir sey degildir. Kendini “unutus-hatirlayis”=Tekamul; Bir’in Ilk Yasasidir. Bir; Hep ve Hic Ol’Andir. Hep ve Hic Ol’masi Varliginin dogasidir. Yok Ol’abildigi icin Var’dir. Ve var Ol’abildigi icin de yok Ol’ur. Dongunun; hepsi ve hici “kendisidir”. Basitce Var’dir. Simdi Buradadir. Ben Ben’imdir. Kendini unutur. Ve kendine evrilmeye -tozadan tastan nebattan hayvandan bilincli varliga- kendini hatirlamaya basladigindaki surec Tekamul Yasalari ile sekillenir. Bir; evrenlere kendini kendinde unutup varligini kendinde bilmek icin acilir. Acilim; genisleme ve genisleyen bilincte kendini Sonsuz ve Sinirsizca; sonsuzlugunu ve sinirsizligini bilme ve bildikce kendini her bildigi varlikta bir kez ve sonsuz kez daha kucaklamak ve kendini her varlikta ayri ayri Ol’uslarini sevmek ve istisnasiz her Ol’usta kendi guzelligini seyreylemek icindir.
“Ben gizli bir hazine idim. Bilinmek istedim” hadisinde Tekmulun Yasasi ifade buldugu gibidir.
BIR; hiclik, kozmik ilke - kozmik prensibin dahi Ol’madigi An’daki Ol’An veya Ol’mayan ne ise Bilinmeyen -Ne karanliktir-, -Ne isIktir-.
Sadece ve yalin ve basitce Bir’dir ve “O” Bir “O”dur. Ayni zamanda kozmik ilke ve kozmik prensiptir. Hicbirisi Ol’mayan Bir’dir. Var Ol’us; O’nun; kendini kendinde bilme ve kendini her seyde sonsuz kez sevme Arzusudur. Hayat; O’nun -Gorunuse- cikmis “Var” Ol’usudur. Var Ol’ma Arzusudur. Varolus O’nun; Sonsuz Simdideki “Varlik” Ol’ma Nesesidir. Tek’likten cokluga cikista O’na Ol’Andir. IsIk gibi parlayan ve Evrenleri perde perde coskuyla gorunuse cikarandir. Nese; varligin yaratim enerjisidir. Kivilcim gibidir; tipki ciceklerin birden patlayip cicek acmasi, denizlerin dalgalari sahile vurmasi, simseklerin rahmetleri yagdirmadan onceki kivilcimlari, yada evrenlerin ortaya cikisindaki ve her An varligimizda irili ufakli patlayan bing banglerdir. O’na Ol’Anlardir. Kisaca nesedir.
Ruh; kendini bildiginde, kendini her yerde gordugunde, kendi dogasini hatirlar. Aydinlanma; O’nun, Ol’makta Ol’dugu; NESEnin hatirlanmasidir. Hatirlar. Nese Ol’ur. Vecde girer. Vecd; Kendini her yerde bulmanin sevincidir. Kendini bulmanin sevinci “Cenneti Dunyaya indirmektir”. Dunya veya “Yuva”-Simdi Burada- Ol’manin farkindaligidir. Cennetler Dunyadan yaratilir. Ve bizler dunyadan yarattigimiz cennetlere yukselebiliriz. Ve “Cocuk gibi Ol’madikca cennetin kapisindan giremezsiniz” diyen Hz Isa basitce “Kendini Bil”, sevgi Ol’dugunu ve her yerde kendinin Ol’dugunu bil, bilki sevebil, demisti. Bu nedenle aslimizi Ol’An sevgiyi unuttugumuz her An gercekten de cehennemdir.
Icimizdeki boslugu dolduramayisimiz, kendimizi yuregimizden baska her yerde arama cabamiz, aradikca mekanin sinirlarina ve zamanin sartlarina ruhunuzun hapsolusu, incinmemek icin takindigimiz maskeler ve ruhumuzun etrafina ordugumuz duvarlar ve gittikce derinlesen yalnizligimiz, anlasilamamanin ve kendimizi bulamanin derinliginde eriyemeyisimiz. Bilen icin her biri incidir. Hazineden armagandir. Sevgilidendir. Tekamulun Yasasidir. Allah’a sukurler Ol’sun ki sonuc ta her birimizin donusu Hazineye’dir. O’nadir.
Dunyada Simdi Burada icimizde ve disimizda donen kaoslarin – Illuzyonlarin (yokluktan) arasindan gecip duzene gercege ( varolusa) geciyoruz. Yukseliyoruz. (oyunu fark edip, tam ve butun Ol’dugumuzu hatirladikca, yani yoktan Var Ol’dukca, korkuyla ve korkuyla ilgili her seyi birakip, sevgiyle var Ol’mayi sectikce genisliyoruz.)
Sevdikce gercegiz. Sevdikce Var’iz. Sevmedigimiz her An illuzyona karisiyoruz. Sonra yine sevdikce Var Ol’uyoruz. Bu oyle bir kapi ki; niyet uzre calisiyor. Niyet sevgidense her An’da kendimizi iceri aliyoruz. Sirat (Sirat Koprusu) ustundeyiz. Geciyoruz. Niyet sevgiden degil de nefsten ise kendimizi disari cikariyoruz; illuzyona. Sirattan dusuyoruz yokluk alemine. Ne zamanki sevgiyi yasamimizda akisa gecirecegiz, ve “Akis” Ol’acagiz her An’da Yolumuz kapidan iceri Ol’acak iste O zaman yalniz olmadigimiz bilecegiz. Yuva’da Ol’acagiz. Illuzyon Alemleri; dogasi geregi el elde bas basta Ol’unan Alemlerdir. İlluzyon oldugumuz alemlerde; el elde bas basta Ol’mak “anlatabileceklerimiz birbirimizin anlayacagi kadardir” deyisinde ifade bulur. Duyamayiz goremeyiz soyleyemeyiz. Illuzyon alemlerinin simyasi sabirdir; kumu altin eyler. Imandir; dusu gercek eyler. Tum bunlari ayirt etmek ve Sevgi Ol’mayi secmek ve Ol’mak; insani INSAN eyler. Sevmek; Insan Ol’manin farkidir. Zekadir. Cesarettir. Kudrettir. Asktir. Sevmekten asla asla vazgecmeyiniz. Her seye ve herkese ragmen seviniz. Hazine sevmektir. Sevgiden gayrisi butun alemlerde ve evrenlerde illuzyondur. Sevdiginizde Yalniz degilsiniz Yalniz Degildiniz Asla yalniz Ol’madiniz. Sevdiginizde her sey SIZ de, Sizin ile birlikte. Sevgiyseniz; O’ndasiniz. O’ndansiniz Varolustasiniz.
O’nun Varliga cikis Arzusu Ol’An; Hayatimizin paha bicilmez Ol’dugunu, sevginin ise “Kendimiz” Ol’dugunu ve Tek Yol’umuzun; kendimizde ve diger kardeslerimizde yasami ve cani aziz tutmak, yukseltmek ve yuceltmek Ol’dugunu her daim hatirlamak basitce Var’Ol’maktir. Var Ol’usa; -Varligimizla- hizmet etmektir.
Cunku; Sevgi Ol’mak; Sevgide Ol’mak; Sevgiden Ol’mak; Var Ol’maktir.
Nilgun Nart 28/09/2008 Istanbul
Orjinalini buradan okuyabilirsiniz… http://evrenselinsan.blogspot.com/
Bozuk gorunen Turkce harfleri duzelten site. |