Siz her zikirde "Sen varya sen hiçbirşeye benzemezsin, ve hiçbirşey senin yerini tutmaz, sen varsın gayrı yok" dersiniz.

[Kalemi Nur]

Nur talebeleri "ben" derler, "ben" demeyi ayıp saymazlar, çünkü "ben"i pür kusur görmezler, bilakis "ben" bir ölçme, bir kıyas aleti olarak

marifetullahta büyük bir görev ifa eder. "Marifet hazinelerinin anahtarı nefsine ene'ne takılmıştır"dan anladığım budur.

Bu yüzden en çok "ben"lerin ayırd edici, biricik ehadiyeti temsil eden vasfını silip tektipleştirme çabasına hayret ediyorum nur camiasında.

Biz özdeş, yeknesak, tektip, kolayca ortalama hesapları yapılabilen moleküller değiliz, zaten doğada da bunun bir örneği yok.

Bu yönde her çaba hem meşrebimize hem tekvini kanunlara muhaliftir. Gaz molekülleri bile tektipleşmez değil ki insanlar tektipleşsin.

İnsanda ferdiyetin(ism-i ferd)inkişafı ancak enenin doğru kullanımıyla mümkündür. Kullanılmamasıyla değil.

Çoğu zaman büyük yarar potansiyeli olan birşey aynı zamanda büyük zarar potansiyeli de taşır, bu şuna benzer, biz bu kitapla dilediğimizi

hidayete sevkederiz, dilediğimizi saptırırız, bu kitap, Kuran da böyledir, büyük potansiyel, pozitif de negatif de kullanılabilir.

Şimdi aman saparız diye Kuran da mı okumayalım, ene de böyledir. Büyük potansiyel.

Bu söylediklerimden sufi kardeşlerimizin ben zerine terbiyesini eleştirdiğim sanılmasın, haşa, o başka bir paradigma, başka bir usul, yol.

Kuşkusuz çok değerli, olmasa bu kadar büyük muhakkikler, veliler yetiştirirler miydi?

Ben sadece bizim paradigmamız içinden bir tutarsızlığa işaret ettim, hem ben kıymetli tasdik etmek, hem tek tek benleri yok etme çabasına

girmek, tutarsızlıktır. Bilakis bir şeyhimiz olmadığına göre, cemaatin şahs-ı manevisi o tek tek benlerin kabiliyetleri nispetinde büyür.

Yok bu paradigmayı işlevsel bulmuyorsak yapılacak şey başka bir paradigma bulmaktır, yamalı bohça yapmak değil.

Vahid-i kıyasi evet, her isimde olduğu gibi ehadiyette de, O ben diyor, biz de ben diyoruz, o tek biz de tekiz, biricik.

Biz nasıl biricikliğimizin benzersizliğimizin varlığımızın tanınmasını isteriz, her ben dediğimiz cümle bunu işaretler,

 O da ister ki biricikliği, benzersizliği, tekliği tasdik edilsin, bir şey bizim yerimizi aldığında nasıl kızarız, O da kızar,

sonra bakarız bizim tekliğimizle beraber bizim gibi bir sürü insan var, eh kısmen de olsa yerimiz dolar, birileri tam olmasa da

yaptığımızı yapar, söylediğimizi söyler, o halde dururuz, bizim tekliğimiz flu bir tekliktir, sağlam değildir,

Onun Ehadiyetinin bir cilvesidir. Sonra o söylemeyi pek sevdiğimiz, kimse için feda etmediğimiz beni hakiki sahibi Ben'e veririz.

 Benim ben demek sadece Ona yakışır görürüz, artık cümlelerimize O der ki, O ister ki diye başlarız,

bu süreci başlatan kıyası yapan marifeti devşiren sonra geri adım atıp topladığını sahibine iade eden asılda ısrarcı olmayıp

gölgeyle iktifa eden(yetinen) ben'den başkası değildir. Bu yüzden kul olmak için ben lazımdır, ama o benin fedası da lazımdır.

Bunu kurban kesmek gibi düşünün, bir koç olacak ki kesesiniz, o ibadet koç olmadan yapılmaz, o yüzden koç mübarektir,

onunla ibadet edilir, işlevseldir, ama saklamak için değil, kesmek için.

Bize de varlık ispat-ı vücud etmek için değil, ifnayı vücud etmek için verilmiştir, paradoks ama öyle...

Kul o koçu(beni) önce süsler kınalar(esma ile) sonra keser.Keseceksen neden süsledin, kınaladın, çünkü Allah güzeldir gzeli sever

--------------

Zikir sizi var kılar, gittim var oldum geldim. Bu varlık fena bulmadan yeni bir varlık kazanmak için yeniden zikretmek gerek.

Böyle bakınca beş vakit namaz, beş kere yok olan insanın beş kere var kılınmasıdır.

Siz her namazda her abdestte, her dünyayı bırakıp seccadeye gelişte ifna-i vücud edersiniz, Allah sizi ispat eder.

Siz her zikirde "Sen varya sen hiçbirşeye benzemezsin, ve hiçbirşey senin yerini tutmaz, sen varsın gayrı yok" dersiniz.

Kendinizi de istek ve heveslerinizi de yok sayarsınız. O size "Dile benden ne dilersen" der, tüm latifelerinize, tüm eşyanıza varlık verir.

Mona Islam