حالا شما بیایید همه تقصیرها را بیندازید به گردن خط فارسی
Saeed
علیزاده طوسی : دو تا "هیات" داشتیم، هر دو هم "اربی" بود، یکی "حیات" و
دیگری "حیاط"! امّا حالا «نیت» مهمّ است، نه "املاء" !
وقتی شما از رادیو مطلبی می شنوید، فقط از لحاظ "انشاء" ممکن است، کم و
بیش، ضعفها و ایرادهایی داشته باشد. حالا اگر نویسنده این مطلب آن را در
جایی، مثلاً در یک سایت اینترنتی منتشر کند، می بینید واویلا! "احیاء"
را، به جای "ح" حطّی با "هـ" هوّز نوشته است، یا "ظلم" را، به جای "ظا"
با "ضاد"، یا "منقبض" را، به جای "قاف" و "ضاد"، با "غین" و "ظا" نوشته
است.
آنوقت ویرتان می گیرد که "گوگل فارسی" را باز کنید و هی کلمه هایی را با
املاءهای غلط به آن بدهید، به این ترتیب که در هر کلمه یک حرف را غلط
تایپ کنید. می بینید، ای بابا، غلط املائی ای نیست که دهها، صدها و حتّی
هزارها نمونه اش پیدا نشود.
خوب، البته می توانیم بگوییم که این مشکل هم از خطّمان است که آن را از
عربی گرفته ایم، هم از زبانمان است که پُر است از کلمه های عربی. مثلاً
ما در فارسی یک صدای "ز" داریم، و "ذال" و "ظا" و "ضاد" عربی را هم مثل
"ز" تلفظ می کنیم، امّا ناچاریم که "لذیذ" را با دوتا "ذال" بنویسیم و
"ظاهر" را با "ظا" و "راضی" را با "ضاد". امّا خود عربها همچین مشکلی
ندارند، چون این چهارتا حرف را چهار جور تلفظ می کنند، هر حرف را با یک
صدای مستقل.
more on http://www.persian-language.org/Group/Sokhan.asp?ID=1695&P=1