عارف شوریده دکتر مولوی / نام پایان نامۀ او مثنوی
roozbeh akhlaghi
خاک ایران یکسر از دکتر پر است
هر که دکتر نیست نانش آجر است
ملک ایران سرزمین دکتران
این قدر دکتر نباشد در جهان
شهر دکتر کوچه دکتر باغ دک!
کبک دکتر فنچ دکتر زاغ دک!
عابران هر خیابان دکترند
دانه های برف و باران دکترند
هم وزیران هم مدیران دکترند
بیش تر از نصف ایران دکترند
هر که پستی دارد اینجا دکتر است
دیپلم ردی است اما دکتر است
هرکه شد محبوب از ما بهتران
هرکه شد منسوب بالا دکتر است
هر که رد شد از در دانشکده
یا گرفته دکتری یا دکتر است
شعر نو مدیون دکتر ها بود
تو ندانستی که نیما دکتر است؟
شاعر تیتراژهامان دکتر است
مجری اخبار سیما دکتر است
آن که مثل آفتاب نیمه شب
سرزد از صندوق آرا دکتر است
شاد باش ای دکتر آرای ما
دکترای جمله دانش های ما
ای تو افلاطون و جالینوس ما
دکترایت نخوت وناموس ما
در جهانی که پر است از نابغه
دکتری چندان ندارد سابقه
بی سبب افسرده ای غم می خوری
سرزمین ماست مهد دکتری
خط مان وقتی شبیه میخ بود
ای بسا دکتر در آن تاریخ بود
این همه آدم که در عالم نبود
آدمی کم بود ودکتر کم نبود
من نگویم شاعران فرموده اند
رخش ورستم هر دو دکتر بوده اند
گر چه باشد قصه ها پشت سرش
دکتری دارند ملا و خرش
شاعران از رودکی تا عنصری
بی گمان دارند هر یک دکتری
شعله های عشق چون گُر می گرفت
آتشی در خیل دکتر می گرفت
عشق با دکتر نظامی قصه گو
عشق با دکتر سنایی رازجو
عارف شوریده دکتر مولوی
نام پایان نامۀ او مثنوی
حافظ و سعدی و خواجو دکترند
سروقدان لب جو دکترند
وحشی واهلی و صائب دکترند
تاجر و دهقان و کاسب دکترند
عالمان را خود حدیثی دیگر است
حجت الاسلام دکتر بهتر است
بحث های جعل مدرک نان بری است
بهترین سر گرمی ما دکتری است
عده ای مشغول دکتر سازی اند
عده ای سر گرم دکتر بازی اند
--