منوچهر نیستانی با آن چهره خندان و خجول و با آن عینک و کیف دستی چرمی
قهوه ای اش هرگاه در جمع مهربانانه شاعران می آمد شعر تازه ای به همراه
داشت. شاعری که با تکیه بر محتوا می خواست دل دوستانش را تسخیر کند. او
جهان را روشن و شاد می خواست اما، جهان پاسخگوی آرمانهای انسانی اش نبود.
http://www.iranseda.ir/FullItem/?g=597280